Schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid) (23909)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 2350-2352

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

28-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 30, pagina 2350-2352

23-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in vergadering

Noot 1; Schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid) (23909)Pagina 2350-2352
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Nadere wijziging van een aantal sociale zekerheidswetten (technische verbeteringen in verband met de wetten TAV, TBA en TZ, alsmede enige andere wijzigingen) (24326)Pagina 2268-2268
Behandeling voorstel van Rijkswet Aanpassing van de Rijksoctrooiwet 1995 in verband met het op 15 april 1994 te Marrakech tot stand gekomen verdrag tot oprichting van de Wereld Handelsorganisatie, met bijlagen 1, 2 en 3, alsmede wijziging van de Rijksoctrooiwet (24457, R1552)Pagina 2285-2292
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg van 16 november 1995 inzake diverse EU-raden, in het bijzonder over het tomaten voor vis-akkoord met Marokko.Pagina 2268-2275
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene Ouderdomswet en enkele andere wetten (24258).Pagina 2267-2267
30ste vergadering; 23 november 1995Pagina 2253-2253
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regeling van tijdelijke bijdragen aan havenbedrijven voor herstructurering van de arbeidsvoorziening in havens ter vervanging van hoofdstuk V van de Werkloosheidswet (Wet tijdelijke bijdrage herstructurering arbeidsvoorziening havens) (24417)Pagina 2267-2268
Behandeling wetsvoorstel Nadere wijziging van een aantal sociale zekerheidswetten (technische verbeteringen in verband met de wetten TAV, TBA en TZ, alsmede enige andere wijzigingen) (24326)Pagina 2253-2264
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband met de totstandkoming van de Tweede Vereenvoudigingsrichtlijn-btw (24466)uPagina 2267-2267
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet toezicht kredietwezen 1992 ter uitvoering van de Richtlijn inzake de depositogarantiestelsels (24199); het wetsvoorstel Wijziging van de Wet schadeloosstelling leden Tweede Kamer en van de Wet schadeloosstelling, uitkering en pensioen leden Europees Parlement (wijziging bepaling tegemoetkoming ziektekosten) (24265); het wetsvoorstel Wijziging van een aantal wetten met het oog op de uitvoering van het besluit van het gemengd comité van de EERPagina 2253-2253
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (donderdag 23 november 1995)Pagina 2336-2337
Voortzetting behandeling wetsvoorstel Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid) (23909)Pagina 2292-2301
Schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid) (23909)Pagina 2350-2352
Behandeling wetsvoorstel Vaststelling van ruimere regels met betrekking tot de openingstijden van winkels (Winkeltijdenwet) (24226)Pagina 2301-2336
Voortzetting behandeling wetsvoorstel Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid) (23909)Pagina 2275-2285
Regeling van werkzaamheden (donderdag 23 november 1995)Pagina 2264-2267

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 81 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Noot 2 (zie blz. 2275)
 
 
 BIJVOEGSEL
 
 
 
 Schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid, op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling
van het wetsvoorstel Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband
met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties, alsook
tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte
betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en
terug- en invordering sociale zekerheid) (23 909) 
 
 
 Vraag van het lid Rosenmöller (GroenLinks): Waarom geen
schorsende werking aan beroep tegen boete?
 
 De keuze om geen schorsende werking te verlenen aan het beroep tegen een
boete, zodat invordering direct mogelijk is, is ingegeven door de noodzaak
van een lik-op-stuk-beleid. Die noodzaak behoeft naar ik aanneem geen betoog.
Mijn keuze is bovendien in overeenstemming met de hoofdregel van het bestuursrecht
(artikel 6:16 Algemene wet bestuursrecht), en ook met het kabinetsbeleid inzake
administratieve boeten en het daaraan ten grondslag liggende advies van de
Commissie voor de toetsing van wetgevingsprojecten (Commissie-Kortmann). Dat
advies laat uitdrukkelijk de mogelijkheid open dat juist met het oog op een
lik-op-stuk-beleid, niet voor schorsende werking wordt gekozen.
 
 Degene die meent dat een boete ten onrechte is opgelegd, heeft overigens
ook altijd nog de mogelijkheid aan de administratieve rechter te vragen om
schorsing van de boete.
 
 
 Vraag van het lid Rosenmöller (GroenLinks): Is de verplichte
maatregel in de WW niet in strijd met het in artikel 6 EVRM neergelegde evenredigheidsbeginsel?
 
 
 De wettelijk verplichte maatregelen bij verwijtbare werkloosheid zijn
 geenszins in strijd met artikel 6 EVRM en het daarin neergelegde
evenredigheidsbeginsel. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van
Beroep is een maatregel immers geen «criminal charge» in de zin
van dat artikel, zodat artikel 6 op dit punt niet van toepassing is.
 
 Overigens staat artikel 6 er ook inhoudelijk niet aan in de weg dat de
wetgever een bepaalde sanctie dwingend voorschrijft. De rechter dient de sanctie
volledig op evenredigheid te kunnen toetsen als de hoogte van de sanctie in
het concrete geval door het bestuur is bepaald. Maar het is anders als de
wetgever reeds heeft vastgelegd welke sanctie moet worden opgelegd. Aan het
oordeel van de wetgever is niet alleen het bestuur, maar ook de rechter in
principe gebonden en daarin brengt het EVRM geen verandering.
 
 
 Vraag van het lid Hoogervorst (VVD): Hoe is het gesteld met
de effectiviteit van de GVI?
 
 
 De GVI is begin 1994 in gebruik genomen. Alle bedrijfsverenigingen hebben
een directe aansluiting op de GVI. De bedrijfsverenigingen gebruiken de GVI
voornamelijk om fraude te voorkomen. Voordat het recht op en de hoogte van
een uitkering wordt vastgesteld, wordt met behulp van de GVI gecontroleerd
of er sprake is van een dienstverband of een andere uitkering.
 
 In 1994 is geëxperimenteerd met de aansluiting van GSD'en op de GVI.
De uitkomsten van dit experiment zijn veelbelovend, maar kunnen nog niet in
exacte cijfers worden uitgedrukt. Momenteel wordt gewerkt aan het creëren
van een voorziening om alle GSD'en een aansluiting op de GVI te geven. De
verwachting is dat ook de GSD'en de GVI voornamelijk zullen gebruiken om fraude
in vroeg stadium te voorkomen (bewaking van de toegangspoort).
 
 Concrete gegevens over de effectiviteit van de GVI zijn op dit punt nog
niet beschikbaar. Wel verwacht ik op korte termijn een evaluatie van de werking
van de GVI, die ook een kosten–baten analyse zal bevatten.
 
 
 Vraag van het lid Rosenmöller (GroenLinks): De leden van
de fractie van GroenLinks pleiten voor het mogelijk maken van (vrijwillig)
deeltijdontslag met recht op WW-uitkering mede met het oog op het beperken
van het ontslag van oudere werknemers.
 
 
 In het kader van het beleid gericht op bevordering van deeltijdarbeid
is een dergelijke maatregel al uitvoerig aan de orde geweest. Daarbij ben
ik tot de conclusie gekomen dat aan de inzet van WW-uitkering bij deeltijdontslag
meer nadelen dan voordelen zijn verbonden.
 
 Belangrijk nadeel zal zijn dat in het algemeen sprake zal zijn van een
relatief klein aantal uren werkloosheid, terwijl daarnaast in veel gevallen
de werkgever een aanvulling op de WW-uitkering verstrekt.
 
 Daarmee ontbreekt voor de betrokkenen elke financiële prikkel voor
uitstroom uit de WW. Uitstroom uit de WW zal immers veelal slechts mogelijk
zijn wanneer de betrokken WW-gerechtigde een andere voltijd baan aanvaardt.
 
 Gezien de verwachte geringe uitstroom vervult de WW dan in feite de functie
van een loonkostensubsidie voor de werkgever of, zo men wil, de functie van
een subsidieregeling bij reorganisaties.
 
 Tenslotte zal de handhaafbaarheid van een dergelijke regeling gering zijn.
De gedeeltelijke WW-gerechtigde dient aan de normale verplichtingen te voldoen
inzake de aanvaarding van passende arbeid. Zo blijkt uit de jurisprudentie
dat ook ingeval van 8 uur werkloosheid, de verplichting bestaat om een beschikbare
passende voltijdbaan te aanvaarden.
 
 
 Vraag van het lid Noorman-den Uyl (PvdA): Toepassing Toeslagenwet
bij WW-sanctie.
 
 
 Mw. Noorman stelt dat bij de voorgestelde 50%-maatregel er altijd een
zodanige toeslag ingevolge de Toeslagenwet (TW) wordt toegekend, dat degene
aan wie een dergelijke maatregel wordt opgelegd nimmer onder het sociaal minimum
komt.
 
 Hier is evenwel sprake van een misverstand. Bij de vaststelling van het
recht op toeslag alsmede van de hoogte hiervan dient, op grond van het bepaalde
in artikel 5 van de TW, uitgegaan te worden van de hoogte van de ongesanctioneerde
uitkering. Dit betekent dat indien een uitkeringsgerechtigde recht heeft op
een uitkering ter hoogte van het voor hem relevante sociaal minimum en de
uitkering als gevolg van een opgelegde maatregel lager uitkomt, dat er geen
toeslag wordt toegekend. 
 
 De door mevrouw Noorman geschetste twee-loketten problematiek zal zich
in de praktijk dus wel voor kunnen doen. Dit roept – ook bij mij –
de vraag op, of het wenselijk is een suppletie op grond van de TW toe te kennen,
indien de 50%-sanctie WW ertoe leidt, dat betrokkene onder het voor hem relevante
sociaal minimum komt. Een aantal overwegingen hebben mij ertoe gebracht deze
vraag ontkennend te beantwoorden.
 
 In de eerste plaats is de twee-loketten problematiek niet nieuw. Ook onder
het huidige sanctieregime komt het voor dat een werknemer als gevolg van een
opgelegde sanctie onder het sociaal minimum zakt en een beroep moet doen op
de ABW. In die zin zal er door de introductie van de 50%-sanctie WW in feite
geen verandering optreden. Voorts is van belang dat de situatie waarin de
uitkering alleen als gevolg van een opgelegde sanctie lager uitvalt dan het
sociaal minimum, zich vooral (doch niet uitsluitend) zal voordoen voor degenen
die een kortdurende WW-uitkering ontvangen en aan wie een gedeeltelijke weigering
wordt opgelegd. Zou ervoor gekozen worden om een toeslag te verstrekken, dan
wordt in deze gevallen het effect van de sanctie grotendeels teniet gedaan,
hetgeen niet wenselijk wordt geacht.
 
 In de tweede plaats wordt opgemerkt dat de hier aan de orde zijnde situatie –
te weten: het onder het sociaal minimum zakken als gevolg van een opgelegde
maatregel – zich niet alleen kan voordoen bij een opgelegde 50%-maatregel
wegens verwijtbare werkloosheid. Deze situatie kan zich evenzeer voordoen,
daar waar uit anderen hoofde een maatregel in het kader van de WW wordt opgelegd
en voorts daar waar maatregelen worden opgelegd uit hoofde van het niet nakomen
van verplichtingen opgenomen in andere sv-wetten. Met andere woorden, het
door middel van een te verlenen toeslag willen voorkomen van een twee-loketten
problematiek, zal – uit consistentieoverwegingen – niet kunnen
worden beperkt tot personen die worden geconfronteerd met de 50%-sanctie WW.
Dit zal nogal wat consequenties hebben. Enerzijds zal de TW moeten worden
aangepast, zodanig dat voortaan bij de vaststelling van de
hoogte van de toeslag uitgegaan moet worden van de hoogte van de gesanctioneerde
uitkering die is toegekend ingevolge de WW, ZW, WAO en AAW. Voorts zal de
TW zodanig moeten worden aangepast dat de toeslag altijd aanvult tot het sociaal
minimum. Door het thans bestaande systeem van gemaximeerde toeslagen kan het
immers zo zijn, dat een sv-uitkeringsgerechtigde ondanks een toeslag toch
onder het relevante sociaal minimum blijft en zich dientengevolge toch tot
de sociale dienst zal moeten wenden. Anderzijds zal voor wat betreft de toepassing
van de AOW en AWW/ANW bepaald moeten worden, dat een opgelegde boete of maatregel
niet zodanig van omvang mag zijn dat betrokkenen onder het sociaal minimum
zakken. Gegeven het karakter van deze regelingen (bescherming op sociaal minimumniveau)
zal dit ertoe leiden dat het moeilijker wordt om sancties op te leggen.
 
 
 Vraag van het lid Schimmel (D66): Waarom geen introductie boete-inspecteur?
 
 
 In dit wetsvoorstel is niet gekozen voor de invoering van een boeteinspecteur.
Hierdoor zal met name een betere afbakening van het zwijgrecht ontstaan, waardoor
de rechtsbescherming beter wordt gewaarborgd.
 
 Ik heb al eerder aangegeven dat van een wettelijke regeling met betrekking
tot de invoering van een boete-inspecteur om organisatorische redenen is afgezien.
Dit zal met name voor de kleinere gemeenten een probleem kunnen zijn.
 
 In de uitvoeringspraktijk kan overigens op verschillende wijzen een functiescheiding
worden gecreëerd zonder dat de aparte figuur van een boete-inspecteur
wordt ingesteld. De uitvoeringsorganen zijn veelal zo georganiseerd dat degene
die de overtreding constateert niet degene is die de beslissing met betrekking
tot de boete-oplegging neemt. De door u gewenste afstand tussen de uitvoering
en handhaving bestaat dus al vaak. Voor wat betreft de regeling van het zwijgrecht
is de instelling van een boete-inspecteur niet noodzakelijk. In de toelichting
op het wetsvoorstel is aangegeven dat in zijn algemeenheid het zwijgrecht
van toepassing is vanaf het moment dat het uitvoeringsorgaan een kennisgeving
stuurt aan de betrokkene van het voornemen een boete op te leggen. In bepaalde
situaties kan het zwijgrecht echter al in een eerdere fase van toepassing
zijn. Maar ook indien voor een boete-inspecteur wordt gekozen is dat niet
uitgesloten. Het zwijgrecht wordt immers niet bepaald door een formeel punt,
maar door het feitelijk handelen van het uitvoeringsorgaan.
 
 Tot slot zal achteraf altijd door de rechter getoetst kunnen worden of
het zwijgrecht op het juiste moment is toegepast.
 
 
 Vraag van het lid Noorman-den Uyl (PvdA): Mw. Noorman-den Uyl
heeft verzocht om een wettelijke basis op grond waarvan burgemeester en wethouders
een opgelegde maatregel kunnen herzien.
 
 
 De mogelijkheid om een opgelegde maatregel in het kader van de Abw te
herzien volgt uit de wettelijke formulering dat burgemeester en wethouders
de bevoegdheid hebben om op grond van dringende redenen af te zien van het
opleggen van een maatregel. Deze bevoegdheid bestaat niet alleen voorafgaand
aan het opleggen van een maatregel maar ook gedurende de termijn waarop de
maatregel van kracht is. Bij de sanctietoepasisng in het kader van de Abw
hebben burgemeester en wethouders voorts de wettelijke plicht om de maatregel
steeds af te stemmen op de mate van verwijtbaarheid, de ernst van de gedraging
en de persoonlijke omstandigheden. Naast deze wettelijke bepalingen acht ik
een aanvullende bepaling inzake de herzieningsmogelijkheid overbodig.
 
 
 Vraag van het lid Schimmel (D66): Mw. Schimmel stelt dat de
bedrijfsverenigingen er nu van uit gaan dat in de regel, wanneer de procedure
voor de RDA of de Kantonrechter is gevoerd, geen sprake is van verwijtbare
werkloosheid. Uit het wetsvoorstel zou blijken dat deze praktijk zal moeten
veranderen en dat het resultaat veel werk en grote rechtsonzekerheid zou zijn,
omdat voorshands onduidelijk zou zijn hoe de bedrijfsverenigingen de toetsing
op verwijtbare werkloosheid gaan uitvoeren en tot welke resultaten zij daarbij
zullen komen. 
 
 
 Anders dan mevrouw Schimmel meent is de praktijk ook nu al zo dat er sancties
worden opgelegd wanneer de procedure voor de RDA of de Kantonrechter is gevoerd.
De door haar genoemde rechtsonzekerheid is er nu al. Werknemers kunnen bij
de eindiging van een dienstbetrekking nooit op voorhand de zekerheid hebben
dat de wijze waarop de dienstbetrekking wordt beëindigd tot de conclusie
zal leiden dat er geen sprake is van verwijtbare werkloosheid. Bij de aanpassing
van de bestuurlijke preventieve toetsing van ontslag zal worden voorgesteld
in de WW op te nemen, dat er geen sprake is van verwijtbare werkloosheid ter
zake van een ontslag om bedrijfseconomische redenen waarvoor door de RDA een
ontslagvergunning is afgegeven. Uitdrukkelijk wordt aldus aangegeven, dat
bij ontslag om bedrijfseconomische redenen de werknemer geen bezwaar behoeft
te maken uitsluitend en alleen met het oog op de WW-uitkering. Aldus zal in
een aantal gevallen wel die zekerheid ontstaan dat de wijze van beëindiging
van de dienstbetrekking tot de conclusie zal leiden dat er geen sprake is
van verwijtbare werkloosheid.
 
 
 Vraag van het lid Schimmel (D66): Mw. Schimmel is van oordeel
dat het in het algemeen moeilijker zal worden om werknemers te ontslaan, omdat
verwacht mag worden dat zij zich met alle middelen zullen verzetten tegen
ontslag. De toetsing van het ontslag door de RDA of de Kantonrechter zal strenger
worden. De schadevergoedingen zullen veel hoger worden daar de kans groot
is dat de werknemer op het bijstandsniveau zal belanden. Dit alles levert
geen extra arbeidsplaatsen op maar leidt wel tot verstarring van de arbeidsmarkt.
 
 
 Ik kan mevrouw Schimmel niet volgen in dit betoog. Zoals hierboven aangegeven
zal in situaties van ontslag om bedrijfseconomische redenen met een ontslagvergunning
van de RDA geen sprake zijn van verwijtbare werkloosheid. De betrokken werknemer
hoeft zich dan ook niet te verzetten tegen het ontslag om zijn WW-uitkering
veilig te stellen. Zoals zij zelf stelt mag je ervan uitgaan dat de RDA weet
wat hij doet. Een dergelijke procedure is echter niet mogelijk voor ontslag
 wegens een verstoorde arbeidsrelatie of disfunctioneren. De
RDA is immers niet gehouden zich bij de beslissing over het ontslag uit te
laten over de schuldvraag zodat, indien de ontslagvergunning wordt verleend,
in die gevallen sprake kan zijn van verwijtbare werkloosheid of het door eigen
toedoen geen passende arbeid behouden. Een zodanige ontslagvergunning kan
vanzelfsprekend niet als bewijs van niet-verwijtbare werkloosheid, of het
niet door eigen toedoen geen passende arbeid behouden, dienen.
 
 Daar staat tegenover dat het aanvechten van het ontslag in dergelijke
situaties evenmin als bewijs kan dienen dat er geen sprake is van verwijtbare
werkloosheid. Van de werknemer wordt enkel verlangd dat hij zich verzet tegen
een ontslag zolang zijn kans op succes als overwegend positief moet worden
ingeschat. Dat de toetsing van het ontslag door de RDA of de Kantonrechter
strenger zal worden verwacht ik dan ook niet.
 
 Dat de schadevergoedingen hoger zullen worden acht ik, zover dat al zal
gebeuren, geen slechte ontwikkeling. Indien dat samenhangt met de kans dat
de werknemer in de bijstand zal belanden is namelijk het volgende van belang.
Die kans is daar omdat de werknemer zich verwijtbaar heeft gedragen jegens
de werkgever, in welk geval een schadevergoeding niet voor de hand ligt, ofwel
omdat de voortzetting van de dienstbetrekking van de werknemer en de werkgever
viel te vergen. In dat laatste geval ligt het niet voor de hand dat lasten
van de particuliere naar de publieke sector worden verschoven.
 
 Gelet op het vorenstaande acht ik een verstarring van de arbeidsmarkt
door het onderhavige wetsvoorstel niet waarschijnlijk.
 
 
 Vraag van het lid Schimmel (D66): Uit de parlementaire stukken
lijkt het alsof de werknemer zich wel op het anciënniteitsbeginsel moet
beroepen wanneer de werkgever zich tot de RDA heeft gewend, maar niet wanneer
de werkgever de kantonrechter verzoekt de arbeidsovereenkomst te ontbinden.
 
 
 De kantonrechter is, anders dan de RDA, niet gebonden aan het Buitengewoon
Besluit Arbeidsverhoudingen 1945 en dus niet aan het anciënniteitsbeginsel.
Voorts zijn mij geen signalen bekend dat de kantonrechters een beroep van
werknemers op het anciënniteitsbeginsel in overwegende mate zouden honoreren.
De bedrijfsvereniging kan slechts een sanctie aan de werknemer opleggen wegens
het zich niet beroepen op het anciënniteitsbeginsel in een ontbindingsprocedure,
indien diens kans op succes met een dergelijk beroep als overwegend positief
moet worden ingeschat. Dat is naar mijn oordeel niet het geval. Indien het
reeds vermelde voornemen om in de WW op te nemen, dat er geen sprake is van
verwijtbare werkloosheid ter zake van een ontslag om bedrijfseconomische redenen
waarvoor door de RDA een ontslagvergunning is afgegeven, gerealiseerd is,
zal de werknemer zich overigens ook bij de RDA niet meer op het anciënniteitsbeginsel
hoeven te beroepen.
 
 
 Vraag van het lid Biesheuvel (CDA): Verwacht de staatssecretaris
niet, dat door hetgeen nu wordt voorgesteld een werknemer minder geneigd zal
zijn mee te werken aan een oplossing voor een gerezen probleem, aangezien
hij of zij daardoor direct of indirect mee werkt aan verwijtbare werkloosheid?
Met andere woorden, wordt op deze wijze de ook door het kabinet gewenste arbeidsmobiliteit
niet belemmerd?
 
 
 Allereerst zij opgemerkt dat de arbeidsmobiliteit niet in de eerste plaats
zijn grondslag dient te vinden in werknemers die instemmen met het eindigen
van de dienstbetrekking om een gerezen probleem op te lossen. Bovendien dient
een binnen de arbeidsverhouding gerezen probleem niet onmiddellijk te worden
afgewenteld op de WW. Allereerst dienen naar mijn oordeel andere oplossingen
te worden gezocht. Zijn die niet mogelijk, en is dus voortzetting van de arbeidsverhouding
van de werknemer en de werkgever niet te vergen, dan is er geen sprake van
verwijtbare werkloosheid indien de dienstbetrekking wordt beëindigd.
Ik verwacht niet dat dit de gewenste arbeidsmobiliteit zal belemmeren.
 
 
 Vraag van het lid Biesheuvel (CDA): Bij de beoordeling van
de vraag of bedrijfsverenigingen niet te snel tot het oordeel zullen overgaan,
dat er geen sprake is van een voldoende mate van voorzienbaarheid om tot verwijtbare
werkloosheid te concluderen, zal het College van toezicht sociale verzekeringen
zich dienen te verdiepen in de casuïstiek van het geval. Is een dergelijke
beoordeling wel de bedoeling?
 
 
 Een van de middelen die het college van toezicht sociale verzekeringen
ter beschikking staan om te oordelen over de rechtmatigheid en doelmatigheid
van de uitvoering van de sociale verzekeringen is zich – steekproefsgewijs –
middels een casuïstieke beoordeling van individuele gevallen op de hoogte
te stellen van die uitvoering.
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-30-2338-2353.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl