Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met een herziening van de reclameregeling voor de publieke lokale en regionale omroep, het bevorderen van de samenwerking tussen de publieke regionale en landelijke omroep en het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveau (24336) (24592)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1403-1416

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

02-04-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 28, pagina 1403-1416

02-04-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24336Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 24592Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van de wetsvoorstellen: Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Economische Zaken (XIII) voor het jaar 1996 (24400 XIII); Wijziging van hoofdstuk XIII (Ministerie van Economische Zaken) van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten voor het jaar 1994 (slotwet/rekening) (24308); Wijziging van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Fonds Investeringsrekening voor het jaar 1994 (slotwet/rekening) (24317); en andere (24400 E)Pagina 1416-1449
Behandeling wetsvoorstellen: Hernieuwde vaststelling van de Oorlogswet voor Nederland ter aanpassing aan de Grondwet en aan de Coördinatiewet uitzonderingstoestanden (Oorlogswet voor Nederland) (23788); Hernieuwde vaststelling van de Wet buitengewone bevoegdheden burgerlijk gezag ter aanpassing aan de Coördinatiewet uitzonderingstoestanden (Wet buitengewone bevoegdheden burgerlijk gezag) (23789); Regeling met betrekking tot uitzonderingstoestanden (Coördinatiewet uitzonderingstoestanden) (23790) en enkele andere wetsvoorstellenPagina 1387-1387
Behandeling van de wetsvoorstellen: Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met een herziening van de reclameregeling voor de publieke lokale en regionale omroep, het bevorderen van de samenwerking tussen de publieke regionale en landelijke omroep en het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveau (24336)(24592)Pagina 1388-1395
Lijst van besluiten (dinsdag 2 april 1996)Pagina 1449-1449
Behandeling van: het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 1996 (24400 XV)Pagina 1387-1388
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met een herziening van de reclameregeling voor de publieke lokale en regionale omroep, het bevorderen van de samenwerking tussen de publieke regionale en landelijke omroep en het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveau (24336) (24592)Pagina 1403-1416
Voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte (versterking positie huurder bij verhoging van de huurprijs met meer dan een bepaald percentage) (24465)Pagina 1395-1402
Lijst van besluiten en ingekomen stukken (dinsdag 2 april 1996)Pagina 1449-1450

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 79 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: 
 
 Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met een herziening van
de reclameregeling voor de publieke lokale en regionale omroep, het bevorderen
van de samenwerking tussen de publieke regionale en landelijke omroep en het
toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk niveau (24336);
 
 
 Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband
met een herziening van de reclameregeling voor de publieke lokale en regionale
omroep, het bevorderen van de samenwerking tussen de publieke regionale en
landelijke omroep en het toestaan van commerciële omroep op niet-landelijk
niveau (24592).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt hervat.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik zal vanmiddag proberen om mij te onthouden
van beeldspraak, ontleend aan de spoorwegen, want je moet nooit te lang op
hetzelfde beeld blijven kauwen. Het moet mij wel van het hart dat ik op dit
moment het gevoel heb dat de Zoetermeerlijn op het Binnenhof ligt, en dat
ik met een lus via het geweld op de televisie weer hier terugben.
 
 Overigens kan ik nu wel de heer Glasz antwoorden zonder onhoffelijk te
zijn jegens de Tweede Kamer. Hij heeft dat onderwerp ook aangesneden en ik
kan hier dus beginnen door te verzekeren dat de regering bij monde van de
minister van Justitie en mij zelf er duidelijke taal over heeft gesproken
hoe wij dat onderwerp gaan aanpakken. Uiteraard zullen wij er een gezamenlijke
notitie over schrijven; dat zal de Kamer niet verbazen. Wij zullen daarnaast
contact opnemen met alle omroepen in Nederland, ook de commerciële, om
na te gaan of wij om de tafel kunnen gaan zitten en het niet perfect werkende
systeem dat nu in de wet ligt, namelijk interne zelfregulering van elke omroep
afzonderlijk, kunnen brengen naar een gemeenschappelijke zelfregulering. Ik
heb dit trouwens afgelopen zaterdag al gezegd, toen ik voor een ander radioprogramma
ook al over het onderwerp sprak, vóór beide ministers uit, al
is dat wat minder opgevallen. Een en ander is in ieder geval een stap voorwaarts
die wij op dat gebied kunnen zetten, vooruitlopend op het Europese traject.
Dat moeten wij volgen, omdat het geweld op de televisie natuurlijk niet bij
de landsgrenzen ophoudt. Dit als overgang van het debat waar ik juist uit
kom.
 
 Mijnheer de voorzitter! Verscheidene geachte afgevaardigden, onder wie
de heren De Boer en Cohen, hebben teruggekeken op de procedure van het wetsvoorstel.
De Kamer zal van mij niet verwachten dat ik verdedig dat het een prachtig
voorbeeld was van hoe het moet. Staat u mij echter toe dat ik een beetje relativeer.
Zoals mevrouw Tuinstra al heeft gezegd, trilt, als je een steen uit het mediabouwwerk
trekt, alles mee; dat is altijd het geval. Het is dus heel moeilijk om een
onderdeel bij te stellen, zonder als het ware het gehele bouwwerk af te breken
en het in drie dagen opnieuw te moeten opbouwen, wat ons niet altijd gegeven
is. Soms zijn dus tussentijds herstelwerkzaamheden nodig, en dan loop je dergelijke
risico's.
 
 Ik hecht er ook aan om er nog even op te wijzen dat ik het wetsvoorstel
al voor de zomer van vorig jaar aan de Tweede Kamer heb aangeboden, nadat
ik op 16 mei namens het kabinet een brief aan de Kamer had mogen sturen over
de grote lijnen van het bouwplan en de werkwijze inzake het mediabeleid. Een
maand daarna lag het wetsvoorstel bij de Kamer en, zonder nu de Tweede Kamer
weer de schuld te willen geven, moet ik er toch op wijzen dat het wat ingewikkeld
was om te voorzien dat deze consequenties eraan zouden kleven.
 
 Ter verdediging van de Tweede Kamer wil ik nog wel het volgende aanvoeren;
iedereen verdedigt iedereen, begrijp ik nu. De toevoeging van de hele problematiek
waar ook vanochtend uitvoerig over is gesproken, namelijk de toegang tot de
kabel, had inderdaad weinig te maken met datgene wat geregeld moest worden,
namelijk de lokale en regionale omroep, maar er bestond op dat moment een
zeer grote zorg over die toegang. De Tweede Kamer had het gevoel dat ze de
allereerste gelegenheid die zich voordeed moest aangrijpen om in een gat te
springen. Ik kom straks nog wel op terug op de vraag in hoeverre uit de ontwikkelingen
sindsdien is gebleken dat dit terecht was, achteraf bezien, wat overigens
altijd makkelijk is.
 
 Om de voorgaande reden is het wetsvoorstel door toedoen van de Tweede
Kamer niet zo eenvoudig als ik aanvankelijk hoopte. Ik heb vervolgens uitgeprobeerd
of de Eerste Kamer, met de bekende wijsheid die haar eigen is, bereid was
om het veel ingewikkelder wetsvoorstel onmiddellijk te overzien en tot een
conclusie te komen. Ik buig het hoofd voor de wijsheid en de zelfkennis van
de Kamer, die haar ertoe hebben gebracht om dat niet te doen.
 
 Daarna ben ik niet vreselijk snel geweest met de memorie van antwoord.
Door het wijze besluit van de Kamer was namelijk een novelle noodzakelijk
geworden, die weer tijd kostte. En waarom zou ik die tijd niet gebruiken om
de schriftelijke behandeling van het wetsvoorstel in deze Kamer zo zorgvuldig
mogelijk af te doen? Daarover heb ik u niet al te zeer horen klagen.
 
 De samenhang mag weliswaar enigszins onderbroken zijn; verbroken is ze
bepaald niet, want het volgende wetsvoorstel inzake de niet-landelijke omroep
zal de samenhang weer aanbrengen. Ik kom straks nog wel even terug op de kwestie
van het traject, waar sommigen van u naar gevraagd hebben.
 
 Waarom was het wetsvoorstel oorspronkelijk nodig? De heer De Boer stelde
die vraag nog eens. Ik releveer het even. In de huidige wet was een reclame-experiment
opgenomen, dat wettelijk verviel per 1 januari 1996. Er moest dus een nieuwe
regeling komen. De conclusie uit het experiment was, dat samenwerking van
de publieke omroepen met uitgevers bij de reclame-exploitatie niet de structurele
vorm zou moeten zijn. Lokale en regionale publieke omroepen moesten reclame
kunnen blijven uitzenden; dat was belangrijk voor de financiering. Ook voor
de commerciële partijen, vooral de uitgevers, moesten alternatieven geboden
worden: de commerciële omroep. Er was namelijk een zekere schatplichtigheid
van de publieke omroepen aan de uitgevers; dat was de oude regeling van de
zaak. Daar moesten wij vanaf, en daartoe moesten wij in principe aan de uitgevers
de ruimte bieden om zelf het pad van de omroep te betreden.
 
 Er is nog een andere overweging. Juridisch is het moeilijk om lokale en
regionale commerciële omroep tegen te gaan. Constructies zoals die van
RTL komen daarbij ook internationaal voor, en dat willen wij niet opnieuw
zien. Wij moesten dus een regel vinden die ook echt stand zou houden.
 
 Het leverde ook een praktisch probleem op voor startende landelijke commerciële
omroepen; klein beginnen en langzaam uitgroeien. In het wetsvoorstel wordt
dat probleem opgelost. Het biedt ook mogelijkheden aan allerlei specifieke
initiatieven, die niet per se commercieel zijn, zoals de allochtonenomroep,
de kunstkanalen en de jongeren. Daarvoor biedt het nieuwe wetsvoorstel ook
mogelijkheden. De omvang zal beperkt worden door – daar zijn wij het
allemaal over eens – het beperkte reclamepotentieel.
 
 Aan de andere kant heeft de publieke niet-landelijke omroep ook thans,
en niet in afwachting van wat er nog komt, voldoende waarborgen. De regionale
omroep heeft op dit moment al een opslag op de omroepbijdrage en de lokale
omroep kent vaak gemeentelijke bijdragen en nu, in de geamendeerde vorm van
het wetsvoorstel, ook een opslag op de omroepbijdrage. Dat is nu, in dit wetsvoorstel
dus het geval. Die publieke lokale en regionale omroepen zijn bovendien organisaties
die bestaan. Die zijn dus al in de markt, die hebben al een voorsprong. Ten
slotte zijn de meeste frequenties toegedeeld aan de publieke omroepen. Die
toekenning gebeurt volgens de huidige wet bij voorrang. Daarom denk ik dat
je heel goed kunt volhouden dat het niet zo is, zoals door sommigen van de
geachte afgevaardigden wordt gevreesd, dat als het ware een disproportie is
ontstaan tussen de positie van de publieke en commerciële omroep op regionaal
en lokaal terrein ten koste van de publieke omroep.
 
 De heer Veling stelde een vraag die betrekking heeft op de novelle. Dat
heeft uiteraard ook te maken met de vraag van de procedure. De heer Veling
vroeg wanneer je kunt gedogen wat niet in de wet staat. Welnu, de novelle
bevat uitsluitend wijzigingen in het wetsvoorstel voor lokale en regionale
omroep, die noodzakelijk zijn geworden doordat de beoogde datum van inwerkingtreding
niet is gehaald. Dat was immers 1 januari 1996. De novelle brengt geen inhoudelijke
wijziging aan. Het verstrijken van de datum van 1 januari 1996 had tot gevolg
dat een aantal artikelen verviel, namelijk 43a en volgende. Die moesten dus
in de novelle opnieuw in extenso worden opgenomen.
 
 De praktische betekenis is een formele herleving van het reclameverbod.
Dit vervolg wilde niemand. De novelle kent daarom een overgangsbepaling die
inhoudt dat lokale en regionale omroepinstellingen die per 31 december 1995
beschikten over een toestemming van het Commissariaat voor de media, die bevoegdheid
hielden. Die bevoegdheid treedt in de novelle in werking met terugwerkende
kracht tot 1 januari 1996 en geldt tot het moment van inwerkingtreding van
het wetsvoorstel. In feite wordt hiermee voorkomen dat er een schemergebied
ontstaat, een soort van gedoogbeleid waarin niet duidelijk is wat is toegestaan
en onder welke voorwaarden. Als je dit gedogen noemt, is het in elk geval
een heel ander soort van gedogen dan een soort van permanente schemertoestand.
Wij hebben dit heel precies afgepaald. Wij hebben in die novelle als het ware
de zaak achteraf gesloten.
 
 Ik wil thans ingaan op zaken die het oorspronkelijke wetsvoorstel betreffen.
Daarna wil ik spreken over de kwestie van de toegang tot de kabel en wat daarmee
annex is en ten slotte nog een aantal gespreide onderwerpen behandelen. Ten
eerste de kwestie van de regionale televisie. Iedereen heeft daar in feite
naar gevraagd. Het wetsvoorstel dat nu voorligt, biedt de mogelijkheid om
regionale televisievensters via een landelijk net te verzorgen. Dat is wat
de wet doet. De wet kan geen programma's maken. De vraag is dus vervolgens
nog, als wij dit aannemen, of dat dan ook gebeurt. Vervolgens moeten de organisaties
die daarmee belast zijn en de besturen die daarmee belast zijn, zorgen dat
dit gebeurt. Of het er daadwerkelijk komt, hangt af van de opstelling van
verschillende betrokken partijen, de NOS, de ROOS en het IPO. Wat was de situatie?
In januari hebben NOS en ROOS een concept-beleidsplan voor regionale vensters
aan de gezamenlijke provincies en aan mij voorgelegd. Daarover wordt nog steeds
overlegd. Daarbij is natuurlijk van vitaal belang de financiering van al die
regionale televisieplannen. Eind februari heeft het IPO mij laten weten dat
gedeputeerde staten in grote meerderheid bestuurlijke en financiële verantwoordelijkheid
willen dragen voor publieke en regionale televisie en bereid zijn om voorstellen
aan provinciale staten voor te leggen. Maar, zegt het IPO daarbij, niet alle
provincies willen zich commiteren aan een financieel kader dat tot lastenverzwaring
voor de burger leidt. Daar hoor ik verschillende berichten over, over een
terughoudende opstelling waarbij men vooral wil nagaan op welke wijze langs
de weg van publiek/private samenwerking regionale televisie tot stand kan
komen. Dat is op dit moment de situatie.
 
 Nu heb ik mij altijd op het standpunt gesteld dat publieke regionale televisie
een bestuurlijke en financiële betrokkenheid in enigerlei zin van de
provincies impliceert. Zonder bijdrage uit de publieke middelen ontbreekt
de grondslag om het publieke karakter van de regionale omroep voor te schrijven
dan wel te waarborgen. Provincies zullen dan ook zelf de verantwoordelijkheid
moeten nemen, gelet op landelijke omroepbijdragen en eventuele lokale toeslagen
op de omroepbijdrage, om te bepalen op welke wijze zij de publieke financiering
van regionale televisie willen vormgeven. Ik heb het nu niet over de precieze
hoogte van die bijdrage, ik heb het over het principe van die bijdrage. Dus
heb ik van de provincies unaniem een commitment gevraagd om die bestuurlijke
en financiële verantwoordelijkheid te willen dragen voor regionale televisie.
De wetswijziging die de provincies in staat stelt om dat ook gestalte te geven,
zal ik in de tweede helft van 1996 in procedure brengen. Dan verwacht ik dat
die in de loop van 1997 in werking kan treden.
 
 Hoe zit het nu met die publiek/private samenwerking? Mevrouw Tuinstra,
de heren Cohen en Luijten hebben een beetje de indruk gekregen dat ik met
mezelf in tegenspraak ben op dat punt. Verschillenden van u hebben geciteerd
de opmerking in de memorie van antwoord dat de publiek/private samenwerking
niet de steun van de regering heeft. Ik wijs erop dat in hetzelfde
stuk twee alinea's verder wel degelijk staat dat ik die mogelijkheid in het
geheel niet wens uit te sluiten. Achteraf bekeken, als ik u zo hoor, denk
ik dat het woord "steun" misschien voor misverstand vatbaar is. Ik had misschien
beter het woord "voorkeur" kunnen gebruiken. Ik heb ingezet op het plan van
NOS en ROOS, omdat ik er vertrouwen in had dat dit zou kunnen werken. Het
is mij liever dat publieke omroepen, regionaal, landelijk en lokaal samenwerken.
Dat is beter voor de helderheid, voor het uit elkaar houden van wat nu publiek
is en wat commercieel, dan mengvormen. Dat is de ene kant.
 
 Het probleem dat zich bij de provincie voordoet – en ik heb daar
wel begrip voor – is het volgende. Je kunt wel de wettelijke ruimte
krijgen om een opslag toe te passen voor de regionale televisie, maar het
is wel voor de provincie een lastenverzwaring. Dat provincies daar zwaar aan
tillen, kan ik mij zeer goed voorstellen. Ik kan het probleem niet oplossen
door te zeggen dat je het maar niet moet doen of dat het landelijk wordt betaald,
want dan zou je de landelijke publieke omroepen als het ware het sluitstuk
maken van deze nieuwe zaken. Als je meer publieke omroep wilt, kost dat in
feite meer geld. Ik kan er echter levendig in komen dat provincies zoveel
mogelijk willen proberen om dat laag te houden, om de burgers niet meer lasten
op te leggen dan nodig is. Dat is één van de redenen dat ik
begrepen heb dat ook gekeken wordt of er geen vorm van publieke/private samenwerking
nodig is om die toch betrekkelijk dunne spoeling van de regionale omroep toch
vorm te geven. Er zijn ook nog wel andere en meer inhoudelijke argumenten.
Als je in de regio komt, merk je dat het heel vaak de regionale pers is die
als het ware van oudsher een publieke functie vervult, weliswaar op commerciële
basis. Dat is de geschiedenis. Het is een heel ander soort commercie dan een
soort Amerikaanse vloed die over ons heen komt. Het zijn de oude regionale
krantebedrijven, de uitgevers, die daar altijd voor hebben gezorgd. De vraag
is of men toch niet tot samenwerking kan komen. Ik heb ook veel begrip voor
dit soort argumentatie. En dat is geen zigzagbeleid, mevrouw Tuinstra, maar
wel wat ik als het ware eerst zei; de voorkeur heeft het ene en het andere
kan ook. Het ene heeft nog steeds mijn voorkeur, maar ik heb er begrip voor
dat provincies ook het andere willen onderzoeken. Daarom heb ik onlangs een
brief aan het Commissariaat voor de media geschreven, zoals ik ook aan de
provincies heb laten weten, om te vragen te onderzoeken in hoeverre artikel
55 zo kan worden uitgelegd dat vorming van publieke/private samenwerking daaronder
kunnen vallen. Dat heeft het commissariaat aanvaard en daar zijn zij nu naar
aan het kijken. Ik ga nu als het ware langs twee sporen werken. In de eerste
plaats is dat het spoor van nog steeds de samenwerking tussen de publieke
landelijke omroep en de publieke provinciale omroep, om te zien hoe dat gaat.
Aan de andere kant is dat het verkennen van de mogelijkheden om binnen de
kaders van de wet en binnen de eisen die een publieke omroep stelt, die publiek/private
samenwerking te onderzoeken. Ik moet er ook rekening mee houden – maar
dat heb je altijd als je dingen regionaal en lokaal opzet – dat de ene
provincie de andere niet is. Ware dat wèl zo, dan hadden wij immers
geen provincies nodig. Het valt hierbij wel duidelijk op dat verschillende
provincies een verschillende aanpak kennen. Het heeft vaak te maken met politieke
opvattingen, maar ook met de manier waarop provincies gestructureerd zijn.
Er is in Friesland behoefte aan een ander soort regionale televisie dan in
Zuid-Holland. Iedereen kan zich daar wat bij voorstellen. Het zou mij een
lief ding waard zijn als alle provincies er toch op dezelfde manier mee konden
omgaan. Daarom heb ik daarop ingezet. Ik heb nog steeds de hoop niet opgegeven
dat het in belangrijke mate zal lukken. Ik heb tegen het IPO gezegd: ik zal
proberen, een opslag wettelijk mogelijk te maken en ik zal proberen, te kijken
wat er in artikel 55 zit, maar dan moet u het met z'n allen eens worden over
de voor mij fundamentele vraag naar een niet alleen bestuurlijk, maar ook
financieel commitment van die provincies. Het laatste vind ik wezenlijk en
essentieel. Mocht het niet lukken, dan betekent het niet dat ik daarmee de
zaak als het ware laat vallen. Het betekent eenvoudigweg dat ik verder moet
gaan met de provincies die het wèl willen. Zo eenvoudig is dat. Ik
moet dan in zekere zin toch opnieuw beginnen, omdat het businessplan dat nu
was voorgelegd – de NOS en de ROOS – eigenlijk over de hele linie
ging. Dat is de stand van zaken op het moment.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 U zei zojuist dat u de vraag aan het Commissariaat voor de media hebt
voorgelegd om te bezien of artikel 55 ook zo te interpreteren is dat public-private
partnership mogelijk is. Als het antwoord daarop ontkennend luidt, wat gaat
u dan doen?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Ik kan mij dat, eerlijk gezegd, niet voorstellen. Het betreft artikel
55 van de Mediawet, waarin het gaat over het verbod op dienstbaarheid aan
winst door derden. De publieke omroep kan niet tegelijkertijd als het ware
ook een beetje commercieel zijn. Wij moeten daar een vorm voor vinden. Die
vormen zijn naar mijn overtuiging wel degelijk te vinden. Ik vraag het commissariaat
niet zozeer òf het kan, als wel hóe het kan. Ik zal er bij zowel
de NOS als de ROOS op aandringen om zo spoedig mogelijk hun overleg over openstaande
kwesties ten aanzien van de regionale vensters af te ronden. Daarbij gaat
het ook om de vraag op welk landelijk net en op welk tijdstip de regionale
vensters worden uitgezonden. Er is nog overleg gaande over het zogenaamde
complementaire karakter van de regionale kabelprogrammering en de samenwerking
met uitgevers en kabelexploitanten. Het onderzoek ligt ook in dat vlak.
 
 
 
 
 
 De heer Glasz (CDA):
 
 Heeft de staatssecretaris hiermee impliciet mijn vraag over Friesland
beantwoord?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Er zijn verschillende provincies die langs deze weg verder willen gaan.
Friesland is de provincie die daar het verste mee is en die een regionale
televisieprogrammering heeft. Die programmering heeft vaak een interessante
allure. Ik denk dat deze provincie inderdaad als eerste in aanmerking komt
om bekeken te worden. Ik wil niet dat Friesland het slachtoffer wordt van
een al te lange lijdensweg wat de gemeenschappelijkheid betreft. Ik ben daarom
bereid, te onderzoeken hoe wij Friesland zo snel mogelijk
te hulp kunnen schieten bij haar streven.
 
 
 
 
 
 De heer Glasz (CDA):
 
 Daar ben ik dankbaar voor. Het kan zijn dat de Friezen mij bellen met
de vraag of ik even wil uitleggen of het betekent dat de staatssecretaris
ermee akkoord is om met hen in overleg te treden over datgene wat ik vanmorgen
heb gezegd en wat in de Handelingen wordt opgenomen. Mag ik dan zeggen "Ja,
dat heb ik zo begrepen"?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Ik vraag de provincies nu of ze allemaal het commitment willen leveren.
Ik moet daar nu echt heel snel antwoord op hebben. Het antwoord kan zijn:
sommige provincies wel, sommige niet. Het ziet daar een beetje naar uit, maar
ik heb de hoop nog niet opgegeven. Als de antwoorden binnen zijn, is het moment
daar om opnieuw te bekijken hoe wij regionale televisie op publieke grondslag
alsnog kunnen realiseren. Dan kijken wij naar alle provincies die bereid zijn,
het commitment aan te gaan. De provincie Friesland is daarbij de provincie
waarvan ik het meest zeker ben dat zij ertoe bereid is. Ik denk dat Friesland
dan als eerste in aanmerking komt om bekeken te worden. Hoe het ook zij, in
alle verschillende scenario's die ik schets als een soort voortgangsverslag,
zal ik de toegezegde wetgeving voor de regionale en lokale omroep voorbereiden
en in de tweede helft van 1996 in procedure brengen.
 
 Mevrouw Tuinstra heeft iets gevraagd over de hoogte van de lokale opslag,
die in de Tweede Kamer bij amendement is aanvaard. De hoogte van de opslag
is een lastig probleem. Als ik een van de indieners van het amendement, namelijk
de heer Middel, volg, zou ik kunnen volstaan met een soort terugwerkende kracht
van de indexering van het provinciale tientje. Ik kom dan uit op een bedrag
van ƒ 1,67 per jaar. Dat is een laag bedrag, dat als nadeel heeft dat
de gemeentebesturen zelf niet veel te beslissen hebben. Dan zal er in kleinere
gemeenten sprake zijn van zeer lage opbrengsten, die nauwelijks enige financiële
armslag aan die lokale omroepen bieden. In een andere redenering vraag ik
mij af welke ruimte die omroepen nodig hebben. Dan kom je makkelijk en logischerwijze
tot dezelfde hoogte die nu verbonden is aan de provinciale bijdrage. Dat is
een tientje. Ik merk hierbij op dat voorligt om het stellen van een maximum
aan de provinciale bijdrage uit de wet te schrappen. Het is dus een dilemma.
In dat dilemma speelt voortdurend ook de lastendruk voor de burger een rol.
Dat is ook de reden waarom ik oorspronkelijk gezegd heb dat wij nog even zouden
moeten wachten met de lokale bijdrage. Wij zouden eerst eens moeten bekijken
wat wij provinciaal nodig hebben. Dat zouden wij in een provinciaal omroepplan
moeten gieten. Niettemin, ik ben nu gehouden om een algemene maatregel van
bestuur te maken. Ik zal terughoudend zijn in het vaststellen van een hoog
maximum, in afwachting van de regeling ten aanzien van het geheel van de lasten
in verband met de lokale en regionale omroep samen. Wel heeft de Tweede Kamer
duidelijk uitgesproken dat er behalve een provinciale bijdrage ook een lokale
bijdrage moet zijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Tuinstra (D66):
 
 Ik begrijp het niet helemaal. Met een heel ingewikkeld verhaal kwam de
staatssecretaris uit bij ƒ 1,67. Later sprak hij over een tientje.
Vervolgens dacht hij aan een niet verder verzwaren van de lasten voor de burger.
Het staat straks echter in de wet. Hoe zal de staatssecretaris de wet uitvoeren?
Dat is een tamelijk voor de hand liggende vraag. Graag heb ik een iets duidelijker
antwoord, zodat zelfs ik het kan begrijpen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Dat kan niet moeilijk zijn. De vraag is of ik het ook zo goed kan uitleggen.
De wet zegt dat er een lokale opslag moet zijn. De algemene maatregel van
bestuur moet aangeven wat het maximum is. Vooruitlopend op de regeling van
de provinciale televisie is het buitengewoon lastig om dat maximum nu vast
te stellen. Dat heeft te maken met de gemeenschappelijke lastendruk. Als ik
de AMvB maak, zal ik met deze zaken rekening houden. Dat kan ertoe leiden,
zoals ik net al heb gezegd, dat ik een AMvB maak die als het ware laag begint
en eventueel, als wij het goed geregeld hebben met de provincie, wat hoger
gaat. Dat is in feite de situatie waarmee ik geconfronteerd word.
 
 Mevrouw Tuinstra heeft ook een vraag gesteld over artikel 117, over de
lokale opslag. Zij vroeg waarom die niet voor de televisie is, maar alleen
voor de radio. Verder vroeg zij of controle mogelijk is bij gezamenlijk opereren
van radio en televisie. De beperking zit in feite in de kosten. Televisie
is veel duurder dan radio. Radio heeft op lokaal niveau prioriteit. Bij een
gezamenlijke organisatie is kostenscheiding boekhoudkundig heel goed mogelijk.
Het Commissariaat voor de media kan daarvoor zo nodig regels stellen. Wij
zullen zien in hoeverre wij dat in het kader van een regionaal omroepplan
precies kunnen regelen.
 
 Mevrouw Tuinstra sprak over artikel 30c en de vennootschapsbelasting.
Ik ben het met mevrouw Tuinstra eens, dat de vrijstelling van de vennootschapsbelasting
beter geregeld had kunnen worden in de Wet op de vennootschapsbelasting. Het
amendement waarbij artikel 30c in het wetsvoorstel is geïntroduceerd,
heb ik dan ook ontraden, zoals u weet. Artikel 30c heeft inderdaad tot gevolg
dat de statuten van de lokale en regionale omroepen moeten worden aangepast.
Het lijkt mij daarbij wenselijk, dat de wettelijk vereiste voordracht voor
de benoeming van de leden van het beleidsorgaan dat de programma's bepaalt,
in de statuten tot een bindende voordracht wordt gemaakt. Op die manier wordt
de vrijheid van de omroepen zoveel mogelijk gewaarborgd, terwijl tegelijkertijd
aan de wettelijke bepaling wordt voldaan. De kosten van de statutenwijziging
zullen de omroepen zelf moeten dragen.
 
 Voorzitter! Het tweede deel van mijn betoog betreft de kwestie van de
kabel. Alle afgevaardigden hebben gevraagd, hoe het er concreet mee staat
en om welke klachten het gaat. Welnu, op grond van de WEM zijn vier klachten
van programma-aanbieders in behandeling. Er zijn geen nieuwe klachten. Zoiets
kan toeval zijn. Het kan best zijn dat er morgen ineens tien klachten liggen.
Misschien hebben wij in een bepaalde situatie met zijn allen gedacht dat de
praktijk vreselijker en urgenter was dan tot dusver is gebleken. Wat is er
inmiddels met die vier klachten gebeurd? De Commissie economische mededinging
heeft inmiddels geadviseerd over de eerste klacht. Dat betrof een klacht over
het kabelnet in Tilburg, dat weigerde toegang te verlenen aan een kabelkrant.
De commissie is van mening dat in dit specifieke geval de WEM niet toegepast
kan worden. De gemeente heeft namelijk op grond van de Wet op de telecommunicatievoorziening
een machtiging verleend gekregen voor aanleg en exploitatie van een kabelnet,
maar er is een exploitatie-overeenkomst tussen de gemeente en de regionale
energiemaatschappij. Volgens de commissie heeft in dit geval de gemeente de
machtspositie. De gemeente kan op grond van het contract bepalen wie er wordt
toegelaten. De gemeente exploiteert echter niet zelf het kabelnet en is daarmee
volgens de WEM geen onderneming. Daarmee is er voor de gemeente ook geen sprake
van een economische machtspositie, waartegen bij strijd met het algemeen belang
kan worden opgetreden. De minister van Economische Zaken onderzoekt op dit
moment, of er mogelijkheden zijn om toch een maatregel te nemen.
 
 Dan zijn er twee klachten over het kabelnet in Amsterdam. Daarover wil
de minister van Economische Zaken ook advies aan die commissie vragen. De
eerste zaak betreft Arcade, die denkt dat er prijsdiscriminatie plaatsvindt.
De tweede betreft Eurosport, die het door de Amsterdamse programmaraad geformuleerde
principe aanvecht, dat commerciële programma-aanbieders die mede gericht
zijn op Nederland, moeten betalen voor toegang tot de kabel. Dat principe
wordt door de exploitant van het kabelnet gehanteerd. U weet dat dit ook een
grote rol speelt in de discussie over de doorgifte van het sportkanaal.
 
 De vierde klacht betreft het kabelnet in Alkmaar. Dat kabelnet weigert
een kabelkrant toe te laten wegens schaarste aan kanalen. Daarover wordt nu
informatie opgevraagd en die wordt bestudeerd.
 
 Als dit wetsvoorstel kracht van wet krijgt, zal het Commissariaat voor
de media bevoegd worden om dit type klachten in behandeling te nemen. De lopende
klachten zullen op grond van de WEM afgehandeld kunnen worden. Het staat partijen
vrij, hun geluk eveneens te beproeven bij het commissariaat. Dus is het zaak
dat er goede operationele werkafspraken komen tussen Economische Zaken en
het commissariaat om een samenloopprobleem zoveel mogelijk te voorkomen. Het
commissariaat heeft, voor zover ik weet, op dit moment geen klachten over
kabeltoegang in behandeling. Over een eerdere klacht van Filmnet ten aanzien
van KTA loopt bij de administratieve rechter nog een beroep van KTA tegen
het besluit van het Commissariaat voor de media. Zo is de huidige stand van
zaken.
 
 Voorzitter! De geachte afgevaardigde de heer Cohen, vroeg naar de materiële
bezwaren tegen het amendement op artikel 69. Allereerst stond er geen norm
in het amendement. Het commissariaat kreeg een bevoegdheid zonder dat er normen
werden genoemd waaraan het zich had te houden. Verder was de gedachte dat
een ZBO duidelijk in de wet geregelde bevoegdheden moet krijgen zonder al
te grote beleidsvrijheid, omdat dit tot rechtsonzekerheid zou leiden, te veel
beroep op de rechter en onvoldoende politieke verantwoordelijkheid. De korte
looptijd maakt ontwikkeling van zorgvuldig beleid door het Commissariaat voor
de media wel erg moeilijk. Er was ook onduidelijkheid over de samenloop met
de WEM.
 
 De regering probeert een lijn uit te zetten ten aanzien van dit nogal
ingewikkelde probleem. Wij spreken met elkaar zonder elkaar op de kop te zitten.
Dat is immers nauwelijks bevorderlijk voor een goede dialoog en dat doen wij
dus niet.
 
 Het amendement kwam nogal onverwachts. Die bezwaren zijn als het ware
als een soort waarschuwing genoemd in de brief van de minister van Economische
Zaken. Toen het amendement was aangenomen, hebben wij bekeken of het mogelijk
was een oplossing te vinden waarin die zaken zo opgelost kunnen worden dat
er een voor iedereen acceptabele beleidslijn uitkomt; een beleidslijn die
ervoor zorgt dat er een behoorlijke regeling komt voor toelating op de kabel.
Iedereen was het erover eens dat wij dat moesten proberen. Bij nadere beschouwing
hebben wij een manier gevonden waarvan wij dachten dat het zo zou kunnen.
Dat is de reden geweest waarom ik het wetsvoorstel in deze vorm hier verdedig.
 
 Het Commissariaat voor de media is bezig met een nadere uitwerking van
een beleidslijn op grond van het nieuwe artikel 69 van de Mediawet. Het commissariaat
heeft mij gezegd dat het de opvattingen van de Staten-Generaal bij de ontwikkeling
van die beleidslijn wil betrekken. Ik neem aan dat het commissariaat op dit
moment nauwkeurig luistert naar wat uw Kamer allemaal in het midden brengt,
voorzitter, want dat zal, net zoals de opvattingen van de regering, onderdeel
uitmaken van de wetsgeschiedenis, zoals de heer Luijten opmerkte.
 
 Omdat de regeling al per 1 juli aanstaande komt te vervallen, wordt getracht
om in algemene zin te komen tot een eenduidige beleidslijn die na die datum
in de WEM-toepassing kan worden geïncorporeerd. De WEM herleeft dan immers.
Dat heeft de Tweede Kamer ook gewild. Daar is gezegd: tot 1 juli en daarna
herleeft de WEM. Wij moeten ervoor zorgen dat de periode dat het commissariaat
eraan meedoet, leidt tot een uitgewerkte gemeenschappelijke beleidslijn.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik begrijp dat niet. De WEM kan toch niet herleven? Die is
er toch al?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 De WEM is op dit moment als enige van kracht. Mocht de Eerste Kamer vandaag
besluiten dit wetsvoorstel aan te nemen, dan is in ieder geval het Commissariaat
voor de media bevoegd, maar kan de WEM ook gewoon doorlopen. Na 1 juli vervalt
in feite de bevoegdheid van het Commissariaat voor de media en geldt alleen
de WEM. Dat is de juiste formulering. Maar ik herhaal dat wij ervoor moeten
zorgen dat wij na 1 juli een eenduidige beleidslijn hebben. De regering verwacht
dat op grond van de WEM de specifieke mededingingsvraagstukken zullen worden
behandeld, zoals prijsdiscriminatie of het hanteren van ongelijke voorwaarden
in gelijke gevallen. Dat is echt WEM-werk. Het commissariaat kan de meer mediapolitiek
getinte problemen aanpakken. Ik zou daarbij zeker de door de VECAI te ontwikkelen
zelfregulering willen betrekken. Het commissariaat zou dan kunnen controleren
of de besluitvorming bij een concrete aanvraag tot toegang objectief en transparant
is gebeurd en of het desbetreffende besluit voldoende is gemotiveerd. Daarbij
kan worden getoetst aan het door de exploitant opgestelde kabelplan, zoals
door de VECAI wordt voorgesteld. De regering baseert deze opvatting op artikel
69 van de Mediawet, de algemene taak van het commissariaat, de toelichting
op het amendement – waarin wordt gerept over toezicht
door schorsing en vernietiging – en het feit dat de WEM niet buiten
werking wordt gesteld. De regelingen ingevolge de WEM en artikel 69 moeten
dus naast elkaar kunnen functioneren, ook in de ogen van de indieners van
het amendement. De regering zal zich inspannen voor een voor de burger, in
dit geval met name de commerciële organisaties, heldere voortzetting
na 1 juli. In nauw overleg tussen de betrokken ministeries en het commissariaat
zal een duidelijk beleid worden ontwikkeld voor de beoordeling van kabeltoegangsklachten.
De regering wil consistent blijven in haar opvatting dat de mededingingsproblematiek
zoveel mogelijk op grond van de WEM moet kunnen worden geregeld, tenzij blijkt –
dat was voortdurend het uitgangspunt – dat de WEM aan de opgekomen posities
niet tegemoet kan komen en er derhalve noodzaak is voor specifieke regelgeving.
 
 
 
 
 
 De heer Glasz (CDA):
 
 Voorzitter! Er zal een beleidslijn worden overeengekomen. Maar beleid
kun je alleen maken als je bevoegdheden hebt. De bevoegdheid van het Commissariaat
voor de media zou, als deze wet wordt aangenomen, natuurlijk ook gebaseerd
zijn op de WEM. Ik heb dat vanmorgen al uiteengezet. Als er strijd is met
economische mededinging, dan doet het commissariaat er goed aan de betrokken
ministers in te seinen, te activeren. Daarnaast gaat het om datgene wat artikel
69 van de nu aan te nemen wet met zich brengt. Heb ik goed begrepen dat de
staatssecretaris zegt: de beleidslijn kan doorgaan, met dien verstande dat
per 1 juli voor het Commissariaat voor de media artikel 69 vervalt? De WEM
blijft. Het toetsingskader wordt verder gevormd door de eigen regels die de
schaarse kabelexploitanten hebben ontwikkeld. Dat is hun eigen vorm van zelfregulering.
Ik heb de criteria gezien. De consument staat voorop enzovoorts. Dat is echter
iets anders dan de bevoegdheid ingevolge artikel 69. Met andere woorden, de
beleidslijn kan wel gecontinueerd worden, maar zonder datgene wat nu in artikel
69 staat. Heb ik dat goed begrepen?
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Ik wil een aanvullende vraag stellen, voorzitter. De ambtenaren hebben
het allemaal prachtig opgeschreven. Naar mijn oordeel is het enigszins slaapverwekkend,
maar dit ter zijde. De staatssecretaris zei zojuist dat de WEM alles regelt
met betrekking tot mededingingszaken, prijstoestanden etcetera en dat het
Commissariaat voor de media de mediapolitieke zaken regelt. Dat is helder.
Maar wat gebeurt er na 1 juli? Dan blijft de WEM doen wat zij doet. Wie behandelt
dan de mediapolitieke kwesties? Doen de organisaties dat zelf? Wat is daar
mediapolitiek aan?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Ik zal de vragen één voor één bij de kop nemen.
De eerste vraag was: wat gebeurt er na 1 juli? Na 1 juli gebeurt er niks,
tenzij er een klacht komt. Ik wijs daar nogmaals op, omdat wij een probleem
bespreken waarvan wij de omvang niet al te zeer moeten overschatten. De regel
die de Tweede Kamer in het wetsvoorstel heeft gebracht en die wij hier bespreken –
dat het commissariaat er formeel en wettelijk iets mee te maken heeft –
vervalt. Dit betekent dat er een zeker gat is. Op de wat langere termijn zien
wij wel mogelijkheden. Er wordt in de telecommunicatiewetgeving gesproken
over een ZBO. Kortom, laten wij optimistisch zijn. Tussen 1 juli en 31 december
is er een onduidelijke situatie. Dan zijn wij eigenlijk terug bij "af" ten
aanzien van de WEM. De vraag is wat de regering eraan kan doen om in die zes
maanden consistent te blijven. Het is heel lastig om dat wettelijk op te lossen.
Ik heb nu iets geleerd over de snelheid van wetgeving in dit soort materie.
Om het te laten herleven, is een wetswijziging nodig. Die moet door de Tweede
Kamer. Daar zullen weer allerlei vragen worden gesteld. Het wordt bepaald
niet eenvoudig. Ik doe het volgende praktische voorstel. Als de Eerste Kamer
deze wet aanneemt, zal het Commissariaat voor de media proberen om datgene
wat ik heb neergelegd snel vorm te geven. De richtlijnen worden ook besproken
met de betrokken ministeries, zoals afgesproken. Gelet op dit dossier heeft
het geen enkele zin om te zeggen: tik, jij bent 'm, jij mag het zeggen. Het
zal toch moeten gebeuren in overeenstemming met alle betrokken departementen.
Mijn eerste zorg is om een inhoudelijke beleidslijn te vormen. Dat moet heel
snel kunnen gebeuren. Maar daarvoor is eerst dit besluit nodig. Ik stel mij
voor dat ik dan heel snel het overleg hervat met de betrokken bewindslieden
en het commissariaat om te bezien of de regel goed is. Vervolgens moet worden
bekeken hoe wij een en ander na 1 juli kunnen continueren, op weg naar nieuwe
wetgeving waarin het definitief wordt geregeld. Wij moeten binnenkort bespreken
of wij weer heel snel met een wet moeten komen of dat wij een weg kunnen vinden
waarbij de inhoudelijke overeenstemming anders dan in een wet gestalte kan
worden gegeven. Mocht het eerste het geval zijn, dan moeten de leden er niet
versteld van staan dat ik binnenkort weer naar de Eerste Kamer kom: En dan
hoop ik dat ik van de Tweede Kamer niet nog meer boodschappen heb meegekregen.
Maar ik ga er voorlopig nog van uit dat het mogelijk moet zijn om zonder nieuwe
wetswijziging op een reële manier en in goed overleg de uitgezette beleidslijn
voort te zetten. Ik wijs er bovendien op dat de Tweede Kamer inmiddels een
algemeen overleg met de betrokken bewindslieden heeft aangevraagd. Dat overleg
zou eerst in mei, maar zal nu in juni plaatsvinden. Het zal in ieder geval
voor 1 juli plaatsvinden. In dat overleg moet helderheid ontstaan over de
vraag hoe dit politiek in de Tweede Kamer ligt.
 
 
 
 
 
 De heer Luijten (VVD):
 
 Voorzitter! Ik durf te wedden waar de staatssecretaris op uit komt. Dat
is natuurlijk het verlengen van dit regime. Je zult iets aan wetgeving moeten
hebben, want klachten moeten geuit kunnen worden. De staatssecretaris heeft
zelf al aangegeven dat de WEM kennelijk niet werkt. Eén klacht valt
wel binnen de procedure, maar is afgewezen omdat de WEM niet toepasbaar is.
Over de andere twee klachten zou in februari een uitspraak worden gedaan.
Dat is echter nog niet gebeurd. Kortom, de WEM werkt op zichzelf wel. Maar
als iemand een klacht heeft, moet daarover snel een besluit worden genomen.
Dat is moeilijk als er onderhandelingen plaatsvinden. In veel gevallen zal
de patiënt reeds zijn overleden voordat de uitspraak is gedaan. Dus wij
kunnen wel zeggen dat wij het nog met elkaar moeten bekijken, maar het is
beter om snel tot de conclusie te komen dat wij deze regeling in stand moeten
houden tot de nieuwe ZBO er is. Dan is er voor iedereen duidelijkheid.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Dat kunnen wij helaas niet op deze achternamiddag besluiten. Er ligt een
wetsvoorstel voor waarin de datum van 1 juli staat. Ik zie dat u staat te
popelen om het wetsvoorstel te amenderen. Maar dat kunt u niet doen en ik
kan dat ook niet doen in dit stadium.
 
 
 
 
 
 De heer Luijten (VVD):
 
 Ik vraag alleen welk initiatief u wilt nemen, opdat wij hier straks niet
weer met hetzelfde circus zitten waarbij wij hals over kop een aantal zaken
in gang moeten zetten. U kunt naar mijn mening niets anders doen dan nu zo
snel mogelijk een initiatief in die richting nemen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Ik kies de weg, juist van de ervaring geleerd, om eerst de praktijk te
laten spreken. Dat is met betrekking tot dit dossier lang niet gebeurd. In
de praktijk gaat alles wel door. Ik wil graag eerst de regeling voor mij zien
zoals die na aanvaarding van dit wetsvoorstel zal werken. Dan weten wij inhoudelijk
waarover wij het hebben. Wij weten wat het commissariaat kan doen en wij weten
wat de WEM kan doen. Als daarover overeenstemming bestaat tussen de verschillende
betrokken partijen – en dat is al heel snel, maar niet vandaag –
dan is het moment aangebroken om te bezien hoe na 1 juli precies verder moet
worden gegaan.
 
 
 
 
 
 De heer Luijten (VVD):
 
 Voorzitter! De staatssecretaris heeft het al aangegeven: de praktijk heeft
gesproken, de WEM functioneert hiervoor niet. Hij heeft die uitspraken in
de memorie van antwoord toegezegd voor de maand februari. Hij geeft er nu
eentje in de zaak-Tilburg. Die zaak blijkt niet met de WEM opgelost te kunnen
worden. Laten wij eens kijken naar de wettekst, de wetsgeschiedenis en het
amendement-Van Zuijlen/De Koning. Als ik als klager een klacht zou indienen
bij het commissariaat betreffende een mededingingsaspect, dan is het commissariaat
krachtens de wet toch gehouden die klacht in behandeling te nemen en dus ook
naar dat mededingingsaspect te kijken?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Er is een richtlijn voor hoe het commissariaat dat doet. Naar mijn mening
en voor zover ik het heb kunnen nagaan ook naar de mening van de indieners
van het amendement is het niet in strijd met de mogelijkheid dat het commissariaat
dat in behandeling neemt – daartoe is het gehouden; daarin heeft de
heer Luijten gelijk – om ook dat aspect te toetsen.
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Begin januari was toch al duidelijk dat het standpunt dat
het strijdig was met de WEM niet houdbaar was? Was het dan niet verstandiger
geweest, als de handen van de staatssecretaris toch al jeuken, om die novelle
direct in te dienen bij de novelle die wij nu behandelen? Dan waren wij nu
van het probleem af geweest. Waarom heeft de staatssecretaris niet zelf bedacht
om in de novelle die datum van 1 juli gelijk op te rekken tot er nieuwe wetgeving
lag?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Ik probeer enige consistentie in mijn beleid te bewaren, als u het goedvindt.
Als ik in de Tweede Kamer het standpunt had verdedigd dat het beter zou zijn
geweest om de WEM eerst te laten uitwerken en zijn kans te geven voordat ik
met iets nieuws kom, dan zou het u waarschijnlijk ook tot grote verbazing
hebben gebracht als ik onmiddellijk na ommekomst van 1 januari iets geheel
anders zou hebben beweerd.
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Neen, want dat standpunt was gebaseerd op een volstrekt foute invulling
die veertien dagen later niet houdbaar bleek te zijn. De minister van Economische
Zaken heeft een brief geschreven waarvan nader bleek dat hij die beter niet
had kunnen schrijven, omdat het niet klopte. Dat had de regering half januari
toch helemaal op een rijtje? Dan kun je daar toch je beleid op aanpassen?
 
 
 
 
 Voorzitter: Heijne Makkreel
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Voorzitter! Ik ben dit deeltje begonnen met het nog eens uiteenzetten
van de materiële bezwaren tegen het amendement, zoals de heer Cohen heeft
gevraagd. Wij zijn sindsdien hard bezig geweest in gemeen overleg met heel
veel betrokkenen om er een praktische oplossing voor te vinden en eruit te
komen. Het lijkt mij nog steeds niet verstandig om, op een moment dat het
Commissariaat voor de media nog moet komen aangeven hoe het uitvoering wil
geven aan die richtlijn, al conclusies te trekken die leiden tot verlenging
tot 1 januari volgend jaar. Ik neem overigens met belangstelling kennis van
de breed gedragen opvatting in de Eerste Kamer dat dit de beste oplossing
zou zijn. Dat is voor mij een relevant gegeven. Dat zal het ook voor de andere
betrokkenen zijn. Als het voor mij een relevant gegeven is, dan is het dat
ook voor de regering. Maar staat u mij toe dat ik wat de uitwerking van deze
gedachtengang betreft – hoe brengen wij consistentie in ons beleid tot
1 januari? – de praktische ontwikkeling van enkele maanden afwacht.
Wij hebben er nu lang genoeg over gesproken hoe betreurenswaardig het is dat
die wet nog maar drie maanden werkt. Zo snel mogelijk aannemen en dan zo snel
mogelijk daarna zien hoe wij na 1 juli verder gaan; dat is de beleidslijn
die ik voorsta.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik vind het prima dat het Commissariaat voor de media aan
het werk gaat om die richtlijnen te maken, maar na 1 juli is er geen enkele
bevoegdheid meer om iets met die richtlijnen te kunnen doen. Daarin zit het
probleem. Ik zou inderdaad ook niet zo snel iets anders kunnen verzinnen dan
het verlengen van de bevoegdheid die het Commissariaat voor de media nu heeft.
Natuurlijk, dat kan niet vandaag. Maar als je wilt dat het na 1 juli doorgaat,
dan is er toch betrekkelijk snel actie nodig.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Dat laatste ben ik met de heer Cohen eens. Ik zei dat er twee mogelijkheden
zijn. Wij gaan nu een systeem opzetten om die zaak aan te pakken. Dat is als
het ware het zwaluwstaarten van die twee wetten en de organen die erbij betrokken
zijn. Dat moeten wij nu heel snel doen. Binnen een aantal weken moet dat werken.
Dan kunnen wij ook constateren of het stevig genoeg in elkaar zit om het te
continueren dan wel of het nog anders moet. Op dat moment moeten wij ons bovendien
buigen over de vraag: moet dat door een wetswijziging of is er een wijze te
bedenken waarbij dat niet hoeft? Als dat niet hoeft, hebben wij iets minder
tijdsdruk. Als het wel moet, moeten wij dat natuurlijk heel
snel doen als wij kans zien om die wetswijziging zo eenvoudig te houden als
nu door ons wordt voorzien.
 
 Voorzitter! Ik kom toe aan een aantal kleinere, maar daarom niet minder
interessante onderwerpen. De heer Luijten vroeg naar het redactiestatuut:
hebben alle omroepen dat? Die verbazing was misschien lichtelijk gespeeld,
want ik begreep natuurlijk heel goed wat de heer Luijten bedoelde. Het heeft
nogal geduurd. De publieke omroepen hebben een tijd lang geredeneerd dat het
voor hen niet gold. Het Commissariaat voor de media heeft daar duidelijk druk
op uitgeoefend om ervoor te zorgen dat het nu wel gebeurt. De omroepen hebben
het nu allemaal. De NOS, die deze verplichting pas sinds vorig jaar heeft,
is heel druk doende om het overleg daarover af te ronden. Ik beloof de heer
Luijten dat ik alles zal doen wat ik kan om ervoor te zorgen dat het er ook
snel komt. Dan is dat gat gedicht. Op zichzelf was de ietwat spottende opmerking
van de heer Luijten al in het schriftelijke deel en ook nu terecht, maar de
reden waarom het zo is gegaan kennen wij ook.
 
 Mevrouw Tuinstra, de heer De Boer en de heer Cohen hebben een pleidooi
gehouden voor de IKON en de andere kleintjes en de financiering daarvan. Die
zaak ligt een beetje ingewikkelder dan blijkbaar in de Kamer wordt gedacht.
De kwestie is eigenlijk dat die kleintjes grotere verwachtingen hadden dan
er is gehonoreerd, maar zij hebben er in 1996 wel substantieel geld bijgekregen.
Het is typisch zo'n misverstand dat wel eens te maken heeft met de vraag:
heb ik nou een halfvol of een halfleeg glas? Er is wel degelijk geld bijgekomen.
Er is allang geen directe binding meer tussen zendtijd en financiering; dat
systeem hebben wij al een hele tijd niet meer. Het gaat niet zozeer om behoorlijk
bestuur of herziening van het besluit. Het gaat erom dat er een procedure
is van de zijde van de IKON en de andere kleineren. Ik ben graag bereid om
u ter informatie de recente brief te doen toekomen die ik aan de IKON en de
anderen heb gestuurd. Het is een vreselijk ingewikkelde kwestie met veel sommen.
Uit die brief blijkt de situatie, blijken de overwegingen en blijkt ook dat
de besturen van de instellingen binnenkort zullen worden ontvangen. Er is
gevraagd of ik bereid ben om er snel over te praten. Dat hebben wij al aangeboden
en dat zal ook zeer binnenkort gebeuren. Ik zal u over de ins en outs schriftelijk
op de hoogte stellen, eenvoudig door u mijn antwoord aan deze omroepgemachtigden
te doen toekomen.
 
 Ik kom bij het verdere traject van de wetgeving op het punt van de kwestie
lokaal/regionaal. In het wetsvoorstel wordt een aantal dingen geregeld. Het
is een eerste noodzakelijke stap. Er is nog een volgende stap nodig. Ik wil
in de tweede helft van dit jaar een wetsvoorstel indienen waarin de volgende
zaken aan de orde komen. Ik noem het provinciaal omroepplan, waardoor de programmatische,
technische en financiële samenhang tussen de regionale en de lokale publieke
omroep gestalte krijgt. Voorts noem ik de mogelijkheden voor publiek-private
samenwerking. Dat is ook een antwoord op een vraag van de heer Cohen, die
vroeg: als het niet kan volgens het Commissariaat voor de media, wat doet
u dan? Dan ontstaat er wellicht behoefte aan nadere regels en die komen dan
ook in het volgende wetsvoorstel.
 
 Een ander onderdeel van het traject – misschien had ik dat eerst
moeten noemen – is het wetsvoorstel liberalisering Mediawet. Dat ligt
nu bij de Raad van State. Ik reken erop dat wij voor 1 januari de zaak kunnen
afhandelen. Dat zal ons in gesprek brengen over de positie van de kabelexploitanten
en over de kwesties die hier even zijn aangestipt, maar waar wij uren buitengewoon
boeiend over kunnen discussiëren, zoals de basis- en pluspakketten, de
toewijzing van etherfrequenties voor commerciële radio en het niet onbelangrijke
onderwerp van de nieuwe diensten voor de publieke omroep.
 
 Er zijn nog een paar wetsvoorstellen in de maak en die betreffen de privatisering
van het Nederlands omroepbedrijf, de NOB, de verzelfstandiging van de Dienst
omroepbijdragen – dat zijn kleintjes, maar je weet nooit hoe kleine
wetsvoorstellen groot kunnen worden – en de perswetgeving. Bovendien
is er de rol van de publieke omroep. Ik hoop dat de commissie-Verwers mij
in april van advies zal dienen over waar het met de publieke omroep heen moet
na 2000. Het is overigens zeker niet de bedoeling om tot 2000 te wachten met
wat dan ook te veranderen aan de publieke omroep. Wij zullen ook voor die
tijd met een wetsvoorstel daarover komen. Eerst komt het advies van de commissie-Verwers,
daarna komt het regeringsstandpunt daarover. Als wij dat hebben, kunnen wij
beter en effectiever bezien hoe wij vanaf dit moment naar het jaar 2000 toe
moeten werken. Het jaar 2000 is van belang omdat dan de huidige concessies
aflopen.
 
 Hiermee heb ik een klein spoorboekje gegeven. Dit mag dan een ietwat vertraagde
boemeltrein zijn geweest, het is er één in het spoorboekje.
Er zullen nog verschillende treinen moeten vertrekken en aankomen op de juiste
tijd om te zorgen dat wij het mediabeleid goed op orde houden.
 
 
 
 
 
 De heer Glasz (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Een mooi betoog om aan te geven dat het instrument
economische mededinging in dit geval niet doeltreffend is – de heer
Luijten heeft dat bij interruptie ook al aangegeven – is dat eerste
voorbeeld van wat eigenlijk nauwelijks de kwalificatie jurisprudentie verdient.
Een gemeente is geen onderneming en de WEM geldt dan niet. Dat zal vaker gebeuren,
want gemeenten spelen heel vaak een rol in dit soort gevallen. Ik heb mij
vanmorgen een beetje uitgeput om aan te geven dat die WEM ontoereikend is.
Het instrument is ontoereikend. Ik heb ook gezegd waarom. Dat zal ik nu niet
herhalen, al was het maar vanwege de tijd. De staatssecretaris zegt dat hij
graag consistent wil zijn. Dat siert hem natuurlijk, maar dat betekent toch
niet dat hij doof is voor argumenten die links en rechts om hem heen worden
aangevoerd, ook in deze Kamer. Wij zitten hier toch niet voor niets. Wij hebben
het allemaal bestudeerd en bekeken en wij hebben geconcludeerd dat de WEM
ontoereikend is, dat het nuttig is dat het commissariaat hier een rol in speelt
en dat het commissariaat daarvoor een rechtsbasis moet hebben. Welnu, die
is gevonden in artikel 69.
 
 Als wij dan praten over de verlenging na 1 juli, is het toch een beetje
te gek voor woorden dat wij nu worden gevraagd een wet aan te nemen, waarvan
artikel 69 een van de fundamentele punten blijkt te zijn en
dat vervolgens wordt gezegd dat dat per 1 juli vervalt en dat wij dan wel
verder zien. Wij hebben dan een abstract gevormde beleidslijn, met als enige
wettelijke basis de WEM, die dus ontoereikend is, en vervolgens de eigen regelen
van de Vecai. Dat zijn dus de eigen regelen van de kabelexploitanten, die
een soort zelfregulering hebben toegepast. Dat kan toch niet het toetsingscriterium
zijn voor het commissariaat, gezien hetgeen nu in artikel 69 is gewaarborgd.
Ik acht dat een volstrekt onbegrijpelijke redenering.
 
 De staatssecretaris heeft gezegd: iedereen verdedigt iedereen. Zo wil
ik ook ontzettend graag de staatssecretaris verdedigen. Ik wil graag aannemen
dat de minister van Economische Zaken niet op zijn hoofd zit. Hij heeft zelf
gezegd dat dat ook bijna niet kan en dat zal ook wel zo zijn, maar geestelijk
drukt de ontoereikende betekenis van de economische mededinging toch wel zwaar.
Ik denk dat ik dat niet beter kan verdedigen – ik doe dat graag, want
het zit in mijn bloed en het is mijn vak – dan door een motie in te
dienen, waarin verzocht wordt om na 1 juli artikel 69 voort te laten bestaan
en het daarheen te leiden dat wij op die manier die bevoegdheid van het commissariaat
waar wij nu over nadenken en die wij goed vinden, voort kunnen laten duren,
totdat er een passende vervanging komt bij nadere wetgeving. Daarbij doel
ik dan op hetzij mediawetgeving, dan wel telecommunicatiewetgeving. Dit allemaal
ter wille van de cultuur, waar hier toch het primaat voor moet zijn.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Door de leden Glasz, Cohen, Luijten, Veling en De Boer wordt de volgende
motie voorgesteld:
 
 
 De Kamer,
 
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 
 overwegende, dat de behoefte aan artikel 69 van de Mediawet met het oog
op een evenwichtige toegang tot de kabelnetten van programma-aanbieders ook
na 1 juli 1996 voortbestaat;
 
 
 verzoekt de regering het daarheen te leiden dat artikel 69 met ingang
van 1 juli 1996 niet vervalt, doch wordt gehandhaafd totdat bij nadere media-
of telecommunicatiewetgeving een passend vervangende voorziening zal zijn
getroffen,
 
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 Deze motie krijgt nr. 135f (24336).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Mevrouw Tuinstra (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris hartelijk voor zijn
beantwoording. Het is inderdaad allemaal niet zo eenvoudig. Als wij de keren
zouden optellen dat de staatssecretaris dat in zijn beantwoording heeft verteld –
wij zijn het overigens helemaal met hem eens – dan zien wij dat het
inderdaad ingewikkeld is en dat hij dat ook vindt. Over een enkel ding is
echter toch helderheid gekomen. Dat zou je niet denken, maar dat is toch werkelijk
het geval. Ik vond het antwoord van de staatssecretaris op de vraag over een
samenwerking tussen publieke en private omroepen toch wel verhelderend. Op
den duur moet je een pragmatische benadering kiezen. Daarom verlaat hij zijn
misschien toch al niet al te hard standpunt van de memorie van antwoord. Hier
dreigt echter een gevaar. Het IPO ziet de bui natuurlijk al hangen en is bang
dat het geld gaat kosten. Provincies zijn overigens niet zo arm als ze wel
eens doen voorkomen. Men gaat dan echter misschien toch wel erg leunen op
die commerciële omroepen. Dan zou je toch met al die mooie plannen, regioplannen,
provinciale plannen, die allemaal in die liberaliseringsnotitie staan, de
mist in gaan wat je cultuurpolitiek betreft. Dat is allemaal dus niet zo eenvoudig
en daarom moet je alert zijn. Mijn fractie is bijvoorbeeld niet tegen zo'n
samenwerking, maar dan wel onder heel duidelijke voorwaarden en niet alleen
maar omdat het IPO dan minder provinciale opslag hoeft te vragen. Daar moet
men dus wel duidelijker over zijn.
 
 Wat betreft de Friese omroep vind ik het heel plezierig dat Friesland
nu snel geholpen zal worden. Ik leg de nadruk op het woord "snel", want de
begroting cultuur is op 13 februari behandeld en het is nu 2 april. Op 13
februari zou de staatssecretaris ook al kijken of dat pilotproject Rijnmond-Friesland
niet naar voren gehaald kon worden. Zo snelt het jaar voort. Het zou toch
wel fijn zijn als er, naast de vele woorden, ook iets gebeurde. Wellicht kan
de staatssecretaris enige vaart maken en ook doorzettingsvermogen tonen in
zijn gesprek met IPO en Friesland. Wij hebben al eerder gezegd dat het mogelijk
moet zijn iets van de grond te krijgen, ook al werken enkele provincies niet
mee. De vensterprogrammering betreft slechts één regio, dus
de uitvoering wordt ook niet gezamenlijk ter hand genomen.
 
 De staatssecretaris was het met mij eens inzake artikel 30c; de benoeming
door GS of door B en W van de bestuurders van het representatieve orgaan.
Een en ander kan beter in de fiscale wetgeving geregeld worden. Het is fijn
dat ik gelijk krijg, maar dit punt is nu al opgenomen in het wetsvoorstel.
Wij hebben geen recht van amendement. De staatssecretaris heeft in de Tweede
Kamer hier geen afstand van genomen. Wij zitten er nu mee. Het is een dure
grap, ook voor de lokale omroepen. Een zeer kleine pleister op de wonde is
dat de lokale omroep zelf een bindende voordracht kan doen aan GS of aan het
gemeentebestuur. De omroep heeft er dus nog wel iets over te zeggen, al is
het weinig.
 
 De staatssecretaris heeft over artikel 111, sub 7, opgemerkt dat het niet
zo moeilijk is om de boekhouding tussen radio en TV te splitsen. Het Commissariaat
voor de media moet een en ander zodanig inrichten dat er geen onduidelijkheid
ontstaat over de regionale omroepplannen. Dit betekent toch dat iets van die
verscheidenheid – een aardig aspect van lokale omroepen – teloor
gaat. Ik zie gelukkig de staatssecretaris neen schudden. Wellicht is dit dus
toch niet het geval.
 
 De vraag inzake artikel 111, sub 8, is ook niet geheel tot tevredenheid
beantwoord. Wellicht is op een andere wijze duidelijk te maken wat de glijdende
schaal inhoudt en wat dat betekent voor het maximum van de lokale of provinciale
opslag. Het klinkt allemaal erg mooi, maar men wil toch weten waar men financieel
aan toe is.
 
 De staatssecretaris heeft onlangs in de Tweede Kamer over geweld op TV
gesproken. Wellicht dacht hij dat daarmee dat onderwerp was afgedaan. Ik heb
echter nog een vraag gesteld over artikel 73, sub 2. Zou het
geen aanbeveling verdienen in het programmablad van Filmnet leeftijdsgrenzen
te doen opnemen, zodat men die reeds tevoren weet? Ik weet eigenlijk niet
of de staatssecretaris daar iets over te zeggen heeft. Wellicht kan hij bij
AMvB iets regelen.
 
 De toegang tot de kabel is het hoofdpunt van dit debat. Er is een motie
ingediend waarin staat dat het Commissariaat voor de media voorlopig gehandhaafd
moet worden omdat er anders een gat ontstaat. Het valt mij een beetje tegen
van de staatssecretaris dat hij niet in staat is om iets verder vooruit te
kijken. Het kabinet treedt voor vier jaar aan. De staatssecretaris zou dan
toch ten minste vier maanden vooruit moeten kijken. Het is jammer dat hij
nog zo weinig over zijn plannen kan zeggen.
 
 Een klein lichtpuntje is dat de Tweede Kamer het voornemen heeft, een
uitvoerig overleg met alle bewindslieden te organiseren. Ik zeg met nadruk
dat ook voor mijn fractie het cultuurbeleid voorop staat, maar er moet ook
geld op de plank komen. De mededinging is een reële invalshoek, bijvoorbeeld
voor Economische Zaken. Verkeer en Waterstaat levert de infrastructuur, dus
dat departement moet ook iets te zeggen hebben. Ik zet vraagtekens bij het
voornemen om het commissariaat voortdurend met dit soort beslissingen op te
zadelen, terwijl er ook andere departementen bij betrokken zijn. In de toekomst
moeten alle betrokken ministeries worden ingeschakeld bij het opstellen van
de criteria en de plannen voor de toegang tot de kabel. In de motie staat
dan ook terecht dat een en ander in de media- en telecommunicatiewetgeving
geregeld wordt. Ik zou mijn fractie kunnen voorstellen om toch voor deze motie
te stemmen.
 
 Voorzitter! Ik was teleurgesteld over het antwoord van de staatssecretaris
inzake het IKON. Hij vond eigenlijk dat men dat had kunnen zien aankomen.
Er is volgens hem al geruime tijd geen sprake meer van verhoging van de uurbedragen
als de zendtijd wordt uitgebreid. Voorzitter! Wellicht is hier nooit apart
op gewezen. Ik kan mij voorstellen dat men er van is uitgegaan dat uitbreiding
van de zendtijd automatisch meer geld zou betekenen. De staatssecretaris heeft
toegezegd, de kwaliteit van de publieke omroepen te zullen bewaken. De kleine
zendgemachtigden leveren een belangrijke bijdrage aan de kwaliteit. Ik vraag
hem toch nog eens zijn opvatting ter zake te heroverwegen. Gelukkig heeft
hij toegezegd, de besturen van de kleine zendgemachtigden te ontvangen. Hij
zal dit opnieuw met hen opnemen. Ik hoop van ganser harte dat daar iets positiefs
uit zal komen.
 
 
 
 
 
 De heer Luijten (VVD):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn uitvoerige beantwoording.
Op een aantal punten was die voor mij verhelderend. Ik heb begrepen dat de
uiteenzetting in de memorie van antwoord over public-private partnership minder
rigide is dan op het eerste gezicht lijkt. Ik ben daar blij mee. Ik ben ook
blij met het verzoek aan het Commissariaat voor de media om artikel 55a nader
te bestuderen. Ik denk overigens dat ik al weet hoe de reactie zal zijn. Er
wordt al veel met door het commissariaat goedgekeurde modellen gewerkt. Voor
de VVD-fractie is de redactionele onafhankelijkheid het belangrijkste. Het
gaat erom dat zij gegarandeerd wordt. Daar zijn verschillende modellen voor
en ik denk dat wij daar in de praktijk wel uitkomen.
 
 Het overleg met IPO en ROOS baart mij zorgen. Dit overleg is vorig jaar
met veel ketelmuziek aangekondigd. De staatssecretaris zegt nu dat hij, wanneer
het niet lukt om met alle provincies tot overeenstemming te komen, apart met
provincies moet spreken. Dat is geen voorbeeld van slagkracht van het publieke
bestel. Er wordt alleen maar gepraat en de commerciële jongens halen
de krenten uit de pap. Als dit niet van de grond komt, is eenvoudig te voorspellen
wat er zal gebeuren. Er zullen bepaalde verbanden ontstaan. Uitgevers in de
grote steden zullen dan over Randstad-televisie gaan denken. Daar heeft al
iets over in de krant gestaan. Als de publieke omroep dit gat laat vallen,
kan dat niet meer hersteld worden. Dan worden wij voor de tweede keer links
of rechts ingehaald. Ik zou dat persoonlijk erg jammer vinden, maar als het
niet anders kan, dan moet het maar.
 
 De staatssecretaris wil apart met provincies praten. In het huidige voorstel
is de vensterprogrammering niet alleen van belang voor de regiotelevisie maar
ook voor de landelijke publieke omroep. Het NOS-journaal moet op die manier
doorgegeven worden aan de provincies. Wat gebeurt er als de staatssecretaris
apart met Friesland, Drenthe of Zeeland gaat praten en het lukt niet, de Randstad
erbij te betrekken? Volgens mij wordt daarmee het financiële draagvlak
van het plan weggeslagen. Dat zou doodzonde zijn, want men mist 6 miljoen
kijkers die voor de commerciële uitgevers interessant zijn. Dit betekent
geen versterking maar een verzwakking, zowel van de regionale omroep als van
de landelijk publieke omroep. Voorzitter! Wie moet dat betalen? Er zijn garanties
gevraagd aan de omroepen en ook aan de NOS. De NOS zal een deel voorfinancieren.
In feite komt het geld uit de omroepreserve. Het is de verantwoordelijkheid
van de staatssecretaris om daar middelen voor vrij te maken.
 
 Voorzitter! Tot slot ga ik in op de WEM. Ik begrijp dat de staatssecretaris
wat tijd nodig heeft om "de draai" te maken. De WEM is niet bruikbaar geweest
voor de zaak-Tilburg. Drie van de vier antwoorden hadden wij in februari moeten
krijgen. Wij hebben nu één antwoord gekregen. Eén ding
is mij duidelijk: de WEM is niet snel. Snelheid is wel nodig als je met dit
soort klachten te maken hebt. Sommige klachten liggen er al meer dan een half
jaar. Ik denk daarbij aan een partij die op de kabel wil en die een klacht
heeft tegen de kabelexploitant over de toegang tot de kabel. Betrokkene zal
die klacht uiten als de onderhandelingen niet tot resultaat hebben geleid,
dus op het laatst van het proces. Dan moet er snel een beslissing genomen
worden over de vraag of betrokkene alsnog op de kabel kan komen, anders is
de patiënt overleden en ook niet op de kabel te zien. Ik moet dus constateren
dat de WEM in de praktijk niet werkt, zeker niet als enig instrument. Er zal
in de toekomst een zelfstandig bestuursorgaan moeten komen. Op basis van de
wet zoals zij er nu ligt, is het commissariaat gehouden zowel naar mededingingsaspecten
als naar mediapolitieke aspecten te kijken. Die scheiding zal het commissariaat,
ook met het oog op de wetsgeschiedenis, niet kunnen maken.
 
 Voorzitter! Geconditioneerde zelfregulering – waarover aan de overzijde ook al is gesproken – lijkt ons het beste. Alle
betrokken partijen kunnen dan met elkaar rond de tafel zitten. Daar is echter
ook een wetswijziging voor nodig, want dan moeten de artikelen 70 en 71 gewijzigd
worden. Het lijkt mij echter het eenvoudigst om de motie van de heer Glasz
te volgen, die mede door mijn fractie is ondertekend.
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ik heb in eerste termijn gevraagd om een inhoudelijke en maatschappelijk
gefundeerde motivering om commerciële omroep op lokaal en regionaal niveau
in te voeren en om dat nu bij deze wet in te voeren, zonder dat het totaalbeeld
op tafel ligt. Het antwoord daarop vind ik onbevredigend. Het lijkt alsof
de staatssecretaris – en in het algemeen het paarse kabinet –
vindt dat die doorgaande commercialisering een van boven neerdalende of, liever
gezegd, een uit de onderwereld opkomend noodlot is. De markt vraagt en zonder
een overtuigend antwoord op de zingevingsvraag geeft paars wat gevraagd wordt.
Ik hoor alleen maar markttechnische en tamelijk zwakke juridische argumenten.
Ik vind het teleurstellend dat er geen antwoord komt op de meer principiële
vraag of de samenleving die wij voor ogen hebben met de commercialisering,
ook van de lokale omroep, gediend is. Of is in de ogen van de staatssecretaris
de markt nog de enige actor die doorslaggevend is bij de inrichting van dit
soort maatschappelijke kwesties?
 
 Even teleurstellend vond ik het antwoord op de vraag over de praktische
gevolgen van een en ander. De staatssecretaris hoopt dat het binnenvaren van
de commercie de positie van de publieke omroepen op lokaal niveau niet zal
schaden. Hij heeft de intentie – daar twijfel ik ook niet aan –
om dat te voorkomen, maar de garantie dat het niet zal gebeuren kan hij niet
geven. Sterker, hij ziet – dat blijkt uit de memorie van antwoord en
uit zijn vanmiddag gegeven reactie – de risico's, maar weigert deze
behoorlijk af te dekken. Ook dat vinden wij onbevredigend.
 
 Ten slotte de verlenging van het mandaat van het Commissariaat voor de
media. Wij steunen van harte de door collega Glasz ingediende motie. Belangwekkend
wordt nu wel of de staatssecretaris deze motie overneemt en of hij van plan
is om tijdig voor 1 juli de door deze motie noodzakelijk geworden novelle
in te dienen. Daar vragen wij in deze Kamer natuurlijk nooit om. Dat hoort
niet. De regering behoort dat uit zichzelf aan te bieden. Maar voor de uitkomst
van dit debat zou het antwoord op die vraag wel aardig zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Veling (GPV):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik heb evenals de heer De Boer gewacht op een
motivering voor het toestaan van commerciële omroep op lokaal en regionaal
niveau en ik ben daarin evenals hij teleurgesteld. Ik vraag mij vooral af
of de staatssecretaris wel voldoende argumenten heeft om staande te houden
dat de publieke omroep, lokaal en regionaal, het wel redden zal. Dat beweert
hij, maar er is in dit debat – bijvoorbeeld door collega Luijten –
zo veel naar voren gebracht waardoor twijfel wordt gewekt aan die stelling,
dat ik hem wil uitdagen om daarop in te gaan. Hij zegt dat de publieke omroep
een voorsprong heeft. Ja, maar dat geeft geen garantie. Dat geeft de landelijke
situatie wel te zien. Wat betekent die voorsprong wanneer de normale provinciale
steun gaat ontbreken? Je kunt wel wijzen op de mogelijkheid van een bijdrage
uit de publieke middelen, maar ik vraag mij af of daarvoor zal worden gekozen.
Zal het vragen van zo'n bijdrage ten gevolge van overheidsbeleid – namelijk
het wegvloeien van middelen uit de reclameopbrengsten – de positie van
de publieke omroep versterken? Integendeel, denk ik. Ik ben daar allerminst
gerust op en na vanmiddag, met name naar aanleiding van het betoog van collega
Luijten, ben ik daar zeker niet geruster op geworden.
 
 Dan heb ik nog een enkele opmerking over de wat wonderlijke gedoogmanoeuvre
na 1 januari. Ik heb geen moeite met de feitelijke uitkomsten van dit beleid,
maar ik wil toch zeggen dat ik het staatsrechtelijk een merkwaardige gang
van zaken blijf vinden. De staatssecretaris is een kloof overgestoken via
een brug die hij heeft aangelegd nadat hij aan de overkant was aangekomen.
Dat is een truc die Woody Woodpecker goed afgaat. Die kan een eind over een
kloof lopen, zich bedenken, terugkeren en dan opnieuw beginnen. Maar ik denk
dat zo'n manoeuvre in ons staatsrecht eigenlijk geen plaats zou moeten hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik zeg de staatssecretaris dank voor de beantwoording van
de door mij gestelde vragen, waar ik over het algemeen goed mee uit de voeten
kan. Over de toegang tot de kabel wil ik twee opmerkingen maken.
 
 Centraal in de beantwoording van de staatssecretaris is de vraag of het
Commissariaat voor de media en de bevoegdheden daarvoor eigenlijk wel nodig
zijn. De staatssecretaris meent dat het probleem niet zo groot is. Hij zei
dat er, sinds de invoering van de WEM, slechts vier klachten geweest zijn
en dat vindt hij niet zo vreselijk veel. Dat lijkt mij niet de juiste benadering.
Iedere klacht behoort op een behoorlijke manier behandeld te kunnen worden.
Collega Luijten heeft zojuist aangetoond dat dit niet gebeurt. Juist omdat
de WEM niet functioneerde, met alle enorme gevolgen van dien, zag de Tweede
Kamer aanleiding om dat bewuste amendement in te dienen. De tijdspanne die
het kost om de behandeling van een klacht af te ronden, leidt ertoe dat de
negotie die iemand op een gegeven moment drijft er eenvoudigweg niet meer
is.
 
 De tweede opmerking betreft het probleem dat de staatssecretaris signaleert –
dat staat ook in de memorie van antwoord – tussen de samenhang en de
samenloop van aan de ene kant de bevoegdheid van het Commissariaat voor de
media en aan de andere kant van de bevoegdheden die de WEM geeft. Is dat eigenlijk
wel zo'n probleem? Dat gaat toch eigenlijk prima samen? Als het Commissariaat
voor de media klachten krijgt, kan zij deze behandelen. Het is aan de klagers
om te bekijken of zij ook de weg van de WEM willen bewandelen. Het wordt pas
ingewikkeld als klagers voor beide ankers gaan liggen. Waarom zouden zij dat
doen? Zeker zullen zij niet zo snel kiezen voor de WEM-procedure nu bekend
is welk effect dat heeft. Kortom, ik zie het probleem niet zo. Ik zie dus
alle reden om de door collega Glasz ingediende motie te ondersteunen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Voorzitter! We zullen het om te beginnen maar hebben over de motie die
voorligt. Daar is de heer Glasz ook mee begonnen. De WEM is ontoereikend,
constateerde de heer Glasz. Het standpunt van de regering was: de WEM zou
ontoereikend kunnen blijken. Ik heb het nu over het standpunt dat ik ook namens
de regering in de Tweede Kamer heb ingenomen. Om dat zeker te weten, zou het
waarschijnlijk goed zijn om dat eerst eens uit te proberen. Aan dat standpunt
lag ook een rapport ten grondslag. Deze Kamer kent dit ongetwijfeld ook. In
dat rapport werd optimistisch gedaan over de mogelijkheid dat het inderdaad
zou werken. Ik zie natuurlijk ook wel in dat zich hierbij een probleem voordoet.
Als je dit namelijk gaat uitproberen en als dat heel lang duurt, duurt het
ook heel lang voor je de uitslag van de proef kent.
 
 De regering heeft ook voortdurend rekening gehouden met de mogelijkheid
dat de WEM niet toereikend is, zodat zij dan sector-specifiek aanvullende
regelingen zou moeten treffen. Het probleem vorkte zich hierbij vervolgens
uit in de volgende vragen. Moet dit dan in de Telecommunicatiewet geregeld
worden omdat het een kabel is? Of moet het in de Mediawet geregeld worden
omdat het omroep is?
 
 Uit de Kamer kwam vervolgens het voorstel om het eerst maar eens door
het Commissariaat voor de media te laten uitvoeren. Aanvankelijk stuitte dit
op weerstand vanuit de gedachte dat op die manier de proefneming met de WEM
niet zuiver uitgevoerd kon worden. Dat was de insteek die ik toen gekozen
heb.
 
 Nu blijkt deze Kamer een andere mening toegedaan. Ik til daar zwaar aan.
De voorbeelden zijn inderdaad schaars, maar deze geven toch nauwelijks het
gevoel dat de WEM, als deze al werkt met een beetje snelheid werkt, terwijl
snel werken belangrijk is.
 
 Ik heb veel begrip voor deze aanpak. De heer Cohen heeft gezegd dat het
best meevalt en dat het best kan samenlopen. De heer Luijten denkt daar iets
genuanceerder over. Ik ben zelf ook een optimist en ik heb daarom zelf ook
de hoop dat het kan. Ik verdedig dit voorstel daarom ook. Hiervoor is het
wel nodig dat we de richtlijn van het Commissariaat voor de media kennen en
dat we weten of de samenloop inderdaad goed van start gaat. Als dat zo is,
dan moeten we proberen om die continuïteit te handhaven. Ik heb dat ook
in eerste termijn al gezegd.
 
 Ik neem goede nota van het feit dat een breed gevoelen in deze Kamer is
dat de oplossing gevonden moet worden in een continuering van deze voorlopige
regeling tot het tijdstip dat er een definitieve regeling is gevonden. Er
ligt een motie, dus ik neem aan dat we dit ook nog bevestigd zullen krijgen.
Laat ik er dit over zeggen. Ik zal dit voorstel meenemen. Ik zal dit serieus
overwegen. Ik zal dit ook betrekken in de besprekingen die we de komende maand
gaan voeren over de wijze waarop we hier vorm aan geven. Het is natuurlijk
een belangrijk gegeven dat deze Kamer na de Tweede Kamer duidelijkheid heeft
gegeven over haar standpunt hierin. Dat kan in ieder geval de mogelijkheid
openen om wat minder op te zien tegen een wetgevingsproces dat eventueel veel
meer mee zou moeten slepen. Ik zal het in die zin bekijken. De Kamer houdt
mij ten goede dat ik hierover na moet denken en overleg plegen. Ik vind echter
dat de Eerste Kamer een duidelijk signaal afgeeft, dat behulpzaam kan zijn
bij het oplossen van een probleem.
 
 Voorzitter! Laat ik vervolgens nog even spreken over een onderwerp dat
door verschillende sprekers opnieuw is opgebracht. Het betreft de kwestie
van de regionale televisie en hoe het hier nu mee staat. Misschien moet ik
eerst een principiële kant aansnijden. De heren De Boer en Veling vinden
dat het verhaal over de commerciële omroep onbevredigend blijft. Ik kan
mij dat wel voorstellen. Volgens mij is het heel moeilijk om tegen deze afgevaardigden
die eigenlijk vinden dat er geen commerciële omroep moet zijn in dit
land, een betoog te houden over onderdelen van die commerciële omroep
dat hen zal overtuigen. Het gevoel dat die commerciële omroep er niet
zou moeten zijn, is dan sterk. Ik wil echter toch zeggen dat ik hier anders
over denk. Ik ben een groot voorstander van een stevige publieke omroep. Ik
ben tegenstander van een publieke omroep die absolute garanties van de politiek
krijgt om te kunnen voortbestaan. Ook de publieke omroep zal zijn voortbestaan
danken aan de kwaliteit maar ook aan de wervende kracht van zijn programma's.
Een publieke omroep waar niemand naar kijkt, is geen publieke omroep meer.
Ik vind dus dat we als politiek geen garanties in absolute zin zouden behoren
te geven. Ik vind wel dat we een goede basis moeten geven om te bestaan, een
eigenstandige basis, niet als aanvulling op de commerciële televisie,
maar als een duidelijk gegeven, politiek gesteund in het midden van dat omroepveld.
Daarnaast mag er ruimte zijn voor commerciële omroep. Ik denk dat dat
heel belangrijk is. Laten we heel even een stuk in de tijd teruggaan. Elk
land in het westen heeft moeten kiezen. Wat doen we met de schaarse ether,
de radio? Je kunt dan kiezen voor de Staat of voor de meestbiedende. Nederland
heeft toen gekozen voor een prachtig systeem, dat ertussenin lag en dat gebaseerd
was op het feit dat we stevige volksdelen hadden, zuilen genaamd, waarop je
zo'n systeem kon laten rusten. Dat was niet de Staat. Dat was niet de meest
biedende. Dat was een systeem dat ertussenin zat. Dat was een mooi systeem,
maar het ging schuiven, toen de mensen gingen schuiven. Toen het voor de mensen
niet meer zo evident was tot welke zuil zij zich rekenden en er een gevecht
om de kijkcijfers ging ontstaan binnen de publieke omroep – of beter:
de omroep, want we hadden geen andere – werd het een quasi-commerciële
omroep. Immers, het werd voor een belangrijk deel ook een gevecht om de kijkcijfers.
 
 Vanaf dat punt zijn we gaan zoeken naar wegen om een echte commerciële
omroep in dit land in stand te houden op een stevige basis. We hebben ons
toen ook voortdurend de vraag gesteld: wat is nu de echte redengeving voor
de publieke omroep? Want het is niet vanzelfsprekend, zoals het ook in de
pers en in de andere informatievoorziening niet vanzelfsprekend is, dat de
omroep publiek is. We moesten ons dus die vraag stellen. De vraag werd ons
bovendien van over de grenzen aangereikt, omdat omroep de aantrekkelijke eigenaardigheid
heeft, zich niet tot landsgrenzen te beperken. We zijn daardoor in de discussie
van nu terechtgekomen. Ik blijf echter van mening dat we een stevige steun
aan de publieke omroep moeten geven, maar geen absolute garantie.
En ik ben van mening dat ik voldoende heb aangegeven hoezeer dit wetsvoorstel,
dit kleine onderdeel, ook aan dat criterium voldoet. Maar daar kunnen de geachte
afgevaardigden natuurlijk met mij van mening over verschillen.
 
 
 
 
 
 De heer Glasz (CDA):
 
 Voorzitter! Voor de helderheid wil ik graag nog een vraag stellen over
de motie. Ik heb de staatssecretaris horen zeggen dat hij daarover wil denken.
Ik proef bij hem enige welwillendheid vanuit de gedachte dat de motie zo breed
wordt aangereikt. Het is voor ons echter goed, als wij volgende week tot stemming
komen, dat wij weten wat de regering van deze motie vindt. Zij ontraadt de
motie niet, zoals ik het nu heb beluisterd. Wat voor term mag ik daar nu bij
voegen? Neemt de staatssecretaris de motie "over" of "in overweging"? Welke
term moet bij ons naklinken?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Als ik de keuze krijg uit deze terminologieën, dan zeg ik: ik neem
de motie "in overweging". Ik heb ook aangegeven waarom. Ik denk in alle oprechtheid
dat het onverstandig zou zijn van deze Kamer om nu of volgende week een uitspraak
van de regering te vragen in de zin van een absolute toezegging. Ik houd staande
dat het van belang is voor de regering om nu een aantal dingen te wegen. Dat
is in de eerste plaats de lijn die nu door het Commissariaat voor de media
wordt neergelegd. Deze Kamer moet, zo lijkt mij, de regering de ruimte geven
om zelf te beoordelen of dit tot een bevredigende regeling leidt. Vervolgens
is het bij het komen tot een oordeel hierover uiteraard van de grootste betekenis
dat niet alleen de Tweede Kamer maar nu ook de Eerste Kamer duidelijk heeft
gemaakt hoe zij over deze zaak denkt. Ik ga er daarbij van uit dat de Tweede
Kamer het standpunt van de Eerste Kamer deelt. De Tweede Kamer heeft in feite
de datum van 1 juli in de wet gebracht. Ik herinner deze Kamer er even aan
dat dit niet mijn gedachte maar die van de Tweede Kamer was.
 
 
 
 
 
 De heer Glasz (CDA):
 
 Als wij over twee weken stemmen over de motie, weten wij niet meer dan
dat de regering haar in overweging neemt?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Voorzitter! Ik zal mij, zolang ik er geen lid van ben, nooit met de orde
van de Eerste Kamer bemoeien. De werkingsduur van deze door u allen zo bepleite
maatregel hebben wij al beperkt tot drie maanden. Als lang wordt gewacht met
de stemming, zal het steeds moeilijker worden. Dat betekent dat het moment
wordt uitgesteld waarop het Commissariaat voor de media zijn beleidslijn aangeeft,
op basis waarvan de regering een conclusie kan trekken. Laten wij niet zo
lang om de zaak heen draaien. Ik beschouw de motie als een duidelijke vingerwijzing
van de Eerste Kamer om het probleem waarvoor het kabinet straks wordt gesteld,
op te lossen. Verder dan dat kan ik op dit moment niet gaan.
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Dat lijkt mij op dit moment de maximaal te bereiken helderheid. Wil de
staatssecretaris toezeggen dat, als de regering is uitgedacht, wij daarover
schriftelijk bericht krijgen, zodat wij het effect van de motie weten?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Ik denk ook aan het overleg dat door de Tweede Kamer is aangevraagd. Ik
neem goede nota van de grote belangstelling van de Eerste Kamer. Die is terecht,
want zij zal, als zij haar zin krijgt, daar ook mee te maken krijgen. Ik zal
ervoor zorgen dat als de Tweede Kamer hierover wordt geïnformeerd, de
Eerste Kamer daarover ook rechtstreeks wordt geïnformeerd.
 
 Voorzitter! Ik was gebleven bij de vensterprogrammering. De heer Luijten
heeft een aantal goede elementen genoemd. Ik ben nogal snel naar Friesland
gereisd om mee te delen dat een en ander moet worden opgelost. De heer Luijten
heeft er terecht op gewezen dat het een mooi plan betreft. Wij kunnen dat
wel even voor Friesland regelen, maar dan wordt het veel duurder, ook als
het voor vijf provincies geldt. Het is de bedoeling dat de vensters in alle
provincies opengaan. Dat is een heel ander probleem dan wanneer dat voor elke
provincie afzonderlijk geregeld moet worden. Daarom is mij er veel aan gelegen
om alles uit de kast te halen om het plan van de regionale vensters boven
tafel te houden. Ik heb misschien iets te snel gesproken over het eventueel
niet lukken ervan. Ik heb al eens vaker gemerkt dat men dan alleen hoort wat
je als tweede zegt en het eerste vergeet. Ik heb zeker de hoop niet opgegeven
dat wij een oplossing zullen vinden, met inbegrip van hetgeen publiek/privaat
gedaan kan worden, waaraan alle provincies meedoen.
 
 Voorzitter! Mevrouw Tuinstra heeft gevraagd of er bij PPP niet te veel
wordt geleund op de commerciële omroepen. Nee, bepaald niet, want de
vraag aan het Commissariaat voor de media is wel degelijk gebaseerd op de
voorwaarden. De publieke omroep moet zijn publieke karakter behouden, ook
al is het een public-private partnership. Het gaat daarbij niet alleen om
redactionele onafhankelijkheid, maar bijvoorbeeld ook om het type eisen dat
wij in het algemeen in de Mediawet aan de publieke omroep stellen. Dat zijn
er nogal wat. De publieke omroep moet daar wel degelijk aan voldoen.
 
 Ik onderschrijf de woorden van mevrouw Tuinstra over de bindende voordracht
en de fiscale gelijkstelling.
 
 Mevrouw Tuinstra heeft gewezen op de verscheidenheid van de verschillende
regio's. Zij heeft gevraagd naar de boekhoudkundige controle op de radio en
de televisie. Ik ben van mening dat die zaken niets met elkaar te maken hebben.
Je kunt verschillende oplossingen in onderscheiden provincies hebben, waarbij
de boekhouding toch helder uit elkaar kan worden gehouden. Het principe van
de boekhouding verschilt niet per regio. Zij moet dus wel degelijk in stand
zijn te houden.
 
 Mevrouw Tuinstra heeft over het IKON gesproken. Vooruitlopend op de toezending
van de brief, wijs ik erop dat er geen sprake is van een miskenning mijnerzijds
van de belangrijke culturele rol van de kleine omroepinstellingen. Er is ook
geen sprake van dat zij minder geld hebben gekregen. Zij hebben meer geld
gekregen, maar minder dan zij verwachtten. Daarover gaat de discussie. Ik
beveel dan ook de briefwisseling in uw aandacht aan, waarover ik met betrokkenen
zal spreken.
 
 Voorzitter! Ik ben hiermee aan het eind van mijn opmerkingen in tweede
termijn gekomen.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 De wetsvoorstellen worden zonder stemming aangenomen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De aanwezige leden van de fracties van GroenLinks, het GPV,
de RPF en de SGP wordt conform artikel 121 van het Reglement van orde aantekening
verleend, dat zij geacht willen worden zich niet met wetsvoorstel 24336 te
hebben kunnen verenigen.
 
 
 De afhandeling van de motie zal plaatsvinden in de volgende openbare vergadering,
te weten over twee weken.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 16.27 uur tot 16.40 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19951996-28-1403-1416.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl