Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Landinrichtingswet en enige andere inrichtingswetten (positie van de Centrale Landinrichtingscommissie) (28967)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2003-2004, pag. 1138-1142

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

27-04-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

nr. 23, pagina 1138-1142

06-04-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28967Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Brandweerwet 1985, de Wet rampen en zware ongevallen en de Wet geneeskundige hulpverlening bij rampen in verband met de bevordering van de kwaliteit van de rampenbestrijding door middel van een planmatige aanpak en de aanscherping van het provinciale toezicht en tot wijziging van de Wet ambulancevervoer (Wet kwaliteitsbevordering rampenbestrijding) (28644).Pagina 1142-1147
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regeling van de aanspraak op, de toegang tot en de bekostiging van de jeugdzorg (Wet op de jeugdzorg) (28168) en over de motie-Soutendijk-van Appeldoorn c.s. inzake rapportage met betrekking tot verschillende aspecten van de werking van de Wet op de jeugdzorg (28168, F)Pagina 1165-1173
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regeling van de aanspraak op, de toegang tot en de bekostiging van de jeugdzorg (Wet op de jeugdzorg) (28168)Pagina 1147-1155
Presentie en opening (dinsdag 6 april 2004)Pagina 1117-1117
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Brandweerwet 1985, de Wet rampen en zware ongevallen en de Wet geneeskundige hulpverlening bij rampen in verband met de bevordering van de kwaliteit van de rampenbestrijding door middel van een planmatige aanpak en de aanscherping van het provinciale toezicht en tot wijziging van de Wet ambulancevervoer (Wet kwaliteitsbevordering rampenbestrijding) (28644)Pagina 1155-1165
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regeling van de aanspraak op, de toegang tot en de bekostiging van de jeugdzorg (Wet op de jeugdzorg) (28168)Pagina 1117-1138
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Landinrichtingswet en enige andere inrichtingswetten (positie van de Centrale Landinrichtingscommissie) (28967)Pagina 1138-1142

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging
van de Landinrichtingswet en enige andere inrichtingswetten (positie van de
Centrale Landinrichtingscommissie) (28967).De voorzitter:Ik heet minister Veerman van harte welkom.De beraadslaging wordt geopend.De heer Rabbinge (PvdA):Mevrouw de voorzitter. De PvdA-fractie zegt de minister van harte dank
voor de wijze waarop hij in de memorie van antwoord op een aantal punten ingaat.
Eigenlijk had ik het woord niet willen voeren. Toch is het van belang dat
ik een aantal punten nog even aan de orde stel. Het voorstel voor de reparatiewet
op nr. 28967, want dat is het in feite, is dringend nodig. Voorkomen moet
namelijk worden dat vormfouten en procedurele fouten bepalend zullen zijn
voor het tempo en het uiteindelijke resultaat van de landinrichting. Bovendien
moet worden voorkomen dat de landinrichting erdoor kan worden gefrustreerd.
Dit dient te worden ondervangen. Daarom is van belang wat collega Van de Beeten
erover zal stellen. De minister moet het wetsvoorstel aanpassen of met een
AMvB komen, waardoor wordt voorkomen dat wij een heilloze weg krijgen met
velen die procedureel bezwaar aantekenen tegen een landinrichtingsvoorstel
waar zij het inhoudelijk niet mee eens zijn. Dat zou kunnen gebeuren op grond
van vormfouten en om procedurele argumenten. Daarom is het van belang om er
aandacht aan te geven. Deregulering vindt nu plaats en heeft van harte onze
instemming. Het moet goed gebeuren; wij moeten ervoor oppassen dat wij niet
ondoordacht dereguleren. Dat kan er namelijk heel gemakkelijk toe leiden dat
reparatiewetten moeten worden ingevoerd. Dat gaat hier gebeuren. Deregulering
moet verstandig en snel gebeuren, maar voorkomen moet worden dat een soort
reparatiewetgeving moet worden ingevoerd zoals de onderhavige.Dat brengt mij bij het punt dat wij in de inbreng inzake het wetsvoorstel
aanhangig hebben gemaakt en dat breed wordt gedragen door de Kamer. Dat is
dat er een duidelijk standpunt moet komen over stroomlijning en modernisering
van het landinrichtingsinstrumentarium. Nederland heeft traditioneel een belangrijke
rol toegekend aan een adequaat en toegesneden landinrichtingsinstrumentarium.
Vanuit de publieke sector wordt hulp geboden bij het vergroten van de concurrentiekracht
van de primaire sector. Zij kan op die manier echter ook andere maatschappelijke
doelen dienen. Het is dringend noodzakelijk. De wet inzake de inrichting van
het landelijk gebied, in het normale spraakgebruik de WILG geheten, moet in
een behoorlijk tempo worden geïntroduceerd. In de memorie van antwoord
schrijft de minister dat die wet waarschijnlijk inderdaad dit jaar zal worden
geëffectueerd en geïntroduceerd. Tegelijkertijd blijkt uit beschouwingen
in zowel de Tweede Kamer als daarbuiten dat aan de wet veel dingen worden
opgehangen. De wet zou daarom wellicht pas in 2007 worden geëffectueerd.
Dat mag absoluut niet gebeuren. Dat kan worden voorkomen door de wet niet
te veel op te tuigen en er niet allerlei details in te regelen. In feite is
sprake van een soort raamwet die bedoeld is om op adequate wijze in te spelen
op ontwikkelingen die zich voordoen. Dat vergt een instrumentarium dat niet
te gedetailleerd en niet te precies moet zijn; het moet er niet te veel op
gericht zijn om alle uitzonderingen nog eens te benoemen. Een en ander is
gewenst omdat de dynamiek in het landelijk gebied, de veranderde inzichten
inzake de inrichting van het buitengebied, de aanpassing van het Europees
instrumentarium en de nota Ruimte, waarvan de minister mede ondertekenaar
is, vragen om een heel flexibel, maar ook krachtig instrument om een bijdrage
te leveren aan het ontwikkelen van een goed landelijk gebied. Dat moet op
een zodanige manier gebeuren dat meer maatschappelijke doelen kunnen worden
gediend.Daarom hoop ik dat de minister mijn ongerustheid kan wegnemen, die ik
waarschijnlijk namens de hele commissie uitspreek. De minister moet tempo
houden. Hij moet een zodanig wetsvoorstel maken, dat er ruimte is voor een
andere invulling. Dat voorstel moet niet zo kwetsbaar worden gemaakt dat wij
diverse malen dreigen te worden geconfronteerd met allerlei procedurele zaken.
Het gaat juist om inhoudelijk zo snel mogelijk een instrument te hebben dat
is toegesneden op datgene waaraan wij in de nota Ruimte en op andere plekken
dringend behoefte hebben. Ik zie de antwoorden van de minister met belangstelling
tegemoet.De heer Van de Beeten (CDA):Mevrouw de voorzitter. Dit wetsvoorstel is voorbereid door de vaste commissie
voor Landbouw, Natuurbeheer en Voedselkwaliteit. Alhoewel ik geen lid ben
van deze commissie, voer ik vandaag namens de CDA-fractie het
woord omdat er enkele juridische kwesties aan de orde zijn. Dat zal ik doen
met de kortste bijdrage van mij aan een plenair debat tot dusverre. Ik kan
trouwens beloven dat dit de kortste bijdrage zal blijven.Het wetsvoorstel beoogt een reparatie uit te voeren, nadat de rechtbank
in Groningen vaststelde dat de bevoegdheden van de Centrale landinrichtingscommissie
zonder wettelijke grondslag waren gemandateerd aan haar secretaris. In afwachting
van deze reparatiewet ligt een groot aantal landinrichtingen stil. Het wetsvoorstel
zal ertoe leiden dat het mandaat van de secretaris met terugwerkende kracht
een grondslag in de wet krijgt.Laat ik vooropstellen dat deze vorm van terugwerkende kracht niet op principiële
bezwaren stuit bij de CDA-fractie. Het wetsvoorstel als zodanig lijkt haar
ook noodzakelijk om de hangende procedures weer op gang te brengen. Het geeft
echter te denken dat het probleem zich heeft kunnen voordoen. De minister
is doende met een omvangrijke operatie tot vermindering van regelgeving op
het terrein van zijn departement. Dat is zeer lovenswaardig. De casus van
de Centrale landinrichtingscommissie geeft ons echter wel reden tot zorg over
de beleidsmatige en juridische controle op die operatie. De mandatering van
de secretaris van de Centrale landinrichtingscommissie was immers ook onderdeel
van een operatie die beoogde om regels te verminderen en bevoegdheden bij
de provincies neer te leggen. De CDA-fractie vraagt de minister dan ook, de
nodige zorg te besteden aan voorkoming van zulke problemen.Dat klemt te meer, omdat ik geattendeerd ben op een ander juridisch probleem
betreffende de kern van dit wetsvoorstel. Het voorstel legaliseert een mandaatsbesluit
van de commissie, namelijk het besluit zoals dat genomen is op 22 maart
1996. Op dat moment was echter het lidmaatschap van de leden van de commissie,
die benoemd waren bij Koninklijk Besluit van 6 december 1990, reeds geëindigd
vanwege de ommekomst van de periode van vijf jaar waarvoor zij waren benoemd,
terwijl het opvolgende benoemingsbesluit dateert van 19 juni 1996. Dit
roept de vraag op wie er precies op 22 maart 1996 bijeen zijn geweest.
Waren dat de leden van de oude commissie dan wel de leden van de nieuwe commissie?
Je kunt je zelfs afvragen of er wel leden van een commissie bijeen zijn geweest.Daarnaast verzetten de wetten van de logica zich tegen de gedachte dat
er op 22 maart 1996 een rechtsgeldig besluit genomen kan zijn. De leden
van de nieuwe commissie kunnen het niet geweest zijn, omdat het benoemings-KB
pas na 22 maart 1996 is geslagen. Weliswaar heeft dat besluit terugwerkende
kracht tot het einde van de vijfjaarsperiode van de bij Koninklijk Besluit
van 6 december 1990 benoemde leden, maar dat neemt niet weg dat er per
22 maart 1996 geen mandaatsbesluit kan zijn genomen, tenzij de commissie
in nieuwe samenstelling bijeen geweest is voordat de leden waren benoemd.
En ook dan is het ten minste twijfelachtig of zo'n besluit rechtsgeldig kan
zijn genomen. De leden van de oude commissie kunnen niet rechtsgeldig een
besluit hebben genomen, omdat hun lidmaatschap inmiddels was geëindigd.Indien de minister straks, deus ex machina, antwoordt dat het de nieuwe
leden van de commissie waren en dat wij er vanwege de terugwerkende kracht
van het benoemings-KB maar van moeten uitgaan dat hun besluit rechtsgeldig
was, staat de Kamer toch voor een lastige afweging. Ik zeg dat zonder ironie.
Afgezien van de twijfel die de CDA-fractie heeft bij de staatsrechtelijke
houdbaarheid van het standpunt, loopt de minister het risico dat in het vervolg
van de aanhangige landinrichtingsprocedures de rechter oordeelt dat het mandaatsbesluit
van 22 maart 1996 eenvoudigweg non-existent is. Deze reparatiewet zou
dan een volslagen slag in de lucht worden en dan zouden alle procedures weer
moeten wachten op een volgende reparatie.De CDA-fractie pleit daarom – ik begrijp dat zij daarin al op voorhand
wordt gesteund door collega Rabbinge van de PvdA-fractie – voor een
gedegen en veilige aanpak. Indien het besluit van 22 maart 1996 is genomen
door de commissie in oude samenstelling, zou een en ander gerepareerd kunnen
worden door een nieuwe algemene maatregel van bestuur te nemen en daarin met
terugwerkende kracht de oorspronkelijke benoemingsduur van de leden te verlengen
tot en met 22 maart 1996. Indien de nieuwe commissie bijeen geweest is,
verdient het aanbeveling om door middel van een novelle op het onderhavige
wetsvoorstel het mandaat in deze reparatiewet zelf neer te leggen. Met belangstelling
wachten wij de reactie van de minister af.De heer Holdijk (SGP):Mevrouw de voorzitter. Het is mij een genoegen om vandaag namens de fracties
van SGP en ChristenUnie voor de eerste maal van gedachten te mogen wisselen
met deze minister van Hare Majesteits regering. Uiteraard hoop ik op een vruchtbare
gedachtewisseling. Ik voeg hier evenwel onmiddellijk aan toe dat ik deze eerste
keer bij voorkeur over een ander wetsvoorstel of een ander voornemen dan het
voorliggende het woord gevoerd zou hebben. Wie zich als jurist meer dan oppervlakkig
in de Landinrichtingswet verdiept en meer in het bijzonder in de procedure
tot ruil- en herverkaveling, komt mede gelet op signalen uit de praktijk,
tot merkwaardige constateringen. Ik noem enkele voorbeelden.1. Landinrichtingscommissies maken blijkbaar ook nu nog standaard bezwaar
tegen hun eigen plan van toedeling. De gronden van bezwaar worden buiten de
bezwaartermijn ingevuld, wat iedere andere belanghebbende op niet-ontvankelijkheid
zou komen te staan.2. Landinrichtingscommissies plegen een peildatum voor de toedeling vast
te stellen. Toch worden plannen van toedeling goedgekeurd als daarin expliciet
sommige latere grondtransacties wel en sommige andere niet worden meegenomen.3. Het feit dat na rechterlijke sluiting van de lijst van geldelijke regelingen
op grond van de artikelen 217, 218 en 223, lid 2, van de Landinrichtingswet
de lijst in iedere ruilverkaveling door de ambtenaren van LNV, in samenwerking
met het kadaster, wordt "bijgewerkt".Het zijn stuk voor stuk verschijnselen waarbij men zich als jurist de
wenkbrauwen fronst. Echt verbazing heeft de uitspraak van de rechtbank Groningen
van 11 februari 2003, die de aanleiding vormt voor dit wetsvoorstel,
bij mij dan ook niet opgeroepen. Immers, bij wet van 20 juni
1996 – Staatsblad 1996, nr. 333 – is onder meer Titel 10.1 "Mandaat
en delegatie" aan de Algemene wet bestuursrecht toegevoegd. Die wet was op
1 januari 1998, dus na een zeer ruime aanpassingstermijn, in werking
getreden. Het mandaatbesluit dat door de rechtbank is gekritiseerd en dat
op 11 maart 1996 zou zijn vastgesteld en op 28 juni 1996 in werking
is getreden, is genomen op een moment dat het bestuursorgaan dat mandateerde,
de CLC, al niet meer bestond, zo is mijn conclusie. Dat had toch de vraag
moeten oproepen of men dan nog wel van een mandaat kan spreken.Hier komt nog bij dat al veel eerder dan het moment waarop de wet van
20 juni 1996 werd vastgesteld, was afgeweken van het krachtens artikel
8, derde lid, geldende Besluit taak, werkwijze en samenstelling van de CLC.
Daardoor ontbeerden de goedgekeurde plannen van toedeling voldoende juridische
grondslag. Men zou zich de vraag moeten stellen hoe het zou behoren te gaan
met de intussen afgeronde toedelingen. In al die gevallen is de termijn voor
het indienen van bezwaren ruimschoots verstreken. Het spijt mij dat ik het
zeggen moet, maar LNV had deze situatie nooit mogen laten ontstaan en die
zeker niet jarenlang mogen laten voortbestaan. De CLC had nooit de facto mogen
ophouden te bestaan voordat de wet gewijzigd werd.Ter zijde en misschien ten overvloede merk ik nog wel op dat ik de uitspraak
van de rechtbank Groningen niet op alle onderdelen wil volgen. Zo kan men
op goede gronden betwijfelen of de richtlijnen voor het plan van toedeling,
die zijn toegesneden op ieder plaatselijk landinrichtingsplan afzonderlijk,
als algemeen verbindende voorschriften zijn te beschouwen. Dit is door de
rechtbank weliswaar aangenomen, maar in de uitspraak van de rechtbank Zwolle
van 19 februari 2003 zijn die richtlijnen – mijns inziens terecht –
dan ook als beleidsregels gekarakteriseerd.Ik maak nu van het verleden de overstap naar het voorliggende wetsvoorstel.
Minder dan zeven weken na de uitspraak van de rechtbank Groningen, op 31 maart
2003, bood het ministerie reeds een wetsvoorstel aan de Raad van State aan.
Men wilde snel een einde maken aan de ontstane rechtsonzekerheid en –
vooral – men wilde de opgetreden stagnatie in de landinrichting in Nederland
opheffen die het gevolg was geweest van die uitspraak. De Raad van State meende
niet positief over dat wetsvoorstel te kunnen adviseren. Men had bezwaren
tegen de wijze waarop bij formele wet aan de reparatie vorm werd gegeven.
Het departement had kennelijk getracht de breuk op het lichtst te helen, en
de minister verstaat ongetwijfeld wat ik met deze uitdrukking bedoel.Ook het aangepaste wetsvoorstel gaat, los van de toegevoegde elementen,
uit van de gedachte dat slechts formele bevoegdheidsgebreken achteraf hersteld
behoeven te worden. In de memorie van antwoord aan deze Kamer wordt naar aanleiding
van vragen onzerzijds in het voorlopig verslag vrij apodictisch gesteld dat
de geconstateerde formele gebreken geen materiële gebreken, laat staan
materiële benadeling van belanghebbenden tot gevolg hebben gehad. De
argumenten die ter onderbouwing van deze stelling worden aangevoerd, hebben
mij niet echt kunnen overtuigen. Zij zijn te veel op veronderstellingen gebaseerd.
Eigenlijk komt het standpunt van de regering erop neer dat het er weinig toe
doet of de Centrale Landinrichtingscommissie nu wel of niet bestond. Dit wil
er bij mij voorshands nog niet in. Voorlopig houd ik het erop dat gezien de
brede samenstelling van de Centrale Landinrichtingscommissie de beoordeling
van richtlijnen en de goedkeuring van het plan van toedeling a priori een
meerwaarde heeft ten opzichte van de vaststelling door de gemandateerde secretaris.
De samenstelling van de CLC stond er verder borg voor dat de overheidsvertegenwoordigers
bij een voltallige commissie nooit een besluit konden doordrukken.Het enig juiste alternatief voor dit deel van het wetsvoorstel, het eigenlijke
reparatievoorstel, was mijns inziens dan ook geweest het opnieuw bijeen roepen
van de Centrale Landinrichtingscommissie om alle door de secretaris genomen
besluiten opnieuw vast te stellen. Dit alternatief is wel overwogen, maar
ook bewust verworpen vanwege de vertraging die dat met zich mee zou brengen.
De doelstelling om de landinrichting "weer vlot te trekken" – ik citeer
de woorden uit de memorie van antwoord – is op zichzelf legitiem. Het
is echter de vraag of de voortgang echt wordt gediend als er ook na dit wetsvoorstel
twijfels bij belanghebbenden blijven bestaan over de rechtmatigheid van gevolgde
procedures en genomen beslissingen. Ik sluit hier aan bij de hoofdlijn van
het betoog van de heer Van der Beeten. Landinrichting is en blijft een zeer
ingrijpend en zeer gecompliceerd instrument. Wil het kans van slagen hebben
dan is daarvoor vertrouwen van de belanghebbende burgers en hun organisaties
in de overheden een absolute voorwaarde voor medewerking. Heldere procedures
en een adequate rechtsbescherming zijn daarvoor onmisbare elementen. In dit
verband acht ik het voorstel om een deel van de werkzaamheden van de vroegere
CLC over te hevelen naar de minister van LNV niet echt gelukkig. Ik begrijp
uiteraard de redenen die daartoe geleid hebben, maar politieke overheden,
dus ook deze minister, verkeren in een landinrichtingsproject te vaak in de
positie van direct belanghebbende. Een onafhankelijk orgaan zou mijns inziens
de positie van de CLC moeten overnemen.Tot besluit geef ik nog een advies ten behoeve van de mogelijk toekomstige
Wet inrichting landelijk gebied. Op grond van het huidige artikel 220a van
de Landinrichtingswet is het bestuursprocesrecht van de Algemene wet bestuursrecht
niet van toepassing op besluiten op grond van de Landinrichtingswet. Deze
categorische uitzonderingspositie voor dit type besluiten ware in een nieuwe
wet betreffende de landinrichting zo maximaal mogelijk terug te snoeien. Ik
wacht met belangstelling de reactie van de minister af.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.Minister Veerman:Mevrouw de voorzitter. Ook ik was liever voor de eerste keer met een ander
wetsvoorstel naar deze Kamer gekomen. Ik zeg dat in reactie op de opmerking
van de heer Holdijk die dat terecht stelde. Wij proberen nu iets goed te maken
wat in het verleden is blijven liggen. De heer Rabbinge heeft gepleit voor meer zorgvuldigheid bij wetgeving
en wetgevingsprocessen. Hoe kan dat ook anders in deze Kamer? Daar heeft hij
volkomen gelijk in. Dat zullen wij ons ook zeer aantrekken. Hij stelt daarbij
nog de voortgang en de invulling van de nieuwe landinrichtingswet, de WILG,
aan de orde. Hij pleit ervoor om die wet een raamwet te laten worden en die
wet niet te veel te voorzien van allerlei parafernalia, waardoor de zaak zou
kunnen worden opgehouden. Dat ben ik volledig met hem eens. Een nieuw, vereenvoudigd
en flexibel landinrichtingsinstrument zal dus onderdeel uitmaken van het wetsvoorstel
voor het landelijk gebied, de WILG. In de WILG wordt verder de programmering
en de sturing van het gebiedsgerichte beleid voor het landelijke gebied verankerd
en de financiering daarvan in de vorm van een inrichtingsbudget. Ik ben het
dus volstrekt eens met de heer Rabbinge dat wij de gedachte van de raamwet
centraal moeten blijven stellen. Ik verwacht dat wij met gemeenten en provincies
nog voor de zomer knopen kunnen doorhakken en dan in de tweede helft van dit
jaar met het wetsvoorstel bij de Raad van State komen. Zijn waarschuwing om
de zaak niet tot 2007 uit te stellen is dus niet aan dovemansoren gericht.Voorzitter. Ik kom nu bij de bijdrage van de heer Van de Beeten. Hij pleit
voor een veilige aanpak, in die zin dat voorkomen moet worden dat de onderhavige
reparatiewet een slag in de lucht zou worden indien de rechter zou vaststellen
dat aan het omstreden mandaatbesluit van 22 maart 1996 nog andere gebreken
zouden kleven dan de gebreken die in de uitspraak met betrekking tot Sauwerd,
het onderhavige landinrichtingsproject, aan de orde waren. De heer Van de
Beeten noemt in dit verband de kwestie van de benoeming van de CLC in de laatste
samenstelling, die pas op 19 juni 1996, dus na het mandaatbesluit, haar
beslag heeft gekregen. Hij vindt het twijfelachtig of de terugwerkende kracht
waarmee de benoeming geschied is wel kan leiden tot een rechtsgeldig mandaatbesluit.Mevrouw de voorzitter. Ik merk op dat op de datum van het mandaatbesluit,
22 maart 1996, de CLC is bijeengekomen in de samenstelling zoals deze
op 19 juni 1996 met terugwerkende kracht tot 21 oktober 1995 is
vastgesteld. Maar ik ben het met de heer Van de Beeten onmiddellijk eens als
hij vaststelt dat we een gedegen en veilige aanpak moeten volgen om te voorkomen
dat besluitvorming omtrent de landinrichting door vragen omtrent de geldigheid
van het mandaatbesluit opnieuw zou stagneren. In verband met de door de heer
Van de Beeten aangedragen problematiek is het dus van belang om vast te stellen
dat het wetsvoorstel technisch zodanig in elkaar zit dat het niet een legalisatie
van het mandaatbesluit van 22 maart 1996 betreft, maar een wettelijke
bevestiging van nadien op basis van het bestreden mandaatbesluit genomen besluiten.
En artikel 5 verklaart immers bij wet rechtsgeldig niet het mandaat als zodanig,
maar de besluiten van de secretaris van de CLC die overeenkomstig het mandaatbesluit
zijn genomen. Die opzet garandeert dus het volgende. Als er nog gebreken aan
het mandaatbesluit zouden worden vastgesteld, blijven de nadien door de secretaris
genomen besluiten overeind. Met andere woorden, de opzet van het wetsvoorstel
komt tegemoet aan het uitgangspunt van een veilige aanpak zoals door de heer
Van de Beeten en ook door mij uiteraard wordt voorgestaan.Ik kom nu bij de bijdrage van de heer Holdijk. Ik memoreerde al dat ik
hier liever met een ander wetsvoorstel had gestaan. De heer Holdijk stelt
een aantal handelwijzen van de Landinrichtingscommissie aan de orde waarbij
hij gebreken meent te kunnen vaststellen. Ik vat de signalen van de heer Holdijk
serieus op en zal die nader betrekken bij de herziening van de Landinrichtingswet.
De heer Holdijk vraagt naar de consequenties die dat heeft voor de afgeronde
toedeling. Ik stel vast dat als gevolg van het nu aan de orde zijnde gebrek
in dit geval niet kan worden gesteld dat belanghebbenden hun inhoudelijke
bezwaren niet naar voren hebben kunnen brengen. Immers, de CLC is kaderstellend
en de Landinrichtingscommissie is het gremium waar de individuele afweging
wordt gemaakt en waar de rechtsgang volledig en onbelemmerd heeft opengestaan.Ten slotte neem ik bij het voorbereiden van de wet gaarne de aanbeveling
in overweging die de heer Holdijk over artikel 220a heeft gedaan om de uitzonderingspositie
maximaal terug te snoeien.De vergadering wordt enkele minuten geschorst.De heer Van de Beeten (CDA):Mevrouw de voorzitter. In de eerste plaats sluit ik mij aan bij de woorden
die zijn gesproken door collega Rabbinge en collega Holdijk over het belang
van een goede wetgeving waar het gaat om de Wet herindeling landelijk gebied.
Ik beklemtoon dat het niet alleen van belang is om te kijken naar de bestuurlijke
afwegingen die in het kader van die wet straks moeten worden gemaakt en de
financiering, maar ook naar de rechtsbescherming. Een ordentelijke regeling
daarvan is mijns inziens van groot belang, juist voor het verkrijgen van draagvlak
voor belangrijke besluiten op dit gebied, zoals al door collega Holdijk is
benadrukt. Wij zullen bij de wijziging van de Reconstructiewet met de minister
weer te spreken komen over de rolverdeling tussen bestuursrechter en civiele
rechter. Ik wil hem bij dit wetsvoorstel alvast onder de aandacht brengen
het belang dat ook de CDA-fractie hecht aan een gedegen rol van de civiele
rechter daarbij.Dan nu het punt waarom het gaat. De minister zegt: het probleem is opgelost
in artikel V van het wetsvoorstel. Dat is echter niet het geval en dat heeft
te maken met de omstandigheid, dat de tekst van artikel V het gevolg is van
de advisering door de Raad van State, die niet wist dat het mandaatbesluit
is genomen door een commissie die op dat moment qua samenstelling niet de
bevoegdheid daartoe had, te weten, zoals nu ook blijkt uit de beantwoording
van de minister, de commissie in nieuwe samenstelling. De Raad van State is
ervan uitgegaan dat de commissie er was en zegt dan: wij adviseren u om in
de wet de volgende tekst op te nemen. Die is nu in artikel V te vinden. In
het tweede deel van die tekst worden als het ware de besluiten gelegaliseerd
die "zijn genomen overeenkomstig het mandaatbesluit van de Centrale Landinrichtingscommissie,
vastgesteld in haar vergadering van 22 maart 1996". Met andere woorden,
de tekst van de wet bouwt voort op een besluit waarvan wij net hebben moeten
vaststellen dat het een non existent-besluit is. Dat maakt het alleen maar
erger voor de gemiddelde burger die wij zouden moeten proberen
uit te leggen wat wij hier nu hebben gedaan,. Ik denk dat het echt niet anders
kan dan dat de minister zich nog eens beraadt op de vraag of deze reparatiewet
niet moet worden gerepareerd.De heer Holdijk (SGP):Mevrouw de voorzitter. Dank namens onze fracties voor de reactie van de
minister op onze inbreng in eerste termijn. Het geeft een stuk herkenning
als de minister zegt: ik was hier ook graag met een ander wetsvoorstel binnengekomen
dan wij thans behandelen.In de eerste plaats wil ik mij net zoals ik in eerste termijn expliciet
heb gedaan, ook in tweede termijn aansluiten bij de opmerking van de heer
Van de Beeten die in de kern de stelling bevat dat een non-existent orgaan
een mandaatbesluit heeft genomen. Mijn punt in eerste termijn was vooral dat
de argumentatie van de minister mij tot hier toe niet had kunnen overtuigen,
omdat daarbij wordt verondersteld dat het bestaan of niet-bestaan van die
Centrale Landinrichtingscommissie eigenlijk totaal irrelevant is voor de besluiten
die vervolgens in mandaat zijn genomen. Ik heb in eerste termijn betoogd dat
ik mij voorstel dat de Centrale Landinrichtingscommissie terdege niet alleen
bestaansrecht heeft, maar ook van inhoudelijke betekenis is, ook al is het
niet in concrete individuele zaken. Ik heb in de stukken gelezen dat de minister
betoogt dat er geen verschil is tussen de destijds functionerende Centrale
Landinrichtingscommissie en de secretaris van die commissie, omdat de ambtelijke
voorbereiding van al die beslissingen identiek verloopt. Ik ken het systeem
uiteraard niet van binnenuit, maar wil het zonder meer op zijn gezag aannemen.
Echter, ik kan mij niet voorstellen dat er een breed samengestelde centrale
commissie zit die wat dat betreft naast de inhoudelijke ambtelijke voorbereidingen
niets te betekenen heeft. Dat wil er bij mij nog steeds niet in.Met dit wetsvoorstel wordt niet alleen reparatie beoogd, maar ook het
weer op gang brengen van de procedures. In eerste termijn heb ik dat een legitiem
doel genoemd en daar blijf ik bij. Daarnaast heb ik betoogd dat de rechtsbescherming
van belanghebbenden met het oog op de voortgang van het proces van het grootste
belang is. Er hoeft maar één serieuze bezwaarde of een lastpak
te zijn en de beoogde voortgang wordt teniet gedaan. Daarom benadruk ik nogmaals
het belang van een adequate rechtsbescherming.Voorzitter. Wij vinden het erg lastig om tot een eindoordeel te komen.
Door amendering in de Tweede Kamer, waar de minister niet zo enthousiast over
was, is er sprake van een zekere tegemoetkoming aan eventuele benadeelden,
zij het dat op hen een zware bewijslast rust. Als de stelling van de heer
Van de Beeten opgaat – een stelling die ik tot de mijne heb gemaakt –
kunnen wij in feite niet voor dit wetsvoorstel stemmen.Minister Veerman:Voorzitter. Het is een lastige kwestie en het komt, zoals zo vaak, op
de kleintjes aan. Ik stel allereerst vast dat de positie van de CLC niet moet
worden verward met die van de Landinrichtingscommissie zelve. De CLC is kaderstellend
en daarbinnen heeft de Landinrichtingscommissie haar uitvoeringsbevoegdheden.
Naar mijn mening gaat het niet om de vraag of de commissie nu wel of niet
een bevoegdheid had. Waarom zou een besluit van een achteraf benoemde commissie
niet rechtsgeldig zijn? De essentie van terugwerkende kracht is toch dat het
rechtsgevolg eerder ingaat? Of het mandaatsbesluit nu geldig is of niet, de
daarna door de secretaris genomen besluiten worden rechtstreeks bevestigd
door artikel 5. Naar mijn mening kan op deze manier in juridische zin worden
gesproken van continuïteit van het bestaan van de CLC, ook al corresponderen
de diverse data niet met elkaar.Ik heb mij afgevraagd of de CLC weer bij elkaar zou moeten worden geroepen.
Er ligt geruime tijd tussen het heden en het moment van ontbinding van de
CLC en in die tijd zijn sommige commissieleden overleden. Er kan dus niet
meer worden gesproken van een adequate samenstelling van de commissie. Dat
zou de nodige vertraging met zich meebrengen en mede daarom heb ik het op
deze wijze willen oplossen. Ik benadruk dat de secretarisbesluiten rechtsgeldig
zijn en dat de rechtsbescherming van burgers, die immers betrekking had op
de Landinrichtingscommissie en niet op de CLC, niet is gefrustreerd.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Naar mij blijkt wenst de CDA-fractie stemming over het wetsvoorstel. Die
stemming zal plaatsvinden over twee weken. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20032004-1138-1142.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl