Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Het onderbrengen van de zorg, bestaande uit duurzaam verblijf  en verzorging in een verzorgingshuis, in de aanspraken op grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en tijdelijke regeling van de subsidiëring van verzorgingshuizen door de Ziekenfondsraad (Overgangswet verzorgingshuizen) (24606), en van: de motie-Van Boxtel c.s. over de eigen bijdragen van verpleeghuisbewoners (24606, nr. 17) en twee moties
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 6342-6352

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

20-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 96, pagina 6342-6352

20-06-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24606Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Stemming over het wetsvoorstel Regeling van het conflictenrecht inzake de erfopvolging alsmede de vereffening en de verdeling van de nalatenschap, mede in verband met de bekrachtiging van het op 1 augustus 1989 te 's-Gravenhage tot stand gekomen Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op erfopvolging (Trb. 1994, 49) (Wet conflictenrecht erfopvolging) (23857); het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 1 augustus 1989 te 's-Gravenhage tot stand gekomen Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op erfopvolging (23863)Pagina 6301-6301
Voortzetting van de behandeling van het rapport van de Tijdelijke commissie onderzoek Stichting Woningbeheer Limburg (24339)Pagina 6324-6342
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (donderdag 20 juni 1996)Pagina 6352-6353
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg inzake het kansspelbeleidPagina 6301-6310
96ste vergadering; 20 juni 1996Pagina 6301-6301
Regeling van werkzaamheden (donderdag 20 juni 1996)Pagina 6323-6324
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Het onderbrengen van de zorg, bestaande uit duurzaam verblijf en verzorging in een verzorgingshuis, in de aanspraken op grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en tijdelijke regeling van de subsidiëring van verzorgingshuizen door de Ziekenfondsraad (Overgangswet verzorgingshuizen) (24606), en van: de motie-Van Boxtel c.s. over de eigen bijdragen van verpleeghuisbewoners (24606, nr. 17) en twee motiesPagina 6342-6352
de voortzetting van de behandeling van:het rapport van de Tijdelijke commissie onderzoek Stichting Woningbeheer Limburg (24339)Pagina 6310-6323
Noot bij behandeling onderzoek Stichting Woningbeheer Limburg (24339)Pagina 6354-6354

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 63 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van:
 
 het wetsvoorstel Het onderbrengen van de zorg, bestaande uit duurzaam verblijf
 en verzorging in een verzorgingshuis, in de aanspraken op
grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en tijdelijke regeling van
de subsidiëring van verzorgingshuizen door de Ziekenfondsraad (Overgangswet
verzorgingshuizen) (24606)
 
 , en van:
 - de motie-Van Boxtel c.s. over de eigen bijdragen van verpleeghuisbewoners
(24606, nr. 17);
 - de motie-Van Boxtel/Vliegenthart
over een menu à la carte in de ouderenzorg (24606, nr.
18);
 - motie-Van Blerck-Woerdman c.s. over de scheiding van
de kosten van wonen en zorg (24606, nr. 19).
 
 
 
 
 (Zie vergadering van 19 juni 1996.)
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt hervat.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Mijnheer de voorzitter! Kamerstuk 24606 staat voor de Overgangswet verzorgingshuizen,
waarover ik vanaf 1 september vorig jaar zeer intensief met de Kamer heb overlegd.
Ik dank de Kamer hartelijk voor de buitengewoon constructieve en inspirerende
wijze waarop deze discussie is gevoerd. Ik ben ervan overtuigd dat hetgeen
aan de orde is, dankzij het besluit van de Kamer om hiervan een grote operatie
te maken en de constructieve inbreng van de geachte afgevaardigden, een buitengewoon
verbeterd produkt is, vergeleken met hetgeen waarmee wij op 1 september begonnen.
Op die wijze kan gemeen overleg optimaal worden benut. Soms hebben wij elkaar
verkeerd verstaan en soms leidden bijvoorbeeld nieuwe brieven tot nieuwe vragen.
Ik wil die opheldering graag geven.
 
 Mevrouw Vliegenthart en de heer Van Boxtel vonden dat in mijn laatste
brief van 17 juni jl. over de gepresenteerde budgetveranderingen 1991-1994
wel een erg vertekend beeld werd geschetst. Ik haast mij te zeggen dat het
absoluut niet mijn bedoeling is geweest om te suggereren dat bijvoorbeeld
verschillende provincies een riante uitgangspositie hadden. Mijn presentatie
betrof de feitelijke gegevens van de budgetten van de afgelopen jaren in absolute
guldens, maar dit betekent niet dat er voor veel provincies sprake was van
een royaal budget. Sterker nog, vaak kon men zelfs de inflatie en alle kostenstijgingen
niet eens bijhouden. Het was dus geenszins mijn bedoeling om een vertekend
beeld te schetsen. Ik heb in mijn tekst dan ook een relativerende opmerking
gemaakt. Ik kan echter begrijpen dat de brief wellicht tot een andere conclusie
had kunnen leiden. Het is zoals mevrouw Vliegenthart heeft gezegd: wij weten
dan wel waar het over gaat, maar het levert toch een raar beeld voor de buitenwereld
op.
 
 Voorzitter! Ik zal dan ook een brief waarin andere cijfers zijn genoemd
aan de Kamer doen toekomen. Wellicht kan deze als bijlage bij de Handelingen
worden gevoegd. Er wordt alleen ingegaan op de feitelijke gegevens waarom
door de Kamer is gevraagd. Ik stel met nadruk dat niet de indruk gewekt mag
worden dat het allemaal prachtig is gelopen met de WBO-budgetten. Het gaat
er slechts om, aan te geven dat de stelling dat alleen de "minnen" bij de
verevening leiden tot capaciteitsverlies te eenvoudig is, maar verder is er
geen sprake van een simplistische benadering, integendeel. Er is door alle
provincies met een grote mate van inzet gewerkt.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik zal ervoor zorg dragen dat het stuk zal worden rondgedeeld, maar, lettend
op de omvang ervan, lijkt mij het verstandigst dat het een gedrukt kamerstuk
wordt.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 De onverwacht snelle aanvang van het debat heeft ertoe geleid dat ik een
kladversie heb gegeven.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Die zijn soms nog interessanter dan het nette exemplaar.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Ik verzoek u mij de gelegenheid te geven om u straks de nette versie te
geven.
 
 Voorzitter! Hetzelfde geldt voor de bezettingsgraad, waarop ik in deze
nadere brief terugkom. Ook ten aanzien daarvan deel ik mee dat de definitieve
cijfers van het FOZ 1990-1996 zijn gehanteerd, met uitzondering van het jaar
1994. Ik zeg nog maar eens dat niet is gepoogd om een gunstig uitgangsjaar
te kiezen. Dat 1983 als uitgangspunt is gekozen, is min of meer toeval, omdat
dit het eerste jaar is dat in het FOZ 1990 vermeld stond. Misschien publiceert
het CBS andere cijfers. Intern op het departement en voor het regeringsbeleid
zijn altijd FOZ-cijfers gebruikt. Die FOZ-cijfers heb ik vervolgens gepresenteerd.
Ik hoop dat ik hiermee het vertekende beeld heb kunnen rechtzetten.
 
 De tweede opmerking over de tekst van mijn brief van 17 juni is door verschillende
woordvoerders gemaakt, namelijk over de verhouding tussen de circulaire van
21 december 1995 aan de provincies en de brief van 17 juni. Mevrouw Vliegenthart
heeft er met nadruk op gewezen dat onduidelijk is waar het over gaat. Ik ga
daar graag op in, omdat wij geen enkele onduidelijkheid moeten laten voortbestaan.
 
 In het kader van de WBO wordt aan de provincies jaarlijks een bedrag aan
rijksbijdragen medegedeeld. De provincies schatten daar zelf, nog altijd in
het kader van de Wet op de bejaardenoorden, de opbrengst van de eigen bijdrage
bij. Het provinciale kader is dan de som van de rijksbijdrage en de door de
provincies geschatte opbrengst van die eigen bijdrage. Als de eigen bijdragen
tegenvallen, moeten de provincies dat in het kader van de WBO zelf compenseren.
Men heeft dus belang bij een goede raming van die eigen bijdragen. Indien
door de eigen planning van de provincie de capaciteit en daarmee dus ook de
eigen bijdrage terugloopt, moet men daarmee al bij het opstellen van de plannen
rekening houden. Dat doet men doorgaans ook. Mevrouw Vliegenthart heeft technisch
gelijk dat het niet in de WBO staat, maar het is wel geldende praktijk geworden.
 
 In het kader van de Overgangswet verzorgingshuizen wordt voor de provincies
jaarlijks een totaalkader vastgesteld. De werkelijke ontwikkeling van de eigen
bijdrage heeft daar niet direct invloed op. Dit is ook een antwoord op hetgeen
de heer Van Boxtel zei. In de circulaire van 21 december 1995 heb ik aan de
provincies in het licht van de subsidiëring via de AWBZ een financieel
kader meegedeeld voor vier jaar. Dat is opgebouwd uit de rijksbijdrage en
de nu onzerzijds geraamde opbrengst van de eigen bijdragen. Uitgangspunt daarbij
was dat er een rechtlijnige verhouding zou zijn tussen het financieel kader
en de capaciteit en daarmee indirect met de eigen bijdrage. Achtergrond van deze procedure was te voorkomen dat de provincies zelf wellicht
een wat te hoge inschatting zouden maken van de verwachte opbrengst van de
eigen bijdrage in de periode 1997-2000. Hun financieel kader zou daardoor
immers wat toenemen. Zij zouden wat meer beleidsvrijheid hebben, terwijl zij
geen verantwoordelijkheid dragen voor de afrekening van de werkelijke financiële
situatie na 1 januari 1997.
 
 Uit de tot nu toe ingediende conceptplannen van provincies blijkt, dat
op twee manieren wordt omgegaan met deze situatie. Ik heb het dan over zeven
conceptplannen, die inmiddels bij mij binnen zijn. Het merendeel van de provincies
houdt bij de planning rekening met een door hen zelf lager ingeschatte opbrengst
van de eigen bijdrage, onder meer als gevolg van door hen geplande capaciteitsvermindering,
dus conform de praktijk zoals vanaf 1985 het geval is. Een enkele provincie
neemt het in december aangegeven financiële kader als maatstaf, met meer
capaciteit dan naar gelang van de vereveningsproblematiek nodig zou zijn,
maar zonder daar een verminderde eigen bijdrage bij te schatten. Dat zou wellicht
een gat van 30 mln. tot 50 mln. kunnen opleveren.
 
 Ik heb een concreet voorbeeld. In het kader van de verevening moet Noord-Holland
terug. Dat leidt tot sluiting en dus minder eigen bijdragen. Dat hebben wij
geraamd en is in de brief van 21 december als macrokader aan de provincie
meegegeven. De provincie heeft nu besloten om meer te sluiten dan in het macrokader
voorzien is, maar blijft vasthouden aan de eigen bijdrage. Dat is natuurlijk
niet de bedoeling. Ik wil heel helder zijn. De circulaire van 21 december
mag niet zo gelezen worden, dat een provincie die beleidsmatig een gigantische
vermindering van de capaciteit zou invoeren wel rekening kan blijven houden
met het veel hogere bedrag aan eigen bijdragen, dat niet bij de vermindering
past. Als dat het geval was, zouden wij inderdaad een gat veroorzaken. Dat
moeten wij voorkomen.
 
 Mevrouw Vliegenthart heeft gezegd dat het toch wel goed zou zijn stante
pede een nieuwe circulaire naar de provincies te sturen, opdat er geen enkel
misverstand overblijft. Ik zeg dit toe, maar niet alleen in verband met deze
problematiek. Ik denk namelijk dat het goed is om na de stemmingen over deze
hele overgangswet de provincies over alle punten waarover een concreet besluit
is genomen, een circulaire te sturen.
 
 De heer Van Boxtel heeft nog gevraagd om een nadere toelichting op de
relatie tussen de eigen bijdrage en het BKZ. Ook hij heeft een tegenstrijdigheid
gezien. Ik denk dat het goed is om ook in dit verband op te merken dat wij
geen gat kunnen laten vallen en dat wij ieder misverstand uit de weg moeten
ruimen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Dit vind ik altijd heel aardig, voorzitter, maar ik zou graag zien dat
de staatssecretaris herhaalt wat zij in het nota-overleg zei, namelijk dat
zij vindt dat de hoogte van de eigen bijdragen nu een maximum heeft bereikt
en dat een eventueel gat niet door middel van een hogere eigen bijdrage gedicht
zal worden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Ik dacht dat ik er zo even kort door de bocht een antwoord op had gegeven,
maar ik wil het best wat uitvoeriger doen. In de laatste passage in mijn brief
heb ik slechts de systematiek weergegeven van de eigen bijdrage in de AWBZ,
in relatie tot de afspraken in het kabinet over het BKZ. Als de opbrengsten
lager zijn, moeten de kosten verlaagd worden of de eigen bijdragen verhoogd
worden. Ik herhaal wat ik al in een eerder debat gezegd heb, namelijk dat
ik er absoluut van overtuigd ben dat gelet op het verzekeringskarakter van
de AWBZ bij die eigen bijdrage de grens van het aanvaardbare is bereikt. En
ik herhaal dit nu graag om er geen enkel misverstand over te laten bestaan.
 
 Vervolgens de offerte van de Sociale verzekeringsbank. Laat ik er geen
doekjes om winden, de wens van de Kamer om de beheerskosten zo laag mogelijk
te houden, deel ik volkomen. Ik wijs er wel op dat de minister van VWS die
beheerskosten vaststelt. Daardoor kunnen wij ervoor zorgen dat er geen onnodige
beheerskosten worden gemaakt. Het is goed om de efficiency van de uitvoering
van de AWBZ in de gaten te houden. Ik zal daarom een onafhankelijk instituut,
namelijk het Economisch instituut voor het midden- en kleinbedrijf vragen
een onderzoek in te stellen naar de uitvoeringskosten, zoals het onderzoek
naar de uitvoeringskosten van de eigen bijdrage in de Ziekenfondswet. Ook
voor de eigen bijdrage in de thuiszorg vindt zo'n onderzoek plaats en de uitkomst
daarvan wordt betrokken bij het vaststellen van de beheerskosten voor 1997
door de minister.
 
 Desalniettemin heb ik na ampel beraad besloten vast te houden aan die
beperkte beheerskosten, maar ook aan onze keuze voor de Ziekenfondsraad. Die
is al sinds het voorjaar aan de gang om de zaak voor te bereiden. Als er taken
werden overgedragen aan de Sociale verzekeringsbank, dan zou dat per definitie
betekenen dat bijvoorbeeld ook wachtgelden weer op de zorgsector neerslaan.
Ook dat wil ik niet, laat staan dat ik nu nog tijd zou willen verliezen. Ik
vind dat de Ziekenfondsraad op grond van allerlei overwegingen het orgaan
is dat bij uitstek geschikt is, en meer geschikt dan de Sociale verzekeringsbank,
om de eigen bijdrage in de AWBZ te regelen, alsmede alle andere uitvoeringskosten.
Ik zal de Kamer op de hoogte brengen van het resultaat van het onderzoek van
het EIM en vanzelfsprekend zal ik ook melding maken van de beheerskosten die
uiteindelijk aan de Ziekenfondsraad zullen worden medegedeeld.
 
 Dan kom ik toe aan de opmerkingen van de heer Van Boxtel over de privacyaspecten.
Ik heb mijn brief van 17 juni nog eens nagelezen en zeker gelet op de gevoeligheden
van deze aspecten denk ik dat ik de gewraakte zinsnede nog wat moet toespitsen.
Ik heb gezegd dat de situatie van een risico van inbreuk op de privacy zich
niet snel zal voordoen. Wat bedoel ik hier nu mee? De uitvoeringsorganisatie
AWBZ voert al sinds 1983 een inkomensafhankelijke eigen-bijdrageregeling uit
en in die periode is er nimmer sprake geweest van misbruik van gegevens. Het
onafhankelijk positioneren van de zorgkantoren zal er mijns inziens niet toe
leiden dat dit risico groter wordt. De directe verbinding tussen een verbindingskantoor,
een zorgkantoor, en een individuele verzekeraar verdwijnt immers. Vervolgens
is er dan onze wetgeving. Ik zie op dit punt dan ook geen enkel probleem.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Ik neem onmiddellijk aan dat er in het verleden geen problemen
mee waren. Ik heb erop willen wijzen dat de verbindingskantoren gewoon de
zorgverzekeraars zijn; daar kunnen wij niet omheen. Deze zijn op dit moment
bijna allemaal gelieerd aan grote schadeverzekeraars, die weer aan banken
zijn gelieerd. Ik wil ervoor waken dat de gegevens over de band intern doorgespeeld
worden naar andere geïnteresseerden. Dit moeten wij voorkomen. Vanmorgen
hoorde ik nog op de radio dat bij eenderde van de gemeenten de privacygevoelige
gegevens helemaal niet bewaakt worden; iedereen kan erin. Ik vind dat wij
de taak hebben, hier heel secuur op toe te zien.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Ik ben alert voor dit probleem en nu u er een keer extra de aandacht voor
hebt gevraagd, zal ik er bij de aanwijzing die wij aan de Ziekenfondsraad
geven, nog eens nadrukkelijk op wijzen dat men zich moet houden aan de wet
op de privacygevoelige gegevens en moet voorkomen dat deze gegevens op welke
wijze dan ook ergens terechtkomen waar zij gebruikt worden voor doeleinden
waarvoor zij niet bedoeld zijn en waarvoor geen toestemming is gegeven. Ook
zal ik erop wijzen dat hiervoor een wettelijke waarborg is gegeven.
 
 De heer Van Boxtel zei in tweede termijn dat hij blij was met datgene
wat ik in mijn brief heb geschreven over het verschil in eigen bijdrage tussen
alleenstaanden en gehuwden, namelijk dat ik de Ziekenfondsraad zal vragen
een oplossing hiervoor uit te werken. Ik wil de opdracht hiertoe nog voor
de zomer aan de Ziekenfondsraad geven, zodat hij voor de jaarwisseling kan
rapporteren. Het is dus geenszins de bedoeling om de zaken uit te schuiven.
Integendeel, zodra de Ziekenfondsraad rapport heeft uitgebracht, zal ik dit
aan de Kamer doen toekomen. Daarna zal ik graag met de Kamer overleg voeren
over mogelijke oplossingen en consequenties ervan.
 
 Mevrouw Van Blerck, mevrouw Vliegenthart, mevrouw Nijpels en de heer Van
der Heijden hebben gevraagd naar de overgangsregeling voor de huidige verpleeghuisbewoners.
Zij hebben het mij hiermee erg moeilijk gemaakt. Mevrouw Van Blerck c.s. heeft
hierover een motie ingediend, waarmee ik vanzelfsprekend op pad ben gegaan.
Allereerst ben ik tot de conclusie gekomen dat het technisch denkbaar is die
uitzondering te maken. Ten tweede is er dan wel een gat van 10 mln. dat gedekt
moet worden. Ik vind de oplossing waarmee de indieners van de motie min of
meer een dekking hebben aangegeven, creatief. Ik ben halverwege het vinden
van een eigen dekking en wil deze nog voor het weekend meedelen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Dat is plezierig. Moet ik hieruit begrijpen dat u 5 mln. hebt gevonden
en dat wij de motie voor 5 mln. moeten laten staan, of krijgen wij inderdaad
mogelijk het antwoord dat uzelf 10 mln. hebt gevonden?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 U kent mij als een optimist. Ik hoop dat ik u nog voor het weekend een
bevredigend antwoord kan geven.
 
 Mevrouw Vliegenthart vroeg naar de mogelijkheid van een regionale schuif.
Weliswaar staat de regionale schuif niet expliciet in de nota van wijziging,
maar materieel kan datgene wat mevrouw Vliegenthart wil, binnen de door mij
voorgestelde wetstekst gebeuren. Het idee dat de Ziekenfondsraad naar willekeur
wijzigingen in plannen kan aanbrengen, berust echt op een misverstand. Dat
is nooit de bedoeling geweest. Wij hebben een- en andermaal met elkaar uitgemaakt
dat de Ziekenfondsraad wat dit betreft geen beleidsmatige afweging maakt,
maar alleen uitvoerder is. De Ziekenfondsraad voert de plannen uit, vraagt
verplicht advies aan de provincies en kan pas afwijken als de minister van
VWS dat goedvindt en daar een aanwijzing voor geeft.
 
 De aangebrachte wijzigingen in het wetsvoorstel hebben tot doel gehad
om de invloed van de provincies te vergroten. Het gaat echter om de AWBZ.
Het is een volksverzekering, waarbij de Ziekenfondsraad en de zorg- en verbindingskantoren
een in de wet geregelde positie hebben. Dat kun je niet zomaar wegschrijven.
Sterker nog, dat wil ik ook niet wegschrijven.
 
 Ik heb een- en andermaal gezegd dat óók bij het zoeken naar
nieuwe mogelijkheden om toch verder te komen met de door ons allen zo gewenste
integrale beleidsaanpak, wij in ieder geval niet het karakter van de AWBZ
moeten aantasten. Het kan dus niet zo zijn dat de provincie of de vijf partners
die met elkaar die regiovisie moeten opstellen – de provincies, de gemeenten,
de zorgaanbieders, de zorgverzekeraars en de patiënten/consumenten als
belangrijke vijfde partner – een gebiedende en imperatieve taak hebben
in het kader van de AWBZ. Dat kan niet het geval zijn. Het is uiteindelijk
de minister die de aanwijzing geeft voor de Ziekenfondsraad. Dat heb ik geprobeerd
te bewerkstelligen in de nota van wijziging en dat is ook mijn antwoord aan
mevrouw Vliegenthart.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ik zou op de uitleg die de staatssecretaris geeft van haar eigen nota
van wijziging, op één punt willen afdingen. Er staat: "naar
zijn oordeel" en dat is het oordeel van de Ziekenfondsraad. Dat wekt daarin
verwarring.
 
 Ik wil overigens de staatssecretaris mededelen dat er inmiddels een gewijzigd
amendement in aantocht is, waarmee volstrekt helder wordt hoe wij de regiovisie
zien. De staatssecretaris kan daarop misschien straks reageren. Mijns inziens
zijn dan alle onduidelijkheden weg en kunnen wij elkaar daarop vinden.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Mag ik aan de staatssecretaris vragen of zij voorlopig persisteert bij
haar eigen opvatting, hetgeen betekent dat de wijzigingen zoals mevrouw Vliegenthart
die heeft gepresenteerd, daaraan ondergeschikt zijn en voorlopig nog afgewezen
worden?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Dat kan ik pas zeggen, mijnheer de voorzitter, als ik het gewijzigde amendement
van mevrouw Vliegenthart, de heer Van Boxtel en mevrouw Van Blerck heb gezien.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Maar ten aanzien van het amendement dat gepresenteerd is bij de beraadslagingen
van gisteren, zegt u: mijn eigen opvatting, neergelegd in de nota van wijziging,
vind ik op dit moment beter dan wat is aangeboden? Ik vraag dit om een duidelijk
beeld te krijgen, want het gaat allemaal heel snel. Dan weten wij tenminste
waar wij zo dadelijk onze pijlen op moeten richten.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Het antwoord op uw vraag luidt, dat het amendement zoals
dit was ingediend door mevrouw Vliegenthart en de heer Van Boxtel, elementen
bevatte die ik niet graag in mijn wetsvoorstel terug had willen zien.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Dat is duidelijk.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Voorzitter! Door verschillende woordvoerders, onder anderen door mevrouw
Nijpels, is gevraagd wat ik versta onder "niet-verwijtbare financiële
problematiek". Deze vraag is buitengewoon interessant en vereist een wat uitgebreider
antwoord. Dat doe ik graag.
 
 Ik wil allereerst de context nog eens naar voren brengen, waarin ik in
eerste termijn gesproken heb over niet-verwijtbare financiële problematiek.
Het ging daarbij om de verantwoordelijkheid van provincies voor de financiële
afrekening over de jaren tot en met 1996. De provincies zijn voor die jaren
volledig financieel verantwoordelijk. Ik vind dat ook alleszins redelijk.
De provincies hebben de plannen gemaakt, de subsidieregelingen opgesteld en
de begrotingen goedgekeurd. Als de financiële afrekening komt van die
beslissingen, ligt het in de rede dat die bij de provincie moet worden gelegd.
 
 De provincies zijn ook het beste in staat om in te schatten welke risico's
er eventueel bestaan. De provincies moeten uiteraard in staat zijn die risico's
zelf af te dekken. Dat kan ook. De provincies dienen uit hun reserves in de
eerste plaats geld te reserveren voor mogelijke tegenvallers. Dat is wat zij
al die jaren gewend zijn op grond van de Wet op de bejaardenoorden. In dat
kader heb ik gesteld dat, indien zich ondanks verantwoord gedrag een calamiteit
zou voordoen, waarbij sprake is van een niet-verwijtbare financiële problematiek,
ik bereid ben om daar in alle redelijkheid met de provincie een oplossing
voor te zoeken. Dat betreft niet datgene wat zij van tevoren konden inschatten,
maar dat is bijvoorbeeld een calamiteit zoals onverhoopt het afbranden van
een enorm complex, waardoor opeens de eigen bijdragen geweldig naar beneden
zouden duiken.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 De reserveringen voor de bedragen die nodig zijn om af te dekken wat na
allerlei beroepsmogelijkheden in 1997 en 1998 op de een of andere manier nog
bij de provincie terechtkomt, blijven bij de provincies op hun begrotingen
staan?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Ja.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Dus dat bedrag hebben zij?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Ja. Zij worden dan vervolgens afgerekend, zoals zij ook via de systematiek
van de WBO altijd een paar jaar later worden afgerekend. Ik denk dat ik helder
heb aangegeven dat het gaat om de eindafrekening van de provincies.
 
 Naar mijn idee is het duidelijk dat men als verantwoordelijke bestuurders
over en weer niet extensief gaat opnoemen, wat een calamiteit genoemd wordt.
Het is duidelijk dat men in alle redelijkheid bij elkaar gaat zitten wanneer
er zich echt iets voordoet wat de financiële problematiek van de provincies
te boven gaat en dat niet tevoren was in te schatten of te verwijten is aan
de provincies. Ik denk dat wij daar wel uitkomen.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Dat vind ik bemoedigende taal, voorzitter. Ik wijs nog op een ander aspect
van het probleem. Daarmee is bijvoorbeeld de gemeente Den Haag geconfronteerd.
Deze gemeente loopt achter in het uitgeven van het gereserveerde bedrag. Dat
bedrag moet nu eigenlijk teruggestort worden. Ik geloof dat de staatssecretaris
daarover in onderhandeling is.
 
 Het is echter duidelijk dat dit bedrag, dat even niet uitgegeven kon worden
door een bepaalde opschorting van plannen, nu wel heel essentieel wordt in
deze afrekening. Mag Den Haag dat bedrag dan bij die reservering rekenen,
of is Den Haag dat bedrag kwijt? En waarom is Den Haag dat bedrag kwijt?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Den Haag is dat bedrag kwijt, omdat de rechter heeft beslist dat dit bedrag
door mijn departement teruggevorderd moet worden. Dat betekent dat zij het
geld waarvan zij verwachtten dat het een risico zou kunnen worden, in feite
op de plank hebben liggen voor het geval het teruggevorderd zou moeten worden.
Nu wordt het teruggevorderd. Dat betekent dus niet dat zij dat bedrag vervolgens
op de een of andere manier weer bij hun eigen reservevorming kan inzetten.
Het is niet meer het geld van de gemeente Den Haag, dat heeft de rechter uitgemaakt.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Ik denk dat de staatssecretaris gelijk heeft. Desalniettemin komt Den
Haag nu terecht in een achterstandssituatie, waarbij dat geld zeer goed gebruikt
zou kunnen worden voor een inhaalslag. Als de staatssecretaris nu gaat afrekenen,
waarom is zij dan niet wat coulanter met Den Haag, zoals wij gevraagd hebben?
Mogelijk zou het een suggestie zijn daarover nog eens met Den Haag te onderhandelen?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Voorzitter! Het is gebruikelijk dat als een rechter een uitspraak heeft
gedaan, wij die uitspraak vervolgens niet weer ongedaan maken door te gaan
onderhandelen met Den Haag. Wij hebben nu eenmaal spelregels en die moeten
wij wel vasthouden, omdat het anders niet meer bestuurlijk verantwoord is.
Bovendien is het ministerie van Financiën degene die het geld uiteindelijk
moet innen. Ook het ministerie van Financiën geeft geen enkele vrijheid
om wat door de rechter is terugverwezen naar het Rijk, aan de gemeente ter
beschikking te stellen om daarmee leuke dingen te doen. Zo gaat dat niet.
Dat spijt mij voor Den Haag. Maar het siert de gemeente Den Haag dat zij de
risico's van tevoren zo heeft ingeschat – het gaat om geld van eind
jaren tachtig – dat zij het geld inderdaad op de plank heeft liggen,
ondanks het feit dat zij in een moeilijke financiële situatie verkeert.
 
 Door de heer Van Boxtel en anderen is gevraagd wie er moet opdraaien voor
de wachtgeldverplichtingen van de provincies nu daar werk wegvalt en daardoor
ambtenaren overbodig worden. In de overgangsperiode zal worden bezien welke
consequenties het wetsvoorstel heeft voor het betrokken personeel. Vanzelfsprekend
hebben wij hierover overleg gevoerd met de provincies. Daarbij is afgesproken
dat gedurende de hele periode 1997-2000 het thans met de uitvoering gemoeide
bedrag van 6,5 mln. voor de provincies beschikbaar blijft. Ik ga ervan uit
dat binnen die overgangsperiode van vier jaar en binnen dit bedrag de problemen
kunnen worden opgelost – hetzij door natuurlijk verloop,
hetzij door andere taakopdrachten – en er dus ook geen wachtgeldverplichtingen
meer zullen zijn.
 
 Veel woordvoerders hebben gesproken over het scheiden van wonen en zorg.
Er is op dit punt ook een motie ingediend. In de overgangswet is nu een evaluatiebepaling
opgenomen die ertoe strekt dat de minister van VWS voor 1 januari 1999 aan
de Kamer verslag uitbrengt over de wijze waarop de zorg in verzorgingshuizen
als aanspraak onder de AWBZ wordt gebracht. In feite staat daar dat moet worden
aangegeven of wonen nu wel of niet in de aanspraak wordt opgenomen. Dat vergt
dus een beslismoment in de Kamer zelf.
 
 Dat beslismoment kan drie zaken behelzen. De eerste mogelijkheid is: wij
gaan vooruit en per 1 januari 2001 kunnen wij de zorg scheiden van het wonen
en kunnen wij de zorg als aanspraak in de AWBZ opnemen. Dat vergt inzicht
en dat vergt dat het stappenplan zodanig is opgesteld dat een dergelijk inzicht
ook wordt verschaft. De tweede mogelijkheid is dat, in de discussie naar aanleiding
van het hele beslistraject, wordt besloten dat het vooralsnog onwenselijk
is om wonen en zorg te scheiden. En dat zou betekenen dat per 1 januari ook
de integrale aanspraak in de AWBZ komt. De derde mogelijkheid is dat op termijn,
maar nog niet op 1 januari na de overgangstermijn, de integrale aanspraak
mogelijk is. Die drie afwegingen moeten worden gemaakt. Die moeten op een
zodanig tijdstip kunnen worden gemaakt dat er een ordentelijke besluitvorming
mogelijk is. Er moet tijd genoeg zijn om eventueel nog een wetsvoorstel te
wijzigen.
 
 Mijn toezegging is dat ik voor 1 januari 1997 met een stappenplan zal
komen, waarin ik zal aangeven hoe wij de zaken gaan aanpakken. Die toezegging
staat voorop. Vervolgens wil ik het daartoe leiden dat er in het voorjaar
van 1998 een compleet inzicht is in de alternatieven en de uitgewerkte actieplannen
op alle beleidsterreinen, opdat rond de zomer van 1998 de politieke besluitvorming
een eind is gevorderd. Een en ander kan dan worden meegenomen bij de vorming
van een nieuw regeerakkoord.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Voorzitter! De staatssecretaris stelde dat in de wet een evaluatiebepaling
is opgenomen. Maar die hebben wij er juist met de derde nota van wijziging
uitgehaald. Wij waren het erover eens dat via een wijziging van het Besluit
zorgaanspraken de functiescheiding van wonen en zorg geregeld zou kunnen worden.
Nu doet de staatssecretaris net of die evaluatiebepaling er nog in staat.
Maar dat doet natuurlijk niets af aan de procedure die de staatssecretaris
zojuist heeft beschreven. Ik wilde dit voor alle helderheid nog opmerken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Dit was het traject dat ik mij voor ogen heb gesteld. Die derde nota van
wijziging doet niets af aan het traject dat ik zojuist heb geschetst.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD):
 
 Voorzitter! Ik wil even stilstaan bij dat evaluatieartikel. Dat staat
er nog in.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Zeker, dat is erin gebleven.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD):
 
 In de motie die ik heb ingediend, is een streefdatum genoemd waarop het
scheiden van wonen en zorg zou kunnen plaatsvinden. Ik ga ervan uit dat het
geen "uitschuifdatum", maar een serieuze streefdatum is. Als ertoe wordt besloten
om wonen en zorg te scheiden, hoe ziet de staatssecretaris dan het vervolgtraject
vanaf 1 januari 1999? Het gaat mij dan om de wet.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Dan zou er zowel in het Besluit zorgaanspraken als in deze overgangswet
een wijziging moeten worden aangebracht. Er zou dus ook een wetswijziging
moeten komen. Dit betekent dat het besluitvormingstraject zodanig moet plaatsvinden,
dat er alle ruimte is voor een wetswijziging. Dat betekent dan: tot het einde
van de overgangsperiode.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Voorzitter! Is er inderdaad een wetswijziging voor nodig? Volgens mij
kan het ook zonder wetswijziging.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Het moet worden geregeld in het Besluit zorgaanspraken.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Maar niet in de wet.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Dat zal ik laten nagaan. U hoort hier nog van.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Vervolgens wil ik vragen of dit proces toch echt in samenspraak met het
ministerie van VROM loopt en of er ook echt een absoluut goede projectorganisatie
wordt opgezet.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Die toezegging kan ik zeker doen. Je kunt trouwens in dezen niet eens
zonder VROM handelen en ook niet zonder alle mensen in het veld. Dat is duidelijk.
 
 Op de vraag of er al dan niet een wetswijziging nodig is, merk ik op:
die is wel nodig als het scheiden van wonen en zorg expliciet in de wet zou
moeten worden opgenomen. Dan zou er natuurlijk een wetswijziging moeten komen,
maar dit punt komt in het stappenplan aan de orde. Er zal worden aangegeven
wat we uiteindelijk moeten gaan doen.
 
 Voorzitter! Inmiddels heb ik het gewijzigde amendement van de leden Vliegenthart,
Van Boxtel en Van Blerck-Woerdman gekregen. Graag wil ik de indieners complimenteren.
Als randvoorwaarde heb ik gesteld dat het karakter van de AWBZ niet mag worden
gewijzigd. Een regiovisie is een zwaarwegend en richtinggevend advies aan
de minister en niet een imperatief voor de Ziekenfondsraad. De minister geeft
namelijk de aanwijzing. Door ons allen is gepoogd om een optimale mogelijkheid
te bieden voor het aanbod aan zorg door verpleeghuizen en verzorgingshuizen
en om tot een integraal beleid ten aanzien van ouderen te komen. Gelet op
deze aspecten vind ik dat dit gewijzigde amendement niet alleen baanbrekend
is en verdergaat dan datgene wat er in mijn derde nota van wijziging staat,
maar dat het ons ook nog een stap dichter brengt bij datgene wat we wilden
doen. Daarvoor wil ik de indieners complimenteren. Het gewijzigde amendement
is een wezenlijke verbetering van het wetsvoorstel. Ik wacht met heel veel
belangstelling de stemming af.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Het wordt door de staatssecretaris warm aanbevolen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Dat mag je zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Voorzitter! Is nu ook bij de heer Van der Heijden de twijfel weg? Misschien
vindt het CDA dit amendement ook een interessante verbetering en wil het nu
met andere ogen naar de overgangswet kijken.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Mijnheer Van Boxtel, ik heb de warme aanbeveling met grote belangstelling
gevolgd en ik zal in mijn fractie dit amendement met een goede, een gunstige
instelling bespreken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Voorzitter! Ik meen alle gestelde vragen te hebben beantwoord en kom dan
toe aan mijn slotopmerking bij deze plenaire behandeling.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Voorzitter! Mijn problematiek is in deze tweede termijn nog niet behandeld.
Ik vind het prima als de staatssecretaris nu tot een afronding wil komen,
als haar zwijgen over mijn punt maar betekent dat zij daarmee van harte instemt,
dat van harte aanbeveelt, er warme sympathie voor heeft enzovoorts, dus er
dezelfde dingen over zegt als zoëven over het amendement. Als dat zo
is, kunnen wij snel doorgaan. Het ging mij om twee dingen.
 
 Het subamendement op het amendement op stuk nr. 20 is zojuist rondgedeeld.
Ik hoop dat het de staatssecretaris heeft bereikt. Daarmee wordt een uitzondering
gemaakt voor de bejaardenoorden met een bijzondere functie, omdat die nu eenmaal
in een ander regime zitten.
 
 Verder heb ik gezegd dat voor de regiovisie een randvoorwaarde ontwikkeld
moet worden. De provincies die op dit punt het voortouw hebben, zouden naar
mijn mening bij de spreiding rekening moeten houden met de levensbeschouwing,
voorzover uiteraard de levensbeschouwelijke richtingen die zich presenteren
onder de bevolking binnen de regio een zeker draagvlak hebben. Het is ook
mijn bedoeling niet om capaciteit in stand te houden op grond van het feit
dat er in het verleden een bepaalde identiteit was, terwijl er nu naar capaciteit
daarvoor geen vraag meer is. Leegstand bevorder ik niet. Het gaat er wel om,
dat mensen die op grond van hun identiteit een bepaalde keus wensen te doen,
die keus ook metterdaad moeten kunnen maken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Mijn excuus dat ik op deze twee belangrijke opmerkingen van de heer Van
der Vlies niet heb gereageerd. Het was niet mijn bedoeling ze onbeantwoord
te laten, maar wij hadden in de wandelgangen hierover al zoveel gesproken,
dat ik deze punten al beantwoord achtte, wat vanzelfsprekend niet het geval
is.
 
 Voorzitter! Het amendement van de heer Van der Vlies heb ik gezien. Daarover
zal ik straks een opmerking maken. Eerst wil ik iets zeggen over de spreiding
op grond van levensbeschouwing bij de opstelling van de regiovisies.
 
 Het mag bekend worden geacht dat ik de identiteitsgebonden verzorgingshuizen,
de verzorgingshuizen die nu nog bejaardenoorden zijn en die een bijzondere
functie hebben, een zeer warm hart toedraag en dat ik als degene die de positie
van de bejaardenoorden met een bijzondere functie behartig, bij de opstelling
van het plan voor de bejaardenoorden voor de komende vier jaar de vertegenwoordigers
van de bejaardenoorden heb verzekerd dat ik met veel aandacht naar de positie
van deze bejaardenoorden zal kijken. Het ligt niet mijn bedoeling ze snel
weg te saneren. Dat laat onverlet dat de verschillende partners straks in
gelijkwaardigheid een regiovisie ontwikkelen, waarbij de identiteitsgebonden
verzorgingshuizen vanzelfsprekend een belangrijke regionale rol blijven spelen.
Maar het kan niet zo zijn dat wij nu alvast vastleggen dat, ongeacht de uitkomst
van de regiovisie, een dictaat op tafel wordt gelegd. De minister is degene
die uiteindelijk een aanwijzing moet geven aan de Ziekenfondsraad ten aanzien
van het afwijken van het plan op de bejaardenoorden, zoals dat voor de komende
vier jaar wordt gemaakt. Ik kan verzekeren dat onze minister er met argusogen
op zal toezien dat de behoefte in de regio aan identiteitsgebonden verzorgingshuizen
ook wordt gehonoreerd, maar zonder dat dit verder een doorkruising zou betekenen
van het opstellen van de regiovisie. Wat dat betreft, moet men vertrouwen
hebben in de partners die samen aan die regiovisie werken.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Voorzitter! Ik begrijp dat de staatssecretaris dit amendement van de heer
Van der Vlies verwerpt. Ik heb nog wel een vraag aan de heer Van der Vlies.
Gisteren beaamde hij nog het belang van de cliënt centraal te stellen
en in dat licht de positie van de bijzondere instellingen te bezien. Nu heeft
hij echter een amendement ingediend waarbij deze instellingen onder een apart
planningsregime vallen, welke regiovisie er ook gemaakt wordt. Zij staan dan
niet meer in relatie tot de regiovisies uit de Overgangswet verzorgingshuizen.
Dat wijkt af van wat ik hem gisteren nog hoorde zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Dat is een misverstand. Er zijn op dit moment bejaardenoorden met een
bijzondere functie op landelijk niveau. Daarvoor moet de komende vier jaar
ook op landelijk niveau een plan worden opgesteld.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Ja, dat maak ik.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Dat plan maakt de minister. Voor die periode doe ik deze uitspraak. Verder
zijn er nog de identiteitsgebonden voorzieningen in de regio, die soms een
bovenregionale taakstelling hebben. Daar hadden wij het gisteren over. Ik
heb daarover nog een motie in petto, maar dat komt nog.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Voorzitter! Ik steun datgene wat de heer Van der Vlies met zijn amendement
bedoelt. Ik stel wel vast dat het onvoorstelbaar is dat de budgethouder, te
weten de staatssecretaris, na alles wat er eventueel kan worden bijgepast,
een aanwijzing zou geven om haar eigen budget te veranderen. Dat is natuurlijk
niet logisch.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Het is ook helemaal niet logisch. Sterker nog, het is niet zo dat de regiovisies
de komende vier jaar interfereren met wat door mij wordt opgezet, want zij
hebben tenslotte die functie binnen mijn eigen plan. Maar voor de verzorgingshuizen
is het wel beter om in de regiovisie te participeren, ook voor het creëren
van een gezamenlijk draagvlak voor wat er in de regio gaat gebeuren. Maar
de heer Van der Heijden heeft groot gelijk. 
 
 Ik kom dan tot de beoordeling van het subamendement van de heer Van der
Vlies, waarover ik net heb gesproken. Ik ben daar dus niet voor.
 
 Het gewijzigde amendement van de heer Van der Vlies op stuk nr. 15 ter
vervanging van het amendement op stuk nr. 11 heeft betrekking op de instandhouding.
Dat amendement is aanvaardbaar.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Betekent dit dat u het overneemt?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Voorzitter! Ik wacht het oordeel van de Kamer over dat amendement af.
 
 Voorzitter! Ik heb al gesproken over het gewijzigde amendement op stuk
nr. 20 van mevrouw Vliegenthart, de heer Van Boxtel en mevrouw Van Blerck.
Ik wacht met zeer veel belangstelling het oordeel van de Kamer hierover af.
 
 In de motie van de heer Van Boxtel op stuk nr. 15 wordt mij gevraagd oplossingen
aan te geven voor reserveringen voor onderhoud en voor de DKP-problematiek.
Overigens is de omvang van deze problematiek nog onbekend. De oplossing met
bijbehorende termijnen en de dekkingsmogelijkheden kan ik pas dit najaar aangeven.
Een en ander zal natuurlijk zoveel mogelijk binnen de reguliere kaders geschieden
en met onze visie op de gevraagde financiële consequenties. Aangezien
de omvang en de spreiding in de tijd nog onzeker zijn, kan ik mij helaas nog
niet geheel vastleggen. Ik neem de motie serieus. Ik beschouw haar als intentie
en als richtinggevend, maar ik kan mij er niet op vastleggen.
 
 In de motie-Van Boxtel c.s. op stuk nr. 17 wordt de regering verzocht
de zittende verpleeghuisbewoners van deze verhoging te vrijwaren. Ik heb al
gezegd dat ik de Kamer voor het weekend nog zal laten weten of dekking via
AWBZ-gelden, inclusief terugbetaling, mogelijk is.
 
 Ik wacht met een positieve houding het oordeel van de Kamer af over de
motie-Van Boxtel/Vliegenthart op stuk nr. 18.
 
 Ik heb al gereageerd op de motie van mevrouw Van Blerck-Woerdman op stuk
nr. 19. Ik zal de streefdatum zeer serieus nemen, maar ik kan geen garantie
geven dat het inderdaad op 1 januari 1999 voor elkaar is.
 
 Voorzitter! Wij hebben de afgelopen periode een buitengewoon indringende,
maar ook buitengewoon inspirerende discussie over dit wetsvoorstel gehad.
Ik vind het eigenlijk een soort historisch moment. Ik ben ervan overtuigd
dat wij met dit wetsvoorstel een essentiële en onontkoombare stap zetten
in de richting van modernisering en vernieuwing van de ouderenzorg, zoals
mevrouw Nijpels terecht heeft opgemerkt. Dit traject zijn wij op basis van
het regeerakkoord begonnen met de beleidsbrief van het kabinet van 1 september
van het vorig jaar. Ook de Kamer heeft het grote maatschappelijke belang van
dit traject willen onderkennen. Ik ben dankbaar voor de zeer constructieve
opstelling en het tempo, de grote voortvarendheid, waarmee de geachte afgevaardigden
hun medewerking aan het wetgevingsproces hebben verleend.
 
 Ik vind het van groot politiek belang dat op deze wijze een helder signaal
naar de samenleving en vooral ook naar de ouderen uitgaat. Hiermee laten wij
als regering en als volksvertegenwoordiging zien dat de ouderenzorg ons zeer
ter harte gaat en dat wij bereid zijn om steeds weer binnen de gegeven financiële
kaders naar mogelijkheden te zoeken voor verbetering van het integraal beleid.
Dit betreft soms ingrijpende beslissingen met een grote maatschappelijke draagwijdte.
 
 Voorzitter! Vooral het amendement van mevrouw Vliegenthart, de heer Van
Boxtel en mevrouw Van Blerck over de regiovisie, maar ook de motie van mevrouw
Van Blerck, de heer Van Boxtel en mevrouw Vliegenthart over het scheiden van
wonen en zorg, hebben het wetsvoorstel niet alleen substantieel verbeterd,
maar ook een extra stap mogelijk gemaakt in de richting van hetgeen wij de
komende jaren willen bereiken.
 
 Alle geachte afgevaardigden hebben veel aandacht besteed aan de gevolgen
voor en de belangen van de individuen. Wij hebben onze ogen niet gesloten
voor de risico's die er aan dit wetsvoorstel kleven. Wij hebben die risico's
zeer serieus genomen en wij hebben de gevolgen daarvan zo goed mogelijk ingeschat
en daarvoor geëigende maatregelen afgesproken. Ik hoop van harte dat
deze discussie met de volksvertegenwoordiging die zo inspirerend en zo constructief
is geweest en die heeft geleid tot een aanmerkelijk beter produkt, ertoe leidt
dat dit volgende week bij de stemmingen het fiat van de Tweede Kamer mag krijgen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het is mij gebleken dat er behoefte is aan een derde termijn. Ik stel
voor, hiertoe gelegenheid te geven.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Voorzitter! Als de staatssecretaris had geweten dat er nog een derde termijn
zou volgen, had zij haar epiloog kunnen bewaren tot na die termijn. Ik heb
er behoefte aan om namens de PvdA-fractie de balans op te maken van dit debat.
 
 Ik heb er geen geheim van gemaakt dat wij liever hadden gezien dat de
overheveling van de verzorgingshuizen naar de AWBZ sneller had gekund. Ik
vind het argument dat de staatssecretaris daarvoor aandroeg, namelijk dat
er nog geen passende oplossing was gevonden voor de partnerregeling, een belangrijk
argument, waardoor ik mij er in ieder geval in schik dat het op dit moment
niet tot de mogelijkheden behoort. Vervolgens hebben wij bezien welke verbeteringen
er binnen het kader van die overgangswet mogelijk zijn om wat verder te komen
met de doorbreking van de financiële schotten die zo'n probleem vormen
in het creëren van meer samenhang in de ouderenzorg. Via de amendementen
zijn wij op twee punten een stap verder gekomen. Allereerst is de schuif gecreëerd
en in de tweede, maar ook niet onbelangrijk plaats, is een wettelijke basis
gecreëerd om, op het moment dat er extra middelen te besteden zijn, gericht
gelden toe te delen aan plaatsen waar zich problemen gaan voordoen in het
kader van capaciteitsreductie. Daardoor kunnen de gevolgen verzacht worden.
Het creëren van die wettelijke basis zal in de komende jaren een belangrijk
instrument kunnen zijn om die gevolgen te verzachten. Het volgende belangrijke
punt is ook de wettelijke verankering van de regiovisie, die in feite het
kader kan vormen voor het tot stand brengen van het integrale, regionale,
samenhangende beleid.
 
 Ten aanzien van de financiële aspecten van het wetsvoorstel en alles
wat wij op dat punt via het nota-overleg en dit debat met elkaar hebben
geregeld, stel ik op de eerste plaats vast dat de Kamer via de motie van collega
Van Boxtel uitspreekt dat het kabinet met een oplossing moet komen voor de
DKP-problematiek en de onderhoudstoestand van de verzorgingshuizen die in
het bezit zijn van niet-winstbeogende instellingen. De staatssecretaris zegt
naar mijn mening terecht dat zij, omdat die onderzoeken er nog niet zijn,
daar op dit moment nog geen zekerheden over kan verschaffen en dat zij in
het najaar een reactie zal geven. Ik ga er daarbij van uit dat zij deze motie
toch als een heel zwaar punt meeneemt, want als wij dit niet goed regelen,
laten wij een heel belangrijk risico in die sector zitten. Ik dring er dan
ook bij de staatssecretaris op aan om uitvoering van die motie heel serieus
te bekijken.
 
 De antwoorden die de staatssecretaris vandaag heeft gegeven op vragen
over het verschil tussen de WBO- en de AWBZ-systematiek verschaffen in elk
geval de helderheid waar de provincies om hadden gevraagd. Het is heel goed
dat wij dit op deze manier boven tafel hebben gekregen, want het zou heel
jammer zijn als aan het eind van het jaar zou blijken dat er toevallig wel
een gat in zat. Daar zijn wij nu in ieder geval op tijd bij.
 
 Ik heb met belangstelling het antwoord van de staatssecretaris aangehoord
over het overgangsrecht van de verpleeghuisbewoners. Zij is op zoek gegaan
naar een eigen dekking. Ook daar ben ik zeer benieuwd naar. Wij zullen dan
ook na het weekend weten wat die dekking is en dat kan mogelijk leiden ofwel
tot aanpassing van de motie ofwel tot het overbodig verklaren ervan. Dat moeten
wij op dat moment maar zien.
 
 Voorzitter! Met het toekomstperspectief van scheiden van wonen en zorg,
gekoppeld aan de integrale aanspraak, zijn wij ook een stuk verder gekomen
door de discussie, die diepgaand is geweest. Wij weten nu met elkaar dat het
eigenlijk sneller zou moeten. De staatssecretaris heeft een stappenplan terzake
aangekondigd. Op het moment dat dit ook mogelijk is, zou ook de integrale
aanspraak vervolgens geregeld kunnen worden. De wet biedt die mogelijkheid,
omdat het is: 2001 of eerder. In die zin is dit een belangrijk winstpunt van
dit debat. Daarbij geldt overigens als randvoorwaarde, maar dat geldt voor
iedereen, dat het binnen verantwoorde financiële kaders moet gebeuren.
Het moet niet veel extra geld kosten, want dat besteden wij liever aan de
zorg dan aan de techniek van een "scheiding".
 
 De iets langere termijn die wij nu hebben, maakt het ook mogelijk dat
de staatssecretaris de oplossing biedt voor de partnerproblematiek, zodat
wij daarover op dat moment ook kunnen beschikken. Kortom, wij hebben met dit
debat en met alles wat in de afgelopen periode is gebeurd, op heel veel fronten
voortgang geboekt. De staatssecretaris heeft dat dan ook terecht gezegd.
 
 Afsluitend wil ik iets zeggen over het grote project dat wij ervan gemaakt
hebben. Dat heeft er volgens mij toe bijgedragen dat de Kamer de hele zaak
met zoveel diepgang heeft kunnen bespreken en dat dit eruit is gekomen. Door
die procedure hebben wij dat met de grootst mogelijke zorgvuldigheid gedaan.
Dat wil niet zeggen dat daarmee alle risico's weg zijn, want in de operatie
blijven natuurlijk risico's zitten. De staatssecretaris heeft gezegd dat zij
voluit de verantwoordelijkheid durft te nemen voor de risico's, die nu eenmaal
altijd aan zo'n grote operatie vastzitten.
 
 De diepgang waarmee de hele zaak is behandeld, heeft nog eens duidelijk
gemaakt dat aan de ramingen, die soms gebaseerd waren op oude gegevens, nogal
wat risico's vastzitten en dat een soms onheldere presentatie van gegevens
onzorgvuldigheid kan maskeren. Met vallen en opstaan hebben wij echter een
redelijk helder beeld gekregen.
 
 Ik wil toch met een kritische noot eindigen. Als in de toekomst in de
uitvoering van deze operatie dezelfde slordigheden voorkomen als die welke
zo nu dan in dit traject voorkwamen, dan vervult ons dat wel met zorg. Door
ons en door andere fracties is in februari al gewezen op het belang van een
goede projectorganisatie voor de uitvoering. Naar aanleiding van het accountantsrapport
hebben wij dat herhaald en de staatssecretaris gevraagd hoe dat nu eigenlijk
zit. Toen zei de staatssecretaris dat het nu allemaal fantastisch geregeld
is. Daarmee neemt zij in feite de volle verantwoordelijkheid op zich voor
een fantastische uitvoering in de toekomst. Omgekeerd betekent dit natuurlijk
ook dat zij voluit verantwoordelijk is als toch blijkt dat er dingen misgaan,
bijvoorbeeld vanwege het toch niet helemaal goed functioneren van de projectorganisatie.
Een gewaarschuwde staatssecretaris telt voor twee.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Voorzitter! Op maandag 10 juni zijn wij met een soort nulde termijn begonnen
aan de behandeling van deze overgangswet. In feite zijn wij in dit debat dus
al aan de vierde ronde toegekomen. Ik heb hier dan ook niet veel meer aan
toe te voegen, behalve dan dat wij de complimenten die de staatssecretaris
aan de Kamer heeft gegeven voor de inspirerende manier waarop de Tweede Kamer
haar heeft gedwongen om bij te passen en bij te plussen – ik zeg het
nu in mijn woorden – graag aannemen. Dat geeft ook aan dat hetgeen waarmee
wij begonnen zijn, niet helemaal in orde is.
 
 Naar aanleiding van het amendement van mevrouw Vliegenthart, dat volgens
mij beslissend is voor de steun van de regeringspartijen, heb ik mijn positieve
gezindheid gegeven. Zowel voor de mensen die in de verzorgingshuizen zijn
en een fors hogere prijs moeten betalen als voor de provincie die met de overgangsperikelen
te maken krijgt, heeft de staatssecretaris een redelijk vooruitzicht geboden.
Ik zal daarom de discussie met mijn fractie aangaan om te bereiken dat een
positief oordeel wordt gegeven.
 
 Ik blijf echter het gevoel houden dat een overgangswet nou maar net voldoet
aan hetgeen acceptabel is. Dat is eigenlijk ook de waarschuwing die ik proef
in hetgeen mevrouw Vliegenthart zegt. Door veel bijsturen kunnen wij misschien
een positief resultaat bieden. Het is jammer, maar het zal niet anders zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor alle antwoorden. Ik ben blij
dat zij nog eens richting de Ziekenfondsraad zal wijzen op de privacyaspecten.
Voorts ben ik echt ingenomen met het onderzoek naar de onrechtvaardige verschillen
tussen de bijdragen van alleenstaanden en gehuwden in deze tak van sport.
Die zouden via dat onderzoek eens wat meer tot elkaar gebracht kunnen worden.
Ik heb begrepen dat het bij de wachtgeldverplichtingen van de provincies om
6,5 mln. tot het jaar 2000 gaat. Ik hoop dat dit soelaas kan bieden en dat
dan ook al die andere instanties zich intensiever met de verzorgingshuizen
gaan bemoeien. Ik denk hierbij aan de zorgverzekeraars op lokaal niveau, maar
ook aan de Ziekenfondsraad. Die zou daar misschien een steentje aan willen
bijdragen, opdat die mensen niet komen te zwemmen.
 
 De motie van de coalitie over het buiten het BKZ houden van de 100 NWI's
is voor ons echt van belang. Ik begrijp de positie van de staatssecretaris
heel goed. Zij zegt dat zij het oordeel wil afwachten, maar zij kan erop rekenen
dat de Kamer die uitspraak zal steunen. Immers, het zou toch niet zo kunnen
zijn dat die loden last, zoals ik die eerder noemde, ineens nog voor rekening
van de zittende bewoners komt. Ik hoop dat de motie over de verhoging van
de eigen bijdrage voor zittende verpleeghuisbewoners overbodig wordt. Ik wacht
dus met belangstelling af waarover de staatssecretaris ons in het weekend
zal informeren.
 
 Ten slotte was het ook voor D66 van eminent belang dat het gestelde in
het amendement-Vliegenthart op deze wijze in de overgangswet kwam. De staatssecretaris
heeft daar het hare over gezegd. Ik ben blij dat wij het daartoe hebben kunnen
brengen. Het gaat hier immers om een positie van medebetrokkenen op regionaal
niveau die wij uitermate van belang vinden, omdat met name ook de patiënten/consumenten,
in hun beperkte organisatievermogen tot nu toe, zich ook via dat democratisch
gecontroleerde middenbestuur van een positie verzekerd weten in dit hele proces.
 
 Ik ben blij dat wij in ieder geval door hard sjouwen, vooral hier in de
Kamer maar met het gewillige oor van de staatssecretaris, nu zover kunnen
komen dat wij ook met een opgewekt vizier richting de eindstemming van deze
overgangswet gaan.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil de staatssecretaris graag dankzeggen voor
haar beantwoording. Ik zal mij uitsluitend richten op de punten die ik in
dit debat had en ook nog een beetje heb. Het amendement op stuk nr. 20 is
inderdaad van cruciaal belang. Ook de SGP-fractie kijkt daar positief tegenaan.
Het helpt ons inderdaad beduidend verder. Ik heb gisteren al gezegd dat wij
de doelstelling van de wet op zichzelf positief bejegenen. Wat mijn fractie
betreft, bevind ik mij dus eigenlijk in dezelfde positie als collega Van der
Heijden.
 
 Heb ik goed begrepen dat de staatssecretaris de subamendering van mijn
hand op dat amendement, wat het inhoudelijke aspect betreft, aanvaardt? Ook
de collega's doen dat. Ik heb begrepen dat er nog enige onduidelijkheid is
ontstaan over de toelichting bij het amendement. Daar moeten wij uitkomen.
Ik zal dat dus nog even bezien. De kern ervan is: wij hebben bejaardenoorden
met een bijzondere functie, die zijn landelijk aangehecht, in het regime van
de WBO maakt de minister er een plan voor en dat geldt voor de overgangsperiode.
Dat kan dan niet ook nog weer via de regiovisieplannen gevraagd of veranderd
worden.
 
 Voorts heb ik nog het punt van de verzorgingstehuizen die aan een identiteit
gebonden zijn. Toen wij begin jaren tachtig de Wet op de bejaardenoorden wijzigden,
is er een paragraaf 5.a inzake de sluiting van bejaardenoorden in terechtgekomen.
Daarin is toen voorzien in een artikel 12.a, lid 2, waarin gedeputeerde staten
wordt opgedragen om in zo'n geval toch ook rekening te houden met de spreiding
naar levensbeschouwing en de toekomstwaarde van de bejaardenoorden in de desbetreffende
regio of gemeente. Nu zal er een regiovisie ontwikkeld gaan worden. Ook dat
zou tot een herordening kunnen leiden van allerlei voorzieningen met betrekking
tot de ouderenzorg en dan zou datzelfde beginsel gehanteerd moeten worden.
Nu heb ik heel goed van de staatssecretaris begrepen dat, nu er zwaarwegende
adviezen aan haar zullen worden voorgelegd en de minister de besluitvorming
doet, zij er zeer nauwlettend op zal toezien dat het ook inderdaad zo gebeurt.
Ik had een motie daarover in petto, maar ik vind dat je een motie over een
dergelijke kwestie tot het uiterste moment moet bewaren. Als wij er zo in
onderlinge afspraak en in vertrouwen uit kunnen komen, lettend ook op de wetsgeschiedenis,
waar haar uitspraken in staan, zie ik af van indiening van die motie. Ik stel
vast dat het aspect dat ik beoogde, ook voor de toekomst veiliggesteld zal
zijn.
 
 Uiteraard moeten verzorgingshuizen passen binnen een regiovisie; daar
zit mijn probleem niet. Mijn probleem is dat als de regiovisie wordt vastgesteld
in samenspraak met de geledingen, levensbeschouwing een ordenend principe
kan blijven, dus binnen die regiovisie. Dat is eigenlijk mijn punt. Ik heb
geconstateerd dat als er een probleem zou zijn, de wetstekst in artikel 13a
en de toelichting op het amendement op stuk nr. 20 heel uitdrukkelijk aangeven
dat de regiovisie aan de minister wordt gezonden, vergezeld van de commentaren
van betrokken instanties. Welnu, als er een onbillijkheid zou insluipen –
quod non, want ik hoop het niet en verwacht het op voorhand ook helemaal niet,
maar je moet het niet uitsluiten – kan zo'n zorgaanbieder een betreffend
commentaar meezenden. In dat geval houd ik de staatssecretaris aan haar uitspraken
van zojuist, dat zij er dan goed op zal toezien dat een en ander naar eer
en geweten verloopt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Trekt u daarmee ook uw subamendement in?
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Nee. Dat gaat over de bejaardenoorden met een bijzondere functie.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ja, maar die blijven in de huidige situatie op grond van een landelijk
plan gefinancierd worden. Gedurende de overgangswet blijven de bejaardenoorden
met een bijzondere functie op grond van het landelijke plan vastgesteld worden.
Daar is de staatssecretaris dus voor verantwoordelijk.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Precies. Dat leggen wij in de overgangswet vast. Dat is precies de intentie
van mijn subamendering.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ik denk dat wat er staat, in elk geval in de toelichting, niet overeenkomt
met hoe het in de wet werkelijk zit.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Die toelichting gaf wat verwarring. Ik ben best bereid
daarnaar te kijken. Het gaat mij om de inhoud, en daar zijn wij het kennelijk
over eens.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD):
 
 Voorzitter! De woorden "flexibel" en "geïntegreerd" zijn de afgelopen
weken hier vele malen over de tafel gegaan. Dat past helemaal bij het wetsvoorstel.
Het past ook bij de houding van de Kamer en, zeker niet in de laatste plaats,
bij de houding van de staatssecretaris. Door een buigzame houding aan beide
kanten zijn wij gekomen tot een alleszins acceptabel wetsvoorstel. De verbeteringen
die in de afgelopen dagen zijn aangebracht, zijn ook inderdaad verbeteringen.
 
 Ik doel in de eerste plaats op de regiovisie. Ik heb een- en andermaal
gezegd dat de regiovisie zoals die er in mijn opinie in zou kunnen komen,
zou moeten passen binnen de kaders van de AWBZ. Dat is nu geregeld via het
amendement. Ook om die reden heb ik daar namens de VVD-fractie van harte mijn
handtekening onder kunnen zetten.
 
 Voor mijn fractie was het scheiden van wonen en zorg buitengewoon belangrijk.
Oorspronkelijk zat dit niet in het wetsvoorstel. Nu is het wel opgenomen,
zowel via het evaluatieartikel, zij het in beperkte mate, alswel via de motie
waarover wij straks hopelijk allemaal zullen uitspreken dat het zo zal moeten.
Ik denk dat het scheiden van wonen en zorg in het kader van de bejaardenzorg
met het oog op de toekomst en op de veranderende woonbehoeften van de ouderen
een buitengewoon belangrijk element is geworden. Mijn fractie gaat dus van
harte akkoord met dit wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Nijpels-Hezemans (groep-Nijpels):
 
 Voorzitter! Met de staatssecretaris ben ik blij dat wij nu zover zijn
dat deze stap kan worden gezet, inclusief de verbetering die is opgenomen
in het amendement op stuk nr. 20. De volgende stap op dit terrein –
iedereen zal het daarover eens zijn – moet het scheiden van wonen en
zorg zijn. Dit dient tot maatwerk te leiden, afgestemd op de ook bij ouderen
veranderende behoefte aan vormen van wonen naar keuze en vormen van zorg als
AWBZ-aanspraak. Ik weet zeker dat de staatssecretaris er vóór
het weekend uitkomt waar het gaat om het ontzien van de huidige verpleeghuisbewoners.
Ik ben voorts buitengewoon opgelucht dat ik niet behoef uit te leggen waarom
het afschaffen van de vermogenstoets nog even wordt uitgesteld. Ik houd de
staatssecretaris aan haar uitspraak dat de grenzen van de eigen bijdrage zijn
bereikt, ongeacht de tegenvallers die nog kunnen optreden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Terpstra:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de woordvoerders voor hun bijdragen in
derde termijn. Verder constateer ik dat er geen vragen zijn gesteld. Ik zou
mijzelf herhalen wanneer ik opnieuw naar voren zou brengen wat al door de
geachte afgevaardigden is gezegd. Inderdaad is het een belangrijk moment.
 
 Voorzitter! Ik vind dat de heer Van der Heijden, na alle debatten over
deze zaak, het belang van dit wetsvoorstel tekort doet. Misschien had hij
nog even een vonkje in die zin dat hij meende, als oppositie wat kritischer
te moeten zijn dan anderen. Echter, ik vind écht dat het wetsvoorstel,
zoals het er nu ligt en zoals het aan de Eerste Kamer zal worden voorgelegd,
niet de kwalificatie "net voldoende" verdient. Daarmee doet hij ook de inbreng
van deze Kamer tekort. Het is ónze wet geworden; met elkaar hebben
wij eraan gesjouwd. Met de heer Van Boxtel meen ik dat ook de hierbij betrokken
leden van deze Kamer er buitengewoon hard aan hebben gewerkt. Dat geldt ook
voor alle betrokkenen in het veld. Zelden heb ik gezien dat men zozeer met
geweldige impulsen tot allerlei lobbywerkzaamheden is gekomen. Dat er zwaar
aan deze zaak is gesjouwd, wil ik voorts ook graag als compliment aan mijn
ambtenaren doorgeven. Welnu, dan vind ik ook dat wij nu met elkaar royaal
moeten zeggen: wat er nu ligt, is een wetsvoorstel waar we voor kunnen gaan!
 
 
 
 
 
 De heer Van der Heijden (CDA):
 
 Met een zes min mag het van mij.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, volgende week te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 Sluiting 18.05 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-96-6342-6352.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl