Interpellatie-Van Ardenne-van der Hoeven, gericht tot de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, over de oogst van asperges
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 4919-4936

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

01-06-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 83, pagina 4919-4936

01-06-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24200Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Stemmingen over twee moties, ingediend bij de interpellatie-Van Ardenne-van der Hoeven over de oogst van asperges, te weten: de motie-Van Ardenne-van der Hoeven/Van der Vlies over uitvoering van motie 24154, nr. 2 (24200, nr. 1); de motie-Blauw c.s. over het onder voorwaarden verlenen van tewerkstellingsvergunningen (24200, nr. 2)Pagina 4937-4938
Regeling van werkzaamheden (donderdag 1 juni 1995)Pagina 4936-4937
Regeling van werkzaamheden (donderdag 1 juni 1995)Pagina 4919-4919
83ste vergadering; 1 juni 1995Pagina 4919-4919
Voortzetting van de behandeling van de brief van de minister en staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over kostenbeheersing in de zorgsector (24124)Pagina 4938-4973
Noot met voorstel D66 m.b.t. inkomensafhankelijk plafond, het IZA-achtige systeem in de ZiekenfondswetPagina 4975-4976
Interpellatie-Van Ardenne-van der Hoeven, gericht tot de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, over de oogst van aspergesPagina 4919-4936
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (donderdag 1 juni 1995)Pagina 4973-4974
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de accijns (24153)Pagina 4938-4938

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 210 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de interpellatie-Van Ardenne-van der Hoeven, gericht tot de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en
de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, over de oogst van
asperges.
 
 
 
 
 Tot het houden van deze interpellatie is verlof verleend in de vergadering
van 30 mei 1995.
 
 
 
 
 
 (De vragen zijn opgenomen aan het eind van deze weekeditie.) 3
 
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Allereerst wil ik mijn fractiegenoot en de woordvoerder voor
de gelegenheidsarbeid in de tuinbouw, de heer Van der Linden, verontschuldigen.
Hij heeft dinsdag om een spoedige interpellatie gevraagd. Vanwege een brief
die minister Melkert de Kamer nog zou sturen, is na enige discussie hier door
u beslist dat deze interpellatie niet eerder dan vandaag kon worden gehouden.
De heer Van der Linden kan echter vandaag aan het debat niet deelnemen, vanwege
een dringende parlementaire verplichting die hij als rapporteur van de lidmaatschapsaanvraag
van Kroatië tot de Raad van Europa is aangegaan. Vandaag moet hij daarover
verslag uitbrengen in de politieke commissie van de Raad van Europa.
 
 Voorzitter! Het is te gek voor woorden dat wij vandaag wederom als Kamer
bijeen zijn om met de ministers te spreken over de problemen in de asperge-oogst.
Het was gisteren precies vier weken geleden, dat na een interpellatie de overgrote
meerderheid van de Kamer de motie-Van der Linden c.s. over
het verlenen van tewerkstellingsvergunningen aannam. Voorts was het gisteren
precies een week geleden, dat de Kamer met minister Van Aartsen – minister
Melkert was verhinderd – een spoedoverleg had over het feit dat op dat
moment niet één tewerkstellingsvergunning verleend was. Heden,
1 juni, is nog steeds niet één tewerkstellingsvergunning verleend.
Sinds het aannemen van de motie-Van der Linden c.s. op 3 mei zijn vier weken
verstreken. De asperge-oogst is in volle hevigheid losgebarsten en er zijn
nog drie weken te gaan.
 
 Ik krijg kippevel als ik de verhalen hoor over de spanningen die in de
tuindersbedrijven en -gezinnen op dit moment hoog oplopen. De tegenwerking
die zij van het CBA en het RBA ondervinden om conform de motie ten spoedigste
over voldoende gemotiveerd personeel te kunnen beschikken, is ongekend. De
heer Blauw sprak daarover vorige week ook al in het debat met minister Van
Aartsen. Hij zei letterlijk: kennelijk vereffent het CBA via de arbeidsvoorziening
een rekening met het kabinet. Dan is mijn vraag: moet dat ten koste gaan van
de aspergetelers die zelf al vele maanden pogingen hebben ondernomen om over
voldoende personeel te beschikken? Het project piekarbeid in de asperges en
aardbeien is daarvan het voorbeeld. Daarbij zijn tot nu toe vele inspanningen
gepleegd.
 
 Sommige aspergekwekers hebben inmiddels besloten om de aspergevelden om
te frezen, in de hoop op koeler weer om zodoende met een beperkte groep stekers
de oogst alsnog te kunnen binnenhalen. Anderen hebben de velden geheel omgeploegd
en zien helemaal van de oogst af. Weer anderen zoeken andere oplossingen.
 
 Kunnen wij ons voorstellen wat het betekent om je zorgvuldig aangelegde
aspergevelden vlak voor de oogst te moeten vernietigen, omdat je kennelijk
geen andere uitweg ziet? Er moet heel wat door je heen gegaan zijn, wil je
die beslissing nemen. Het gaat om: afzien van oogsten, afzien van het keuren
van de kwaliteit van je produkt, afzien van het veilen van je produkt, afzien
van de inkomsten en van de voldoening die het oplevert.
 
 Intussen worden zeer intensief controles op mogelijke illegale werknemers
gehouden. Die controles worden door de aspergekwekers als razzia's ervaren.
De burgemeester van Thorn schrijft hierover in een brief van 24 mei jl. aan
de korpschef: als hoofd van de politie van de gemeente Thorn deel ik u mede,
dat ik binnen mijn gemeente geen enkele actie meer duld voordat de politie
eerst alle andere activiteiten die in de diverse beleidsplannen van zowel
de regio noord- en midden-Limburg alsmede van het district Weert zijn opgenomen,
heeft afgerond. Hij neemt dus afstand van deze activiteiten.
 
 Voorzitter! Wij stellen de ministers Van Aartsen en Melkert verantwoordelijk
voor de drama's die zich afspelen in de aspergebedrijven in Noord-Brabant
en Limburg en voor de personeelsproblemen die nog steeds niet zijn opgelost.
Vanwege de problemen die zich voordoen bij de arbeidsbemiddeling in EU-verband
ten aanzien van de beschikbaarheid van gemotiveerd personeel en de criteria
is het personeelsaanbod uit landen als Ierland nauwelijks als een reële
oplossing te beschouwen.
 
 De ministers hebben verwachtingen gewekt. Die moeten zij waarmaken.
 
 1. Zij hebben vanaf het aantreden van dit kabinet gezegd dat zij ervoor
zouden zorgen dat er voor de eerstvolgende oogst een structurele oplossing
voor de gelegenheidsarbeid zou komen. Die oplossing is er nog niet.
 
 2. Staatssecretaris Linschoten heeft in februari de Kamer de verzekering
gegeven dat er zich dit jaar in de asperge-oogst geen problemen zullen voordoen.
 
 3. Minister Melkert heeft de motie-Van der Linden over de tewerkstellingsvergunning
van 3 mei jl. niet ontraden. Integendeel, hij zei te zullen bevorderen dat
de motie zou worden uitgevoerd. Hij heeft erkend dat het economisch belang
van een tijdige oogst vooropstaat. Hij zei dat ook op 24 april tijdens het
overleg met de tuinders.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 U moet gaan afronden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Dat doe ik, voorzitter.
 
 Minister Van Aartsen is in Limburg geweest om zelf asperges te steken.
Hij heeft bij die gelegenheid gezegd dat de tewerkstellingsvergunningen aan
de tuinders verleend moeten worden. Tijdens het laatst gehouden overleg verleden
week woensdag heeft minister Van Aartsen aangekondigd, binnen vijf dagen met
een oplossing naar de Kamer te zullen komen. Ook dat is niet gebeurd.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 U moet nu echt gaan afronden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Er is in feite sinds het aannemen van de motie door de ministers
niets ondernomen dat tot een wezenlijk resultaat heeft geleid. Volgens het
Agrarisch Dagblad hebben de ministers ruzie over de oplossing van het personeelsprobleem.
Achter de schermen wordt een bureaucratisch schimmenspel opgevoerd. Wie de
touwtjes in handen heeft, is onduidelijk. Voor ons is duidelijk dat de ministers
de touwtjes in handen moeten hebben en houden. Zij zijn verantwoordelijk voor
de oplossingen van de problemen waarmee de tuinders op dit moment worden geconfronteerd.
Ik wacht de antwoorden op onze vragen met belangstelling af.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Mijnheer de voorzitter! Dat de bewindslieden niets zouden hebben gedaan,
moet ik ten stelligste tegenspreken. Er is namelijk geen onderwerp dat ons
in de afgelopen anderhalve maand zozeer in beslag heeft genomen als het onderhavige.
En terecht natuurlijk, omdat wij proberen aan de regels die er zijn en de
afspraken die zijn gemaakt, die vervolgens ook zijn gemaakt met de Tweede
Kamer, zo goed mogelijk gevolg te geven. Het kan zijn dat hetgeen dat is gedaan,
door mevrouw Van Ardenne niet wordt toegejuicht en dat zij andere keuzes de
voorkeur zou hebben willen geven. Maar dat er niets is gedaan, moet ik dus
ten stelligste tegenspreken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter!...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Wij hoeven niet bij iedere zin te interrumperen. U ging net ook al over
uw spreektijd heen. Misschien kan even het antwoord van de minister worden
afgewacht.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Mevrouw Van Ardenne stelde in haar bijdrage dat nog steeds niet één
tewerkstellings vergunning is verleend, alsof dat een doel
in zich zou zijn. Dat lijkt mij dus niet. Het lijkt mij dat het doel van de
discussie die wij verschillende malen hebben gevoerd en die wij ook vandaag
voeren, erin is gelegen om te beoordelen of er voldoende arbeidskrachten zijn
volgens de daartoe openstaande kanalen en regelingen, inclusief de mogelijkheid
om tot tewerkstellingsvergunningen te komen, en of er voldoende arbeid beschikbaar
is voor de asperge-oogst. En als dit leidt tot de afgifte van tewerkstellingsvergunningen,
kan daarvan wat mij betreft kennis worden genomen. De regering voorziet immers
in die mogelijkheid. Wij zouden er echter niet goed aan doen om dit om te
keren.
 
 Tegelijkertijd maak ik groot bezwaar tegen de gedachte dat het CBA bezig
zou zijn een rekening te vereffenen met het kabinet. Ik weet dat de heer Blauw
daar verleden week ook over heeft gesproken. Ik kon me het wel een klein beetje
voorstellen, dat hij tot het opperen van die gedachte kwam. Ik heb dat ook
zelf als een extra motivatie gevoeld om nog eens nauwgezet na te gaan, met
het CBA, op welke wijze men opereert en op welke wijze men de feiten verzamelt
en met de tuinders omgaat. Dat heeft geleid tot mijn vraag om in de 33 specifieke
gevallen die zich met name aandienden, nog eens van geval tot geval te doen
nagaan hoe het gelopen is, hoe er beoordeeld wordt en wat de argumenten zijn
van tuinders om niet in zee te gaan met het aanbod dat beschikbaar is, en
van het CBA om bijgevolg geen tewerkstellingsvergunningen te verlenen. Dat
is de Kamer toegekomen in de rapportage die ik in de brief van dinsdag heb
toegezegd.
 
 Evenmin voel ik mij erg aangesproken door de gelijkstelling van controles
aan razzia's, omdat het uitoefenen van controles voortvloeit uit en teruggrijpt
op wetgeving die door de Kamer zelf is vastgesteld, waarbij ik in het bijzonder
verwijs naar de Wet arbeid buitenlandse werknemers, waarover ik zo meteen
nog even kom te spreken. Het spreekt voor mij vanzelf dat controles dienen
te worden uitgevoerd, om het voldoen aan wettelijke voorschriften ook inderdaad
mogelijk te maken. Ik heb niet de indruk dat dit op een onheuse wijze zou
gebeuren.
 
 Voorzitter! Dit zijn een paar reacties waarvan het mij gewenst leek die
naar voren te brengen naar aanleiding van hetgeen door mevrouw Van Ardenne
is gezegd. Ik wil vervolgens graag proberen om zo goed mogelijk op de door
haar gestelde vragen in te gaan.
 
 Haar eerste vraag luidde: welke verklaring is er dat de motie-Van der
Linden c.s., van 3 mei jl., niet wordt uitgevoerd? Welnu, daar is geen verklaring
voor, omdat de motie is uitgevoerd. In het debat van 3 mei is van mijn kant
aangegeven dat ik de motie beschouwde als een ondersteuning van het beleid.
RBA's beoordelen de aanvragen voor tewerkstelling individueel op basis van
de WABW. Het is door niemand in dat debat, ook niet door de heer Van der Linden,
tegengesproken dat de WABW het kader is waarbinnen wordt beoordeeld of tewerkstellingsvergunningen
kunnen worden afgegeven. De RBA's constateren of en in hoeverre tuinders zich
voldoende hebben ingespannen om in de eigen personeelsbehoefte te voorzien
en het arbeidsbureau heeft de mogelijkheid, beschikbaar arbeidsaanbod te bemiddelen
naar vacatures die door werkgevers worden gemeld. Het gaat dan ook om gemelde
vacatures; met andere kunnen wij ons per definitie niet bezighouden.
 
 Aangezien aan arbeidsvoorziening de bevoegdheid is gedelegeerd vergunningen
af te geven, een besluit dat – ik heb het ook de vorige keer toegelicht –
destijds door mijn voorganger, de heer De Vries, is genomen, moet dat ook
in de praktijk door arbeidsvoorziening zelf worden beoordeeld. Zolang er nog
beschikbaar arbeidsaanbod is, is er geen noodzaak tot het afgeven van een
vergunning. Dat blijft onder alle omstandigheden, zo heb ik op 3 mei toegelicht,
het uitgangspunt. Ik heb ook van de kant van de CDA-fractie niet gehoord dat
daarover een andere gedachte zou bestaan; hooguit ging het om de appreciatie
of er op dit moment sprake is van voldoende beschikbaar arbeidsaanbod. Maar
als er voldoende beschikbaar arbeidsaanbod is, prioriteit genietend volgens
de wet, gaat dat voor en behoeven bijgevolg geen tewerkstellingsvergunningen
te worden afgegeven.Melkert
 
 Waarom is deze lijn getrokken, voorzitter? Deze lijn is getrokken, al
jaren geleden, doordat er in dit land, in deze Kamer, al jaren consensus bestaat
over een restrictief toelatingsbeleid in ons land. Dat restrictieve toelatingsbeleid
strekt zich natuurlijk ook uit tot de mogelijkheid om hier te kunnen werken
en dus kan slechts in uitzonderlijke omstandigheden een vergunning worden
verleend. De wet voorziet daarin, maar natuurlijk alleen, als er aan in de
wet gestelde criteria wordt voldaan. Het is wat dit betreft
relevant dat de president van de rechtbank te Roermond, in zijn uitspraak
van 24 mei jl. over het verzoek van vijf tuinders om een voorlopige voorziening,
deze toepassing van de wet, zoals ik die zojuist heb omschreven, heeft onderschreven.
 
 Voorzitter! De tweede vraag van mevrouw Van Ardenne was welke inspanningen
zijn verricht om de motie uit te voeren. Die vraag stond al enigszins op gespannen
voet met de eerste vraag waarom de motie niet was uitgevoerd, maar omdat ik
heb aangegeven dat de motie wel is uitgevoerd, is het dus nu relevant om te
vragen welke inspanningen daartoe zijn verricht. Zoals ik reeds in mijn brief
van 23 mei jl. heb gemeld, is bij brief van 4 mei, de dag na het debat, onmiddellijk
de motie onder de aandacht gebracht van het Centraal bestuur voor de arbeidsvoorziening.
Ik wil daar graag aan toevoegen dat tussen 4 mei en heden er regelmatig en
in mijn eigen beleving intussen bijna dagelijks, contact is geweest over de
resultaten van arbeidsvoorziening en de bemiddeling naar vacatures voor aspergestekers.
Mede in antwoord op de vraag, door de heer Rosenmöller gesteld in dat
debat, over de mogelijkheid om personen die beschikken over een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf in te zetten voor de asperge-oogst, is door mij nog
extra aan het CBA verzocht per brief van 17 mei jl., om in voorkomende gevallen
op de kortst mogelijke termijn tewerkstellingsvergunningen te verlenen aan
VVTV'ers.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Is het de minister bekend dat er een verschil in interpretatie
bestaat over de motie-Van der Linden c.s.? Er is een intern memo waarin is
aangegeven dat men deze motie als een extra randvoorwaarde beschouwd en dat
50% van de gemelde vacatures wordt meegewogen in de beoordeling voor de afgifte
van de tewerkstellingsvergunningen, terwijl dat conform de motie en het debat
op 3 mei volstrekt niet de intentie was.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Daar zal ik nog over spreken, want ik loop gewoon de vragen
langs die zijn gesteld en deze vraag behoort daartoe.
 
 Ik had het over de mogelijkheid om tewerkstellingsvergunningen te verlenen
aan VVTV'ers, personen met een voorwaardelijke vergunning tot verblijf in
dit land. Dat was een belangrijk punt dat door de heer Rosenmöller naar
voren was gebracht. Het gaat hier immers om een groep van mensen voor wie
wij het allemaal van belang vinden dat ze zo snel mogelijk geïntegreerd
raken in de Nederlandse samenleving. Kamer en kabinet hebben met elkaar intensief
gediscussieerd over de vraag hoe dat kan en hoe die drempel tot arbeid verlaagd
kan worden. De heer Rosenmöller heeft het verband gelegd met deze problematiek.
Wij weten dat een groep van enkele tientallen VVTV'ers in Roermond en omgeving
aanwezig en ook beschikbaar is voor deze arbeid. Wat schetst mijn verbazing?
Bij dezelfde tuinders die vacatures melden voor tewerkstellingsvergunningen
is geen belangstelling, ik herhaal, geen belangstelling om VVTV'ers op een
tewerkstellingsvergunning in dienst te nemen. Ik vind dat een relevant feit
in de beoordeling van de totale situatie.
 
 Voorzitter! Mevrouw Van Ardenne heeft vervolgens gevraagd naar de verwachtingen
die zouden zijn gewekt in de sector door een aantal door haar gememoreerde
feiten. Zij heeft verwezen naar de discussie met de staatssecretaris van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over de regeling gelegenheidsarbeid. Op 16 februari
jl. heeft staatssecretaris Linschoten over deze regeling opgemerkt, dat indien
de sector in staat en bereid is om op een adequate manier de tweede trap van
de raket, waar toen over gesproken werd, ingevuld te krijgen, namelijk het
feit dat de sector zelf nog in de gelegenheid gesteld wordt om een specifieke
regeling te treffen, naar zijn overtuiging het arbeidsvoorzieningsprobleem
op een structurele wijze is op te lossen. In dat verband heeft hij bij die
gelegenheid uitdrukkelijk gewezen op het belang dat werkgevers hun vacatures
tijdig melden. Dit aspect is eveneens benadrukt in de brief van 24 februari
jl. Tegen de achtergrond hiervan is op 1 maart geconcludeerd dat de toenmalige
motie van de heer Van der Linden overbodig was omdat de werkgevers die daadwerkelijk
in een vroegtijdig stadium de arbeidsvoorzieningsorganisatie hebben ingeschakeld
voor de vervulling van de vacature met prioriteitgenietend aanbod, doorgaans
een ruime termijn hebben om arbeidskrachten te werven. Zoals een- en andermaal
is aangegeven, is tot op de dag van vandaag niet gebleken, dat onvoldoende
prioriteitgenietend aanbod aanwezig zou zijn.
 
 Vervolgens is de motie-Van der Linden van 3 mei onmiddellijk naar het
CBA gestuurd en heeft op 13 mei in Limburg en vorige week tijdens het algemeen
overleg minister Van Aartsen namens het kabinet het standpunt ingenomen, dat
in alle redelijkheid zal worden bezien of een tuinder zich voldoende heeft
ingespannen en dat indien de arbeidsvoorziening de motie niet correct zal
uitvoeren de ministers van LNV en SZW zich zullen beraden op te nemen stappen.
Inmiddels is duidelijk geworden, dat de president van de rechtbank in Roermond
heeft onderschreven, dat de aangegeven lijn op een correcte wijze is gevolgd.
 
 Uit al deze feiten valt naar mijn mening dus niet op te maken dat grote,
dat wil zeggen: onrealistische, niet waar te maken, verwachtingen zijn gewekt.
Er is een- en andermaal en consequent aangegeven wat de lijn was en is. Men
heeft er bij de regering op aangedrongen met feiten te komen. Het is dan vervolgens
zaak permanent te beoordelen of met inachtneming van de gestelde regels correct
wordt geopereerd en of de statistieken als het ware niet een eigen leven gaan
leiden. Met statistieken kun je namelijk geen asperges uit de grond halen.
 
 Voorzitter! Zijn wij ons ervan bewust, dat door het niet uitvoeren van
de motie en het verstrijken van kostbare tijd tuinders zich gedwongen hebben
gevoeld de rechter om een uitspraak te vragen? Vinden wij dus ook dat dit
aan ons lag? Een dergelijke korte formulering van de gang van zaken kan natuurlijk
niet onderschreven worden. Immers, bij de handhaving van de wet is voor die
burgers die vinden dat de wet niet goed wordt uitgevoerd altijd uitdrukkelijk
de mogelijkheid aanwezig zich tot de rechter te wenden. Dat is in de WABW
uitdrukkelijk gestipuleerd. In dit geval is dat ook gebeurd. Nu de rechter
een uitspraak heeft gedaan, kan ik opmerken dat geen kostbare tijd is verstreken
of dat de rechter in dat opzicht iets heeft gecorrigeerd. De rechter
heeft namelijk niet besloten met een correctie te komen. Integendeel! Hij
heeft het beleid van het kabinet in dezen onderschreven.
 
 Ik kom vervolgens toe aan beantwoording van de vraag van mevrouw Van Ardenne-van
der Hoeven over de uitleg van de motie van de heer Van der Linden. Voorzitter!
Het sprak en spreekt voor mij vanzelf, dat als sprake is van 50% van de totale
arbeidsbehoefte het daarbij alleen maar kan gaan om de aangemelde vacatures.
Daarover is namelijk een afspraak gemaakt. Ik zou ook niet weten hoe anders
het voorzien in de arbeidsbehoefte zou moeten worden beoordeeld. Als je een
bepaald percentage relateert aan de arbeidsbehoefte, moet je ook weten wat
je referentiekader is. Dat referentiekader kan naar mijn mening slechts gevormd
worden door de aangemelde vacatures. Uit het gestelde in de motie-Van der
Linden heb ik ook niet kunnen opmaken dat daarmee iets anders bedoeld zou
zijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Is het de minister bekend dat bijvoorbeeld via het project
inzake de piekarbeid voor de asperge- en de aardbeienoogst er ook andere mogelijkheden
van vacaturevervulling zijn geweest? Daarbij denk ik aan eigen werving en
het zelf plaatsen van advertenties. Men benutte de mogelijkheden die men zelf
had om voldoende personeel te kunnen aannemen. Is het de minister bekend dat
die mogelijkheden ook in aanmerking kunnen worden genomen bij de beoordeling
of men voldoende inspanningen heeft gepleegd? Met het oog op die vraag hebben
wij op 3 mei ook het debat gevoerd. De eigen inspanningen van de tuinders
zijn op meerdere fronten gepleegd en daarbij gaat het dus niet alleen om de
melding van het aantal vacatures.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Vanzelfsprekend is er ook sprake geweest van eigen inspanningen.
Het lijkt mij voor een tuinder ook niet onder alle omstandigheden ideaal om
naar het arbeidsbureau te moeten. Het is natuurlijk veel handiger om via de
eigen krant te werven en op die manier onmiddellijk mensen beschikbaar te
hebben of mensen in dienst te nemen die ook het jaar daarvoor zijn geweest.
Men hoeft niet altijd alles via het arbeidsbureau te regelen. Vervolgens kan
het probleem ontstaan dat niet alle vacatures langs deze directe weg van bemiddeling
te vervullen zijn. Dan meld je de vacatures bij het arbeidsbureau en is de
vraag aan de orde hoe zij langs de reguliere weg vervuld kunnen worden. In
het kamerdebat is het volgende benadrukt. Die tuinders verdienen voorrang,
die echt van deze weg gebruik hebben gemaakt, die het belang van het project
piekarbeid hebben onderkend en zich bij het arbeidsbureau hebben gemeld, en
die dan nog in de problemen zouden zijn. Zij verdienen voorrang omdat zij
zich al die inspanning hebben getroost, juist ter ondersteuning van het project
piekarbeid. Ik geloof niet dat de discussie die wij op 3 mei met elkaar hebben
gevoerd een indicatie heeft gegeven dat de lijn anders moet worden verstaan.
 
 Voorzitter! Vervolgens wordt mij gevraagd of ik de opvatting deel dat
als gevolg van deze gang van zaken steeds meer tuinders zich genoodzaakt zien
hun activiteiten naar het buitenland te verplaatsen. Het lijkt mij goed dat
de heer Van Aartsen daarop ingaat. Overigens worden activiteiten niet noodzakelijk
naar het buitenland verplaatst; ik heb al de eerste Drentse asperges gegeten.
Maar als er al sprake is van verplaatsing van activiteiten, staat niet vast
dat dit uitsluitend komt door het probleem waarover wij nu spreken. Naar mijn
mening is de landbouw een veel gecompliceerdere sector, maar de heer Van Aartsen
is voldoende toegerust om daarop in te gaan.
 
 Voorzitter! Het uitgangspunt dat het economische belang vooropstaat, stond
toen als een huis en dat doet het wat mij betreft nog steeds. Het economische
belang is er ook mee gediend dat de regels die wij afspreken over de arbeidsmarkt
zo goed mogelijk worden gevolgd, tenzij blijkt dat die regels er niet toe
leiden dat er voldoende arbeid beschikbaar komt voor essentiële activiteiten.
De asperges moeten inderdaad de grond uit, maar dan is ook de vraag waarom
er geen gebruik wordt gemaakt van de mensen die zich hebben aangemeld. Ik
noemde de VVTV'ers, maar het gaat ook om het arbeidsaanbod in bredere zin
dat beschikbaar is en waarop een beroep kan worden gedaan.
 
 Voorzitter! Er is gevraagd of ik de criteria voor de tewerkstelling van
EU-ingezetenen in relatie tot de aard van de werkzaamheden reëel acht.
Het antwoord daarop is: ja. In het kader van de Eures-bemiddeling gelden de
volgende voorwaarden. Een vacature moet minimaal zes weken van tevoren zijn
aangemeld. Het werk moet minimaal zes weken duren en per week ten minste 25
uur beslaan. De beloning moet conform de CAO zijn, de reiskosten moeten worden
vergoed en de huisvesting moet adequaat zijn. Wil van een reële bemiddeling
sprake kunnen zijn, dan dient minimaal aan deze voorwaarden te zijn voldaan.
Voor zover deze voorwaarden betrekking hebben op de arbeidsvoorwaarden en
de arbeidsomstandigheden, zie ik niet in waarom voor EU-onderdanen, indien
internationale verplichtingen daartoe ruimte bieden, een andere standaard
gehanteerd zou moeten worden dan voor andere onderdanen. Deze voorwaarden
zijn dus wat mij betreft in relatie tot de aard van de hier bedoelde werkzaamheden
reëel. Wanneer men de voorwaarden beziet, zowel afzonderlijk als in onderling
verband, kan naar onze mening niet worden gesteld dat de werkgever wordt geconfronteerd
met voorwaarden waarvan in redelijkheid niet kan worden verlangd dat hij eraan
voldoet. In de jurisprudentie van de Raad van State zijn zij trouwens ook
gesanctioneerd.
 
 Voorzitter! De laatste vraag is of ik bereid ben om alsnog per ommegaande
de motie-Van der Linden uit te voeren. Tegen de achtergrond van mijn antwoorden
is deze vraag overbodig. Immers, de motie is uitgevoerd.
 
 
 
 
 
 Minister Van Aartsen:
 
 Mijnheer de voorzitter! Mij resteert nog de beantwoording van vraag 6
uit de vragenreeks van mevrouw Van Ardenne. Ik wil echter allereerst kort
ingaan op wat zij in haar vragenreeks opmerkte over hetgeen ik vorige week
tijdens het algemeen overleg zou hebben toegezegd. Zij stelt dat ik zou hebben
toegezegd dat bedrijven die voldoen aan de motie, kunnen rekenen op tewerkstellingsvergunningen.
Ik herinner mevrouw Van Ardenne er echter aan dat ik dat in het algemeen overleg
op 24 mei niet heb gezegd. Ik heb gezegd dat de Kamer uiterlijk maandag 29
mei op de hoogte zou worden gesteld van de wijze waarop de
motie-Van der Linden zou worden uitgevoerd. De Kamer heeft daarover helaas
niet op maandag, maar op dinsdag een brief van de regering ontvangen.
 
 Dan kom ik op vraag 6. Mijn collega Melkert heeft al gewezen op het feit
dat er meer redenen kunnen zijn waarom men activiteiten naar het buitenland
verplaatst. De landbouwsector is inderdaad ook heel complex. Er is bovendien
de nodige dynamiek in het asperge-areaal in Nederland. Er liggen meer factoren
aan ten grondslag dan alleen het vraagstuk van de arbeidsvoorziening. De geachte
afgevaardigde weet waarschijnlijk ook dat de telers steeds op zoek zijn naar
nieuwe, verse gronden. De bodem waarop asperges zijn geteeld, is immers na
een periode van tien jaar niet meer geschikt in verband met bodemmoeheid.
Die cyclus loopt naar benadering over tien jaar. Je kunt dan ook moeilijk
gebeurtenissen uit één jaar als oorzaak aanduiden of herleiden
tot een reden van verplaatsing. Er is een zekere terugloop van het asperge-areaal
in Limburg, maar dat kent dus meer oorzaken dan alleen de arbeidsvoorziening,
voor zover van dat laatste al sprake zou zijn. Het areaal in Brabant is zich
volgens mijn gegevens enigszins aan het uitbreiden. Er ontstaat ook een nieuw
asperge-areaal in Drenthe. Ik heb begrepen dat mijn collega ook al van Drentse
asperges heeft genoten.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Als het om deskundigheid inzake asperges gaat, is er maar
één onder ons die het meest deskundig is: minister Van Aartsen,
die zelf asperges heeft gestoken. Asperges eten doen wij allemaal wel eens,
wij weten ook hoe zij smaken, maar het steken zelf is zijn specifieke ervaring.
Op dat punt heeft hij ten opzichte van ons een voorsprong.
 
 Ik dank de bewindslieden voor de beantwoording, maar ik heb toch nog behoefte
om daarop te reageren en nadere vragen te stellen. Minister Van Aartsen refereerde
aan het debat van vorige week woensdag, vlak voor Hemelvaartsdag. Hij heeft
toen over de interpretatie van de motie-Van der Linden c.s. letterlijk gezegd:
"Het kabinet heeft niet eerder kennis gehad van de vanuit de Kamer gemelde
CDA-interpretatie van de motie, een interpretatie die ten minste op gespannen
voet staat met de kameruitspraak".
 
 Dat is ook ons oordeel: de uitvoering van de motie die minister Melkert
gevolgd heeft, staat ten minste op gespannen voet met de kameruitspraak. Minister
Van Aartsen heeft dat in het debat van vorige week bevestigd. Hij heeft daarbij
aangegeven dat hij in overleg met zijn collega zal zoeken naar mogelijkheden
om tewerkstellingsvergunningen te verlenen in de gevallen, waarin aan de door
de Kamer gestelde voorwaarden is voldaan. Er mag geen misverstand over bestaan
dat de Kamer die voorwaarden heeft geformuleerd. Er zal dan wel eerst een
bepaalde maatregel jegens het CBA moeten worden genomen. Over die mogelijkheid
zouden de minister en zijn collega van SoZaW zich het volgende weekeinde buigen.
Voorzitter! Wij hebben geen enkele indicatie van de uitkomst van dat overleg.
De minister heeft wel de verwachting gewekt, dat hij een mogelijkheid ziet
om de verlening van tewerkstellingsvergunningen te vergemakkelijken. Ik vraag
de minister of hij aan kan geven, op welke wijze hij dit overleg heeft kunnen
afronden met zijn collega.
 
 Minister Melkert zegt dat de motie is uitgevoerd. Dan zouden er dus nu
geen problemen zijn. Wij kunnen ons verschuilen achter statistieken die wij
via een kort briefje hebben kunnen verzamelen Daarbij zijn in de loop van
deze week 33 geselecteerde bedrijven aangeschreven om vacatures te melden.
Vervolgens zouden wij op basis daarvan het oordeel kunnen vellen dat de motie
wordt uitgevoerd zoals zij is bedoeld. Dat is niet de interpretatie die de
CDA-fractie aan de uitvoering van de motie geeft. De minister noemt ook nog
de uitspraak van de rechtbank in Roermond. Die uitspraak, die halverwege vorige
week is gedaan, is niet onbelangrijk. De minister heeft daar zijn reactie
op gegeven. Maar die rechter heeft bepaald dat hij niet heeft kunnen beoordelen
of er nog prioriteitgenietend aanbod vanuit de rest van de EU beschikbaar
is. Hij heeft inderdaad de voorziening niet verleend, maar hij heeft ook niet
kunnen overzien – wij kunnen dat geen van allen – of er voldoende
prioriteitgenietend aanbod is. Dat is ook niet zo eenvoudig. Er zijn voldoende
gegevens die een en ander aangeven, maar op dit punt is er onvoldoende overzicht.
 
 Toch wordt de bemiddeling via Eures en alle andere bureaus bij het werven
in andere EU-landen voortgezet. De ervaring van bijvoorbeeld PPAA wil ik de
minister niet onthouden. Van de 50 mensen die zich hebben aangemeld, zijn
acht geselecteerden naar Nederland gekomen, en daarvan zijn er inmiddels weer
vijf terug. Dat geeft aan dat dit aanbod niet als reëel beschouwd kan
worden, zeker niet als we halverwege het seizoen zitten. Dit is een urgent
probleem, waarvoor onmiddellijk mensen nodig zijn, die gemotiveerd zijn en
als het even kan ervaring hebben. Het is aan de ministers en niet aan de rechter
om het beleid te herzien.
 
 De minister wijst ook op het aanbod uit Nederland. Dat is er natuurlijk
in theorie wel, maar het gaat ook om de praktijk. Er is bij het PPAA nog een
lijst van 25 mensen die zouden willen werken, maar uit navraag blijkt dat
zij voldoende excuses hebben om zich juist niet aan te melden voor de werkzaamheden,
wat zo hard nodig is.
 
 Alles overziende, wil ik de ministers de volgende motie voorleggen.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat door een uitspraak van de Kamer (motie 24154, nr. 2)
bij tuinders terecht de verwachting is gewekt dat zij bij de asperge-oogst
over voldoende arbeidskrachten zouden beschikken;
 
 overwegende, dat er nog steeds geen sprake is van het verlenen van tewerkstellingsvergunningen
aan bedrijven die aan de in de motie genoemde voorwaarden voldoen;
 
 betreurt het ten zeerste, dat deze motie nog niet ten uitvoer is gebracht;Van
Ardenne-van der Hoeven
 
 verzoekt de regering per ommegaande de motie op stuk 24154, nr. 2, te
doen uitvoeren, 
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Van Ardenne-Van der Hoeven en
Van der Vlies. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 1 (24200).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 U spreekt in uw twee bijdragen niet of nauwelijks over de verantwoordelijkheid
van de tuinders zelf. Vindt u het niet zeer bedenkelijk dat, als er aanbod
is van mensen die in de asielprocedure zitten, daarvan geen gebruik wordt
gemaakt? Vindt u het niet zeer bedenkelijk dat, zoals blijkt uit de brief
die wij gisterenavond van de ministers kregen, telers weigeren in zee te gaan
met uitzendbureaus, onder andere vanwege vooroordelen ten aanzien van in dit
geval Turkse uitzendkrachten? Is het dan toch ook niet reëel om die telers
zelf aan te spreken op het feit dat er voldoende aanbod is, zij het met een
kleurtje? Daar zullen ook de telers aan moeten wennen, maar dat is wel de
maatschappelijke werkelijkheid van alledag!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Als de heer Rosenmöller langs de aspergevelden zou trekken –
dan moet hij wel vroeg opstaan – dan zou hij zien dat die gekleurd zijn,
dat er mensen van diverse nationaliteiten bezig zijn. Daarover geen misverstand.
Natuurlijk moeten de tuinders eigen inspanningen verrichten. Daar hebben wij
een- en andermaal over gesproken. Dat is ook vastgelegd in het tuinbouwakkoord.
De arbeidsvoorziening moet echter ook een inspanning leveren. Op dat punt
is zelfs sprake van een extra inspanning, vanwege de motie-Van der Linden
van 3 mei jl., die ook door de heer Rosenmöller is ondersteund. In die
motie staat dat het de hoogste tijd is voor een extra maatregel om aan voldoende
arbeidskrachten te kunnen komen. Er is namelijk sprake van een probleem, maar
dat zit niet in het aanbod. Dat aanbod is er. Het probleem zit in de bemiddeling
tussen aanbod en vraag. Het lijkt mij goed dat wij op een ander moment meer
uitgebreid over de bemiddeling komen te spreken. De tijd is te kort om dat
uit te discussiëren. Er moet actie worden ondernomen, want er zijn mensen
nodig. Het gaat niet aan om nu lange trajecten uit te zetten voor het tot
een succes maken van de bemiddeling. Natuurlijk moet er een inspanning worden
gepleegd, maar dat is ook al gebeurd. Bij de meerderheid van de tuinders gaat
het om één of twee vacatures. Het merendeel van de vacatures
is namelijk al vervuld.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Het laatste kan ik bevestigen. Een aantal telers zit in de problemen,
maar zij weigeren willens en wetens, om diverse redenen – ik kom daar
straks nog op terug – om van het beschikbare aanbod gebruik te maken.
Dat staat toch haaks op het probleem dat zij zeggen te hebben? Mevrouw Van
Ardenne kan dan toch niet alleen maar naar de minister, de Kamer of de rechter
verwijzen! Zij moet dan ook de telers aanspreken, want er is voldoende geschikt
aanbod! Als de telers de regels zouden hanteren en de CAO zouden toepassen,
dan ben ik ervan overtuigd dat het probleem gisteren al zou zijn opgelost.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Ik ben dat niet, want anders zouden er nu geen problemen zijn. Wij hebben
dit op 3 mei ook geconstateerd. Er is nu sprake van topdrukte. Het gaat niet
aan om mensen nog een aantal dagen in dienst te nemen, die eerst nog in te
werken en dan te constateren dat het toch niet werkt. Dat is de urgentie van
dit moment.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Wij zitten halverwege het seizoen. Zegt mevrouw Van Ardenne feitelijk
dat er maar één oplossing is en dat die kan worden gevonden
door de al ingewerkte Polen nu in te zetten om het probleem van de telers –
dat hebben zij in belangrijke mate zelf veroorzaakt – alsnog op te lossen?
Dat wil men feitelijk!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Ik bestrijd de vaststelling van de heer Rosenmöller dat de tuinders
onvoldoende inspanningen hebben geleverd. Degenen die dat in ieder geval voldoende
hebben gedaan – dat is de toets – moeten in aanmerking komen voor
de tewerkstellingsvergunningen. Dat is ook altijd het uitgangspunt geweest.
Dan kom je inderdaad terecht bij de aanstelling van ervaren Poolse aspergestekers.
De heer Rosenmöller vindt het toch ook niet vreemd, als Ajax en Feyenoord
buitenlandse voetballers accepteren? Ik heb hem daar nog nooit iets over horen
zeggen, terwijl er in de Nederlandse en Europese voetbalwereld voldoende prioriteitgenietend
aanbod is. Er is dan blijkbaar sprake van een groot belang om een dergelijke
groep toe te laten voor het, via een contract en voor een bepaalde periode,
klaren van een bepaalde klus. Dat vinden wij in Nederland zeer gewoon. Dat
geldt ook voor de Chinese koks. Zo zijn er talloze voorbeelden te noemen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ter vermijding van misverstanden merk ik op, waar het gaat om buitenlandse
voetballers, dat daarvoor in het kader van de WABW en straks via de WAV nadere
regels zijn gesteld. Ook daar heb ik al menig uur aan besteed. Er zijn dus
regels. Daarbinnen is het inderdaad mogelijk om al dan niet ervaren, maar
meestal ervaren voetballers hier binnen te laten.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 De minister haalt mij de woorden uit de mond. Dat gebeurt niet elke dag.
Dat is leuk om een keer mee te maken. Mevrouw Van Ardenne kan echter toch
niet in de veronderstelling blijven verkeren, als telers er volgens de regels
alles aan hebben gedaan, ook conform de motie-Van der Linden die ik heb gesteund,
dat dan geen tewerkstellingsvergunningen worden verleend? Dat zou dan namelijk
wel moeten gebeuren. Als RBA, CBA, de rechter en de minister steeds een ander
oordeel hebben dan mevrouw Van Ardenne, dan zou het kunnen zijn dat zij de
plank misslaat.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Daar ga ik niet van uit. Op dit moment is nog niet één tewerkstellingsvergunning
verleend. In een overzicht van vorig jaar stond echter dat een aantal jaren
lang honderden tewerkstellingsvergunningen zijn verleend. Wij hebben het dus
volstrekt niet over een nieuw fenomeen. Het is iets dat zich als een bijzonderheid
voor dit jaar voordoet. Dat geeft te denken.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Voorzitter! Mevrouw Van Ardenne is ingegaan op de uitspraak van de rechtbank
te Roermond. Ik wil haar graag confronteren met het vonnis. In de overwegingen
stelt de rechter: vaststaat evenwel dat verzoekers hebben afgezien van werving
via de afdeling Internationale arbeidsbemiddeling van het Landelijk bureau
arbeidsvoorziening, zulks met name in verband met gestelde voorwaarden aan
de vacatures. Voorzitter! Hoe is dit te rijmen met de eerdere opmerkingen
van mevrouw Van Ardenne over die uitspraak?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Minister Melkert heeft al aangegeven dat een van de voorwaarden is dat
men voor zes weken in dienst moet worden genomen. Hoe moet dat dan op dit
moment? De oogst loopt tot de langste dag, tot 21 juni. Er is nu nog maar
voor vier weken werk. Waarom moet iemand dan voor zes weken aangenomen worden?
Dat is een van de bureaucratische regels die volstrekt onvoldoende zijn voor
de mensen die op dit moment een werkbare oplossing nodig hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 U maakt bezwaar tegen de Europese regelgeving die de minister zojuist
heeft genoemd. Dat mag natuurlijk, maar u moet niet suggereren dat de rechtbank,
ondanks de buitengewoon duidelijke uitspraak, enig begrip heeft getoond voor
de standpunten die u hier huldigt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Dat heb ik niet willen suggereren. Ik heb gezegd dat de rechter niet heeft
kunnen beoordelen of er inderdaad sprake is van voldoende prioriteitgenietend
aanbod. Dat is het punt.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 U probeert ook nu weer te suggereren dat dit impliceert dat er sprake
was van enig begrip. Ik heb zojuist een passage uit het vonnis voorgelezen
waarin expliciet staat dat er geen pogingen zijn ondernomen om elders in Europa
mensen te vinden. Daar gaat het om!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voor het merendeel van de tuinders geldt dat wel. Ik ben het met u eens
dat de rechter een zeer duidelijke uitspraak heeft gedaan. Ik ben ingegaan
op het onderwerp "prioriteitgenietend aanbod", waar minister Melkert over
sprak. Hij wees erop dat dit aanbod nog steeds voldoende is. De minister conformeerde
zich aan de uitspraak van de rechter op dat punt. Ik heb daarover opgemerkt
dat ik uit de uitspraak afleid dat de rechter op dat punt geen enkele zekerheid
heeft, en u en ik ook niet!
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik kan niet ontkennen dat ik met gevoelens van
schaamte weer over dit onderwerp moet spreken. De onmacht van de volksvertegenwoordiging
om dit probleem op te lossen, is in onze beleving manifest. Op 16 februari
hebben wij dit probleem aan de orde gesteld. Eigenlijk hebben wij het kabinet
gewaarschuwd: het komt er weer aan en behoed ons voor de ellende van de voorgaande
jaren.
 
 Voorzitter! Het is uitermate teleurstellend dat – zo lang ik in
de Kamer zit ben ik over dit onderwerp geconfronteerd met ministers van Sociale
Zaken en van Landbouw van CDA-huize – uitgerekend deze bewindslieden
het net zo slecht doen als hun ambtsvoorgangers. Daar hadden wij eigenlijk
niet op gerekend. Dit was niet de intentie van ons initiatief van 16 februari.
 
 De minister schrijft dat men in 95% van de gevallen is voorzien. Dat is
het gevolg van het eigen initiatief van de ondernemer. Dit cijfer is een gemiddelde,
maar toch een positieve indicatie van de mate waarin de ondernemer zijn verantwoordelijkheid
neemt. Deze vorm van marginale arbeid is in de beleving van mijn fractie enkel
van toepassing in die gevallen waarin goed georganiseerde arbeidspools niet
kunnen functioneren. In dit geval werken alleen al geografische redenen sterk
belemmerend. Tijdens het vorige debat hebben wij al opgemerkt dat het bizar
is dat wij met een overaanbod van arbeid moeten discussiëren over de
beantwoording van de vraag of arbeid van buiten de EU geïmporteerd moet
worden. Nochtans stel ik vast dat ook deze bewindslieden er tot op dit moment
niet in geslaagd zijn, het probleem op te lossen.
 
 In het vorige debat is naar voren gekomen dat de mogelijkheid van het
kabinet om in te grijpen, sturend te werken bij arbeidsvoorziening in hoge
mate beperkt werd tengevolge van het delegatiebesluit dat onder het vorige
kabinet is aangenomen. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft
dit ook gezegd. Ik heb dit eens na laten zoeken in de Arbvo-wet. Artikel 32
spreekt inderdaad over delegatie, maar niet over deze onderwerpen. Het gaat
over delegatie van verantwoordelijkheden met betrekking tot ontslag etcetera,
maar niet over tijdelijke tewerkstellingsvergunningen. Misschien kan de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid mij hier uit de droom helpen en mij vertellen
waar ik fout zit op dit punt.
 
 Voorzitter! Nog twee punten zijn voor ons van redelijk cruciaal belang.
In de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de minister
van LNV van 30 mei, op pagina 2, zegt het kabinet: "Het verslag zal aangeven" –
dit is het onderzoek met betrekking tot de hardheid van de vacatures –
"op welke wijze de individuele dossiers zijn getoetst aan de criteria zoals
ook aangegeven in de motie-Van der Linden c.s.". In onze beleving hoort het
woordje "ook" daar niet thuis, want het gaat om het primaat van de volksvertegenwoordiging.
Ik zou hierop bijzonder graag een reactie ontvangen van de bewindslieden.
 
 Een van de probleemstellingen die wij tegengekomen zijn, nadat de motie
op 2 mei is aangenomen, is dat er via arbeidsvoorziening een aantal dimensies
aan toegevoegd zijn. Ik heb vorige week namens de VVD-fractie een aantal kritische
opmerkingen geplaatst met betrekking tot de motivatie van arbeidsvoorziening
om dit probleem te tackelen. Dit komt simpelweg voort uit het volgende feit.
Nadat de motie hier is aangenomen, is het CBA in het gebied geweest en heeft
ruim 40 tuinders gehoord. Men kwam tot de conclusie dat de problematiek niet
zo groot was als verondersteld, omdat er aanbod was binnen de criteria, prioriteitgenietend
aanbod. Verder kwam men tot de conclusie dat het vraagstuk rond de kwantitatieve
inspanning onvoldoende was benut, omdat men vergeten had onder andere in IJsland
te werven. Dat stond er in het persbericht. Met alle excuses, maar ik kan
dan niet inzien waar de positieve motivatie vandaan komt van arbeidsvoorziening
om dit probleem te tackelen. Wie werft er nu? Welke tuinder uit noord-Limburg
moet er nu in IJsland werven? Wat is dat voor een gedachte? Vandaar onze wat
harde en duidelijke uitspraak vorige week. We doen deze voorlopig
gestand.
 
 Een tweede punt is het feit dat de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
nu zegt dat de 50% die in het dictum van de vorige motie staat, zich toespitst
op de aangemelde vacatures. Mag ik de minister erop wijzen dat dit niet in
overeenstemming is met wat hij schrijft in de brief van 30 mei? Zo is de 50%
in ieder geval niet door de VVD-fractie bedoeld. De 50% had betrekking op
de behoefte. De minister schrijft dit zelf ook op pagina 2 van de brief. Het
gaat om 50% van de totale arbeidsbehoefte voor de oogst van asperges. Dat
stond in het dictum. Zo hebben wij het bedoeld. Niet 50% van de vacatures.
 
 Om misverstanden te voorkomen en de noodzakelijke duidelijkheid te bevorderen,
wil ik ter afronding van onze inbreng een motie indienen.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat onvoldoende feitelijk inzetbaar arbeidsaanbod aanwezig
is om de asperges te oogsten;
 
 voorts overwegende, dat nog slechts enkele weken beschikbaar zijn voor
de asperge-oogst;
 
 verzoekt de regering te bewerkstelligen dat het Centraal Bureau Arbeidsvoorziening
vergunningen verleent aan die aspergetelers voor het te werk stellen van arbeidskrachten,
voor wie zulke vergunningen noodzakelijk zijn, onder de volgende voorwaarden: 
 
 
 - vacatures moeten tijdig zijn gemeld bij het Regionaal Bureau Arbeidsvoorziening;
 
 
 - bezoldiging dient volgens de CAO tuinbouw te geschieden;
 
 
 - aangetoond moet zijn dat er wezenlijke en geloofwaardige wervingsinspanningen
zijn geweest op regionaal, nationaal en communautair gebied, hetgeen blijkt
uit het feit dat de telers voor ten minste 50% in de vacatures hebben voorzien,
 
 
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Blauw, Ter Veer en Van der Vlies.
Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 2 (24200).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Wat is het verschil tussen deze motie en de mede door de heer Blauw ondertekende
motie-Van der Linden c.s., die is ingediend op 3 mei? Minister Melkert zegt
dat de motie is uitgevoerd. Is de heer Blauw het daarmee eens?
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Het dictum is verschillend. In het dictum van deze motie is hetgeen in
de vorige motie werd bedoeld duidelijker verwoord, namelijk dat 50% van de
behoefte gerealiseerd moet worden en niet dat 50% van de aangemelde vacatures
vervuld moet zijn. Dat is in mijn beleving nogal een verschil.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Zegt u daarmee dat de motie van 3 mei niet is uitgevoerd?
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Ik zeg daarmee dat de motie in onze beleving niet volledig is uitgevoerd.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Is er in de in het dictum van uw motie genoemde voorwaarden iets veranderd
ten opzichte van de voorwaarden die heden ten dage worden gehanteerd?
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 De voorwaarden in mijn motie zijn, dat bleek achteraf, met brede steun
van de Kamer op 16 februari jl. geformuleerd; tijdige melding, netto beloning
en arbeidsplaats, niet meer en niet minder. Enige consistentie kan ons niet
worden ontzegd.
 
 
 
 
 
 De heer Ter Veer (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! In het plenaire debat van een maand geleden, waren
minister Melkert en ik het erover eens dat als het aspergeseizoen ten einde
was, een evaluatie zeer nuttig en op haar plaats zou zijn. Nu wij nog maar
halverwege het oogstseizoen zijn, zijn wij helaas al gedwongen een deelevaluatie
te doen plaats vinden. Ik doel op de 33 bedrijven die er niet in zijn geslaagd,
de vacatures op een bevredigende wijze te vervullen.
 
 Ik dank de bewindslieden voor de brief die zij ons daarover hebben gestuurd.
Ik ben tegelijkertijd niet enthousiast over de gang van zaken met betrekking
tot het RBA en de betrokken aspergetelers. Ik ben vooral niet enthousiast
over de uitkomst, namelijk dat nog steeds vacatures niet zijn vervuld. Het
is een moeilijke kwestie aan het worden. De rapportage geeft enig inzicht,
maar ik wil niet verhelen dat het toch een kwestie van welles/nietes is. Ons
ontbreekt op dit moment het oordeel om een werkelijke keuze te maken ten gunste
van de een of de ander. Een politiek oordeel over hetgeen uit de rapportage
blijkt, kan ik wel geven.
 
 Het is evident dat het om 33 bekende adressen gaat en om klanten die bij
het RBA bekend zijn. In de relatie van klant/aanbieder-serviceverlener kunnen
vraagtekens worden geplaatst bij de klantvriendelijkheid van het RBA. Het
heeft betrokkenen gesommeerd om op een bepaald tijdstip naar Blerick te komen
om nog eens te bevestigen dat zij onvervulde vacatures hebben. De teler had
dit ook telefonisch kunnen doorgeven of, in een nog klantvriendelijker opstelling,
het RBA had telefonisch contact kunnen zoeken met die telers. Wellicht stond
deze wel in zijn aspergeveld met een draagbare telefoon en dan kan de feitelijke
stand van zaken worden doorgegeven.
 
 Uit de brief spreekt argwaan en achterdocht. Er moet nog weer eens zwart
op wit door de teler worden bevestigd dat hij voornemens is, zich niet te
onttrekken aan de verplichting om een wettelijk vastgesteld CAO-loon uit te
betalen en de arbeidscontracten te erkennen, zoals is afgesproken. Mijnheer
de voorzitter! Als wij 's morgens op pad gaan, tekenen wij toch ook niet eerst
een verklaring dat wij netjes rechts van de weg zullen rijden en bij elk rood
stoplicht zullen stoppen? Afspraak is afspraak en wet is wet, en die wet geldt
ook voor aspergetelers en -stekers. De overbodigheid van een en ander is niet
erg sfeerbevorderend. Dat blijkt te meer uit de melding van het RBA dat men
bij ontevredenheid klachtrecht heeft. De procedure die bij een beroep op dit
klachtrecht moet worden gevolgd, ligt ter inzage op het arbeidsbureau. Als
zij klachten hebben, moeten zij dus nog een keer naar het arbeidsbureau en
daar inzage vragen in de procedure voor klachtrecht en dan
kunnen zij hun ongenoegen daarover uiten.
 
 Dit is onbevredigend. Het schept geen goed klimaat voor het oplossen van
dit probleem. Ik meen dat beide partijen er eer in hadden moeten stellen om
het probleem dit jaar te voorkomen. Zij hadden moeten voorkomen dat het dit
jaar hier toch weer zo'n evidente rol zou spelen.
 
 Waarom delegeert het arbeidsbureau deze vacaturevervulling aan twee uitzendbureaus?
Daar kun je op zichzelf niks tegen hebben, maar ligt het niet in de rede dat
het RBA zelf de teugels in handen neemt als het zo stroef gaat? Het RBA kan
toch in ieder geval over de schouders van de beide uitzendbureaus meekijken
en bezien of er een plooi is die zij kunnen helpen gladstrijken?
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Tijdens het debat van 2 mei hebben wij voor de motie-Van der
Linden gestemd. Daar heb ik absoluut geen spijt van. Wij waren en zijn van
mening dat geen probleem mag blijven bestaan als aan alle regels is voldaan
en er een fatsoenlijke beloning is. De verstrekking van een tewerkstellingsvergunning
moet dan mogelijk zijn of worden.
 
 Bekijken wij de situatie nadien en mede tegen de achtergrond van de brieven
die de bewindslieden ons gisteren en eergisteren hebben doen toekomen, dan
kan alleen maar worden geconcludeerd, dat de tuinders dit probleem in belangrijke
mate over zichzelf hebben afgeroepen. Dat tot nu toe aan tuinders geen tewerkstellingsvergunningen
zijn afgegeven – ik richt mij nu tot mevrouw Van Ardenne – betekent
ook dat het dit jaar vele malen beter gaat dan in de jaren daaraan voorafgaand.
Dat moeten wij niet verhelen. Toen moesten vele tewerkstellingsvergunningen
worden verstrekt. Dat is immers geen doel op zichzelf. Daar hoef je geen halleluja
over uit te roepen.
 
 Wij hebben allemaal onze vaste bellers. Je krijgt mensen aan de telefoon
die zich beschikbaar houden of beschikbaar zijn voor een langere periode.
Dat het rotwerk is, kan minister Van Aartsen misschien bevestigen, want hij
heeft het aan den lijve ondervonden. Misschien duurde dat niet lang, maar
dat kan hem niet worden verweten. Zij zijn wel voor dit rotwerk in te zetten.
Dat is toch een teken aan de wand. Toen moest ik weer denken aan de "undercover"-operatie
van de Voedingsbond, waarover wij een paar weken geleden spraken. Die bond
heeft gewoon gebeld en gezegd dat hij een aantal mensen heeft dat dit werk
wil doen. Die mensen komen niet aan de bak. Dan laden de telers die het probleem
hebben en dat misschien voor zichzelf op de spits drijven, de verdenking op
zich dat zij alleen maar Polen willen laten werken. Ik meen dat de volksvertegenwoordigers
de laatsten mogen zijn om dat te honoreren: geen premie op luiheid, ook niet
als dat uiteindelijk ten koste gaat van het produkt dat wit of groen zo smakelijk
is.
 
 Bepaalde elementen uit de brief van de bewindslieden vind ik redelijk
onthutsend. Van de 33 telers waarop de discussie van vandaag is toegespitst,
hebben 25 werkgevers een aanvraag ingediend voor een tewerkstellingsvergunning.
De minister noemt de redenen die de werkgevers hebben aangevoerd om niet in
zee te gaan met de uitzendbureaus die voor de tewerkstelling moeten zorgen.
Er wordt dan gesproken over de onervarenheid van de krachten, over de twijfel
aan de betrouwbaarheid en over vooroordelen tegenover Turkse uitzendkrachten.
Overigens dank ik de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ervoor
dat VVTV'ers wel een tewerkstellingsvergunning kunnen krijgen. De telers die
in de problemen zitten, hebben daar dus geen belangstelling voor. Wij zitten
hier dus met een heel groot probleem.
 
 In de richting van de CDA-fractie merk ik op, dat het toch uitermate discutabel
is als je de belangenbehartiger wilt zijn van de groep telers die er vooroordelen
op nahouden in de richting van het Turkse aanbod en die weigeren te werken
met asielzoekers met een voorlopige verblijfsvergunning. Het verbaast mij
dat voorgaande collega-sprekers daar nog niets over gezegd hebben. Wij mogen
als samenleving toch niet accepteren dat telers geen gebruik van dat aanbod
maken!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! De selectie die is aangebracht, is wel zeer beperkt. Het gaat
slechts om 33 bedrijven die het verzoek hebben gekregen om een reactie te
geven in een periode, waarin je elkaar met dergelijke vragen eigenlijk niet
lastig zou moeten vallen. Verschillende sprekers hebben daar vandaag al op
gewezen. Er is topdrukte in de seizoenarbeid en dan gaan wij op ons gemak
met elkaar nog eens na of het misschien nog nodig en nuttig is om uit allerlei
kaartenbakken mensen beschikbaar te stellen. Dan krijg je deze reacties. Dat
verbaast mij helemaal niet. Deze reacties hadden wij zeven weken geleden nooit
kunnen bedenken. Ik vind ze ook niet terecht, maar ik vind ook dat de heer
Rosenmöller rekening moet houden met de omstandigheden waarin de telers
op dit moment verkeren. Dat moet worden meegewogen in de beoordeling.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Natuurlijk doe ik dat. Maar ik verplaats mij ook in de positie
van die teler met dat probleem, die de tewerkstellingsvergunning heeft aangevraagd.
De minister zegt dat het mogelijk is om asielzoekers in te zetten. Dat is
een keer een positief signaal over asielzoekers. Laten wij dat hier nu ook
eens memoreren en vastleggen! Die mensen zitten in asielzoekerscentra. Van
de VVD tot GroenLinks wordt hier elke maand gezegd dat het goed is om te werken
aan integratie. Betaalde arbeid, hoe beperkt ook, kan daar een heel belangrijke
bijdrage aan leveren. Die mensen zitten in die centra en zitten veelal duimen
te draaien. Nu is er een beperkt perspectief, nu willen zij asperges steken –
toch niet het meest florissante perspectief dat je zou kunnen hebben –
en dan wordt er door die telers gezegd dat zij er geen gebruik van maken.
Dat staat toch haaks op dat probleem. Ik vind het een teken aan de wand. Dat
zegt voor mij veel meer over die telers dan over de asielzoekers of over de
minister, die volgens het CDA de verantwoordelijkheid heeft, en de volksvertegenwoordiging.
Ik vind dat daarmee de plank absoluut misgeslagen wordt!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! De heer Rosenmöller houdt geen rekening met de omstandigheid.
Hij beperkt zijn betoog voortdurend tot datgene wat natuurlijk in een behoorlijk
verkeer behoort te bestaan. De beschikbaarheid van mensen
die zich willen inzetten voor betaalde arbeid, moet positief gehonoreerd worden.
Wij staan nu echter voor het probleem dat ervaren en gemotiveerde werknemers
op dit moment beschikbaar moeten zijn.
 
 De heer Rosenmöller zou eens moeten gaan kijken voor welke werkzaamheden
men komt te staan. Dan kun je niet zomaar mensen uit welke kaartenbak dan
ook lichten. Bovendien is dat slechts theoretisch, want het is nog maar de
vraag of men werkelijk beschikbaar is. Tot nu toe zijn er geen goede ervaringen
mee opgedaan. Dat verklaart de inkleuring van de reacties van de 33 bedrijven
die nu zijn gevraagd om een reactie. Nogmaals, het is maar een beperkt aantal.
Wij kunnen ons er eigenlijk geen oordeel over vellen.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Als je de moeite neemt om contacten te leggen met die regio en mensen
te spreken die op dat punt deskundiger zijn dan mevrouw Van Ardenne en ik,
dan hoor je niet alleen maar het verhaal dat zij hier te berde brengt. Dat
is niet zo. Ook de afdelingen van GroenLinks in de buurt van Roermond zijn
actief bezig met deze vraagstukken. Zij hebben ons gewezen op de mogelijkheid
van bijvoorbeeld de VVTV'ers. Dat zijn de mensen die ons de suggestie hebben
gedaan die wij hebben voorgelegd aan de minister. De minister heeft daar positief
op gereageerd. Je hoort niet alleen maar dat er onvoldoende geschikt en ervaren
aanbod is, wat er in de huidige situatie toe zou moeten leiden dat het probleem
alleen maar met Polen opgelost zou kunnen worden.
 
 Als ik de vraag of de motie voldoende is uitgevoerd, probeer te beantwoorden,
dan kom ik tot dezelfde conclusie als de minister. Ik zie een uitspraak van
het RBA, ik zie een uitspraak van het CBA, ik wijs op de schriftelijke en
mondelinge uitlatingen van de minister die ik serieus neem, en ik zie een
uitspraak van de rechter. Dat is voor mij een min of meer onomwonden bewijs
dat er op een fatsoenlijke manier uitvoering is gegeven aan de motie, zoals
die ook met onze steun begin mei door de Kamer is gekomen. Het indienen van
een motie die expliciet om hetzelfde vraagt, of het indienen van een motie
die impliciet om hetzelfde vraagt, lijkt mij dus ook overbodig.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Over het in dienst nemen van mensen die op een definitieve verblijfsvergunning
wachten, ben ik het maar voor een deel met de heer Rosenmöller eens.
Ik wil hem toch het volgende praktijkgeval in overweging geven. Dat is het
praktijkgeval van de tuinder die geen buitenlandse talen spreekt en mensen
van vier nationaliteiten op zijn bedrijf krijgt, met wie hij niet kan communiceren
in een piektijd. Dat is een uitermate grote barrière, alhoewel het
nooit doorslaggevend kan zijn. Ook die tuinder heeft de plicht om die mensen
in dienst te nemen. Het is echter wel ontzettend moeilijk, zo kan ik u uit
eigen praktijkervaring vertellen.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Vroeg of laat moet je een afweging maken tussen de problemen waarmee je
geconfronteerd wordt. Ik zeg niet dat je van een tuinder kunt verwachten om
in zes weken vier talen te leren. Als hij echter zelf geconfronteerd wordt
met het probleem van een te beperkt aanbod, zou ik als ik hem was elke mogelijkheid
aangrijpen. Je kunt toch mensen die in asielzoekerscentra zitten en die uitermate
gemotiveerd zijn om dit soort activiteiten te verrichten, snel dat vak leren
en vervolgens die stap zetten. Ik begrijp niet waarom de heer Blauw nu weer
zo gereserveerd is ten aanzien van dit vraagstuk.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Nee, ik ga een heel eind met u mee. U onderschat echter dat je even snel
aan een aantal mensen uit diverse windstreken in de wereld, die diverse talen
spreken, het vak kunt uitleggen. Los van de vraag of daar de tijd voor is.
U heeft in hoofdlijnen wel gelijk. Ik ben ook bereid uw intentie te steunen,
maar het is niet zo makkelijk als u suggereert.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Ik zal ook niet zeggen dat het makkelijk is. Wat ik stuitend vind –
en ik meen dat uit de grond van mijn hart – is dat ik gisterenavond
laat in de brief van de minister lees, dat het probleem mede door de telers
zelf veroorzaakt wordt "vanwege vooroordelen ten aanzien van Turkse uitzendkrachten".
Daarvan spreken er een hele hoop wel Nederlands. Verder mogen wij dat hier
niet accepteren. Het zou u en ook collega Ter Veer gesierd hebben, als u hier
in uw bijdragen daarmee rücksichtslos afgerekend zou hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Als u daar behoefte aan heeft, kan ik dat in een paar woorden duidelijk
maken. Ik ben het met u eens op dat punt.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Daar had ik ook niet aan getwijfeld en ook niet bij collega Ter Veer.
 
 
 
 
 
 De heer Ter Veer (D66):
 
 Ik wijs erop dat ik daaraan impliciet aandacht heb besteed, door de minister
te vragen of hij niet zelf de teugels zou moeten overnemen. Als dit kennelijk
op een tweetal uitzendbureaus stagnatie geeft, hoort naar mijn mening het
RBA zich daar als instantie mee te bemoeien.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Ik twijfel ook op geen enkele manier aan uw opvatting en veroordeling
van dit gedrag van telers, al is het alleen maar omdat ik met uw beider fracties
ooit een initiatiefwetsvoorstel heb opgesteld om die arbeidskansen voor allochtonen
te verbeteren. Vandaag lezen wij echter in de Volkskrant dat het een geweldig
groot probleem is om onder de werkgevers een draagvlak te vinden om de wet
op een adequate wijze uit te voeren.
 
 Resumerend moet ik zeggen, dat mijn conclusie is dat er een voldoende
aanbod is. Als aan de voorwaarden wordt voldaan, zou het probleem veel minder
groot zijn dan het nu nog is, hoe beperkt ook. Ik heb de indruk dat de motie,
door onze fracties ondersteund, op een fatsoenlijke wijze is uitgevoerd en
uitgevoerd moet blijven worden. Derhalve heeft mijn fractie geen behoefte
aan nieuwe moties die hetzelfde zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! De SP-fractie is ontzet over het feit dat wij
hier nu weer over asperges spreken. Dat is ook al door de heer Blauw en mevrouw
Van Ardenne gezegd. Alleen zij hebben veroorzaakt, in het bijzonder mevrouw
Van Ardenne, dat wij er nu weer over spreken. Zij heeft die interpellatie
aangevraagd. Op dat punt kan ik het dus absoluut niet met haar eens zijn.
Ik vind het werkelijk ongehoord, omdat ik ook van mening ben
dat de beantwoording door de minister van Sociale Zaken uitmuntend was. Hij
sloeg de spijker op de kop door te stellen dat tewerkstellingsvergunningen
nooit een doel in zichzelf kunnen zijn. Dat is een suggestie die de aanvraagster
heeft gewekt; nee, sterker: het is de suggestie die we steeds maar weer vanuit
de sector hebben gekregen, jaar na jaar. Alsof er maar één doel
was dat gediend moest worden: hoe kunnen wij op legale wijze, soms ook illegale
wijze, zoveel mogelijk Polen in Nederland te werk stellen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Dit behoeft enige correctie. De heer Marijnissen moet weten
van alle activiteiten die door de tuinders vanaf augustus/september vorig
jaar zijn ondernomen ten aanzien van deze problemen, om daaraan bijtijds het
hoofd te kunnen bieden. Ik neem aan dat hij weet van al de inspanningen die
gedaan zijn, juist om te voorkomen dat het verlenen van tewerkstellingsvergunningen
het absolute doel zou worden.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Het probleem zit 'm, denk ik, in het feit dat hier een discussie plaatsvindt
met... Nu, de heer Van der Linden is er niet vandaag, maar wij weten waar
hij adviseur is en wij weten waar uw partij staat en waar mijn partij staat.
 
 Mijn partij is ook al heel lang bezig met deze kwestie, met mensen in
noord-Limburg en met mensen van de Voedingsbond FNV. Ik geef u toe dat wij
misschien wat meer op de hand zijn van de werknemers en de beoogde werknemers,
van de mensen die gewerkt hebben bij die telers en die gewoon hun normale,
fatsoenlijke CAO-bepalingen nageleefd willen zien. Onze vaststelling is de
volgende. Ik refereer daarbij aan een brief die ik onder ogen heb gekregen
van de Voedingsbond FNV, betreffende een onderzoek waar ik ook bij het vorige
debat al iets over gezegd heb, toen het net had plaatsgevonden. Het betreft
een onderzoek waarbij zij 60 telers hebben gebeld en waarbij bleek dat er
onder die 60 niet één was die bereidheid toonde om het minimumloon
te garanderen. Van de 60 bleek een overgrote meerderheid bereid te zijn het
werk zwart te laten verrichten. Vijf Limburgse telers gingen zelfs zo ver,
dat zij zeiden: u kunt komen werken, totdat wij tewerkstellingsvergunningen
hebben voor Polen. Het zijn die dingen – dit nu weer, maar ook hetgeen
wij jaar na jaar van de mensen die in de sector werkzaam zijn, horen –
die maken dat de SP-fractie buitengewoon achterdochtig is, daar waar het gaat
om het jaarlijks terugkerende ritueel rond het gedaan zien te krijgen dat
het RBA instemt met de tewerkstellingsvergunningen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Ik erken met de heer Marijnissen dat dit slecht is voor het
imago van deze sector. Dat zal zoveel mogelijk moeten worden voorkomen, maar
dat hebben wij niet in de hand. Ik wijs hem er evenwel op, als het gaat om
de Voedingsbond FNV, dat deze uit eigen beweging heeft aangegeven, dat zeker
in Limburg alle inspanningen die je van tuinders zou mogen verwachten, zijn
verricht, dat dit ertoe zouden kunnen leiden dat op enig moment de vergunningen
inderdaad verleend kunnen worden. Dat is een uitspraak geweest van de Voedingsbond
naar aanleiding van al datgene wat zij hebben bezien met betrekking tot de
inspanningen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Maar goed, zij staan ook op het standpunt dat aan bepaalde voorwaarden
moet worden voldaan. Dat wil ik toch in uw richting wel even zeggen. De motie
die hier is aangenomen, heeft in onze optiek de voorwaarden die gesteld worden
aan het verstrekken van de tewerkstellingsvergunning, weer enigszins opgerekt
en daarom hebben wij daar tegen gestemd. Maar op het moment dat zowel het
RBA, als de rechtbank in Roermond, als de minister in tweede instantie van
mening is dat, in acht nemende die motie en in acht nemende de opgerekte voorwaarden,
toch tuinders in gebreke blijven en als dan geconcludeerd wordt dat er klaarblijkelijk
òf geen echte behoefte is òf dat men – dat is mijns inzien
de reden – alleen maar goedkope Polen wil, van wie wij allen weten dat
zij vaak met ƒ 1 of ƒ 1,50 per kilo worden afgescheept: nu,
dan sta ik in dit geval aan de zijde van de minister.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 U kunt uw betoog vervolgen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Heel veel van wat ik van plan was te zeggen, heb
ik inmiddels al gezegd. De brief van het RBA en met name ook de notitie/memo
van het hoofd afdeling tewerkstellingsvergunningen laten aan duidelijkheid
niets te wensen over. Zo wordt gesproken over tuinders die, in weerwil van
wat mevrouw Van Ardenne daar net over gezegd heeft, zeggen dat de uitzendkrachten
te onervaren zouden zijn. Nu, ik zie dat aspergesteken wel eens, maar volgens
mij is dit toch betrekkelijk snel te leren. Voorts wordt melding gemaakt van
twijfels over de betrouwbaarheid van de uitzendbureaus. Nota bene wordt in
diezelfde brief opgemerkt (onderaan de bladzijde) dat de LLTB – ja,
inderdaad, díe LLTB – juist gezegd heeft met de uitzendbureaus
in zee te willen. Gesproken wordt voorts van vooroordelen ten aanzien van
Turkse uitzendkrachten; nu, ja. Verder wordt nog gemeld: de hoge kostprijs
die uitzendbureaus hanteren. Het is, kortom, voor mij allemaal weer een bevestiging
van het beeld dat wij al wat langer hadden en dat wij vorig jaar in een rapport
hebben vervat, namelijk dat er sprake is van grote onwelwillendheid van de
kant van de telers. Ik denk dat er niets anders op zit dan dat zij zich schikken
in wat door de minister zojuist is gezegd.
 
 Voorzitter! Ik wil tot slot nog een opmerking over de controle maken.
Los van het feit dat mevrouw Van Ardenne zich zeker in de eerste termijn behoorlijk
van demagogie bediende, gaf zij nogal op over de controles die te ver gingen
en die door sommigen zelfs als razzia's werden ervaren. Mag ik erop wijzen,
dat die controles juist in de Kamer bepleit zijn, omdat in de praktijk bleek
dat er reden was voor strengere controles? Er werd veel zwart gewerkt en ik
durf te stellen dat er nog veel zwart wordt gewerkt. Regels worden overtreden
en dan vind ik het op zijn plaats, ter bescherming van werknemers en van de
arbeidsvoorwaarden in ons land, dat de overheid maatregelen neemt en controles
uitvoert. Ik hoop dat mevrouw Van Ardenne dat ter harte wil nemen.
 
 
 
 
 
 De heer Vreeman (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het beeld dat ik krijg van het proces na de motie,
zowel vanuit RBA, CBA als na de rechter lijke uitspraak, is
dat er behoorlijk in lijn met die motie is geopereerd. Het gaat nog steeds
om het opbouwen van een maximale druk in die sector om zichtbaar te maken
dat dit echt het laatste jaar is dat men mensen van buiten de EU kan krijgen.
 
 Een tijdje geleden ben ik in noord-Limburg geweest en toen heb ik een
wat genuanceerd beeld van de tuinder gekregen. Volgens mij zijn er drie types.
Dat geldt niet voor hen als persoon maar wel voor hun opstelling in de arbeidsvoorziening.
Je hebt een categorie die het goed zelf regelt. Je hebt een categorie die
weinig doet en die hoopt om in laatste instantie toch weer Polen te kunnen
krijgen. En je hebt een tussencategorie. De eerste twee categorieën vormen
geen probleem. De een regelt het en de ander die laks is moet geen vergunning
krijgen.
 
 Over de tussencategorie heb ik wel een genuanceerd oordeel. Je zou die
categorie kunnen typeren met een uitspraak die de kern raakt: wat de boer
niet kent, dat vreet hij niet. Het gaat dan om tuinders die een langdurige
gewenning hebben aan een bepaald personeelsbestand waar ook Polen bij horen.
Daar heeft men een relatie mee opgebouwd en ik ben zelfs geneigd te zeggen
dat zij ze ook vaak redelijk betalen. Ze hebben ook het gevoel van betrouwbaarheid;
op hen kunnen ze rekenen. Bij elke nieuwkomer die gesuggereerd wordt, een
langdurig werkloze, een Ier of iemand die nog ergens anders vandaan komt,
hebben ze een afwerende houding. Ze hebben vertrouwen in wat ze hebben en
ze weten niet hoe die anderen zullen functioneren.
 
 Ik heb geen negatief oordeel over die tussencategorie. Ik begrijp wel
hoe de denkwijze van die tuinders in elkaar zit. Die categorie is er ook wel
zo langzamerhand van overtuigd dat men in de toekomst in de richting van werknemers
uit West-Europa zal moeten gaan. Zij zien zelf ook wel dat ze in een overgangsfase
zijn; ze hebben al een paar Ieren in dienst en er werkt al een Turkse familie
op het land; ze hebben al een paar langdurig werklozen aan het werk. Wanneer
die categorie nog om een of twee arbeidskrachten vraagt, moet er wel een vrij
scherpe beoordeling plaatsvinden of dat correct is. Volgens mij is dat tot
nu toe ook vrij zorgvuldig gebeurd. Men weet wat het perspectief is. De inschatting
is ook dat het voor hen om het laatste jaar gaat, terwijl er nog sprake is
van een band. Daarbij is men niet kwaadwillend. Men heeft meer het gevoel:
met hen moet ik de oogst binnenhalen.
 
 Voorzitter! Ik maak mijn opmerkingen met dit beeld voor ogen en daarbij
let ik op de manier waarop tot nu toe is geopereerd. Er is weliswaar gesproken
over kwaadwillenden. Ten aanzien van de mensen die zichzelf kunnen redden
is er ook geen probleem. Ik ben er dan voor dat op korte termijn de situatie
van geval tot geval zeer precies wordt beoordeeld. Ik heb overigens het idee
dat dit nu ook gebeurt en dat daarbij gehandeld wordt in de geest van de motie
die is ingediend. Voor een bepaalde categorie mag namelijk de oogst niet in
gevaar komen. Aan de moties die nu weer zijn ingediend, heb ik geen behoefte.
Ik vind namelijk dat de ministers vrij duidelijk hebben gemaakt, dat men de
onderhavige kwesties zorgvuldig behandelt.
 
 Wel wil ik nog iets zeggen over het beeld dat met het hele proces is ontstaan.
Men wil nu graag voorkomen dat nog eens dezelfde weg wordt bewandeld of dat
de problemen zich het volgend jaar of de daarop volgende jaren weer voordoen.
Er moet echter absoluut druk op het proces blijven. Het lijkt mij dus op zijn
plaats dat er steeds sprake is van een precieze en individuele beoordeling
van de situatie. Dat hebben wij met de motie ook afgesproken. Tot nu toe heb
ik niet de indruk dat men niet in die geest heeft gehandeld.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Voorzitter! Ik wil de heer Vreeman als medeondertekenaar van de motie
van 2 mei een vraag stellen over het dictum. Daarin wordt gesproken over 50%.
Ik meen dat wij daarbij doelden op de totale behoefte en niet op het aantal
aangemelde vacatures.
 
 
 
 
 
 De heer Vreeman (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik ben daar wel van uitgegaan, omdat een andere interpretatie
niet mogelijk is. Bij het RBA kan men namelijk slechts uitgaan van de formele
vacaturemelding. Ik zou niet weten hoe de RBA anders moet beoordelen hoe groot
de behoefte is.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Maar u hebt een categorie van positieve maar enigszins twijfelachtige
tuinders aangegeven. Die tuinders weten dat er op een gegeven moment een arbeidspiek
komt en zij kunnen dan zelf voor 60% in de benodigde arbeidskrachten voorzien.
Zij melden dan nog voor 40% vacatures aan. Die tuinders hebben dan toch al
zelf voor 50% van de totale benodigde arbeidskrachten gezorgd? Dit was althans
onze denkwijze. De tuinders nemen echt niet meer arbeidskrachten in dienst
dan zij nodig hebben, want dat kost hun geld. Er is dus sprake van een zelfcorrigerend
mechanisme.
 
 
 
 
 
 De heer Vreeman (PvdA):
 
 Volgens mij is het voor het RBA alleen maar mogelijk het genoemde criterium
te hanteren ten aanzien van de aangemelde vacatures. In de motie die u nu
hebt ingediend, wordt al op voorhand vastgesteld dat er op de arbeidsmarkt
onvoldoende aanbod is. Uit de brief van de minister en uit hetgeen collega
Rosenmöller heeft gezegd, blijkt mijns inziens dat men in dezen niet
kan zeggen: wat een boer niet kent, vreet hij niet. Daarmee drukt men zich
hier te sterk uit. Daarmee zou men het doen voorkomen, dat de werkgever het
niet aandurft om de categorieën die tegenwoordig ook zichtbaar op de
arbeidsmarkt zijn, in deze fase alsnog in dienst te nemen. Daarom neig ik
naar het standpunt dat men zich iets te weinig inspant en dat men meer vooroordelen
en aarzelingen zal moeten overwinnen om de mensen van bedoelde categorie in
dienst te nemen. Daarmee denk ik aan asielzoekers en mensen die zich via uitzendbureaus
aanmelden.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Daarover verschillen wij niet van mening. Voor zover dit in de praktijk
uitvoerbaar is, moet dit gebeuren. Ik zie dit nu even los van het communicatieprobleem.
Het gaat mij om de uitleg van het dictum van de motie. Ik stel vast dat de
minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid daaraan nu een andere uitleg
geeft dan in zijn brief van 30 mei gebeurt. Nu wordt namelijk gesproken over
de aangemelde vacatures en destijds werd gesproken over de behoefte. Wat in
de brief stond was mij duidelijk. Daarop heb ik ook toelichting geven en daarbij
hebben we elkaar gevonden. Wat nu gezegd wordt is voor mij echter een beperking
van het gestelde in de motie van 2 mei.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Mijnheer de voorzitter! Allereerst wijs ik erop dat, hoewel het er sterk
op lijkt, de discussie niet gaat over de vraag: wel of geen tewerkstellingsvergunningen?
De discussie gaat uitsluitend over de vraag: worden alle benodigde stappen
gedaan, zodat men uiteindelijk kan beslissen of tewerkstellingsvergunningen
kunnen worden verleend? Ik heb er geen enkel probleem mee als tewerkstellingsvergunningen
worden verleend, als dat maar gebeurt op de manier die wij in het daartoe
strekkende besluit, dat is gebaseerd op de wet, hebben laten aangeven. Hierbij
gaat het om een zwart/wit-element en dat mag niet ten onrechte in de discussie
aan de orde komen.
 
 Vervolgens wil ik met name aan het adres van mevrouw Van Ardenne zeggen:
bij deze discussie gaat het niet alleen om de asperge-oogst. Het gaat om meer
zaken. Het gaat om het restrictieve toelatingsbeleid van dit kabinet en vorige
kabinetten. Het gaat om de kansen van een activerend, sociaal-zekerheidsbeleid.
Wij kunnen niet hier tegen elkaar zeggen dat het belangrijk is om mensen met
een uitkering aan te nemen, ook al gaat het om tijdelijk werk, en vervolgens
langs een andere weg andere mogelijkheden creëren.
 
 Het gaat ook om de precedentwerking. Het is mij inmiddels wel klip en
klaar duidelijk dat op de asperges nog aardbeien en appels volgen, en dat
daarbij dezelfde problemen op ons afkomen. Ik was onaangenaam verrast door
een klein bericht, dat toch niet aan onze aandacht is ontsnapt, in het Rotterdams
Dagblad van 29 mei; het zal ook elders in de regio wel zijn verschenen. De
fruittelers in Noord-Brabant willen in september – ik herhaal: in september –
plukkers uit Polen inschakelen bij de fruitoogst. Ingenieur A.J. Latijnhouwers
van de Brabantse boerenbond NCB zei het afgelopen weekeinde dat vooral de
grote appeltelers anders in de problemen komen.
 
 Voorzitter! Tja, als men nu al weet dat er in september, dus over een
aantal maanden, Polen nodig zijn, denk ik: waar zijn wij nu mee bezig? Er
zijn nu en in september mogelijkheden om in Nederland te werven en om extra
inspanningen te verrichten, zoals door het project piekarbeid. Er kan ook
worden geworven in de Europese Unie; daarover bestaan toch afspraken. Ik kom
straks nog te spreken over Noorwegen en IJsland, want op dat punt heeft de
heer Blauw wel enigszins gelijk. Ik verzoek mevrouw Van Ardenne en haar fractie
er rekening mee te houden dat wij niet te gemakkelijk moeten inspelen op dit
soort berichten.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Uiteraard houden wij daarmee rekening. Dat hebben wij ook gedaan in het
debat op 3 mei, toen uitdrukkelijk is gezegd dat het om de asperges gaat.
De heer Blauw heeft nog gewezen op de bijzondere omstandigheid van de regio.
Het is lastig met de arbeidspools vanwege de pieken en het elkaar niet verdragen
vanwege beperkte inzetbaarheid. Daarom is hier sprake van een uitzonderlijk
situatie.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik begrijp uit uw interventie dat u wel afstand wilt nemen van wat de
heer Latijnhouwers naar voren heeft gebracht.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorshands neem ik daar zeer zeker afstand van.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Dat verheugt mij en ik mag hopen dat het woord "voorshands"
niet in een later stadium geoperationaliseerd hoeft te worden.
 
 Er is nog een reden om tot het eind de problematiek rond de asperge-oogst
heel zorgvuldig aan te pakken. Alle tuinders die er wel in zijn geslaagd om
langs de reguliere weg te voorzien in hun arbeidsbehoefte, gebruik makend
van de vacaturemelding via het arbeidsbureau of het project piekarbeid, moeten
niet alsnog op de gedachte worden gebracht dat zij zich niet hadden hoeven
inspannen en dat zij, door gewoon te wachten, Poolse arbeiders in dienst hadden
kunnen nemen.
 
 Hier sluit ik aan bij wat de heer Vreeman heeft gezegd. Ik wil beslist
niet suggereren dat iedereen bewust maar zit te wachten op dat moment, zo
is het natuurlijk niet. Zoals altijd het geval is, zullen er mensen zijn die
zich echt willen inspannen, mensen die afwachten en mensen die de kantjes
er van aflopen. Het gaat hier ook om de bereidheid om terug te vallen op ervaringen
die nu eenmaal goed waren en dan maar even af te wachten tot dat moment zich
aandient. Wij zullen inderdaad moeten leren, niet alleen in de aspergeteelt
maar overal. Er staat tegenover dat de Europese arbeidsmarkt, zoals wij afspreken
in het kader van de Europese Unie, de realiteit van de toekomst is. De Poolse
werknemer van een aantal jaren geleden kwam onervaren binnen en sprak misschien
niet zo goed Nederlands, maar heeft het ook geleerd. Zo doe je ervaring op
en dat geldt in alle beroepen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Ik ben het ermee eens dat wij die weg op moeten. Maar erkent de minister
dat er nu nog geen sprake is van enige gelijkheid als het gaat om arbeidsvoorziening?
Dat is een groot knelpunt bij de verlening van tewerkstellingsvergunningen.
Binnen de EU is geen zekerheid over afdrachten van premies en dergelijke,
want de verschillende landen kijken daar verschillend tegen aan. Die weg moet
worden geëffend, voordat je met elkaar communautair kunt werven via arbeidsvoorziening.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Nee, dat ben ik niet eens met mevrouw Van Ardenne. Ik weet zeker dat bijvoorbeeld
in Polen heel anders wordt gedacht over het afdragen van premies dan mij voor
ogen staat. Wat de Europese Unie betreft, merk ik op dat ik de discussie in
de Sociale Raad ken. Daar is nog wel het nodige te harmoniseren en op elkaar
af te stemmen, maar dat heeft de lidstaten er in het recente verleden niet
van weerhouden om een aantal mogelijkheden vast te stellen voor het vrije
verkeer van werknemers en alles wat daarmee samenhangt. Het is binnen dat
kader en op die grond dat het beleid tot ontwikkeling is gebracht. Dat beleid
is in de praktijk ook houdbaar gebleken.
 
 Ik wijs de kritiek van de hand op de wijze waarop wij de afgelopen dagen
en weken hebben getracht informatie te verkrijgen over hoe het nu in de praktijk
gaat. Mevrouw Van Ardenne zei: hoe kun je dat nu in tijden van topdrukte vragen?
Neem mij niet kwalijk, maar ik had zelf niet onmiddellijk de behoefte om die
vragen zo concreet, zo specifiek en met zoveel haast te stellen. Ik heb natuurlijk
wel alles geprobeerd om de Kamer tegemoet te komen naar aanleiding
van de vragen die hier zijn gesteld. Ik kon mij die vragen voorstellen en
die moeten dus van een goed antwoord worden voorzien. Daarvoor hebben wij
ons ingespannen. Ik wenste te passen voor een soort algemene discussie, want
dan wordt het heel snel een welles/nietes-discussie, zo zeg ik met de heer
Ter Veer. Ik wilde graag zoveel mogelijk een discussie op grond van de feiten.
Het is dan van belang dat in een aantal gevallen, die zich het meest potentieel
zouden kunnen kwalificeren voor tewerkstellingsvergunningen, concreter wordt
bezien hoe het gaat en welke motieven daarbij een rol spelen. Dan komen ook
motieven naar voren die door de heer Rosenmöller zijn geciteerd. Ik zeg
niet dat al die motieven in ieder geval van toepassing zijn. Het is als het
ware de optelsom van motieven. Daar word je dan niet vrolijker van, voor zover
dit dossier daartoe overigens al aanleiding zou geven.
 
 Dan kom ik op de beantwoording van de gestelde vragen. Het is waar dat
ik mij heb beperkt tot het eten van asperges en dat de heer Van Aartsen de
moeite heeft genomen om ze te steken. Ik zeg tegen mevrouw Van Ardenne echter
ook: als zij niet gegeten worden, heeft het ook geen zin om ze te steken.
In zoverre vullen wij elkaar perfect aan.
 
 Het hoofdpunt van het debat betreft de uitvoering en dus ook de interpretatie
van de motie-Van der Linden c.s. De heer Blauw heeft de moeite genomen om
daar een motie naast te leggen die zo op het oog een precisering is van datgene
wat met zijn ondersteuning was uitgesproken in de motie van begin mei. Het
is, gelet op de discussie die is ontstaan, nuttig om die precisering aan te
brengen, opdat wij weten waar wij het over hebben. Daarmee is, wat mij betreft,
echter niet gezegd dat het begrip "arbeidsbehoefte" op een onjuiste wijze
zou zijn geïnterpreteerd. Het is geïnterpreteerd op de enige wijze
die naar mijn mening mogelijk is, namelijk dat je kijkt of men kwalitatief
en kwantitatief een uiterste inspanning heeft gepleegd. Zo heb ik ook de inbreng
van de diverse fracties, inclusief de fractie van mevrouw Van Ardenne, in
dat debat verstaan. Die "uiterste inspanning" hebben wij met elkaar gedefinieerd
als het zoveel mogelijk gebruik maken van de mogelijkheden die met name via
het project piekarbeid zijn geboden. Vervolgens is door de Kamer gesteld:
als blijkt dat via die lijn, via dat project, 50% van de vacatures zijn vervuld,
dan weet je dat sprake is van een heel serieuze inspanning van de betrokken
tuinder. Dat moet dan bij de overweging door het arbeidsbureau een belangrijk
aspect vormen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter! Dan hebben wij echt een verschil van mening. Het gaat om 50%
van de arbeidsbehoefte of om 50% van de gemelde vacatures. In de motie staat
onomwonden: 50% van de arbeidsbehoefte. Daarin wordt niet gesproken van het
aantal gemelde vacatures, omdat in de praktijk niet alle vacatures worden
gemeld. Een aantal vacatures is immers vervuld via eigen inspanningen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Maar wat zegt mevrouw Van Ardenne nu? Zij zegt: er is voor 100 plaatsen
arbeidsbehoefte bij teler X of Y. Daarvan worden er 51 opgevuld via eigen
kanalen; er moeten er dan nog 49 worden opgevuld. Die teler komt dan bij het
arbeidsbureau en zegt: omdat ik er 51 via eigen kanalen heb weten te werven,
kunt u mij nu per ommegaande 49 tewerkstellingsvergunningen aanreiken. Maar
dat is toch volstrekt onrechtvaardig ten opzichte van al die andere tuinders
die wel de moeite hebben genomen om via hùn eigen project piekarbeid –
het is immers niet mijn project – te proberen aan het arbeidsaanbod
te komen? Uit een oogpunt van gelijke behandeling zou ik dat niet vol weten
te houden. Ik geef mevrouw Van Ardenne op een briefje dat als dat in de praktijk
de interpretatie zou zijn geweest, alle tuinders zich zonder enige restrictie
op de mogelijkheid van een tewerkstellingsvergunning zouden hebben kunnen
beroepen. Dat is niet houdbaar.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 De voorwaarden die de minister nu noemt, hebben wij altijd onderschreven.
Natuurlijk moet in het hele traject de mogelijke bemiddeling van arbeidskrachten
binnen de regio, binnen Nederland en binnen EU-verband, geaccepteerd worden.
Op 3 mei stonden wij voor het feit dat dat onvoldoende oplevert, en dat geldt
vandaag de dag nog. In de motie hebben wij een apart criterium opgenomen,
om in elk geval handzaam aan te geven op welke wijze naar onze opvatting de
beoordeling zou moeten plaatsvinden, en dan niet voor 50% van de gemelde vacatures,
maar van de arbeidsbehoefte. De minister weet ook dat in zo'n 95% geheel zelfstandig
al is voorzien, dus het zal praktisch gezien per bedrijf gaan om één,
twee, drie, wellicht vier of vijf vacatures. Ik verwijs in dit verband naar
de brief van gisteren: acht bedrijven moeten nog zo'n 33 vacatures vervullen.
Om veel meer gaat het niet. Als 50% van de totale arbeidsbehoefte is vervuld,
zal de minister, met inachtneming van alle inspanningen die zijn verricht,
moeten overgaan tot de verlening van tewerkstellingsvergunningen. Dat was
de inzet van de motie.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Maar mevrouw Van Ardenne gaat niet in op mijn vraag, hoe dat uit een oogpunt
van rechtvaardigheid en gelijke behandeling te rijmen zou zijn met hoe men
zich overigens opstelt tegenover tuinders.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Een ieder heeft dezelfde inspanningen gepleegd, wat bij de één
beter is gelukt dan bij de ander. Dat is het resultaat van de inspanningen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik vraag mevrouw Van Ardenne, zich te realiseren wat zij nu zegt. Dit
betekent gewoon dat tuinders, zonder ook maar één stap te zetten
in de richting van het project piekarbeid, in het geval dat zij 51 mensen
uit de eigen omgeving kunnen recruteren om die werkzaamheden te verrichten –
dat is mijn voorbeeld – tewerkstellingsvergunningen zouden krijgen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Ik heb aangegeven dat dit een verzonnen voorbeeld en geen praktijk is.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik geef de consequenties aan van de interpretatie van mevrouw Van Ardenne.
Ik kon dat zo niet interpreteren, waartoe ik trouwens ook geen aanleiding
vond in het debat. Ik heb in dat debat van alle sprekers gehoord dat de weg
via het project piekarbeid, dus via het arbeidsaanbod dat tot stand was gekomen,
vooropstond en niet gefrustreerd mocht worden.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Ik ben gevoelig voor het argument van mogelijke rechtsongelijkheid, maar
ik zie het niet in het voorbeeld van de minister. De door de ondernemer op
basis van eigen initiatief vervulde vacatures en de vacatures die worden geleverd
door arbeidsvoorziening – ook al is dat in de verhouding 51:49 –
worden toch allemaal geëffectueerd onder exact dezelfde arbeidsvoorwaarden?
Ik doel op de beloning en de behandeling. Waarin zitten dan de rechtsongelijkheid
en de bevoordeling?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 In de melding van vacatures, zoals de heer Blauw terecht in zijn eigen
motie opmerkt. Onder het eerste gedachtenstreepje staat namelijk "vacatures
moeten tijdig zijn gemeld bij het Regionaal bureau arbeidsvoorziening". Daar
begint het verhaal.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Dat zijn toch de vacatures die nog niet vervuld zijn? Het heeft toch geen
enkele zin voor die tuinder, die in mijn voorbeeld op basis van eigen verantwoordelijkheid
en initiatief mensen bereid heeft gevonden om voor hem werkzaamheden te verrichten,
om die vacatures nog eens te melden? Hij moet er nota bene nog voor betalen
ook, wat overigens wel juist is. Maar hij meldt bij arbeidsbemiddeling toch
alleen die vacatures, die hij zelf niet kan vervullen? De kosten en de arbeidsomstandigheden
voor de gemelde en de niet gemelde vervulde vacatures zijn dus gelijk. Er
is geen sprake van rechtsongelijkheid.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Vanzelfsprekend worden alleen de vacatures gemeld die men niet kan vervullen.
Dat is logisch. Daar gaat het mij ook om! In het voorbeeld van mevrouw Van
Ardenne kan worden gesteld, puur als mededeling, dat men 100 vacatures had,
100 arbeidsplaatsen die moesten worden ingevuld, dat daar langs de eigen weg
51 van zijn vervuld en dat men voor die andere 49 tewerkstellingsvergunningen
wil hebben. Die meldt men dus niet aan voor de koninklijke weg van opvulling
via het beschikbare aanbod.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Ik heb dat voorbeeld niet gegeven. Het was het voorbeeld van de minister.
Ik zei daarvan dat mij dat redelijk theoretisch lijkt, omdat het in de praktijk
bij de meeste bedrijven om de vervulling van een aantal restvacatures gaat.
Meer is het niet!
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Dan leert de ervaring vanuit de praktijk mij het volgende. Dat is mij
ook een- en andermaal bevestigd door rapportage vanuit de arbeidsvoorziening.
Als men komt met die restvacatures, dan zegt men bij de arbeidsvoorziening:
"Prima, wij hebben" – ik zeg het wat oneerbiedig – "250 mensen
in de aanbieding, die inmiddels via de bedrijfsverenigingen zijn geworven,
14 VVTV'ers, 90 mensen via het uitzendbureau ABD en circa 50 mensen via de
FTS-uitzendbureaulijn. Wilt u eerst ingaan op de mogelijkheid om uit dat arbeidsaanbod
te putten voor het vervullen van uw vacature? Als dat om wat voor reden dan
ook niet kan, dan is eventueel de vraag naar een tewerkstellingsvergunning
aan de orde." Dat is dus de koninklijke weg!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Die weg had ook moeten worden gevolgd, maar daarvoor is het nu te laat.
Dat heeft alles te maken met de WABW. Krachtens die wet kan het arbeidsbureau
door blijven gaan met het bemiddelen, met het leveren van aanbod, zonder dat
een moment kan worden afgesproken dat men stopt, omdat de termijn waarbinnen
bemiddeling tot stand heeft moeten komen, is verstreken. Via de nieuwe wet,
die nog steeds niet in werking is getreden, zou de minister een dergelijke
ongelijkheid kunnen rechttrekken. De pijn is echter dat de Wet arbeid vreemdelingen
nog niet in gang is gezet.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik wijs mevrouw Van Ardenne erop dat ook in de nieuwe wet, met steun van
haar fractie, een termijn is vastgelegd.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Dat lijkt mij uitstekend. Binnen die vijf-wekentermijn kan worden vastgesteld
of de bemiddeling succes heeft gehad. In de WABW staat echter geen enkele
termijn. Dat is lastig. Het arbeidsbureau kan nu blijvend prioriteitgenietend
aanbod in voorraad houden. De ene dag is dan gelijk aan de andere. Steeds
opnieuw bieden zich mensen aan. Je kunt die carrousel dus iedere keer opnieuw
in beweging zetten.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik wil best accepteren dat er mensen zijn die zich via het uitzendbureau
of via wat voor lijn dan ook bij de teler melden, terwijl zij niet gemotiveerd
zijn of die stengel werkelijk niet goed uit de grond weten te trekken. Dan
is er reden voor de constatering dat men daar niet verder mee in zee kan gaan.
Niemand maakt mij echter wijs, op een totaal arbeidsaanbod van 300 tot 400
mensen, dat dit totale arbeidsaanbod niet geschikt is voor het steken van
asperges.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 Voorzitter!...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Neen, ik heb het gevoel dat wij nu in het deel herhaling vervallen en
elkaar niet meer overtuigen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik zet mijn inspanningen om te overtuigen toch voort, voorzitter. Dat
moet natuurlijk ook het doel van het debat zijn.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Daarover is geen twijfel mogelijk, maar door herhaling lukt dat soms niet.
Dat was de strekking van mijn opmerking.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik weet dat er precedenten in dit huis zijn, waarbij het niet helemaal
is gelukt om elkaar te overtuigen.
 
 
 
 
 
 De heer Ter Veer (D66):
 
 Voorzitter! Ik wil alsnog proberen uit te vinden of er geen sprake is
van een misverstand over de spelregels. Het lijkt mij dat degenen die vroeg
in het voorjaar hebben aangekondigd dat zij eventueel een beroep zullen doen
op hulp van het RBA om te voorzien in vacatures, bij die gelegenheid zijn
gevraagd hoeveel hectare asperges zij telen, wat hun arbeidsbehoefte op dat
punt is en of zij een inschatting kunnen maken van het gedeelte waarin zij
zelf kunnen voorzien. De antwoorden op die vragen resulteren in de uiteindelijke
vraag naar arbeid die bij het RBA gedeponeerd wordt. Dat is naar mijn mening
de enige logische weg. Er dient een inventarisatie van de verwachte arbeidsbehoefte
bij de teler gemaakte te worden.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Dat is vanuit het standpunt van de teler een logische wijze
van denken. Bij het arbeidsbureau komt men vervolgens op grond van deze logische
optelsom tot het aantal vacatures.
 
 
 
 
 
 De heer Ter Veer (D66):
 
 Er heeft kennelijk vier maanden lang een misverstand bestaan. Dit heeft
geleid tot dit soort debatten. Er zijn geen heldere afspraken gemaakt.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Er is geen sprake van een misverstand. Het is een kwestie van een andere
interpretatie. Zonder nadere toets, behalve dan dat men zelf voor een deel
in de arbeidsbehoefte moet hebben voorzien, worden tewerkstellingsvergunningen
afgegeven. Er wordt daarbij voorbijgegaan aan de weg die daarvoor normaal
afgelegd moet worden. Ik vind de vraag van de heer Ter Veer op zichzelf legitiem,
maar het is niet juist dat er een misverstand is ontstaan. Mij is tijdens
het debat van 3 mei niet gevraagd om het delegatiebesluit te veranderen, laat
staan om de wet te veranderen. Het is bekend binnen welk kader wij een redelijk
consequent beleid proberen te voeren op een weerbarstig terrein. Ik heb gewezen
op de andere overwegingen van beleid die hierbij in het geding zijn. De CDA-fractie
heeft die ook jaar in, jaar uit naar voren gebracht. Ik noem het restrictief
toelatingsbeleid, het activerend sociale-zekerheidsbeleid en het voorkomen
van precedentwerking. Op momenten als deze moet je proberen redelijk consequent
te zijn, maar niet zo consequent dat er nooit een tewerkstellingsvergunning
kan worden verleend. Met die uitspraak zou ik mijn eigen procedure in de weg
zitten die erin voorziet dat dit wel degelijk kan als de juiste stappen, in
de juiste volgorde en op het juiste moment worden gezet. Voorzitter! Tegen
de achtergrond hiervan moet ik de Kamer aanvaarding van de motie op stuk nr.
1 krachtig ontraden. Het is, ook in terugblik op het debat van 3 mei, niet
juist hiermee akkoord te gaan.
 
 De heer Blauw heeft gewezen op de verschillende stappen die gezet zouden
moeten worden om de "ellende" te voorkomen. Ik onderschrijf zijn betoog op
dit punt van harte. Ik betreur het dat het opstellen van de regeling voor
seizoenarbeid meer tijd vergt dan ik had gehoopt. Het voorstel ligt op dit
moment bij de Raad van State, maar zal de Kamer zeer binnenkort bereiken.
Ik ben ervan overtuigd dat met deze regeling de mogelijkheden voor telers
om volgend jaar Nederlandse arbeidskrachten in dienst te nemen aanzienlijk
zal worden verruimd. Ik blijf hoop koesteren dat de dalende lijn van het aantal
tewerkstellingsvergunningen zich zal voortzetten. Ik zal mij daar ook zeer
voor inspannen, want ook ik acht het absoluut niet goed dat wij hierover zo
vaak op deze wijze van gedachten moeten wisselen.
 
 
 
 
 
 De heer Ter Veer (D66):
 
 De minister is optimistisch. Is het mogelijk dat de heer Latijnhouwers
al in september bij de appeloogst van de nieuwe situatie kan profiteren?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Dat zal in hoge mate afhangen van de snelheid waarmee de Kamer dit wetsvoorstel
zal behandelen. Aan ons zal het niet meer liggen.
 
 
 
 
 
 De heer Blauw (VVD):
 
 Mag ik uit de opmerking van de minister dat het wetsvoorstel spoedig de
Kamer zal bereiken, afleiden dat het advies van de Raad van State positief
is?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Dat mag u niet. Ik neem mij wel voor om – zoals altijd – na
serieuze bestudering van de opmerkingen van de Raad van State en de eventueel
daaruit voortvloeiende aanpassingen, op de kortst mogelijke termijn het wetsvoorstel
naar de Kamer te zenden. De vraag van de heer Ter Veer is zeer relevant. Wij
zijn er allen bij gebaat om deze problematiek in het kader van het genoemde
voorstel te kunnen bezien.
 
 Voorzitter! De heer Blauw heeft gevraagd waar de verwijzing naar de delegatiebevoegdheid
te vinden is in de wet. Het klopt dat hij dit in de Arbvo-wet niet heeft kunnen
vinden. Dit vloeit namelijk voort uit de WABW. In artikel 20 van de WABW is
die delegatiebevoegdheid opgenomen.
 
 Voorzitter! Zoals gezegd, de motie die de heer Blauw heeft ingediend,
bevat een precisering die in ieder geval van belang kan zijn om duidelijkheid
te scheppen, ook richting arbeidsvoorziening. Hij stelt dat de vacatures tijdig
moeten zijn gemeld en dat de bezoldiging volgens de CAO tuinbouw dient te
geschieden. Ik ben hem er erkentelijk voor dat hij dit punt op die manier
in de motie opneemt. Verder moeten wezenlijk geloofwaardige wervingsinspanningen
zijn gedaan, regionaal, nationaal en communautair en dient voor 50% in de
vacatures te zijn voorzien. Het blijft vooropstaan dat de wervingsinspanningen
er duidelijk moeten zijn geweest. De heer Blauw zegt dit in zijn motie ook.
Dit is ter beoordeling van de arbeidsvoorziening. Intussen weet men daar echter
wel en dat is dan toch de vrucht van de diverse debatten die hebben plaatsgevonden,
dat de heer Van Aartsen en ik meekijken over de schouder heen. Wij doen dat
op een wijze die strikt genomen niet in overeenstemming is met een delegatiebesluit.
Als je delegeert, delegeer je en laat je achteraf rapporteren. Wij hebben
daar dus in de afgelopen weken geen genoegen mee genomen, op aandrang van
de Kamer. Dit is buitengewoon legitiem. Dit gedrag zal dus ook voortgezet
worden. Dit kan wat mij betreft dus ook tot uitvoering worden gebracht op
basis van datgene wat de heer Blauw in zijn motie voorlegt.
 
 De heer Blauw heeft ook nog over IJsland en Noorwegen gesproken. Ik ben
het met zijn woorden eens. Dit was ook mijn eigen reflex. Als je kijkt naar
het gebied van de Europese Unie en het vrije verkeer van werknemers, weten
wij dat er ook akkoorden liggen met derde landen. Strikt genomen zou je dus
kunnen zeggen dat je zelfs in die landen moet gaan kijken of je mensen kunt
werven. Maar we moeten natuurlijk niet geforceerd raken in een situatie als
deze. We weten dat met name vanuit Portugal en Ierland, respectievelijk Noord-Ierland
wel mogelijkheden bestaan om mensen te werven en ook op zeer korte termijn
hier te krijgen. Dat is voortdurend een belangrijk punt van overweging geweest.
Ik heb ook aan arbeidsvoorziening duidelijk gemaakt dat ik het niet in de
rede vond liggen om de reikwijdte van het zoeken naar arbeidskrachten tot
landen als Noorwegen en IJsland uit te breiden.
 
 Voorzitter! De heer Ter Veer heeft gevraagd waarom arbeidsvoorziening
in zee is gegaan met de twee met name genoemde uitzendbureaus. Dat is natuurlijk
een keuze van arbeidsvoorziening. Dit sluit overigens de bemiddeling via andere
uitzendbureaus niet uit, maar dit is natuurlijk een vrij specifieke bemiddeling
van vraag en aanbod. Dit zijn in ieder geval bureaus die zich ten zeerste
wilden inspannen, juist in het kader van het project piekarbeid.
Dit project is, zoals bekend, mede tot stand gebracht door inspanningen en
betrokkenheid van de landbouwsector zelf ter plekke. Men heeft zich op die
manier ervan vergewist dat er ook effectieve kanalen zouden zijn om het arbeidsaanbod
tot stand te brengen dat nodig werd geacht en om zo goed mogelijk invulling
te geven aan intentie en letter van het tuinbouwakkoord van enkele jaren geleden.
Want dat is natuurlijk de aanleiding om het te doen, zoals het is geschied
in de afgelopen maanden.
 
 Voorzitter! De heer Rosenmöller heeft nog eens gewezen op de vier
elementen: onervarenheid, twijfels over de betrouwbaarheid van de uitzendbureaus,
vooroordelen en kostprijs.
 
 Ik heb over de onervarenheid al gesproken. Voor een ieder geldt dat hij
of zij eens onervaren was en dat je ooit moet beginnen. Maar zonder de finesses
van de asperge-oogst in de praktijk te willen onderschatten, geloof ik toch
dat het voor de gemiddelde Nederlander en Europeaan mogelijk moet zijn om
met een betrekkelijk korte inspanning de techniek van de asperge-oogst onder
de knie te krijgen.
 
 Voorzitter! Twijfel aan de betrouwbaarheid van uitzendbureaus is niet
gewettigd. De aansprakelijkheid voor dit type arbeid is in regelgeving neergelegd.
 
 Over vooroordelen hoef ik het niet te hebben; dat is te gek voor woorden.
 
 De kostprijs is in de gehele opzet van dit project als uitgangspunt genomen.
Ook door de landbouwsector is onderschreven dat de kosten in verhouding kunnen
staan tot de opbrengsten via het arbeidsaanbod, zoals dat kan worden georganiseerd.
Met andere woorden: daar is dus niets nieuws aan toegevoegd.
 
 De heer Marijnissen heeft naar de motieven verwezen. De heer Vreeman heeft
een treffende typologie gegeven van de wijze waarop aspergetelers zich in
deze zaak opstellen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Ardenne-van der Hoeven (CDA):
 
 De minister heeft het delegatiebesluit in het kader van de WABW genoemd.
Ik neem aan dat in het kader van de WAV een nieuw delegatiebesluit zal worden
opgesteld. Is de minister bereid, na te denken over de mogelijkheid om in
bijzondere omstandigheden enige verantwoordelijkheid te houden?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik kan deze vraag goed begrijpen. Dat aspect, zij het niet toegespitst
op de aspergeteelt, is uitgebreid aan de orde geweest bij de behandeling van
de Wet arbeid vreemdelingen. Ik ben toen, met steun van de Kamer, tot de conclusie
gekomen dat je dat niet moet willen. Door het stellen van regels en het delegeren
van de uitvoering wordt op de beste wijze gegarandeerd dat de uitvoering niet
telkens wordt doorkruist. Mevrouw Van Ardenne en ik weten dat er, als je kwaad
wilt, snel "bijzondere omstandigheden" zijn te verzinnen. Ik suggereer overigens
absoluut niet dat dit in haar vraagstelling ligt besloten. Ik overweeg om
na te gaan of de ervaringen van de afgelopen tijd ons tot nadere aanpassingen
in de praktijk en in regelgeving moeten brengen. Ik heb tijdens het vorige
debat al meegedeeld dat ik van de aspergeluwte in de zomer gebruik wil maken
om mij, in overleg met collega Van Aartsen, er goed van te vergewissen dat
volgend jaar niet op dezelfde wijze een debat gevoerd moet worden. Het is
niet goed dat deze kwestie steeds weer op deze wijze besproken moet worden.
Het door mevrouw Van Ardenne genoemde element kan daarbij een rol spelen,
maar voor mij is vooralsnog bepalend hetgeen in de WAV is overeengekomen.
 
 
 
 
 
 Minister Van Aartsen:
 
 Voorzitter! Na de uitvoerige beantwoording van mijn ambtgenoot van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid kan ik erg kort zijn. Mevrouw Van Ardenne heeft gevraagd
wat er toch gebeurd is na het algemeen overleg van vorige week. De minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft dat proces in wezen geschetst.
De vrucht van dat overleg is geweest dat wij in de afgelopen dagen zeer intensief
contact – dat contact hadden wij overigens al – hebben gehad met
de Limburgse Land- en tuinbouwbond. Van die zijde hebben wij ook het aantal
van 33 telers te horen gekregen. Wij zijn een en ander zeer nauwkeurig nagegaan,
waarbij wij tot de rand van onze bevoegdheden zijn gegaan. Ik zou haast zeggen
dat wij zijn gegaan tot het uiterste van wat nog kan in de verhouding tussen
de minister van de Sociale Zaken en het CBA. Wij hebben een soort extra toets
op de werkzaamheden van het CBA toegepast. De conclusie daarvan hebben wij
aan de Kamer gemeld.
 
 De heer Ter Veer heeft opgemerkt dat een evaluatie noodzakelijk is. De
afspraak daartoe is al eerder gemaakt. De evaluatie is om twee redenen nodig.
In de eerste plaats wensen mijn collega van Sociale Zaken en ik absoluut niet
dat wij volgend jaar bij de asperge-oogsten en andere oogsten op dezelfde
manier moeten opereren. In de tweede plaats is zij volgens mij nodig om nog
eens vast te stellen dat het dit jaar in feite vrij goed is gegaan. Nu praten
wij immers in wezen nog maar over 1% van het areaal van de asperge in Nederland.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik dank de bewindslieden voor de verschafte informatie.
 
 Ik stel voor, na de lunchpauze over beide moties te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 12.20 uur tot 13.30 uur geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De ingekomen stukken staan op een lijst die op de tafel van de griffier
ter inzage ligt. Op die lijst heb ik voorstellen gedaan over de wijze van
behandeling. Als aan het einde van de vergadering daartegen geen bezwaren
zijn ingekomen, neem ik aan, dat de Kamer zich met de voorstellen heeft verenigd.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-83-4919-4936.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl