Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie (opname van een tegemoetkoming voor huishoudens die de effecten van maatregelen in de kinderbijslag ondervinden) (24079); het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie en wijziging van de wet van 21 juni 1989 tot aanpassing van de Wet individuele huursubsidie naar aanleiding van de voorstellen van de commissie tot vereenvoudiging van de loonbelasting en de inkomstenbelasting (24091)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 4279-4306

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

02-05-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 71, pagina 4279-4306

02-05-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24079Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 24091Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Stemmingen over twee moties, ingediend bij het debat over het verslag van een algemeen overleg over het uitvoeringsbesluit "Weer samen naar school", te weten: de motie-De Cloe c.s. over maatregelen om het proces WSNS een impuls te geven (23900-VIII en 24069, nr. 91); de motie-Koekkoek/Rabbae over de wachtlijsten (23900-VIII en 24069, nr. 90)Pagina 4270-4270
Vragen Van den Doel aan minister van Defensie over de ontwikkelingen in het voormalige JoegoslaviëPagina 4306-4311
71ste vergadering; 2 mei 1995Pagina 4261-4261
Behandeling van de brief van de vaste commissie voor Verkeer en Waterstaat houdende het voorstel het Deltaplan grote rivieren aan te merken als groot project (18106, nr. 56)Pagina 4270-4270
Behandeling van de brief van de vaste commissie voor Verkeer en Waterstaat houdende het voorstel de PKB Schiphol aan te merken als groot project (23552, nr. 11).Pagina 4270-4270
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 2 mei 1995)Pagina 4323-4324
Behandeling van de moties, die zijn voorgesteld tijdens het nota-overleg van de vaste commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer over het Nationaal Ruimtelijk Beleid (24054), te weten: de motie-Duivesteijn c.s. over een te entameren maatschappelijk debat over de toekomstige inrichting van Nederland (24054, nr. 5); de motie-Duivesteijn c.s. over bouw in hogere dichtheden (24054, nr. 6); de motie-Duivesteijn c.s. over het tegengaan van segregatie (24054, nr. 7) en acht andere motiesPagina 4270-4279
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie (opname van een tegemoetkoming voor huishoudens die de effecten van maatregelen in de kinderbijslag ondervinden) (24079); het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie en wijziging van de wet van 21 juni 1989 tot aanpassing van de Wet individuele huursubsidie naar aanleiding van de voorstellen van de commissie tot vereenvoudiging van de loonbelasting en de inkomstenbelasting (24091)Pagina 4311-4323
Vragen van het lid Marijnissen aan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over dispensatie met betrekking tot het minimumloonPagina 4264-4268
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 13 januari 1993 te Parijs tot stand gekomen Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de produktie, de aanleg van voorraden en het gebruik van chemische wapens en inzake de vernietiging van deze wapens, met bijlagen (23910, R1515).Pagina 4269-4269
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 2 mei 1995)Pagina 4261-4264
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regels betreffende de uitvoering van het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de produktie, de aanleg van voorraden en het gebruik van chemische wapens en inzake de vernietiging van deze wapens (Uitvoeringswet verdrag chemische wapens) (23911)Pagina 4269-4269
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie (opname van een tegemoetkoming voor huishoudens die de effecten van maatregelen in de kinderbijslag ondervinden) (24079); het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele huursubsidie en wijziging van de wet van 21 juni 1989 tot aanpassing van de Wet individuele huursubsidie naar aanleiding van de voorstellen van de commissie tot vereenvoudiging van de loonbelasting en de inkomstenbelasting (24091)Pagina 4279-4306
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Auteurswet 1912 en de Wet op de naburige rechten in verband met de richtlijn van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 19 november 1992, PbEG 1992, L 346/61 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom (23247), en over de motie-O.P.G. Vos over tijdschriften in leesportefeuilles (23247, nr. 31)Pagina 4268-4269
Stemmingen over twee moties, ingediend bij het debat over het verdrag chemische wapens, te weten: de motie-Van den Doel c.s. over evaluatie van de extra regelgeving (23910, R1515 en23911 , nr. 7); de motie-Roethof c.s. over extra inspanningen om de vernietiging van chemische wapens op het grondgebied van de voormalige Sovjet-Unie te realiseren (23910, R1515 en 23911, nr. 8)Pagina 4270-4270

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 333 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Wet individuele huursubsidie (opname van een tegemoetkoming voor huishoudens
die de effecten van maatregelen in de kinderbijslag ondervinden) (24079);
 
 
 het wetsvoorstel Wijziging van de Wet individuele
huursubsidie en wijziging van de wet van 21 juni 1989 tot aanpassing van de
Wet individuele huursubsidie naar aanleiding van de voorstellen van de commissie
tot vereenvoudiging van de loonbelasting en de inkomstenbelasting (24091).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Voorzitter! Het eerste voorstel, een tegemoetkoming voor huishoudens met
kinderen, is een gevolg van de kinderbijslagmaatregelen. Afgelopen zomer kwam
het idee van een kindertabel op. Dat voorstel is overigens al eerder aan de
orde geweest, vóór de formatiebesprekingen. Dat voorstel kwam
op, omdat wij op zoek waren naar een instrument om op enigerlei wijze compensatie
te bieden aan gezinnen die een minimaal inkomen hebben en die ook nog eens
getroffen worden door de bezuinigingen op de kinderbijslag.
 
 Dat streven om tot die compensatie te komen, had zonder meer onze steun.
Het instrument dat daarvoor door de PvdA aangedragen werd, klonk ons niet
fantastisch in de oren, maar er was op dat moment eigenlijk geen goed alternatief.
Uit de behandeling van vandaag blijkt dat de discussie over alternatieven
nog steeds lastig is. Mede op ons verzoek is er in de schriftelijke ronde
een aantal alternatieven aan de orde gesteld. Ik noem een SVB-variant, waarbij
de kinderbijslag inkomensafhankelijk gemaakt zou worden. Ik noem een zelfstandige
regeling, in een hele aparte organisatie. Ik noem ook een fiscale regeling.
Men kan kiezen voor bijzondere bijstand of voor een generieke maatregel waarbij
men de beschikbare gelden uitsmeert over allen die kinderbijslag ontvangen.
Aan ieder van deze alternatieven kleven helaas de nodige bezwaren. Gegeven
deze situatie zien wij geen andere mogelijkheid dan op dit moment toch het
idee van een kindertabel hoog te houden en dus bij deze te introduceren. Ik
zeg daar wel bij dat wij toch al van plan zijn het instrumentarium van de
individuele huursubsidie eens grondig te bezien, liefst op basis van voorstellen
die nog voor deze zomer naar de Kamer komen. Ik heb dat tenminste zo begrepen.
Ik hoor dat graag bevestigd. Ook in dat verband denk ik dat het zeer zinnig
zal zijn als wij dit aspect aan een grondig onderzoek zullen onderwerpen.
Dat wat betreft de kindertabel.
 
 De titel van het tweede voorstel zal ik niet voordragen. Dan zijn wij
immers ineens heel wat verder in de tijd! Ook dit voorstel roept bij mijn
fractie een aantal vragen op. Op zich begrijpen wij dat het voorstel nodig
is om te voorkomen dat wij in dezelfde problemen komen als die van de zomer
van het vorige jaar, met tabellen waarin vreselijke dingen gebeurden die niemand
voorzien had en zeker niet beoogd had. De voorgestelde reparaties daarbij
zijn er twee à drie in totaal. Daarnaast is er nog sprake van een voorstel
om de normhuurcompensatie te verlengen voor het aanstaande jaar. Het gaat
dan om aanpassing van de inkomensparameters en om tijdelijke voorziening van
aanpassing van de huurparameters. Wij kunnen ons voorstellen
dat de gedane voorstellen in werking treden. Wij hebben daarbij wel een paar
vragen.
 
 Kan zich in het jaar 1995-1996 de situatie van vorig jaar weer voordoen?
In dat jaar was er immers sprake van het uiteenlopen van het belastbare bijstandsinkomen
en het minimumloon. Ik hoor daar graag van de staatssecretaris een nadere
toelichting op.
 
 Voorts valt het mij op dat een deel van de aanpassingen voor onbepaalde
tijd geldt, terwijl andere maatregelen in het wetsvoorstel voor één
jaar bedoeld zijn. Ik wijs er wel op dat met name de normhuurcompensatie al
is ingehaald door een eerdere behandeling van andere wetsvoorstellen. Zou
het niet, gegeven de algehele herziening of evaluatie en misschien wel herijking,
beter zijn om alles wat in dit wetsvoorstel staat voor één jaar
te laten gelden? Bij de integrale bezinning kan dan alles goed op een rijtje
gezet worden. Wat wij nu over ons heen krijgen, blijf ik een hapsnap-gebeuren
vinden.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag staan een aantal tabellen en
overzichten opgenomen, acht in totaal. Daarbij viel het mij op dat er in de
meeste tabellen in de derde regel een rare sprong zit. De mensen die in die
categorie zitten, ondervinden een huurstijging van 5,4%. Mijn vraag is hoe
dat kan. Het streven is immers om het maximaal op 4,5% uit te laten komen.
Dat is de normhuurstijging die wij acceptabel vinden. Ik hoor hier graag een
verklaring voor. Zitten er hier addertjes onder het gras en worden wij straks
weer geconfronteerd met legio brieven van mensen die hele rare dingen ondervinden?
Ik hoor hier graag meer van.
 
 In de IHS-regelgeving is, zoals altijd, sprake van een maximumhuurbedrag.
Voor het aanstaande jaar is dat bedrag vastgesteld op ƒ 1007,50. Als
ik het goed begrijp, is dat bedrag het resultaat van het ophogen van het bedrag
voor het voorgaande jaar met 4,5%, zijnde het te verwachten gemiddelde. Ik
kan mij voorstellen dat sommige mensen vanwege de huursombenadering een huurstijging
van 6% ondervinden. Moet je het maximumbedrag niet wat hoger stellen? Als
wij het uitrekenen, komen wij op ƒ 1020,78. Daarmee kan men voorkomen
dat iemand, alleen als gevolg van de huurstijging, ineens uit de huursubsidiegerechtigdheid
zou lopen. Ook daarop hoor ik graag een antwoord.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Voorzitter! Ik vind de opmerkingen van mevrouw Giskes wat mager. Ik had
gedacht dat zij nog wel iets over de kindertabellen zou gaan zeggen. In het
verslag heb ik gelezen dat zij erkent dat het allemaal niet erg fraai is en
uit haar woorden van zoëven maak ik op dat haar fractie node akkoord
is gegaan. Had zij niet ten minste moeten erkennen dat de eigenlijke fout
al is gemaakt bij het opstellen van het regeerakkoord? Als er toen niet tot
die maatregel was besloten, zou er nu geen compensatie nodig zijn geweest.
Wellicht had dan ook veel evenwichtiger en rechtvaardiger op de kinderbijslag
bezuinigd kunnen worden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 De heer Stellingwerf haalt twee dingen door elkaar. Ik heb al vrij ruiterlijk
toegegeven dat wij in de afgelopen zomer al niet erg enthousiast waren voor
het gekozen instrument voor compensatie, maar dat wij toen, net als nu, geen
goed alternatief zagen. Dat is iets anders dan dat de maatregel in de sfeer
van de kinderbijslag niet had moeten plaatsvinden. Wij hebben die maatregel
volmondig verdedigd, zoals de heer Stellingwerf zich misschien herinnert.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Iedereen erkent dat het allemaal doelmatiger en veel efficiënter
moet, maar daar voldoen deze maatregelen bij lange na niet aan. Moet er dan
niet worden erkend dat er een fout is gemaakt? En is dat niet een reden om
op de schreden terug te keren en andere maatregelen te nemen?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Wat de compensatie betreft zou mijn fractie het mooier hebben gevonden
als er een instrument was geweest dat beter aansluit op de hele groep die
het nodig heeft en waarmee geen groepen worden bediend die het niet nodig
hebben. Maar ik heb zo'n instrument nog niet kunnen vinden, evenmin als de
heer Stellingwerf, denk ik. Mijn fractie stemt met het voorstel in als het
op dit moment hoogst haalbare.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik ga eerst in op het wetsvoorstel inzake de kinderbijslag.
 
 Gezien ook het debat dat zojuist heeft plaatsgevonden, mag er worden verwacht
dat de PvdA-fractie geen vijfde termijn zal vragen. Blijkbaar heeft de PvdA-fractie
bij de bruteringsoperatie al haar kruit verschoten als het gaat om huren en
de bescherming van degenen die voor grote woonlasten komen te staan, want
bij de behandeling van dit wetsvoorstel schitterde deze fractie door afwezigheid.
De bedoeling is dat er met dit wetsvoorstel wordt tegemoetgekomen aan huishoudens
die ook volgens mijn fractie een veel te forse ingreep in de kinderbijslag
ondervinden. Ik breng nog maar eens in herinnering dat huishoudens binnen
enkele jaren kunnen worden geconfronteerd met een inkomensachteruitgang van
meer dan ƒ 2000 per jaar. Wat is het jammer dat wij van de pennevrucht
van de heer Duivesteijn nog niets hebben mogen vernemen. Uiteraard zal mijn
fractie met des te meer belangstelling straks zijn mondelinge bijdrage volgen.
Ook de PvdA-fractie moet immers geschrokken zijn van het geringe bereik van
dit wetsvoorstel. Het was al bekend dat de D66-fractie twijfels had. Nu is
bovendien onthuld dat het kwam uit de koker van de PvdA-fractie. Aan die fractie
mag dus worden gevraagd: hoe gaat gij om met 250.000 gezinnen die geen compensatie
ontvangen voor de te forse aanslag in de kinderbijslag?
 
 Dit wetsvoorstel is eigenlijk een onmogelijk voorstel. Hier worden twee
instrumenten met elkaar gemengd, maar er komt geen mooie kleur uit voort,
in elk geval niet de kleur paars. Hoe is het in vredesnaam mogelijk om een
kerninstrument uit de volkshuisvesting te mengen met een instrument uit de
sociale zekerheid, waarvan het doel een tegemoetkoming is in extra gezinsuitgaven
voor kinderen? Deze vermenging heeft dan ook een zeer fletse kleur opgeleverd.
Het zij nog maar eens herhaald: slechts 50% tot 60% van de doelgroep wordt
met dit wetsvoorstel bereikt. De coalitie laat de andere helft willens en
wetens in de kou. Hier past dan ook de kwalificatie onrechtvaardige behandeling.
Je vraagt je af hoe dit wetsvoorstel op basis van een gelijke behandeling
juridisch uitpakt. In dit verband is het amendement van onze collega van het
GPV op de considerans heel interessant, waarmee heel fijntjes, bijna subtiel,
ook in de wet zelf wordt aangegeven dat zij maar een heel beperkt bereik heeft.
 
 Ik ben het eens met de woorden van de heer Stellingwerf van zojuist: in
feite wordt met dit wetsvoorstel onderstreept dat de ingreep op 1 januari
in de Algemene kinderbijslagwet veel te fors is geweest. Men is in een auto
gesprongen, denkend: de bijsturing komt zo dadelijk wel. Tijdens het rijden
komt men nu tot de ontdekking dat het stuur niet links- of rechtsom kan. De
fractie van het CDA roept het kabinet en de coalitiepartijen ertoe op, van
de eerder genomen maatregel terug te komen. Immers, beter ten halve gekeerd
dan ten hele gedwaald. Ook de coalitiepartijen moeten immers met dit wetsvoorstel
in hun maag zitten, zoals wij net al van D66 hoorden. De VVD stelde in de
schriftelijke behandeling onder meer dat zij er onaangenaam door verrast was
dat maar liefst 40% tot 50% van de doelgroep buiten de regeling valt en de
compensatie op een onevenwichtige manier neerslaat. Wij hebben van mevrouw
Giskes zojuist gehoord wat zij schriftelijk al had geuit, namelijk dat zij
kanttekeningen plaatst bij de gedachte van een kindertabel in de IHS. In feite
voelt zij met mij mee dat je dit volkshuisvestingsinstrument niet moet mengen
met een sociaal-verzekeringsinstrument. Bij de PvdA heb ik in mijn tekst puntjes
staan. Die worden straks keurig ingevuld tijdens de spreekbeurt van de heer
Duivesteijn.
 
 Ook de staatssecretaris, toch al een beetje geplaagd bij de bruteringsoperatie,
moet zijn volkshuisvestingshart hebben voelen bloeden bij een dergelijke gewrongen
constructie als nu voor ons ligt. Het moet hem vorige maand zo zwaar gevallen
zijn, dat hij het kabinet geschreven heeft dat hij maar afzag van deze regeling.
Althans, dit hebben wij uit een publikatie in het Algemeen Dagblad begrepen.
Kan de staatssecretaris dit bericht overigens bevestigen? Het is zinvol om
dat in dit debat van hem te horen. Hij had dan wel met een alternatief moeten
komen; wat zou hij dan gedaan hebben?
 
 Hierbij komt dat met dit wetsvoorstel geen onderscheid wordt gemaakt tussen
gezinnen met één kind of meer kinderen. Het blijft bij ƒ
25 per maand compensatie. Zoals ik al zei, zijn er geen extra maatregelen
voor eigenaar-bewoners en voor huurders die geen aanspraak kunnen maken op
IHS. Zijn er onder hen dan geen financieel kwetsbare huishoudens?
 
 Kort samengevat, de fractie van het CDA heeft geen goed woord voor dit
wetsvoorstel over, omdat de hoogte van de uniforme toeslag volstrekt ontoereikend
is, vooral voor huishoudens met meer dan twee kinderen, slechts de helft van
de huishoudens met een laag inkomen wordt bereikt en de invoering van drie
nieuwe tabellen ingaat tegen de breed in deze Kamer levende wens tot vereenvoudiging
van de IHS-systematiek.
 
 Ik kom bij het andere wetsvoorstel. Van de zomer hebben wij ettelijke
malen met de voorganger van de staatssecretaris gesproken over de rare gevolgen
van de parameters die wij toen hanteerden. Met dit wetsvoorstel moeten de
inkomensparameters worden aangepast op basis van de belastbare-bijstandsnorm.
Ik heb een aantal vragen over de inkomenscijfers die de staatssecretaris in
de nota naar aanleiding van het verslag heeft gegeven.
 
 Het ministerie heeft een aantal voorbeelden gegeven van de netto huurontwikkeling
voor de verschillende categorieën huishoudens over de tijdvakken 1994-1995
en 1995-1996. Hieruit is op te maken dat de huurstijging voor huishoudens
met een inkomen op bijstandsniveau in een goedkope woning circa 2% bedraagt,
uitgaande van een generieke verhoging van 4,5%. Hier doet zich blijkbaar het
effect van de huurcompensatie met 2% gelden. Echter, indien een dergelijk
huishouden in een iets duurdere woning zit, bijvoorbeeld van ƒ 500
tot ƒ 600 huur, is er sprake van een huurstijging die rond het gemiddelde
van 4,5% of zelfs daarboven ligt. Waar heeft de normhuurcompensatie nu precies
effect? De kwaliteitskortingsgrenzen die voor alle categorieën huishoudens
inmiddels weer jaarlijks worden geïndexeerd bieden, mijns inziens geen
afdoende verklaring hiervoor. Door de feitelijk opgelegde huurverhoging is
een nog grotere afwijking ten opzichte van het gemiddelde van de IHS-ontvangers
op bijstandsniveau mogelijk.
 
 Hoe moeten wij aankijken tegen de berekende huurstijging voor meerpersoonshuishoudens
van personen van 65 jaar of ouder, met een klein aanvullend pensioen, met
een inkomen van, zeg, rond de ƒ 30.000? Bij een veronderstelde generieke
huurstijging van 4,5% worden deze huishoudens reeds met een netto huurstijging
van tussen de 6,5% en 8,1% geconfronteerd, afhankelijk van de huurprijs. Opvallend
is dat alleenstaanden tussen de 22 en 65 jaar, met een inkomen iets boven
het bijstandsniveau, juist minder huur gaan betalen.
 
 Vervolgens zouden wij de staatssecretaris willen vragen hoe hij aankijkt
tegen deze soms forse verschillen, die zelfs onafhankelijk van de variatie
in huurstijgingen, door de huursombenadering mogelijk gemaakt, kunnen optreden.
Zullen de voorstellen van de interdepartementale werkgroep individuele huursubsidie
ook een deel van deze afwijkingen van het gemiddelde kunnen wegnemen?
 
 Interessant wordt het punt van de financiële consequenties van een
betere afstemming van de subsidiëring op de feitelijke huurstijgingen,
te meer daar de VVD bij de bruteringsoperatie gesteld heeft dat eventuele
wijzigingen budgettair neutraal moeten blijven.
 
 Kan de staatssecretaris ook ingaan op het verschil dat optreedt in de
volgende casus die ik hem zou willen voorleggen? Een meerpersoonshuishouden,
ouder dan 65 jaar en met een inkomen van ƒ 29.500 en een huur van ƒ
460, ontvangt slechts ƒ 60 subsidie, tegenover ƒ 140 subsidie
voor een meerpersoonshuishouden jonger dan 65 jaar en met een inkomen van ƒ
30.000. Dit is een subsidieverschil van ƒ 80 bij een inkomensverschil
van circa ƒ 40.
 
 Voorzitter! De CDA-fractie heeft waardering voor het feit dat de staatssecretaris
onze gedachte heeft willen overnemen om te komen tot een aanpassing van de
maximumhuurgrenzen binnen de individuele huursubsidie en om die niet, zoals
eerder aangekondigd, met 4,8% te laten plaatsvinden, maar met 4,5%, conform
de aanpassing van de puntprijzen binnen het woningwaarderingsstelsel per 1
juli a.s. Hiermee komt toch een behoorlijk bedrag beschikbaar
voor de IHS-gerechtigden. Kortom, het laatste wetsvoorstel heeft iets meer
onze sympathie, zoals de staatssecretaris uit mijn bijdrage begrepen heeft,
dan het eerste wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Mij aansluitend bij de laatste opmerking van collega Biesheuvel,
wil ik opmerken dat ik mij in mijn korte bijdrage zal beperken tot het geven
van wat commentaar op wetsvoorstel 24079: het voorstel over de kindertoeslag,
om het kort samen te vatten.
 
 Dat met een wijziging van de Wet individuele huursubsidie inkomensmaatregelen
worden genomen die geen verband houden met woonlasten van burgers, mag met
recht een noviteit worden genoemd; een noviteit, omdat de Wet individuele
huursubsidie tot dusverre slechts als volkshuisvestingsinstrument is gebruikt.
Maar nood breekt wet, zo lijkt het kabinet te denken. Op korte termijn ziet
het immers geen alternatieven voor een betere compensatieregeling dan via
de Wet individuele huursubsidie. Te laat heeft het kabinet zich gerealiseerd
dat deze wet eigenlijk geen adequate compensatiemogelijkheden bood, om de
financiële pijn van de enorme ingrepen in de kinderbijslag te verzachten.
 
 Nu er geen echte compensatie-alternatieven over zijn, heeft de staatssecretaris
een noodgreep moeten doen door middel van het wetsvoorstel waarover wij vandaag
spreken. Dit alles kennelijk onder het motto: beter een half ei dan een lege
dop. Maar zelfs van dat spreekwoordelijke halve ei is bij lange na geen sprake.
Slechts 10% – dat betreft 180.000 van de 1,8 miljoen kinderbijslaggerechtigde
huishoudens – komt immers maar in aanmerking voor de kindertoeslag in
de individuele huursubsidie. Dat is een zeer gering percentage, zelfs wanneer
het kabinet zegt niet te willen streven naar een 1 op 1-effect.
 
 Beter iets dan niets, zo zal gedacht zijn. Maar wanneer vervolgens blijkt
dat een aanzienlijk deel van de huishoudens die huursubsidie ontvangen, overgecompenseerd
wordt door de kindertoeslag en een ander deel juist wordt ondergecompenseerd,
breekt bij mij de spreekwoordelijke klomp. De onzorgvuldige vormgeving van
dit lapmiddel en de ongelijkheden die optreden in de effecten van de compenserende
maatregelen, vroegen om een kritische ontvangst door de Kamer. Dat is dan
ook gebeurd en, naar wij tot mijn genoegen hebben geconstateerd, niet uitsluitend
van de zijde van de oppositie.
 
 Op de staatssecretaris rust nu de verantwoordelijkheid om aan te tonen
dat dit wetsvoorstel meer is dan een schaamlap. Dat zal niet eenvoudig zijn,
omdat het bereik van deze compenserende maatregel in mijn ogen volstrekt onvoldoende
is. Bij lezing van het wetsvoorstel werd ik al bij de considerans op het verkeerde
been gezet. De considerans wekte namelijk de indruk dat alle huishoudens die
de effecten van maatregelen in de kinderbijslag ondervinden, een tegemoetkoming
ontvangen in de vorm van de kindertoeslag. Nu, zoals ongetwijfeld de staatssecretaris
weet, dit geenszins het geval is, heb ik toch maar een amendement ingediend,
het amendement op stuk nr. 7, dat de inhoud van het wetsvoorstel in mijn ogen
toch wat genuanceerder en in elk geval correcter weergeeft. Ik neem aan dat
de staatssecretaris dat met mij eens zal zijn.
 
 De doelstelling van de wet is om de gevolgen van de maatregelen in de
kinderbijslag, welke huishoudens met kinderen vanaf 1 januari 1995 in meer
of mindere mate ervaren, voor de laagste-inkomenscategorieën, de financieel
kwetsbare groepen, te verzachten. Daarbij wordt vooral gedacht aan huishoudens
die op of net boven het minimumniveau zitten. Maar moeten niet ook huishoudens
met een modaal inkomen en meerdere inwonende kinderen onder die groep van
financieel kwetsbare burgers worden begrepen? Kan de staatssecretaris daarom
ingaan op de precieze reikwijdte van het begrip "financieel kwetsbaren" die
hij met deze wet kennelijk op het oog heeft?
 
 Twee percentages spelen in het wetsvoorstel een belangrijke rol. Volgens
de staatssecretaris mag worden verwacht dat 10% à 15% van de kinderbijslaggerechtigde
huishoudens in aanmerking komt voor de voorgestelde kindertoeslag in de Wet
individuele huursubsidie. In de memorie van toelichting wordt vermeld dat
mag worden verwacht dat van de doelgroep van financieel kwetsbaren 50% tot
60% voor compensatie door middel van de kindertoeslag in aanmerking komt.
Moet ik het nu zo begrijpen dat 50% tot 60% van de 180.000 huishoudens die
een kindertoeslag ontvangen, tot de groep van financieel kwetsbaren behoort?
Kan dan nog wel gesproken worden van een gericht ondersteunen van kwetsbare
groepen in de samenleving? Zowel de huiseigenaren als de huurders die geen
huursubsidie ontvangen, vallen immers buiten de werking van dit wetsvoorstel.
Dat is, zoals gezegd, ongeveer 90% van de doelgroep die in aanmerking zou
kunnen komen voor een tegemoetkoming.
 
 Tussen de huishoudens die wel een kindertoeslag ontvangen, bestaan overigens
grote verschillen. Het ene gezin krijgt, zoals gezegd, relatief te veel gecompenseerd,
het andere juist te weinig. Dat dit nadelig uitpakt voor in het bijzonder
grotere gezinnen, behoeft dan ook niemand te verbazen. Die ervaring deden
wij reeds op bij de bespreking van de ongehoorde bezuinigingen in de kinderbijslag
eerder.
 
 In de schriftelijke voorbereiding heb ik dan ook gevraagd naar de mogelijkheden
om te komen tot een bepaalde differentiatie in de hoogte van de kindertoeslag,
afhankelijk van het aantal inwonende kinderen onder de 18 jaar, om zo de scheefheid
in compensatie van gezinnen te verminderen. Van de zijde van D66 en GroenLinks
zijn vergelijkbare vragen gesteld.
 
 Volgens de staatssecretaris zou invoering daarvan te omslachtig zijn en
moeilijk uitvoerbaar. Maar dit betwist ik. In de nota naar aanleiding van
het verslag wordt immers aangegeven dat een huurder die voor huursubsidie
in aanmerking komt op het aanvraagformulier voor de huursubsidie moet aangeven
hoeveel inwonende kinderen onder de 18 jaar zijn huishouden telt. Deze informatie
moet dus al verstrekt worden voor de toekenning van huursubsidie. De gegevens
voor een eenvoudige toekenning van een vaste kindertoeslag per aantal kinderen
onder de 18 jaar zijn dus voorhanden. Daarbij komt nog dat de kindertoeslag
te zamen met de bestaande huursubsidiebijdrage in één subsidiebeschikking
wordt vervat, zodat de gegevens die moeten worden verstrekt voor de toekenning
van de huursubsidie ook kunnen worden gebruikt voor de vaststelling
van de hoogte van de kindertoeslag.
 
 Volgens mij is het daarom wel degelijk mogelijk om relatief eenvoudig
een differentiatie in de kindertoeslag aan te brengen, zonder dat de totale
uitgaven voor de kindertoeslagenregeling stijgen en er een extra belasting
voor het controle-apparaat ontstaat. Een dergelijke regeling heeft als voordeel
dat de overcompensatie van gezinnen met één of twee inwonende
kinderen onder de 18 jaar kan worden gebruikt om de ondercompensatie weg te
nemen bij de huishoudens van vier of meer kinderen onder de 18 jaar.
 
 Nogmaals, ik mag mevrouw Giskes eraan herinneren dat ook D66 in het verslag
vergelijkbare vragen had gesteld. Ik meen mij zelfs te herinneren dat in het
verslag door haar fractie werd gesproken over "de grofheid van de regeling".
Welnu, ik heb daar iets op gevonden en ik wacht met belangstelling haar bejegening
van mijn amendement af.
 
 Voor die huishoudens die een compensatie voor de ingrepen in de kinderbijslag
ontvangen, geldt dan in ieder geval dat zij enigszins gelijk worden behandeld
in de toekenning van een tegemoetkoming. Met een dergelijke regeling wordt
dan ook een beter bereik en een evenwichtiger spreiding van de compensatiemaatregel
bereikt. Daarom heb ik een budgettair-neutraal amendement ingediend –
men gelieve daarop te letten, in het bijzonder de coalitiepartijen: budgettair
neutraal, dus dat argument hebben zij in elk geval niet om het af te wijzen –
dat deze differentiatie naar kinderaantal introduceert. Dit amendement staat
op stuk nr. 6. Nogmaals, ik vind dat dit amendement en de daarin voorgestelde
regeling de toets van eenvoud kan doorstaan.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag passeren verschillende compensatie-alternatieven
de revue, die een voor een echter op de korte termijn geen oplossing bieden
voor de vergroting van het bereik van de inkomenscompenserende maatregelen.
De staatssecretaris sluit niet uit dat de thans gekozen oplossing –
de kindertoeslag in de Wet IHS – onderdeel kan uitmaken van de herijking
van dit volkshuisvestingsinstrument. Naar mijn mening zal dit zonder meer
het geval moeten zijn. Een compensatiemechanisme buiten de Wet IHS met een
veel breder bereik, valt beslist te verkiezen boven de thans voorgestelde
IHS-vreemde kindertoeslagregeling. Ik voeg er voor de volledigheid aan toe,
dat een substantiële reparatie van de bezuinigingen in het kader van
de kinderbijslag natuurlijk verre de voorkeur verdient. Wij moeten echter
ook de politieke realiteit in acht nemen.
 
 Voorzitter! Het zal de staatssecretaris duidelijk zijn dat de fractie
van het GPV niet staat te juichen bij dit wetsvoorstel, om een understatement
te gebruiken. Het geheel overziende moet ik constateren dat het tafereel buitengewoon
weinig fraai is. Natuurlijk, de hoofdschuldige – het zij ruiterlijk
erkend – is de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
die ongehoord heeft gekapt in de kinderbijslag. Bijna was zelfs de elementaire
zorg voor de financieel minst draagkrachtigen zoekgeraakt. De staatssecretaris
van VROM kreeg vervolgens de zeer twijfelachtige eer, deze kwetsbare groep
te hulp te komen. Daarvoor moest hij ze echter wel eerst weten te vinden.
Daarin is hij met het IHS-instrument onvoldoende geslaagd. Hij lijkt dan ook
op de man die in het donker op straat iets had verloren en uitsluitend zocht
op plaatsen waar lantarenpalen hem bijschenen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ook ik zal mijn bijdrage beperken tot de kindertoeslag in
de IHS; een ogenschijnlijk heel mooi, sociaal verantwoord voorstel. Wat kun
je daar eigenlijk op tegen hebben? Paars heeft bedacht dat voor de financieel
kwetsbaren in onze samenleving, met name voor de gezinnen met kinderen, een
extraatje gedaan moet worden; een extraatje van ƒ 300 om de eerder
genomen maatregelen in het kader van de kinderbijslag wat te verzachten. Op
het eerste gezicht is daar niets op tegen. Bij bestudering van het wetsvoorstel
rijzen echter veel vragen. Die vragen zijn in de schriftelijke voorbereiding
onvoldoende beantwoord.
 
 Voorzitter! Toen ik vanmorgen hoorde dat ik dit wetsvoorstel moest doen
en begon met het lezen van de amendementen, kwam ik als eerste het amendement
van collega Van Middelkoop tegen. Ik dacht, mijn hemel, is men in die commissie
bezig met amendementen die ertoe strekken de overwegingen van het wetsvoorstel
te veranderen? Hoe ver gaan wij dan wel niet als Kamer? Het wetsvoorstel lezend,
kan ik echter niet anders zeggen dan dat dit amendement nodig is. De regering
is immers niet bezig voor iedereen te compenseren, maar slechts voor een deel
van de getroffen gezinnen. Als de regering dat doet, moet zij duidelijk zijn
en zich niet mooier voordoen dan zij is. Want, voorzitter, slechts de helft
van het aantal mensen dat getroffen is door de bezuinigingen op de kinderbijslag
krijgt deze kleine compensatie. Dan vraag je je in eerste instantie af, wat
er gebeurt met die andere helft. Wat gebeurt er met de gezinnen die ook getroffen
zijn? Wordt voor hen helemaal niets overwogen? Ook vraag ik, hoe die doelgroep
uiteindelijk bepaald is. Als slechts de helft bereikt wordt – het gaat
om zo'n 40% à 60% – moet je eigenlijk concluderen dat een ander
deel onterecht een beroep hierop doet. Dat begrijp ik echter niet, want individuele
huursubsidie krijg je niet als je het echt goed hebt.
 
 Kortom, voorzitter, de doelgroep lijkt mij vrij arbitrair. Ook het gekozen
bedrag is min of meer natte-vingerwerk geweest van paars; ƒ 300, ongeacht
het aantal kinderen, ongeacht de noodzakelijke woning, etcetera. Het wordt
een compensatie of verzachting genoemd voor de maatregelen in het kader van
de kinderbijslag. Qua systematiek past het hier echter op geen enkele manier
bij. De kinderbijslag is immers nadrukkelijk gekoppeld aan het aantal kinderen?
De huurtoeslag staat hier los van. Mede als gevolg daarvan was het onmogelijk
voor de staatssecretaris om een duidelijk overzicht te geven van de wijze
waarop gecompenseerd kan worden. Ik vraag mij af of hij iets uitvoeriger kan
ingaan op de motivering hiervan. Waarschijnlijk zal hij dat sowieso wel doen
op basis van het amendement van collega Van Middelkoop.
 
 Voorzitter! Gezinnen met kinderen, zeker gezinnen met echt lagere inkomens,
mensen die maandelijks de eindjes aan elkaar moeten knopen, dreigen toch op
de een of andere manier dubbel aangepakt te worden. Indien zij, wat vaak onvermijdelijk
is, schulden hebben moeten maken, zullen zij in overleg moeten treden met
de gemeente voor kwijtschelding, schuldsanerings plannen en
dergelijke. Kinderbijslag werd en wordt niet opgeteld bij je inkomen. Alles
wat je krijgt in het kader van de individuele huursubsidie, dus ook de kindertoeslag
straks, wordt wel bij je inkomen opgeteld. Je krijgt dus een vermindering
van de kinderbijslag, die nooit meetelde, maar je krijgt er iets bij wat wel
gaat meetellen. Daardoor krijg je een scheve verhouding, eigenlijk een vertekend
plaatje ten opzichte van de draagkracht. In de schriftelijke voorbereiding
zijn wij daarop ingegaan. De staatssecretaris hoopt dat gemeenten op een verantwoorde
manier hiermee omgaan. Dat hopen is allemaal erg leuk en aardig, maar daarmee
kun je uiteindelijk in de problemen komen. Ik vraag mij af op welke manier
de staatssecretaris deze hoop in wat meer zekerheid kan omzetten.
 
 Ik kom bij de fundamentelere vraag of de IHS het juiste middel is om te
compenseren en of er uiteindelijk geen oneigenlijk gebruik van wordt gemaakt.
Er is zeer uitvoerig ingegaan op een aantal alternatieven dat volgens de staatssecretaris
voorlag. Ook al was het zeer uitvoerig, echt overtuigend is het volgens de
fractie van GroenLinks niet geweest. De IHS, toch een regeling om de woonkosten
van de laagstbetaalden en de uitkeringsgerechtigden beheersbaar te houden,
betreft de kosten voor het wonen en niet de kosten voor de aanwezige kinderen.
Bovendien is het een inkomensafhankelijke maatregel, wat volgens de meerderheid
van de Kamer in 1991 bij de kinderbijslag niet mocht. De kinderbijslag mag
niet inkomensafhankelijk zijn. Dat wordt door het paarse kabinet vrij snel
weggepoetst. Het zou misschien wel beter zijn om de kinderbijslag toch inkomensafhankelijk
te maken, maar daarvoor is een principiële discussie met de Kamer nodig.
Die is in 1991 gevoerd. Wat mijn fractie betreft, moet en kan die principiële
discussie van 1991 wel opnieuw gevoerd worden. Uiteindelijk is er daar overheen
nog een forse bezuinigingsmaatregel gekomen. Wij zien nu dat die echt negatief
uitpakt voor de financieel zwakkeren in onze samenleving.
 
 Omdat deze maatregel inkomensafhankelijk is, is ook het moment waarop
de toeslag verdwijnt inkomensafhankelijk. Je zit bijvoorbeeld op een uitkeringsniveau
van ƒ 1800 en je neemt er een baan bij. Je mag al steeds minder overhouden
als je gaat verdienen, dus je krijgt maar net ƒ 2000. De regering zegt
iedere keer dat je mensen moet stimuleren om naar de arbeidsmarkt toe te gaan.
De marge is heel klein; wat je meer gaat verdienen, is heel gering. Op het
moment dat je overgaat op een van de beroemde laagbetaalde banen van minister
Melkert, verlies je wel de compensatie van de kindertoeslag via de individuele
huursubsidie. Ging je vroeger over op een baan, dan hoefde je je er absoluut
geen zorgen over te maken wat er met de kinderbijslag gebeurde, want die bleef
toch wel staan. De staatssecretaris kijkt wat verbaasd. Het zijn allemaal
heel kleine verschillen, maar je praat op dat niveau over heel kleine bedragen
als je mogelijkheden zoekt om iets bij te verdienen en er iets beter van te
worden.
 
 De conclusie van mijn fractie is dat dit wetsvoorstel absoluut geen schoonheidsprijs
verdient. Terecht werd van de zijde van de CDA-fractie opgemerkt dat het op
een niet te verklaren wijze discrimineert tussen de een en de ander, tenzij
beiden het recht hebben op een compensatie en alleen maar gepakt worden via
de onterechte bezuinigingen op de kinderbijslag.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Aan de orde zijn twee wijzigingsvoorstellen inzake
de Wet individuele huursubsidie. Op z'n minst op een punt is er spanning tussen
beide wetsvoorstellen. Het ene wetsvoorstel beoogt duidelijk tot een vereenvoudiging
te komen van de procedures en de systematiek. Het andere wetsvoorstel vormt
op zichzelf echter weer een complicerende factor en maakt het weer ingewikkelder.
Als gevolg van dat tweede voorstel hebben wij straks alleen al 12 tabellen
voor het bepalen van de IHS. Het is dus de vraag of wij zo goed op weg zijn
met vereenvoudiging. Mijn fractie pleit ervoor om niet alleen het beleid eens
goed onder de loep te nemen, zoals met de fundamentele herbezinning op het
instrument eerder is toegezegd, maar ook goed naar de wettelijke en juridische
systematiek te kijken. Ik neem trouwens aan dat dit in elkaars verlengde zal
liggen. Misschien dat de staatssecretaris dat kan toelichten. Wij krijgen
een voorstel met betrekking tot de herijking van het instrument. Ik neem,
zoals gezegd, aan dat daarin ook de consequenties voor de wetgeving worden
meegenomen en dat beide zaken in samenhang worden bekeken. Wat mijn fractie
betreft, moeten wij oppassen met elke keer opnieuw incidentele wijzigingen
in wetgeving van dit type aan te brengen. Daardoor wordt de wetgeving immers
vaak alleen maar complexer in plaats van eenvoudiger. Een herbezinning op
de wet is dan geen overbodige luxe meer.
 
 Ik pleit trouwens niet alleen voor een herbezinning op het beleid en op
de wet. Ik meen dat wij in dat licht ook goed moeten kijken naar het budget
voor de IHS. Nog niet zo lang geleden werden bij de beraadslaging over het
wetsvoorstel inzake balansverkorting volkshuisvesting vele woorden gewijd
aan de consequenties van de brutering voor de uitgaven voor de individuele
huursubsidie. Kort na afloop van dat bruteringsdebat verscheen in de pers
het bericht dat per jaar ongeveer 200 mln. zou overblijven bij de uitvoering
van de regeling van de IHS. Ik vraag de staatssecretaris of dat bericht juist
is en of het dan eventueel gaat om een structurele besparing. Dan rijst ook
de vraag hoe dat mogelijke overschot te rijmen is met de uitlating van de
staatssecretaris in het bruteringsdebat, dat er juist extra geld nodig zou
zijn om de huurstijging voor de minima te compenseren. In welke orde van grootte
liggen die extra uitgaven dan? Dat komt dan allemaal toch wat in een merkwaardig
daglicht te staan. Als die berichten in de pers juist zijn, wat gebeurt er
dan met het geld dat kennelijk overblijft bij de IHS-uitgaven? Duidelijkheid
over het macro-budget voor de individuele huursubsidie lijkt mijn fractie
zeer wenselijk.
 
 Over wetsvoorstel 24091, gericht op het vereenvoudigen van het aanpassingsmechanisme,
kan ik betrekkelijk kort zijn. Dat wetsvoorstel heeft de steun van onze fractie.
Wij hebben er op dit moment ook geen vragen over. Wel heeft het ons getroffen
dat enkele belangwekkende amendementen op dit wetsvoorstel zijn ingediend,
die naar mijn bescheiden oordeel de doelstelling van de vereenvoudiging iets
te buiten gaan. Maar daarmee zijn zij nog niet oninteressant. Ik doel dan
met name op de amendementen op de stukken nrs. 8 en 9 van
de heer Duivesteijn. Ik ben zeer benieuwd naar de reactie van de regering
daarop. Ik zal die met grote belangstelling bezien. Nogmaals, de vraag is
of de amendementen passen in de oorspronkelijke doelstelling van het wetsvoorstel.
Maar dat horen wij dan wel van de staatssecretaris.
 
 Ik moet iets meer zeggen over het wetsvoorstel dat de kindertoeslag introduceert
in de Wet individuele huursubsidie. Laat ik vooropstellen dat de SGP-fractie
de gedachte steunt dat bepaalde kwetsbare groepen een gerichte inkomensondersteuning
nodig hebben. Wij hebben echter grote moeite met de manier waarop de regering
met dit wetsvoorstel een reparatie wil toepassen van de effecten die zijn
ontstaan door een ander voorstel dat eind vorig jaar in deze Kamer is aangenomen,
dat betrekking had op ingrijpende bezuinigingen op de kinderbijslag. De discussie
daarover is bekend. Onze fractie was van mening dat de besluiten over de kinderbijslag
absoluut niet in deze vorm hadden moeten worden genomen. Als die lijn gevolgd
was, was reparatie ook niet nodig geweest. Wij hebben toen ook al laten weten
dat wij zeer grote twijfels hadden over de effectiviteit van de voorgestelde
compensatie via de hoogte van de individuele huursubsidie, die toen ook al
in beeld was. Die grote twijfels hebben wij nog steeds. Het zij de regering
toegegeven dat de reparatie voor de korte termijn wellicht het snelst kan
gebeuren door de introductie van de kindertoeslag in de IHS. Wij zouden ons,
wat dat betreft, kunnen voorstellen dat deze mogelijkheid wordt gekozen in
de situatie waarin je een eenmalige overgangsmaatregel moet nemen. Maar daar
hebben wij al heel grote twijfels over. Wij zien niet in dat het wetsvoorstel
bijdraagt aan een doelmatige uitvoering van de IHS-regeling, die bedoeld is
om huurders van een woning een bijdrage te verstrekken ter tegemoetkoming
in de kosten, verbonden aan het genot van de woning. Men kan stellen dat de
kindertoeslag zich niet verzet tegen de bedoeling van de wet – ik vind
dat niet zo'n sterk argument – maar iets anders is of het aanbeveling
verdient om elementen van de kinderbijslagwetgeving in te brengen in de huursubsidiewetgeving,
die geheel andere doelstellingen heeft. Wij vinden de motivering van de regering
in dit wetsvoorstel absoluut te mager.
 
 Een tweede bezwaar tegen het wetsvoorstel is, dat de effectiviteit, gericht
op het beoogde doel, ver onder de maat blijft. Ook andere woordvoerders hebben
daar al over gesproken. Het zal in ieder geval zo zijn, dat nog niet de helft
van de categorie die men eigenlijk bedoelt te compenseren, via deze weg gecompenseerd
kan worden. Daarnaast is er het feit dat onze fractie grote moeite heeft met
het gegeven dat bezitters van een eigen woning die qua inkomen in vergelijkbare
omstandigheden verkeren, niet kunnen profiteren van de beoogde effecten van
het wetsvoorstel. Het bereik van het wetsvoorstel is op geen stukken na wat
daarmee wordt beoogd. Is dat misschien de reden, dat de staatssecretaris aan
het kabinet de vraag zou hebben voorgelegd – als we tenminste de krant
van 31 maart 1995 moeten geloven – of het wetsvoorstel wel moet worden
doorgezet? Ik kan mij daarbij heel wat voorstellen, maar ik vind het wel jammer
dat de staatssecretaris de daad niet bij het woord heeft gevoegd, of daarvoor
althans geen machtiging van het kabinet heeft gekregen. Hoe is dat precies
gelopen? Graag helderheid daarover.
 
 Op grond van de cijfers kan niet gesteld worden, dat het voor de kindertoeslag
beschikbare bedrag echt terechtkomt bij de groep, voor wie de koopkrachtreparatie
is bedoeld. Andere alternatieven scoren wat dat betreft in ieder geval nog
beter. Al met al is dat voor onze fractie een reden dat wij beslist niet staan
te juichen bij dit wetsvoorstel. Integendeel, eigenlijk moeten we zeggen dat
we als wetgever op deze manier – ik beluister dat in alle toonaarden
bij mijn collega's – niet goed bezig zijn. Wij vinden dat de staatssecretaris
een duidelijker motivering naar voren moet brengen om ons van de noodzaak
van dit wetsvoorstel in deze vorm te kunnen overtuigen.
 
 Voorzitter! Binnen het kader van het voorliggende voorstel zijn natuurlijk
nog aanpassingen mogelijk, waaraan collega Van Middelkoop een bijdrage heeft
geleverd, onder andere door een interessant amendement op het punt van verdere
differentiatie. Die gedachte steunen wij binnen dit kader uiteraard, maar
wij zetten heel grote vraagtekens bij het kader dat we nu hier neerleggen.
Onze eerste vraag is, of we daarmee wel op de goede weg zijn. Maar binnen
dat kader zijn zulk soort verfijningen wat ons betreft in ieder geval weer
een verbetering.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik denk dat dit een niet al te uitgebreid debat kan worden,
omdat we hier en daar al een voorschot hebben genomen op de discussies over
het hele huurbeleid, en daarmee ook op het debat over de individuele huursubsidie,
als onderdeel van de behandeling van de wet inzake balansverkorting. Dat maakt
het leven een stukje eenvoudiger. Ik ben het eens met de verschillende collega's
die nog eens hebben aangegeven dat het ontzettend belangrijk is dat de IHS-regeling,
zolang die in deze vorm bestaat, betrouwbaar moet zijn. We moeten gewoon constateren
dat de chaos van vorig jaar, die is ontstaan onder verantwoordelijkheid van
de vorige staatssecretaris, zoals de heer Biesheuvel zo treffend zei, de betrouwbaarheid
van de IHS-regeling in zeer ernstige mate heeft aangetast.
 
 Er is echter nog een tweede aspect wat die betrouwbaarheid aantast, en
dat is de wijze waarop de verschillende kabinetten in de afgelopen tien jaar
zijn omgegaan met de uitwerking van de IHS. Deze uitwerking is telkens op
een heel verfijnde manier niet aardig voor mensen die gebruik maken van de
regeling zelf. Ik geef een voorbeeld. We hebben indertijd in de regeling het
begrip "kwaliteitskorting" opgenomen, wat betekent dat bepaalde woningen die
duur zijn, extra worden gekort, omdat blijkbaar verondersteld wordt dat dure
woningen ook goede woningen zijn. Vandaar dat begrip. Het beleid van de afgelopen
vijf jaar heeft geleid tot forse huurverhogingen. Geconstateerd moet worden
dat de woningen die aanvankelijk goedkoop waren, dus niet onder het begrip
kwaliteitskorting vielen, geleidelijkaan onder het begrip kwaliteitskorting
zijn komen te vallen. Die woningen hebben dus op geen enkele manier een kwaliteitsverbetering
ondergaan en toch worden de mensen die daarin wonen door de toepassing van
de regeling geconfronteerd met het begrip kwaliteitskorting en dus met een
verlaging van de individuele huursubsidie.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Ik begrijp dat de heer Duivesteijn onmiddellijk in het wetsvoorstel duikt
dat niet over de kindertoeslag gaat. Wil hij stellen dat het vorige kabinet
door het beleid dat gevoerd is uiteindelijk moest komen met een aanpassing
van de systematiek? Wil hij dat vol blijven houden?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 U weet dat er een behoorlijke chaos ontstaan is. Daar zijn toen buitengewoon
gezellige bijeenkomsten over gehouden. Ik weet nog dat staatssecretaris Heerma
in deze Kamer meedeelde dat er helemaal niets aan de hand was om vervolgens
te moeten constateren dat er nogal wat grove fouten gemaakt waren bij de uitwerking
van de regeling, met als gevolg dat er voor 120 mln. gecorrigeerd moest worden.
Het ging in ieder geval om behoorlijke bedragen.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Er is toen ook ruiterlijk erkend dat de uitwerking van de systematiek
niet goed was. De Kamer is toen ook in het reces bij elkaar gekomen om dat
op te lossen. Dat had toch met de systematiek van het systeem te maken waaraan,
zoals ik mij meen te herinneren, ook uw fractie steun had gegeven?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Nee, het heeft te maken met de toepassing van het systeem. Er kunnen verschillende
uitgangspunten gehanteerd worden. Om een vervelende opmerking te maken: ik
vind dat het ministerie van VROM en de staatssecretaris als verantwoordelijke
vaak de neiging hebben om te kiezen voor parameters die voor het ministerie
gunstig zijn. Het is dus niet per definitie zo dat het systeem gunstig is
voor degene die gebruik maakt van de individuele huursubsidie. Dan kom ik
weer op het begrip kwaliteitskorting. Er is een reden voor dat er kwaliteitskorting
wordt toegepast. Het niet indexeren van de gehanteerde tabellen betekent dat
steeds meer woningen onder het begrip kwaliteitskorting zullen vallen. Er
worden in de tabellen nog steeds huurprijzen van 1988 en zelfs van ver daarvoor
gehanteerd. De tabellen zijn op het punt van de kwaliteitskorting niet fundamenteel
geïndexeerd, met als gevolg dat steeds meer mensen te maken krijgen met
het begrip "kwaliteitskorting".
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Wilt u volhouden dat het ministerie bewust een eenzijdige interpretatie
geeft van de systematiek?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 En de staatssecretaris. Er is een heel sterke neiging om de regeling zo
scherp mogelijk te maken ten nadele van de gebruikers om ervoor te zorgen
dat zo min mogelijk mensen gebruik maken van de regeling. Dat gebeurt met
uitzondering van mensen die gebruik maken van de bijstand. Deze mensen worden
als het ware maximaal voorzien.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Zouden andere fracties en de PvdA-fractie voordat de heer Duivesteijn
lid werd van de PvdA-fractie dit nooit opgemerkt hebben?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik zou daar bijna "ja" op zeggen, maar het is te verleidelijk om dat te
doen. Het gaat erom dat de Kamer, in het kader van het duurder maken van het
wonen, in de afgelopen jaren sterk de neiging heeft gehad om de toeloop naar
de individuele-huursubsidieregeling te verkleinen. Het begrip "scheefgroei"
heeft daar bijvoorbeeld mee te maken. Er is enorm gestimuleerd om te komen
tot doorstroming, waardoor het aantal gebruikers van individuele-huursubsidieregelingen
aanmerkelijk afnam. De vorige staatssecretaris heeft een keer een instructie
gegeven aan gemeentes om mensen met een lager inkomen alleen nog woningen
uit de bestaande woningvoorraad toe te wijzen. Het zijn stappen om de regeling
voor individuele huursubsidie zo minimaal mogelijk toe te passen. Wat mij
betreft is dit geen diskwalificatie van het geheel, maar wel een constatering.
 
 Ik vind dit op het punt van de kwaliteitskorting onzuiver. Op het moment
dat geld in waarde verandert, moet je ook de huurprijzen of de kwaliteitskorting
op dat punt aanpassen. Het leven is wat dat betreft heel eenvoudig.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 De heer Duivesteijn legt net keurig uit dat de kwaliteitskorting een soort
afbraak is van het recht op IHS, dat de kwaliteit lang niet altijd met de
kwaliteit van de woning te maken heeft. Gaat de heer Duivesteijn nu voorstellen
om de regeling van de kwaliteitskorting af te schaffen?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik stel voor om deze te indexeren. De Kamer heeft mijn amendementen al
gekregen.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Dat is denk ik nog ingewikkelder. Als het zo'n onredelijke regeling is,
die ook nog eens een hoop administratie met zich brengt, zou het dan niet
beter zijn om in plaats van naar de prijs van de woning te kijken en deze
om te zetten in kwaliteit en hier vervolgens de korting op te geven, alleen
te kijken naar de inkomens in verhouding tot de huur en hier huursubsidie
op te geven? Zou het niet beter zijn om dan de kwaliteitskorting af te schaffen?
Ik veronderstel toch na de woorden van de heer Duivesteijn dat de PvdA met
een voorstel in die richting zal gaan komen.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 De PvdA heeft een motie ingediend tijdens het bruteringsdebat. Daar is
hier en daar over gediscussieerd. Die motie behelsde dat de regeling van de
IHS zodanig moet worden vormgegeven dat er als het ware een directe relatie
is tussen de huurstijging en de ontwikkeling van de IHS. Daarin past wat mij
betreft het begrip "kwaliteitskorting" niet meer.
 
 Maar dat is in 1996 aan de orde bij de fundamentele discussie over de
IHS. Wij hebben op dit moment te maken met de bestaande situatie en hoe we
deze eventueel zouden kunnen verbeteren. Ik zou willen voorstellen –
vandaar dat ik het amendement heb ingediend – om de normhuurstijging
van 4,5% ook van toepassing te verklaren op de tabellen voor de kwaliteitskorting.
Hierdoor voorkomen we met elkaar dat mensen ten onrechte, in ieder geval in
het komende jaar, in het begrip "kwaliteitskorting" komen te vallen, terwijl
er slechts sprake is van een huurverhoging.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Ik heb zoëven getracht goede sier te maken met mijn amendement
bij een ander wetsvoorstel. Ik heb gezegd dat het budgettair neutraal zou
zijn. Heeft de heer Duivesteijn enig idee wat de financiële consequenties
van zijn beide amendementen zijn? Dat wordt ons ook gevraagd. Dus deze vraag
mag ook aan de coalitiepartijen gesteld worden.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Voor het volgend jaar zal het gaan, althans zo heb ik uit de ambtelijke
ondersteuning van het ministerie mogen begrijpen, om een bedrag van 11 mln.
Er is sprake van een enorme onderuitputting, ten minste 200 mln. De kranteberichten
zijn hiermee in ieder geval bevestigd. Ik heb deze stukken ook vanuit het
ministerie officieel toegezonden gekregen. Ik denk dat wat dit betreft binnen
het budget op een heel redelijke manier kan worden omgegaan met de amendementen,
zoals we die hier kennen.
 
 Op zichzelf is bijvoorbeeld de verandering van 4,8% naar 4,5% niet vrij
van financiële consequenties. We stellen iedere keer met elkaar die verschillende
onderdelen vast. Ik vind het heel belangrijk dat we als Kamer afstappen van
het in de regeling niet indexeren van bepaalde onderdelen, omdat we daarmee
de regeling onbetrouwbaar maken en ook onsympathiek naar de gebruikers toe.
Ik doe een wat mij betreft heel eenvoudig voorstel om de kwaliteitskorting
te indexeren, zoals ook de andere aspecten geïndexeerd zijn.
 
 Ik kom nu bij mijn tweede amendement. Dit betreft de mensen die te maken
hebben met een huur van ƒ 963. Op het moment dat zij hier één
gulden boven komen, vervalt het recht op IHS. Dat is natuurlijk buitengewoon
onaardig. Het is ook weer zo'n systeem om ervoor te zorgen dat het aantal
gebruikers van individuele huursubsidie geminimaliseerd wordt. Het is een
soort controlemechanisme. Ik denk dat het niet goed is dat dit zo abrupt gebeurt.
Ik zou dan ook bij amendement willen voorstellen om de regeling zodanig te
maken dat mensen, op het moment dat zij boven die bovengrens van ƒ
963 komen, nog wel het recht op huursubsidie behouden, zij het slechts voor
een maximumbedrag. Daardoor hoeven mensen niet halsoverkop hun huis te verlaten.
 
 Ik heb een tamelijk bizar voorbeeld gevonden in een van de dagbladen.
Het ging over mensen van wie de carport plotseling werd meegerekend. Die mensen
kwamen toen ineens boven de IHS-grens uit. Die was toentertijd nog zo'n ƒ
940. Op datzelfde moment waren zij hun individuele huursubsidie, zijnde een
bedrag van ƒ 340 per maand, kwijt. Dat is desastreus. Die mensen kunnen
niet anders dan halsoverkop gaan verhuizen, maar zij hebben natuurlijk een
hele periode te overbruggen. Zij komen dus ernstig in de schulden. Het zijn
immers mensen die echt aan de onderkant van die financiële ladder staan.
 
 Ik vind het goed dat er een maximumbedrag voor de individuele huursubsidie
is, maar de wijze waarop wij het op dit moment hebben vormgegeven, is verkeerd.
Daar gaat mijn tweede amendement over.
 
 Een derde aspect is de fiatteringsgrens. Ik wil alvast aankondigen dat
ik overweeg, straks een motie in te dienen. Als de staatssecretaris echter
positief op mijn opmerkingen reageert, hoef ik die niet in te dienen. De stukken
die ik naar iedereen toegezonden heb, zijn door de feestdagen helaas niet
aangekomen. Dat is heel vervelend. Daarom probeer ik de moties en de amendementen
ook wat uitgebreider toe te lichten. Het gaat immers toch om wezenlijke kwesties
voor de mensen zelf.
 
 In 1993 is de fiatteringsgrens bijgesteld aan de hand van de motie-Ramlal/De
Pree. De fiatteringsgrens is belangrijk voor de vraag of je wel of niet in
aanmerking komt voor individuele huursubsidie boven een bepaald niveau. Die
grens is toen van ƒ 275 naar ƒ 300 gegaan. In het afgelopen
jaar is die niet veranderd. Het voorstel is om de grens dit jaar ook niet
te veranderen. Dat vind ik onjuist. Als wij wel de huren laten stijgen maar
wij laten de fiatteringsgrens laag, dan betekent dat dat steeds meer mensen
met een minimaal inkomen aangewezen zijn op een woning in de goedkoopste sector
van de bestaande woningvoorraad. Die maatregelen betekenen eigenlijk een oneigenlijk
gebruik van de wijze waarop wij die IHS-regeling hebben vormgegeven. Ik wil
de staatssecretaris derhalve vragen om die fiatteringsgrens per 1 juni 1995
te verhogen van ƒ 300 naar ƒ 350, of naar een nader te vast
te stellen bedrag. Daardoor halen wij als het ware die vervelende punten eruit.
Wat ons betreft, heb ik hiermee de belangrijkste aspecten van het desbetreffende
wetsvoorstel aan de orde gesteld.
 
 Het laatste punt heeft betrekking op de opmerkingen over de kindertabel.
Wij hebben zelf geen bijdrage aan het verslag geleverd. Er bestaan gemengde
gevoelens over de uitwerking van de regeling. Ik denk dat de Kamer terecht
vrij breed vraagtekens heeft gezet bij de wijze waarop die kindertabel in
de individuele huursubsidie is uitge werkt. De heer Biesheuvel
heeft het wat politiek aangezet. Dat begrijp ik wel. Bij ons was het in ieder
geval de veronderstelling dat een veel groter aantal mensen daarvan gebruik
zou kunnen maken. Wij hebben als Partij van de Arbeid ons ingezet om in ieder
geval de compensatie voor het wegvallen van de kinderbijslag op de een of
de andere wijze vorm te geven. Het kan op een heleboel manieren. Wij hebben
voor deze manier gekozen. Wat ons betreft is het helemaal geen probleem als
het kabinet de moeite zou nemen om voor de komende jaren te bekijken of het
een betere vorm kan krijgen. Als het kabinet dat al gedaan zou hebben, hebben
wij daar ook geen bezwaar tegen. Ik ben het immers zonder meer eens met verschillende
opmerkingen die hier gemaakt zijn in de trant van dat men hier kritisch tegenaan
kan kijken. Dat laat onverlet dat wij vanuit dit deel van de coalitie er toch
maar voor gezorgd hebben dat het erin zit en het voorlopig voor, in ieder
geval, een belangrijk gedeelte is geregeld.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Fantastisch!
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Dat wordt dus wel erkend, begrijp ik hieruit!
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Ik spreek het zo cynisch mogelijk uit!
 
 U behandelt het eerste wetsvoorstel en zegt dat de staatssecretaris en
de vorige staatssecretaris voor een eenzijdige benadering hebben gekozen en
maar naar één kant van de zaak kijken. Wat doet u nu bij het
tweede wetsvoorstel? U handelt precies even eenzijdig. Hier verwijt de pot
de ketel dat hij zwart ziet.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Mijn eerste opmerking was geen verwijt, althans niet op de manier zoals
u het nu formuleerde. Ik maak kritische kanttekeningen bij de wijze waarop
in de afgelopen tijd de wet haar vorm en uitwerking heeft gekregen. Ik doe
dus ook voorstellen om dat te veranderen. Ik vind het jammer dat u zich beperkt
tot kritiek. U had natuurlijk ook wat voorstellen kunnen laten voorbereiden
op het punt van de kindertabel. Wij hebben op het moment geen betere oplossing
dan de oplossing die het kabinet ons heeft aangereikt. Ik vind het amendement
van de heer Van Middelkoop een sympathieke verbetering van het voorstel zoals
dat op dit moment voorligt. Als het kabinet in staat is om een betere regeling
te maken waarbij al de mensen die getroffen worden op de een of andere manier
geholpen worden, sta ik daar positief tegenover. Ik wil het kabinet op dit
punt oproepen om deze discussie intern aan te gaan.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 U heeft bij alle debatten over huur geprobeerd om tot achter de komma
de laatste huurder tegemoet te komen. U probeert ook nu weer met een aantal
amendementen op het andere wetsvoorstel de zaak op te rekken. Hoe komt het
nu dat u niks doet als het om de kindertabel gaat? U laat gewoon 200.000 huishoudens
in de steek.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Wij hebben ervoor gezorgd, de Partij van de Arbeid in het bijzonder, dat
er sprake is van compensatie. Daarbij is de mogelijkheid gevonden om aan te
sluiten bij de individuele huursubsidie. Ik ben het er overigens mee eens
dat dit niet de beste oplossing is. Wat ons betreft is het niet anders dan
een uitnodiging aan het kabinet om vooral te zoeken naar mogelijkheden die
het net genoemde doel voor elkaar krijgen. Ik ben het daar gewoon mee eens.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Waarom zoekt u pas naar mogelijkheden als het kwaad al is geschied?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Waarom zoek ik pas naar mogelijkheden als het kwaad al is geschied? Deze
discussie heeft plaatsgevonden tijdens de totstandkoming van het regeerakkoord.
De uitkomst is opgenomen in het regeerakkoord. Bij de wijze waarop het is
uitgewerkt, kun je vraagtekens plaatsen.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Dat doet u toch ook? U weet toch, als volkshuisvestingsdeskundige, dat
de individuele huursubsidie als instrument niet te vermengen is met de kinderbijslag?
Die instrumenten kunnen toch niet samengaan? Dat moet u toch erkennen?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Heeft u op dit moment een betere regeling? Dat is de vraag die aan de
orde is. Ik ben het met u eens dat de aansluiting van de kindertabel op de
individuele huursubsidie niet de meest gelukkige is. Ik ben het zonder meer
met u eens dat het jammer is dat wij een te beperkt deel van de doelgroep
kunnen bereiken. Dat is natuurlijk buitengewoon betreurenswaardig. Wat mij
betreft moeten wij dus de vraag aan onszelf stellen hoe wij hier tot een oplossing
kunnen komen. Nu is het mogelijk om te zeggen dat de beoogde regeling niet
doorgaat. Dan zitten wij met een ander probleem. Wij verliezen dan immers
zoveel tijd dat het hele jaar verloren is. De Partij van de Arbeid heeft ervoor
gekozen om in ieder geval voor alle mensen die afhankelijk zijn van individuele
huursubsidie de regeling van toepassing te verklaren. Maar nogmaals, ook ik
vind het zeer wenselijk om een oplossing te vinden waarmee de gehele doelgroep
wordt bereikt.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Weet u wat uw probleem is, mijnheer Duivesteijn? U geeft uzelf die opdracht
te laat. Die had u zichzelf al moeten geven toen uw fractie de Algemene kinderbijslagwet
behandelde. Dat had u al moeten doen toen uw fractie de afgelopen zomer deze
snode plannen ontwikkelde. U geeft uzelf die opdracht pas als het kwaad al
is geschied.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Wat wilt u daar nu eigenlijk mee zeggen? Er is bij het opstellen van het
regeerakkoord gesproken over de kinderbijslag. De fractie van de PvdA is de
discussie aangegaan en zij heeft ervoor gezorgd dat er tenminste sprake is
van compensatie. Bij de uitwerking blijkt dat de doelgroep onvoldoende wordt
bereikt, maar wij hebben dat toch maar voor elkaar gekregen. Ik ben het met
u eens dat er een volgende stap moet worden gezet om ervoor te zorgen dat
er een groter deel van de doelgroep bereikt wordt. Ik nodig de staatssecretaris
dan ook uit om samen met zijn collega's te onderzoeken hoe dat voor elkaar
kan komen.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Dus u bent het er niet mee eens dat het kabinet niets doet voor de overige
huishoudens die ook de kwalijke gevolgen van de maatregel in de kinderbijslag
ondervinden, zoals blijkt uit in de nota naar aanleiding van het verslag?
Dat staat expliciet in het verslag. Daar bent u het dus niet
mee eens?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 De fractie van de Partij van de Arbeid vindt het buitengewoon wenselijk
dat er een regeling komt die voor alle betrokkenen van toepassing is. Zij
constateert dat het kabinet zo'n regeling nu nog niet gevonden heeft. Wij
staan dus voor de afweging of wij hiermee in zee gaan en mijn fractie wil
dit in elk geval geregeld hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag staat heel nadrukkelijk –
maar uw fractie heeft daar niet aan bijgedragen, dus u heeft het misschien
ook niet gelezen – in reactie op vragen van eigenlijk alle oppositiefracties,
wat het kabinet doet ten behoeve van de overblijvende 45%, dat het daar niets
aan doet. Ik merk nu dat u vindt dat de staatssecretaris er wel iets aan moet
doen.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 De fractie van de Partij van de Arbeid is van mening dat die doelgroep
in haar geheel goed moet worden behandeld. Op dit moment lukt dat niet door
tijdgebrek. U hebt natuurlijk wel makkelijk praten, maar wat wilt u dan? Wilt
u dit voorstel afwijzen en de hele doelgroep geen compensatie toekennen? Dat
is gewoon de materiële werkelijkheid waarmee mijn fractie geconfronteerd
wordt. Als het kabinet morgen een beter voorstel doet, juicht mijn fractie
dat toe en ik merk dat de hele Kamer dat graag zou zien.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Voorzitter! De heer Duivesteijn gebruikte bij de behandeling van het andere
wetsvoorstel het woord "bizar". Ik vind het eigenlijk bizar dat hij nu zo
machteloos is.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik ben niet machteloos.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Jawel, want u steekt de armen omhoog en zegt dat u niet veel anders kunt.
Wat u wel had kunnen doen, is met de coalitiepartners de koppen bij elkaar
steken, want de fracties van de VVD en D66 constateren allebei dat dit voorstel
niet geslaagd is. De VVD-fractie heeft het in het verslag zelfs over "heroverweging".
U heeft daar zelfs niet aan meegewerkt, wat ook al bizar is. U hebt zoëven
gezegd dat de maatregel zuiver, betrouwbaar en rechtvaardig moet zijn. Dat
zijn wel de laatste criteria waaraan dit voorstel voldoet.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 In de onderhandelingen die hebben geleid tot dit kabinet heeft de PvdA-fractie
dit resultaat bereikt. Laten wij wel zijn; tijdens die onderhandelingen vonden
andere partijen die compensatie op geen enkele manier noodzakelijk. Mijn fractie
sleept dat resultaat dus binnen en vervolgens komt er een regeling die inderdaad
niet de meest gelukkige is. Ik roep dus de staatssecretaris en het kabinet
op om ervoor te zorgen dat er een regeling komt die voor iedereen goed is.
Maar dat mag niet betekenen dat wij nu niets zouden doen voor alle mensen
die wij wel kunnen helpen.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Uw bijdrage is dus te waarderen, zo begrijp ik. Maar dan blijft het de
vraag, waarom de PvdA-fractie niet in conclaaf is gegaan met de coalitiepartners,
want de tussenliggende tijd had heel goed gebruikt kunnen worden om een echte
oplossing te bereiken.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Laten wij ervan uitgaan dat zulk overleg in het kabinet behoort plaats
te vinden. Als het goed is, maken wij hier niet allerlei regelingen. De vraag
is terecht door een aantal fracties opgeworpen en ik denk dat de staatssecretaris
er maar op moet ingaan.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Als nieuwkomer op dit terrein volg ik met stijgende verbazing de houding
van de fractie van de Partij van de Arbeid. Het is mij opgevallen dat zij
de enige fractie is die niet aan de schriftelijke voorbereiding heeft meegedaan.
Uw bijdrage over het andere wetsvoorstel was heel technisch. Het tweede wetsvoorstel
is heel belangrijk en ik kan mij voorstellen dat het ook voor de Partij van
de Arbeid belangrijk is, maar daarop gaat u uitsluitend in na een interruptie.
 
 Verder presteert u het nu om min of meer trots te zeggen dat u dit uit
de onderhandelingen van afgelopen zomer hebt gehaald, terwijl uw partners
toegeven dat het niet de fraaiste oplossing is. De Partij van de Arbeid is
er dus trots op dat zij het voor elkaar heeft gekregen dat van degenen die
zijn gedupeerd door de kinderbijslagmaatregel, die in samenwerking met de
fractie van de Partij van de Arbeid tot stand is gekomen, slechts de helft
min of meer gecompenseerd wordt. Vervolgens nodigt u de regering ertoe uit,
eens te bekijken of er voor die andere 50% nog mogelijkheden zijn. Is het
nu niet één keer bij de fractie van de Partij van de Arbeid
opgekomen om na te gaan of die kinderbijslagmaatregelen te fors geweest zijn
en heroverwogen moeten worden? Welke ideeën bestaan er bij de fractie
van de Partij van de Arbeid zelf? Het is nogal makkelijk om te zeggen dat
de regering het maar moet doen. U hebt het kunnen lezen: twee pagina's lang
heeft de staatssecretaris, die het ook allemaal maar op zijn bordje kreeg,
uitgelegd dat het niet anders kan omdat daarvoor een fundamentele discussie
met de Kamer nodig is. Daaraan had u kunnen bijdragen door te zeggen dat het
voor de Partij van de Arbeid onverteerbaar is dat slechts zo'n klein deel
van de doelgroep min of meer gecompenseerd wordt. Dat doet u niet; u neemt
niet eens de moeite.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik maak ernstig bezwaar tegen de toon die u hier zet, waarmee ik mij op
geen enkele manier kan identificeren. Ik ben niet pas na een interruptie op
het geheel ingegaan. Wij behandelen op dit ogenblik twee wetten; u hebt er
overigens maar één behandeld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Dat is een inhoudelijke afweging geweest.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik heb drie voorstellen gedaan om het eerste wetsvoorstel te wijzigen
en te verbeteren. Als GroenLinks de Partij van de Arbeid hierop aanspreekt,
zie ik geen enkel probleem. Ik nodig u ertoe uit, op dit punt vooral met ons
mee te gaan.
 
 Tijdens de onderhandelingen over het regeerakkoord hebben wij ons ingezet
voor een compensatie op het gebied van de kinderbijslag. Deze hebben wij in
ieder geval voor elkaar gekregen voor al die mensen die individuele huursubsidie
krijgen. Daar ben ik trots op. Vervolgens kwamen wij er met elkaar achter
dat de toepassing van de regeling minder omvangrijk is dan
wij hadden gedacht of misschien zelfs hadden gehoopt. Wij trekken met elkaar
de conclusie dat dit geen goede zaak is. Dat heb ik hier ruiterlijk toegegeven.
 
 Het is eigenlijk een beetje gek dat ik in de beklaagdenbank kom te staan,
terwijl nota bene wij ervoor gezorgd hebben dat er in het regeerakkoord in
ieder geval een vorm van compensatie staat. Ik ben het met u erover eens dat
het compensatie voor de hele doelgroep zou moeten zijn. Wij hebben echter
in ieder geval dit voor elkaar gekregen. Het is dan zaak voor de regering
om in de komende periode te zorgen voor een regeling waarvan het werkingsgebied
groter is. Als het goed is, hebben wij volgend jaar een nieuwe regeling voor
individuele huursubsidie. Binnen de discussie daarover kan een afweging plaatsvinden
van zaken die wel of niet bij de IHS thuishoren. Ik ben persoonlijk van mening
dat je de IHS zo zuiver mogelijk moet houden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Dan blijft toch staan dat u er trots op bent dat u dit in het regeerakkoord
voor elkaar gekregen hebt. De Partij van de Arbeid ging die onderhandelingen
toch niet in om slechts voor een deel van de gedupeerden iets binnen te halen?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Dien namens uw fractie een voorstel in. Wij zijn daar heel nieuwsgierig
naar. De zaak is buitengewoon gecompliceerd, zoals de staatssecretaris straks
ongetwijfeld uitvoerig zal uiteenzetten; laten wij dus niet al te goedkoop
doen. Dien een voorstel in waarvan de werkingssfeer 100% is. Ik zal dan direct
naar mijn fractie teruggaan om ervoor te zorgen dat wij het samen met u voor
elkaar krijgen. Dat is geen enkel probleem.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Ik heb in mijn bijdrage nadrukkelijk gezegd dat de individuele huursubsidie
niet het goede middel is om compensatie voor de kinderbijslag te geven. Ik
heb ook nadrukkelijk verwezen naar de principiële discussie die gevoerd
is over inkomensafhankelijke kinderbijslag. De staatssecretaris zegt dan:
die is toen door de Kamer afgewezen. Maar ik heb ook gezegd dat dit in 1991
was. Daarna is er een taakstelling van bezuinigingen bij gekomen...
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Dit klinkt allemaal veel te ingewikkeld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Nee, het voorstel van GroenLinks was: ga opnieuw die principiële
discussie aan, als je ziet wat voor gevolgen het een en ander heeft.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Dat ben ik met u eens en dat heb ik ook gezegd.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Dus, wat de PvdA-fractie betreft, gaan wij opnieuw praten over de principiële
discussie betreffende inkomensafhankelijke kinderbijslag?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Dat is, wat mij betreft, een stap te ver, want dat is weer een heel andere
discussie. Het gaat nu even om de vraag of je moet streven naar een regeling
waarbij aan die hele doelgroep recht wordt gedaan. Nu, dat vinden wij. Wij
vinden dat wij samen met het kabinet moeten zoeken naar mogelijkheden daarvoor.
Wat dat betreft is er geen enkel probleem.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Voorzitter! Voor een goede geschiedschrijving merk ik het volgende op.
Het is nu iets te vaak gesteld dat er bij de formatie-onderhandelingen alleen
vanuit de hoek van de PvdA gehecht werd aan die compensatie. Ik zou zeggen:
niets is minder waar. Het enige gedram dat er wel van de kant van de PvdA
is geweest, was aangaande de kindertabel...
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ja, omdat wij een oplossing hebben aangegeven.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Begrijp ik het goed dat de heer Duivesteijn het
liefst wil, dat de aanpassing van de Algemene kinderbijslagwet voor 100% gecompenseerd
gaat worden? Dat zegt hij immers. Zou het dan niet beter geweest zijn, als
bij de coalitie-onderhandelingen...
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Dat begrijpt u verkeerd.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Dat heb ik echt zo gehoord: "liefst 100%: als dat kan, dan sta ik er achter".
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Bedoeld is: 100% van de doelgroep; daar gaat het over. Het probleem is
dat wij niet iedereen bereiken en dat is buitengewoon spijtig.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Zou het dan niet netter zijn geweest en voor de buitenwacht politiek ook
begrijpelijker, als de Partij van de Arbeid het er in de onderhandelingen
uit had gesleept in plaats van nu achteraf pleisters te zoeken?
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik denk dat het resultaat beter had kunnen zijn, maar voorlopig ben ik
trots op het feit dat voor degenen die individuele huursubsidie krijgen, de
compensatie wel geregeld is. Ik ben het zonder meer eens – dat is vooral
een opdracht aan het kabinet – met het streven naar een oplossing waarbij
de doelgroep in zijn totaliteit bereikt wordt.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Dat is heel interessant: het opdracht geven aan het kabinet. Maar u bent
in staat om het kabinet opdrachten te geven of om het kabinet te laten vallen,
bij wijze van spreken. Is het dan niet beter dat de PvdA deze zaken –
het is al gezegd; het is een herhaling – vooraf regelt, in plaats van
achteraf trots te zijn op een verbetering, daar waar eerst een verslechtering
is doorgevoerd? Volgens mij begrijpt hier straks niemand meer wat van.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik denk dat het klip en klaar zo is, dat binnen de discussies die wij
gevoerd hebben en die geleid hebben tot dit kabinet, de PvdA het voor elkaar
heeft gekregen om in ieder geval voor een belangrijk deel van de doelgroep
een vorm van compensatie te krijgen. Dat wij vervolgens moeten constateren
dat dit belangrijke deel nog te smal en te klein is, daar ben ik het mee eens.
Met de constatering dat wij met elkaar moeten kijken hoe dit verbreed kan
worden, heb ik geen enkele moeite: ik heb er geen enkele moeite mee om dat
hier scherp te formuleren, zoals ik het geformuleerd heb.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het betreft hier de behandeling van twee wetsvoorstellen.
Allereerst wil ik het hebben over de wijziging van de individuele huursubsidie,
in verband met de vermindering van de kinderbijslag. Bij de
behandeling in deze Kamer van de wijziging van de kinderbijslagwet, in november
van het vorige jaar, heb ik namens de SP-fractie gezegd dat die maatregel
op zich een aanslag zou betekenen op de financiële positie van gezinnen
met kinderen, met name onder de lagere inkomens. Bovendien heb ik toen de
stelling betrokken dat de negatieve gevolgen van die maatregelen niet zouden
worden ondervangen door de toen al voorgestelde tegemoetkoming in de individuele
huursubsidie via de kindertabel. De heer Duivesteijn was dus gewaarschuwd.
 
 Zonder het geringste gevoel van triomf moet ik helaas vaststellen dat
beide stellingen nu waarheid blijken te zijn. Zoals de staatssecretaris zelf
in de memorie van toelichting schrijft, zijn er bij elkaar 1,8 miljoen gezinnen
met kinderbijslag en daarvan ontvangt slechts tussen de 10% en 15% huursubsidie.
Tussen de 85% en 90% van die gezinnen – de heren Biesheuvel en Van Middelkoop
wezen erop – komt niet in aanmerking voor deze compensatie en gaat er
dus flink op achteruit. Bovendien ontvangt slechts de helft van de mensen
met de laagste inkomens huursubsidie. Dat heeft de Partij van de Arbeid nu
ook ontdekt. Dan is het natuurlijk zaak niet te lang te wachten tot er mogelijk
verbeteringen komen vanuit de werkgroep van de staatssecretaris.
 
 De andere helft, die dus geen huursubsidie ontvangt, wordt nergens door
gecompenseerd. En toch zijn dat mensen van de doelgroep, zelfs de helft van
de doelgroep. Dit wetsvoorstel betekent in feite een ingewikkelde vestzak-broekzakoperatie,
waarbij het grootste gedeelte van het geld tussentijds spoorloos verdwijnt,
althans voor de mensen spoorloos verdwijnt. Die verdwijntruc gaat ten koste
van 1,6 miljoen gezinnen in Nederland.
 
 Uiteraard zal de SP-fractie voor dit wetsvoorstel stemmen, omdat anders
de gezinnen die wel gecompenseerd worden ook nog de dupe worden. Maar het
zal duidelijk zijn...
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Dat vind ik toch heel vreemd. Want u hebt mij net nogal aangesproken op
het feit dat u een 100%-regeling zou willen hebben. Waarom dan nu ineens opportunistisch
toch voor dit wetsvoorstel stemmen?
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Als u had geluisterd, had u mijn argument daarvoor gevonden, namelijk
omdat anders die andere helft ook niet gecompenseerd wordt.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 U zei net dat u een 100%-regeling wilde.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Nee, dat vroeg ik aan u.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 En nu zegt u: uiteraard zullen wij toch voor het wetsvoorstel stemmen.
Dus u herhaalt wat ik zeg. Dat is wel een beetje merkwaardig.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 U ziet nu iets over het hoofd, of u ziet het een beetje scheef, uit een
verkeerde invalshoek. Ik heb aan u gevraagd of u voor 100% wilt compenseren
wat u zelf eerst de mensen heeft aangedaan. Want daar was uw partij medeverantwoordelijk
voor en de SP niet. En ik stel nu dat met het steunen van deze wet, wij het
in ieder geval toch nog zo voor elkaar krijgen, dat de helft van de mensen
gecompenseerd wordt. Zouden wij deze wet niet steunen, dan zou die helft van
de mensen erg boos op ons zijn.
 
 Maar het blijft natuurlijk een feit dat de Partij van de Arbeid er medeverantwoordelijk
voor is dat die andere 50% niets gecompenseerd krijgt.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik heb geen problemen met het feit dat u het wetsvoorstel steunt en dat
u in ieder geval iets voor die doelgroep wilt doen. Ik denk dat dat heel belangrijk
is. Maar ga dan niet eerst hier nog eens vertellen dat het eigenlijk 100%
zou moeten zijn, terwijl u daarbij mijn argumenten gebruikt waarom het toch
belangrijk is dat deze wet er komt. Dat vind ik dubbelhartig.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! De SP-fractie is niet verantwoordelijk voor de
wijziging van de Algemene kinderbijslagwet; wij hebben daar met vele argumenten
tegen gestemd. Dus de heer Duivesteijn kan nu niet zeggen dat wij niet waren
voor een voor 100% handhaven van de kinderbijslagwet zoals die was. Dan behoeft
er ook niets gecompenseerd te worden. Het is mede de Partij van de Arbeid
geweest die dat wetsvoorstel van dit kabinet heeft gesteund dat ertoe heeft
geleid dat een belangrijk deel van de mensen is gedupeerd die met hun inkomen
voor een deel afhankelijk is van de kinderbijslagwet. Dat wordt nu niet of
slecht gecompenseerd, zoals ook de heer Duivesteijn zelf zei. Die doelgroep
wil hij voor 100% compenseren. Ik verwacht dus van de heer Duivesteijn voorstellen
in die richting.
 
 Het zal iedereen duidelijk zijn dat wij grote onvrede hebben met deze
hele operatie. Het is een krakkemikkige operatie die onredelijk is, die oneerlijk
is, die sommige mensen onevenredig zwaar treft en andere mensen die in een
zelfde positie zitten weer niet. Daarbij komt dat een instrument uit de sociale
huisvesting gebruikt wordt om een heel andere deel van het sociale-zekerheidsstelsel
weer te compenseren. De heer Biesheuvel wees erop dat die vermenging onjuist
is. Onjuiste vermengingen leiden bij kleuren altijd tot een vies kleurtje.
Nou, dat is dus ook bij deze wet het geval.
 
 Dan kom ik nu op de wijziging van de individuele huursubsidie in verband
met de verandering van de loon- en inkomstenbelasting. Deze wijziging is bedoeld
om een definitieve oplossing te creëren voor de chaos die vorig jaar
juni/juli ontstaan is. Uiteindelijk is die tijdelijk opgelost. Die oplossing
wordt nu in deze wet vastgelegd. Die chaos heeft de gemeenschap vele miljoenen
aan administratiekosten gekost en veel mensen gedurende een lange periode
veel ellende bezorgd. Veel te laat zijn deze mensen gecompenseerd voor wat
hen is aangedaan door een te grote huurverhoging. Door het belastbaar bijstandsinkomen
als ijkpunt te nemen, moet een dergelijke chaotische situatie in de toekomst
voorkomen worden.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag zijn twee soorten tabellen
opgenomen. In de eerste soort tabellen is gerekend met 4,5% feitelijke huurstijging.
Uit die tabellen blijkt dat in een aanzienlijk aantal gevallen de huurverhoging,
inclusief de huursubsidie, hoger is dan de 4,5% waarmee de staatssecretaris
rekent.
 
 In de tweede soort tabellen is gerekend met verschillende soorten percentages
feitelijke huurverhogingen variërend van 2% tot 7,5%.
Ook uit die tabellen blijkt dat in een aanzienlijk aantal gevallen de huurverhoging
hoger uitvalt dan de feitelijke huurstijging.
 
 Voorzitter! De staatssecretaris noemt deze effecten redelijk en acceptabel.
Het zal hem niet verbazen dat de fractie van de SP die mening niet is toegedaan.
Wij vinden dat zeer onacceptabel. De staatssecretaris herinnert zich ongetwijfeld
de discussie over de motie-Duivesteijn bij het bruteringsdebat. Die discussie
werd nog maar kort geleden zowel in de Kamer als in de media gevoerd en betrof
precies dit punt. De fractievoorzitter van de PvdA, de heer Wallage, deed
het in de media voorkomen alsof de motie een compensatie van de huurverhoging
voor alle IHS-ontvangers inhield. Uiteindelijk bleek de motie-Duivesteijn
niet méér te vragen dan een gelijke behandeling in het kader
van de huurverhoging van IHS-ontvangers en niet-IHS-ontvangers. De inmiddels
ingetrokken motie-Duivesteijn wilde pas in 1996 die verbetering laten ingaan,
na de stelselherziening van de Wet IHS.
 
 Die ongelijkheid zit ook in de tabellen voor het komende huurseizoen.
Mijn amendement strekt ertoe reeds bij déze wijziging van de Wet IHS
die ongelijkheid weg te nemen. Ik wil niet wachten tot volgend jaar of op
de uitslag van de door de staatssecretaris ingestelde werkgroep. Door mijn
amendement wordt de wet zodanig aangepast, dat voor geen enkele ontvanger
van de IHS het percentage van de stijging van de netto huur uitkomt boven
het percentage van de feitelijke huurstijging. Dat kan al ingaan per 1 juli
1995. Daarvoor moet alleen ons amendement aangenomen worden. Ik mag natuurlijk
aannemen dat dit amendement de sympathie heeft van met name de Partij van
de Arbeid, mijnheer Duivesteijn, en ook van de andere coalitiepartijen, gezien
de afloop van het debat over de motie-Duivesteijn. Met andere woorden: de
motie-Duivesteijn is in dit amendement weergegeven in een concrete tekstwijziging.
 
 Voorzitter! Bij het bruteringsakkoord is afgesproken dat de huurverhogingen
tot het jaar 2000 zullen uitkomen op een langjarig gemiddelde van 3,8%. Als
dat werkelijk de inzet van de staatssecretaris is, waarom neemt hij dan bij
deze aanpassing van de IHS een norm van 4,5% huurverhoging? Vertrouwt de staatssecretaris
misschien zijn eigen contractpartners niet? Overigens bestaat daarvoor volgens
ons alle reden, gezien de berichten over de feitelijke huurverhogingen van
de laatste tijd. Het woningbedrijf Amsterdam bijvoorbeeld – met ruim
40.000 woningen de grootste corporatie in Nederland – brengt een gemiddelde
huurverhoging van 5,1% in rekening. De fractie van de SP heeft vele malen
gewaarschuwd voor deze ontwikkelingen bij de geprivatiseerde corporaties.
Dat is ook een van de redenen waarom wij dit jaar voor een huurstop hebben
gepleit, maar de staatssecretaris sluit kennelijk zijn ogen voor deze ontwikkeling.
Hij blijft dus, blind voor de werkelijkheid, geloven in de gemiddeld 3,8%
over de langere termijn. Als hij consequent is, zou hij nu het om de aanpassing
van de IHS gaat ook moeten uitgaan van huurverhogingen van gemiddeld 3,8%
in plaats van 4,5%.
 
 Ik kom bij de amendementen en de motie van de heer Duivesteijn. Hij zegt
in zijn toelichting: door het vrije huurbeleid zullen meer huishoudens dan
ooit uit de individuele huursubsidie gejaagd worden; ik acht dit niet aanvaardbaar.
Dat is een heel interessante opmerking, omdat dit beleid al vijf jaar oud
is en zijn partij daar als regeringspartij al vijf jaar voor verantwoordelijk
is. Ik moet vaststellen dat met zijn amendement het volgende gebeurt. De PvdA,
eerst in coalitie met het CDA en daarna met D66 en de VVD, deelt rake klappen
uit richting huurders. Er vloeit bloed en de PvdA gaat zenuwachtig naar een
verbandtrommeltje zoeken of er nog een pleistertje voor het bloeden is, want
meer is het in feite niet. Toch zullen wij het amendement op stuk nr. 8 steunen,
omdat de huursubsidiegrens hiermee in feite weer enigszins wordt opgetrokken.
Dat is op zichzelf natuurlijk een goede zaak, zij het dat het een slechte
zaak is als je een beetje optrekt wat je in eerdere perioden zo naar beneden
hebt getrapt.
 
 Hetzelfde geldt in feite voor het amendement op stuk nr. 9. Ook hiermee
probeert de heer Duivesteijn een gevolg van eigen beleid een klein beetje
teniet te doen. Wij zullen dat steunen, want een beetje beter is altijd beter
dan helemaal slecht.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik hoop dat ons amendement om de "knik" in de
huursubsidietabellen, de oude motie-Duivesteijn, met name door de PvdA wordt
gesteund, omdat dit toch een behoorlijke mate van onredelijkheid wegneemt.
Ik wil daarbij wel benadrukken dat het maar een druppel op de gloeiende plaat
is bij het slechte beleid van dit kabinet op het gebied van de sociale huisvesting.
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 Voorzitter! De invoering van de kindertabel in de Wet individuele huursubsidie
is een integraal onderdeel van het regeerakkoord. De maatregel dient ter compensatie
van het stelsel van bezuinigingen op de kinderbijslagwet. Dat is de grootste
bezuinigingsoperatie van dit kabinet, bijna 1,5 mld. Het is inderdaad waar
dat specifiek deze compenserende maatregel destijds vooral op aandringen van
de PvdA in het regeerakkoord is gekomen. Dat is ook enigszins te begrijpen,
want in het vorige kabinet heeft de PvdA-fractie nog gepleit voor een forse
verhoging van de kinderbijslag. Nu gaat er bijna 1,5 mld. van af, dus dat
is vanuit het politieke standpunt goed te begrijpen. Dat neemt niet weg dat
het voor D66, zoals mevrouw Giskes net heeft gezegd, en ook voor de VVD heel
goed te billijken valt dat naast zo'n forse bezuinigingsoperatie – nogmaals,
het is de grootste bezuiniging van dit kabinet – een compenserende maatregel
voor de laagste-inkomensgroepen wordt geplaatst.
 
 Er zijn heel veel negatieve opmerkingen over deze wet gemaakt, waarvan
een groot deel terecht is. Ik wil toch ook een enkel voordeel van de wet noemen.
De toeslag geldt voor alle huursubsidiegerechtigden, ongeacht hun inkomen.
Dat betekent dat binnen de categorie van huursubsidiegerechtigden in ieder
geval geen onderscheid naar inkomen wordt gemaakt. Het effect op de armoedeval
zal dan ook beperkt blijven.
 
 Verder lijkt het mij dat er nauwelijks sprake is van uitvoeringstechnische
problemen. Er komen wel een hoop tabellen bij, maar ik denk dat het puur uitvoeringstechnisch
vrij probleemloos kan geschieden. Dat vertaalt zich ook in tamelijk lage uitvoeringskosten.
Maar er is natuurlijk één heel belangrijk bezwaar, namelijk
dat slechts een klein deel van de doelgroep, zo'n 50% tot
60%, kan worden bereikt. Op zichzelf is het natuurlijk verheugend dat klaarblijkelijk
niet alle financieel kwetsbare groepen in Nederland afhankelijk zijn van de
individuele huursubsidie, maar ook wij waren er echt teleurgesteld over dat
de maatregel zo'n beperkt bereik had. Daar zijn zo'n beetje alle fracties
in de Tweede Kamer van geschrokken. Dat is dan ook de reden waarom wij de
staatssecretaris in de schriftelijke voorbereiding, waar wij dus wel aan hebben
meegedaan, heel uitdrukkelijk hebben gevraagd om goed te kijken naar alle
mogelijke alternatieven voor deze wet.
 
 De staatssecretaris is inderdaad alle mogelijkheden die op dit ogenblik
voorhanden zijn, langsgelopen. Hij komt tot de conclusie dat al die alternatieven
slechter zijn dan het huidige voorstel. Hij noemt in dat kader de mogelijkheid
van inkomensafhankelijke kinderbijslag; ook wij vinden dat wij absoluut niet
die richting moeten opgaan, want daarmee zou het probleem van de armoedeval,
dat in ons land al zo groot is, alleen nog maar groter worden. Het is ook
een gevaar dat de bijzondere bijstand als een categoraal inkomensinstrument
zou worden gebruikt, wat immers ook niet de bedoeling is. Dan blijft een generieke
verhoging van de algemene kinderbijslag over. Dat heeft natuurlijk de schoonheid
van de eenvoud. Het moet dan echter wel helaas over zo'n grote groep mensen
worden uitgesmeerd, dat iedereen dan in aanmerking komt voor een toeslag van ƒ
40 in plaats van de huidige ƒ 300 per jaar. Kortom, er is een duidelijk
gebrek aan bruikbare alternatieven. Daarom kunnen wij toch wel akkoord gaan
met deze wet, zij het met moeite. Maar ja, het stond in het regeerakkoord,
het regeerakkoord is nog vers, het draagt onze handtekening en wij zijn goed
voor onze handtekening. Ik begrijp uit de woorden van de heer Duivesteijn
echter wel, dat bij de komende evaluatie van de Wet individuele huursubsidie,
die rond deze zomer zal plaatsvinden, ook een wetswijziging als deze op de
agenda voor onderzoek kan staan.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Het was uw fractie die in het verslag de suggestie heeft gedaan om toch
nog eens te kijken naar een generieke maatregel om wat minder te bezuinigen
op de kinderbijslag. Ik heb u echter ook gehoord bij de verdediging van het
wetsvoorstel dat de bezuiniging op de kinderbijslag bewerkstelligde. Kunt
u zich dan voorstellen dat ik het toch een beetje krokodilletranen vind die
u nu plengt?
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 Ik ben mij van geen tranen bewust.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Toen wij destijds met staatssecretaris Linschoten spraken over de enorme,
zeer ingrijpende bezuiniging op de kinderbijslag, was u de meest fervente
verdediger van dat wetsvoorstel. Maar in het verslag bij het nu aan de orde
zijnde wetsvoorstelletje zegt u: zou je toch niet beter een generieke maatregel
kunnen nemen? Nu releveert u dat nog eens, zegt u dat dit toch allemaal niet
zo fraai en aardig is en trekt u zich vervolgens terug achter uw handtekening
onder het regeerakkoord.
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 Het is inderdaad waar dat wij de grote bezuinigingsoperatie op de kinderbijslag
volmondig hebben gesteund. Ik heb overigens bij de coalitiepartners weinig
meer reserve ondervonden dan bij de VVD-fractie. Wij hebben er nooit bezwaar
tegen gemaakt dat er een vorm van compensatie zou komen. Wij hebben de staatssecretaris
verzocht om naar een betere vorm te kijken. Hij heeft ons er evenwel van overtuigd
dat er geen betere maatregel is.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Ik vrees dat u gelijk heeft met die constatering. Maar betekent dit niet
dat wij nu achteraf moeten constateren dat de wijze waarop enorm is bezuinigd
op de kinderbijslag, in elk geval voor een deel sociaal onrechtvaardig moet
worden genoemd?
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 Nee. Ik deel uw mening dat het ging om een forse bezuiniging op de kinderbijslag,
maar ik meen dat die heel goed te verdedigen is, met name omdat het vooral
om nieuwe gevallen ging. Het treft dus geen bestaande gevallen in hun besteedbaar
inkomen. Wel wordt met de kindertabel nu vooruitgelopen op veel generieke
bezuinigingen op de kinderbijslag die nog moeten volgen. Met andere woorden:
het zal voor veel gezinnen in eerste instantie wat voordeliger uitpakken.
Hoewel dus ook zonder compensatiemaatregel die forse bezuiniging goed verdedigbaar
was, konden wij ermee akkoord gaan dat er voor de laagste-inkomensgroepen
wat zou gebeuren. Het gaat niet om al teveel geld, en daarom kunnen wij daar
goed mee leven.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voor de mensen die het aangaat, gaat het wel om veel geld. Ik neem uw
kritiek op het wetsvoorstel serieus en daarom vraag ik u of u, uitgaande van
de huidige stand van zaken, de bereidheid uit wilt spreken om, zeker nu sprake
is van de nodige economische groei, in de toekomst nog eens wilt kijken of
er niet iets moet worden "teruggerepareerd" – vergeef mij het woord –
van de bezuinigingen in de sfeer van de kinderbijslag.
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 Dat lijkt mij eerlijk gezegd niet erg waarschijnlijk.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Het gaat mij om uw bereidheid.
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 In het regeerakkoord staat natuurlijk dat van jaar tot jaar gekeken zal
worden naar de inkomenssituatie. Daar zullen tal van instrumenten bij worden
gebruikt, zoals koppeling of niet koppeling. Misschien zou ook nog kunnen
worden gekeken naar de kinderbijslag, maar het lijkt mij uitgesloten dat van
dat bedrag van 1,4 mld. structureel een groot gedeelte kan terugvloeien.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Ik wil daarop aansluiten. De nadrukkelijke vraag die de VVD-fractie stelt
in de nota naar aanleiding van het verslag, om fundamenteel te heroverwegen,
wekt bij mij de indruk dat uw fractie bereid is, de maatregel op een andere
manier te gaan aanpakken, zodat dit van tafel kan. Maar ik begrijp uit uw
bijdrage dat dit van begin af aan niet de bedoeling is geweest.
 
 Verder zegt u dat deze maatregel toch nog goed uitvoerbaar en eenvoudig
is. Maar zit hem daar nu juist niet het probleem? Als namelijk blijkt dat
50% van de gevallen niet in de regeling kan worden begrepen, is dat toch een
gigantisch uitvoeringsprobleem?
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 Dat lijkt mij meer een politiek probleem dan een uitvoeringsprobleem.
De fundamentele heroverweging betreft natuurlijk niet het principe van compensatie
als zodanig, want daarvoor hadden wij getekend; dat staat recht overeind.
Het ging alleen om de vorm. De staatssecretaris heeft naar alle mogelijke
alternatieven gekeken en hoe je dat ook noemt, het is in ieder geval een heroverweging,
waar hij niet uit is gekomen, en wij ook niet.
 
 Ten slotte kom ik toe aan het andere wetje, dat gaat over de aanpassingsmechanismen
in de IHS. Zoals we allemaal nog wel weten, is in de zomer van 1994 gebleken
dat het huidige aanpassingsmechanisme niet meer functioneert, wat kwam door
gecompliceerde fiscale redenen. De staatssecretaris stelt een overgangsmaatregel
voor met betrekking tot de inkomensijkpunten en de huurparameters. Hij heeft
met de keuze voor de belastbare-bijstandsnorm als aanpassingsmechanisme naar
mijn mening gekozen voor een nogal ruime oplossing. Kan hij dat bevestigen?
Die oplossing is naar mijn indruk ruimer dan wanneer hij had gekozen voor
het belastbaar minimumloon als aanpassingsmechanisme. Wij gaan daarmee akkoord,
want het lijkt mij dat de staatssecretaris in de geest van de Wet IHS heeft
gehandeld.
 
 Het is natuurlijk wel duidelijk dat er een fundamentele herziening van
de Wet IHS nodig is, waarnaar wij reikhalzend uitkijken. Komt die herziening
voor of na de zomer? Wanneer verwacht de staatssecretaris dat we het een en
ander kunnen zien?
 
 Het lijkt ons dat, in afwachting van die evaluatie en de herziening van
de Wet IHS, amendementen op dat punt overbodig zijn. Ze zijn zeker ontijdig,
zeker als ze financieel ongedekt zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Stellingwerf (RPF):
 
 Voorzitter! Opnieuw wordt de Wet individuele huursubsidie gewijzigd, natuurlijk
als uitvloeisel van het regeerakkoord. Met het ene wetsvoorstel kunnen wij
akkoord gaan. De amendementen van collega Duivesteijn op dat punt komen in
ieder geval in beginsel sympathiek over. Wij zijn in ieder geval benieuwd
naar de reactie van de staatssecretaris op dat punt. Ik zal mij verder beperken
tot het wetsvoorstel inzake de invoering van de kindertabel. Dit voorstel
is volgens de staatssecretaris van Sociale Zaken – nu refereer ik aan
de discussie van november vorig jaar – imperfect. De staatssecretaris
staat blijkbaar niet alleen, omdat twee van de drie coalitiepartijen, D66
en de VVD, zich in het verslag van het onderhavige wetsvoorstel terecht zeer
kritisch over de invoering van de kindertabel hebben uitgelaten. De conclusie
zou volgens ons moeten zijn dat je met deze kromme stok geen rechte slag kunt
slaan.
 
 De invoering van de kindertabel is niet uit de lucht komen vallen. Ik
refereerde zojuist al aan het regeerakkoord. De invoering is het gevolg van
de bij de kinderbijslag doorgevoerde bezuinigingen. Bij de regeringsverklaring
en bij de algemene beschouwingen heeft de RPF-fractie al aangegeven dat bezuinigingen
op de kinderbijslag in een uiterst geval bespreekbaar zijn, maar dat zou dan
wel op een eerlijke en rechtvaardige wijze moeten gebeuren. In dit verband
wijs ik erop dat reeds tijdens het debat met de staatssecretaris van Sociale
Zaken over de AKW in november onze woordvoerder zijn twijfel heeft geuit over
de wenselijkheid van de voorgestelde wijziging. Derhalve is het niet verwonderlijk
dat onze fractie in de schriftelijke bijdrage zich dan ook kritisch over de
invoering van deze kindertabel heeft uitgelaten. Hoe je het ook wendt of keert,
deze maatregel is een doekje voor het bloeden. Wat je met de ene hand van
de grote of grotere gezinnen neemt, wordt slechts ten dele teruggegeven en
dan gaat het ook nog eens alleen om de huurders van woningen.
 
 Mijnheer de voorzitter! De Wet individuele huursubsidie kent diverse tabellen.
De jongerentabel is enkele jaren geleden afgeschaft. Nu wordt er weer een
tabel ingevoerd, een kindertabel. De aanleiding voor het invoeren van deze
tabel heeft niets met de systematiek van de Wet individuele huursubsidie te
maken. Het is een instrument om koopkrachtverlies te repareren. De RPF-fractie
vindt de IHS niet het juiste instrument om dit verlies te repareren. In de
considerans van de Wet IHS wordt namelijk aangegeven dat in deze wet regels
worden gesteld aan de bijdragen die door de overheid ter beschikking worden
gesteld als een tegemoetkoming voor de kosten verbonden aan het genot van
de woning. De considerans spreekt niet over reparatie door koopkrachtverlies
als gevolg van een verlaging van de kinderbijslag. Echter, met de regering
meedenkend, stuit ik op het probleem dat de eigenaar-bewoners niet op een
compensatie kunnen rekenen. Onze fractievoorzitter vroeg bij de algemene beschouwingen
al aandacht voor dit probleem. De premier antwoordde op dat moment: ik heb
geprobeerd aan te geven dat, als er geen problemen zijn rond de uitvoerbaarheid
en er ook geen technische complicaties zijn, ik vanuit het kabinet open sta,
binnen het geheel van de budgettair beschikbare ruimte voor deze compensatie,
voor een onderzoek naar de mogelijkheden om tot een gelijkwaardige behandeling
te komen. Een meer gelijkwaardige en dus rechtvaardige behandeling zou volgens
de staatssecretaris in de nota naar aanleiding van het verslag niet mogelijk
zijn. Hij geeft namelijk een vijftal alternatieven aan die naar zijn mening
meer nadelen dan voordelen opleveren.
 
 Dit brengt mij bij de opmerking dat de staatssecretaris van Sociale Zaken
in het debat over de kinderbijslag van november jongstleden erkend heeft dat
hier een knelpunt ligt. Hij noemt het op dat moment "geen rechtsongelijkheid",
maar het is een van de imperfecties, zoals ik al zei, die het compensatiesysteem
kent. De staatssecretaris van Sociale Zaken berust evenals de staatssecretaris
van VROM in het feit dat voor 20% van de groep belanghebbenden geen compenserende
maatregelen worden genomen. Met die 20% doel ik op de eigenaar-bewoners. Dan
gaat het binnen die groep toch om 7000 à 8000 huishoudens die woonkostentoeslagen
ontvangen via de gemeentelijke sociale diensten. Daar doet de staatssecretaris
niets mee. Je zou je kunnen voorstellen om dit probleem aan de gemeenten voor
te leggen. Ik geef toe dat het een zwaktebod van de regering is, maar het
gaat om de koopkrachtreparatie van een groep die te lijden heeft onder overheidsmaatregelen.
Misschien moet dat gebaar dan wel gemaakt worden. Ik vraag de staatssecretaris
of hij wat dat betreft een mogelijkheid ziet. 
 
 De alternatieven voor de IHS-kindertabel die met name in de sociale en
fiscale sfeer worden gezocht, worden afgewezen, omdat de nadelen zouden overheersen.
Als de fabrikant van een voertuig erkent dat zijn vehikel niet rijwaardig
is, dan moet eigenlijk tot de conclusie gekomen worden dat er met dat voertuig
niet gereden moet worden. De voorgelegde voorstellen zijn namelijk discriminerend
ten opzichte van gezinnen met meer dan twee of drie kinderen, zoals de staatssecretaris
zelf heeft aangegeven. Onze fractie vindt de invoering van deze kindertabel
daarom onjuist. Differentiatie zou volgens de staatssecretaris niet stroken
met de eenvoudige uitvoering van de Wet IHS, terwijl de controle moeilijker
zou worden. Dat moet je je bedenken voor je iets op papier zet en dat is in
het verleden niet gebeurd. Het doelmatigheidsprincipe weegt in de ogen van
de staatssecretaris blijkbaar zwaarder dan het rechtvaardigheidsprincipe.
Wij wijzen deze afweging met klem af.
 
 Ik vind de opstelling van de staatssecretaris overigens niet helemaal
verwonderlijk. Ik refereer hiervoor opnieuw naar de discussie over de kinderbijslag
van afgelopen november. De staatssecretaris van Sociale Zaken liet zich toen
ontvallen: "Men hoort mij niet zeggen dat de positie van grotere gezinnen
in de toekomst niet zal verslechteren vergeleken met de huidige regeling.
Dat is juist de bedoeling van dit wetsvoorstel." Het heeft er dus alle schijn
van dat het kabinetsbeleid wel degelijk grote gezinnen zwaarder wil treffen
dan kleinere gezinnen. Deze staatssecretaris mag dan feitelijk de kastanjes
uit het vuur halen met deze regeling. Wij wijzen een dergelijke keuze resoluut
van de hand. Daarom heeft het amendement van collega Van Middelkoop op stuk
nr. 6 onze hartelijke steun. Na de woorden van andere fractiewoordvoerders,
die ook hebben gezegd dat het eigenlijk niet zo had gemoeten en dat men slechts
met veel pijn en moeite akkoord gaat, ga ik ervan uit dat ook andere fracties,
coalitiefracties dit amendement zullen steunen.
 
 In de schriftelijke voorbereiding heeft de VVD de staatssecretaris gevraagd
dit wetsvoorstel nog eens fundamenteel te heroverwegen. Ik sprak hier net
bij interruptie al over. D66 vindt de gemaakte keuze weinig gelukkig, ontstaan
bij gebrek aan een goed alternatief ten tijde van de vaststelling van het
regeerakkoord. Dit is ook een zwaktebod.
 
 Gelet op de valide argumenten en op de zware kritiek vanuit de hele Kamer,
zou ik de staatssecretaris willen oproepen dit voorstel alsnog in te trekken.
Ik kom daarmee aan het slot en weer terug bij het begin van de eerste termijn,
dat het gezien de politieke realiteit veel beter was geweest om binnen het
totaal van de kinderbijslag een andere oplossing te kiezen. Wij zullen dit
voorstel niet kunnen steunen, omdat het ondoelmatig, onrechtvaardig en discriminerend
is.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De staatssecretaris zal na de dinerpauze antwoorden. Na de schorsing zullen
eerst mondelinge vragen gesteld worden. Deze orde was vanmiddag reeds afgesproken.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 17.52 uur tot 19.30 uur geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het was de bedoeling, de heer Van den Doel nu gelegenheid te geven, vragen
te stellen aan de minister van Defensie. Aangezien de minister op dit moment
het woord voert in de Eerste Kamer, zullen deze vragen later op de avond worden
gesteld. Wij gaan nu dan ook verder met de behandeling van de wetsvoorstellen
24079 en 24091.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt hervat.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik maak eerst een aantal opmerkingen over de kindertoeslag.
De kindertabel heeft veel vragen opgeroepen. Het lijkt mij dan ook goed, de
geschiedenis van het wetsvoorstel in brede lijnen naar voren te brengen. Er
zijn in het regeerakkoord afspraken gemaakt over bezuinigingen op de kinderbijslag.
Men heeft dit buitengewoon omvangrijke bezuinigingen op de kinderbijslag genoemd.
De partners hebben in het coalitie-overleg afgesproken dat compensatie zal
worden gezocht voor degenen die deze het meest nodig hebben. Er is daarbij
gekozen voor het instrument van de individuele huursubsidie, in de wetenschap
dat niet iedereen daarmee kon worden geholpen. Vanaf het begin is duidelijk
geweest dat de doelgroep niet voor 100% kon worden bereikt.
 
 Vervolgens is in een aantal stadia over dit onderwerp gesproken. In het
debat over de regeringsverklaring is dit onderwerp uitgebreid aan de orde
geweest. Ook in het debat inzake de aanpassing van de kinderbijslagwetgeving
is dit onderwerp uitvoerig aan de orde geweest. Ook is dit onderwerp schriftelijk
aan de orde geweest. Het is mij niet ontgaan dat het verslag van de commissie
bij dit wetsvoorstel ongewoon kritisch was. Dat heeft ertoe geleid dat wij
nog eens zijn nagegaan of bijvoorbeeld de bereikbaarheid van de doelgroep
verbeterd kon worden en of er alternatieven zijn die beter passen bij hetzelfde
doel. Het doel was helder omschreven, namelijk compensatie bieden voor de
meest kwetsbare groep. Het ging daarbij niet om "een beetje" compensatie,
zoals mevrouw Sipkes meldde, want in het huidige wetsvoorstel krijgen mensen
met één of twee kinderen zelfs overcompensatie. Zij krijgen
op basis van dit wetsvoorstel meer terug dan zij kwijtraken via de bezuiniging
op de kinderbijslag. In die zin relativeer ik de opmerking van mevrouw Sipkes
dan ook.
 
 Voorzitter! Wij zijn nagegaan of er alternatieven waren. In de nota naar
aanleiding van het verslag zijn deze alternatieven nog eens op een rij gezet.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat er op dit moment geen beter voorstel voorhanden
is. Ik vond een en ander van zodanig belang dat ik de gedachtenwisseling daarover
ook aan het kabinet heb voorgelegd, met de vraag of er iets betere mogelijkheden
waren. Het antwoord was dat het kabinet niets beters kon bedenken.
 
 Voorzitter! Het antwoord op de vraag, ook gesteld aan het kabinet, of
nog eens nagedacht kan worden over betere alternatieven, in die zin dat dit
beschouwd moet worden als een opdracht om een en ander opnieuw te bekijken,
luidt "neen". Wij hebben overal gezocht, maar niets kunnen vinden. Dit betekent
niet dat het denken daarover gestopt is, maar er is geen sprake van een voortdurend
proces van onzekerheid. Op zeker moment moet men betrokkenen zekerheid bieden
over waar men recht op heeft. Vooralsnog is dit het nu. Er
is wel iets anders aan de hand: een fundamentele heroverweging van het instrument
huursubsidie. Daar kom ik straks uitgebreid op terug. Een werkgroep is daarmee
aan het werk en die rapporteert daarover in oktober. En natuurlijk is dit
ook een van de onderwerpen die bij de werkgroep wordt neergelegd. De hele
huursubsidie is daar immers bij aan de orde.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Voorzitter! Via de pers is ons het bericht geworden dat de staatssecretaris
aan het kabinet heeft voorgesteld om deze regeling maar in te trekken. Dat
bericht is dus niet juist?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik geef geen commentaar op persberichten, want ik ben geen
columnist die commentaren levert op alles wat in het Algemeen Dagblad wordt
gemeld. Dan had ik daar dagwerk aan. Dat doe ik dus ten principale niet.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Ik vraag de staatssecretaris of een bepaald feit al of niet juist is.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik meld u dat ik daar geen commentaar op heb. Het lijkt mij ook wonderlijk
als ik zou melden wat ik aan correspondentie met het kabinet voer. U zou dat
niet eens moeten willen weten!
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Soms lekt er wel eens een brief uit, zoals bij de bruteringsoperatie blijkbaar
ook een brief was uitgelekt.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik geloof niet dat ik aan dat systeem mee moet werken. Het kan wel eens
gebeuren, maar ik laat ze niet uitlekken. Ik wil ook niet aan het systeem
meewerken dat er zo half en half, via wat voor route dan ook, discussies die
al of niet in het kabinet of met het kabinet plaatsvinden, naar buiten komen.
Dat lijkt mij onjuist.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 De staatssecretaris staat hier dus vol overgave dit wetsvoorstel te verdedigen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Volstrekt! En ik ben daarin gesteund door het feit dat geen van de geachte
afgevaardigden die vandaag met mij deze discussie voeren, een alternatief
heeft aangevoerd voor dit systeem. Niemand heeft dat gedaan. Dat tekent de
moeilijkheid van de problematiek. Dat zeg ik niet in verwijtende zin, maar
ik constateer wel het volgende: hoezeer er ook geduid is op het niet ideale
karakter van dit wetsvoorstel, gelijktijdig heeft niemand een beter alternatief
op tafel gelegd.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Dit staat los van een herbezinning op überhaupt de kinderbijslagmaatregelen.
De staatssecretaris heeft zelf aangegeven dat het kabinet heeft gezegd: iets
beters dan wat er nu is, is er niet. Het denken stopt niet. Wij gaan verder,
onder andere binnen de werkgroep die het stelsel van de individuele huursubsidie
zal bekijken. Maar het punt is toch juist dat een deel van de getroffenen
door de kinderbijslagmaatregelen buiten dat stelsel valt. Dan is het toch
vreemd om het aan die werkgroep over te laten.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! De werkgroep bekijkt het systeem van de huursubsidie en daarbinnen
uiteraard ook de systematiek van de kindertoeslag. De werkgroep krijgt natuurlijk
niet als taak om ook nog eens buiten het systeem van de huursubsidie te kijken
of er een systeem te bedenken valt om bijvoorbeeld de werkingssfeer te verbreden.
Ik heb de Kamer gemeld dat wij daarover uitgedacht zijn. U bent daar kennelijk
ook over uitgedacht, want u heeft ook geen beter systeem kunnen bedenken.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ja, dat is zo.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Mijn punt is geweest: als je afspreekt om inderdaad dit soort vergaande
maatregelen ten aanzien van de kinderbijslag te bedenken, en je komt later
tot de ontdekking dat je dat niet kunt compenseren, zeker niet voor de laagstbetaalde
groepen, dan vind ik het geen schande om te zeggen dat het moet worden heroverwogen.
Ik begrijp nu dat het kabinet gewoon zegt: het spijt mij, voor ongeveer de
helft van de gevallen die extra getroffen zijn door de bezuinigingen op de
kinderbijslag, is geen oplossing te bedenken. Alleen voor het deel dat wij
wel via de IHS kunnen doen, kunnen wij nog naar een verbetering van het systeem,
want dat heeft ook nog een aantal manco's. Daar komt het dus op neer. Sorry
mensen, als je buiten de huursubsidieregeling valt, dan is er geen verzachtende
maatregel te bedenken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Dat is gezegd in het regeerakkoord. Dat is gezegd tijdens
het eerste debat dat het kabinet met de Kamer gevoerd heeft. Dat was het debat
over de regeringsverklaring. Dat is ook gezegd tijdens het debat over de bezuinigingen
op de kinderbijslag. Wat mevrouw Sipkes nu constateert, lijkt mij dus geen
nieuws. Ik constateer dat met alle goede bedoelingen vandien, niemand, ook
mevrouw Sipkes niet, een systeem heeft kunnen bedenken dat recht doet aan
het probleem wat zij terecht constateert. Wij hebben het niet kunnen bedenken,
zij heeft het ook niet kunnen bedenken.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Voorzitter! Ik constateer dat de staatssecretaris zegt: omdat er geen
ander systeem is, laat ik ruim 200.000 huishoudens erbuiten. Dat betekent
dus dat hij het niet eens is met de heer Duivesteijn. Die heeft hier zojuist
verklaard dat er toch naar compensatie gezocht moet worden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ook de heer Duivesteijn heeft niet kunnen bedenken hoe het anders moet.
Ik ben uitgedacht. Wij hebben het niet kunnen bedenken!
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Naar mijn idee komt dat omdat u alleen binnen de bandbreedte van de individuele
huursubsidie blijft zoeken. In feite kan men stellen dat u de opdracht niet
had moeten aanvaarden. U wist dat het om een beperkte bandbreedte ging.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik bestrijd dat. In de eerste plaats wijs ik erop dat er in het regeerakkoord
een verband met het regeerakkoord is gelegd. In de tweede plaats wijs ik erop
dat er wel degelijk gekeken is of er buiten de huursubsidie mogelijkheden
waren. Ik herinner aan de nota naar aanleiding van het verslag. Toen is gezegd
dat er, bijvoorbeeld, gekeken kan worden naar de bijzondere bijstand. Wij
hebben dus wel degelijk de vrijheid en de ruimte genomen om nog eens na te
denken of er, buiten de huursubsidie om, andere mogelijkheden
waren. Het antwoord is echter dat wij niets hebben kunnen vinden. U kunt nu
wel constateren dat wij niks hebben gevonden, maar u heeft ook niets gevonden.
Dat maakt uw kritiek toch wat ongeloofwaardig.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Dat bestrijd ik. Er zijn een aantal alternatieven uitgewerkt, die vervolgens
weggestreept worden omdat er een aantal bezwaren zijn. Die bezwaren zijn er
overigens ook bij dit voorstel. Daarnaast constateer ik dat u zegt voor bijvoorbeeld
de eigenaar-bewoners, die in een zelfde financiële situatie zitten, niets
te willen doen. Dit in tegenstelling tot de PvdA-fractie. Dan blijft dus over
dat u een opdracht heeft aanvaard om binnen uw systematiek een oplossing te
vinden. U zou als staatssecretaris voor volkshuisvesting moeten zeggen dat
die niet past op uw bordje en dat het naar een ander bordje moet. Bent u dat
niet met mij eens?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Laat ik daar het volgende over zeggen. Over het wetsvoorstel is door de
geachte afgevaardigden onder andere opgemerkt dat het niet de schoonheidsprijs
verdient. Dat is ook de opvatting van de regering. Wij staan niet te juichen
bij deze systematiek. Wij hebben echter geen betere systematiek kunnen bedenken
en dat heeft, nogmaals, ook de Kamer niet. Het voorstel heeft een aantal bezwaren.
Ten eerste is het in het volkshuisvestingsstelsel natuurlijk een beetje een
vreemde eend in de bijt. Ten tweede maakt het de regeling die eenvoudiger
moest worden, juist ingewikkelder. Zeker! Dat is waar en dat zegt overigens
iets over het belang dat de regering hecht aan het feit dat er compensatie
wordt geboden voor in ieder geval 50% à 60% van de mensen waarvoor
wij dat graag willen doen. Anders hadden wij die bezwaren niet op de koop
toe genomen. Er is dus wel degelijk een afweging gemaakt in de zin van dat
het wetsvoorstel een aantal bezwaren heeft – ik erken die volmondig –
maar dat er iets tegenover staat dat buitengewoon belangrijk is, namelijk
compensatie voor de mensen met huursubsidie. Die mensen worden op deze wijze
immers gecompenseerd. Met alle kritiek kan men achteraf niets anders zien
dan dat er structureel 80 mln. per jaar naar mensen met huursubsidie gaat.
Je kunt de systematiek niet fraai vinden, maar ik ben er toch blij mee dat
deze intensivering kan gebeuren.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Welk voorstel heeft de heer Biesheuvel om het probleem op te lossen? De
staatssecretaris geeft terecht aan dat hij van de Kamer op z'n minst een voorstel
mag verwachten.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Dit is toch opvallend! De staatssecretaris vraagt hier machteloos aan
een van de coalitiepartijen of er andere oplossingen zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Ik...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 U komt nu met een interruptie en een vraag aan het adres van de heer Biesheuvel.
Die kan de heer Biesheuvel beantwoorden. Wij moeten echter oppassen niet allemaal
tussendebatjes te krijgen, te meer daar de eerste termijn al uitvoerig is
geweest. De heer Biesheuvel kan de vraag van de heer Duivesteijn beantwoorden.
Daarna kan de staatssecretaris zijn betoog vervolgen.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Ik constateer dat zowel het optreden van het kabinet als het "gedrang"
van de PvdA-fractie – ik citeer mevrouw Giskes – ertoe geleid
hebben dat er een oplossing gevonden moest worden om de veel te forse bezuinigingen
op de algemene kinderbijslag een beetje te compenseren. U heeft die opdracht
veel te laat aanvaard. U had al bij de maatregelen voor de algemene kinderbijslag
een en ander moeten incalculeren. Ik zal er in de tweede termijn op doorgaan.
Ik constateer tegelijkertijd dat de staatssecretaris accepteert dat twee groepen
die in een gelijke situatie zitten ongelijk behandeld worden. Ik wil graag
dat de staatssecretaris daarop reageert.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 De heer Biesheuvel heeft een beetje gladde formulering gebruikt. Hij heeft
gezegd dat de wet aangaande gelijke behandeling in de gevarenzone komt. Dat
is wel erg gemakkelijk gezegd. Er is naar het oordeel van het CDA òf
sprake van strijd met de Wet gelijke behandeling òf er is geen sprake
van strijd met de Wet gelijke behandeling. Mensen die in gelijke posities
verkeren, worden ook gelijk behandeld. Er is dus geen sprake van dat wij ons
in een gevarenzone van de Wet gelijke behandeling zouden bevinden.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Ik denk dat u mij nu verkeerd citeert en ik heb wat moeite met "gladde
formulering". Als wij elkaar zo gaan bejegenen, kan ik er ook wat van. Ik
constateer dat u twee groepen verschillend behandelt. Ik heb ook puur juridisch
de vraag aan de orde gesteld hoe u dat kunt verdedigen. Ik heb nog niet eens
geschermd met de Wet gelijke behandeling; ik kan mij voorstellen dat hier
artikel 1 van de Grondwet in het geding is, of artikel 26 van het BuPo-verdrag.
Wij hebben in dat verband nog wel andere zaken bij de hand gehad. Wilt u daar
eens heel specifiek op ingaan?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Natuurlijk wil ik dat. Het feit alleen al dat sommige mensen krachtens
de wet huursubsidie ontvangen en anderen niet, is ook zo'n onderscheid. Is
dat dan ook in strijd met de Wet gelijke behandeling? Nee, natuurlijk niet,
want die mensen verkeren in volstrekt verschillende omstandigheden. Het feit
dat een huurder in dezelfde financiële omstandigheden als een eigenaar-bewoner
huursubsidie krijgt en die eigenaar-bewoner niet; is dat evenzeer een principieel
verschil?
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 U erkent toch dat u een bepaalde groep niet bereikt die in dezelfde omstandigheden
verkeert? Dat geeft u zelf aan in de stukken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Nee.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 U behandelt dus groepen in gelijke omstandigheden ongelijk, en dat komt
doordat u een verkeerd instrument gebruikt; daar zit de pijn.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik nodig u graag uit om nu eindelijk eens met een goed instrument voor
de dag te komen. U verwijt mij alsmaar dat het instrument niet goed is. Ik
zeg dat het geen volmaakt instrument is, maar dat er in elk geval 50% tot
60% van de doelgroep mee wordt bereikt. U heeft mij bij geen enkele gelegenheid
zelfs maar een schijn van een alternatief geboden, ondanks
nu pakweg driekwart jaar nadenken.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Ik vind dat een uitermate zwakke verdediging. Wij moeten eerst een veel
te zware ingreep accepteren en daarna moeten wij genoegen nemen met onvoldoende
compensatie. Zoals ik ook tegen de heer Duivesteijn heb gezegd: u had uzelf
de opdracht moeten geven om compensatie te vinden voordat u met het voorstel
inzake de kinderbijslag kwam.
 
 Laten wij reëel zijn. Uit het verslag blijkt dat de VVD-fractie voorkeur
heeft voor een fiscale benadering en dat andere fracties de bijzondere bijstand
willen inzetten, waarmee overigens een veel groter deel van de doelgroep zou
worden bereikt. Dat poetst u gemakshalve allemaal weg. Ik blijf erbij dat
het uitgangspunt, dat u de Algemene kinderbijslagwet als een gegeven aanvaardt,
fout is. Uw tweede fout is dat u het probleem probeert te verhelpen met een
instrument van de volkshuisvesting. U weet net zo goed als ik dat de IHS geen
inkomensinstrument is, maar een kerninstrument van de volkshuisvesting, en
dat hoort hier niet thuis. Ik kan mij dan ook voorstellen dat u het kabinet
in overweging hebt gegeven om aan iets anders te denken, maar daar mogen wij
blijkbaar niet over doorvragen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! De heer Biesheuvel voert een achterhoedegevecht. Of eigenlijk,
hij bevindt zich al ver achter de achterhoede. De afspraken zijn gemaakt bij
het regeerakkoord, er is over gesproken bij het debat over de regeringsverklaring
en bij de debatten over de bezuiniging op de kinderbijslag. Welnu, op zo'n
moment is de vraag aan de orde of zo'n bezuiniging acceptabel is. De Kamer
heeft die vraag bevestigend beantwoord...
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 De coalitie heeft daar "ja" tegen gezegd.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Dus de Kamer. Dat uw fractie het er niet mee eens was, is een andere zaak,
maar de Kamer heeft ermee ingestemd. Bij die gelegenheid is de kwestie van
de compensatie uitvoerig aan de orde geweest en ik constateer dat in al die
maanden niemand een betere vorm gevonden heeft dan wat wij nu hebben voorgesteld.
Ik vind het eerlijk gezegd dan ook een beetje gemakkelijk om de regering al
te hard te verwijten dat zij niets beters heeft gevonden. Wij hebben een instrument
gevonden waarmee 50% tot 60% van de doelgroep bereikt wordt en niemand heeft
mij iets beters kunnen aanreiken.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Daar zou ik niet trots op zijn.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik ben er ook niet trots op, ik constateer het gewoon.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Maar u constateert het op grond van een aantal gegevenheden die wij volgens
u maar moeten accepteren. Wij mogen toch nog wel eens ten principale duidelijk
maken, hoezeer u op de verkeerde weg bent?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Natuurlijk, maar die stelling zou aan kracht winnen als u wel de goede
weg zou kunnen wijzen, maar dat is niet zo.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Ik denk dat u net als velen in deze Kamer bent geschrokken van het geringe
bereik van dit wetsvoorstel. Verder blijf ik erbij dat er best een juridische
zaak te maken is van deze ongelijke behandeling van twee groepen die op dezelfde
manier getroffen worden. U kunt daarmee een behoorlijke scheve schaats rijden.
U zucht, en daaruit concludeer ik dat ik een gevoelige snaar raak.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik zie zo'n zaak met vertrouwen tegemoet. Ik constateer dat de heer Biesheuvel
nog steeds geen schijn van een alternatief bedacht heeft.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Ik begrijp het niet. De staatssecretaris maakt duidelijk dat het kabinet
met steun van de coalitie een groot gat heeft geschoten in de zekerheid van
een grote groep mensen. Nu blijkt dit gat te groot te zijn en de helft van
de mensen te verdrinken. Als niemand, ook de coalitie niet, compensatie weet
te vinden, lijkt het mij beter om vast te stellen dat het gat te groot is
en dat de ingrepen in de Algemene kinderbijslagwet te groot zijn. Als het
gat niet dicht kan, moet je het schip op de helling zetten. Kortom, de maatregelen
van het kabinet en dus het regeerakkoord moeten op de helling. Doet u dat
niet, dan is er geen oplossing en accepteert u het probleem gewoon. Als ik,
of iemand anders van de oppositie, geen antwoord op de problemen weet, moeten
die maar blijven bestaan. Dat kunt u de oppositie toch niet in de schoenen
schuiven? U hebt die fouten toch gemaakt en geaccepteerd?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik schuif niemand iets in de schoenen. Ik houd mij aanbevolen voor constructieve
voorstellen om het probleem op te lossen en heb geconstateerd dat niemand
ze heeft aangereikt, dus ook u niet.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Ik moet constateren dat de maatregelen in het regeerakkoord zo slecht
zijn, dat zij niet te compenseren zijn. Als iets niet te compenseren is en
er onbedoelde gevolgen zijn, net als vorig jaar met de individuele huursubsidie,
moet je ze aanpakken of alles op de helling zetten. U hebt een probleem in
de schoenen geschoven gekregen van een medebewindsman dat u niet kunt oplossen.
Wees nu eerlijk daarin en zeg: wij kunnen het maar voor de helft, dus het
gat blijft lekken, het blijft een probleem voor de mensen. Ik weet de oplossing
niet. Wat het kabinet gedaan heeft en wat u voorstelt, is zo slecht dat ik
er geen andere oplossing voor weet dan herstel van de Algemene kinderbijslagwet.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Dat is het kernpunt. De heer Poppe denkt hier nu een debat over de kinderbijslag
te voeren, maar naar mijn gevoel is dat een heel ander onderwerp dan de huursubsidie,
en daar spreken wij vanavond over. Ik ga het debat over de kinderbijslag niet
overdoen. Daarover is een besluit genomen. U was het er niet mee eens, maar
de Kamer heeft er een besluit over genomen. Daarmee is dat afgedaan.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Ik vind het niet erg gelukkig dat de staatssecretaris voortdurend de heer
Biesheuvel terugstuurt met de opmerking dat hij zelf maar iets anders moet
verzinnen. Terecht voert de heer Biesheuvel het punt van de ongelijke behandeling
op. Wij hebben hier een bezuiniging op de kinderbijslag gehad. Daarna, en
trouwens al tijdens de opstelling van het regeerakkoord, heeft
het kabinet de plicht op zich genomen, voor een doelgroep een reparatie aan
te brengen. Vervolgens moeten wij constateren dat het kabinet er uitsluitend
in slaagt, een deel van die doelgroep, te weten 60%, echt van de kindertoeslag
te voorzien. De heer Biesheuvel zegt dan terecht dat er binnen die doelgroep
van burgers die op compensatie mochten rekenen, sprake is van ongelijke behandeling.
De staatssecretaris mag de heer Biesheuvel dan niet terugsturen met de opmerking
dat hij zelf eens wat moet verzinnen. Het was immers het kabinet zelf dat
constateerde dat er gerepareerd moest worden. Dat argument van de heer Biesheuvel
moet dus wel degelijk serieus genomen worden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik heb dat argument wel serieus genomen, maar ik bestrijd de opstelling
die eruit spreekt. Al bij de opstelling van het regeerakkoord is besloten
tot compensatie via de huursubsidie. Dit is dus niet later eens bedacht. Het
uitgangspunt was dat wij via de huursubsidie zo goed mogelijk zouden repareren.
Dat doen wij ook. Dit betekent niet dat het wetsvoorstel perfect is. Het woord
imperfectie is van mijn collega van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in het
debat over de korting op de kinderbijslag. Ik meen dat hij hiermee een voortreffelijke
term gevonden heeft. Het betekent echter niet dat wij buiten datgene wat wij
bedacht hebben, niet gezocht hebben naar een methode om het bereik te verbeteren.
Ik heb in de nota naar aanleiding van het verslag een overzicht gegeven van
zaken die buiten de huursubsidie liggen. Onze conclusie was, voorzitter, dat
daaruit op dit punt niet een beter voorstel te destilleren viel. Dat is geen
onwil; het is ook geen dogma, geen principe of een wil om mensen verschillend
te behandelen. Het betreft het feit dat dit het beste is dat aan regeling
te vinden was binnen de mogelijkheden die er liggen. Een bereik van 60% –
je kunt er tevreden of ontevreden mee zijn – is niet optimaal, maar
het is toch altijd nog 50% à 60%.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Het gaat niet om de wil en ook niet om de intentie van het
kabinet. Daar kom ik niet aan.
 
 Maar bent u het met mij eens, zo vraag ik aan de staatssecretaris, dat
u binnen de geïdentificeerde doelgroep de ene burger wel bereikt en de
ander niet en dat er derhalve – dat is misschien een kwestie van overmacht;
dat doet er even niet toe – binnen die doelgroep sprake is van een ongelijke
behandeling?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Nee, voorzitter, dat lijkt mij niet de juiste opvatting. Er is een duidelijke
doelgroep gedefinieerd, te weten de doelgroep van mensen met huursubsidie.
Die stond in het regeerakkoord en die bereik ik ook. Dat doet niet af aan
het feit dat er mensen zijn die niet onder die groep vallen en die ook heel
goed iets extra's zouden kunnen gebruiken als compensatie voor de kinderbijslag.
Dat is zo en vandaar dat wij gezocht hebben naar een methode van aanpak. Ik
zou willen dat iemand, hier in de zaal of daarbuiten, een methode had gevonden
om dat perfect te regelen.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Voorzitter! Misschien kan ik een poging doen tot het bij elkaar halen
van verschillende opvattingen. Ik denk dat het verhaal van de staatssecretaris
zeer helder is – ik denk dat ik zelf in eerste termijn een zelfde verhaal
heb afgestoken – zelfs in de richting van de heer Biesheuvel...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mag ik aandringen op enige kortheid, want anders moet u uw betoog maar
in tweede termijn houden.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Wat is er tegen, staatssecretaris, om aan de Kamer toe te zeggen –
er gaat immers toch een onderzoek plaatsvinden naar de nieuwe werking van
de individuele huursubsidie – te zullen bezien of het mogelijkerwijze
volgend jaar op een andere manier geregeld zou kunnen worden? Waarom dat op
dit moment al afstoppen? Ik begrijp uw standpunt en ik steun het ook; ik denk
dat het goed is. Ik denk ook dat de heer Biesheuvel straks voor het wetsvoorstel
zal stemmen; wat dat betreft is er weinig aan de hand. Maar waarom niet die
ruimte gecreëerd?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Daarmee zouden wij de illusie scheppen dat wij wat we in de
afgelopen negen maanden niet hebben kunnen doen, in de komende pakweg zes
maanden – tegen die tijd ben je immers weer toe aan de nieuwe cyclus
van het wetsvoorstel – wel zouden kunnen doen. Ik wil die illusie niet
scheppen. Als er echt een brainwave is, zal ik het niet nalaten om deze naar
voren te brengen. Laat ik het zo met u afspreken. Maar ik wil geen open situatie
scheppen, in de zin van: de hoop geven dat wij dat nog makkelijk kunnen regelen.
Het is namelijk te moeilijk.
 
 Voorzitter! In verband hiermee heeft mevrouw Sipkes gewezen op een punt
dat aan de orde is, te weten de kwestie van het gemeentelijk kwijtscheldingsbeleid.
Het is inderdaad juist dat de kindertoeslag in de huursubsidie een inkomensbestanddeel
is dat in de reguleringen leidt tot een verhoging van de afloscapaciteit.
Dat is overigens niet het enige. Interdepartementaal is het probleem bekend
dat het vergroten van de betalingscapaciteit vaak – niet alleen hierdoor –
wordt afgeroomd door andere regelingen. Er wordt op dit moment gesproken,
ook interdepartementaal maar in bredere zin dan alleen maar betrekking hebbende
op de kindertoeslag, over het gemeentelijk minimabeleid, om te kijken of op
dat punt een oplossing te vinden valt. Mevrouw Sipkes heeft hier inderdaad
op een lastig probleem gewezen. Het geldt niet alleen voor deze regeling;
dit is een onderdeel van het probleem.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 De vraag is, mijnheer de voorzitter, hoe wij dit probleem oplossen. De
staatssecretaris kan wel zeggen dat er inderdaad nog meerdere maatregelen
in dit verband zijn te noemen en hij kan ook verwijzen naar een interdepartementale
groep – dat is prima en ik wens deze groep alle succes – maar
het gaat nu even specifiek hierom. In de schriftelijke beantwoording heeft
hij gezegd dat hij hoopt, dat gemeenten daar rekening mee gaan houden. Er
moet dan toch iets helderders komen, want wij weten nu niet wat er uit de
studie van die interdepartementale groep gaat komen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik ook niet, voorzitter, maar ik denk niet dat het probleem is op te lossen
door een oplossing te zoeken voor deze regeling alleen, omdat het er vele
zijn. Het enige dat je kunt constate ren, is dat het probleem
bestaat – ik erken dit probleem – en dat dit probleem lastiger
wordt door het feit dat je weer een inkomensbestanddeel eraan toevoegt. Maar
het is niet het enige. Ik denk dat mevrouw Sipkes dit debat moet voeren met
de bewindslieden van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het gaat over het minimabeleid;
dit is er een onderdeel van, maar het staat niet op zichzelf. Ik kan haar
voor dit onderdeel alléén dan ook niet echt een antwoord bieden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Sipkes (GroenLinks):
 
 Dat klopt. Maar het probleem hierbij is dat de staatssecretaris van Volkshuisvesting
een oplossing moet vinden voor de gevolgen van een maatregel die door andere
leden van het kabinet is bedacht. Maar voor de mensen maakt het geen verschil
door welke staatssecretaris of minister de maatregel bedacht is. Het probleem
blijft bestaan. Daar zit ik mee. De maatregel die nu door de staatssecretaris
bedacht is, kan voor de mensen gevolgen hebben.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ik kan het hier niet oplossen. Er loopt overleg over deze problematiek,
maar dan breder dan alleen maar over deze kindertoeslag. Want voor allerlei
toeslagen en inkomensbestanddelen geldt hetzelfde. Ik geef u direct toe dat
de zaak er niet gemakkelijker door wordt, omdat er weer een toeslag bij komt.
Er zal dus extra aandacht aan dit probleem moeten worden besteed.
 
 In antwoord op zijn desbetreffende vraag kan ik de heer Van den Berg melden
dat door de keuze van de regeling de doelgroep wordt beperkt tot de mensen
die huursubsidie krijgen. Dit betekent dat de regeling geldt voor mensen tot
de inkomensgrens die geldt voor de individuele huursubsidie. De compensatie
die gegeven wordt is dus niet alleen voor de allerlaagste inkomens. Dat is
inherent aan de systematiek. Binnen de huursubsidie op zichzelf is geen onderscheid
gemaakt in inkomen. De doelgroep van het volkshuisvestingsbeleid is hierbij
dus maatgevend.
 
 De heer Van Middelkoop heeft zijn inbreng vooral in twee amendementen
vormgegeven. Het amendement op stuk nr. 7 gaat over de considerans van het
wetsvoorstel. Ik hoop in tweede termijn wat duidelijker van de heer Van Middelkoop
te horen wat hij met dit amendement bedoelt.
 
 Ik ben van opvatting dat de huidige considerans juist is. Ook in de huidige
considerans is sprake van "huishoudens", wat aanduidt dat het niet om alle
huishoudens gaat. Want dan had er "de huishoudens" gestaan. Bovendien staat
er dat de tegemoetkoming in de individuele huursubsidie wordt opgenomen, waarmee
het logisch is dat degenen die geen individuele huursubsidie ontvangen, niet
voor die tegemoetkoming in aanmerking komen. Dus in die zin is er helemaal
niets mis met de huidige considerans. Ook de Raad van State, die dit soort
teksten zeer nauwkeurig leest, heeft er geen opmerking over gemaakt.
 
 Maar ik moet wel zeggen dat ook met de tekst van de heer Van Middelkoop
niets mis is. Deze tekst zou dan ook een alternatief kunnen zijn, tenzij de
heer Van Middelkoop indirect het kabinet verwijt bewust bepaalde mensen van
die compensatie uit te sluiten. Dan heb ik er de grootst mogelijke bezwaren
tegen. Dan zou ik het ook een volstrekt onacceptabel amendement vinden. Ik
hoor graag van de heer Van Middelkoop wat precies zijn bedoeling is geweest.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Ik zou er niet aan gedacht hebben een amendement te componeren
dat de bedoeling had het kabinet een dergelijk verwijt te maken. Ik heb hierover
al een soortgelijk debat gevoerd met staatssecretaris Linschoten. Van daaruit
zijn wij bij dit debat terechtgekomen. Beide debatten met elkaar verbindend
ben ik, althans zeker in eigen ogen, tot een betere formulering van de overweging
gekomen. Redenerend vanuit de opdracht die de bezuiniging op de kinderbijslag
bevatte, heb ik moeten constateren dat wij die opdracht maar voor een deel
weten te honoreren. Dan vind ik het eerlijker dit te formuleren op de wijze
die ik in mijn amendement heb verwoord.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Dan is het heel helder. Met deze toelichting heb ik geen bezwaar
tegen het amendement.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Betekent dit dat u het amendement overneemt?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ja, voorzitter.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dan zal ik straks, voor de tweede termijn, vragen of daar bezwaren tegen
bestaan en daaruit de conclusie trekken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 De heer Van Middelkoop heeft ook nog een amendement op stuk nr. 6 ingediend,
waarmee hij in de regeling een knip wil aanbrengen tussen gezinnen met één
of twee kinderen en gezinnen met drie of meer kinderen. Ik heb daar niet zozeer
principiële bezwaren tegen, alswel praktische; er zijn een aantal praktische
overwegingen die mij tot een oordeel brengen. Allereerst past het voorstel
niet goed in de eenvoudige oplossing die wij hebben gekozen. Het verwijt van
de Kamer is in feite geweest dat wij een tamelijk grofschalige oplossing voor
het probleem hebben gevonden. Met dit amendement wordt binnen die grofschalige
oplossing ineens een geweldige verfijning aangebracht. Dat past niet erg in
de systematiek.
 
 Vervolgens brengt het de nodige uitvoeringsproblemen met zich in twee
richtingen. Allereerst wordt de controleproblematiek lastiger en op de tweede
plaats moeten er heel snel nieuwe tabellen gemaakt worden. De grote verdienste
van het amendement is echter dat het budgettair neutraal is. Ik prijs de heer
Van Middelkoop daarvoor. Ik moet aanvaarding van het amendement weliswaar
ontraden vanwege de praktische problematiek, maar gezien het budgettair-neutrale
karakter ben ik zeer wel bereid te bekijken of het in de tabellen voor 1996
gerealiseerd kan worden. Ik accepteer dat het daarmee ingewikkelder wordt.
Het betekent immers extra tabellen. Dat moet echter afgewogen worden tegen
het feit dat daarmee een evenwichtiger verdeling van de revenuen van het wetsvoorstel
wordt bereikt. Die afweging hoeft niet per definitie zo uit te vallen, dat
er voor eenvoud gekozen wordt. Er kan ook een andere afweging gemaakt worden.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Ik waardeer het dat de staatssecretaris constructief reageert op de strekking
van het amendement. Ik vind echter dat hij op dit moment tegenover deze Kamer
niet moet komen met het argument van de uitvoeringsproblematiek. Nogmaals,
ik verbind dit wetsvoorstel met de enorme bezuinigingen op de kinderbijslag.
Het is om wat voor redenen dan ook een groot aantal maanden
later dat wij over dit wetsvoorstel spreken. Wij hebben de circulaires gezien
waarin in de richting van de gemeenten nadrukkelijk een voorbehoud is gemaakt
dat deze wet nog in de Kamer moest passeren. Ik vind derhalve dat de Kamer
àlle vrijheid heeft om daarin eventueel verbeteringen aan te brengen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Daar ben ik het volstrekt mee eens. De Kamer heeft die vrijheid. Overigens
heeft dat consequenties in de uitvoeringssfeer. Er zijn meer amendementen
ingediend die elk een verschillende uitvoeringsconsequentie hebben, mede gezien
het korte tijdvak. In de nota naar aanleiding van het verslag heb ik u laten
weten dat de tabellen verstuurd zijn en dat de corporaties in het algemeen
op 1 mei beginnen met het regelen van hun administratie om op 1 juli inderdaad
alles gereed te hebben. Wij hebben onder het grootst mogelijk voorbehoud –
toestemming Eerste Kamer, toestemming Tweede Kamer – de tabellen rondgestuurd.
Dit zou een betrekkelijk eenvoudig aanpassing zijn die in twee weken te realiseren
valt. Dat betekent dat degenen die vroeg gestart zijn, hun werk opnieuw moeten
doen. Het is echter niet onmogelijk. Ik kan daarover niet méér
melden. Dat is ongeveer de rem die er op ligt. Het is niet leuk voor degenen
die snel gestart zijn, het is echter niet onmogelijk.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Zou u dan niet moeten terugkomen op uw aanvankelijk gegeven oordeel, namelijk
dat u het amendement ontraadt? Zou het dan niet passender zijn het aan het
oordeel van de Kamer over te laten?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Het blijft toch een onaangename ingreep in het ingezette proces. De gemeentelijke
woningbedrijven en de corporaties zijn begonnen met de uitvoering. Het gaat
om een groot aantal gevallen. Er wordt wel eens wat gemakkelijk gedaan over
de huursubsidie, het gaat echter om méér dan 900.000 aanvragers.
Je doet dus wel wat. Daarom zou mijn alternatief zijn, het voor één
jaar te accepteren. Ik heb u een loyale toezegging gedaan voor volgend jaar.
Ik heb u echter precies uitgelegd, mijnheer Van Middelkoop, wat mijn bezwaar
is.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Realiseert de staatssecretaris zich dat hij met deze toezegging anticipeert
op het uitkomst van de werkgroep?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ja.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Ik houd het namelijk niet voor onmogelijk dat de werkgroep tot de zeer
zinnige conclusie komt, het hele punt van de kindertoeslag buiten de IHS te
houden. Als dat het verhaal wordt, sta ik over een jaar wel met lege handen.
Ik waardeer de toezegging, ik vrees echter dat ik er wel eens minder aan kan
hebben dan nu gesuggereerd wordt.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Dat zou kunnen. Ik zou het dan met een positief advies aan de werkgroep
meegeven. Het kabinet zal zich op grond van het advies van de werkgroep beraden
op de vraag, hoe het verder moet met de huursubsidie. In die zin is uw zekerheid
vanuit de huidige wetgeving geredeneerd, inclusief uw amendement, niet groter
dan in uw redenatie. Dat zal ook weer ter discussie staan. Als het kabinet
tot de overtuiging komt dat deze systematiek niet verstandig is, zal er toch
een heroverweging moeten plaatsvinden, of het nu wel of niet in de wet is
opgenomen. Ik weet niet of het veel uitmaakt.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 In elk geval een zekerheid voor een jaar.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ja, en de zekerheid van een stukje uitvoeringsproblematiek. Die afweging
moet u maken. Mijn afweging is dat ik het niet prettig zou vinden, maar ik
maak er geen principieel punt van. Dat heeft u heel duidelijk begrepen.
 
 Voorzitter! Daarmee heb ik het eerste wetsvoorstel behandeld. Het tweede
wetsvoorstel heeft een totaal ander karakter. Ik verwijs naar vorig jaar,
toen plotseling bleek dat er een groot probleem ontstond vanwege verschillende
bruto-nettotrajecten in inkomens. Wij hebben toen al moeten constateren dat
het jaarlijks nodig zou zijn om het wetsvoorstel IHS aan te passen. Wij zullen
zo snel mogelijk uit die situatie moeten komen. Op een moment dat de begroting
allang behandeld is en je dus moet werken binnen het raamwerk van de bestaande
begroting en op een tijdstip dat de tabellen zo ongeveer moeten worden verzonden,
betekent dit soort debatten een zodanige werkwijze dat de IHS niet voor lange
tijd kan worden gehandhaafd. Om die reden hebben wij besloten tot de fundamentele
herziening van de IHS.
 
 Vorig jaar is het woord "chaos" genoemd, naar mijn mening niet helemaal
terecht. Toen eenmaal bleek dat er grote, niet voorziene problemen waren,
is er buitengewoon snel en efficiënt ingegrepen door mijn ambtsvoorganger
en zijn medewerkers. Binnen de aanwezige randvoorwaarden heeft men gedaan
wat mogelijk was om het zo goed mogelijk te laten aflopen, zowel voor degenen
die de subsidie moesten verstrekken, de corporaties, als voor degenen die
de huursubsidie ontvingen. Uiteindelijk is er niemand slechter van geworden.
Men had de keuze tussen twee mogelijkheden, waarvan men de beste kon kiezen.
Ik zeg daarmee niet dat het voor herhaling vatbaar is, maar wij hebben ervan
geleerd. Ik vind wel dat er efficiënt en effectief is opgetreden.
 
 
 
 
 
 De heer Biesheuvel (CDA):
 
 Behalve dat de heer Duivesteijn het woord "chaos" heeft gebruikt, heeft
hij ook gezegd dat het ministerie en de vorige staatssecretaris het nogal
zuinig aan berekend zouden hebben. Wat vindt deze staatssecretaris van die
kwalificatie?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Daar heeft de heer Hoogervorst een zeer wijze opmerking over gemaakt.
Hij heeft gezegd dat het huidige wetsvoorstel in die zin nogal royaal is.
Dat tekent de situatie naar mijn gevoel meer dan de opvatting van de heer
Duivesteijn. Natuurlijk is de staatssecretaris van VROM, die in eerste instantie
zijn verantwoordelijkheid heeft voor de volkshuisvesting en de doelgroep daarin,
er niet op uit om de huursubsidieregelingen zo krap mogelijk te krijgen, zoveel
mogelijk mensen uit de huursubsidie te krijgen en te belasten met lage huursubsidies
en hoge huren. Het lijkt mij dat die tekening noch op mijn voorganger, noch
op mijzelf slaat. In ieder geval werp ik die verre van mij. Wel moeten er
afwegingen worden gemaakt. Daarin kan een kabinet wel eens besluiten tot bezuinigingen
die buitengewoon pijnlijk aankomen in de sector van de volkshuisvesting. Het
vorige kabinet heeft dat moeten doen en mijn ambtsvoorganger
is er niet voor weggelopen. Dat is mijn opvatting. Dat is geen blaam voor
hem. Ik constateer dat het kabinet toen in die situatie zat.
 
 Wij hebben nu kunnen constateren dat wij met hetzelfde probleem van de
systematiek zitten, te weten het bruto-nettotraject en dat er dit jaar een
aanpassing moet komen. Dat kun je op twee manieren doen. Als wij waren uitgegaan
van de aanpassing via de ontwikkeling van het minimumloon, had dat betekend –
dat is de systematiek van de wet – dat veel mensen met een bijstandsuitkering
dan wel een andere uitkering die netto hetzelfde resultaat heeft als een bijstandsuitkering
niet de maximale huursubsidie zouden krijgen. Dat is een afweging. De tweede
mogelijkheid is kiezen voor de systematiek van aanpassing via de ontwikkeling
van het belastbaar bijstandsinkomen. Dat betekent dat mensen wat meer krijgen
dan zij in het andere geval hadden gekregen. Er is voor het laatste gekozen.
Om die reden heeft de heer Hoogervorst naar mijn gevoel zeer terecht gezegd:
het kabinet had het ook wat schriller kunnen doen. Ik ben blij dat hij zich
achter deze keuze heeft geschaard, want er is inderdaad royaler omgegaan met
mensen die huursubsidie ontvangen. Dat doet mij deugd. Dat tekent overigens
ook dat het kabinet wel degelijk heel veel belang hecht aan een goed instrument
van de individuele huursubsidie.
 
 Voor alle grote aanpassingen van en discussies over het instrument van
de huursubsidie verwijs ik naar de rapportage over de herijking, de grote
studie naar de toekomstige vormgeving van de huursubsidie. Daar hebben wij
veel aan gehangen. Ik noem de betere aansluiting tussen de netto en de bruto
huur, waarover wij bij de brutering uitvoerig met elkaar hebben gesproken.
Ik noem ook de taakstelling van 200 mln., die er ligt, de aanscherping van
de vermogenstoets die eraan verbonden is en de mogelijke decentralisatie.
Verder noem ik de problematiek van de indexeringen of, liever gezegd, van
het niet aanwezig zijn van de indexering, alsmede de mogelijkheid van fiscalisering.
Ik denk ook aan de bruto-nettoproblematiek, waar ik net over sprak, in de
fiscale sfeer en aan de grenzen van de huursubsidie, zowel wat betreft de
huren als wat betreft de inkomens: tot welke grens moet huursubsidie kunnen
worden gegeven? Als niet het minste punt noem ik ten slotte de wens tot vereenvoudiging
van de systematiek.
 
 Dat alles hoopt het kabinet rond oktober klaar te hebben. De Kamer zal
zo snel mogelijk daarna een voorstel krijgen van hoe het kabinet daarmee denkt
om te gaan. Dat zal het moment zijn waarop wij meer ten principale, zonder
al te grote tijdsdruk, kunnen praten over de vraag hoe wij de huursubsidie
voor pakweg de komende tien jaar een vorm kunnen geven die recht doet aan
de grote belangen van het instrument en die voorkomt dat wij ieder jaar reparaties
moeten aanbrengen. Bij die reparaties hebben wij immers elk jaar weer het
gevoel dat het in een tijdpad moet dat eigenlijk niet kan en dat de Kamer
onvoldoende mogelijkheden laat om serieus over alternatieven te kunnen spreken.
 
 Het huidige wetsvoorstel bevat dus bewust geen principiële aanpassing
van de systematiek. Wij hebben het wel bewust aangepast aan de ontwikkeling
van de belastbare bijstand en aan de verlenging van de 2% normhuurcompensatie,
zoals ook weergegeven in het regeerakkoord. Dat is voor mensen met lage inkomens
een belangrijke tegemoetkoming. Alle andere principiële voorstellen waarover
te spreken is en waarover sommige woordvoerders ook hebben gesproken, zijn
dus bewust buiten de orde gelaten. Dat moest mede, omdat de voorstellen moesten
passen binnen de vastgestelde begroting van VROM voor 1995.
 
 Er is gesproken over overschotten die er in de ramingen zouden zijn. Volgens
de bestaande systematiek vloeit een overschot, zo daarvan sprake is, naar
de algemene middelen. Ik heb dus in mijn begroting geen dubbeltje overschot.
Als er een intensivering moet plaatsvinden, in welke zin dan ook, dan moet
ik terug naar het kabinet met de vraag of dat kan. Dat geldt dus ook voor
de intensivering die heeft plaatsgevonden. De Kamer weet hoe zuinig het kabinet
met intensiveringen is, want het houdt de uitgaven ook graag in de hand. Het
idee dat je, met vrij grote overschotten werkend, binnen de begroting van
VROM tot verbeteringen zou kunnen komen, dient men dan ook zo snel mogelijk
te verlaten. Dat is helaas niet aan de orde.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Ik neem aan dat het overschot inderdaad naar de algemene middelen gaat.
Maar was er, afgezien daarvan, inderdaad sprake van een overschot op de IHS
van ongeveer 200 mln.?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Ja, afgerond komt het daarop neer. De precieze getallen heb ik de Kamer
gestuurd. Maar dat is dus geen bedrag dat op mijn begroting prijkt als zijnde
uit te geven, maar een bedrag dat naar de algemene middelen gaat.
 
 Mevrouw Giskes heeft gevraagd of het wetsvoorstel niet beter voor één
jaar kan gelden. Ik denk het niet. In de eerste plaats krijgen wij nog de
heroverweging. In de tweede plaats zouden wij, als het wetsvoorstel per 1
juli niet wordt verlengd en bepaalde maatregelen tot 1 juli volgend jaar gelden,
bij gebrek aan een nieuw wetsvoorstel weer terugvallen op de hiervoor van
kracht zijnde wet. Dat lijkt mij een systematiek die niet wenselijk is. Wij
streven ernaar, zo snel mogelijk tot een nieuwe systematiek te komen. In dat
systeem is ervoor gekozen, die dingen die meerjarig kunnen worden geregeld
en waarvoor geen reden bestaat om dat niet te doen, niet voor één
jaar te regelen.
 
 Mevrouw Giskes heeft verder gevraagd of het maximumhuurbedrag waarvoor
men nog in aanmerking komt voor huursubsidie, niet verhoogd moet worden met
bijvoorbeeld 6%. Voorzitter! Dat is iets wat ik ten stelligste moet ontraden,
en wel om een aantal redenen. In de eerste plaats zou het betekenen dat mensen
die nu geen huursubsidie krijgen, alsnog weer terugkomen in het huursubsidiesysteem,
wat grote financiële gevolgen zou hebben. Dit zou overigens ook betekenen
dat, omdat het uiteraard niet de bedoeling is om dit eenmalig te doen maar
het consequent door te voeren, er de facto in de huursubsidie geen bovengrens
meer zou zijn. Immers, als je de IHS elk jaar verhoogt met de maximumhuurstijging,
wordt de maximumgrens almaar hoger. Ik zal daar wat meer over zeggen bij het
amendement van de heer Duivesteijn. Deze situatie, waarin je aan de bovenkant
van de huren, dus bij de duurste huizen, nog steeds spreekt
over het recht op huursubsidie, is wel zeer in strijd met de vraag die regelmatig
wordt gehoord, namelijk of het wel zo logisch is om bij woningen die meer
dan ƒ 1000 huur per maand op moeten brengen, nog steeds te spreken
van een recht op huursubsidie, wat in feite nu het geval is. Dat is steeds
moeilijker uit te leggen. Als je kijkt naar het in de hand houden van de uitgaven,
en je weet dat je steeds meer mensen juist aan de bovenkant in het systeem
haalt door jaar op jaar de grens van de huursubsidie te verhogen met het mogelijke
maximum van de huurstijging, dan betekent dit dat je het instrument aan die
kant uitbreidt waar het veel geld kost. Daar gaat het om een type huizen,
waarvan je je moet afvragen of die nu wel bedoeld zijn voor de groep ontvangers
van IHS. Ik zou daartegen zeer grote bezwaren hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Maar het is toch niet waar wat u stelt? Het toewijzingsbeleid zoals dat
op dit moment vorm heeft gekregen, is er toch op gericht dat er een niet al
te grote afstand is tussen de feitelijke huur en de mogelijke IHS die mensen
ontvangen? Het is dus absoluut niet zo dat de corporaties of de gemeenten
op dit moment zelfs maar de mogelijkheid hebben om mensen neer te zetten in
een woning van bijvoorbeeld ƒ 960 per maand, als daar geen inkomen
bijhoort dat enigszins in de buurt zit.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Als het aan u ligt, gebeurt dat dus wel, gezien uw opmerking over de fiattering.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Nee, dit is een vraag over de feitelijke situatie.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 U vindt dat kennelijk een ongewenste situatie. U wilt aan die situatie
een eind maken, door in feite de fiattering af te schaffen. Verder is fiattering
natuurlijk nog wel steeds mogelijk, waarvan nog steeds gebruik wordt gemaakt.
Sterker nog: in het laatste jaar is duidelijk gebleken dat het aantal fiatteringen,
dat elk jaar terugliep, nu weer stijgt. Er kan dus niet worden volgehouden
dat dit in feite een soort theoretische categorie is, die in de praktijk niet
voorkomt. Dan zou er overigens ook geen behoefte bestaan aan het ophogen van
die grenzen.
 
 De heer Biesheuvel heeft een aantal concrete vragen gesteld over situaties,
waarin bij relatief geringe inkomensverschillen redelijk grote sprongen plaatsvinden
in de huursubsidie. Hoewel ik hem daarop gedetailleerd kan antwoorden, zal
ik het in grote lijnen doen. Dit is het gevolg van een paar effecten. In de
eerste plaats is dat een gevolg van de subsidiesprongen – het belangrijkste
effect – van ƒ 60. Die subsidiesprongen zorgen ervoor dat er
grote verschillen bestaan tussen voorbeelden, waarbij men als men net onder
of boven zo'n grens komt, een flink verschil ervaart in huursubsidie, en dus
ook in netto huurstijging. De heer Biesheuvel noemde het voorbeeld van ƒ
634 per maand, met een daarbij behorende huurstijging van 5,4%. Was het voorbeeld ƒ
632 geweest, dan was de huurstijging geen 5,4%, maar 3,8% geweest. Dat tekent
die grenzen. Om het ingewikkelde karakter van de systematiek nog eens te onderstrepen
merk ik het volgende op. De 2% normhuurcompensatie komt het zwaarst aan bij
mensen met een minimuminkomen. Deze compensatie loopt echter door –
zij het dat zij naar nul afloopt – tot het maximuminkomen. Daarentegen
geldt de kwaliteitskorting voor de duurste huizen. Deze korting loopt af naarmate
de huizen goedkoper worden tot ongeveer ƒ 400 per maand huur. Die twee
effecten lopen voor verschillende inkomenscategorieën en voor verschillende
huren tegen elkaar in. Dat maakt het systeem buitengewoon ingewikkeld, zeker
als het nog eens gecombineerd wordt met die schijven van ƒ 60 subsidie.
Dat verklaart ook de verschillen, die op zichzelf correct zijn.
 
 Een extra complicatie wordt gevormd door het verschil tussen de tabellen
voor onder- en boven-65-jarigen, omdat gezien de volstrekt verschillende fiscale
behandeling, er sprake is van een verschil in draagkracht bij een gelijk bruto-inkomen.
Dat verschil is ook terug te vinden in de tabellen. Het voorbeeld dat de heer
Biesheuvel noemde wordt daardoor verklaard. Overigens is de systematiek van
de tabellen en de vraag of gewerkt moet worden met schijven uitgebreid aan
de orde geweest in de werkgroep voor de herziening van de huursubsidie.
 
 Voorzitter! Dat brengt mij bij de inbreng van de heer Duivesteijn. Ik
ben het met hem eens dat er haast is met de heroverweging van de IHS. Hij
heeft echter een aantal voorstellen gedaan waar ik grote problemen mee heeft.
In de eerste plaats heeft hij gesproken over de fiattering. Zijn voorstel
is om de fiatteringsgrens per 1 juli a.s. naar ƒ 350 te brengen. Zijn
vooronderstelling dat de grens twee jaar geleden voor het laatst is aangepast,
is onjuist. De laatste aanpassing was op 1 juli 1994. In feite is de fiatteringsgrens
heel snel gestegen in de afgelopen jaren. Ik noem de bedragen. In 1989 lag
de grens op ƒ 250 per maand. Per 1 juli 1992 is de grens aangepast
naar ƒ 275 per maand en per 1 juli 1994 naar ƒ 300 per maand.
De indruk die gewekt is dat de fiattering ongeveer hetzelfde is gebleven,
is onjuist. Zij is heel snel gestegen. Als wij nu zouden gaan naar een verdere
stijging van de fiatteringsgrens, dan heeft de fiattering in feite geen zin
meer.
 
 Om dit de adstrueren het volgende. Er is een maximaal te verkrijgen maandelijkse
huursubsidiebijdrage van ƒ 355 voor niet-bejaarden. De heer Duivesteijn
wil de fiatteringsgrens optrekken tot ƒ 350. Dat bedrag ligt maar ƒ
5 onder de grens. Kortom, dan heeft de fiattering volledig haar werking verloren.
Ik verzet mij dus zeer tegen de gedachte dat het op dit moment verstandig
is om wijzigingen aan te brengen in de fiattering. Ik constateer dat er met
de fiattering op een goede wijze wordt omgegaan door gemeenten, namelijk wel
zorgvuldig maar niet dogmatisch. Ik wijs erop dat het aantal fiatteringen
op dit moment stijgende is. Dat wordt ook gehonoreerd. Dus er is geen sprake
van een echt probleem. Uiteraard is dit onderwerp wel aan de orde bij de herziening
van de huursubsidie, zoals in de werkgroep vormgegeven. Daarbij zal over deze
problematiek uitvoerig gesproken kunnen worden. Ik wil echter iedere wijziging
op dit moment van de fiatteringsgrens ten stelligste ontraden.
 
 De heer Duivesteijn heeft twee amendementen ingediend. Het eerste amendement
strekt ertoe, mensen die op dit moment recht hebben op huursubsidie en die
uit de huursubsidie groeien vanwege een hogere huur, in het systeem van de
huursubsidie te houden. Overigens is de toelichting op het amendement onjuist. Er wordt een grens genoemd van ƒ 963 en die grens
is ƒ 1007,50 om precies te zijn. Het is dus nu al zo dat mensen die
in een woning gaan wonen met een huur hoger dan ƒ 1000 nog steeds recht
hebben op huursubsidie. Om die grens nog hoger te leggen, lijkt mij zeer in
strijd met de heroverweging die wij nu gaan toepassen. Het zal toch passen
en meten blijven. Je moet je afvragen of het mogelijk en wenselijk zal zijn
om iedereen die nu huursubsidie heeft, ongeacht de hoogte van de uiteindelijke
huur, nog steeds recht te laten houden op huursubsidie. Dat betekent namelijk
dat men, als men eenmaal huursubsidie heeft, jaar na jaar, of de huur nu ƒ
1300 wordt of uiteindelijk ƒ 2000, recht behoudt op huursubsidie. Die
vraag is wel degelijk aan de orde. Ik beantwoord deze vraag dus met "nee",
want in feite heft de heer Duivesteijn de bovengrens de facto op.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Maar ik bind vervolgens wel het bedrag aan een maximum. Het is dus de
eigen verantwoordelijkheid van mensen om te bepalen hoe ze daarmee omgaan.
Vindt de staatssecretaris het dan normaal dat iemand van het ene op het andere
moment buiten de subsidie valt? Want daar komt het dan in feite op neer. Voor
1 juli, op 30 juni, kan men nog ƒ 355 huursubsidie ontvangen en een
dag later heeft men recht op helemaal niets. Ik vind dat onrechtvaardig. De
staatssecretaris benadeelt daarmee heel nadrukkelijk een aantal mensen, namelijk
die mensen die het slachtoffer worden van die regeling. Ik laat die mensen
gewoon het recht behouden op dat maximumbedrag. Zij krijgen er niets meer
bij. Vervolgens zullen zij op een bepaald moment zelf de beslissing kunnen
nemen dat hun situatie op langere termijn niet gunstig is, zodat zij op zoek
gaan naar een woning die meer bij hun inkomen past. Maar dat is niet met dat
gewelddadige schokeffect.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik bestrijd dat. Natuurlijk gaat iemand niet op zoek. Hij
houdt namelijk zijn huursubsidie zijn leven lang in datzelfde huis. Dus waarom
zou men nu snel op zoek gaan?
 
 De heer Duivesteijn laat echter een heel ander effect buiten beschouwing,
voorzitter. Dat is het feit dat de verhuurder er veel belang bij heeft om
zijn huur onder de maximale huurgrens te houden, zodat mensen nog huursubsidie
krijgen. Daarboven wordt het ineens een stuk lastiger. Dus heeft het feit
dat er een maximum is een dempend effect op de huren in die regionen. Als
de heer Duivesteijn die grens de facto weghaalt – en dat doet hij met
dit voorstel – dan is hij daarmee het dempende effect op de huren kwijt.
Hij bevordert dan in feite dat de huren zullen stijgen in plaats van dat ze
onder die grens blijven. Ik heb om die reden alleen al zeer grote bezwaren
tegen het amendement.
 
 Mijn tweede bezwaar is natuurlijk ook het feit dat er in de raming en
de begroting geen enkele rekening mee is gehouden, want het zijn toch allemaal
extra kosten.
 
 Mijn derde bezwaar is dat het op dit moment ook niet meer te verwezenlijken
zou zijn. Ik heb de Kamer al gemeld dat de tabellen rondgezonden zijn. Als
je dit doet, gaat het om een forse ingreep. Alles moet dan anders. Dat zou
tussen nu en twee weken niet meer te realiseren zijn.
 
 Dit zijn drie bezwaren tegen het voorstel. Ik heb het idee dat toch ook
de heer Duivesteijn het gevoel moet hebben dat het niet wijs is om deze weg
op te gaan. En als je het al wilt overwegen, dan lijkt het mij aangewezen
om dat in ieder geval te doen in de werkgroep die zich ten principale met
de huursubsidie bezighoudt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Voorzitter! Mag ik even een vraag stellen voor mijn begrip? Deze vraag
raakt aan de vraag die ik de staatssecretaris eerder stelde. Hebben we de
situatie waar we het nu over hebben te danken aan het feit dat we nu met een
huursombenadering zitten, terwijl dat vroeger niet zo was? Of zie ik dat verkeerd?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Nee, voorzitter. Dat speelt geen rol. Er is altijd aangepast aan de trendmatige
huurverhoging, de grens naar boven waarop men recht had. Maar er is ook altijd
gelegenheid geweest om af te wijken van de trendmatige huurverhoging onder
bepaalde omstandigheden. De situatie dat er huurders zijn die een hogere huurverhoging
kenden dan de trendmatige heeft zich altijd voorgedaan.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Dus ook de situatie dat mensen er opeens "uitrolden", zoals de heer Duivesteijn
het omschrijft?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Inderdaad, voorzitter. Het lijkt mij als systeem correct dat er ergens
aan de bovenkant een huurgrens is, waarbij je zegt dat het daarboven niet
meer redelijk is dat men nog recht heeft op huursubsidie. Zonder grens kom
je toch wel in onredelijke situaties terecht. Je kunt erover twisten waar
die grens hoort te liggen. Hij is de afgelopen jaren vrij fors verhoogd, nu
dus weer tot meer dan ƒ 1000 per maand.
 
 Voorzitter! Ik kom bij het tweede amendement van de heer Duivesteijn,
het amendement op stuk nr. 9. Dit beoogt in feite te doen wat de heer Duivesteijn
had willen doen op 1 juli 1996. Ik herinner mij de debatten over de brutering
heel wel, waarbij hij een motie indiende dat er als gevolg van de herziening
van de huursubsidie – de heroverwegingsoperatie – na afloop van
die heroverwegingsoperatie sprake moest zijn van een betere aansluiting van
netto en bruto huren. Hij noemde hierbij onder andere de kwaliteitskorting.
 
 Nu kan de heer Duivesteijn in drie weken tijd natuurlijk niet ineens een
jaar willen inhalen. Wij hebben daar positief op gereageerd in die zin dat
dat in de werkgroep besproken zal worden. De heer Duivesteijn wil nu ineens
een jaar eerder hetzelfde wat hij toen gevraagd heeft voor 1996. Dat kan dus
niet. Voorzitter! Het is niet redelijk om dat te vragen.
 
 Een tweede overweging is dat er geen dekking is aangegeven. In het eerste
jaar is het nog wel te betalen, te weten een bedrag van 11 mln. extra, maar
het is een "camel-nose", want in het tweede jaar zal het 33 mln., in het derde
jaar 55 mln., in het vierde jaar 77 mln. en in het vijfde jaar 99 mln. zijn.
Die bedragen zijn niet af te doen in de marge van een raming of iets dergelijks.
Het amendement is financieel gezien absoluut niet in te passen.
 
 Een derde overweging om aanvaarding van het amendement te ontraden, is
dat het betekent dat alle tabellen fundamenteel herzien moeten worden. Daarvoor
zijn zes weken nodig. Er moeten nieuwe programma's worden opgesteld voor het
verstrekken van de tabellen aan de corporaties. Dit betekent dat op 1 juli
a.s. geen huursubsidie verstrekt kan worden. In redelijkheid
kan het amendement niet worden uitgevoerd.
 
 Ik vraag de heer Duivesteijn om zijn voorstel van enige weken geleden
te volgen, namelijk het onderwerp te bestuderen in het kader van de algemene
heroverweging huursubsidie en om op basis daarvan een besluit te nemen, als
overigens de begroting van VROM dat dan toelaat.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Het kan bijna niet treuriger, maar goed. Ik heb de vorige keer gevraagd
om een stelsel waarin de huurverhoging gelijk loopt met de aanpassing van
de individuele huursubsidie. Het amendement behelst een soort noodmaatregel,
omdat het slechts gaat om het indexeren van de tabellen. Dat lijkt mij niet
zo ingewikkeld. Het amendement is bovendien voorbereid door degenen die ook
het wetsvoorstel hebben voorbereid, dus ik neem aan dat dit op een adequate
wijze is gebeurd. Die twee zaken hebben dus niet zoveel met elkaar te maken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Dat is onjuist.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Materieel gezien misschien wel, maar financieel gezien is het een compensatie
voor de ongelijkheden die in de regeling zijn opgenomen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Neen, in de regeling zijn geen ongelijkheden opgenomen, want
zij is nu uitgevoerd zoals in de wet is opgenomen en zoals zij ook jaar in
jaar uit met instemming van de Kamer vorm heeft gekregen. Door de heer Duivesteijn
is de wens op tafel gelegd om de kwaliteitskorting te indexeren. Dit voorstel
is besproken bij het debat over de brutering. Wij hebben gezegd, dat op zichzelf
redelijk te vinden. Het voorstel zal worden betrokken bij de herziening van
de IHS. Het zal dan een vertaling moeten krijgen, naar ik hoop in de begroting
van VROM voor het komend jaar. De heer Duivesteijn kan dit niet nu zomaar
een jaar naar voren halen en daarbij geen dekking aangeven. Het is technisch
gezien onmogelijk. Het amendement is technisch perfect, maar het houdt een
complete nieuwe programmering in van alle tabellen, hetgeen niet zomaar even
kan gebeuren.
 
 
 
 
 
 De heer Duivesteijn (PvdA):
 
 Daar hebben wij nu een computer voor uitgevonden, met 4,5%!
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ja, daar hebben wij een computer voor uitgevonden en voor
het wijzigen van alle programma's zijn programmeurs en systeemanalisten uitgevonden,
die ook zeker ingeschakeld zullen worden. Dat duurt echter zes weken. Ik zeg
dit zo nadrukkelijk, omdat ik ook een oordeel heb gegeven over het amendement
van de heer Van Middelkoop, dat een heel simpele wijziging betreft, die veel
gemakkelijker is aan te brengen. De uitvoering van dit amendement is onvoorstelbaar
veel ingewikkelder.
 
 Voorzitter! Ik heb dus drie redenen genoemd voor het ten stelligste ontraden
van aanvaarding van het amendement: het voorstel leidt tot een chaos –
dit woord is van de heer Duivesteijn – op 1 juli, want er kan dan geen
huursubsidie worden verstrekt, hetgeen ik niet graag voor mijn verantwoording
neem; er is geen dekking aangegeven en er was afgesproken om een andere lijn
te volgen.
 
 Voorzitter! De heer Poppe heeft een amendement ingediend dat het oorspronkelijke
voorstel inhoudt van de heer Duivesteijn bij de brutering. Ik kan met dit
amendement ook niet echt uit de voeten. De heer Poppe geeft de meest rigide
vorm aan het idee van de heer Duivesteijn om de huurstijging voor degenen
met huursubsidie netto zo goed mogelijk overeen te doen komen met de huurstijging
voor degenen die geen huursubsidie ontvangen. Dat doel deel ik. Dat heb ik
bij de brutering duidelijk gezegd. Ik ben het ermee eens dat dat een goed
uitgangspunt voor de systematiek is. De heer Poppe is echter zeer rigide.
Waar de heer Duivesteijn nog sprak over "zo goed mogelijk", zegt de heer Poppe
in feite dat mensen met huursubsidie in alle gevallen minder netto huurstijging
dan wel dezelfde huurstijging moeten hebben als mensen zonder huursubsidie.
Dat staat in de toelichting.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 De toelichting en het amendement gaan over het volgende. Er zijn mensen
die individuele huursubsidie krijgen. Laten wij zeggen dat het om 4% gaat.
Maar in de praktijk komt het uit op 6%. Dat is die knik, die fout die erin
zit. Die moet hersteld worden. Dat is de bedoeling van het amendement. Het
is maar een druppeltje op een gloeiende plaat. Het gaat dus niet om de vergelijking
tussen huursubsidie-ontvangers en niet-huursubsidie-ontvangers, het gaat om
de vergelijking tussen huursubsidie-ontvangers waarbij de een meer krijgt
dan de ander.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik wil u onderbreken. Uw punt is echt helder. U hoeft dat niet iedere
keer opnieuw toe te lichten.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! De toelichting op het amendement lijkt mij evident. Het doel
is, de tabellen zodanig aan te passen dat voor geen enkele IHS-ontvanger het
percentage van de stijging van de netto huur uitkomt boven het percentage
van de feitelijke huurstijging. Ik praat even niet over de dekking van dat
voorstel, want die is er natuurlijk ook helemaal niet. Dat betekent in technische
zin evenzeer een buitengewoon ingewikkelde operatie, die ook niet zomaar even
binnen enkele weken door te voeren valt. Dan zie ik nog af van het feit dat
dit wel een heel dure operatie is. De heer Poppe is namelijk zo rigide dat
het een vorm moet krijgen die zeer ingewikkeld is. Dat is dan volstrekt in
strijd met het uitgangspunt dat wij de regeling ook zouden vereenvoudigen.
In die zin laat het voorstel van de heer Duivesteijn bij de brutering om "zo
goed mogelijk" een aansluiting te vinden, ruimte om ook recht te doen aan
de vereenvoudiging. De heer Poppe doet dat niet.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! De staatssecretaris heeft naar aanleiding van
de motie-Duivesteijn een toezegging gedaan. Die motie is ingetrokken. Die
toezegging is hier nu verwoord in een amendement. Het verschil is dat de motie
van de heer Duivesteijn zou ingaan in het volgende huursubsidieseizoen, terwijl
wij willen dat de toezegging van de staatssecretaris wettelijk wordt vastgelegd,
zodat het ook dit jaar kan ingaan. Dat is het grote verschil.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik heb al gezegd dat er een verschil zit tussen "zo goed mogelijk
aansluiten" en "voor iedereen garanderen dat het altijd zo is". Dat is niet
hetzelfde. Het systeem van de heer Poppe is veel meer rigide. Voorts
heb ik al uitgelegd dat het niet zou kunnen voor 1 juli volgend jaar. Het
kan dus niet per 1 juli 1995. De heer Poppe zal ook niet willen dat mensen
op 1 juli geen huursubsidie uitgekeerd krijgen.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Voorzitter! Het probleem dat vorig jaar ontstaan is, is in een vrij korte
tijd hersteld. De staatssecretaris heeft zijn voorganger daarvoor geprezen.
Wat ons betreft, duurt de uitvoering naar de huurder toe net even te lang.
Dat is wat anders. Het is echter vrij snel gebeurd. Dit kan ook vrij snel.
Doe het net zo snel als uw voorganger!
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik zou het niet graag voor mijn verantwoording nemen, nog
afgezien van het feit dat de heer Poppe gemakshalve ook voor geen enkele vorm
van dekking van zijn amendement heeft gezorgd.
 
 Ik kom nog even terug op de termijn. De minister van Financiën heeft
toegezegd dat alle heroverwegingen er op 1 oktober zullen zijn. Daar hoort
dus ook deze bij. Dat betekent ook dat wij hopelijk in het najaar met elkaar
meer ten principale kunnen spreken over het systeem van de huursubsidie.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Nu zijn eerst de mondelinge vragen van de heer Van den Doel aan de minister
van Defensie aan de orde. Daarna gaan wij verder met de tweede termijn. Het
komt mij verstandig voor om vanavond niet verder te gaan met de behandeling
van het wetsvoorstel ter zake van de arbeidstijden. Dat zal dus vermoedelijk
morgenavond gebeuren. Ik zal de Kamer morgenochtend inlichten over een gewijzigd
schema voor morgen.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-71-4279-4306.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl