Behandeling van het wetsvoorstel:  Wijziging van de Mediawet en de Tabakswet (implementatie wijziging richtlijn "Televisie zonder grenzen") (26256)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1999-2000, pag. 1445-1463

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

23-06-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

nr. 31, pagina 1445-1463

06-06-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 26256Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel: Wijziging van de Mediawet en de Tabakswet (implementatie wijziging richtlijn "Televisie zonder grenzen") (26256)Pagina 1445-1463
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Goedkeuring van het Schelderegelement (26069); - Goedkeuringswet DIS-Overeenkomst (26439); - Wijziging van boek 2 van het Burgerlijk Wetboek in verband met de invoering van de euro (26823); - Goedkeuring van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake wederzijdse bijstand en samenwerking tussen de douane-administratie (26869)Pagina 1445-1445
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 6 juni 2000)Pagina 1464-1465
Presentie en opening (dinsdag 6 juni 2000)Pagina 1445-1445
Lijst van besluiten (dinsdag 6 juni 2000)Pagina 1463-1464

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 95 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is behandeling van het wetsvoorstel:Wijziging
van de Mediawet en de Tabakswet (implementatie wijziging richtlijn "Televisie
zonder grenzen") (26256).De beraadslaging wordt geopend.De heer Woldring (CDA):Mijnheer de voorzitter! De CDA-fractie heeft met erkentelijkheid
kennisgenomen van de memorie van antwoord en van de conceptevenementenlijst.
Wat die conceptevenementenlijst betreft wil mijn fractie wel kwijt dat zij
het betreurt dat de lijst zo lang op zich heeft laten wachten. De behandeling
van dit wetsvoorstel had eerder afgedaan kunnen worden, als die evenementenlijst
eerder gereed was geweest.Hoewel de CDA-fractie in grote lijnen positief staat tegenover het voorgestelde
beleid, zijn er een paar onderwerpen waarover wij graag nader van gedachten
willen wisselen met de staatssecretaris. Het eerste heeft uiteraard betrekking
op de conceptevenementenlijst. Dan gaat het over de evenementen die op een
open net moeten worden uitgezonden. Die evenementen moeten voldoen aan bepaalde
voorwaarden, zoals omschreven in artikel 72, lid 2, van het wetsvoorstel.
Het moeten evenementen zijn die van algemeen belang zijn voor de Nederlandse
samenleving. Ze moeten een bijzondere culturele betekenis hebben. Ze moeten
in het verleden zijn uitgezonden en ook nog een voldoende grote kijkdichtheid
hebben gehad. En, als het internationale sportevenementen betreft, moet het
nationale team eraan hebben deelgenomen. Naar het oordeel van mijn fractie
zijn deze voorwaarden nogal multi-interpretabel, waardoor naar ons gevoel
de lijst van evenementen wel moet zijn samengesteld op grond van bepaalde
arbitraire keuzen. Daarom zal mijn fractie enkele vragen stellen, in de eerste
plaats over de interpretatie van de eerste voorwaarde. In de tweede plaats
zal ik dadelijk enkele vragen stellen over de toepassing van de voorwaarden.De eerste voorwaarde heeft betrekking op een algemeen belang voor de samenleving.
In de memorie van antwoord, tweede pagina, schrijft de staatssecretaris: "Dit
brengt met zich mee dat het evenement niet slechts van belang mag zijn voor
degenen die gewoonlijk het evenement op de televisie volgen. Er moet derhalve
sprake zijn van een meerwaarde voor de samenleving." Wat bedoelt de staatssecretaris
met die meerwaarde? Is dat een meerwaarde in kwantitatieve zin, dus meer televisiekijkers
dan er geweest zijn? Of kun je hieronder verstaan een meerwaarde in kwalitatieve
zin? Tijdens de behandeling in de Tweede Kamer, in september van het vorige
jaar, heeft de staatssecretaris gezegd dat een evenement van algemeen belang
moet zijn. Dat impliceert dat je kunt vragen, als het dan meer is dan alleen
maar een kwantitatief criterium, of de staatssecretaris ons duidelijk zou
kunnen maken wat de kwalitatieve meerwaarde is. Voorts wil de CDA-fractie
graag meer informatie hebben over de manier waarop de voorwaarden van artikel
72, lid 2, worden toegepast.Ik wil beginnen om de staatssecretaris te complimenteren, mijnheer de
voorzitter, met de uitgebreide argumentatie die aan de conceptlijst ten grondslag
ligt. Het valt echter wel op dat het overgrote deel van die conceptlijst bestaat
uit sportevenementen. Andere culturele evenementen, zoals het Kerstconcert,
het Prinsengrachtconcert, het Koninklijk Concertgebouw Orkest en het Eurosongfestival,
nemen een uiterst geringe plaats in.Als de genoemde voorwaarden op zo'n manier worden toegepast dat een lijst
voornamelijk bestaat uit sportevenementen, dan heeft mijn fractie de dringende
vraag naar de cultuurpolitiek die de staatssecretaris voor ogen staat. Cultuur
is namelijk een zeer veelomvattend, breed terrein. Het heeft betrekking op
alle sectoren van de samenleving. In elk geval is cultuur meer dan sport.
De CDA-fractie erkent dat sportevenementen van een aanzienlijk belang voor
de samenleving zijn. Daarover hoeft geen misverstand te bestaan, ook niet
daarover dat kijkcijfers betreffende uitzendingen van sportevenementen hoger
liggen dan voor programma's over cultuurevenementen. Het is te begrijpen dat
de conceptlijst natuurlijk veel sportevenementen bevat. Als we dan zien dat
in de meeste lidstaten van de Europese Unie waar zo'n lijst is opgesteld,
helemaal geen andere dan alleen maar sportevenementen op de lijst prijken,
dan verdient de staatssecretaris nóg een compliment, want hij heeft
vier muziekevenementen op de lijst geplaatst. Italië en Vlaanderen hebben,
zo hebben wij begrepen, elk slechts één muziekevenement op de
lijst staan, die verder volgepropt staat met sportevenementen.Mijnheer de voorzitter! De CDA-fractie heeft in dit verband nog een andere
vraag betreffende de duidelijkheid die we graag willen hebben over de interpretatie
van de voorwaarden zoals genoemd in artikel 72. De staatssecretaris gebruikt
als één van de argumenten voor het samenstellen van de conceptlijst,
dat sportevenementen bijdragen tot de sociale cohesie in de samenleving. De
vraag die wij graag beantwoord willen zien, is aan welke maatstaven de staatssecretaris
sociale cohesie meet en met name hoe hij meet welke bijdrage de sport daaraan
levert. Of moeten we concluderen dat kijkcijfers uiteindelijk toch beslissend
zijn? Indien dat criterium zo zwaar zou wegen, dan hebben wij de indruk dat
cultuurpolitiek aan verschraling gaat lijden. Cultuurpolitiek vraagt om een
brede visie, waarin ook andere sectoren van de cultuur expliciete aandacht
verdienen dan alleen maar sport.Waarom komen onder rubriek A, "Rechtstreeks/volledig", het nieuwjaarsconcert
van het Nederlands Blazersensemble en het nieuwjaarsconcert uit Wenen niet
voor? Onder rubriek B, "Rechtstreeks/gedeeltelijk", of onder rubriek C, "Uitgesteld/gedeeltelijk",
zouden wij onder andere het Nationaal Songfestival of het Holland Festival
hebben verwacht. Mijn fractie had een lijst van evenementen verwacht, die
recht zou doen aan de breedte van de cultuur en ook iets zou laten zien van
de ambitie van de staatssecretaris zelf, namelijk om een staatssecretaris
te zijn die cultuureducatie wil bevorderen.Deze vragen dringen temeer, omdat de staatssecretaris in zijn brief van
17 maart jongstleden aan de voorzitter van de Tweede Kamer, onder het kopje
"Culturele evenementen" in die brief, schrijft: "Om een aantal redenen zijn
veel culturele evenementen van de groslijst niet teruggekeerd op de conceptlijst.
Onder andere de wens van de Kamerleden van de regeringsfracties dat ook bij
de keuze van culturele evenementen kijkcijfers een rol spelen. Daarbij dient
er rekening mee te worden gehouden dat de kijkcijfers van culturele evenementen
in het algemeen lager liggen dan bij sportevenementen." Mijn fractie concludeert
dat uiteindelijk dan toch, als de staatssecretaris zoiets schrijft, kijkcijfers
doorslaggevend zijn.De CDA-fractie neemt hier met verbazing, maar ook met irritatie kennis
van. Immers, volgens artikel 72, lid 2, moet ten minste voldaan worden aan
twee van de vier voorwaarden. Tijdens de behandeling in de
Tweede Kamer heeft de staatssecretaris expliciet gezegd, dat, naast de grote
kijkdichtheid, een evenement ook van algemeen belang of van bijzondere culturele
betekenis moet zijn. De staatssecretaris zal zich bovendien nog goed herinneren,
neem ik aan, dat bij de behandeling van de Concessiewet de woordvoerders van
de paarse fracties in de Tweede Kamer om het hardst riepen dat kwaliteit hoog
in hun vaandel geschreven stond en dat boven kijkcijfers kwaliteit hoog gewaardeerd
moest worden. Het is slechts lippendienst. Mijn fractie zou graag het oordeel
van de staatssecretaris over deze kwestie willen horen. Wij begrijpen best
dat de staatssecretaris het hoofd in de schoot legt voor de meerderheid van
de Tweede Kamer, maar het gaat vandaag om het beleid dat de staatssecretaris
zélf voert. Welke argumenten voert de staatssecretaris zélf
aan voor het beleid en met name voor de samenstelling van de conceptlijst
voor evenementen?In de nota Cultuurbeleid 2001-2004 heeft de staatssecretaris als toekomstscenario
gekozen voor een cultuurpolitiek waarin sprake is van een wisselwerking tussen
aanbod en publiek. Hij streeft naar het toegankelijk maken van diverse cultuuruitingen
voor een zo groot mogelijk publiek, vooral voor jongeren en culturele minderheden.
Langs die weg wil hij naar eigen zeggen "het beste populair maken en het populaire
beter". Gezien de brede cultuuropvatting van de staatssecretaris en zijn opvattingen
over cultuureducatie, vraagt de CDA-fractie waarom hij niet méér
evenementen op de conceptlijst heeft kunnen plaatsen die van algemeen belang
zijn voor de samenleving en die een bijzondere culturele betekenis hebben.Mijnheer de voorzitter! Ik keer nog even terug naar artikel 72, lid 2.
De CDA-fractie vraagt zich af, of de vier voorwaarden die daarin worden genoemd
wel voldoende zijn voor het ambitieuze cultuurbeleid dat de staatssecretaris
voor ogen staat en dat wij in dit verband graag steunen. Bij deze overweging
betrek ik de opmerking van de staatssecretaris in de memorie van toelichting,
dat de genoemde voorwaarden "medebepalend zijn voor plaatsing van een evenement
op de lijst". In de nota aan aanleiding van het verslag merkt de staatssecretaris
op, dat de genoemde voorwaarden "niet uitputtend zijn bedoeld". Zulke formuleringen
laten ruimte open. Zijn deze voorwaarden voldoende om een adequate conceptlijst
te kunnen samenstellen? Is de staatssecretaris bereid om, als over vier jaar
die conceptlijst moet worden geëvalueerd, bij die evaluatie ook deze
vier voorwaarden te betrekken en te beoordelen of deze inderdaad voldoende
zijn?Het tweede onderwerp dat de CDA-fractie aan de orde stelt heeft betrekking
op de garantie op uitzending voor een breed publiek. Aanvankelijk moest ten
minste 85% van alle huishoudens bereikt worden. Dat is veranderd in 75%. Die
wijziging is totstandgekomen vanwege een door de Tweede Kamer aangenomen amendement,
ingediend door de fracties van de VVD en D66 en gesteund door de PvdA, ten
gunste van "betaaltelevisie".Mijn fractie betreurt die verlaging naar 75%. Die verlaging is niet overeenkomstig
de strekking van de Europese richtlijn die spreekt over een "near universal
reach". In Nederland is ongeveer 90% van de huishoudens aangesloten op het
net óf via de kabel óf via een satelliet. De eis van 85% vinden
wij alleszins redelijk. Bovendien is de garantie van toegankelijkheid zonder
bijbetaling voor zoveel mogelijk burgers een kwestie van publiek belang. Alle
burgers hebben er namelijk recht op dat een verscheidenheid aan cultuuruitingen
binnen hun bereik kan komen. De overheid behoort in haar cultuurpolitiek dat
recht van de burgers te waarborgen. De knieval die de meerderheid van de Tweede
Kamer heeft gedaan voor markt en commercie doet afbreuk aan een cultuurpolitiek
die het publiek belang behoort te dienen.Ik kom op de schorsingsbevoegdheid. Europese lidstaten hebben volgens
de richtlijn de bevoegdheid om de doorgifte van programma's te schorsen. Het
wetsvoorstel bevat zo'n bepaling niet. Dat heeft ons verbaasd. Waarom wordt
er geen schorsingsbevoegdheid ingelast ter voorkoming van de uitzending van
films met nodeloos geweld, pornografie en wat verder afkeurenswaardig is voor
het belang van openbare orde? Een daartoe strekkend voorstel is ingediend
bij het parlement. Desondanks heeft de CDA-fractie een zekere urgentie bij
het ook in dit verband aan de orde stellen van de schorsingsbevoegdheid.Met name zinloos, onnodig en andere vormen van afschuwelijk geweld komen
tegenwoordig dermate veel op televisie en de maatschappelijke effecten zijn
dermate desastreus, niet alleen voor kinderen maar ook voor volwassenen, dat
de CDA-fractie de staatssecretaris de volgende vraag voorlegt. Waarom heeft
hij dit wetsvoorstel niet aangegrepen om ook nu geweld – met name geweld –
op televisie tegen te gaan? De CDA-fractie zal geen gelegenheid voorbij laten
gaan om dit probleem aan de orde te stellen en te blijven stellen. Wij zijn
van mening dat het begrip "zinloos geweld" vaak fungeert als een eufemisme.
Wanneer onnodig en andere vormen van bruut geweld worden geplaatst in de context
van amusement en recreatie, dan werken amusement en recreatie normvervagend,
dan degenereren amusement en recreatie.Cultuurpolitiek is niet alleen gericht op aanmoediging en steun, maar
ook op bescherming. Ik kan het moeilijk verdragen als ik een antwoord zou
horen in de trant van "ja, maar de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid
van de pers, de vrijheid van de communicatie gaan voorop", als daar zulke
afschuwelijke schaduwzijden tegenover staan van het publiek geweld, de destructieve
uitwerking op de samenleving. Vrijheidsrechten en beschermrechten kunnen concurrerend
tegenover elkaar staan, maar beschermrechten hebben in dit verband prioriteit
boven vrijheidsrechten.Mijnheer de voorzitter! Wij hebben onze waardering uitgesproken voor het
wetsvoorstel en, ondanks kritiek, ook voor de conceptlijst van evenementen.
Rest mij nog één opmerking. Ik vraag de staatssecretaris om
iets meer aandacht te besteden aan de milieuvervuiling op zijn terrein. Tijdens
de begrotingsbehandeling heeft de heer Dölle gewezen op het overmatig
gebruik van het Engels in de Nederlandse samenleving. Daarbij gaat het de
CDA-fractie niet om het aanbieden van cursussen in het Engels of om andere
manieren waarop mensen die verschillende talen spreken, elkaar kunnen verrijken.
Het gaat om de vervuiling van onze cultuur door middel van vaak voorkomende
 Engelse woorden in de stukken van de staatssecretaris. Het
gebruik van woorden als "live-uitzending" en abnormaliteiten als "live-lijst"
in de brief van 17 maart tasten naar het oordeel van de CDA-fractie de geloofwaardigheid
van de staatssecretaris voor Cultuur aan. Die woorden zijn heel gemakkelijk
door Nederlandse woorden te vervangen. Is de staatssecretaris bereid, zijn
ambtenaren aan te sporen om deze vorm van culturele milieuvervuiling tegen
te gaan? Wij zien het antwoord van de staatssecretaris met belangstelling
tegemoet.De heer Jurgens (PvdA):Voorzitter! De laatste woorden van collega Woldring zouden ook uit mijn
mond gekomen kunnen zijn. U kent mijn purisme. Ik kijk de staatssecretaris
hierop ook aan. Ik heb een goede methode ontwikkeld om als zo'n woord als
"live" in teksten voorkomt, te lezen wat er staat. In dit geval staat er "lieve
uitzending". Ik zal het woord dan ook als zodanig hanteren. Dit is een goede
manier om het onnodig gebruik van buitenlandse woorden tegen te gaan.Voorzitter! Allereerst wil ik ingaan op de tenuitvoerlegging van de richtlijn
als zodanig. Deze richtlijn had eigenlijk al op 30 december 1998 geïmplementeerd
moeten zijn, dus anderhalf jaar geleden. Bij eerdere implementaties hebben
wij het er al met de regering over gehad dat het merkwaardig is dat Nederland
altijd een van de laatste landen is die een richtlijn implementeren. In dit
geval is dat de richtlijn van 30 juni 1997. Pas in oktober 1998, dus vijftien
maanden later, komt hier het wetsvoorstel op tafel. Nadat de ontwerprichtlijn
is gepubliceerd door de Europese Commissie gaat die naar de Raad van Europa
en wordt die vervolgens door werkgroepen van nationale ambtenaren van commentaar
voorzien. Daarna beslist de Raad er over. De betrokken Nederlandse bewindspersoon
zit dus met z'n neus bovenop wat daar gebeurt. Vervolgens gaat de richtlijn
naar het Europees Parlement. Daar kunnen nog onverwachte dingen gebeuren,
zoals amendering. Uiteindelijk weet men echter al lang van tevoren hoe de
richtlijn er ongeveer uit komt te zien. Dan zou bij wijze van spreken twee
maanden na het vaststellen ervan reeds een wetsvoorstel terzake hier kunnen
voorliggen. Het is dus een kwestie van van tevoren de zaak oppakken, zodat
je snel kunt reageren als het moet. Dan worden wij ook niet geconfronteerd
met de genante vertoning dat pas anderhalf jaar na de implementatie in laatste
instantie het wetsvoorstel wordt behandeld. Kan de staatssecretaris overigens
aangeven of er al verzoeken tot schadevergoeding zijn ingediend door betrokkenen
die schade lijden van het feit dat deze richtlijn te laat in werking zal treden?Waar een deel van de tenuitvoerlegging bij lagere wetgeving geregeld kan
worden, is het de vraag waarom het Mediabesluit, voorzover dat zelfstandig
kan, niet reeds in die zin is aangepast. Op die manier hadden de aanpassingen
die via lagere wetgeving mogelijk zijn, al doorgevoerd kunnen zijn.Ten aanzien van artikel 27 van de richtlijn, dat betrekking heeft op de
bescherming van minderjarigen, wordt aangekondigd dat latere wetgeving komt.
Die zal dus nog later totstandkomen. Hoe meent de staatssecretaris dat te
verantwoorden in het besef dat wij anderhalf jaar geleden al gereed hadden
moeten zijn? Wanneer zal dit wetsvoorstel deze Kamer overigens bereiken?In zijn bericht aan de Tweede Kamer d.d. 17 maart jongstleden schrijft
de staatssecretaris: Ten behoeve van de Europese notificatieprocedure zal
tegelijkertijd met het toezenden van het voorstel tot wijziging van het Mediabesluit
aan de Raad van State, de regeling worden gezonden aan de Europese Commissie.
De vraag is waarom daarmee zo lang wordt gewacht. Per slot van rekening is
de staatssecretaris bevoegd om de evenementenlijst op te stellen. Dat had
dus ook veel eerder gekund en derhalve had er ook eerder een notificatie afgegeven
kunnen worden.Vervolgens maak ik een aantal inhoudelijke opmerkingen. Artikel 2 van
de richtlijn gaat uit van de subartikelen 1 van dezelfde richtlijn. Daarin
staat de tekst die leidt tot artikel 4 van het wetsvoorstel van de staatssecretaris.
Dat betreft de vestigingsplaats van de omroeporganisaties. Er is daarover
een discussie geweest met de Raad van State, met name wat betreft de verwijzing
zoals die in artikel 4 voorkomt naar een tekst van de richtlijn. In artikel
4 staat: Onder de bevoegdheid van Nederland vallen omroepinstellingen die
een televisieprogramma verzorgen en krachtens artikel 2 van de Europese richtlijn
onder de Nederlandse bevoegdheid vallen. Mijn vraag is of dit wel een fatsoenlijke
wijze van wetgeving is. In de eerste plaats bevat een richtlijn geen voor
burgers bindende bepalingen. De burger wordt dus in het wetsartikel verwezen
naar een internationale tekst die niet bindend is en vervolgens moet hij voor
de inhoud van de tekst de richtlijn hebben. Ik ben het volkomen eens met de
Raad van State dat die tekst gewoon in de wet opgenomen moet worden. Dan kan
elke burger het in het Staatsblad lezen. Het is dus uit een oogpunt van kenbaarheid
van de wet van belang om dit te doen. Bovendien is er geen sprake van een
verdrag dat wel bindend is en dat in een traktatenblad staat, maar van een
richtlijn die niet bindend is en waarvan de tekst moeilijk te vinden is. Het
lijkt mij dus beter om de tekst zonder meer in de wet op te nemen.Tegen deze achtergrond vind ik het verbazingwekkend dat de staatssecretaris
in artikel 1, onderdeel xx, van het voorstel tot wijziging van de Mediawet
een eigen omschrijving van de telewinkelboodschap geeft, terwijl hij had kunnen
volstaan met een verwijzing naar artikel 1, sub b, van de richtlijn. Waarom
wordt in het ene geval wel verwezen en in het andere geval niet? De staatssecretaris
moet het consequent doen of helemaal niet doen. Mijn voorkeur gaat ernaar
uit dat hij niet verwijst.In de richtlijn is een ongelukkige tekst terechtgekomen over het recht
op weerwoord onder artikel 1, sub 30. Dat recht op weerwoord stuit in de Nederlandse
context altijd op weerstand. Wij kennen het Belgische voorbeeld dat men het
recht heeft, wanneer iemands goede naam is bezoedeld en bezwadderd een weerwoord
te schrijven in de desbetreffende publicatie. Dat wordt vaak een niet leesbare
tekst, want de meeste mensen wier naam is bezoedeld en bezwadderd vinden het
nodig om er een volle kolom aan te wijden om dat weer recht te zetten. Wij
kennen daarvoor gelukkig artikel 167 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek
dat gaat over het recht op rectificatie. Nu zegt de staatssecretaris in zijn
antwoord dat met het recht op rectificatie wordt voldaan aan de eis die artikel
1, sub 30, stelt in de richtlijn. De richtlijn eist een weerwoord
of vergelijkbare middelen. Kan de staatssecretaris uitleggen waarom een rectificatie
een vergelijkbaar middel is vergeleken met een weerwoord. Bij een weerwoord
is het dagblad namelijk verplicht te plaatsen en bij een rectificatie is men
afhankelijk van de welwillendheid van de rechter op dat punt. Nogmaals, ik
pleit niet voor het in Nederland invoeren van het weerwoordbeginsel, maar
ik wil de zekerheid dat de uitleg van de staatssecretaris de juiste is.Ik kom tot slot bij de lijst die gewijd is aan de evenementen. Deze lijst
is natuurlijk niet iets waar wij verschrikkelijk trots op kunnen zijn. De
lijst geeft aan welke soorten programma's een zo hoge kijkdichtheid hebben
dat zij commercieel verhandelbaar zijn, dus zeer duur zijn en dus een grote
kans hebben achter een decoder terecht te komen. Programma's waar maar weinig
belangstelling voor is, alleen van bepaalde doelgroepen, zullen minder gauw
achter een decoder terechtkomen, tenzij dat ook een doelgroepenzender is.
Op de inhoud van die lijst wil ik verder niet ingaan. Ik denk dat de staatssecretaris,
gezien de tijd die het heeft gekost om de lijst op te stellen, er ook geen
plezier aan beleeft. Ik zal hem daarom niet met opmerkingen hierover lastigvallen.
Wel wil ik van hem weten hoe het zit met het verplichtend karakter van de
lijst. Stel, een programmaonderdeel staat op de lijst, maar de omroeporganisatie
die het zou moeten uitzenden vindt het een oninteressant programma –
het gaat bijvoorbeeld om de voetbalwedstrijd Slovenië-Slowakije –
en zendt het niet uit. Wat gebeurt er dan? Krijgt de commerciële organisatie
die het programma had willen hebben, alsnog het recht om het achter de decoder
te plaatsen? Zo ja, hoe wordt dat dan geregeld? Het gaat mij erom wat er gebeurt
als de omroeporganisatie geen gebruikmaakt van de preferentie die gegeven
wordt op basis van deze lijst. Wat wordt er gedaan om ervoor te zorgen dat
anderen wel gebruik van dat programma kunnen maken?Mijn volgende vraag betreft het punt dat een organisatie toch beslag legt
op een programma en dit programma achter de "ontsleutelaar" brengt, terwijl
het op de lijst staat. Ik lees in de stukken van de overzijde dat de staatssecretaris
vindt dat het Commissariaat voor de media dan kan ingrijpen. Op grond waarvan
en hoe kan dat gebeuren? Volgens mij kan dat alleen door het geven van een
boete en daar heeft de kijker niet veel aan. Intussen is de zaak al achter
de "ontsleutelaar" verdwenen en heeft de kijker niets kunnen zien. Is er nog
een andere methode, bijvoorbeeld via een kort geding bij de burgerlijke rechter,
om de "ontsleuteldwang" door te voeren?Ik verkeer verder in onzekerheid over de juiste uitleg van het laatste
deel van artikel 72, waar het gaat over evenementen. De wetstekst is op zich
interessant. Deze spreekt over "evenementen" die worden uitgezonden. Ik denk
dat dit niet klopt met de rest van de tekst in de Mediawet. In de Mediawet
gaat het alleen over het uitzenden van programma's en niet van evenementen.
Ik vraag hiervoor een scherp oog van de staatssecretaris. Ik neem aan dat
bedoeld wordt evenementen die zich omgezet hebben in televisieprogramma's
en vervolgens worden uitgezonden. Voorts, programma's zoals bijvoorbeeld de
Olympische Spelen kunnen natuurlijk ook aan de andere kant van de wereld worden
opgenomen, waar een andere tijd is dan bij ons. Betekent de uitgestelde verslaggeving
zoals hier staat, dat wij gaan uitzenden wanneer onze normale tijd is aangebroken
en niet gedwongen worden te gaan uitzenden om drie uur 's nachts, omdat het
"lieve" uitzendingen moeten zijn, om de terminologie van de heer Woldring
in de Nederlandse uitspraak te gebruiken? Hetzelfde geldt natuurlijk voor
de vraag wat er, als er gedeeltelijk is uitgezonden, met de andere helft gebeurt.
Komt dat gedeelte dan weer vrij?Voorzitter! Ik eindig met een plaagstoot. In dit wetsvoorstel staat nog
steeds iets over omroepbijdragen. Dat wordt opgevangen in de wet waarbij de
omroepbijdrage – helaas – afgeschaft is. We komen nu in een situatie
te verkeren dat de openbare omroep door de evenementenlijst mede gedwongen
zal zijn, ook deze uitzendingen te verzorgen. Deze brengen hoge kosten met
zich mee. Zullen deze hoge kosten ten laste komen van de belastingbetaler,
want de omroepmiddelen worden nu uit de algemene middelen gehaald? Was het
niet een fantastisch goed idee geweest om de omroepbijdrage te gebruiken om
de mensen duidelijk te maken dat zij voor deze dure uitzendingen op het open
net, "kosteloze televisie", moeten betalen? In de richtlijn staat kosteloze
televisie. Ik vind dat een rare term. Wat is in godsnaam kosteloze televisie?
Kosteloze televisie bestaat niet. Onze Lieve Heer is de enige die kosteloze
televisie kan maken. Als die kosteloze televisie wordt uitgezonden, kost dat
heel veel geld. De omroepbijdrage fungeert dan als omslag over de burgers,
bijvoorbeeld voor de kosten van het uitzenden van het Europees kampioenschap.
Slimmeriken in mijn fractie hebben opgemerkt dat dit ook door de verhoogde
inkomsten van de STER mede kan worden gedekt. Als je echt over kosteloze televisie
praat, zal het inderdaad langs die weg moeten gebeuren. Het was daarom chiquer
geweest om de mensen die dat willen zien, gewoon daarvoor te laten betalen.
Er is onlangs een discussie in de Tweede Kamer geweest over de wijze van financiering
van programmaraden. Daarbij werd toen gezegd door de staatssecretaris dat
dit wel weer ten laste van de omroepmiddelen zal komen. Je ziet dan wat er
gebeurt als de financiering van de omroep in handen van de overheid komt en
op de normale begroting wordt gezet. Er worden meteen allerlei andere posten
onder geboekt. Kortom, een kleine plaagstoot over de afschaffing van de omroepbijdrage.
Ik ben ervan overtuigd dat de regering daar vroeg of laat spijt van zal hebben.De heer Luijten (VVD):Voorzitter! Een enkele opmerking in een discussie die eigenlijk al veel
te lang heeft geduurd. De discussie gaat al bijna niet meer over de implementatie
van de richtlijn, maar meer over de lijst-Van der Ploeg, die wordt opgenomen
in een Mediabesluit. Met de heer Jurgens vroeg ik mij af waarom dit allemaal
zo lang heeft geduurd.De staatssecretaris blijft ons inziens een ongewenste koers varen met
de lijst die hij heeft gepubliceerd. Ik wil hierover een enkele kritische
opmerking maken, die aansluit bij hetgeen mijn partijgenoot de heer Nicolaï
en de partijgenoot van de staatssecretaris mevrouw Van Zuijlen in de Tweede
Kamer hebben gezegd. De VVD is niet alleen op principiële gronden tegenstander
van de conceptlijst van evenementen, zoals zij wordt genoemd,
maar ook om praktische redenen. Zij werkt niet en bemoeilijkt de gewenste
ontwikkeling dat wij in een situatie komen dat niet de overheid, maar de kijker
zelf beslist welk programma hij wil zien.Ook de programma-aanbieders zijn niet helemaal vrij om op het open net
te komen. Was dat maar waar! Gisteren is in de Tweede Kamer gesproken over
de financiering van de programmaraden. Programmaraden hebben hier een grote
say in en kabelexploitanten kunnen om bepaalde redenen programma's achter
de decoder plaatsen. Dat kunnen zijn programma's die tot nu toe op het open
net worden uitgezonden, waar de voetbalwedstrijden op zitten. Wij spreken
niet over een vrije situatie.Deze lijst is allerminst een garantie dat de programma's die erop staan,
ook worden uitgezonden. Ik denk dat dit een verkeerde indruk is.De heer Jurgens (PvdA):De heer Luijten zegt dat hij tegen die lijst is, maar in artikel 3 bis
van de richtlijn staat dat er in ieder geval een lijst van een bepaalde soort
moet komen. Hoe had hij gedacht die richtlijn te implementeren?De heer Luijten (VVD):Net als in de andere landen waar een lijst is die niet ingevuld hoeft
te worden. De richtlijn dwingt niet tot het maken van een lijst. Dat staat
zelfs in de toelichting.De heer Jurgens (PvdA):Ik lees voor: In dat geval stelt de betrokken lidstaat een lijst van aangewezen
nationale of internationale evenementen op.De heer Luijten (VVD):Die lijst bestaat eruit dat wij die evenementen niet zien. Je kunt deze
openlaten. In de toelichting staat dat dit kan. Wij hoeven die lijst niet
te benoemen. Dat doen ook niet alle lidstaten, zoals blijkt uit de vergelijking
die aan ons is gestuurd. Wij zijn ervoor om die lijst inderdaad blanco te
laten. Wij zien dat niet.Met die lijst wordt gesuggereerd dat er een garantie is dat die programma's
worden uitgezonden. Als dat waar is, zou er nog iets voor zo'n lijst te zeggen
zijn. Wij kunnen nu in de malle situatie komen, waar al op geduid is, dat
betaaltelevisie een programma wil uitzenden dat op de lijst staat, maar dat
mag niet, want het moet op een open kanaal gebeuren. Het open kanaal heeft
geen belangstelling. Betaaltelevisie wil het doen, maar mag niet, en het open
kanaal wil het niet. Klaar ben je dan als kijker, want dan is het niet meer
te zien. Ik denk dat niemand daarmee gediend is. Ik sluit mij aan bij de vraag
van de heer Jurgens hoe een en ander kan worden afgedwongen. Volgens mij kan
er niet meer dan een boete van het commissariaat van de media op volgen, als
zij het toch doen. Ik vind het vrij dubbel allemaal.Die lijst blijft arbitrair, ook als je kijkt naar de bijzondere positie
van wedstrijden van Ajax, Feyenoord en PSV. Die bijzondere positie wordt in
ieder geval niet gerechtvaardigd door hun plaats op de ranglijst van de KPN-Telecompetitie
op dit moment, dus de lijst is wat dit betreft alweer achterhaald. Wij vinden
het dubieus om met publiek geld commerciële belangen te dienen, want
het zijn gewoon belangen van die clubs, waar groot geld bij omgaat. Moeten
wij met publiek geld garanderen dat dit allemaal te zien is op het open net?
Wij zijn hier allerminst van overtuigd.Ook het hanteren van het kijkcijfer als criterium blijft wat ons betreft
arbitrair. Wij zijn het eens met degenen die stellen dat de uitleg van het
begrip "algemeen belang" in de toelichting op de lijst dubieus is. Het lijkt
erop dat de staatssecretaris van mening is dat er sprake is van algemeen belang
als er sprake is van hoge kijkcijfers. Met de heer Woldring ben ik van mening
dat niet zozeer de kwaliteit als wel de kwantiteit hierbij zal winnen. Volgens
de staatssecretaris zou het uitzenden op een open kanaal van een programma
zoals "De bus" van gisteravond het algemeen belang dienen. Dat lijkt mij echt
onzinnig.Zoals ik al tegen de heer Jurgens zei, verplicht de richtlijn niet tot
het invullen van een lijst. Veel landen die dit wel hebben gedaan, hebben
een beknoptere lijst. De lijst moet, naar ik heb begrepen, worden goedgekeurd
door de Europese Commissie en worden gepubliceerd. Heeft de Europese Commissie
inderdaad in een aantal gevallen de lijst naar de betreffende landen teruggestuurd?
Heeft de staatssecretaris al een indicatie hoe de Europese Commissie tegen
de Nederlandse lijst aankijkt?De evaluatie over vier jaar is naar onze mening te laat. Wij zijn het
geheel eens met mevrouw Van Zuijlen, partijgenoot van de staatssecretaris,
dat naast een open aanbod op grote schaal doelgroepprogrammering zal ontstaan
en zelfs via internet individuele programmering mogelijk wordt. Naar onze
mening zal dat veel eerder het geval zijn dan vier jaar. De evaluatie mag
er komen, maar dan evalueren wij een situatie die niet meer bestaat.Met deze lijst staan wij naar onze mening met de rug naar de toekomst.
De implementatie van de richtlijn is niet alleen over tijd, maar op dit punt
ook uit de tijd.De heer Van der Lans (GroenLinks):Mijnheer de voorzitter! Aanvankelijk dacht ik dat het vanuit het gezichtspunt
van mijn partij een fluitje van een cent zou zijn om een oordeel over dit
wetsvoorstel te vellen. Immers, GroenLinks is voor een zo groot mogelijke
toegankelijkheid van informatie over zaken die wij met ons allen van nationaal-cultureel
belang achten. Dus: hoe groter de lijst, hoe beter. Laten wij inderdaad een
soort culturele monumentenlijst maken en zeggen dat iedereen dat moet kunnen
zien en dat de commercie daarvan af moet blijven. Al gauw bleek echter dat
de werkelijkheid niet zo eenvoudig is. Hoe dieper ik in dit dossier verzeild
raakte, hoe groter mijn verbazing. Dat gevoel ben ik eigenlijk nooit meer
kwijtgeraakt. Nog steeds ben ik ervan overtuigd dat wij nu een heel merkwaardige
wet behandelen.Mijn eerste verbazing had te maken met mijn politieke naïviteit.
Ik had mij iets moois voorgesteld van zo'n nationale lijst. Toen ik de eerste
groslijst zag, zag ik echter een ellenlange lijst van alleen maar sportevenementen,
met een klein staartje cultuur. Op de een of andere manier had ik mij er iets
méér bij voorgesteld. Ik moet zeggen dat mij toch een gevoel
van een soort culturele armoede overviel, zeker nu in de definitieve conceptlijst
het aantal culturele programma's is teruggeschroefd tot het Kerstconcert en
het Prinsengrachtconcert van het Koninklijk Concertgebouworkest en het (jawel)
Eurovisiesongfestival. Hoewel ik een fanatiek sportliefheb ber
ben, vraag ik mij af hoe wij hiervoor nu een staatssecretaris media en cultuur
hebben aangesteld.Maar goed, deze lijst gaat ook niet over cultuur, maar over geld. Met
evenementen die een miljoenenpubliek hebben op de televisie, is veel geld
gemoeid en het risico is aanwezig dat de honger naar nog grotere winsten rechthebbenden
ertoe aanzet om hun rechten te verkopen aan de hoogste bieder die daarmee
vervolgens achter de decoder (ik moet geloof ik zeggen: de ontsleutelaar)
verdwijnt, waardoor wellicht de winsten groter worden, maar een belangrijk
deel van de kijkers mogelijk niet meer in staat is om naar deze evenementen
te kijken. Het is niet voor niets dat de mediagiganten in Europa zich overijverig
tonen in het opkopen van grote voetbalclubs. Dat maakt op termijn de situatie
denkbaar dat zij wedstrijden van die clubs ook op hun eigen kanalen willen
gaan uitzenden.De lijst wil daar een stokje voor steken en het grote publiek beschermen
door op bepaalde evenementen het stempel "aanzienlijk nationaal belang" te
zetten, waardoor ze veroordeeld zijn tot het open net. Dat is een redenering
die in principe op sympathie van mijn fractie kan rekenen, hoewel wij nog
steeds niet zien waarom alleen evenementen met gigantische kijkcijfers op
deze voorkeursbehandeling mogen rekenen. Wij zijn bepaald niet gelukkig met
een situatie waarin het open net in toenemende mate gedomineerd wordt door
sportevenementen, terwijl minder populaire cultuuruitingen als de opera alleen
nog maar achter de ontsleutelaar te bekijken zijn.De heer Veling (RPF/GPV):Er is al vaker verbazing geuit over het ontbreken van culturele evenementen
die minder hoge kijkcijfers genereren, maar op zichzelf is dat heel logisch.
Als een opera op de lijst wordt gezet, wordt die helemaal niet meer uitgezonden,
want er is geen belangstelling voor zo'n uitzending. De relevantie van de
lijst bestaat alleen maar bij evenementen die hoge kijkcijfers genereren,
omdat alleen dan een verbod om ze achter de decoder te plaatsen, zin heeft.De heer Van der Lans (GroenLinks):Dat begrijp ik niet. Het gaat om een lijst met uitzendingen op het open
net. Als wij bepaalde evenementen of gebeurtenissen op het culturele vlak
bestempelen als "van aanzienlijk nationaal belang" – dat naar mijn oordeel
niet alleen bestaat uit kijkcijfers – dan zie ik niet in waarom zoiets
niet zou kunnen.De heer Veling (RPF/GPV):De lijst geeft geen enkele zekerheid, noch enige drang tot uitzending.
Eigenlijk moet de lijst geen programma's vermelden die verplicht op het open
net moeten worden uitgezonden, maar moet het een verbodslijst zijn, in die
zin dat de daarop vermelde programma's niet achter de decoder mogen. Zoiets
is alleen zinvol voor evenementen waarvoor open netten interesse hebben. Zo
onlogisch is het dus niet; alleen heeft de lijst in de loop der tijd een merkwaardige
status gekregen.De heer Van der Lans (GroenLinks):Ik begrijp dat u niet mijn mening deelt dat het culturele aspect op die
manier wel een heel armoedige indruk maakt?De heer Veling (RPF/GPV):Dat ben ik met u eens, maar onze richting is verkeerd. Wij moeten de staatssecretaris
wel aanspreken, maar niet als het gaat over deze lijst.De heer Van der Lans (GroenLinks):Misschien kan de staatssecretaris hierover zijn licht doen schijnen.Maar ondanks onze intuïtieve sympathie voor deze poging om het grote
publiek te beschermen, zitten we toch met een aantal principiële vragen.
De eerste is tamelijk voor de hand liggend en is in de discussie in de Tweede
Kamer ook meerdere malen gesteld: kan het eigenlijk wel? Kun je rechthebbenden
verplichten tot "gedwongen winkelnering"? Ja, zegt de staatssecretaris, als
het om het publieke belang gaat, gebeurt dat wel vaker. Maar de voorbeelden
die hij noemt, overtuigen toch niet echt. Dat in de openbare ruimte de aanleg
en instandhouding van kabels voor het telecommunicatienetwerk moet worden
toegestaan, zoals de staatssecretaris vergelijkend stelt in zijn brief van
27 april, lijkt mij toch een kwestie van een heel andere orde. En dat geldt
eigenlijk ook voor de andere voorbeelden die hij noemt.Stel nu dat de UEFA besluit om de rechten van de Champions League niet
langer te verkopen aan zendgemachtigden op het open net, maar in samenwerking
met een paar grote mediagiganten en kabeleigenaren zelf de exploitatie ter
hand te neemt in een combinatie van betaaltelevisie en breedbandinternet,
kan de staatssecretaris daar met deze lijst in zijn hand dan een halt aan
toeroepen? Ja, hij kan het verbieden, met als gevolg dat iedereen in Nederland
van de Champions League verstoken blijft, dan wel zich op het net moet begeven
om tot aan zijn voetbalamusement te komen. Maar houdt zo'n verbod ook juridisch
stand? Daarvan zou ik toch nog graag uitleg van de staatssecretaris krijgen.En die uitleg wordt, vrees ik, moeilijker, als we deze wet ook nog eens
tegen het licht leggen van de snelle ontwikkelingen op het gebied van internet
en breedbandtelevisie, waarover we al tijdens de behandeling van de Concessiewet
met deze staatssecretaris al uitvoerig hebben gesproken. Een koppeling van
televisie met internet is nog slechts een kwestie van tijd: dan is er inderdaad
sprake van "televisie zonder grenzen".Dan is ook het moment niet ver weg dat de FIFA het wereldkampioenschap
voetbal organiseert en zelf de uitzendrechten volledig exploiteert: wie ƒ
50 overmaakt op het juiste adres krijgt per e-mail een particuliere toegangscode
tot het internetdomein waar alle wedstrijden te zien zijn, inclusief de wedstrijdanalyses.
Wereldwijd levert dat de FIFA veel meer geld op dan het verkopen aan al die
verschillende nationale omroepen. Dan kan de staatssecretaris wel melden dat
het op het open net gaat om de "kale registratie" en op het internet om alle
camerastanden en interactieve toeters en bellen die daar nog bij te leveren
zijn, maar de vraag is of in de toekomst dat onderscheid nog wel te maken
is. Opmerkelijk is bijvoorbeeld dat Telecom een bod heeft uitgebracht op de
uitzendrechten van de eredivisie. Het opmerkelijke daarvan is dat hun interesse
helemaal niet uitgaat naar de traditionele tv-registraties op het publieke
net of achter de decoder, dat deel verkopen ze gewoon weer door. Ze willen
die rechten om zich sterker te maken in de markt van internet-tv en daarmee
maken ze duidelijk dat de scherpe grens tussen open net en de netten achter
de decoder eigenlijk door de opkomst van internet al achterhaald
aan het raken is. Er is geen sprake van een grens, maar van een eindeloos
opgerekt overgangsgebied, waarin de consument steeds meer maatwerk zal worden
geleverd.Gezien deze digitale toekomst lijkt ons daarom de vraag gerechtvaardigd
of deze wet eigenlijk niet de uitkomst is van een achterhoedegevecht. Het
beschermen van het grote publiek is een nobel streven, maar tegen het licht
van de ontwikkelingen die op ons af komen, is het ook een reflex uit de wereld
die uit het broadcastverleden komt en het lijkt mij dus beter om reflexen
te ontwikkelen die gericht zijn op de toekomst. Beschermen is bovendien een
woord dat in de context van dit wetsvoorstel vaak is gevallen. Tot nu toe
heb ik mij daar altijd dingen bij voorgesteld die het op zichzelf niet redden,
die weggevaagd worden door de macht van het geld. Maar de lijst van open-net-evenementen
is geen lijst van bedreigde tv-programma's, zoals wel wordt gesuggereerd,
maar een lijst van succesvolle tv-programma's, die hun weg weten te vinden
naar een breed publiek, die vaak ook bestaan doordat ze een breed publiek
hebben gevonden. De vraag lijkt mij gerechtvaardigd of dit fenomenen zijn
waar we met een bijna mythisch beroep op het nationale belang een soort overheidszorg
op moeten loslaten. Waar zijn we nu bang voor? Dat de mensen niet meer naar
de Champions League-wedstrijden kunnen kijken? Dat lijkt mij toch eerder een
zorg voor de organisatoren en deelnemers van de Champions League dan een zorg
voor de overheid. Bovendien: als mensen niet meer op hun eigen bankstel naar
sport kunnen kijken, zullen ze misschien naar het café gaan, of een
nieuw soort vereniging oprichten. Dat lijkt mij eigenlijk wel een goede impuls
voor de sociale cohesie, misschien wel beter dan de redenering die nu in toelichting
op de wettekst opduikt dat sport belangrijk is voor de sociale cohesie in
het land en dat dit dus op zichzelf een argument zou moeten zijn voor deze
lijst. Het omgekeerde lijkt mij makkelijker te bewijzen.Kortom, er is met deze wet iets merkwaardigs aan de hand. Vrijwel alle
keren dat ik tot nu toe in deze Kamer het woord heb mogen voeren kwam mijn
verhaal er kort samengevat op neer, dat de overheid haar rug moest rechten
en niet wegmoest lopen voor haar verantwoordelijkheden door deze zomaar aan
de markt over te laten. Maar uitgerekend de keer dat ik te maken krijg met
de bewindsman die bekend staat om zijn geloof in de werking van de vrije markt
ben ik nota bene degene die zich hardop afvraagt of deze overheidszorg nu
wel zo nodig is. U ziet, voorzitter, sinds ik dit dossier onder ogen heb gekregen
is mijn verbazing in verwarring omgeslagen. Ik zou het zeer op prijs stellen
als de staatssecretaris mij in deze weer op het rechte spoor kon krijgen.De heer Veling (RPF/GPV):Mijnheer de voorzitter! Ik spreek mede namens de fractie van de SGP.Het voorliggende wetsvoorstel is een, wat ik zou willen noemen, beleidsarme
implementatie van de Europese richtlijn 97/36. Beleidsarm, omdat geregeld
wordt wat geregeld moet worden, zonder veel ambitie en niet meer dan nodig
is.Zo bezien is er niet veel tegen het wetsvoorstel te zeggen. Maar het wetsvoorstel
roept ook niet veel enthousiasme bij onze fracties op. Wij vinden dat de overheid –
in de publieke sfeer – alert en actief moet zijn op het terrein van
de media. Het voorliggende wetsvoorstel getuigt van een naar onze opvatting
te passieve opstelling. En waar het wetsvoorstel de regering wel tot actie
brengt, waarbij ik denk aan de lijst met evenementen van aanzienlijk belang
voor de Nederlandse samenleving, roept de motivering heel wat vragen op.De Europese richtlijn uit 1997 (evenals trouwens de oude richtlijn) maakt
het nationale overheden mogelijk programma's uit andere lidstaten te schorsen
ter bescherming van minderjarigen tegen programma's met pornografie en nodeloos
geweld en ook om "aansporing tot haat" te weren. De regering voelde er eerder
al niet voor, deze schorsingsmogelijkheid op te nemen in de Mediawet en dat
is nu niet anders. En de regering verkreeg de steun van een meerderheid van
de Tweede Kamer, ook tegenover een amendement dat wel voorzag in een toepassing
van de mogelijkheid tot schorsen. De argumenten zijn dat de noodzaak om tot
schorsing over te gaan zich nauwelijks voordoet en dat schorsing eigenlijk
alleen maar effectief mogelijk is op de kabel, niet op ontvangst via de satelliet.
Dat laatste is waar, maar kan de doorslag niet geven als er inhoudelijk reden
zou zijn voor schorsing. En de mogelijkheid dat het nodig is, lijkt me minder
denkbeeldig dan de staatssecretaris zegt. Laten wij het er maar niet over
hebben dat andere lidstaten van de EU wellicht vaker redenen zouden hebben
om Nederlandse producten tegen te houden. Daarover hoeven wij hier niet te
oordelen in het kader van deze richtlijn. Maar er zijn twee redenen aan te
voeren om toch ook in Nederland de mogelijkheid om te schorsen wettelijk te
regelen. De ene reden is dat niet is uit te sluiten dat het politieke klimaat
in EU-lidstaten minder kritisch is/wordt ten opzichte van extreem-rechtsP
als zou moeten. Zou je dan niet als instrument de mogelijkheid tot schorsing
tot je beschikking moeten hebben? De andere reden is de tot nu toe onduidelijke
positie van de op Nederland gerichte, maar in het buitenland gevestigde commerciële
omroepen, de RTL-zenders. Is het niet meer in het algemeen heel goed denkbaar
dat de wettelijke regeling ter bescherming van minderjarigen, die in voorbereiding
is, vraagt om een instrument waardoor ook buitenlandse omroepen zich voegen
in wat we in ons land belangrijk vinden? Kan de staatssecretaris op de genoemde
punten zijn standpunt nog nader toelichten? Waarom die afwijzende houding
tegenover datgene wat de richtlijn mogelijk maakt?Een andere mogelijkheid die de richtlijn biedt, namelijk om een lijst
op te stellen van evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving om
daarmee te verzekeren dat deze evenementen op een open net worden uitgezonden,
wordt wél in wetgeving vertaald. Vanaf het begin is de motivering van
plaatsing op zo'n lijst problematisch geweest. De Raad van State heeft erop
aangedrongen dat er in de wet toch een aanwijzing zou worden opgenomen voor
wat een evenement van aanzienlijk belang voor de samenleving is. Die aanwijzing
is er gekomen en daarmee is een raar schimmenspel begonnen.Blijkbaar behoeft een evenement van aanzienlijk belang voor de samenleving
niet altijd een evenement van algemeen belang voor de Nederlandse samenleving
te zijn. Dat laatste is één van de vier criteria
waarvan er maar twee behoeven te worden vervuld. Het is ook voldoende als
aan twee andere criteria wordt voldaan, namelijk aan twee van de volgende
drie: bijzondere culturele betekenis, grote kijkdichtheid op een open net
in het verleden of verrichtingen van het nationaal team bij grote internationale
sportevenementen.Voorzitter! Hoe meer ik hierover nadacht, hoe vreemder ik de argumentatie
van de staatssecretaris vond. Dat is door publicatie van de conceptlijst niet
veranderd. Het is bijna allemaal sport op die lijst. Daarvoor voert de staatssecretaris
een aantal redenen aan. Sport verbroedert, zegt hij, en door te kijken naar
sport wordt actief sporten aangemoedigd. Zijn dit serieuze argumenten om een
aantal sportwedstrijden te bestempelen tot "evenementen van aanzienlijk belang
voor de Nederlandse samenleving"? Dat is toch bijna niet serieus te nemen?
En dan het argument dat er overheidsgeld wordt besteed aan de sport, zodat
de belastingbetaler er recht op heeft te zien wat de sporter er op zijn kosten
van maakt. Geldt dat speciaal voor de evenementen op de lijst, zo vraag ik
de staatssecretaris. Als het belastinggeld-argument al hout snijdt, zouden
dan niet de clubs en de sporters moeten worden aangesproken in plaats van
de omroeporganisaties? Als er overheidsgeld is besteed voor de sport, dan
is dat toch daar terechtgekomen?Voorzitter! De aangevoerde redenen vormen ons inziens een voorbeeld van
mislukte gelegenheidsargumentatie. Maar het is nog erger. De discussie over
de evenementen van aanzienlijk belang is steeds weer gevoerd vanuit de veronderstelling
dat hier een soort cultuurpolitiek werd gevoerd. Aanvankelijk heb ik dat ook
gedacht. Dan wordt zorgelijk gevraagd of er niet wat meer cultureels op de
lijst moet. De burgers moeten toch juist ook vrije toegang hebben tot wat
de geest verheft? Maar goed beschouwd gaat het in de lijst van evenementen
van aanzienlijk belang helemaal niet om wat intrinsieke waarde heeft. De discussie
daarover mist elke grond in de lijst en de motieven die daaraan ten grondslag
liggen.Wat gebeurt er? Er is economische activiteit rondom televisie. Daarbij
zijn meerdere actoren betrokken: actoren die iets kunnen laten zien wat mensen
interesseert; actoren die willen verdienen aan het uitzenden van programma's
die daarover gaan. Nu gaat de Nederlandse regering, met toestemming van de
Europese Unie, ingrijpen in deze markt. In principe kan zo'n ingrijpen op
twee manieren worden gemotiveerd. Het kan nodig zijn, een kwetsbaar collectief
goed door regulering van de markt te beschermen. Dat zou je je kunnen indenken
bij bepaalde cultuuruitingen, maar dat is hier niet aan de orde. Op de lijst
staan geen kwetsbare cultuuruitingen. In de motivering bij de conceptlijst
wordt wel naar cultuur gekeken, maar omdat ook bij de keuze van culturele
evenementen kijkcijfers een rol spelen, is er geen sprake van een weging van
de intrinsieke waarde. En dus valt alles wat enigszins kwetsbaar is, buiten
de boot. Dat gebeurt niet per ongeluk, maar per definitie. Trouwens, een plaats
op de lijst zou ook niet veel uithalen, omdat de lijst natuurlijk geen garantie
van uitzending inhoudt. Mogelijk werkt het juist contraproductief. Als ook
niet achter een decoder voor een bepaalde doelgroep kunt gaan uitzenden, zijn
er geen mogelijkheden.Een tweede motief om in te breken in marktverhoudingen kan zijn het doorbreken
van een monopolie dat een gezonde prijsvorming blokkeert. Nu komen we dichter
in de buurt, zoals de staatssecretaris in antwoord op onze vragen laat weten.
Hij spreekt over "kapitaalkrachtige, internationaal opererende mediaconglomeraten"
waarvoor je moet oppassen en die je in bedwang moet houden. Dat moet toch
wel heel bedreigend klinken. Maar is hier echt sprake van monopolisten? Er
wordt toch geconcurreerd op het gebied van uitzendrechten van veel kijkers
trekkende sportevenementen? En als er ergens sprake is van machtsconcentraties,
zouden die dan niet eerder bij sportkoepels gezocht moeten worden?Onzes inziens is de argumentatie beslist niet sluitend te krijgen. Ik
zou niet weten hoe. Zou het motief voor de lijst niet veel simpeler zijn,
namelijk de wens van overheden om te voorkomen dat grote groepen burgers zouden
gaan mopperen waarom de regering er niets aan doet dat zij iets moeten betalen
voor hun dierbare tijdverdrijf? Het is een oud adagium van regeerders dat
je het volk z'n spelen moet gunnen. Ligt daarin niet het geheim van de lijst?De heer Jurgens (PvdA):En brood!De heer Veling (RPF/GPV):En brood natuurlijk, maar daar hebben wij het een andere keer over. Voor
alle duidelijkheid, wij hebben geen doorslaggevende bezwaren tegen de aanwijzing
van evenementen die op een open net moeten worden uitgezonden. Maar laten
we de argumentatie daarvoor niet mooier maken dan gerechtvaardigd is. Is de
staatssecretaris het met mijn analyse eens?Voorzitter! Nog een laatste punt. Ik begon met te zeggen dat de regering
wel wat actiever zou kunnen zijn op het terrein van de media. De lijst met
evenementen die toegankelijk moeten zijn op een open net, is geen goed voorbeeld
van hoe het zou moeten. Maar er ligt in de introductie van het begrip "open
net" een heel interessant aanknopingspunt voor een bezinning op de taak van
de overheid, vind ik. Het is, sprekend over de taak van de overheid, altijd
noodzakelijk om onderscheid te maken tussen de private en de publieke sfeer.
Op het gebeid van de media is het niet zo evident dat je dat onderscheid overal
kunt maken. Op het terrein waarover we nu spreken, dat van de televisie, zou
de publieke sfeer wellicht nader bepaald kunnen worden met behulp van het
begrip "open net", dat nu in de mediawet is geïntroduceerd. Ik maak het
nog wat concreter. Er bestaat in onze samenleving heel breed een gevoel van
onbehagen over uitwassen in de programmering van Nederlandse omroeporganisaties.
Het Parool van 27 mei jongstleden berichtte over het onbehagen van Hans Dijkstal
over de schijnbaar grenzeloze vrijheid die in de Nederlandse media bestaat.
De krant bericht dat Dijkstal niet gelukkig is, althans niet over de media: "De
vrijheid blijkt keerzijdes te hebben en de liberale boodschap innerlijke tegenstrijdigheden."
Hij denkt aan de trivialisering die de beeldcultuur kan meebrengen, hij maakt
zich zorgen over de groeiende eenvormigheid van soorten programma's die nu
eenmaal hoge kijkcijfers opleveren en hij maakt zich zorgen over de privacy
van mensen die zich, misschien zonder de gevolgen te beseffen,
lenen voor onluisterende programma's. Ik geef het als een voorbeeld. In de
Tweede Kamer is nog niet zo lang geleden een pleit gevoerd voor het gebruik
van decoders om onfatsoen te begrenzen. De argumentatie is daar niet altijd
even helder geweest. Mijns inziens biedt het onderscheid tussen publiek en
privaat in termen van "open" en "niet open" een goede ingang om na te denken
over de verantwoordelijkheid van de overheid. Ik ben er erg nieuwsgierig naar
of de staatssecretaris iets in deze benadering ziet.De heer Jurgens (PvdA):Het kan een speling van het woord zijn, maar het is mij niet geheel duidelijk
hoe het onfatsoen kan worden begrensd door een decoder.De heer Veling (RPF/GPV):Ik zal daar eens heel diep over nadenken.De heer Kohnstamm (D66):Voorzitter! De reden dat ik niet op het sprekerslijstje sta, maar toch
het woord voer, is dat ik ontzettend lang getwijfeld heb over de vraag of
ik het woord zou voeren hier. Hoewel dat in de loop van de inbreng van de
collega's ingewikkelder werd, heb ik besloten om mijn besluit vlak voor deze
vergadering om wél het woord te voeren en over mijn twijfel te praten,
toch uit te voeren. De twijfel is overigens ingewikkelder worden tijdens het
luisteren naar de collega's. Datgene wat ik vóór het horen naar
de collega's voornemens was als twijfel te berde te brengen, breng ik toch
naar voren.Over het voorliggende wetsvoorstel noem ik een paar punten. We spreken
over een beleidsarme implementatie van een richtlijn. Er is discussie over
het voorgestelde artikel 72, lid 2, a tot en met d, en de mate waarin dat
straks richtinggevend is voor het opstellen van deze en opvolgende evenementenlijsten.
Er is ook discussie over de evenementenlijst als zodanig. Het is door velen
vóór mij al gezegd: er is veel sport en weinig overige cultuur
opgenomen op die lijst, en curieuzerwijze nu net niet die elementen die kwetsbaar
zijn. Maar tenslotte praten we over niet meer en niet minder dan een implementatie
van een richtlijn en mijn fractie heeft, alles afwegende en zoals ik ook al
in de schriftelijke behandeling heb laten doorschemeren, tegen aanname van
dit wetsvoorstel geen groot bezwaar, hetgeen betekent dat wij vóór
zullen stemmen.Nu ben ik op twee dagen na een jaar lid van de Eerste Kamer en worstel
eigenlijk vooral met de vraag, als dit soort wetgeving hier aan de orde is,
naar de effectiviteit van het werk. De vraag hoe je dat precies beoordeelt,
is natuurlijk ingewikkeld te beantwoorden. Als ik nu kijk naar de mondelinge
en de schriftelijke behandeling in de Tweede Kamer en naar de schriftelijke
behandeling hier en als ik kijk naar het algemeen overleg over de evenementenlijst
in de Tweede Kamer, dat overigens niet heeft geleid tot een plenaire behandeling
daarvan – dat zou nog kunnen komen, maar dat is niet aannemelijk, want
er zit al bijna een maand tussen – dan moet ik aannemen dat al die voors
en tegens die wij ook gewogen hebben, daar gewogen zijn en in ieder geval
te licht bevonden zijn om tegen een implementatie van de richtlijn te stemmen.
En dus twijfelde ik over de vraag of ik daarover hier nog kort het woord zou
moeten voeren. Misschien is de effectiviteitsgedachte achter deze vraagstelling
een te instrumentale invalshoek bij de beoordeling van het functioneren van
de Eerste Kamer in wetgeving als de onderhavige, maar ik meende hem toch naar
voren te moeten brengen. Het rare is namelijk dat ik met vele van de woordvoerders
hier die discussie wel aldoor in de koffiekamer voer, maar moet constateren
dat deze plenair hoogst zelden gevoerd wordt, reden waarom ik toch kort het
woord nam, maar daar is nog een reden bij gekomen. Want nu ben ik in de gelegenheid
om over de overigens knappe inbreng van collega Jurgens te vragen wat de Engelse
vertaling van het door hem gebezigde woord "bezwadderd" zou zijn.De vergadering wordt van 14.40 uur tot 14.50 uur geschorst.Voorzitter: Korthals AltesStaatssecretaris Van der Ploeg:Voorzitter! Ik dank de leden voor hun inbreng in eerste termijn. Ik wil
beginnen met een kort intermezzo over het taalgebruik. Daarover heeft zowel
de heer Woldring als de heer Jurgens gesproken. Ik zal mijn bijdrage zo goed
als ik kan in het Nederlands doen. Overigens heb ik in de schriftelijke inbreng
van de leden ook een aantal spelfouten opgemerkt, maar daarover zal ik het
nu niet hebben. In het algemeen is het goed zoveel mogelijk Nederlandse woorden
te gebruiken waar dat mogelijk is. Ik denk daarbij aan het woord ontsleutelaar
en aan webstek voor website. Zo kunnen wij nog een hele lijst maken. Met de
Taalunie zijn wij bezig Nederlandse woorden te verzinnen voor veel Angelsaksische
en Franse woorden. Ik vind echter dat wij daarover niet te krampachtig moeten
doen, de Nederlandse taal is immers geen museumtaal. Het is een levende taal.
Als grote delen van de bevolking ineens Engelse woorden gaan gebruiken, zullen
die op een gegeven moment onderdeel gaan uitmaken van de Nederlandse identiteit
en van de Nederlandse taal. In sommige wijken in de grote steden bijvoorbeeld
is het behoorlijk stoer om wanneer je een jaar of 17/18 bent, je taal te doorspekken
met veel Surinaamse woorden. Wij moeten daarover niet te krampachtig doen.
Ik zal er verder geen woorden aan wijden. Ik zal er wel wat meer op letten,
maar wil er niet krampachtig over doen.Voorzitter! Het gaat vandaag niet alleen over de evenementenlijst maar
over het hele gebeuren. Er is gesproken over de vertraging. Een voorspoedige
behandeling van dit wetsvoorstel is inderdaad van groot belang. Wij zijn op
grond van Europees recht ook echt in gebreke. De implementatietermijn is inderdaad
verstreken, zoals de heer Jurgens opmerkte, maar de wereld staat niet stil.
Zo is het mediaconcern Kirch al begonnen met gesprekken over de voetbalrechten
voor de WK 2002.De bepaling in de EG-richtlijn die zich richt op de bescherming van jeugdigen
tegen schadelijke audiovisuele beelden, volgt een apart implementatietraject.
Dat wetsvoorstel wordt nu behandeld aan de overzijde en ik verwacht dat de
plenaire behandeling op uiterst korte termijn kan plaatsvinden. Daarnaast
is een aantal bepalingen van de richtlijn niet bij wet maar bij algemene maatregel
van bestuur geïmplementeerd. Dat geldt dan in het bijzonder
de commerciële omroep. Die wijziging van het Mediabesluit is inmiddels
in het Staatsblad geplaatst. Ook zijn bepalingen inzake telewinkelen uitgevoerd
op basis van zelfregulering via de Nederlandse reclamecode.Ik spreek hier vandaag natuurlijk namens de regering, maar in het bijzonder
namens de collega's Borst en Vliegenthart, omdat een aantal bepalingen de
Tabakswet en het sportbeleid raken.Het is een belangrijk debat, met name wanneer het gaat over de evenementen
die niet achter de decoder mogen verdwijnen. Ik zal dan ook behoorlijk gedetailleerd
op een aantal punten ingaan.Men kan zich de vraag stellen, of sport in het algemeen – en in
ons polderlandschap voetbal in het bijzonder – niet gewoon een commerciële
onderneming is geworden die met een evenementenlijst niet tegen is te houden.
Het is echter niet het beleid van deze regering om de commercialisering van
de sport, in het bijzonder voetbal, en de negatieve gevolgen daarvan voor
de breedtesport en voor de toegankelijkheid voor de burger, als een onbeïnvloedbare
ontwikkeling te accepteren. Collega Vliegenthart heeft een plan van actie
opgesteld om de bedreigingen het hoofd te bieden. Hoe kan bevorderd worden
dat de sport een volksspel blijft en niet volledig wordt onderworpen aan marktkrachten,
commercialisering en mededingingsbeleid? Hoe kan voorkomen worden dat een
steeds grotere kloof ontstaat tussen de topsport en de breedtesport?Ook in Europees verband is een debat gaande over de risico's van commercialisering
van de sport. Bij de informele bijeenkomst van sportministers in Lissabon
is besloten een werkgroep van lidstaten in het leven te roepen die nader onderzoek
zal doen naar de harmonisatie van de specifieke aspecten van sport in relatie
tot het EG-verdrag. Ten behoeve van de bepaling van een Nederlands standpunt
heeft KPMG in opdracht van de drie ministeries een onderzoek verricht naar
de problematiek van sport en mededinging, waarin ook aandacht is gegeven aan
de media, het crossownership en de televisierechten. Een aantal leden heeft
ook gesproken over de concentratie van grote conglomeraten.Een bijzondere thematiek rond de commercialisering van de sport vormt
in deze bredere context de ontwikkeling rond de uitzendrechten. Ik wijs bijvoorbeeld
op de tientallen miljoenen guldens die KPN Telecom over lijkt te hebben voor
de uitzendrechten van de eredivisie voetbal. Cruciaal voor het succes van
diverse vormen van betaaltelevisie achter de ontsleutelaar is een zo groot
mogelijke exclusiviteit van sportuitzendingen. Kijkers zullen geen abonnement
nemen en een hoog bedrag per wedstrijd afrekenen als het elders kosteloos
te zien is. Mediaondernemingen streven dus naar het verwerven van exclusieve
rechten voor betaaltelevisie. Daar is niets op tegen, zolang het er niet toe
leidt dat de burger veel meer moet betalen voor wat hij nu voor een redelijke
prijs kan ontvangen.De trend is juist dat sportevenementen de burger min of meer worden ontnomen
om vervolgens via betaaltelevisie weer voor veel geld te worden aangeboden.
Die sportevenementen zijn daarmee voor sommige burgers niet langer toegankelijk.
Het kabinet vindt dat het effect hiervan op de cohesie in de samenleving en
wellicht zelfs de nationale identiteit niet onderschat moet worden. Sport
heeft een belangrijke betekenis voor de samenleving. Dat is ook te zien aan
de grote belangstelling voor sportuitzendingen op de televisie. De band tussen
grote groepen in de samenleving, onderling en met de topsport, zal doorgesneden
worden als het grote publiek alleen nog maar toegang heeft tot sportwedstrijden
via een decoder tegen een aanzienlijk extra geldbedrag.De heer Veling (RPF/GPV):Het zwakke in deze redenering is de aanname dat de evenementen die op
de lijst staan, überhaupt achter de decoder zullen verdwijnen. Iemand
die een open net exploiteert, is gek als hij de kans op reclame-inkomsten
rondom dit soort zaken laat lopen. Daar staat of valt de hele argumentatie
mee. Die schakel is niet houdbaar.Staatssecretaris Van der Ploeg:Dat hangt er maar vanaf. Op het open net kun je grote groepen bereiken
en krijg je de reclame-inkomsten die daarmee gemoeid zijn. De publieke omroep
heeft daarnaast de mogelijkheid om omroepmiddelen in te zetten. Daarmee is
er de mogelijkheid om een beperkte hoeveelheid sportevenementen voor een groot
publiek toegankelijk te houden. Als op een gegeven moment voor iedereen een
decoder beschikbaar is en echt sprake is van een vrije keuze, is een evenementenlijst
minder nodig. Op wat langere termijn kan dan de visie van de heer Luijten
worden overgenomen. Als de ontwikkelingen zo snel gaan als de heer Van der
Lans en misschien ik zelf ook verwacht, zal de lijst bij de evaluatie een
stuk kleiner en misschien wel leeg kunnen worden. Op dit moment is er het
grote gevaar dat belangrijke sportevenementen voor grote delen van de bevolking
onbereikbaar zullen worden.De heer Luijten (VVD):Ik kan de heer Veling grotendeels volgen. Tot hoever moeten wij gaan?
De staatssecretaris zegt dat de grote meerderheid van de bevolking in staat
moet zijn om belangrijke sportevenementen te volgen. Ik vraag hem welke prijs
je daarvoor moet willen betalen. De rechten van die uitzendingen belopen immers
flinke bedragen. Ben je dan bereid publieke middelen daarvoor massaal in te
zetten? Als het commerciële open net niet bereid is, ben je als overheid
dan niet ongeveer verplicht om te blijven garanderen dat iedereen het kan
zien? Kortom, je verplicht je als publieke omroep om het op het open net te
zetten en daarvoor een gigantisch hoge prijs te betalen.Staatssecretaris Van der Ploeg:Met dat verplichten ligt het mijns inziens iets anders. Wel heeft u gelijk
dat het niet te gek moet worden met de sportrechten. Naarmate er meer achter
de decoder komt, zal de prijs van sportrechten worden opgedreven. De prijs
van voetbalclubs om goed talent aan te werven, zal dan ook steeds hoger worden
en tevens wordt de kans groter dat Nederlandse topclubs niet meer in competitie
willen treden met minder goede clubs in Nederland maar nog wel met de beste
topclubs in Europa. Daardoor ontstaat een erosie van de cohesie in de sportsector
in Nederland. Ik ben overigens met de publieke omroep in gesprek om te voorkomen
dat het met de sportprogramma's de spuigaten uitloopt. Als je kijkt naar de
 sportrechten, praat je momenteel over relatief dure programma's.
Echter, de nettokosten, dus de kosten na aftrek van de reclame-inkomsten rond
de sportevenementen, leiden er toe dat dit soort programma's relatief goedkoop
zijn ten opzichte van de gemiddelde programma's. Ik bespeur er overigens wel
een stijgende lijn in. Dus ik houd de vinger aan de pols, want het mag niet
te gek worden.De heer Luijten (VVD):Dat is natuurlijk het gevaar dat hierin schuilt. Wanneer je te maken hebt
met dure sportuitzendingen, zou je kunnen voorstellen om ze achter de decoder
te plaatsen. Dat mag echter niet, het moet op een open net. De commerciële
zender maakt dan de afweging tussen reclame-inkomsten, bereikcijfers etc.
en komt dan tot de conclusie er niet mee door te willen gaan. De staatssecretaris
heeft als doelstelling dat dit soort populaire sportevenementen voor een breed
publiek toegankelijk is. Welnu, commerciële betaaltelevisie mag niet,
commerciële zenders willen in dit geval niet om economische redenen,
dus is de publieke omroep min of meer verplicht om die uitzendingen ten koste
van alles wel door te geven. Anders kan het publiek die uitzendingen helemaal
niet meer zien. Ik meen dan ook dat de staatssecretaris straks vreselijk in
de val trapt en gigantisch veel geld naar de publieke omroep moet schuiven.Staatssecretaris Van der Ploeg:Zo je dat geld al naar de publieke omroep zou moeten schuiven, zou dat
natuurlijk nog veel meer zijn als je de prijs laat opdrijven door die programma's
ongegeneerd en in volle omvang achter de decoder te plaatsen. Ik ben het wel
met u eens dat je de ontwikkelingen terzake moet volgen. Daarom is de evaluatie
om de vier jaar van cruciaal belang. Ik verwacht ook dat er binnen een periode
van vier jaar zeer grote technologische ontwikkelingen plaatsvinden. Als in
die periode blijkt dat bijvoorbeeld driekwart van de bevolking een decoder
heeft en inderdaad een vrije keuze heeft, dan wordt het een geheel andere
zaak. Dat laat onverlet dat de cohesie die er bestaat in de sportcompetitieverbanden
gemakkelijker is af te breken dan op te bouwen. Wij moeten er dus wel een
beetje zuinig mee omgaan. Het is dan ook belangrijk om wat waarborgen te bieden
op de korte termijn.Tegen die achtergrond was het Europees Parlement bij de herziening van
de televisierichtlijn in 1997 unaniem voorstander van een regeling die de
burger de brede toegang tot sportevenementen via televisie moest garanderen.
Daardoor kwam er de mogelijkheid van een nationale evenementenlijst met een
Europese waarborg tegen omzeiling. Het gaat hier niet om een verplichte regeling,
maar het is naar de mening van de regering wel een adequaat instrument voor
het Nederlandse overheidsbeleid om een brede toegang voor het publiek tot
evenementen van aanzienlijk belang en om bescherming van recht op informatie
voor de burger te garanderen. Het is overigens heel duidelijk gericht op open
netten. Het gaat niet om bescherming van de publieke omroep maar om bescherming
van de burger.Een aantal leden heeft gevraagd naar de situatie hieromtrent in het buitenland.
Denemarken en Italië hebben de regeling inmiddels gepubliceerd. Daar
is de wetgeving van kracht. Voor het feit dat het daar relatief snel is gegaan,
is overigens wel een verklaring, namelijk dat men aldaar een relatief korte
lijst heeft vastgesteld. Het Verenigd Koninkrijk heeft recentelijk een positief
advies gekregen van het krachtens de richtlijn ingestelde contactcomité.
Het gaat hierbij om een lijst die qua lengte en inhoud veel meer lijkt op
de Nederlandse. De Duitse regeling is inmiddels van kracht. Duitsland heeft
een korte lijst. Dat is niet zo vreemd, want het is het enige land dat zich
tot op het laatste moment verzet heeft tegen de Europese regeling, waarbij
grondwettelijke aspecten en commerciële belangen een rol speelden. De
Vlamingen kijken de kat bij ons en bij Engeland nog even uit de boom, maar
de Vlaamse regering heeft wel al een besluit genomen en dat besluit benadert
het resultaat dat mij voor ogen staat.Voorzitter! De heer Woldring heeft een vraag gesteld over de garantie
op uitzending voor een breed publiek. Hij betreurde de verlaging van het percentage
huishoudens dat ten minste bereikt moet worden van 85 naar 75. Die amendering
is door de Tweede Kamer aangebracht. Ook is er een periodieke beoordeling
na vier jaar ingesteld van de doeltreffendheid en de effecten in de praktijk.
Daarbij zal de ontwikkeling die feitelijk heeft plaatsgevonden naar een meer
geïndiceerd aanbod natuurlijk ook een belangrijk evaluatiecriterium zijn.
Het beleid van de kabelbeheerders zal in de toekomst mede bepalen of zenders
tot het open net gerekend kunnen worden. Dat is niet meer het geval als minder
dan 75% van de huishoudens in Nederland een zender tegen de in het wetsvoorstel
genoemde kosten kan ontvangen. De Kamer vond dat het lage ontvangstpercentage
de brede toegang van het publiek tot deze zenders voldoende gewaarborgd heeft.
Ik kon daarmee leven. Ik had zelf gekozen voor 85%, maar ik wil niet dat het
percentage dermate laag wordt dat het problematisch is. De Europese Commissie
heeft het over "near universal reach", een bijna volledig bereik. Dat kan
per lidstaat sterk verschillen. Het hangt ook van de distributiesituatie af.
In Denemarken en Italië gaat men uit van 90%. Duitsland heeft echter
helemaal niet zoveel kabels. Daar is maar de helft van de bevolking bekabeld,
dus het is geen wonder dat gekozen is voor 65%. Het totaalbereik van de commerciële
zenders die in Duitsland zowel via de kabel als via satelliet en ether worden
doorgegeven, ligt daar rond 65% van de huishoudens. Dat heeft men in de Duitse
regeling als uitgangspunt gehanteerd voor het criterium voor het open net.
Dus ik heb het gevoel dat wij met een percentage van 75 niet echt uit de pas
lopen.Er zijn veel vragen gesteld over de vier voorwaarden voor evenementen
op de lijst. Die voorwaarden zijn dat het evenement van algemeen belang moet
zijn, van bijzondere culturele betekenis, dat het in het verleden op het oude
net werd uitgezonden en of men daarbij kon rekenen op een grote kijkdichtheid
en dat het gaat om een groot internationaal sportevenement waaraan het nationale
team deelneemt. Ik vond de argumentatie van de heer Veling de meest kernachtige.
Hij vond dat niet te veel esoterische of culturele evenementen op de lijst
moesten worden gezet, omdat, wanneer er te veel evenementen met een lage kijkdichtheid
op de lijst staan, het gevaar bestaat dat sowieso verboden wordt om uit te
zenden. Het aardige van iets achter de decoder uitzenden is
dat aan een kleine groep mensen – al zijn het er maar tien – een
programma kan worden aangeboden, al is het tegen een bepaalde prijs. Als je
het op de lijst zet, is dat verboden. Dus het is zaak om daar voorzichtig
mee te zijn. Dat pleit ervoor om de lijst zo kort mogelijk te houden. Daarom
is de uiteindelijke lijst die ik heb voorgesteld veel korter dan de groslijst.
Het zou wel eens contraproductief kunnen werken als heel veel van die extra
evenementen op de lijst werden geplaatst. Als het open net de evenementen
niet uitzendt en zij mogen niet achter de decoder uitgezonden worden, dan
ben je nog veel verder van huis. Dat is pas culturele armoede. De heer Woldring
vroeg zich af wat voor staatssecretaris ik ben als ik mij niet geroepen voel
om cultuureducatie op de televisie te stimuleren, hij vroeg mij of ik dat
niet zag als een missie. Ja, die missie zie ik wel. Het is zelfs erg belangrijk
dat de publieke omroep daar haar taken vervult. Het gaat hier echter om een
andere vraag. Als je bepaalde culturele evenementen waar een marginale belangstelling
voor bestaat, toch op de lijst zet, bestaat altijd het gevaar dat ze helemaal
niet worden uitgezonden. Ik zal hier dadelijk nog iets meer in detail op ingaan.
Ik heb zelf lange tijd les mogen geven in de statistiek. Er bestaat een verschil
tussen type 1 en type 2-fouten. Je kunt iets accepteren terwijl je het eigenlijk
niet hoort te accepteren en je kunt iets afwijzen terwijl het goed is. Een
soortgelijke problematiek bestaat hier ook. Als je te veel evenementen op
de lijst zet, kun je uiteindelijk slechter af zijn. Daarom zijn we met de
culturele evenementen op de lijst zo bescheiden mogelijk geweest.De heer Woldring (CDA):Mijnheer de voorzitter! Ik wil de staatssecretaris graag een korte vraag
stellen, al komt hij daar dadelijk wellicht nog over te spreken. Ik ben het
met de staatssecretaris eens dat je soms iets moet accepteren, terwijl je
misschien iets meer zou willen maar dan het tegendeel kunt bereiken. Het ging
mij om de argumenten die worden gehanteerd bij het bepalen van de keuze. Dat
was niet in verwijtende maar in informerende zin aan het adres van de staatssecretaris
bedoeld. Ik heb aan de staatssecretaris gevraagd wat hij precies verstaat
onder "het belang voor de samenleving" en een "bijzonder cultureel belang".
En wat is het verschil tussen het kwantitatieve – meer kijkcijfers –
en het kwalitatieve belang voor die samenleving? Ik hoop dat hij daar nog
iets over gaat zeggen.Staatssecretaris Van der Ploeg:Zeker. De regering acht het overigens van belang dat er sportevenementen
en culturele evenementen op de lijst staan. Culturele evenementen halen in
het algemeen geen zeer hoge kijkcijfers. Sommige van de evenementen die ik
op de groslijst had geplaatst, zijn zelfs helemaal niet uitgezonden. Ook de
Tweede Kamer heeft aangegeven dat het criterium van kijkdichtheid ook van
belang is voor culturele evenementen, in die zin dat het niet mag gaan om
al te lage kijkcijfers. Zij hanteerde daarbij een beetje de argumentatie van
de heer Veling, zij het niet zo bondig. De vraag is welke evenementen werkelijk
van algemeen belang zijn en een bijzondere culturele betekenis hebben. Daarbij
spelen ook praktische overwegingen een rol. Van festivals bijvoorbeeld zijn
moeilijk bepaalde onderdelen af te zonderen. Voor de opera geldt ieder jaar
weer een nieuw programma. Er blijft dan maar een beperkt aantal potentiële
evenementen over. Een klein aantal daarvan zijn op de conceptlijst geplaatst.
Voor de culturele evenementen die niet zijn teruggekeerd op de conceptlijst,
gelden twee omstandigheden. Zij zijn niet op de lijst opgenomen omdat niet
wordt voldaan aan twee van de vier voorwaarden en omdat er rekening wordt
gehouden met de wens van de Kamer om ook te kijken naar de kijkcijfers. Ik
wil niet nog meer evenementen op de lijst zetten vanwege de principiële
argumentatie die ik heb gegeven. Verder moet de lijst een beetje proportioneel
blijven, want ook de Europese Commissie zal de lijst nog toetsen aan de criteria
die in de wet zijn opgenomen. Ik wil nog eens terugkomen op de vraag van de
heer Woldring wat ik heb bedoeld met de eerste voorwaarde, een meerwaarde
van kwalitatief of kwantitatief belang. De voorwaarden vloeien voort uit het
document van de Europese Commissie. De term algemeen belang is in Europees
verband uitgelegd als geldend voor een evenement dat niet slechts van belang
mag zijn voor degenen die gewoonlijk het evenement op televisie volgen. De
heer Woldring had dat correct weergegeven. Het evenement moet dus een breder
belang hebben dan de gewone fans. Een indicatie daarvoor kan het kijkcijfer
zijn. Maar ook andere omstandigheden kunnen een rol spelen, zoals de historische
en maatschappelijke betekenis van het evenement. Dat kan bijvoorbeeld tot
uiting komen in het feit dat Nederland in een bepaalde sport al lang heel
goed presteert. Zaken als uitstraling spelen hierbij een rol. Er is ook gevraagd
of ik bereid ben bij de evaluatie over vier jaar de vier voorwaarden te betrekken.
Dat ligt niet voor de hand. De criteria in het wetsvoorstel zijn een vrij
precieze vertaling van de criteria die de Europese Commissie bij de toetsing
hanteert. Zij zijn eigenlijk onverkort gevolgd. Zij zijn vrijwel letterlijk
overgenomen uit reeds goedgekeurde gepubliceerde wetgeving van Denemarken
en Italië. Ik zie niet in dat wij die voorwaarden moeten wijzigen, zolang
de Europese Commissie geen wijzigingen heeft doorgevoerd. Na vier jaar is
er een evaluatie van de lijst. Er zijn ook andere ontwikkelingen die daar
invloed op kunnen hebben.De heer Woldring (CDA):Mijnheer de voorzitter! De staatssecretaris zal begrijpen dat wij dit
beleid steunen voorzover het parallel loopt aan de technologische ontwikkelingen,
en daar ga ik van uit. Die lijst is oké, maar de vraag is of die vier
criteria adequaat zijn. De staatssecretaris zegt dat deze in de Europese richtlijnen
staan. Juist, maar je kunt ook zeggen dat wij adequatere criteria nodig hebben
om een beleid te implementeren dat ons voor ogen staat. Het leek mij wat star
om zondermeer vast te houden aan die vier criteria. Ik zou zeggen dat zij
bij de evaluatie betrokken kunnen worden om de uitwerking van een adequaat
beleid als geheel te kunnen overzien. Dat leek mij niet onredelijk.Staatssecretaris Van der Ploeg:De criteria zijn wat mij betreft adequaat. Het is heel makkelijk om te
zeggen dat het allemaal arbitrair is. Dat er aan twee van de vier criteria
voldaan moet zijn, geeft mij houvast om tot een lijst te komen die uit te
leggen is. Ik vind dit wel belangrijk, omdat er allerlei belangen mee gediend
zijn.Met die vier criteria maak je een matrix van allerlei potentiële
 evenementen en dan kijk je of zij aan minstens twee van de
vier criteria voldoen. Culturele evenementen kunnen van algemeen belang voor
de Nederlandse samenleving zijn en zij kunnen van bijzondere culturele betekenis
zijn. De grote kijkdichtheid is dan niet relevant, behalve als de Kamer zegt
dat het niet te gek moet worden. Ik heb daarmee kunnen werken. Zo is die lijst
totstandgekomen en zo heb ik erover gesproken.Ik wil niet op individuele onderdelen van de lijst ingaan. Iedereen heeft
wel iets met die lijst, bleek ook aan de overzijde. De ene politieke partij
zegt dat die lijst veel te lang is en dat dit of dat eraf moet. De andere
politieke partij zegt dat die lijst veel te kort is en is ook ontevreden.
Uiteindelijk is er geprobeerd een middenweg te vinden, omdat wij pragmatisch
proberen te zijn.De heer Jurgens heeft een aantal juridische vragen gesteld over artikelen.
Ik let dan altijd goed op, want zo leer ik wat meer over juridische aspecten.
Zijn eerste vraag is of een verwijzing naar de richtlijntekst is toegestaan.
In artikel 4, lid 1, staat "krachtens". Dat is niet een verwijzing, maar er
staat "krachtens". Op z'n janboerenfluitjes dacht ik dat dit wel moet kunnen.
Als er "krachtens" staat, hoef je het niet helemaal te beschrijven.Verwijzen naar richtlijnteksten is tegenwoordig algemeen geaccepteerd
in de Nederlandse wetgeving. Een tekst die is gepubliceerd in het Publicatieblad
van de Europese Gemeenschap is in principe net zo kenbaar als een tekst in
het Staatsblad.De heer Jurgens heeft wel gelijk dat er niet altijd even consequent naar
de richtlijntekst wordt verwezen. Als het naar het oordeel van de regering
beter past in het systeem van de Mediawet, wordt hiervan afgeweken. Artikel
1, xx, over telewinkelboodschap, is in het wetsvoorstel opgenomen, omdat in
artikel 1 van de Mediawet ook omschrijvingen zijn opgenomen van de begrippen
reclame-uiting en reclameboodschap. Ik vind het daar wat redelijker, omdat
je gewoon moet uitleggen wat een telewinkelboodschap is.Nu ik dit punt hoor, zeg ik toe dat ik hier bij toekomstige wetgeving
wat meer op zal letten, hoewel ik er wel mee kan leven zoals het hier staat.
Er staat: "krachtens artikel 2 van de Europese richtlijn". Ik vind niet dat
je dan gehouden bent om artikel 2 van de Europese richtlijn bij wijze van
spreken in artikel 4 onder te brengen. Ik neem aan dat dit ook niet de bedoeling
is.De heer Jurgens (PvdA):In dit geval zou dat nogal omslachtig zijn, want artikel 3 van de richtlijn
is zeer lang. De kenbaarheid is echter wel een probleem. Het zou mogelijk
zijn om in een voetnoot in het Staatsblad de desbetreffende tekst op te nemen.
Dat is in ieder geval een hulpmiddel, want zoeken naar het publicatieblad
van de EG is niet voor iedereen zo eenvoudig. Verder is er het punt van het
"krachtens". Iets geldt niet in Nederland als wet "krachtens een richtlijn".Staatssecretaris Van der Ploeg:Ja, dat is toch enigszins een kwestie van semantiek. Ik vind het wat overdreven
om daarvoor het wetsvoorstel te gaan veranderen, maar ik zeg wel toe dat bij
toekomstige wetgeving, niet alleen op mediagebied, maar ook op andere gebieden,
er in ieder geval voor wordt gezorgd dat in de memorie van toelichting of
elders niet te veel verwijzingen naar andere stukken, met name Europese, worden
opgenomen. Ik vind het wat overdreven om nu het woord "krachtens" te gaan
wijzigen, maar de heer Jurgens heeft zijn punt gemaakt.In reactie op zijn vraag over notificatie merk ik op, dat de totale regeling
ter uitvoering van artikel 3bis van de richtlijn moet worden aangemeld. Dat
betreft dus de wettelijke basis, de wederzijdse erkenning, de lijst en de
nadere regelgeving in het Mediabesluit. Het lijkt het kabinet gewenst om pas
te notificeren als het totaal bekend is en daarvoor moeten wij uiteraard ook
het standpunt van de Eerste Kamer weten. Zodra alles bekend is, wordt het
als de wiedeweerga genotificeerd.Er zijn geen verzoeken om schadevergoeding ingediend. Dat is ook logisch,
omdat uit het Europese recht voortvloeit dat de rechten die voortvloeien uit
de richtlijn, reeds van toepassing zijn. Dat is niet het geval met de plichten
die voortvloeien uit de richtlijn; die kunnen nog niet worden opgelegd. Dat
brengt met zich mee, dat partijen geen schade lijden als gevolg van een te
late implementatie. Overigens is de evenementenlijst niet verplicht. De richtlijn
biedt daar slechts de mógelijkheid toe.Door diverse sprekers is de vraag gesteld wat er gebeurt als geen gebruik
wordt gemaakt van de lijst. Ik heb naar aanleiding van de interruptie van
de heer Veling al opgemerkt dat er reden is om de lijst vrij beknopt te houden
en er dus niet iets op te zetten als dat niet echt nodig is. In dat geval
zal de situatie zoals geschetst, zich niet snel voordoen. Immers, alle open
netten zouden dan tegelijkertijd geen belangstelling moeten hebben en dat
zal toch niet snel het geval zijn bij evenementen van aanzienlijk belang.
Mocht het toch gebeuren, dan kan een betaalzender het evenement niet exclusief
achter de decoder aanbieden. Anders zou de lijst immers heel gemakkelijk ontdoken
kunnen worden.De heer Jurgens (PvdA):Als tevoren bekend is dat de open netten een evenement niet willen uitzenden,
zou het toch mogelijk moeten zijn dat alsnog Canal+ of een dergelijke organisatie
het uitzendt. Het zou toch onredelijk zijn om in het geval de open netten
iets niet willen hebben, dat ook te onthouden aan andere vormen van distributie?
Is de mogelijkheid van dispensatie op dit punt in te bouwen?Staatssecretaris Van der Ploeg:De bedoeling is om de lijst zo beknopt mogelijk te houden en er dus geen
evenementen op te zetten waarvan redelijkerwijs kan worden verwacht dat er
bij het open net geen belangstelling voor is. Dan doet deze casus zich niet
voor. De heer Jurgens vraagt nu of, in het geval het open net iets niet wil
uitzenden, een partij achter de decoder dispensatie zou kunnen krijgen –
ik neem aan met een rol voor het Commissariaat voor de Media – om dit
alsnog uit te zenden. We hebben naar deze mogelijkheid gekeken, maar daaraan
bleken praktische bezwaren te kleven. Ik zal de Kamer hierover een brief sturen
waarin een en ander op een rijtje wordt gezet.De heer Jurgens (PvdA):Ik zie de praktische bezwaren ook, maar het is allemaal niet zo fictief:
een organisatie die specifiek is gericht op voetbal en wedstrijden achter
een decoder aanbiedt, zou in tegenstelling tot het open net
wel interesse voor wedstrijden als Slowakije tegen Slovenië kunnen hebben.
Ik wacht uw brief af, maar het vinden van een oplossing hiervoor in samenwerking
met het Commissariaat voor de Media lijkt mij de autoriteit van de lijst ten
goede komen.De heer Luijten (VVD):Voorzitter! In aansluiting daarop verzoek ik de staatssecretaris ook de
voorspelbaarheid in die brief te behandelen. Voorspelbaarheid is in de sport
niet haalbaar: zo'n Krajicek kan er bijvoorbeeld al voor de halve finales
uitliggen, maar hij kan ook de finale spelen en dat is pas twee dagen van
tevoren bekend. Een abonneezender kan of wil die wedstrijden misschien aanbieden,
maar als Krajicek in de finale staat, dan moet die wedstrijd ineens op het
open net. Moeten we er dan van afzien als het open net geen belangstelling
heeft? Voorspelbaarheid werkt dus ook de andere kant op.Staatssecretaris Van der Ploeg:Dit zijn precies de praktische problemen die ik aanhaalde. Als het open
net bij een bepaalde samenstelling van de finale geen belangstelling heeft,
maar het gesloten net wel, dan is dat een beetje vreemd. Daarom worden in
het wetsvoorstel Nederlandse voetbalclubs en finales van Europese competitie
genoemd. De lijst moet zodanig zijn samengesteld dat dergelijke casus zich
nooit voordoen; zo niet, dan moet ik nog eens goed naar die lijst kijken.Nogmaals, dat argument wil ik ook nog eens goed neerzetten. Ook wil ik
de mogelijkheden en de praktische bezwaren nog eens goed op een rijtje zetten.
Ik heb geen zin om een regeling in het leven te roepen die in de praktijk
onwerkbaar blijkt of bepaalt dat een evenement pas aan een gesloten net kan
worden toegewezen nadat het heeft plaatsgevonden. Dat lijkt mij een ramp.De heer Jurgens (PvdA):Dat kan ik mij voorstellen. Overigens vraag ik mij af of mensen die alleen
kijken naar Nederlandse spelers wel sportliefhebbers zijn.Staatssecretaris Van der Ploeg:Hierover zal ik u een mooie brief doen toekomen.De handhaafbaarheid van de regeling is ook een belangrijk punt. Wat gebeurt
er als een betaalkanaal zich niets gelegen laat liggen aan een regeling en
een op de lijst geplaatst evenement toch, exclusief, achter een decoder uitzendt?
Dan kan hij op grond van de artikelen 71 en 72 van de Mediawet door het Commissariaat
worden bestraft met een bestuurlijke boete of, uiteindelijk, met de intrekking
van de toestemming voor uitzending. Het aspect van de handhaafbaarheid leefde
ook sterk in de Tweede Kamer, waar men de bestuurlijke boetes aan de lage
kant vond. Het kabinet overweegt hieromtrent een nota van wijziging. De bestuurlijke
boete bedraagt nu ten hoogste ƒ 50.000 per overtreding; het idee is
om de juridische handhaafbaarheid van de evenementenregeling te bevorderen
door uit te gaan van de hoogste boetecategorie van maximaal ƒ 200.000
per overtreding. De artikelen 72 en 73 van het onderhavige wetsvoorstel zouden
daarvoor in die categorie kunnen worden geplaatst. Het kabinet overweegt om
de Mediawet op dit punt daarom zo snel mogelijk te wijzigen, via een nota
van wijziging bij het wetsvoorstel inzake de bescherming van jeugdigen, dat
nu bij de Tweede Kamer ligt. Ik ga ervan uit dat ook gezien het grote belang
van een goede handhaafbaarheid van de regeling en gezien het besprokene in
de Tweede Kamer de Eerste Kamer geen bezwaar heeft tegen een nota van wijziging
inzake het wetsvoorstel bescherming jeugdigen.Dit brengt mij tot de vraag waarom de bescherming van minderjarigen niet
in het onderhavige wetsvoorstel is ondergebracht. Het kabinet heeft ervoor
gekozen, die problematiek apart te regelen in een veel bredere context, namelijk
in die van de afschaffing van de filmkeuring en de wijziging van het Wetboek
van Strafrecht. Dit is een behoorlijk complexe materie, waarbij ook andere
bewindslieden betrokken zijn. Er is veel overleg geweest en er is ook commitment
met de betrokken organisaties in de omroep-, film- en videobranche. De praktijk
wijst uit dat dit een goede inschatting is geweest. Hoewel er parallel aan
beide implementatietrajecten is gewerkt, is het wetsvoorstel bescherming jeugdigen
thans nog in behandeling bij de Tweede Kamer. Wij hopen dat het nog voor het
zomerreces behandeld wordt. Natuurlijk is het niet goed pornografie en nodeloos
geweld te tonen die schade aandoen aan minderjarigen. Als er sprake is van
extreme schade is het altijd mogelijk de strafrechter in te schakelen. In
het kader van schade aan minderjarigen is er sprake van een zekere zelfregulering,
waaraan ook de commerciële omroepen die niet in Nederland gevestigd zijn
zich hebben gecommitteerd. Dat is een belangrijk punt. Wij proberen o.a. via
NICAM te bereiken dat echte voortgang wordt geboekt.Invoering van digitale codes biedt mogelijkheden – gisteren heb
ik hierover nog met de heer Van der Vlies in de Tweede Kamer gesproken –
om ons te vrijwaren van uitingen van onfatsoen, zoals hij dat noemde, door
die internetsites te kiezen welke een soort fatsoenskeurmerk hebben. Daarnaast
verzoek ik de partijen meer vertrouwen te hebben in het gezin en het ouderlijk
gezag. Je kan je kinderen duidelijk maken dat er ook nog zoiets is als een
uitknop. Daarover praat ik ook met mijn eigen zoon wel eens. Dat is uiteindelijk
toch hetgeen waarom het gaat.Voorzitter! Ik kom tot de schorsing, waarover is gesproken door de heren
Woldring en Veling. Duidelijk is dat wij daartoe niet willen overgaan. Verwacht
mag worden van andere lidstaten dat ook zij toezien op naleving van de bepalingen
van de richtlijnen. Van de lidstaten die een schorsingsbevoegdheid kennen,
blijkt in de laatste elf jaar slechts één land van deze mogelijkheid
gebruik te hebben gemaakt. De Nederlandse overheid heeft zich slechts een
keer voor een dergelijke vraag gesteld gezien. Dat betrof de politieke uitzending
via de Vlaamse publieke omroep met vermeende racistische uitingen van het
Vlaams Blok. Het lijkt mij dat overleg met de Vlaamse autoriteiten dan meer
in de rede ligt. Dit geeft ook de relatieve waarde van een wettelijke schorsingsbepaling
aan. Zo nodig kan de Nederlandse vertegenwoordiger in het contactcomité
wijzen op inbreuk op de richtlijn. Dat comité is immers ingesteld ten
behoeve van het overleg tussen de lidstaten en de Europese Commissie over
onder meer toepassingsproblemen van lidstaten. Ernstige, herhaaldelijke inbreuken
mogen in de praktijk nauwelijks verwacht worden. Bovendien kan strafrechtelijk
worden ingegrepen als de kabelexploitant programma's uitzendt
die strafbare uitlatingen bevatten.De heer Woldring (CDA):Waarom zou de staatssecretaris zich niet iets ambitieuzer kunnen tonen?
Ik begrijp zijn argumentatie wel maar zou hij niet, gelet op de ernst en de
urgentie van het probleem – ik denk hierbij vooral aan allerlei vormen
van bruut geweld – moeten zeggen: dit moet eigenlijk continu, waar het
maar mogelijk is, aan de orde worden gesteld. De argumenten van de staatssecretaris
zijn begrijpelijk. Daarover zeg ik: ja, natuurlijk, dat wil ik. Niettemin
vind ik deze opstelling net iets te "low profile", als ik even een Engels
begrip mag gebruiken.Staatssecretaris Van der Ploeg:Ik geloof dat wij met de strafrechtelijke bescherming, het instituut NICAM
en de zelfregulering waarbij ook de videobranche betrokken is, een behoorlijk
stevige inzet hebben gerealiseerd. Afgesproken is met collega Vliegenthart
dat de vinger aan de pols zal worden gehouden. Nogmaals, het is best moeilijk
om aan te geven wat nodeloos geweld is. Ik ben zelf nogal een liefhebber van
Tom and Jerry, maar tijdens hun avonturen vindt heel veel geweld plaats, waarmee
neefjes en nichtjes thuis worden uitgenodigd om elkaar de harses in te slaan,
terwijl het gewoon om tekenfilms gaat. Ik wil daarmee aangeven, zonder te
ridiculiseren, dat het soms moeilijk is. Laten wij nu even NICAM de kans geven.
Sancties kunnen worden toegepast als zaken niet worden nageleefd. Laten wij
dit traject de kans geven om zich te bewijzen.De heer Luijten vraagt mij of ik al weet wat de Europese Commissie vindt
van de lijst. Voorzitter! Over deze conceptlijst is er nog geen overleg geweest.
Ik wilde eerst het oordeel van de ministerraad en de Kamers weten alvorens
naar Brussel te gaan. Het voorstel voor een AMvB zal, als het naar de Raad
van State gaat, tegelijkertijd ter notificatie aan de Commissie worden voorgelegd.
Wel zal ik op korte termijn al informeel contact laten zoeken door mijn ambtenaren
met ambtenaren van de Commissie om een eerste indicatie met betrekking tot
de lijst te verkrijgen. Overigens heeft de uitgebreide Britse lijst zojuist
het fiat van het contactcomité gekregen. Dat is voor ons een belangrijke
indicatie omdat deze lijst niet sterk afwijkt van de onze.De heer Luijten gaat voorts in op de kwestie van de traditionals, traditionele
wedstrijden tussen PSV, Ajax en Feyenoord. Hij vindt het achterhaald om dit
op te nemen omdat deze clubs het in feite niet zo goed hebben gedaan. Voorzitter!
Dat is niet waar het om gaat. De benaming traditionals geeft het al aan; het
gaat om wedstrijden die al jaren met bijzondere belangstelling worden gevolgd,
niet alleen door de supporters van die clubs. Het is voorts een misvatting
dat de uitzending met publiek geld wordt gefinancierd.De heer Veling vraagt zich af waarom belastinggeld als argument wordt
aangevoerd. Voorzitter! Dit is niet als voorwaarde opgenomen maar meer als
indicatie. Het aanwenden van belastinggeld is een indicatie dat de overheid
een bepaalde soort sport of een bepaald evenement van belang voor de samenleving
acht. In die zin is het als factor genoemd; verder heeft dit niet veel betekenis.De heer Van der Lans heeft, vergeleken met zijn bijdrage aan de behandeling
van de Concessiewet, internet wat steviger neergezet. Hij vraagt zich af of
de lijst niet achterhaald is. Voorzitter! Het antwoord is: nu niet, maar dadelijk
misschien wel. Wij hebben nog een aantal jaren te gaan voordat de gewenste
situatie van vrije keuze ontstaat. De optie van het rechtstreeks via internet
bekijken is op dit moment in technische zin nog niet praktisch bruikbaar.
Immers, dit vergt een zeer hoge transmissiecapaciteit die nog niet voor handen
is. Bovendien kunnen de servers van de providers maar een beperkt aantal aangeslotenen
tegelijkertijd bedienen. Je ziet in feite verschillende markten ontstaan.
Degenen die willen betalen voor het kunnen volgen van evenementen waaraan
allerlei toeters en bellen zijn toegevoegd, kiezen voor een betaald kanaal
op internet. Er is bijvoorbeeld een dotcom-bedrijf in Californië dat
allerlei toegevoegde waardes levert. Zo kun je bij het wielrennen inzoomen
op één wielrenner. Of je kunt het beeld uitvergroten naar de
berg en dergelijke. Dat zijn allemaal interactieve diensten. Juist bij zo'n
betaaltelevisie is het heel normaal dat daar een prijs voor gerekend kan worden.
Er zijn anderen die via het open net het evenement op zichzelf willen kunnen
zien, zonder er extra voor te betalen. In de eerstkomende jaren zal die laatste
groep toch de meerderheid blijven vormen. Zelfs in de uiteindelijke situatie
zal het, denk ik, altijd een combinatie zijn van broadcasting en narrowcasting.
Het zonder-toeters-en-bellen-product zal op het open net via broadcast uitgezonden
worden en daarnaast zullen via toeters en bellen allerlei interactieve faciliteiten
geboden worden via pay-kanalen. Ik denk dat dit de ontwikkeling zal zijn en
dat deze twee elkaar altijd zullen versterken.De heer Jurgens heeft een vraag gesteld over het recht op weerwoord en
het recht op rectificatie. Zijn die rechten vergelijkbaar, vroeg hij. De richtlijn
spreekt over "recht op weerwoord of vergelijkbare maatregelen". Het kabinet
ziet dit als een afzonderlijke wettelijke regeling. Naar het oordeel van de
regering vormen bepalingen in het Burgerlijk Wetboek en het Wetboek van Strafrecht
reeds een vergelijkbare maatregel als bedoeld in de richtlijn. Immers, die
wetten bieden de mogelijkheid, een rectificatie te vorderen bij de rechter
bij onjuiste, onvolledige of misleidende publicaties. Belangrijk daarbij is
ook het ontstaan van een onafhankelijke raad voor de journalistiek. De regering
is van mening dat dit vergelijkbare middelen zijn in de zin van de richtlijn.De heer Jurgens vroeg ook waarom er dan niet meer is geregeld in het Mediabesluit.
Het systeem is dat de hoofdzaken en de bepalingen inzake de publieke omroep
in het algemeen in de Mediawet worden geregeld en de uitwerking van de hoofdzaken
en de bepalingen inzake de commerciële omroepen in de Mediabesluiten.
De wijziging van het Mediabesluit ter implementatie van de richtlijn, met
name betreffende het telewinkelen, is reeds in het Staatsblad gepubliceerd.
Zij treedt binnenkort in werking.Ik meen dat ik de opmerkingen van de heer Woldring over het bereik en
de 75% al heb beantwoord.De heer Woldring (CDA):Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn uitgebreide
en, zoals altijd, interessante beantwoording. Ik ben daarstraks begonnen met te zeggen dat de CDA-fractie instemming
betuigt met dit wetsvoorstel. Ik heb enkele kritische vragen gesteld, maar
uiteindelijk ook waardering laten merken voor het voorgestelde beleid, met
alle haken en ogen die eraan zitten. Misschien worden de problemen door de
tijd ingehaald. Dat zullen wij dan wel zien.Ik maak één opmerking, niet over het wetsvoorstel zelf,
maar over het antwoord van de staatssecretaris. De opmerking heeft met name
betrekking op het gebruik van de taal. Enerzijds zegt de staatssecretaris
dat hij zal streven naar verbetering en anderzijds dat wij over de taal niet
krampachtig moeten doen. Mijn beoordeling is dat een staatssecretaris van
Cultuur, zowel op zijn eigen departement als in het beleid dat een uitstraling
heeft naar de samenleving, een ambitieuzer beleid dient te voeren dan te zeggen
dat wij er niet te krampachtig over moeten doen. Dat vind ik eigenlijk een
dooddoener. Het is een dooddoener die ik het afgelopen jaar in deze Kamer
enkele keren heb gehoord. Nu ga ik er een keer tegen in. In de stukken die
naar het parlement, maar ook naar de samenleving gaan, vind ik dat de cultuur
te weinig ambitieus wordt hooggehouden, voorzover het gaat om de zuiverheid
van de Nederlandse taal. Dat iedereen taalfouten maakt, zelfs in de schriftelijke
voorbereiding door deze Kamer van een wetsontwerp, is zeker. Daar kun je bij
voorbaat al je excuus voor aanbieden. Maar ook dan maak je jezelf krachteloos.
Het is gewoon fout en ik vind dat ernaar gestreefd moet worden om het te verbeteren.Mijnheer de voorzitter! Bij die schorsingsbevoegdheid wil ik eigenlijk
niet langer stilstaan. Ik had een ambitieuzer beleid liever gehad. Ik heb
in eerste termijn gezegd dat de CDA-fractie geen gelegenheid voorbij zal laten
gaan om, waar en wanneer het maar mogelijk is, erop te wijzen dat er abnormaliteiten
in de samenleving voorkomen waar je niet vaak genoeg op kunt wijzen.De heer Jurgens (PvdA):De staatssecretaris, mijnheer de voorzitter, heeft iets ontwapenends zo
gauw hij een discussie over juridische teksten begint. Ik durf hem dan ook
niet al te zwaar te vallen over de omschrijving, in artikel 4: krachtens de
richtlijn. Ik ben het met hem eens dat het steeds meer gebruikelijk is eenvoudigweg
te verwijzen naar de richtlijn. Het probleem voor een eenvoudig Kamerlid is
dat hij bij verschillende ministers en staatssecretarissen voortdurend aanvoert:
is dit wel een juiste vorm van regelgeving? Als een wet in het Staatsblad
staat, zou toch duidelijk moeten zijn voor de mensen wat de inhoud daarvan
is? Ik heb een middel aangedragen, door te wijzen op het gebruik van voetnoten,
om het althans in één keer leesbaar te maken voor de mensen.
Waar haalt bijvoorbeeld iemand die de Mediawet raadpleegt in de uitgave van
Schuurman & Jordens, de tekst van artikel 2 van de richtlijn van 1997
vandaan? Het is gewoon een praktische kwestie en ik vind dat we mensen over
zoiets wezenlijks als een wetstekst, niet in het onzekere moeten laten. Ik
spoor de staatssecretaris derhalve aan om ook op regeringsniveau eens naar
een middel te zoeken, waarmee bij de implementatie van richtlijnen de betreffende
tekst op een eenvormige wijze kenbaar wordt gemaakt. Het zou bijvoorbeeld
heel plezierig zijn, als, wanneer de Tweede Kamer een wetsvoorstel wordt aangeboden
ter implementatie van een richtlijn, die richtlijn door de regering nog eens
in de memorie van toelichting wordt opgenomen. Dan komt zo'n stuk makkelijker
in omloop. Maar dat is een kwestie die niet alleen deze staatssecretaris aangaat,
maar de regering als geheel.Ik ben dankbaar voor het antwoord van de staatssecretaris betreffende
het handhaven van de evenementenlijst. Hij verwijst naar de bestuurlijke boete
die het Commissariaat voor de Media kan opleggen en kondigt de bedoeling van
de regering aan om die te verhogen naar ƒ 200.000. Daarbij ga ik ervan
uit dat hij een dergelijke verhoging ook een middel acht dat preventief werkt,
want het gaat er natuurlijk om dat je voorkomt dat er van de evenementenlijst
programmaonderdelen achter de ontsleutelaar verdwijnen. Dan moet de bedreiging
van een boete hoog genoeg gesteld zijn om een organisatie daarvan te weerhouden.
Mijn vraag is of er nog andere middelen in de Mediawet te vinden zijn om in
te grijpen dan alleen maar het opleggen van een bestuurlijke boete.Er waren momenten tijdens het betoog van de heer Woldring, waar het betrof
schorsing – de discussie van zojuist – dat ik hoopte dat er geen
staatssecretaris van CDA-huize verantwoordelijk wordt voor de Omroepwet. Het
kan nog meevallen, maar ik moet wel van hieruit zeggen dat ik de tekst over
de schorsing in de memorie van toelichting, in paragraaf 2.4, van harte onderschrijf,
als het gaat om de reden waarom de regering daar voorlopig geen gebruik van
wenst te maken.Dan het punt van het weerwoord. Er is een grote weerstand in Nederland,
gelukkig, tegen de mogelijkheid om dit op te leggen. Ik deel het standpunt
van de regering in dezen, maar ik zou wat meer argumentatie willen hebben
waarom onder het begrip "of vergelijkbare maatregelen", zoals dat in de richtlijn
voorkomt, ons begrip rectificatie uit boek 6, artikel 167, van het BW valt.
Ik neem aan dat er in de bronnen inzake de totstandkoming van de richtlijn
argumenten zijn te vinden, aangevende dat dit juist uitdrukkelijk is ingevoegd,
bijvoorbeeld om ons begrip rectificatie daaronder te laten vallen. Ik zoek
daarnaar, want als er ooit een proces wordt gevoerd waarbij iemand een weerwoord
eist en zegt: "De regering heeft wat dat betreft de richtlijn uit 1997 niet
geïmplementeerd en daarom heb ik geen weerwoord", dient vervolgens de
juridische praktijk over voldoende argumenten te beschikken.De heer Luijten (VVD):Voorzitter! Ook ik dank de staatssecretaris voor zijn uitgebreide antwoord.
Ik zie met belangstelling de brief tegemoet, want zowel hier als in de Tweede
Kamer is geconstateerd dat door dit verbod bepaalde op de conceptlijst voorkomende
zaken helemaal niet meer te zien zouden zijn als het open net daarvoor geen
belangstelling heeft. Wij zouden het toejuichen als hiervoor een oplossing
gevonden wordt.De staatssecretaris zei ook dat er nog geen overleg met Brussel heeft
plaatsgevonden. Wat gebeurt er procedureel als Brussel niet met deze lijst
kan leven? Gaat de staatssecretaris dan terug naar beide Kamers?Voorzitter! Je kunt met deze staatssecretaris van mening blijven verschillen
op dit punt, maar ik denk niet dat het veel zal helpen. Het blijft allemaal
arbitrair. De staatssecretaris spreekt over de traditionals: Ajax, Feyenoord
en PSV. Ik ben van mening dat het feit dat zij op dit moment op die lijst
staan, niet gerechtvaardigd wordt door de plaats die zij nu op de ranglijst
bekleden. Waarom waren het traditionals? Omdat het erom ging wie op de eerste
plaats kwam. Daarom keek iedereen. Toen was het nog een beetje spannend in
Nederland. Maar in Friesland is bijvoorbeeld Heerenveen-Cambuur een traditional.
Er staan nu vier Brabantse clubs in de telecompetitie. Maar wij verplichten
toch niet dat al die uitzendingen op omroep Brabant op het open net moeten
worden uitgezonden? Nee, integendeel, die worden uitgezonden achter de decoder
op Canal+. Er zitten dus nogal wat tegenstrijdigheden in, dus het blijft arbitrair.De heer Jurgens zette mij zojuist tijdens een interruptie bijna op het
verkeerde been. Ik heb nog eens naar de memorie van toelichting gekeken. Bij
punt 2.2 op pagina 3 staat dat de richtlijn niet verplicht tot een lijst,
maar de mogelijkheid biedt tot het opstellen van een lijst. De richtlijn bepaalt
namelijk dat het iedere lidstaat vrijstaat om een lijst van evenementen van
aanzienlijk belang voor de samenleving op te stellen die op het open net dienen
te worden uitgezonden. Er is dus geen sprake van een verplichting. De regering
had het voor ons ook niet hoeven doen. Wij blijven problemen houden met deze
lijst. Die werkt niet, is contraproductief en belemmert onnodig de digitalisering.
Kortom, die lijst is niet nodig. Het vormt echter slechts een onderdeel van
een veel groter geheel. Derhalve zullen wij niet onze steun aan dit wetsvoorstel
onthouden.De heer Van der Lans (GroenLinks):Mijnheer de voorzitter! Het is verleidelijk om nog een keer met de staatssecretaris
in debat te treden over de commercialisering van de topsport aan de ene kant
en de ontwikkeling van de breedtesport aan de andere kant en over de stelling
dat, als veel sport niet meer op het open net zou verschijnen dit de ontwikkeling
van de breedtesport zou belemmeren. Ik ben daarvan niet zo overtuigd, het
is nu echter niet het moment die discussie te voeren.Ik ben mijn eerste termijn begonnen met de mededeling dat wij voor een
zo groot mogelijke lijst zijn. De interruptie van de heer Veling en de uitleg
van de staatssecretaris hebben mij duidelijk gemaakt dat het misschien wel
verstandiger zou zijn een zo klein mogelijke lijst te hebben. Daardoor is
bij mij de verwarring tijdens het debat misschien alleen maar toegenomen.
Je zou immers met evenveel recht kunnen zeggen dat er dan maar helemaal geen
lijst moet komen.Ik wil in ieder geval wel opmerken dat er zowel in dit debat als in de
toelichting en de artikelen veel grote woorden zijn gebruikt. Er is gesproken
over nationaal belang en sociale cohesie, terwijl het eigenlijk om heel eenvoudig
te definiëren iets zou moeten gaan, namelijk dat wij een aantal veelbekeken
sportprogramma's op het open net zouden willen hebben en eigenlijk meer niet.Ik heb de staatssecretaris gevraagd mij op het rechte spoor te brengen.
Dat is niet helemaal gelukt, maar wij zullen zeker onze steun aan dit wetsvoorstel
geven.De heer Veling (RPF/GPV):Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn reactie. Naar mijn idee
is aan de lijst meer dan voldoende eer bewezen, ook weer in dit debat. Als
culturele instelling mag je blij zijn als je er niet op staat en de decoder
is de redder van de cultuur in de Nederlandse media, aldus de heel aparte
ontknoping van de discussie over de lijst.Vanuit de begrippen open en gesloten net moet gepoogd worden de verantwoordelijkheden
van overheid en anderen voor het bewaken van de publieke ruimte te ordenen.
Deze staatssecretaris heeft daar heel weinig gevoel voor; hij moet mij tegenspreken
als ik het mis heb. Als hij in reactie op een vraag over nodeloos geweld over
Tom & Jerry begint, kan ik dat nauwelijks serieus nemen. Hij zei dat hij
niet badinerend wilde doen, maar dat deed hij dus wel. Het is onmiskenbaar
dat de overheid verantwoordelijkheid draagt voor de publieke ruimte. Dat is
een hoge verantwoordelijkheid. Je kunt buiten de Kamer wel zeggen dat er een
hoop rotzooi is en dat er een hoop niet deugt, maar dan moet je er als ambtsdrager
ook in de Kamer blijk van geven dat je verantwoordelijkheid voor die publieke
ruimte wilt nemen. Op het terrein van de media is dat niet zo simpel. Door
de introductie van het begrip "open net" kan de publieke ruimte mogelijkerwijs
wat worden afgebakend. De staatssecretaris moet op dat gebied mogelijkheden
zien. Het gaat om de open ruimte, waar je zelf verkeert, waar je met je kinderen
bent, vergelijkbaar met de publieke ruimte op straat. Daar moet je proberen
het fatsoen te beschermen.De heer Jurgens vroeg naar de combinatie van de woorden "decoder" en "begrenzer".
Misschien ben ik het slachtoffer van onbegrip van die Engelse woorden. Ik
weet niet of het woord "coder" ook bestaat. Het woord "versleutelaar" bestaat
in ieder geval wel. Het is naar mijn idee goed mogelijk dat een versleutelaar
onfatsoen begrenst. Laat dat alsjeblieft gebeuren.Staatssecretaris Van der Ploeg:Voorzitter! Ik begin met dit laatste punt. De markt, technologische ontwikkelingen
als de invoering van versleutelaars en dergelijke, zal uiteindelijk de beste
begrenzer zijn van wat door sommigen ervaren wordt als fatsoen en door anderen
als onfatsoen. Daarnaast is er natuurlijk een heel belangrijke taak voor de
overheid. Ik was niet blij met de opmerking van de heer Veling, die hij waarschijnlijk
met enige ironie heeft uitgesproken, dat ik daar geen gevoel voor zou hebben.
Als dat zo zou zijn, zou ik natuurlijk niet allerlei maatregelen hebben genomen
samen met de collega's van Justitie en van Volksgezondheid om jeugdigen te
beschermen, zowel op strafrechtelijke basis, als via het hele NICAM-traject.
Ook via zelfregulering wordt besloten wat wel en wat niet kan. Ook wordt geregeld
een bepaald soort programma's alleen na tien uur 's avonds uit te zenden.
Andere programma's worden helemaal niet uitgezonden. Het is heel belangrijk
dat daar wet- en regelgeving voor komt. Samen met collega Vliegenthart ben
ik van mening dat wij daar heel sterk de vinger aan de pols moeten houden.
Het moet daadwerkelijk worden uitgevoerd.Ik wijs erop dat ook op internet ontwikkelingen gaande zijn. Misschien
kennen de leden de sites ook. Je kunt bijvoorbeeld de executie van
je voorkeur zien. Je kunt de meest afschuwelijke dingen zien. Het is een belangrijk
vraagstuk hoe je daarmee omgaat. Er zit ook een bedreiging in de hele technologische
ontwikkeling. Het is gemakkelijk om er nee tegen te zeggen. Het is moeilijker
om bepaalde zaken voor iedereen te verbieden. In dat geval wordt het wel op
een andere manier aangeboden. Dus ook de internetkant ervan vereist speciale
aandacht.Aan het adres van de heer Van der Lans merk ik op, dat soms enige verwarring
geen kwaad kan. Toen ik nog colleges gaf, vond ik de leukste colleges altijd
die waar ik in de grootste verwarring werd achtergelaten. In de politiek geldt
dat overigens wat minder. Wij zijn geen voorstander van een zo groot mogelijke
of zo klein mogelijke lijst; wij zijn voorstander van een redelijke lijst,
waarop niet te veel evenementen staan waar geen dreiging van uitgaat dat ze
achter de decoder verdwijnen. Zoals de heer Veling zei, er kunnen allerlei
culturele evenementen zijn die niet door de open netten worden uitgezonden.
Dat soort evenementen moet je zoveel mogelijk van die lijst af zien te houden.
Dat wil niet zeggen dat er dan helemaal niets op die lijst komt te staan.
Het wil ook niet zeggen dat wanneer het gaat om een evenement van culturele
betekenis, men dan niet blij moet zijn als die wel op de lijst staat.De heer Luijten vroeg wat te doen als Brussel het niet met de lijst eens
is. Welnu, ik ben niet gewend om "als"-vragen te beantwoorden. Als mijn grootmoeder
vleugeltjes had, dan kon ze vliegen! Ik neem aan dat, mocht Brussel niet instemmen
met die lijst, dat wel weer besproken zal worden met beide Kamers, omdat dit
toch een bepaalde gevoeligheid heeft.De brief waarnaar de heer Luijten vroeg, komt er. Ik kan niet beloven
dat de insteek degene is die hij heeft gekozen. Het is wel goed om een en
ander nog eens op een rij te zetten en om nog eens serieus te kijken naar
de ontheffingsmogelijkheden.De heer Jurgens heeft gewezen op artikel 4 waarin verwezen wordt naar
de richtlijntekst. Ik kan toezeggen dat ik hierover contact zal opnemen met
de heer Benschop om de gevoelens van de heer Jurgens daarover kenbaar te maken,
teneinde te bezien of dit aspect kabinetsbreed in de gaten kan worden gehouden.
Bij wetsvoorstellen die richtlijnen implementeren zou de suggestie van de
heer Jurgens zijn om ervoor te zorgen dat die richtlijn nog eens goed voor
het voetlicht wordt gebracht. Ik zal er in de tussentijd voor zorgen dat het
in het onderhavige geval in de desbetreffende handelseditie van Schuurman
en Jordens zal worden opgenomen.Verder vroeg de heer Jurgens of er nog andere sancties zijn dan boetes.
Er is inderdaad nog de mogelijkheid om de vergunning in te trekken, zodat
er sprake is van een tijdelijk uitzendverbod.Vervolgens vroeg de heer Jurgens of de rectificatie nu wel of niet onder
de vergelijkbare middelen valt. In feite is dat al het geval sinds 1989. Het
desbetreffende artikel is inhoudelijk namelijk niet gewijzigd. Bij de notificatie
van de implementatie van de richtlijn in 1989 heeft de Commissie daarover
geen opmerkingen gemaakt. Derhalve moet ik aannemen dat het recht op rectificatie
beschouwd kan worden als een vergelijkbaar middel.Ik vind het heel goed dat de heer Woldring het als zijn taak ziet om te
wijzen op abnormaliteiten in de samenleving. Ik zie dat ook als mijn eigen
ouderlijke taak. Voor het overige verwijs ik naar het antwoord aan de heer
Veling dat het natuurlijk ook een overheidstaak is om te zorgen voor een goed
publiek domein. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het gevoel heb dat wij
wat dit betreft voor radio, televisie, video en dergelijke zo langzamerhand
op de goede weg zijn. Gaat het echter om kwesties als internet en decoders
dan vind ik het een heel moeilijke discussie. Die discussie wordt volop binnen
het kabinet gevoerd en daar zullen wij ongetwijfeld in de komende jaren uitgebreid
op terugkomen.De heer Jurgens heeft gezegd dat hij kritiek heeft op het voorstel, maar
ook waardering. Ik zal mijn antwoord eindigen met zijn punt van kritiek over
de Nederlandse taal. Natuurlijk hoort een staatssecretaris voor cultuur een
hoeder van de Nederlandse taal te zijn. Ik zal daarop letten, maar ik zeg
nogmaals dat de Nederlandse taal geen museum is. Als bijvoorbeeld een groot
deel van de Nederlandse bevolking – bijvoorbeeld die 75% – het
woord "decoder" gebruikt, wie ben ik dan om te zeggen dat dit in de tussentijd
geen Nederlands woord geworden is? Wim T. Schippers heeft vele nieuwe woorden
geïntroduceerd in de Nederlandse taal.De heer Jurgens (PvdA):Zou het niet aardig zijn om het woord te schrijven zoals het in het Nederlands
wordt uitgesproken, dus "diekoder"? Want nu lees je een Nederlandse tekst
en dan staat er plotseling "decoder" of er staat "live" in plaats van "levend".
Dus als je een woord wilt opnemen in de Nederlandse taal, moet je het ook
op z'n Nederlands schrijven. Dan is het geen probleem meer.Staatssecretaris Van der Ploeg:Ik ben dat met u eens, maar ik ben van mening, evenals minister Hermans,
dat je als overheid moet volgen hoe de bevolking omgaat met de Nederlandse
taal. De overheid moet natuurlijk wel bepaalde regels stellen, maar zij moet
tegelijkertijd rekening houden met de ontwikkelingen. Een taal is levend.
Overigens is dit een interessant punt om nog eens uitgebreid op terug te komen
in het kader van het taalbeleid.De heer Jurgens (PvdA):Wij worden wel gedwongen om het woord "kerkeraad" als "kerkenraad" te
schrijven. Dat heeft uw voorganger ons opgelegd. Ik vind dat u op dat punt
ook wat meer flexibiliteit zou moeten toelaten, want dat is natuurlijk een
idioot woord.Staatssecretaris Van der Ploeg:Ik heb daar niets aan toe te voegen. Hiermede ben ik aan het einde van
mijn beantwoording in tweede termijn gekomen.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.Sluiting 16.10 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19992000-1445-1463.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl