Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Visserijwet 1963 (21436)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 4333-4344

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

14-03-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 62, pagina 4333-4344

14-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 21436Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Regeling van werkzaamheden (donderdag 14 maart 1996)Pagina 4344-4345
Voortzetting van de behandeling van het voorstel van wet van het lid Rosenmöller tot wijziging van het Burgerlijk Wetboek in verband met het recht van de werknemer de overeengekomen arbeidsduur te verminderen en een verbod voor de werkgever tot het maken van onderscheid wegens de arbeidsduur (bevordering van deeltijdarbeid) (23216); het wetsvoorstel Wijziging van het Burgerlijk Wetboek en de Ambtenarenwet in verband met het verbod tot het maken van onderscheid tussen werknemers naar arbeidsduurPagina 4361-4383
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Visserijwet 1963 (21436)Pagina 4345-4361
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen in verband met de registratie van de dekking van motorrijtuigen in bedrijfsvoorraad, alsmede van de Wet van 2 november 1995 tot wijziging van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen in verband met aanvulling van de Boeken 3, 6 en 8 van het Burgerlijk Wetboek met regels betreffende de aansprakelijkheid voor gevaarlijke stoffen en verontreiniging van lucht, water of bodem (Stb. 542) (24335)Pagina 4331-4331
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellenPagina 4383-4383
Behandeling van de verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften over een aantal in haar handen gestelde adressen (24425, nrs. 50 t/m 64)Pagina 4331-4331
Behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het nieuw Burgerlijk Wetboek (23438)Pagina 4331-4333
62ste vergadering; 14 maart 1996Pagina 4331-4331
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Visserijwet 1963 (21436)Pagina 4333-4344

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 181 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Visserijwet 1963 (21436).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 De fractie van het CDA is verheugd dat thans, anno 1996, de herziening
van de Visserijwet 1963 kan plaatsvinden. In 1990 werd onder het bewind van
minister Braks gestart met een herziening van de Visserijwet. Uiteindelijk
heeft het zes jaar geduurd voordat het wetsvoorstel plenair in de Tweede Kamer
kon worden behandeld. Dat de herziening van de Visserijwet ruim zes jaar heeft
moeten duren, kan niet alleen liggen aan het feit dat in die periode ook de
notitie Beroepsbinnenvisserij en de structuurnota Zee- en kustvisserij is
behandeld. Ook kan het niet gelegen hebben aan de in te winnen adviezen van
de verschillende organisaties die op het gebied van de visserij actief zijn.
Wat is de oorzaak dat een en ander zo lang heeft geduurd? Enige snelheid van
handelen is in het visserijdossier zeker gewenst. Ik denk hierbij vooral aan
de discussies die wij ongetwijfeld zullen krijgen over de reductie van de
visquota.
 
 De plenaire behandeling van het wetsvoorstel Wijziging Visserijwet 1963
biedt de gelegenheid om de minister nog eens te herinneren aan zijn toezeggingen
gedaan tijdens het nota-overleg op 20 november 1995, in december 1995 en in
het overleg van februari van dit jaar toen de Visserijraad werd voorbereid.
De minister heeft toen toegezegd dat hij op zeer korte termijn zou komen met
een aantal scenario's voor de consequenties die voortvloeien uit de reductie
van de visquota. Ook hier wil ik nog eens herhalen dat de minister haast moet
maken met het preluderen op de herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid
in het jaar 2002.
 
 Nu reeds valt te voorzien dat de herziening van dat gemeenschappelijk
visserijbeleid voor Nederland en de Nederlandse visserijsector grote consequenties
zal hebben. Er moet niet alleen aandacht zijn voor de zoutwatervisserij maar
ook voor de zoetwatervisserij. Al eerder heb ik opgemerkt dat bijvoorbeeld
de nota Beroepsbinnenvisserij om een evaluatie vraagt. Vorige week woensdag
6 maart was er een bijeenkomst van de Combinatie van beroepsvissers waarin
voorzitter Van Arkel een inleidend verhaal hield dat duidde op een herziening
van die nota Beroepsbinnenvisserij. Een van de ambtenaren van de minister
was daar aanwezig en hij zal de minister ongetwijfeld informeren over wat
daar aan de orde is geweest. Te zijner tijd horen wij graag zijn reactie daarop.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag staat de minister uitvoerig
stil bij de visstandbeheerscommissies voor de binnenwateren. De minister wijst
erop dat de gelden die worden ontvangen uit de uitgifte van sportvisakten
en die welke door de OVB worden uitgereikt, ingezet zullen worden ter verbetering
van het planmatig beheer van viswater waaronder tevens wordt verstaan de stimulering
van visstandbeheerscommissies. Daarbij wordt er door de minister vooral op
gewezen dat de stimulering van de beheerscommissies zal plaatsvinden via subsidiëring
door de organisatie ter verbetering van de binnenvisserij in het kader van
de door haar ingestelde subsidieregeling sport- en beroepsvisserij. Ten behoeve
van deze activiteiten stelt de minister van LNV jaarlijks een bedrag van ƒ
100.000 beschikbaar. Herinnerd wordt aan de discussie rond de begroting voor
1996, onderdeel vis, tijdens het nota-overleg van 20 november 1995 waarin
de minister heeft meegedeeld dat hij voornemens is om het subsidiebeleid af
te bouwen. Verdraagt deze beleidsopvatting van de minister zich met de subsidiëring
van de OVB ten behoeve van het integraal visstandbeheer? De leden van de CDA-fractie
gaan ervan uit dat de periode van vijf jaar die is uitgetrokken om te komen
tot een evaluatie van het functioneren van de visstandbeheerscommissies kan
worden voltooid en dat in elk geval voor die periode de toegezegde subsidiëring
is veilig gesteld.
 
 In de schriftelijke gedachtenwisseling tussen de Kamer en de minister
is onder meer de problematiek van de visstroperij besproken en het treffen
van maatregelen die ertoe leiden dat controle wordt uitgeoefend op het in
het bezit zijn van een visakte, op een juiste wijze van vissen en dergelijke
zaken. In de nota naar aanleiding van het verslag zegt de minister ter zake
van het treffen van maatregelen tegen de visstroperij dat hierover reeds in
1994 door het departement contact is opgenomen met het minister van Justitie teneinde een zo goed mogelijk beeld te krijgen van deze
problematiek. Wat is de stand van zaken op dit moment? Ik veronderstel dat
het in 1994 ingezette contact met het departement van Justitie inmiddels resultaten
heeft opgeleverd. Ook herinneren wij de minister aan zijn toezegging om serieus
aandacht te besteden aan het mogelijk introduceren van de bijzondere opsporingsambtenaar,
de zogenaamde BOA. Ook hierover is door het departement, blijkens een mededeling
van de minister op 20 november van het vorige jaar, contact opgenomen met
het ministerie van Justitie. Ik stel het zeer op prijs om geïnformeerd
te worden over de vorderingen en het moment waarop de acties tot resultaat
zullen leiden.
 
 Voorzitter! De CDA-fractie stelt vast dat de minister in de nota naar
aanleiding van het eindverslag opmerkt, dat bij het stellen van welzijnsregels
ook kan worden gedacht aan regels die het gebruik van levend aas terugdringen
en op termijn afbouwen. De minister merkt in dat stuk op dat, hoewel wetenschappers
het niet eens zijn over de vraag of en, zo ja, in hoeverre aasvissen pijn
kunnen ervaren, er voldoende redenen zijn om het beleid te richten op afbouw.
Met genoegen stelt de CDA-fractie vast dat de minister het met het oog op
het verkrijgen van voldoende draagvlak onder de beoefenaars van de visserij
wenselijk acht dat de sector eerst zelf in de gelegenheid wordt gesteld om
op dit punt orde op zaken te kunnen stellen. Ik wil er nogmaals aan herinneren
dat hierover afspraken zijn gemaakt tussen de minister en onder meer de NVVS
en dat de NVVS al geruime tijd geleden een aanzet heeft gegeven tot het stimuleren
van vissen met alternatieven. Voorts wil ik erop wijzen dat de NVVS in haar
cursussen aan met name de jeugd zeer veel aandacht besteedt aan dit aspect.
De CDA-fractie gaat ervan uit dat de minister de afspraken met de sportvisorganisaties
inzake levend aas loyaal nakomt. Ook wij hebben geconstateerd dat de minister
in een algemeen overleg in december vorig jaar tot een wat andere opvatting
is gekomen. Wat waren de motieven van de minister om in december op dit punt
een beleidswijziging te overwegen?
 
 In de schriftelijke voorbereiding van het onderhavige wetsvoorstel heeft
de CDA-fractie aangegeven in verband met controle, planvorming en gemeenschappelijk
beheer een openbaar register van groot belang te vinden, waaruit gegevens
kunnen worden opgevraagd inzake huurrechten van visrecht en vergunningen.
Gelet op het feit dat de Kamer voor de toetsing van huurovereenkomsten reeds
beschikt over deze gegevens, ligt het voor de hand belanghebbende visstandbeheerders
via de Kamer voor de binnenvisserij de mogelijkheid van inzage te geven. De
minister wijst het inrichten van een openbare registratie van visserijregelingen
af, omdat er naar zijn inzicht sprake moet zijn van een uitputtendheid van
registratie. Erkend zij, dat de mogelijkheid bestaat dat bij inzage niet altijd
kan worden gegarandeerd dat de rechtsfeiten juist zijn, omdat dit inherent
is aan een negatief registerstelsel, zoals dat ook voor de registratie van
registergoederen van toepassing is. De bij de Kamer voor de binnenvisserij
beschikbare gegevens inzake verhuur en vergunningafgifte zijn voor visstandbeheerders
onmisbaar voor de samenwerkings- en beheerscommissies en voor het opstellen
van beheersplannen. Voor dat doel gaat het uitsluitend om objectieve gegevens
inzake aard en omvang van het visrecht, het waterareaal, de aanduiding van
huurders en vergunninghouders. Gegevens inzake de hoogte van vergoedingen
en huurprijzen kunnen buiten beschouwing blijven. Het is om die reden dat
wij op dit onderdeel een amendement hebben ingediend.
 
 Voorzitter! Ik wil enkele opmerkingen maken over de vrije hengel. De minister
wijst het afschaffen van het recht van de vrije hengel af. De CDA-fractie
betreurt de houding van de minister, omdat dit in strijd is met het streven
van de overheid om een grotere verantwoordelijkheid voor het visstandbeheer
en de visserij bij de visrechthebbenden te leggen. Visrechten en openbare
vaarwateren worden gehuurd door hengelsportorganisaties. In de meeste gevallen
zijn de verhuurders overheden, die daarmee een deel van de verantwoordelijkheid
leggen bij de georganiseerde hengelsport. Op grond van vigerend overheidsbeleid
worden van de georganiseerde hengelsport steeds meer inspanningen verwacht
in het kader van integraal water-, milieu-, visstand- en natuurbeheer. Daarmee
wordt een toenemende druk gelegd op de hengelsportorganisaties, zowel ten
aanzien van geld als van tijd van met name vrijwilligers. Het argument van
de minister dat de vrije hengelaar maar een incidenteel vissende sporter blijkt
te zijn, wordt gelogenstraft door een representatief onderzoek waaruit blijkt
dat de vrije hengelaar juist frequent vist. Om die reden staat de CDA-fractie
sympathiek ten opzichte van het amendement dat onder meer door de PvdA en
D66 is ingediend, maar wij wachten ook op dit punt graag het oordeel van de
minister af.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Voorzitter! Wij zijn het eens met de grote lijnen van het wetsvoorstel
dat nu voor ons ligt. Dat hebben wij in de schriftelijke behandeling ook aangegeven.
Met name doel ik op het feit dat via de nota van wijziging het behoud van
de Kamer voor de binnenvisserij is zeker gesteld.
 
 In de schriftelijke behandeling hebben wij ook een aantal knelpunten aangegeven
en die zijn, zoals dat zo vaak het geval is, niet helemaal tot tevredenheid
van onze fractie opgelost. Allereerst denk ik aan het gewijzigde artikel 33
omtrent de taak van de Kamer voor de binnenvisserij en de reikwijdte van die
taak. Blijkens de ontstaanshistorie, de taaktoedeling en de personele bezetting
ziet de kamer toe op de kwesties die betrekking hebben op visserijbelangen,
met name kwesties van huur en verhuur. In het wijzigingsvoorstel wordt onder
lid 10 een mogelijke, maar ongewisse verruiming van het takenpakket voorgesteld,
gelet op het afwegingskader waarbinnen de kamer moet opereren. Wij zijn van
mening dat het voorgestelde niet echt gewenst is, omdat de kamer voor deze
verruiming niet is uitgerust. Er kan sprake zijn van overtreding van de grenzen
van het afwegingskader. Het is ook een beetje vreemd dat de regering eerst
de Kamer voor de binnenvisserij wil afschaffen, maar nu haar taak wil uitbreiden.
Dat lijkt ons niet geheel logisch. Het voorbeeld dat de minister in de schriftelijke
behandeling geeft, toont naar mijn indruk heel juist aan dat de wetgever de
kamer niet mag opzadelen met afwegingen die haar ten principale
vreemd zijn. Wij hebben daar in de schriftelijke behandeling ook heel uitdrukkelijk
op gewezen. De minister zal het niet vreemd vinden dat het amendement dat
door mevrouw Van Ardenne is ondertekend, ons sympathiek voorkomt.
 
 Voorzitter! Een stevig punt van discussie, ook in de schriftelijke behandeling,
is al jaren de zaak van de zogenaamde vrije hengel. Ook buiten het kader van
de behandeling van de wet is dit onderwerp vaak een discussiepunt. Voor sommigen
gaat het hierbij om een teken dat duidt op een historische verworvenheid en
om een teken van vrijheid om in publiek water zonder beperking te mogen vissen.
Voor anderen is het een relict uit vervlogen tijden, een steen des aanstoots,
omdat die gekoesterde vrijheid ten laste van anderen gaat. Zowel tijdens de
schriftelijke voorbereiding alsook bij andere gelegenheden heb ik aangegeven
dat de tijd gekomen is om de vrije hengel een slag minder vrij dan wel minder
vrijblijvend te maken. De argumenten hiervoor zijn genoegzaam bekend en enkele
wil ik nog eens op een rijtje zetten.
 
 Het vissen zonder vergunning belemmert een rechtvaardige taak- en lastenverdeling
bij het tot stand brengen van een goed visstandbeheer. Het belemmert het leggen
van een grotere verantwoordelijkheid voor het gewenste visstandbeheer bij
degene die het visrecht uitoefent, zeker in een tijd waarin de overheid terecht
een beroep doet op zelfwerkzaamheid en financiële bijdragen ten behoeve
van onder andere recreatie en de daarmee gepaard gaande belangen van de natuur.
Eenvoud van regelgeving is op dit punt gediend met gelijke behandeling van
alle vissers en de bevordering van een goede controle en zelfcontrole op de
regelgeving. Vrije hengelaars onttrekken zich aan een belangrijke medeverantwoordelijkheid.
Nu bepleit ik allerminst dat iedere hengelaar geregistreerd lid van een hengelsportorganisatie
zou moeten worden. Dat wil ik dus geenszins. Iedere hengelaar met een visakte
kan in mijn voorstel een vergunning voor bepaalde tijd, een dag, een week
of wat langer, kopen. Door die vergunning te kopen, draagt hij of zij in ieder
geval alvast in financiële zin bij in de kosten voor het visstandbeheer
en het natuur- en milieubeheer en daarmee verplicht hij of zij zich of haar
aan de vergunningsvoorwaarden te voldoen. Vandaar het amendement dat ik samen
met collega Van Waning op stuk nr. 17 heb ingediend. Dit strekt ertoe artikel
21, tweede lid, onderdeel c, te laten vervallen.
 
 In de schriftelijke behandeling heb ik uitdrukkelijk aandacht gevraagd
voor het probleem van de visstroperij. Ik heb daarbij het voorstel gedaan
om een registratieplicht bij handel in vis in te voeren. De medeplichtigheid
van handelaren die vis opkopen van overtreders van de Visserijwet moet strafbaar
worden gesteld. Ik heb daarbij verwezen naar de regeling die door het openbaar
ministerie in het arrondissement Leeuwarden is voorgesteld. De beantwoording
van de minister vind ik niet echt hoopgevend. Al in oktober 1994, dus anderhalf
jaar geleden, wilde de minister eerst een goed beeld van het probleem krijgen.
Vervolgens wilde hij bezien of en, zo ja, hoe maatregelen moesten worden genomen.
Dat duurt dus wel tamelijk lang. Wil de minister vandaag eens aangeven hoe
het ermee staat? Welke conclusies trekt hij vooralsnog? Ik onderlijn de urgentie
van het probleem met twee voorbeelden.
 
 Ongeveer twee weken geleden las ik een berichtje in een krant, waarin
stond dat een groepje vissers een soort eigen bewaking van de viswateren tegen
stroperij wilde organiseren. Op het laatste moment zagen zij ervan af, omdat
zij het vanwege ernstige bedreigingen niet aandurfden. Dit kunnen wij toch
niet tolereren? De Vereniging van Nederlandse vliegvissers wijst ons in een
brief d.d. 23 februari op de bedreiging door de visstroperij van de pogingen
van de overheid om de trekvissen, forel en zalm, in onze rivieren terug te
brengen. Ook wijst zij op het bijna ongelimiteerde vissen door zogenaamde
hobbyvissers in onze kustwateren en vanaf het strand. Ik roep de minister
op om met maatregelen te komen die het visstropen zoveel mogelijk terugdringen.
 
 Een ander aspect dat de aandacht vraagt, is het welzijn van de vissen.
In de schriftelijke behandeling is hieraan minder aandacht besteed. Naar onze
indruk bieden het gewijzigde artikel 16, lid 2, en het gewijzigde artikel
2c een goede basis om tot een adequaat welzijnsbeleid voor vissen te komen.
De Dierenbescherming is te elfder ure op de dobber gesprongen. Zij maakt zich
zorgen over de uitwerking van het vissenwelzijn. Indertijd is afgesproken
dat het vissenwelzijn geregeld zou worden in de Visserijwet. Dat dit erg lang
heeft geduurd, is niet fraai. Zijn met de voorgenomen wetswijziging in de
hand, met name de artikelen 16 en 2c, alle voorzienbare relevante aspecten
van vissenwelzijn bij AMvB te regelen? Verder vraag ik de minister of hij,
alvorens met een AMvB te komen, goed wil overleggen met alle relevante organisaties.
 
 Op twee punten heb ik amendementen ingediend. Het betreft allereerst de
uitzonderingsclausule voor een viswater binnen een afgesloten erf. Naar onze
opvatting dienen in die wateren dezelfde regels op het punt van volksgezondheid
en vangst- en lokmethoden te gelden als in openbare viswateren. Om die reden
heb ik het amendement op stuk nr. 16 ingediend.
 
 Het andere punt is de wijziging die de minister heeft voorgesteld in de
derde nota van wijziging. Wij zijn het met de strekking volstrekt eens, maar
vinden dat bedoelde maatregelen niet bij ministeriële regeling maar bij
AMvB genomen moeten worden. Dit bevordert de zorgvuldigheid en betrokkenheid
van zowel betrokkenen als de volksvertegenwoordiging. Daarom heb ik het amendement
op stuk nr. 22 ingediend.
 
 Ik ontkom er niet aan een paar opmerkingen te maken over het onderwerp
van het levend aas. Er is sprake van een uiterst merkwaardige en weinig zorgvuldige
gang van zaken. In de schriftelijke behandeling heeft alleen de fractie van
D66 hieraan aandacht besteed. Zij toonde zich verheugd over de regeling van
vang- en lokmethoden, die rekening houdt met het welzijn van vissen en dieren
die bij het vissen als aas gebruikt worden. Zolang het onderzoek naar pijnbeleving
van vissen niet eenduidig is vastgesteld, verzocht de fractie van D66 de minister
het gebruik van zo min mogelijk pijn veroorzakende lok- en vangmethoden te
stimuleren. Dat was alles; niemand vroeg om een verbod. In de nota naar aanleiding
van het verslag reageert de minister mijns inziens heel adequaat. Samengevat
komt zijn reactie hierop neer. Het gebruik van levend aas wordt teruggedrongen
en op termijn afgebouwd. Er wordt een voldoende draagvlak
nagestreefd. De sector wordt eerst zelf in de gelegenheid gesteld om orde
op zaken te stellen. Als een draagvlak ontbreekt, zal het resultaat onvoldoende
zijn en zal er zelfs sprake zijn van tegenwerking. De minister onderschrijft
de opvatting van D66 dat een andere vangmethode gestimuleerd moet worden.
Dat was de stand van zaken op 7 december 1995.
 
 Op 12 december vindt een algemeen overleg plaats over de uitvoering van
de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren. Twee fracties, de PvdA en D66,
staan kritisch tegenover de voortgang van het terugdringen van het gebruik
van levend aas. Mijn collega Swildens vraagt de minister om ter voorbereiding
van een mogelijk kamerdebat zelf onderzoek te verrichten naast het onderzoek
van de NVVS. Woordvoerder Van den Bos van D66 roept de minister op om aan
de sector duidelijk te maken dat uiterlijk 1 januari 1997 regelingen getroffen
moeten zijn en dat er, zo nodig, per die datum andere maatregelen genomen
zullen worden. Alleen GroenLinks wil met onmiddellijke ingang een verbod.
En dan gaat de minister mijns inziens wel heel snel een andere koers varen,
kennelijk vergetend wat vijf dagen eerder aan de Kamer is gemeld. Hij kondigt
aan het beleid te richten op een verbod op het vissen met levend aas per 1
januari 1997. Ik moet zeggen dat ik dit alles niet echt fraai vind. Het is
geen voorbeeld van echt zorgvuldig handelen van overheid en volksvertegenwoordiging
tegenover een grote groep mensen, een sector die probeert om zijn leden op
het door de wetgever gewenste spoor te krijgen. Natuurlijk kan het allemaal
beter en vlotter, maar er wordt ook succes geboekt. Voor sommigen gaat het
wellicht te traag, maar het gaat wel onmiskenbaar de goede kant op.
 
 Ik steun dus hetgeen de minister gedaan heeft met de wijziging van artikel
2c. Ik teken daar echter wel bij aan dat ik vind dat er een goed overleg moet
plaatsvinden en dat dit volgens mij beter gediend is met een algemene maatregel
van bestuur dan met een ministeriële regeling. Daarom heb ik dan ook
een amendement ter zake ingediend.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Met het nu voorliggende wetsvoorstel tot wijziging
van de Visserijwet 1963 zijn wij in dit huis al heel wat jaartjes bezig. Het
wetsvoorstel zelf is nog door minister Braks ingediend. Vermakelijk is het
om in de memorie van toelichting op bladzijde 3 te lezen dat om wille van
een snellere voortgang meteen concrete voorstellen tot wijziging van de Visserijwet
1963 worden gedaan in plaats van eerst een vraagpuntennotitie op te stellen.
Van die beoogde snelle voortgang is blijkbaar niet echt wat gekomen. Dat had
overigens zo zijn redenen. Ik zal daar nu echter niet uitvoerig op ingaan.
Oppositie van de zijde van zowel beroepsvissers als sportvissers heeft er
uiteindelijk toe geleid dat er van het oorspronkelijke wijzigingsvoorstel
niet zo heel veel meer over is. Op het meest cruciale punt, de opheffing van
de Kamer voor de binnenvisserij, is de regering teruggekomen. Het ideaal om
de doelstellingen van de Visserijwet 1963, voor zover het de binnenvisserij
betreft, met de inzet van minder ambtelijke middelen te realiseren, wordt
nu op een andere wijze nagestreefd, namelijk door, waar mogelijk, vereenvoudigde
procedures in te voeren. Tevens wordt nog een aantal andere wijzigingen doorgevoerd.
Het wordt mogelijk gemaakt regels te stellen met betrekking tot het gebruik
van levend aas. Het fenomeen van visstandbeheerscommissies wordt nader geregeld.
De samenstelling van het bestuur van de OVB wordt gewijzigd. En zo zijn er
nog wat wijzigingen.
 
 De SGP-fractie kan zich in grote lijnen vinden in het wetsvoorstel, zoals
het er nu ligt. Wij krijgen de indruk dat zowel binnenvissers als sportvissers
er goed mee kunnen leven. Van onze kant resten nog enkele vragen. Als het
gaat om de verlenging van een huurovereenkomst van visrecht wordt de Kamer
voor de binnenvisserij, die wat ons betreft terecht blijft voortbestaan, meer
mogelijkheden gegeven om de te verlengen overeenkomst enigszins bij te stellen
ten gunste van de verhuurder. Als een verhuurder de overeenkomst niet voort
wil zetten omdat de beroepsmatig vissende huurder voor de einddatum van de
overeenkomst 65 jaar is of zal worden, is de kamer verplicht het verlengingsverzoek
af te wijzen. Daar kun je een ratio achter zien, en wij zien heel goed in
dat dit alleen speelt wanneer de verhuurder nadrukkelijk een beroep doet op
de leeftijdsgrens, maar toch willen wij de minister vragen of het niet mogelijk
en wenselijk is voor degenen die bij invoering van deze wijziging van de ene
op de andere dag als het ware tegen een leeftijdsgrens aanlopen, een ruime
overgangstermijn in te stellen. Graag een concrete reactie op dit punt van
de minister.
 
 In het kader van taakontlasting van de kamer en vergroting van de efficiency
wordt voorgesteld dat de kamer niet langer toestemming hoeft te verlenen voor
de uitgifte van vergunningen voor het vissen met ten hoogste twee hengels.
Buiten de hengelsportverenigingen kunnen nu ook allerlei andere besturen en
organisaties vergunningen afgeven, zonder toetsing door de Kamer voor de binnenvisserij.
Wij hebben het gevoel dat de minister in de nota naar aanleiding van het verslag
te gemakkelijk langs de bezwaren die hieraan kleven, heengaat. Er is toch
geen echte garantie dat genoemde instellingen alle over voldoende financieel
en visserijkundig inzicht beschikken om de afgifte van vergunningen naar behoren
te kunnen doen? Bouwen wij zo geen "lek onder de waterlijn", om met de voorzitter
van de Combinatie van beroepsvissers, de heer Van Arkel, te spreken?
 
 De instelling van visstandbeheerscommissies lijkt de SGP-fractie een goede
zaak. Wel blijven wij erg benieuwd naar de getalsmatige samenstelling van
die commissies, naar de verdeling tussen vissende commissieleden en anderen,
en naar een precieze beschrijving van taak- en doelstellingen. Wanneer kunnen
we advies van de Raad voor de binnenvisserij en de Natuurbeschermingsraad
verwachten?
 
 Van verschillende zijden – ik noem de Raad voor de binnenvisserij
en de NVVS – is betoogd dat voor een goede samenwerking in beheerscommissies
en voor het opstellen van beheersplannen de bij de kamer beschikbare gegevens
inzake verhuur en vergunningafgifte onmisbaar zijn. Daar zou eigenlijk ook
een openbaar register bijhoren, waarin objectieve gegevens inzake aard en
omvang van het visrecht, waterareaal en een aanduiding van huurders/vergunninghouders
thuis zouden horen. Wij zien daarom met spanning uit naar
een reactie van de minister op het amendement op stuk nr. 13.
 
 Een punt dat na de jarenlange parlementaire behandeling van dit wetsvoorstel
nog is overgebleven, is de in vergelijking met de huidige Visserijwet 1963
enigszins veranderde verlengingsregeling wat huurovereenkomsten van visrecht
betreft. Zo kan de Kamer voor de binnenvisserij bij een verlengingsbesluit
voorschriften stellen, niet alleen op grond van verhuurdersbelangen, maar
ook op grond van belangen van derden. Dit gaat wat ons betreft wel wat ver.
Het vraagt van de kamer een oordeel over zaken waarover zij niet primair deskundig
is. Het lijkt ons in elk geval logisch dat de belangen van derden, zoals nu
in het wetsvoorstel geformuleerd, betrekking moeten hebben op de visserij.
Wij steunen daarom het amendement van de CDA-fractie, ingediend op stuk nr.
12.
 
 Wat ook overeind is blijven staan, is een verandering van de zetelverdeling
in het bestuur van de Organisatie ter verbetering van de binnenvisserij. De
sportvisserij, die een groot deel van de financiële middelen van de OVB
opbrengt, krijgt daarin één zetel meer. Wij kunnen ons daarin
vinden.
 
 Ik maak nog een enkele opmerking over de in de derde nota van wijziging
meegenomen mogelijkheid voor het stellen van regels voor het gebruik van levend
aas. Op dit punt is nogal wat commotie ontstaan. Ging de minister in de nota
naar aanleiding van het verslag nog uit van het primaat van zelfregulering,
de derde nota van wijziging lijkt aan te koersen op een wettelijk verbod per
1 januari a.s. Wat is de aanleiding van deze omslag, in die zin dat –
collega Huys had het daar zojuist ook al over – die zelfregulering tot
1 januari a.s. een kans zou moeten hebben en houden? Dat was immers afgesproken
en schriftelijk gewisseld. Daarbij kun je je afvragen of niet een extra prikkel
moet worden ingebouwd, zodat het er ook echt van zou komen en het afdoende
naar tevredenheid wordt geregeld. Daarna zou onverhoopt tot een verbod moeten
worden gekomen. Graag krijgen wij hier duidelijkheid over, waarbij wij wat
ons betreft aangetekend willen zien dat een verbod op het gebruik van levend
aas niet op voorhand uitgesloten hoeft te worden. Wij veronderstellen dat
er zo langzamerhand voldoende bruikbare alternatieven zijn om op een plezierige
manier de sportvisserij te kunnen blijven beoefenen. Overigens er is dan wel
het punt van de controle. Collega's voor mij hebben daarover gesproken. In
zijn algemeenheid wil ik mij daar graag bij aansluiten. Ik zie namelijk nog
niet helemaal voor ogen hoe wij met de huidige inspanning, in volumetermen
gedacht, een eventueel verbod op een geloofwaardige wijze zouden kunnen gaan
handhaven. Dan kun je beter de mentaliteit van de beoefenaren van deze sport
aanspreken en de zelfregulering een optimale kans geven, eventueel met de
prikkel waar ik zojuist over sprak.
 
 Wij zeggen dit vanuit de notie die voor de SGP-fractie voluit geldt, namelijk
dat wij ons als goede rentmeesters over Gods schepping hebben te gedragen
en het dus niet om het even is hoe wij met gevangen vis omgaan en hoe wij
vissen vangen, maar wij zoeken wel naar een werkbaar en hanteerbaar evenwicht
vanuit deze ethische normstelling. Wij moeten niet op grond van emoties overaccentueren
wat in de praktijk niet echt gehandhaafd kan worden.
 
 Ten slotte wil ik een opmerking maken over de beroepsgroep van binnenvissers
in het algemeen. Collega Smits is nog breder begonnen en heeft de totale visserij
bezien. Inderdaad, er zit veel spanning in deze beroepsgroep. Wij hebben daar
onlangs een algemeen overleg over gehouden en er zijn afspraken over gemaakt.
Wij zullen daar nog uitvoerig over spreken. Ik beperk mij nu even tot de beroepsgroep
van de binnenvissers. Die heeft toch wel een bijzonder moeilijke tijd doorgemaakt
en zit nog altijd in een bijzonder moeilijke positie. Ik noem de stroperij,
de vernielingen aan het viswant en de populatie van de aalscholvers, die een
normale beroepsuitoefening nu eenmaal bemoeilijken. Ik wijs ook maar eens
op het feit dat vanuit het Oostblok witvis wordt aangeboden, ver onder Europese
marktprijzen, waardoor de concurrentiepositie uiteraard wordt beïnvloed.
 
 Ook ik was op de jaarvergadering van de combinatie van verleden week.
Daar vernam ik het volgende. Er is een jaar of twintig terug overgegaan tot
splitsing van visrechten. Dat heeft natuurlijk de historische rechten van
de beroepsvissers gedimensioneerd, in beperkende zin. Daar had je redenen
voor kunnen hebben, zij het dat ook toen – ik herinner mij die discussie
nog – werd gevraagd of die splitsing van die visrechten wel gebaseerd
was op deugdelijk onderzoek. Hoe het zij, die splitsing is ingevoerd en heeft
natuurlijk zo zijn consequenties. Nu hoorde ik verleden week dat er sterke
aanwijzingen zouden zijn, op basis van onafhankelijk onderzoek, dat in die
gebieden en dan met name in de grote rivieren, waar splitsing van visrechten
niet is doorgevoerd, de visstand – daar ging het allemaal om –
van een veel rijkere samenstelling is en ook van een veel betere kwaliteit.
Dat zou er dus voor pleiten om in dit stadium een status quo te handhaven,
alvorens verdere maatregelen te nemen. Nu is mijn concrete vraag aan de minister
of een evaluatie na twintig jaar van dat splitsingssysteem niet eens aan de
orde moet zijn, zodat wij aanvullende informatie kunnen bekomen, die de zojuist
door mij geponeerde stelling al of niet bevestigt. Daar sta ik natuurlijk
verder neutraal tegenover, want ik heb daarvan verder geen verstand. Is de
minister bereid deze evaluatie te doen uitvoeren? Als er een evaluatie is,
hoort daar natuurlijk ook een regeringsstandpunt bij.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Voorzitter! Mijn fractie is verheugd over deze wijziging van de Visserijwet,
vooral omdat de zorg voor het welzijn van de vissen uitdrukkelijker als deel
van het belang van de visserij naar voren is gekomen. Het is misschien goed,
voordat ik mijn vele amendementen toelicht, voorop te stellen dat de fractie
van D66 bij het belang van de visserij uiteraard ook het belang van de vissers
hoog heeft. Wij hebben dat naar voren gebracht bij de behandeling van de evaluatie
van de structuurnota Zee- en kustvisserij. Ik heb toen gezegd dat wij er niet
op uit zijn de vissers het brood uit de mond te stoten door onze zorg over
de sterk afgenomen visstanden, maar dat wij daarentegen juist de duurzaamheid
van de visserijsector willen behouden door de visstanden in stand te houden.
Iets dergelijks kunnen wij zeggen over de binnenvisserij. Mijn fractie benadrukt
ook daarbij het belang van de vissen, maar als onderdeel van de visserij
heeft zij volledig oog voor de belangen van de sportvissers. Ik wil vooropstellen
dat wij veel respect en waardering hebben voor de activiteiten van de Nederlandse
vereniging voor sportvissers, vooral op het gebied van natuurbescherming en
het welzijn van de vissen.
 
 Voorzitter! Voor het standpunt van de fractie van D66 over vissen –
en over dieren in het algemeen – verwijs ik kortheidshalve naar onze
inbreng bij de behandeling van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
en naar het algemeen overleg van 12 december jl. over de notitie Van wet naar
werkelijkheid. De fractie van D66 is verheugd dat de intrinsieke waarde van
het dier nu volledig erkend en vastgelegd is, waaronder ook die van de vissen.
 
 Voorzitter! Ik zal nu de door mij ingediende amendementen kort toelichten.
Het amendement op stuk nr. 18 beoogt de huidige tekst van paragraaf 3 van
hoofdstuk 1 aan te vullen met welzijnsregels. Het laatste woord "visstand"
wordt gewijzigd in "visserij". Het wetsvoorstel voorziet in het opschrift
van paragraaf 3 van hoofdstuk 5 ook al in de vervanging van het woord visstand
door visserij. Dat is een vrij principiële zaak. Eerst werd gesproken
over de belangen van de visstand. Dat verandert nu in de belangen van de visserij.
Wij juichen dat toe. Een onderdeel daarvan is namelijk het welzijn van de
vissen en de bescherming van de natuur. Zowel inhoudelijk alswel om het opschrift
van dit hoofdstuk aan te doen sluiten bij de reeds voorgestelde wijziging
van de andere paragraaf, hebben wij dit amendement ingediend.
 
 Het amendement op stuk nr. 19 is vervangen door het amendement op stuk
nr. 23 en vervalt dus. Het amendement op stuk nr. 23 betreft het gevoelige
onderwerp van het verbod om te vissen met levende gewervelde dieren als lok-
of vangmiddel. In tegenstelling tot het betoog van onder anderen collega Huys
stellen wij voor, dit verbod in de wet op te nemen. Ik licht dit toe. De Visserijwet
van 1963 kent in het artikel 2c een bepaling die betrekking heeft op het bedwelmen,
verwonden of doden van vis. Deze bepaling heeft het welzijn van de vis op
het oog. Op grond hiervan kunnen echter geen regels gesteld worden voor het
gebruik van levend aas. Volgens het bij de derde nota van wijziging, stuk
nr. 11, nieuw ingevoegde tweede lid is dat wel mogelijk. Omdat aangenomen
moet worden dat vissen gevoelig kunnen zijn voor stress en een zekere pijnwaarneming
lijken te hebben, is een uitdrukkelijk verbod op het vissen met levende gewervelde
dieren als lok- of vangmiddel gewenst. De minister heeft aangekondigd, per
1 januari 1997 het vissen met levend aas te verbieden. Dat is gereleveerd
tijdens het algemeen overleg over de notitie Van wet naar werkelijkheid van
12 december. Dat gebeurde op verzoek van de Tweede Kamer en mede omdat het
de sector zelf niet gelukt is om door zelfregulering tot het gewenste resultaat
te komen, namelijk terugdringing en op termijn afbouwen. Ik zeg dit meteen
in de richting van het bestuur van de NVVS.
 
 De afwijzing van het gebruik van levend aas als vangmiddel is bevestigd
door het gerechtshof te Den Haag, waar de meervoudige kamer op 5 januari 1996
deze praktijk veroordeelde op grond van het toebrengen van onnodige kwelling
en letsel. Dit amendement strekt ertoe het verbod niet afhankelijk te maken
van een ministeriële regeling, zoals dat in de derde nota van wijziging
wel het geval is. Bovendien dient het verbod expliciet te zijn voor alle gewervelde
dieren.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik kan de redenering van de heer Van Waning volgen, maar ik
wijs op de inbreng van D66 in de schriftelijke behandeling van de wet. Ik
heb daar in mijn eigen inbreng ook uit geciteerd. In die schriftelijke behandeling
geeft de fractie van D66 duidelijk aan dat zij verheugd is over de regeling
inzake lok- en vangmethoden die rekening houdt met het welzijn van vissen.
De leden van D66 zeggen vervolgens echter: "Zolang het onderzoek naar pijnbeleving
van vissen niet eenduidig is vastgesteld, verzoeken deze leden de minister
het gebruik van minst mogelijk pijnveroorzakende lok- en vangmethoden te stimuleren."
 
 Wat is er nu veranderd in zo'n korte tijd? Heeft de heer Van Waning nadere
informatie gekregen? Waarom zou het nu bij wet vastgesteld moeten worden?
Is wijs op datgene wat altijd is gezegd over de relatie tussen de volksvertegenwoordiging,
de overheid en de sector, die vele honderdduizenden vissers. Bent u in het
verlengde daarvan niet van mening dat zij op de eerste plaats verantwoordelijk
zijn, dat zij eraan moeten werken en dat dit ook gebeurt? Van WaningDat het
niet altijd even vlot gaat, dat kan ik mij voorstellen. Maar ik begrijp echt
niet waarom nu plotseling vastgesteld moet worden dat het per 1 januari 1997
verboden moet worden. Waarom geven wij de sector niet wat
meer ruimte? Dat je de sector onder druk wilt zetten, vind ik prima. Het stellen
van regels bij AMvB is ook prima. Maar geef die mensen nu alsjeblieft ook
een klein beetje vertrouwen en een beetje ruimte!
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Voorzitter! Ik begrijp het oogmerk van de heer Huys. Ik kan dat ook respecteren.
Hij vraagt mij concreet wat er veranderd is in het standpunt van de fractie
van D66. Allereerst zijn wij enige maanden verder met de behandeling. Zoals
de heer Huys zelf al zei, was mijn fractie de enige die dit punt in de schriftelijke
inbreng überhaupt naar voren heeft gebracht. Sindsdien hebben wij op
12 december het algemeen overleg gevoerd over de notitie Van wet naar werkelijkheid.
Daarin bracht een meerderheid van de woordvoerders de zorg hierover en de
wens om te komen tot een verbod, naar voren. Ik zou haast zeggen dat dit kamerbreed
gebeurde. Die wens is overigens ook al in 1991 in de Kamer naar voren gekomen
bij de behandeling van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren.
 
 De heer Huys vroeg mij of mij soms meer bekend is geworden. Ik kan hem
zeggen dat ik mij hier uiteraard nader in heb verdiept. Voor zover dat voor
mij persoonlijk nog nodig was, heb ik mij er aan de hand van wetenschappelijke
argumenten van overtuigd dat men moet aannemen dat een vis stress en pijn
kan ervaren. Deze aanvaarding, die ook naar voren is gekomen bij het algemeen
overleg van 12 december, is voor mijn fractiegenoot Van den Bos aanleiding
geweest om expliciet te vragen om een verbod per 1 januari 1997. Dat is door
de minister toegezegd, gezien het feit dat het de sector zelf niet gelukt
is om via zelfregulering tot resultaten te komen. Dat waren zijn woorden.
 
 Ik kan hiervandaan niet direct aangeven welke professoren welke publikaties
hebben verzorgd, maar ik kan die bronnen zo nodig nog geven. Ik heb een treffend
voorbeeld gevonden. In 1988 wilde een van de wetenschappers onderzoeken in
hoeverre een vis aan een haak pijn lijdt dan wel stress voelt. Hij wilde een
proef doen. Dat is door de inspectiedienst, die moet beoordelen of proeven
met dieren zin hebben en toegestaan zijn, afgewezen. Hij mocht die proef niet
eens doen, omdat het voor deze verantwoordelijke commissie al evident was
dat vissen daaraan lijden. Bovendien: ik ben zelf geen visser, maar ik heb
mij door vissers laten uitleggen dat levend aas dat aan een haak spartelt,
dat niet heel lang volhoudt.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Voor de helderheid: ik wil hier niet betwisten dat dieren stress kunnen
hebben en kunnen lijden. Het is niet voor niets dat er indertijd kamerbreed
een motie is aangenomen die bepaalt dat het vissen met levend aas zal moeten
verdwijnen. Daarover bestaat geen verschil van mening. Het gaat er slechts
om op welke termijn je dat zodanig vastlegt dat de sector de ruimte krijgt
om daar in de tijd mee om te gaan. Ik vind dat u nu wel heel snel gaat. U
gaat nu nog sneller dan wat er op 12 december door de Kamer is gezegd. Op
dat moment vroeg alleen GroenLinks om een verbod stante pede.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ik vraag om 1 januari 1997; dat is niet stante pede. Dat is toen gevraagd
door de heer Van den Bos.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Nee, de heer Van den Bos heeft gezegd dat de gang van zaken rondom het
vissen met levend aas aangeeft wat er kan gebeuren als onduidelijke afspraken
met de sector worden gemaakt. Dat kan ik mij voorstellen. Vervolgens heeft
de heer Van den Bos gevraagd welke afspraken hierover precies zijn gemaakt
en of de minister de sector duidelijk wil maken dat uiterlijk 1 januari 1997
regelingen op dit gebied getroffen moeten zijn en dat zo nodig per die datum
andere maatregelen zullen worden genomen. Dat is dus een zeker dreigement:
als het niet sneller gaat, vindt de heer Van den Bos dat maatregelen genomen
moeten worden. Dat kan ik mij allemaal voorstellen en daar ben ik het mee
eens, maar als u het nu in de wet wilt vastleggen, laat u geen enkele ruimte
en toont u ook geen respect voor de sector die daarmee bezig is.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Misschien kan ik de heer Huys in dezen tegemoetkomen. In het gewijzigde
artikel 23 heb ik niet de datum van 1 januari 1997 genoemd. In het amendement
op stuk nr. 25, waarin ik het heb over het in werking treden, stel ik dat
de wet in werking treedt op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip
dat voor de verschillende onderdelen of gedeelten daarvan verschillend kan
worden gesteld. In de toelichting staat dat het amendement op stuk nr. 19 –
dat moet zijn: stuk nr. 23 – beoogt om het vissen met levend aas bij
de wet te verbieden en dat het voorliggende amendement de mogelijkheid biedt
om het wettelijk verbod op dezelfde datum te doen ingaan als de door de minister
in het algemeen overleg van 12 december 1995 voorgestelde datum, namelijk
1 januari 1997. Als de minister mij met zijn reacties ervan overtuigt –
dat is ook een vraag – dat hij niet beoogde om het dan in te doen laten
gaan, maar om dan de regeling in te doen laten gaan die daartoe strekt, zijn
wij het eens.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Dat biedt een heel ander perspectief. U zegt nu dat de minister een regeling
zou moeten treffen. Dat betekent dus dat het niet bij wet wordt vastgesteld
en dat daarmee het amendement op stuk nr. 23...
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Nee, nee.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Als u zegt dat de minister het bij regeling moet kunnen vaststellen, betekent
dat eigenlijk een ontkrachting van artikel 23. Als u de minister de ruimte
laat "om aan te tonen dat", betekent dat ook dat het niet per se per 1 januari
1997 hoeft.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ik begrijp dat u het amendement zou steunen als in dat amendement op stuk
nr. 25 niet uitdrukkelijk wordt gerefereerd aan de door de minister voorgestelde
datum, namelijk 1 januari 1997.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Ik heb op dit punt een eigen amendement ingediend.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Juist. Ik wacht gaarne de reactie van de minister in dezen af en ik krijg
ook graag duidelijkheid over de vraag wat hij exact bedoelde tijdens dat overleg
van 12 december. Het voorgaande amendement is medeondertekend door mevrouw
Marijke Vos.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Ik begrijp dat collega Van Waning klaar is met de toelichting op het amendement
op stuk nr. 23. Ik heb een opmerking ter correctie. De heer Van Waning stelt
dat de Haagse rechtbank het vissen met levend aas heeft verboden. Dat is een
misverstand. De Haagse rechtbank heeft uitsluitend de methode van aanbrengen
van de angel op het aas verboden, maar heeft zich niet uitgesproken over het
verbieden van het levend aas.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Dat heb ik nu misschien abusievelijk gezegd, maar in mijn amendement heb
ik dat veroordeeld. Ik dacht dat ik het had voorgelezen.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Neen, u hebt het niet veroordeeld. U kunt het ook niet weten, want het
vonnis is nog niet op schrift gesteld. Dus u baseert dit waarschijnlijk ook
op berichten uit de pers.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Wij kunnen deze vraag wellicht meteen voorleggen aan de minister. Wat
heeft het gerechtshof van Den Haag in dezen dan exact gezegd? Heeft het de
praktijk veroordeeld op grond van het toebrengen van onnodige kwelling en
letsel? Ik weet dat dit het vissen betrof – ik meen dat het "fleuren"
heet – waarbij de naald of de draad door de rug wordt gehaald. Ik weet
niet of het voor u verschil uitmaakt of het door de rug of de bek gaat. Voor
mij maakt het in ieder geval niet zo vreselijk veel uit. Het gaat erom dat
het dier stress en pijn lijdt. Misschien kan de minister meer details geven
over de uitspraak van het gerechtshof in Den Haag.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Ik had nog een vraag. U begon uw betoog met woorden van lof voor de sportvisserij.
Ik had begrepen dat die waren bedoeld voor de pogingen die zijn ondernomen
om het vissen met alternatieven te bevorderen, met name onder de jeugd. U
hebt zojuist gezegd dat u zich op dit onderdeel graag wilt laten overtuigen
door de minister. Ik nodig u ook uit om kennis te nemen van het materiaal
dat is geproduceerd in sportvisserijkringen en de activiteiten die men heeft
ontwikkeld om het vissen met alternatieven daadwerkelijk te bevorderen. Dat
is mede gebaseerd op afspraken die zijn gemaakt met de minister van "landbouw
en vis". Er was in die kringen een terechte verwachting dat zij een aantal
jaren zouden krijgen om die overgang te maken. Ik nodig u uit om daar eens
nadrukkelijk kennis van te nemen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ik lees het blad van de NVVS aandachtig. Ik heb ter voorbereiding van
deze plenaire behandeling persoonlijk contact gehad met bestuursleden van
de NVVS. Ik ben zeer positief over hun streven, maar – ik heb de woorden
van de minister aangehaald – het is hun niet gelukt om het resultaat,
namelijk het op termijn voldoende terugdringen, te bereiken. Dit onderwerp
komt al vijf jaar lang af en aan aan de orde. Nu is deze uitspraak in het
algemeen overleg van 12 december gedaan. Ik vind het alleen maar eerlijk om
er dan ook voor uit te komen en niet weer te verhullen dat het misschien een
tijd zal duren. Ondanks de pogingen van de NVVS lukt het niet om het vissen
met alternatieven te bevorderen. Dat is mijn zorg.
 
 Heb ik het goed begrepen dat u zelf ook voor een zodanig verbod bent,
maar dat u een langere periode voorstelt voor het ingaan ervan? Kunt u mij
dan aangeven aan welke periode u denkt? Wat was het standpunt van uw woordvoerder
tijdens het algemeen overleg op 12 december?
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Het standpunt dat ik hier verkondig, heeft hij daar ook ingenomen, zij
het dat het niet verbaal is geventileerd. Slechts een enkeling heeft zich
daar overigens over uitgesproken.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ik wil graag een antwoord op mijn vragen. Bent u het eens met een verbod
en, zo ja, op welke termijn?
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Wij moeten op termijn tot een verbod komen, zij het dat er een fors aantal
jaren voor moet worden uitgetrokken om de sportvisserij te brengen tot het
vissen met alternatieven.
 
 Mijn vraag aan u is of u kennis hebt genomen van de inspanningen van de
sportvisserij-organisaties. Kent u de aantallen van de mensen die deelnemen
aan cursussen, waar wordt beoogd om het vissen met alternatieven te bevorderen?
U zegt dat de sportvisserij-organisaties daar niet in zijn geslaagd, maar
u baseert die uitspraak op geen enkel concreet cijfer.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Als zij er wel in zijn geslaagd, is het voor de sportvisserij geen probleem
dat het verbod per 1 januari 1997 ingaat.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Daarom vraag ik u, nog eens contact op te nemen met de sportvisserij-organisaties
en kennis te nemen van de geweldige hoeveelheid materiaal die is gedistribueerd.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ik geloof dat wij weer in herhaling vervallen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dat gebeurt veelvuldig.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Daarvoor wil ik mij excuseren en ik wil u er zoveel mogelijk van vrijwaren,
want anders ga ik helemaal over mijn 15 minuten spreektijd heen.
 
 Wij willen de sportvissers niet het brood uit de mond stoten, maar wij
willen de aasvissen wel de haak uit de bek stoten. Dat wil de heer Huys ook.
Het gaat nu over de termijn. De heer Smits zegt dat hij het ook wil, maar
spreekt over "op termijn". Nogmaals, in 1991 is gezegd "op termijn", in 1993
is gezegd "op termijn" en op 12 december jl. heeft de minister gezegd: 1 januari
1997. De heer Smits zegt dat dit te vroeg is, dat de sportvissers hun best
doen en dat ik naar de brochures moet kijken. Ik heb die brochures. Ik zal
niet trachten hem te overtroeven met mijn appreciatie voor de pogingen van
het bestuur van de NVVS. Wel wil ik eerlijk zijn. De Kamer heeft kamerbreed
in december die datum genoemd. Het is mogelijk dat ik mij vergis. De heer
Huys heeft gevraagd of de minister toen bedoelde dat het exact dan zou ingaan.
Ik vraag of de minister dan misschien wat anders bedoelde.
 
 Ik vraag de heer Smits concreet wat zijn termijn is. Ik kom eerlijk met
een datum. Ik ben er open voor als de minister mij overtuigt dat wij ons niet
zo exact moeten vastleggen. In het amendement op stuk nr. 25 verwijs ik naar
de door de minister voorgestelde datum 1 januari 1997. Ik kan het amendement
wijzigen en die datum weglaten. Is de heer Smits het er dan mee eens dat het
verbod in de wet komt?
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Nee, ik pleit ervoor dat wij ons houden aan de afspraken gemaakt in het
overleg dat er was tussen de minister van "landbouw en vis" en de sportvissersorganisaties,
bevorderd vanuit dit huis. De afspraak was, dat de organisaties een grote
inzet zouden plegen om te komen tot het vissen met alternatieven. Die weg
is men opgegaan, op basis van een toezegging van de minister van "landbouw
en vis". Hij heeft dat in december van het vorig jaar geblokkeerd en daarmee
in wezen de afspraak niet gehonoreerd. Maar ik wens daaraan vast te houden.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Maar u geeft de termijn niet exact aan. Vijf jaar geleden heeft u over
"op termijn" gesproken. Vijf jaar verder doet u dat weer. Het is misschien
een beetje een stoute vergelijking, maar het doet mij eerlijk gezegd denken
aan de discussie over mestvervuiling. Zo langzamerhand zeggen wij al decennialang
dat die "op termijn" moet afnemen. Op een gegeven ogenblik komt het hard aan
als de Kamer flinker is en met de vuist op tafel slaat.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Als er een afspraak is, is dat een afspraak tussen partijen. Die partijen
dienen de afspraak dan samen na te komen, niet eenzijdig. Ik stel vast dat
de toezegging van de minister in december, gedaan tijdens een algemeen overleg,
op verzoek van een of twee kamerleden en niet kamerbreed, niet strookt met
de afspraken die zijn gemaakt. Ik vind dat de minister opnieuw moet gaan overleggen
met de sportvissersorganisaties, om op dit punt tot afspraken te komen. Er
zal dan ongetwijfeld een keer een datum moeten komen, maar ik vind dat je
de partijen daar dan bij moet betrekken. Dat moet niet een eenzijdige actie
zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ter afsluiting mijnerzijds: dat vind ik zwak. De minister heeft gezegd
dat het niet gelukt is tot resultaat te komen wat betreft de afspraken met
de sector. Dat is op een gegeven ogenblik zijn beoordeling. Daar refereer
ik aan. Nu kom ik met een datum. De leden hebben tot nu toe geen van allen
gezegd, dat zij het niet in de wet willen hebben. De heer Smits speelt er
op om de sector weer meer tijd te geven.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Ik hoor straks graag van de minister op welke datum, in welk overleg,
dat stuk is gelopen en de partijen met rooie koppen uit elkaar zijn gegaan.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Uitstekend! Dat wachten wij dan beiden af.
 
 Ik neem de draad van de amendementen weer op. Met het amendement op stuk
nr. 20 wordt de lijn van het voorgaande doorgetrokken. In artikel 17, eerste
lid, wordt nu alleen gesproken over natuurbescherming. Ik wil daar het welzijn
van vissen invoegen. De toelichting op het amendement luidt: "Bij een beslissing
omtrent het verlenen van een vergunning voor het uitzetten van vissen dient
niet alleen rekening te worden gehouden met de belangen van natuurbescherming
maar ook met de welzijnsbelangen van de uit te zetten en in de betreffende
wateren voorkomende vissen."
 
 Dit lijkt mij eerlijk gezegd vrij logisch. Het is in ieder geval naar
ons oordeel uit een oogpunt van wetsconsistentie geboden.
 
 
 
 
 
 De heer Vos (VVD):
 
 Voorzitter! De VVD-fractie kan zich in zeer grote lijnen vinden in het
wetsvoorstel. Enkele onderwerpen die nog ter discussie staan, wil ik nog even
de revue laten passeren.
 
 Het kloppend hart op het terrein van het welzijn van dieren is gelegen
in artikel 16 van het wetsvoorstel. De minister kan zo nodig op dit vlak maatregelen
nemen. Daarvoor is een kader aangegeven, namelijk het belang van de visserij
en dat van de volksgezondheid. De doelmatigheid van de visserij is aangegeven
als een van de belangen van de visserij. Dat maakt het voor de minister mogelijk,
de zorgvuldigheid van de wijze waarop de visserij bedreven wordt, tot het
belang van de visserij te rekenen. En bij de maatregelen die de minister in
het belang van de visserij en in het belang van de volksgezondheid kan nemen,
dient hij rekening te houden met een aantal andere zaken, namelijk het belang
van de natuurbescherming en de invloed van vangst- en lokmethoden op het welzijn
van dieren. Op een vraag van de VVD-fractie heeft de minister schriftelijk
geantwoord dat de belangen van de visserij naar zijn oordeel veelal parallel
zullen lopen met de belangen van natuurbescherming en van het welzijn van
dieren. Zo zal de visserij belang hebben bij het bestaan van grote voorraden
vis en zal zij baat hebben bij maatregelen om verschillende soorten in stand
te houden en maatregelen om te voorkomen dat de visserij in een slecht daglicht
zou worden geplaatst. Alles overziende is de VVD van mening dat de structuur
voor het nemen van maatregelen op dit terrein de minister voldoende armslag
biedt voor een zorgvuldig en goed afgewogen regelgeving. Graag vernemen wij
of de minister dit kan bevestigen.
 
 Voor de problematiek van het gebruik van levend aas voorziet artikel 2c
in de mogelijkheid van een afzonderlijke ministeriële regeling in het
belang van het welzijn van dieren die bij het vissen als aas worden gebruikt.
De minister acht het belang van deze dieren kennelijk zo groot dat hij ook
buiten het brede belang van de visserij de gelegenheid wil hebben om voorzieningen
op dit punt te treffen. Dat deze kwestie leeft, blijkt uit de tientallen,
honderden brieven die wij in de afgelopen maanden als parlementariërs
hebben ontvangen. De Dierenbescherming wijst recreatie met gebruik van dieren
af als dat ten koste gaat van het welzijn of de integriteit van dieren. Sportvissers
spreken in de vele brieven die ik ontvangen heb, de vrees uit dat het verbieden
van vissen met levend aas het begin van het einde is. Dat wil zeggen, zij
zijn bang dat dit zal leiden tot het geheel verbieden of onmogelijk maken
van de sportvisserij. Graag verneem ik van de minister, wellicht ten overvloede,
dat hij een dergelijk einddoel niet voor ogen heeft. De VVD draagt de sportvisserij
een warm hart toe, als hobby midden in de natuur voor honderdduizenden Nederlanders.
 
 Zoals al eerder vermeld is, heeft de minister zich in de nota naar aanleiding
van het verslag, die op 7 december door de Kamer is ontvangen, uitgelaten
over het vissen met levend aas. Op bladzijde 7 van dit verslag staat: "Het
lijkt echter met het oog op het verkrijgen van voldoende draagvlak onder de
beoefenaars van de visserij gewenst, de sector eerst zelf
in de gelegenheid te stellen op dit punt orde op zaken te stellen." Vijf dagen
later kondigt de minister aan dat hij toch maatregelen wil nemen. De VVD-fractie
veronderstelt dat de vele brieven over deze zaak mede terug te voeren zijn
op deze plotselinge omslag in het denken. Omdat wij veel waarde hechten aan
zelf nemen van verantwoordelijkheid, ook door de organisaties van sportvissers
en door sportvissers zelf, vernemen wij graag nog eens expliciet van de minister,
welke argumenten hij gebruikt heeft om tot zijn "wende" te komen. Tevens zouden
wij de toezegging willen horen dat de betrokken organisaties in ruime mate
bij de eventueel voorgenomen regelgeving betrokken zullen worden. Zal er in
die regelgeving nog ruimte zijn om een eigen verantwoordelijkheid aan de betrokken
organisaties toe te kennen? Indien regels getroffen worden, blijft het immers
belangrijk dat het draagvlak onder de beoefenaars daarvan aanwezig is. Regels
door de strot duwen lukt niet; die worden niet nageleefd.
 
 De VVD is er ten volle van overtuigd dat het zicht op de horizon helder
moet blijven. Dat wil zeggen, dat het juiste verband in de gaten wordt gehouden.
De kwestie van het levend aas kan uit de hand lopen indien de minister zich
ook zou bezighouden met wormen, maden en vliegen als levend aas. Mede omdat
hiervoor een verschillende benadering van de pijnbeleving een rol speelt,
vraagt de VVD de minister om eerst objectief te laten vaststellen hoe het
zit met die pijnbeleving van dieren alvorens hij tot maatregelen besluit.
Overigens zou mijn fractie graag horen dat de minister geen plannen heeft
om op het terrein van wormen, maden en vliegen nu al regelgeving te gaan toepassen.
Dat gaat echt een tand te ver.
 
 Voorzitter! De vrije hengel is een zeer belangrijke kwestie. Het gaat
om het probleem van het meeliften van vrije hengelaars met de vruchten van
het visstandbeheer. In Nederland hebben sportvisorganisaties 85% van het oppervlaktewater
in beheer en er wordt vier ton geïnvesteerd in het visstandbeheer. Dat
wordt door vrijwilligers gedaan en die investering van vier ton moet in dat
licht worden bezien; zij is daarom zowel materieel als immaterieel belangrijk.
Die vrijwilligers worden namelijk bij hun werk doordrongen van het belang
van het ecosysteem. Wanneer je als vrijwilliger op een bepaalde plek de visstand
beheert, moet je wel begrijpen dat jouw invloed op de visstand ook elders
een betekenis heeft. Het voornemen bestaat om in de toekomst het visstandbeheer
te intensiveren. De VVD waardeert dit positief. Het is opnieuw te loven wanneer
particuliere organisaties meer eigen verantwoordelijkheid gaan dragen. Tussen
de NVVS en de minister is echter sprake van een feitelijk verschil van mening.
In het verslag uit de minister de veronderstelling dat de vrije hengel slechts
een zeer beperkte invloed op de visstand kan hebben. Voor het geval er sprake
zou zijn van ongelijkwaardige inspanningen, biedt de minister, die bij herhaling
van een bereidwillige instelling blijk geeft, aan een ondersteunende rol te
vervullen. Het gaat de VVD op dit moment nog te ver om te pleiten voor de
afschaffing van de vrije hengel. Wel wil ik als uitgangspunt stellen, dat
sportvissersorganisaties optimaal profijt moeten hebben van de beheersactiviteiten
die zij voor eigen rekening en verantwoording uitvoeren. De VVD sluit niet
uit dat de vrije hengel daarop nu of in de toekomst invloed kan hebben. In
de gegeven situatie verzoekt de VVD de minister om vooral de bereidheid uit
te spreken om het objectieve feitelijke verschil, namelijk de vraag of dit
invloed heeft, eerst nader uit te zoeken. Aan de hand van de bevindingen zou
de minister de richting voor een oplossing kunnen aangeven, zoals bijvoorbeeld
een extra opslag op de sportvisakte ter dekking van de consequenties van de
vrije hengelaar.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik zou de heer Vos willen vragen wat er gebeurd is. Ik citeer
uit het verslag waarin de fractie van de VVD schrijft: "Mede vanuit het oogpunt
van de controle van de visvergunningen alsmede het doelmatig beheer van de
visstand voelen de leden van de VVD-fractie op voorhand begrip voor de argumenten
die door de NVVS worden aangedragen tot afschaffing van de vrije hengel, dat
wil zeggen het zonder vergunning vissen in openbaar vaarwater." Ik heb daaruit
in ieder geval letterlijk begrepen dat de heer Vos toen op voorhand vond dat
het afschaffen van de vrije hengel een verstandige weg zou zijn. Nu zegt hij
dat hij dat, althans op dit moment, niet vindt.
 
 
 
 
 
 De heer Vos (VVD):
 
 Ik ben echt blij dat u leest wat ik geschreven heb en dat u stilstaat
bij wat ik precies heb gezegd. Ik heb namelijk gezegd dat de VVD begrip heeft
voor de argumenten. Die argumenten zijn dat als particuliere organisaties
zich inspannen om aan visbeheer te doen, derden daarop meeliften. Men moet
ten volle profijt hebben van zijn eigen inspanning. Voor de vertaling van
dat effect zijn verschillende wegen mogelijk. Ik heb inmiddels begrepen dat
de heer Huys een voorstander is van de private vergunningsplicht. Kan de minister
nog eens goed laten onderzoeken of dit effect kan sorteren en of het ook controleerbaar
is? De sportvissersorganisaties klagen er terecht over dat zelfs de sportvisakte
nauwelijks aanwezig is. Wat willen we dan met meer aanvullende regels? We
zijn wel serieus bezig en onze besluiten moeten ook serieus worden nageleefd.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Dat is helder, maar zou het niet eenvoudiger zijn als iedereen aan dezelfde
verplichting moet voldoen, dus zowel in het bezit moet zijn van een sportvisakte
als van een vergunning? Dat is toch veel gemakkelijker te controleren dan
wanneer er een groep is die alleen aan het vereiste van een sportvisakte moet
voldoen terwijl een andere groep aan zowel het een als het ander moet voldoen?
De financiën en de verantwoordelijk zijn één kant van de
zaak, maar de andere kant is dat iemand die op basis van een vergunning vist
ook aan de vergunningsvoorwaarden gehouden kan worden. Het is inderdaad geen
eenvoudige zaak om alles onder controle te houden. Ik ben er ook geen voorstander
van dat we alles minutieus regelen, maar in dit verband moeten uw argumenten
toch kunnen leiden tot afschaffing van de vrije hengel, opdat iedereen aan
dezelfde voorwaarden voldoet.
 
 
 
 
 
 De heer Vos (VVD):
 
 Fijn dat u het begrip "helderheid" ook aan de orde stelt, want juist uit
een oogpunt van helderheid en van naleefbaarheid van regelgeving lijkt het
mij verstandig dat een sportvisser eenmaal per jaar naar een loket gaat om
daar eenmaal één bedrag te betalen. Als zijn vissen invloed
heeft op het visstandbeheer, moet hij daarvoor betalen. Die
helderheid is namelijk niet gediend met een nieuwe verplichting, waarop de
controleerbaarheid vrijwel ontbreekt.
 
 Dat het moeilijk is om regels na te leven, blijkt ook zozeer uit wat wij
van de sportvissersorganisaties horen. Er zijn namelijk bijzondere opsporingsambtenaren
nodig om alleen al die sportvisakte te controleren! Wat moeten we dan nog
met de dag- en de weekkaarten! Inspanningen van sportvissersorganisaties in
visstandbeheer moeten ten volle effect hebben. Dat is de basis. Kan de minister
dat onderzoeken en voorstellen daartoe ontwikkelen?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vos (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Een van de belangrijke punten waarom deze wijziging van de
Visserijwet indertijd werd ingezet, was het voorstel tot opheffing van de
Kamer voor de binnenvisserij. Inmiddels is van dit voornemen afgezien en mijn
fractie kan dat ondersteunen. Zij ziet dan ook geen bezwaren tegen het voorstel
tot het wettelijk continuatierecht voor de huur en verhuur van het visrecht,
zoals dat in het gewijzigde artikel 33 wordt gedaan.
 
 Onze bezwaren tegen deze wijziging gelden niet zozeer wat er wel wordt
geregeld maar meer wat er niet wordt geregeld. Bij de behandeling van de Gezondheids-
en welzijnswet voor dieren op 17 april 1991 liet de regering er geen misverstand
over bestaan dat het vissen in al zijn aspecten onder de Visserijwet uit 1963
valt. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het vissen met levend aas, waarover
tijdens het genoemde kamerdebat in 1991 uitgebreid werd gesproken. De toenmalige
staatssecretaris verzekerde ons dat de behandeling van de nu voorliggende
wijziging van de Visserijwet een uitstekende gelegenheid was om het vissen
met levend aas met een sneltreinvaart af te handelen. Het nu voorliggende
artikel 16 biedt echter geen uitzicht op een algeheel verbod op het vissen
met levend aas, een doel dat de minister overigens wel nastreeft, zoals wij
sinds het algemeen overleg van 12 december 1995 over het dierenwelzijn weten.
Dit is voor mijn fractie dan ook de reden geweest om samen met D66 een amendement
op dit punt in te dienen om alsnog een verbod op vissen met levend aas te
regelen.
 
 Volgens artikel 16 kunnen in het belang van de visserij en de volksgezondheid
regels worden gesteld, waarbij mede rekening wordt gehouden met een aantal
criteria die, wat mijn fractie betreft, juist expliciet met de regelgeving
beoogd zouden moeten worden, namelijk het belang van natuurbescherming en
de bescherming van het welzijn van de vis en het levend aas. Wij zijn benieuwd
welke opvatting de minister heeft over de wettelijke basis die hij denkt te
geven aan onder andere het vissen met levend aas, maar ook aan de andere welzijnsaspecten
die op basis van de Visserijwet 1963 en de wijziging daarvan toch geregeld
zouden moeten worden.
 
 Het vissen met levend aas betreft een van de dierenwelzijnsaspecten, maar
er zijn ook andere zaken waarvan wij ons moeten afvragen op welke wijze die
geregeld worden. Ik ben dan ook benieuwd naar de reactie van de minister op
dit punt. Tijdens de behandeling van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
in de Kamer is gesignaleerd dat de vis van het ene op het andere moment, namelijk
zodra de vis van de haak is gehaald, onder een ander wettelijk regime valt.
Er is ook gesignaleerd dat dit in de praktijk een lastig punt is. Voor dit
probleem biedt deze wetswijziging geen oplossing. Wij verkeren nog steeds
in de situatie, dat het vangen van vis onder de Visserijwet valt en dat alles
wat daarna gebeurt, het houden en het doden van vis, onder de Gezondheids-
en welzijnswet voor dieren valt. Is de minister echter niet met mij van mening,
dat in de beroepsvisserij, maar vaak ook in de vrijetijdsvisserij, geen scherpe
lijn te trekken valt tussen het vangen en het doden van vis? Ik denk in dit
verband aan het rallyvissen, iets waar ik later op terug wil komen. Dit is
toch een vorm van vissen waarbij in feite het vangen van vis vrijwel direct
overgaat in het doden van vis. Dan is het de vraag of juist de Visserijwet
niet de aangewezen wet is om omtrent die vorm van vissen het een en ander
te regelen. Kortom, hoe moet de wetgever met dit probleem omgaan?
 
 Naar ik heb begrepen, zal het RIVO binnenkort tot afronding komen van
een onderzoek naar de verschillende dodingsmethoden van vis. De dierenbescherming
pleit ervoor om onmiddellijke hersendood en blijvende bewusteloosheid als
norm te hanteren voor de toe te stane dodingsmethoden. Dit lijkt ons een goed
uitgangspunt. Ik zou graag van de minister horen of hij hierover al een opvatting
heeft en of hij op een ander moment daarover met ons verder wil spreken. Ik
heb een amendement ingediend dat ertoe strekt dat uitsluitend door de minister
aangewezen lok- en vangmiddelen gebruikt mogen worden. Dit is het amendement
op stuk nr. 14.
 
 Een belangrijk criterium bij de aanwijzing van deze middelen, zou de zorg
voor het welzijn van vissen moeten zijn. Hoe denkt de minister hierover? Dit
punt geldt ook voor allerlei andere welzijnsaspecten. Ik denk aan het stellen
van eisen aan het waterbeheer. Ook daarover heb ik een amendement ingediend,
namelijk het amendement op stuk nr. 15.
 
 Over het vissen met levend aas heb ik reeds gesproken, maar ook over ander
problemen. Daarbij denk ik aan uitwassen die plaatsvinden bij viswedstrijden.
Zou dat onderdeel niet bij de behandeling van deze Visserijwet moeten worden
geregeld? Ik zal een amendement indienen waarin wordt voorgesteld te komen
tot een verbod op het rallyvissen.
 
 Er zijn uiteraard ook andere zaken waarover mijn fractie zorgen heeft.
Ik vraag mij af of bij viswedstrijden alles wel in orde is als het gaat om
het welzijn van de vissen. Op dit punt krijg ik van de minister graag een
nadere toelichting.
 
 Een ander probleem dat wij signaleren betreft de bijvangsten. Dit probleem
is op andere momenten hier aan de orde geweest. De minister heeft zelf erkend
dat er in dezen sprake is van een probleem. Mijn vraag is of niet juist op
het terrein van de bijvangsten op de een of andere wijze, en wellicht via
deze Visserijwet, een wettelijke regeling getroffen zou moeten worden. Ik
denk daarbij aan een wettelijke regeling waarmee wordt beoogd om het bijvangen
terug te dringen. Graag wil ik van de minister horen op welke wijze hij zelf
denkt de bijvangsten te gaan verminderen.
 
 In een aantal opzichten dringt de vergelijking tussen visserij en de jacht
zich op. De jagers wijzen er de laatste tijd nog weleens op,
dat zij onder scherper toezicht lijken te staan dan de binnen- en sportvissers.
Er zou met twee maten worden gemeten. Een voorbeeld daarvan is, dat jagers
verplicht zijn een jachtakte te halen voordat zij bij wijze van spreken de
wei in mogen, terwijl de hengelaar alleen maar hoeft te betalen voor zijn
visakte. Natuurlijk wordt door de NVVS en andere visserij-organisaties voorlichting
gegeven en iets gedaan om tot een verantwoorde wijze van vissen te komen.
Toch is bij ons de vraag gerezen: zou niet op de een of andere wijze een meer
verplichtend element ingevoerd moeten worden? Zou het toch niet wenselijk
zijn dat de vissers in een bepaalde vorm een theorie- en praktijktoets afleggen?
Zijn er mogelijkheden om dit op een redelijke manier te regelen? Ik ben benieuwd
wat de minister van deze suggestie vindt. Wat ons betreft zou de Kamer voor
de binnenvisserij hiervoor criteria en toetsingseisen kunnen opstellen.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Hoor ik mevrouw Vos nu zeggen dat het wenselijk is dat de 1,2 miljoen
vissers in Nederland een examen gaan afleggen of een cursus gaan volgen voordat
zij gaan vissen? Meent zij dat echt serieus?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vos (GroenLinks):
 
 U geeft aan waar het lastige punt zit. In feite zouden wij dit wenselijk
vinden. Waarom zou je vissers geen toets laten afleggen? Het praktische probleem
is inderdaad dat er 1,2 miljoen vissers in Nederland zijn. Ik heb hier niet
direct een concreet voorstel voor en ben benieuwd naar de gedachten van de
minister op dit punt.
 
 Een ander verschil tussen jagers en vissers is dat overmatige bevissing
onbeperkt gecompenseerd mag worden door het uitzetten van vis. Dat is in strijd
met het algemene faunabeleid, dat het aanvullen van de natuurlijke populatie
ontmoedigt. Ziet de minister deze lacune in de regelgeving en, zo ja, wat
wil hij daaraan doen?
 
 Het lokale visstandbeheer geschiedt in de visstandbeheerscommissies. Mijn
fractie heeft een aantal vragen over de samenstelling en de taak van deze
commissies. Er moet de garantie worden gegeven dat ook natuurbeschermings-
en welzijnsaspecten op een goede wijze aan de orde komen. De Raad voor de
binnenvisserij en de Natuurbeschermingsraad is om advies gevraagd over de
taak, doelstelling en samenstelling van de visstandbeheerscommissies. Zijn
die adviezen inmiddels al ontvangen?
 
 Ook wij ondersteunen het pleidooi voor het afschaffen van de vrije hengel.
Het meeliften op, ook financiële, inspanningen van anderen is niet in
de haak. Wij zullen derhalve voor het amendement op stuk nr. 17 stemmen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De minister heeft mij meegedeeld dat hij behoefte heeft aan een schorsing
ter voorbereiding van zijn antwoord, vooral in verband met een reactie op
de amendementen. Het lijkt mij het handigst, dit met de lunchpauze te combineren.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geschorst.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 11.55 uur tot 13.00 uur geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De ingekomen stukken staan op een lijst die op de tafel van de griffier
ter inzage ligt. Op die lijst heb ik voorstellen gedaan over de wijze van
behandeling. Als aan het einde van de vergadering daartegen geen bezwaren
zijn ingekomen, neem ik aan, dat de Kamer zich met de voorstellen heeft verenigd.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-62-4333-4344.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl