Behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene kinderbijslagwet en de Wet op de studiefinanciering (23795).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 3289-3300

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

23-02-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 52, pagina 3289-3300

23-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23795Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (donderdag 23 februari 1995)Pagina 3330-3330
Regeling van werkzaamheden (donderdag 23 februari 1995)Pagina 3300-3300
Behandeling van de brief inzake de (her)keuring WAO (22187, nr. 25)Pagina 3303-3330
Behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene kinderbijslagwet en de Wet op de studiefinanciering (23795).Pagina 3289-3300
Behandeling van: wetsvoorstel Regeling van de organisatie belast met de inning van onderhoudsbijdragen voor kinderen en met de vaststelling en inning van ouderbijdragen voor jeugdhulpverlening (Wet Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen) (23938); het wetsvoorstel Wijziging van de Wet van 18 december 1985, houdende enige voorzieningen ten behoeve van de inzet en bekostiging van muskusrattenvangers (decentralisatie-impuls) (23549); het wetsvoorstel Wijziging van de Tabakswet (23762)Pagina 3289-3289
Behandeling van het verslag van een algemeen overleg over de wereldbevolkingsconferentiePagina 3300-3303
52ste vergadering; 23 februari 1995Pagina 3289-3289
Noot bij de vergadering van woensdag 22 februari 1995, met de interpellatievragen van het lid Rosenmöller (GroenLinks) over extra kosten voor de Betuwelijn en de relatie met het Fonds Economische Structturversterking (FES) en de interpellatievraag van lid Heerma (CDA) over de BetuweroutePagina 3331-3331

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 67 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Algemene kinderbijslagwet en de Wet op de studiefinanciering (23795).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! De voorgestelde wijzigingen in de kinderbijslagregelingen
die wij vandaag bespreken, kunnen op een breed draagvlak rekenen. De voornaamste
intentie is ditmaal een vereenvoudiging en niet een bezuiniging. Dat is wel
eens aardig voor de verandering, zeg ik tegen de staatssecretaris, die deze
kanttekening zal herkennen.
 
 De algemene definiëring van door de ouders bijgedragen onderhoudskosten
van kinderen had een inkomensafhankelijk effect, maar dan in de omgekeerde
zin van wat meestal onder inkomensafhankelijk wordt verstaan. Mensen met hogere
inkomens kunnen de onderhoudskosten meer opschroeven en zo sneller aanspraak
maken op dubbele kinderbijslag, en dat is nu ook weer niet de bedoeling.
 
 Voorgesteld wordt nu, uit te gaan van genormeerde bedragen voor onderhoudskosten
en voor eigen verdiensten van het kind. Als het verschil tussen deze twee
bedragen hoger is dan het vereiste bedrag van de ouderlijke bijdrage, ontstaat
recht op kinderbijslag. Dat is een helder en eenduidig systeem.
 
 Veel zal afhangen van de hoogte van de verschillende bedragen. Vooral
de ontwikkeling van de onderhoudskosten zal nauwlettend in het oog moeten
worden gehouden. Toegezegd is dat dit bedrag wordt geïndexeerd, maar
voldoende lijkt mij dit niet. Een extra stijging van de wettelijke toeslagen
bij de ziektekostenverzekering zal ook moeten worden doorberekend. Hetzelfde
geldt voor de invoering van gebruiksafhankelijke tarieven
voor energie, afval en water, ook zo'n moderne ontwikkeling. Dit zijn allemaal
extra kosten die inherent zijn aan de verzorging van kinderen. Worden deze
ontwikkelingen betrokken bij de toekomstige vaststelling van het bedrag aan
onderhoudskosten?
 
 Omdat het in de voorgestelde regeling om een som met meer variabelen gaat,
is ook de ontwikkeling van de andere bedragen van belang. Hoe wordt in de
toekomst het bedrag aan eigen inkomsten van het kind bepaald? Wordt dit bedrag
aan de loonindex gekoppeld? Dit lijkt op het eerste gezicht het meest voor
de hand liggend, maar doordat de kinderbijslagbedragen een prijsindex hebben,
bestaat de kans dat de ouderbijdrage van jaar op jaar minder wordt. Is dat
de bedoeling? Men kan natuurlijk ook andersom redeneren en eerst de ouderbijdrage
indexeren. Het verschil tussen het nieuwe bedrag aan totale onderhoudskosten
en het nieuwe bedrag aan ouderbijdrage is dan het vrijgelaten bedrag aan eigen
inkomsten van het kind. Met deze systematiek lopen wij de kans dat dit bedrag
van jaar op jaar kleiner wordt. Mij is uit het wetsvoorstel niet duidelijk
geworden hoe men hiermee in de toekomst denkt om te gaan. Daarom krijg ik
hierop graag een nadere toelichting.
 
 Ik heb in de schriftelijke voorbereiding nog eens gevraagd naar de mogelijkheid
van maandelijkse uitbetaling van kinderbijslag. In het verleden is er vaker
over gesproken. Uit de beantwoording is mij duidelijk geworden dat uit een
enquête is gebleken dat er een duidelijke voorkeur bestaat voor het
handhaven van de kwartaalbetalingen. Nu dat zo is, kunnen wij ons de moeite
van een systeemwijziging op dit punt besparen en stop ik dus met dit themaatje.
 
 Teleurgesteld ben ik wel over de uitkomst van het kabinetsberaad over
de positie van thuiswonende gehandicapte kinderen in het kader van de kinderbijslag.
Nu hebben wij daar erg lang op moeten wachten. De adviezen van de Ziekenfondsraad
en de Sociale verzekeringsraad waren al geruime tijd binnen en de ambtsvoorganger
van de staatssecretaris had de bedoeling in het voorjaar van 1994 met een
standpunt hierover te komen. Wij hebben uiteindelijk tot eind vorige maand
moeten wachten op dat standpunt.
 
 Vele malen is vanuit de Kamer, vanuit verschillende hoeken, dit punt aan
de orde gesteld. Ik vond de brief die wij van de staatssecretaris kregen,
teleurstellend, omdat deze het gebruikelijke zwartepietenspel bevat: het is
geen verantwoordelijkheid van Sociale Zaken en de gemeenten moeten maar een
oplossing zien te vinden in het kader van de WVG, of anders dient de AWBZ
maar een oplossing te bieden. Dat is weer eens zo'n typisch verkokerd antwoord.
 
 Waar het om gaat, is dit. Het streven is erop gericht gehandicapte kinderen
zoveel mogelijk thuis te houden; althans, ouders in de gelegenheid daartoe
te stellen. Veel ouders willen dat en daar is het kabinetsbeleid al een aantal
jaren op ingestoken. Opneming in een inrichting is veelal de tweede optie.
Dat brengt hogere kosten met zich en bij een bepaald kostenpatroon ontstaat
er recht op dubbele kinderbijslag. Ouders van gehandicapte kinderen die thuis
blijven wonen, maken ook extra kosten, soms van dezelfde, soms van andere
aard. Maar als zij hetzelfde bedrag aan extra kosten hebben als ouders met
een niet thuiswonend gehandicapt kind, komen zij niet in aanmerking voor dubbele
kinderbijslag, alleen vanwege het simpele feit dat het kind thuis woont, terwijl
wij dit nu juist zo graag willen. Gelet op het streven gehandicapte kinderen
meer thuis te doen verzorgen, is dit een weinig consistent kabinetsbeleid.
 
 In de brief van de staatssecretaris van 27 januari jl. wordt breed uiteengezet
welke de bezwaren zijn van een regeling in de kinderbijslag, waarbij in sommige
gevallen ook voor thuiswonende gehandicapte kinderen recht op een dubbele
kinderbijslag zou bestaan: het past niet in de systematiek, het levert dure
individuele toetsing op, enz., enz.
 
 Voorzitter! Ik onderken die bezwaren wel, maar te concluderen dat in de
WVG of de AWBZ een oplossing moet worden gevonden, is mij te kort door de
bocht. Dan wordt het probleem weer op een ander bordje gedeponeerd en gebeurt
er weer jaren niets – dat sterke vermoeden heb ik althans. Er zou concreet
moeten worden nagegaan welke kosten ouders met thuiswonende gehandicapte kinderen
noodgedwongen moeten maken, wanneer zij in een nadeliger positie terechtkomen
dan ouders met uitwonende gehandicapte kinderen. Ik vermoed overigens dat
die gegevens wel voorhanden zijn. De vraag is of de WVG een adequaat antwoord
is op het geschetste probleem. Hier zal meer een oorzaak gelegen zijn van
het probleem, gelet op de mogelijke cumulatie van eigen bijdragen. Curieus
vond ik de verwijzing naar de AWBZ. Het kabinet is er, zo dacht ik, juist
op uit om het AWBZ-pakket op te schonen. Waaraan denkt de staatssecretaris
concreet, als hij, zoals hij in de brief deed, naar de AWBZ verwijst?
 
 Dubbele kinderbijslag voor een thuiswonend gehandicapt kind past inderdaad
niet in de systematiek van de kinderbijslagwet; dat is waar. Maar ik vind
dit toch een te legalistische benadering, gelet op de breed ervaren problematiek
van deze categorie gezinnen. Wij weten dat echter al jaren.
 
 Het andere bezwaar van de staatssecretaris betreft de uitvoeringskosten
van individuele toetsingen. Dat bezwaar zou terecht zijn, als Sociale Zaken
zelf een geheel eigen toetsingssysteem zou moeten gaan opzetten. Maar ik mag
toch aannemen dat men op het departement bekend is met het feit, dat men op
het collega-departement van Volksgezondheid al ver is gevorderd met de voorbereiding
van persoonsgebonden budgetfinanciering. Daar zullen ook toetsingen voor nodig
zijn en daar zou men toch bij kunnen aansluiten.
 
 Voorzitter! Wat in ieder geval zou moeten gebeuren, is dat er bij de vaststelling
van de persoonsgebonden budgetten rekening wordt gehouden met de vraag of
er al dan niet recht bestaat op dubbele kinderbijslag. Sociale Zaken zal zich
daar namelijk in moeten mengen.
 
 Ik hoop dat de staatssecretaris beseft dat dit boek voor hem niet gesloten
is met het schrijven van zijn brief van 27 januari jl., maar dat er dit jaar
nog heel wat huiswerk van hem wordt verwacht.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Mijnheer de voorzitter! Eind vorig jaar spraken wij hier met elkaar over
een ingrijpende wijziging van de structuur van de kinderbijslag. Een groot
aantal fracties, waaronder de RPF-fractie, heeft zich krachtig
gedistantieerd van het toen gepresenteerde desastreuze pakket aan maatregelen.
Vandaag spreken wij opnieuw over een wijziging van de AKW, maar het is duidelijk
dat de meningen niet zover uiteen zullen lopen als toen. Ik weet niet in hoeverre
dat te maken heeft met het feit dat het voorliggende wetsvoorstel nog onder
verantwoordelijkheid van het vorige kabinet tot stand is gekomen. Hoe dan
ook, de regering heeft het voorstel overgenomen en dat is, wat ons betreft,
een goede keuze geweest.
 
 Voorzitter! De fractie van de RPF gaat akkoord met de voorgestelde vereenvoudiging
van de AKW. De voordelen die de gepresenteerde wijziging met zich brengen
zijn in de stukken in voldoende mate aangetoond. Het wetsvoorstel kan dan
ook op de steun van onze fractie rekenen. Ik wil de staatssecretaris echter
nog enige vragen stellen.
 
 Mijn eerste vraag heeft betrekking op de hoogte van de onderhoudskosten.
In de nota naar aanleiding van het verslag zegt de staatssecretaris toe dat
hij de nu voorgestelde bedragen na twee jaar wil evalueren. Ik vraag hem –
dat ligt immers voor de hand – dit in de wet vast te leggen.
 
 Mijn volgende vraag betreft de handhaving. Het is te verwachten dat het
nieuwe regime veel minder fraudegevoelig zal zijn dan het huidige. Over de
controle op de inkomsten van het kind merkt de staatssecretaris op dat de
Sociale verzekeringsbank het feit of het kind inkomsten heeft, niet bij de
belastingdienst verifieert. Hij vindt een systematische matching van de gegevens
van de belastingdienst niet doelmatig. Ik begrijp deze opmerkingen niet zo
goed in het licht van de memorie van toelichting, waar op pagina 7 juist expliciet
wordt gemeld dat de SVB over Sofi-nummers van kinderen beschikt en dat gegevensuitwisseling
met de belastingdienst mogelijk is. Kan dit aspect nog wat nader worden belicht?
 
 Zou de staatssecretaris de Kamer ook uitgebreider kunnen informeren over
de controlemogelijkheden in andere landen? Zijn die mogelijkheden niet zeer
beperkt en is niet te voorzien dat in verreweg de meeste gevallen de maximale
kinderbijslag zal worden uitgekeerd voor in het buitenland woonachtige kinderen
van de aanvrager? Wanneer verwacht de regering de Kamer meer te kunnen zeggen
over de manier waarop de wederzijdse bijstand met betrekking tot controle
in de verdragslanden kan worden uitgebreid?
 
 Dan de tweevoudige kinderbijslag voor de ouders van thuiswonende gehandicapte
kinderen. Centraal staat hierbij de vraag hoe ouders, die vaak zeer grote
moeite nemen om hun gehandicapte kind thuis te verzorgen, een reële tegemoetkoming
in de kosten kunnen krijgen. Deze vraag ligt al sinds 1991 op het bordje van
de regering. De staatssecretaris heeft de Kamer hierover apart bericht in
zijn brief van 27 januari jl. Eerlijk gezegd, ben ik geschrokken van de inhoud
van die brief. Hij wekt haast de indruk, dat deze categorie hem nauwelijks
interesseert. Hij heeft in elk geval niet zijn best gedaan de Kamer van het
tegendeel te overtuigen. De argumenten die worden aangedragen, vind ik niet
sterk. Dat met een aparte regeling afbreuk zou worden gedaan aan het verzorgingsbeginsel
in de AKW, is formeel inderdaad juist. Maar ik dacht dat we nu toch eindelijk
de tijd achter ons hadden gelaten, waarin goede oplossingen in de weg worden
gestaan door bureaucratische argumenten van wetstechnische aard. Laat deze
staatssecretaris van liberale huize zich daardoor nog ophouden of heeft hij
echt een beter alternatief in petto?
 
 De regering is bang voor precedentwerking. Ik vind dat een gelegenheidsargument.
Het gaat nu om de politieke wil om wat te doen. Wij moeten daarbij niet een
vergelijking gaan maken met meerlingen. De eventuele hogere kosten per kind
ingeval van – gezonde – meerlingen zullen toch gemiddeld aanmerkelijk
lager zijn dan de kosten voor een gehandicapt kind? De negatieve budgettaire
gevolgen zouden de regering er ook van weerhouden om een oplossing in de sfeer
van de AKW te zoeken. Hier gaat bij mij een rood lampje branden. Als bij vragen
rondom de basale verzorging van onze gehandicapte medemens overwegingen van
budgettaire aard een rol gaan spelen, begeven we ons op glad ijs. Ik hoop
dat de staatssecretaris zich in dit verband slechts zorgen maakt om de financiering
van de AKW. Ik zou hem dan ook de vraag willen voorleggen, of een regeling
op het terrein van de gezondheidszorg – of van voorzieningen waarnaar
in de brief wordt verwezen – geen of minder vergaande negatieve budgettaire
gevolgen zal hebben.
 
 Een volgend bezwaar betreft volgens het kabinet de negatieve koopkrachteffecten.
"De kosten van een voorziening binnen de AKW zouden bij het ontbreken van
een alternatieve dekking generiek gecompenseerd moeten worden binnen de AKW",
stelt de staatssecretaris op pagina 3. En dat zou uiteraard koopkrachteffecten
tot gevolg hebben voor alle gezinnen met kinderen. Laat ik vooropstellen dat
de fractie van de RPF niet wil weten van een compensatie binnen de AKW, met
name niet na de dramatische voorstellen van dit paarse kabinet ten aanzien
van de AKW. Gelukkig beseft de regering zelf ook dat een dergelijke oplossing,
in combinatie met de besparingen in het regeerakkoord, teveel van het goede
zou zijn voor de gezinnen met kinderen. Niettemin mag van de samenleving in
haar geheel naar ons oordeel wel enige solidariteit worden gevraagd met de
ouders van gehandicapte, thuiswonende kinderen. Per slot van rekening kosten
deze kinderen de samenleving waarschijnlijk heel wat minder dan wanneer ze
niet thuis zouden wonen. Wil de staatssecretaris aangeven waar wat hem betreft
de solidariteit ophoudt?
 
 Mijnheer de voorzitter! Wat mij bij dit alles stoort, is het feit dat
de staatssecretaris in zijn brief op geen enkele wijze aangeeft hoe hij dit
probleem concreet denkt op te lossen. Hij constateert slechts dat de kwestie
niet binnen de kaders van de AKW moet worden geregeld, en gaat over tot de
orde van de dag. Heeft over deze materie overleg plaatsgehad met bijvoorbeeld
de collega van VWS, die verantwoordelijk is voor het gezondheidszorgbeleid?
Zo ja, wat heeft dat overleg dan opgeleverd? Of wil de regering de oplossing
zoeken in de sfeer van de Wet voorzieningen gehandicapten? Dan kan deze materie
immers geheel door het departement van Sociale Zaken en Werkgelegenheid worden
behandeld. Wanneer is hierover meer duidelijkheid te bieden? Ik hoop dat de
staatssecretaris vandaag kan aangeven hoe de pretentie van dit kabinet, dat
zegt er voor alle landgenoten te zijn, ook op dit punt concreet gestalte kan
krijgen. 
 
 Mijnheer de voorzitter! Ten slotte heb ik nog een vraag over de datum
van inwerkingtreding. We mogen er toch op rekenen, dat de Eerste Kamer dit
voorstel binnen afzienbare termijn zal hebben behandeld. Is de dan resterende
tijd, namelijk die tot 1 oktober 1995, voor de uitvoeringsorganisatie nog
wel voldoende om de nieuwe regeling adequaat te kunnen uitvoeren?
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De heer Rosenmöller zou nu het woord kunnen voeren. Hij is echter
niet aanwezig. Daarom is nu het woord aan de heer Van der Vlies.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Niet moeilijk doen als het ook gemakkelijk kan:
dat is de gedachte die al snel bij je opkomt bij het lezen van dit wetsvoorstel
en de daarbij behorende stukken. De SGP-fractie kan zich in dit geval goed
in dit motto vinden, te meer daar de voorgestelde vereenvoudiging van de AKW
ook nog enige onrechtvaardigheid wegneemt. Immers, een lichte bevoordeling
van de hogere-inkomensgroepen is het gevolg van het gestelde in de huidige
AKW als het gaat om de uitwerking van de onderhoudsvoorwaarde. Wij steunen
dan ook van harte het voorstel om te komen tot een forfaitair bedrag ten aanzien
van de onderhoudskosten van uitwonende kinderen en van inwonende kinderen
in de leeftijd van 16 en 17 jaar. Het handhaven van de vrijlatingsregeling
voor inkomsten uit vakantiewerk waarborgt dat ook weer niet elke verdienste
van het kind in mindering komt op de door de ouders te incasseren kinderbijslag.
Dat laatste zou immers ontmoedigend werken op iets wat in het algemeen toch
als nuttig en voor de samenleving in het algemeen ook als zinvol wordt ervaren.
 
 Het na twee jaar evalueren van de hoogte van het nu gekozen bedrag, lijkt
ons een goede gedachte. In principe zou de nu voorgestelde regeling eenvoudiger
en dus ook beter te handhaven moeten zijn dan de huidige. Pogingen tot misbruik
of oneigenlijk gebruik moeten echter nooit worden uitgesloten. Als de Sociale
verzekeringsbank dan ook inderdaad overgaat tot het doen van een pilotonderzoek
naar het nut van verificatie bij de belastingdienst, juichen wij dat in deze
context alvast toe.
 
 Voorzitter! Als het gaat om rechtvaardigheid, resteert nog het noemen
van een punt dat wij, en anderen met ons, reeds in eerdere debatten aan de
orde hebben gesteld: de hoge kosten waarmee ouders die een gehandicapt kind
thuis verzorgen, geconfronteerd kunnen worden. Deze ouders getroosten zich
grote offers, die overigens in liefde worden gebracht. Die offers zijn niet
zelden groot, zij hebben ook een maatschappelijke kant die niet veronachtzaamd
mag worden. Het alternatief is immers een AWBZ-gefinancierde opname.
 
 De bezwaren die de staatssecretaris in zijn brief van 27 januari jl. aanvoert
tegen een compensatie in de AKW zelf, kunnen wij, het geheel overziende, vooralsnog
billijken, al vinden wij niet elk bezwaar dat hij aanvoert even sterk. Voor
ons hoeft bijvoorbeeld een betere voorziening voor de eerdergenoemde categorie
ouders financieel gezien niet door de AKW zelf te worden opgebracht. Immers,
een aanmoediging via de lijn van de AKW zou kunnen leiden tot besparingen
bij andere voorzieningen. Ik weet wel dat het niet de gewoonte is om al te
uitbundig te doen over inverdieneffecten. Zoiets wordt ons altijd min of meer
verboden. Ik heb dat verbod nooit als heel knellend ervaren, want ze zijn
er natuurlijk wel. Er zit ook wel eens een "handigheidje" achter om toch te
zorgen voor boekhoudkundige reserves die daardoor worden opgebouwd. De staatssecretaris
heeft er in een eerdere rol in dit huis ook wel eens beschouwingen aan gewijd.
Hij moet mijn opstelling voor dit moment op zijn minst herkennen. Hij zal
die natuurlijk niet bijvallen, maar hij moet ze herkennen.
 
 Voorzitter! Hoe dit alles ook is, als wij met elkaar vinden dat hier een
probleem ligt, zodanig misschien dat het thuis verzorgen van een gehandicapt
kind in financiële zin wordt ontmoedigd, moeten wij ook direct de volgende
vraag stellen, te weten hoe een en ander dan wel kan worden geregeld. Dan
moeten wij niet al te enghartig dan wel, zoals een van de sprekers voor mij
zei, verkokerd denken. Als het sneller kan en fraaier is door de zaak in de
Wet voorzieningen gehandicapten of in de AWBZ te regelen, dan is dat prima.
Maar, zo sporen wij de regering aan, ga daar dan ook voortvarend mee aan de
slag. Als je zo'n knelpunt, de werkelijkheid achter zo'n knelpunt en ook de
maatschappelijke relevantie daarvan kent, dan wil ik dit debat kunnen verlaten
met de garantie dat er op korte termijn echt iets gaat gebeuren.
 
 Overigens erken ik dat die wetten, de WVG zo goed als de AWBZ, mogelijkheden
bieden voor ouders van gehandicapte kinderen die het kind thuis verzorgen.
Ze gaan beide echter uit van een eigen-bijdrageregeling, zodat er nog een
beduidende ongelijkheid kan bestaan tussen die ouders die hun gehandicapte
kind thuis verzorgen en ouders die het kind in een instelling laten verzorgen.
Kortom, wat denkt de regering hier concreet aan te doen?
 
 Het valt te verwachten dat er op afzienbare termijn debatten zullen worden
gevoerd naar aanleiding van evaluatierapporten over de Wet voorzieningen gehandicapten
respectievelijk over experimenten in of via de AWBZ ter zake van de cliëntgebonden
budgetten. Het moet dan toch niet moeilijk zijn om bij die gelegenheid tot
substantiële voorstellen te komen om tegemoet te komen aan dit probleem,
dat door de staatssecretaris wordt erkend. Als de politieke wil er is, is
er altijd wel iets te bedenken. Graag krijg ik een helder antwoord. Laat deze
staatssecretaris nu niet wegkruipen achter het argument – ik verwacht
dat overigens niet van hem – dat de politieke verantwoordelijk binnen
het kabinet voor de WVG en vooral de AWBZ uitdrukkelijk bij een ander ligt.
Wij moeten ook proberen een beetje integraal te denken op dit punt.
 
 
 
 
 
 De heer Terpstra (CDA):
 
 Voorzitter! Ongeveer een dik jaar geleden heeft de jongerenorganisatie
van het CNV een onderzoek gedaan naar de bijverdienregeling in relatie tot
de onderhoudseis. Er bleek een vrij grote onduidelijkheid te bestaan. Op grond
daarvan heeft de heer Rosenmöller vragen gesteld. Omdat hij er niet is,
wil ik even zijn naam noemen. Hij heeft op dit gebied toch een belangrijke
bijdrage geleverd door het stellen van een vraag. Daarna heeft de Kamer zich
uitgesproken voor een vereenvoudiging van de bijverdienregeling. De vorige
staatssecretaris is daarmee begonnen. Ik ben verheugd dat de huidige
staatssecretaris dat beleid voortzet. Wij steunen derhalve het wetsvoorstel
op het gebied van de vereenvoudiging van de bijverdienregeling. Wij zijn het
op dit gebied dan ook eens met het meerderheidsstandpunt van de SVR.
 
 Wij zijn ook blij met het handhaven van de schoolvakantieregeling ten
aanzien van het mogen bijverdienen van ƒ 1600. Als die regeling afgeschaft
zou worden, had ik de indruk gekregen dat de heer René van der Linden
namens de landbouwsector en andere sectoren hier weer vragen zou stellen.
De staatssecretaris bespaart zich dus weer een reis naar de Kamer op een dinsdagmiddag.
 
 Het belangrijkste punt van vanmiddag is de vraag of wij voor gezinnen
waar extra zorg wordt verleend extra kinderbijslag zouden moeten invoeren.
De heer Van Dijke heeft met name een relatie gelegd met het politieke standpunt
van deze staatssecretaris. Dat wil ik niet doen, omdat die zaak al speelt
vanaf 1991. Ook andere partijen hebben daar diep over nagedacht en niet snel
een oplossing gevonden.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ook dat heb ik genoemd. Ik hoop dat dat de heer Terpstra niet ontgaan
is.
 
 
 
 
 
 De heer Terpstra (CDA):
 
 Er ontgaat mij weinig, maar dit was mij inderdaad ontgaan.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik heb het vorige kabinet alle eer gegeven voor dit wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 De heer Terpstra (CDA):
 
 Ik heb u gesteund in de kritiek op de bezuinigingsoperatie in de kinderbijslag,
maar ik vond dat u iets te snel door de bocht ging toen u een relatie legde
tussen het niet oplossen van dit vraagstuk en het VVD-lidmaatschap van de
staatssecretaris. Ik zie daartussen geen strakke relatie. Ik wilde dat toch
even "zuiveren", als ik dat woord hier mag gebruiken.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 De heer Terpstra heeft niet goed geluisterd. Ik heb gezegd dat ik van
een liberaal verwacht dat hij integraal denkt en dat hij de verkokering achter
zich wil laten. Ik heb een hoog verwachtingspatroon van deze staatssecretaris.
 
 
 
 
 
 De heer Terpstra (CDA):
 
 Op dat punt zitten wij gelukkig weer op één lijn.
 
 Ik heb drie vragen over de brief. Op pagina 3 schrijft de staatssecretaris
dat de SVR heeft geadviseerd om dit probleem niet in de kinderbijslag op te
lossen, omdat het meer ligt op het terrein van de gezondheidszorg en de voorzieningen.
De staatssecretaris volgt de visie van de SVR dat het niet in de kinderbijslagsfeer
moet, maar geeft niet aan waar het dan wel kan.
 
 Verder wordt het argument gebruikt dat de uitvoeringskosten in de kinderbijslag
hoog zijn. Dat kan waar zijn, maar geldt dat dan niet voor de sectoren die
de SVR aanbeveelt?
 
 Een ander argument ligt in de uitstralingseffecten. Ik heb hier diep over
nagedacht, maar er schoot mij niets te binnen van wat hiermee bedoeld kan
zijn. Welke andere groepen kunnen met dezelfde eisen komen?
 
 Ik sluit af met te melden dat ik het wat het wetsvoorstel betreft eens
ben met de vereenvoudigingsoperatie.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Voorzitter! Ook de D66-fractie betuigt graag haar steun aan het voorstel
om simpeler om te gaan met de onderhoudseis en daarbij gebruik te maken van
forfaitaire bedragen. De argumenten daarvoor zijn al enkele malen genoemd;
ik zal ze niet herhalen. Wel wijs ik erop dat uit het wetsvoorstel zelf van
deze voorgenomen wijziging niets blijkt, anders dan dat erin staat dat er
een AMvB komt. Wat daarin zal staan, blijft volledig onduidelijk. Wij moeten
maar hopen dat het goed komt. Vooralsnog ga ik daar zonder meer van uit.
 
 Ik stel twee praktische vragen over het wetsvoorstel. In het nieuw voorgestelde
artikel 7, lid 1, sub b, wordt gesproken van een belangrijke mate van onderhoud
dat moet plaatsvinden voor kinderen jonger dan 18 jaar. Tegelijkertijd wordt
in het voorgestelde lid 2 alleen gesproken over het tijdsbeslag van kinderen
die een opleiding volgen. Er wordt dus automatisch van uitgegaan dat kinderen
die vrij veel tijd aan een opleiding besteden, geen inkomen hebben. Ik vraag
mij af hoe dat getoetst gaat worden. Is een inschrijvingsbewijs voldoende?
Ben je daarmee gered en kun je dan dus flink aan het werk gaan?
 
 Werkloosheid is een argument om voor kinderbijslag in aanmerking te komen.
Als het gaat om kinderen met een handicap wordt uitvoerig uitgelegd dat zij
het voorafgaande jaar niets en het komende jaar waarschijnlijk ook niets kunnen
verdienen. Over werkloosheid wordt echter niets geregeld. Hoe lang moet men
werkloos zijn? Hoe moet duidelijk zijn dat je het desbetreffende jaar werkloos
blijft? Hoe stelt de staatssecretaris zich dit voor?
 
 Vervolgens wordt in de memorie van toelichting ingegaan op de budgettaire
aspecten. Geconstateerd wordt dat er sprake zal zijn van een geringere besparing
dan 0,4 mln. Mijn vraag aan de staatssecretaris is, waar ik dat uit moet concluderen
en waar dat vandaan komt. Er wordt gezegd dat er geen meerkosten zijn. Dat
betekent kennelijk ook dat er geen "minderkosten" zullen zijn. Heb ik dat
goed begrepen? Kan de staatssecretaris dit nog even toelichten?
 
 In dezelfde toelichting wordt gesteld dat een wettelijke regeling van
de verrekeningsmogelijkheden tussen AKW en WSF beter is dan een AMvB. Dat
kan wel zo zijn, maar de argumentatie daarvoor mis ik. Ik zou die graag nog
even vernemen.
 
 Voorzitter! Ik kom op een punt dat ook voor D66 zwaar weegt. Alle sprekers
tot nu toe hebben daar al iets over gezegd. Ik doel dan op de kosten voor
eventueel thuiswonende gehandicapte kinderen. Velen hebben inmiddels gememoreerd
dat het niet uit huis plaatsen van dergelijke kinderen betekent dat er heel
wat kosten niet door de gemeenschap behoeven te worden gemaakt. Het betekent
echter tegelijkertijd dat ouders die die zorg zelf vervullen, over het algemeen
met extra kosten worden geconfronteerd. Dat gegeven maakt het wat bevreemdend
dat er juist voor uitwonende kinderen een regeling is waardoor de ouders over
het algemeen dubbele kinderbijslag krijgen, terwijl zo'n regeling voor thuiswonende
kinderen niet bestaat. In zijn brief over deze problematiek constateert de
staatssecretaris vrij gemakkelijk dat het niet onwaarschijnlijk is dat er
sprake is van extra kosten. Hij gaat er echter niet verder op in. Ik hecht
eraan om een kleine opsomming te geven van de kosten waar het om zou kunnen
gaan.
 
 Je moet hierbij denken aan aanpassingen aan de woning, anders dan die
welke in de WVG-sfeer vergoed worden. Je moet denken aan vervoerskosten,
bijvoorbeeld voor het brengen van kinderen naar een veraf gelegen bijzondere
school of bijzondere voorziening. Soms schaffen mensen een andere auto aan
om met het gezin als geheel ergens naartoe te kunnen. Hulpmiddelen zijn er
in vele vormen; die worden voor een deel vergoed, maar lang niet altijd helemaal
en allemaal. Je moet ook denken aan extra hulp bij verzorging. Je hebt vaker
en langer oppas nodig, als je een dergelijk kind thuis hebt. Ook als zo'n
kind ouder is, kun je het meestal niet even alleen thuislaten. Vaak heb je
ook behoefte aan extra kleding, omdat de kleding sneller slijt. Op dit moment
moet je naar de bijzondere bijstand, wil je daar enige vergoeding voor krijgen.
Soms heb je bijzondere schoenen nodig, die honderden guldens kosten. Je moet
ook denken aan extra speelgoed. De verwarming moet soms hoger staan. Vakanties
worden vaak duurder. Verder is het zo – dat is volgens mij niet onbelangrijk –
dat de ouders veel minder gemakkelijk kunnen gaan werken, al dan niet in deeltijd,
dan ouders van gezonde kinderen. Dat betekent dat men vaak een inkomstenmogelijkheid
derft.
 
 Al met al vind ik dit nogal wat. Ik ben dan ook verrast door de gemakkelijke
manier waarop geconstateerd wordt dat het niet onwaarschijnlijk is dat er
extra kosten gemaakt kunnen moeten worden. De staatssecretaris geeft vijf
argumenten om toch af te zien van een voorziening in de AKW-sfeer. Als je
die argumenten goed bekijkt, blijven er daar mijns inziens maar drie van over.
 
 In de eerste plaats noemt de staatssecretaris de noodzaak om in verband
met de onderhoudseis het eventuele inkomen van een dergelijk kind te toetsen.
Ik vind dit wat ver gezocht, zeker wanneer het jongere kinderen betreft. Dit
argument is er volgens mij met de haren bij gesleept.
 
 Het tweede argument betreft het uitstralingsrisico. De heer Terpstra heeft
daar net al iets over gezegd. Het enige voorbeeld dat in de brief wordt genoemd,
betreft de meerlingen die dan wellicht ook een claim kunnen leggen. Dit lijkt
mij niet het moment om over dit probleem te spreken, als het al een probleem
is. Theoretisch is het natuurlijk juist: je hebt natuurlijk altijd het risico
van uitstralingseffecten. Het gaat mij echter wat ver om op basis van dit
argument niets voor die groep te doen. Je zal maar zo'n kind hebben en alleen
maar vanwege het feit dat het een uitstralingseffect zou kunnen hebben, iets
aan je neus voorbij zien gaan.
 
 Het derde en meest gehanteerde argument betreft de budgettaire gevolgen.
De staatssecretaris constateert dat het structureel zo'n 30 mln. extra zou
kosten. Daarnaast is er eenmalig sprake van uitvoeringskosten van 22 mln.
tot 27 mln. Verder is er sprake van structureel "iets minder dan 10,8 mln."
Dat is trouwens een "prettige" aanduiding. Waar komen die bedragen eigenlijk
vandaan? De staatssecretaris heeft kennelijk een overzicht van het aantal
kinderen en de kostensoort, waarin ik graag wat meer inzicht wil hebben. Een
van de redenen, waarom de eenmalige uitvoeringskosten zo hoog zijn, is dat
de betrokken kinderen gekeurd zullen moeten worden. Er zal moeten worden geconstateerd,
hoe zwaar de handicap is. Ik geef de staatssecretaris in overweging dat een
dergelijke keuring over het algemeen toch moet plaatsvinden als de kinderen
eenmaal 16 worden, want dan gaat de regelgeving in dat ze medisch vast te
stellen gebreken moeten hebben. Het zou dus een kwestie hebben kunnen zijn
van het naar voren halen van de leeftijd, waarop die keuring plaatsvindt,
bijvoorbeeld naar 6 of 12 jaar. De staatssecretaris zegt verder dat daarvoor
in de kinderbijslagsfeer geen geld aanwezig is, of het zou ten koste moeten
gaan van alle anderen die ook kinderbijslag krijgen. Daarmee suggereert hij
dat in de WVG- en AWBZ-sfeer wel extra gelden aanwezig zouden zijn. Ook ik
zou graag horen, hoe dat zit.
 
 Al met al kan ik mij wel iets voorstellen bij de conclusies die de staatssecretaris
op dit moment trekt ten aanzien van de wenselijkheid om in de AKW-sfeer iets
te doen voor thuiswonende gehandicapte kinderen, maar ik vind dat de brief
wel erg weinig blijk geeft van zelfs maar een poging om het probleem goed
in beeld te krijgen en ook aan ons goed te presenteren, laat staan dat een
poging wordt gedaan om daarvoor goede oplossingen te verzinnen. Ik hoor dan
ook heel graag van de staatssecretaris, hoe hij zich dat concreet voorstelt.
Wij wachten die verheldering af, met name in de sfeer die hij zelf voorstelt,
de WVG/AWBZ-sfeer. Ik sluit mij aan bij anderen, die hebben gevraagd of de
staatssecretaris daarover al overleg heeft gevoerd. Pas als daarover grote
duidelijkheid is, kan het idee van een dubbele kinderbijslag voor deze kinderen
echt worden verlaten.
 
 
 
 
 
 De heer Hoogervorst (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het doel van deze wet is, vereenvoudiging van
de uitvoering van de kinderbijslag, wat op zichzelf de warme steun van de
VVD-fractie kan krijgen. De kern van het voorstel zit hem in het forfaitair
vaststellen van de onderhoudskosten. Wij zijn het daarmee eens, ten eerste
omdat in het huidige systeem een zekere mate van onbedoelde onbillijkheid
zit. Ouders met een hoger inkomen en daarmee hogere onderhoudskosten voor
hun kinderen, komen eerder in aanmerking voor dubbele kinderbijslag dan ouders
met lagere inkomens. Ik denk niet dat deze regressie een bedoeld effect van
de wet was. Dat wordt dus weggenomen. Het tweede voordeel van deze wet is,
dat er een administratieve vereenvoudiging plaatsvindt. Dat is natuurlijk
ook een goede zaak, al moet ik zeggen dat de opbrengst van die vereenvoudiging
mij wat tegenvalt. De staatssecretaris vermeldt in de schriftelijke voorbereiding
dat die opbrengst minder dan vier ton zal zijn. Ik wil hem vragen hoeveel
minder dat is. Spreken we over ƒ 50.000 of over een ton? Ik heb hem
in de schriftelijke voorbereiding gevraagd, hoeveel de voorbereiding van deze
wet heeft gekost, bijvoorbeeld aan al die adviezen die zijn verschenen. Hij
heeft daar wijselijk geen antwoord op gegeven, maar ik zou dat toch nog graag
van hem horen.
 
 Toetsing en controle in het wetsvoorstel zullen plaatsvinden bij de eigen
verdienste van het kind. Ik heb daarover twee punten van zorg. Ten eerste
is de Sociale verzekeringsbank niet van plan, die eigen verdiensten bij de
belastingdienst te gaan verifiëren. In de schriftelijke voorbereiding
staat: de Sociale verzekeringsbank overweegt, volgend jaar een pilotonderzoek
te verrichten naar het nut van verificatie bij de belastingdienst. Ik vind
dat een beetje slap klinken en ik krijg het vermoeden dat
het belangrijkste toetsingscriterium van deze wet boterzacht is, terwijl toetsing
van de onderhoudskosten helemaal wegvalt. Ik hoop dat de staatssecretaris
mij op dit punt gerust kan stellen.
 
 Voorzitter! Kinderen die in het buitenland verblijven. In bepaalde landen
komen kinderen van 16 of 17 jaar zelfs met een volledige baan niet aan het
maximum voor de eigen inkomsten. Dit maximum is uiteraard toegesneden op de
Nederlandse situatie. Het is dan verleidelijk om naast het hebben van een
baan ook ingeschreven te staan op een school. Op die manier komt men op oneigenlijke
gronden in aanmerking voor dubbele kinderbijslag. Ik hoop dat de staatssecretaris
mijn zorg op dit punt kan wegnemen.
 
 Alle sprekers zijn ingegaan op de positie van ouders van thuiswonende
gehandicapte kinderen. De staatssecretaris zal het met ons eens zijn dat er
iets wringt bij de vergelijking tussen ouders die hun kinderen thuis verzorgen
en ouders die hun kinderen in een instelling hebben geplaatst. In het eerste
geval komt men niet en in het tweede geval wel in aanmerking voor dubbele
kinderbijslag. Het is zeker aan te bevelen dat ouders hun gehandicapte kinderen
zoveel mogelijk thuis verzorgen, overigens niet alleen om financiële
redenen. Ik ben het met de staatssecretaris eens dat deze kinderbijslagwet
niet het geëigende middel is om dit knelpunt weg te nemen. Vandaag is
er dus geen oplossing mogelijk, maar ik raad de staatssecretaris dringend
aan om bijvoorbeeld bij de evaluatie van de Wet voorzieningen gehandicapten
of bij gelegenheid van de eventueel in te voeren nieuwe budgetteringssystematiek
in de AWBZ, met nadruk aandacht aan deze kwestie te geven.
 
 
 
 
 Voorzitter: Deetman
 
 
 
 
 
 De heer Van Zijl (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Mijn bijdrage kan kort zijn, want het meeste is
al gezegd. Ook de PvdA-fractie stemt op hoofdlijnen in met de wijzigingsvoorstellen
in de AKW, zoals het kabinet nu aan ons voorlegt. Wij hebben dat in de schriftelijke
procedure reeds laten blijken.
 
 Vraagtekens plaatsten en plaatsen wij echter wel bij de meervoudige kinderbijslag
voor ouders van uit- of thuiswonende kinderen. Om in aanmerking te komen voor
tweevoudige kinderbijslag geldt voor deze specifieke groep nu als voorwaarde
dat aan onderhoud een bedrag van minstens ƒ 112 per week wordt uitgegeven.
Dat komt neer op ƒ 1456 per kwartaal. Dit bedrag wordt straks voor
iedereen ƒ 1911 per kwartaal. Dat is 50% van de geraamde onderhoudskosten.
 
 Voor ouders van uitwonende gehandicapte kinderen gaat de onderhoudseis
dus omhoog naar ƒ 1911 per kwartaal. Haalt men dat bedrag niet, dan
krijgt men dus geen tweevoudige kinderbijslag. Overigens geldt die verhoogde
eis alleen voor nieuwe gevallen. De verhoging heeft geen budgettaire reden,
maar is alleen bedoeld ter vereenvoudiging. In het verslag hebben wij een
kanttekening geplaatst bij deze verhoging.
 
 Na de verschijning van het wetsvoorstel is er een ander punt op tafel
gekomen: eventuele verhoging van de kinderbijslag voor ouders van thuiswonende
gehandicapte kinderen. Dat is al aan de orde gesteld tijdens de UCV over emancipatiezaken
van 16 september 1991. Vervolgens is er advies gevraagd aan de Ziekenfondsraad
en aan de SVR. Nu is er een kabinetsstandpunt waarin de staatssecretaris met
moeite erkent dat ouders van thuiswonende gehandicapte kinderen soms meer
kosten hebben, maar hij wil daarvoor – gesteund door de Ziekenfondsraad
en de SVR – geen hogere kinderbijslag beschikbaar stellen. Thuiswonende
kinderen tellen nooit meer dan eenmaal voor de kinderbijslag.
 
 Wij hebben daar het volgende oordeel over. Thuiswonende gehandicapte kinderen
brengen praktisch altijd extra kosten met zich. Mevrouw Giskes heeft een opsomming
gegeven van alle omstandigheden die hierbij een rol spelen. In dat opzicht
heeft zij voor compensatie gepleit. Toch doet zich daarbij een probleem voor:
niet de verzorging van alle gehandicapte kinderen brengt extra kosten met
zich; vaak wel, vaak ook veel, maar niet altijd. En er is natuurlijk de vraag:
wat is een gehandicapt kind? Dit vraagt om een indicatiestelling en om het
aantonen van de extra kosten. Bovendien is de AKW niet het meest geschikte
instrument.
 
 Toch is hier een probleem. Er zijn signalen dat ouders die hun kind thuis
zouden kunnen en willen houden, daarvan afzien, omdat opname betekent dat
men die extra kosten zelf niet hoeft te maken. Daarnaast ontvangt men dan
ook nog eens dubbele kinderbijslag, als die eigen bijdrage in de kosten meer
is dan ƒ 1456 respectievelijk ƒ 1911 per kwartaal.
 
 Dat past niet meer in een tijd van zorg op maat en een grotere eigen verantwoordelijkheid.
Dit vraagstuk is oplosbaar, wanneer de desbetreffende AWBZ-instelling de indicatie
verzorgt. Is de opname gerechtvaardigd, maar is thuisverzorging mogelijk,
dan zouden de ouders een cliëntgebonden budget moeten kunnen krijgen.
Dat is bovendien goedkoper, zoals anderen reeds zeiden. Met alle anderen vraag
ik het kabinet om op korte termijn met een oplossing te komen voor dit vraagstuk.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Ik dank alle woordvoerders in deze Kamer voor de zeer brede
steun die er voor dit wetsvoorstel bestaat. Het is een van de wetsvoorstellen
die wij uit de boedel van onze voorgangers hebben meegekregen. Een van de
betere onderdelen van de boedel, moet ik zeggen. De drie elementen die in
dit wetsvoorstel aan de orde worden gesteld, konden door het huidige kabinet
zonder enig probleem worden overgenomen, zodat de oplossingen tot de onze
zijn gemaakt.
 
 Het belangrijkste onderdeel van dit wetsvoorstel is de vereenvoudiging.
Zoals de heer Terpstra terecht zei, is zij het gevolg van een onderzoek dat
destijds door de CNV-jongerenorganisatie aan de orde is gesteld. Dat had hoofdzakelijk
te maken met de niet eenduidige uitvoering in het land, waardoor allerlei
onterechte effecten ontstonden. De hogere inkomens hadden meer mogelijkheden
om hiervan te profiteren, en dat was niet de bedoeling van de wetgever. De
heer Rosenmöller heeft hierover destijds vragen gesteld. Hij kon vanmorgen
niet het woord voeren, maar hij is in belangrijke mate aanstichter geweest
van dit element van de wetswijziging.
 
 Het tweede element van het wetsvoorstel is het terugbrengen van de terugwerkende
kracht van drie naar één jaar. De woordvoerders
hebben hierover niet gesproken. Op grond van de schriftelijke voorbereiding
ga ik ervan uit dat de Kamer geen problemen heeft met dit onderdeel. Het is
een praktische aanpassing, omdat de periode van drie jaar nog dateerde uit
de tijd dat men drie jaar in inkomen terug moest gaan om te kijken op welk
bedrag aan kinderbijslag – of beter gezegd: de voorganger daarvan –
men een beroep kon doen.
 
 Het derde element van het wetsvoorstel is de verrekeningsmogelijkheid
tussen studiefinanciering en kinderbijslag. Ik kan gelukkig vaststellen dat
ook hierover een heel grote consensus is.
 
 Aan de vereenvoudiging hoef ik niet al te veel woorden vuil te maken,
omdat wij het hierover eigenlijk wel met elkaar eens zijn. De vereenvoudiging
was nodig vanwege de systematiek die in de kinderbijslag is gekozen. Bij kinderbijslag
gaat het om een tegemoetkoming in de kosten van levensonderhoud voor kinderen.
Dat betekent dat er kosten moeten worden gemaakt voor kinderen en dat men
kinderen in financieel opzicht moet onderhouden. Wij hadden een heel eenvoudig
systeem voor kinderen tot 16 jaar. Wij gingen uit van het verzorgingsbeginsel
en daar werd verder niet over gepraat. Op een zeer eenvoudige manier werd
vastgesteld op welke wijze er kinderbijslag zou moeten worden betaald.
 
 Voor de andere categorieën was dat ingewikkelder, omdat wij niet
uitgingen van het verzorgingsbeginsel, maar van het onderhoudsbeginsel. De
verschillende uitwerkingen van het onderhoudsbeginsel gaven aanleiding tot
complicaties, waarover verschillende woordvoerders hebben gesproken.
 
 Het recht op enkelvoudige dan wel meervoudige kinderbijslag was afhankelijk
van een aantal elementen: al dan niet thuis wonen, de onderhoudsbijdrage van
degene die gerechtigd was tot kinderbijslag, en de leeftijd van het kind.
De speciale categorie van gehandicapte kinderen, waarover allen hebben gesproken,
was hierbij ook een element.
 
 De complicatie zat in de onderhoudsbijdrage. Afhankelijk van hoeveel kinderbijslag
er werd uitgekeerd, was de vraag of er in belangrijke mate, grotendeels, geheel
of nagenoeg geheel een bijdrage zou moeten zijn. De wijze waarop dat was genormeerd,
is bekend bij alle woordvoerders. In een aantal gevallen leidde de combinatie
van die zaken tot een ingewikkelde vaststelling van het recht op enkelvoudige
dan wel dubbelvoudige kinderbijslag.
 
 Het systeem zoals wij dat nu voorstellen, brengt in dit opzicht een belangrijke
vereenvoudiging met zich. Ik moet mevrouw Giskes nageven dat niet in deze
wet staat hoe een en ander handen en voeten moet krijgen. Dat zal gebeuren
in de algemene maatregel van bestuur. Daar zijn een aantal vragen over gesteld.
Die wil ik graag de revue laten passeren.
 
 Na deze algemene, inleidende opmerkingen loop ik de woordvoerders na om
de specifieke vragen te beantwoorden. De heer Van Middelkoop heeft gevraagd
hoe het straks gaat met de aanpassingen wat betreft de onderhoudskosten en
de vrije bijverdiensten van kinderen. Ook dat is een zaak die in de algemene
maatregel van bestuur zal moeten worden uitgewerkt. Daarbij liggen een aantal
opties op tafel. Ik ga er voorlopig van uit dat wij koppelen aan de indexering
bij de kinderbijslag. Het gaat dan om de prijsindex. Bij de bijverdiensten
kan men een andere keuze maken. Men kan bijvoorbeeld koppelen aan de ontwikkeling
van het minimumloon, net zoals bij de vrij te laten inkomsten uit vakantiewerk.
Inhoudelijk is dit eigenlijk het meest consistent. De vraag welke vorm van
koppeling voor wie tot het beste resultaat leidt, is aan de hand hiervan niet
zo vreselijk makkelijk op te merken. Wij weten immers niet wat de prijsindex,
de loonindex en dergelijke gaan doen. Het is, kortom, een zaak die wij bij
de algemene maatregel van bestuur nader zullen moeten uitwerken. Op voorhand
lijken mij de net genoemde opties de meest voor de hand liggende voor wat
betreft de diverse aanpassingen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Ik heb ook gesproken over de indexatie van de onderhoudskosten. Ik heb
gewezen op bijvoorbeeld het al dan niet rekening houden met wettelijke toeslagen
bij de ziektekostenverzekering. Ik heb ook gewezen op de individualisering
van de kosten die samenhangen met de tarieven voor energie, afval en water.
Ook daar wordt steeds meer gedifferentieerd naar gezinsgrootte.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Het lijkt mij niet voor de hand liggend dat wij ten behoeve van deze aanpassing
een nieuwe index gaan ontwikkelen die alleen hierop betrekking heeft. Het
lijkt mij, ook om wille van de eenvoud, beter om aan te sluiten bij een aantal
mechanismen die wij al kennen. Een aantal van de door u aangegeven elementen
zit in de prijsindex. Het zou mijn voorkeur hebben om bij de wijze van koppeling,
vorm te geven in de algemene maatregel van bestuur, aan te sluiten bij een
bestaande systematiek. Ik denk dan aan de prijsindex, de loonindex of de ontwikkeling
van het wettelijk minimumloon. Wij moeten ter aanpassing van dit soort bedragen
geen nieuwe vormen bedenken. Dat compliceert de wetgeving alleen maar.
 
 De heren Van Dijke en Hoogervorst hebben aandacht gevraagd voor de controlemogelijkheden
die er zijn, ook in de richting van andere landen. Ik wil zeggen dat de controleproblematiek
en het handhavingsvraagstuk zich de afgelopen tijd juist bij de Sociale verzekeringsbank
in een toenemende mate van belangstelling mogen verheugen. Op dit moment wordt
er heel hard gewerkt om met name de handhavingsproblematiek handen en voeten
te geven. Ik hoop de Kamer daarover op niet al te lange termijn nadere mededelingen
te kunnen doen. Wat mij betreft is het een heel wezenlijk element in de wijze
waarop wij het handhavingsbeleid vorm geven. Dit geldt overigens niet alleen
voor de kinderbijslag. Het geldt ook voor andere regelingen die door de Sociale
verzekeringsbank worden uitgevoerd. Het moet duidelijk zijn dat de collectieve
middelen die wij beschikbaar stellen op een efficiënte manier terechtkomen
bij de mensen die er recht op hebben. Dat gegeven mag niet alleen als algemeen
uitgangspunt gelden. Het moet voor degenen die de regelingen uitvoeren ook
controleerbaar zijn. Als het niet controleerbaar is, zitten wij met een ernstig
probleem. De overheid zal dan met een nadere reactie moeten komen, wil zij
in die richting geloofwaardig blijven opereren.
 
 De heer Hoogervorst stelde specifiek aan de orde hoe een en ander gecontroleerd
wordt bij kinderen in het buitenland. Is het ingeschreven zijn op een school
en dergelijke voldoende? Ik wil benadrukken dat het gaat om
twee elementen: a. het uit huis wonen en b. het volgen van onderwijs. Bovendien
moet er een causaal verband tussen beide elementen bestaan. Dat gegeven is
behoorlijk goed controleerbaar. Ik verwacht niet dat zich daarbij specifieke
problemen voordoen. Mocht dat wel het geval zijn, dan zullen wij wat dat betreft
heel nadrukkelijk de vinger aan de pols houden.
 
 De heer Terpstra heeft enkele vragen gesteld naar aanleiding van het feit
dat ik de argumentatie van de SVR volg inzake de mogelijkheid dat de problematiek
van de gehandicapte buitenshuis wonende kinderen in de sfeer van de kinderbijslag
wordt opgelost. Hij heeft mijn eigen opvatting hierover gemist. Voorzitter!
Het zal hem niet verbazen dat ik dit advies volg. De uitvoeringskosten zijn
inderdaad hoog, maar ik ben het eens met degenen die stellen dat ook andere
oplossingen tot hoge uitvoeringskosten zouden leiden. Dat neemt niet weg dat
je hierbij tegen een specifiek probleem aanloopt omdat de Sociale verzekeringsbank
in het geheel niet geëquipeerd is om deze zaak op de aangegeven manier
uit te voeren. Ik kom hierop overigens nog terug wanneer ik inga op de positie
van de buitenshuis wonende gehandicapte kinderen.
 
 
 
 
 
 De heer Terpstra (CDA):
 
 Mijn conclusie is dat u het negatieve advies van de SVR om geen oplossing
te zoeken in de sfeer van de kinderbijslag volgt. Dat is duidelijk in de brief
vermeld. De vraag rijst, of u ook instemt met het idee van de SVR om die oplossing
in de door die raad aangegeven richting te zoeken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Daar kom ik op terug als ik spreek over de positie van de uitwonende gehandicapte
kinderen.
 
 Voorzitter! De heer Terpstra stelde voorts een vraag over de uitstralingseffecten
die ik heb genoemd. Wat ik daarmee bedoel, is het volgende. Als wij in de
sfeer van de kinderbijslag een oplossing zoeken voor een probleem dat eigenlijk
niet in die sfeer zou behoren te worden opgelost, kan men ook andere groepen
op de stoep krijgen die verlangen dat en passant ook hun problemen op die
manier worden opgelost. De categorie meerlingen is al genoemd maar men kan
hierbij ook aan andere groepen denken. Ik zou er een voorstander van zijn
om zo nauw en helder mogelijk aan te sluiten bij de bedoeling van de kinderbijslagwetgeving.
Als het maar enigszins kan, mogen daar geen oneigenlijke elementen in worden
aangebracht.
 
 Mevrouw Giskes vraagt aandacht voor het element werkloosheid als kwalificerende
factor. Voorzitter! In dit verband geldt geen minimum. Wat de duur betreft,
wijs ik erop dat het ingeschreven zijn bij het arbeidsbureau voldoende is.
Mevrouw Giskes vraagt voorts of het volgen van een opleiding niet kan betekenen
dat er sprake is van extra inkomsten. Ik realiseer mij dat men hierbij voor
een gedeelte werkt aan de hand van een veronderstelling, een bepaalde fictie.
Echter, de achterliggende gedachte is natuurlijk dat waar kinderen hun beschikbare
tijd besteden aan het volgen van onderwijs, zij die tijd niet kunnen inzetten
om extra inkomen te verdienen. Op grond daarvan wordt aangenomen dat die extra
inkomsten er niet zijn.
 
 Verschillende woordvoerders wijzen op de opbrengst van de nu in het geding
zijnde regeling en de heer Hoogervorst voegt daaraan fijntjes de vraag toe
wat het heeft gekost om deze wetgeving rond te krijgen. De opbrengst is inderdaad
minder dan vier ton maar ik houd de heer Hoogervorst voor dat wetgeving op
méér kan zijn gericht dan uitsluitend op het realiseren van
budgettaire effecten. Dit wetsvoorstel is gericht op drie aspecten. Daarbij
behoort een bepaalde vereenvoudiging waaraan ook een zekere intrinsieke waarde
is verbonden. Wij behoeven niet alleen te kijken naar de meerkosten van wetgeving
of naar de besparingen die wetgeving met zich brengt. Ik vind die vereenvoudiging
een belangrijk element en hetzelfde geldt voor de verrekening van studiefinanciering
en kinderbijslag. Bovendien wordt de terugwerkende kracht op een behoorlijke
manier geregeld. Overigens zijn de gegevens over de opbrengsten niet zomaar
uit onze mouw geschud. Ze zijn gebaseerd op informatie van de SVR en de Sociale
verzekeringsbank. Een zeer directe relatie leggen tussen de opbrengsten van
de vereenvoudiging en de kosten van wetgeving, gaat mij net een stap te ver.
Als het de bedoeling van dit wetsvoorstel zou zijn geweest, een bepaalde besparing
te realiseren, zouden opmerkingen daarover terecht zijn gemaakt maar gelukkig
is er veel meer aan de hand.
 
 Voorzitter! Alle woordvoerders hebben aandacht gevraagd voor een zaak
waarover wij ook al in het verleden in deze Kamer hebben gesproken: de positie
van de uithuiswonende gehandicapte kinderen. De Kamer heeft er sterk op aangedrongen
dat, als het even kan, deze problematiek in de sfeer van de kinderbijslag
tot een oplossing wordt gebracht. Nu zat ik zelf ook met dat probleem, want
even afgezien van de systematiek van de kinderbijslagwetgeving vind ik het
eigenlijk van de gekke dat buitenshuis wonende, gehandicapte kinderen zich
kwalificeren voor een dubbele kinderbijslag, maar dat de ouders van thuiswonende
gehandicapte kinderen niet in aanmerking komen voor dubbele en enkelvoudige
kinderbijslag, terwijl zij misschien wel een hogere onderhoudsbijdrage betalen.
Ik heb de Kamer ook al gezegd dat het mij een lief ding waard is als wij dat
dit tot een oplossing kunnen brengen. Ik begrijp dan ook de opmerking van
de heer Van Dijke niet, dat ik die categorie niet of nauwelijks zou zien zitten.
Dat is absoluut wel zo en ik vind dat wij daarvoor op de een of andere manier
een oplossing voor moeten zien te vinden.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Daar had de staatssecretaris dan handen en voeten aan kunnen geven door
de richting aan te geven waarin hij die oplossing zoekt. Dat heeft hij echter
niet gedaan, vandaar mijn opmerking daarover.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik zal proberen duidelijk te maken dat ik dat wel heb gedaan, in de brief
aan de Kamer, bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel en in eerdere discussies
over dit thema in de Kamer. Ik wil mij niet verschuilen achter bureaucratische
argumenten, maar ik vind wel de vraag belangrijk of het oplossen van het probleem
past binnen het kader van de wetgeving waarom het gaat. En nog veel belangrijker
vind ik het, wie de wet moet uitvoeren en of die goed gekwalificeerd is om
de problematiek tot een oplossing te brengen. Die vragen zijn eigenlijk wel
behoorlijk beantwoord. De Sociale verzekeringsbank, die in dit geval de uitvoerder is, heeft een wat andere positie dan de uitvoerders van
de regelingen in de gezondheidszorg, waarbij sprake is van keuringen. Maar
in het kader van de kinderbijslagwetgeving is het vreselijk moeilijk vast
te stellen wat precies een gehandicapt kind is. Dat veronderstelt keuringen,
met de nodige meerkosten. Het is bovendien heel moeilijk om het grijze gebied
af te bakenen en keuringen zijn nodig als de kinderen nog jong zijn, want
dan ontstaat al het recht op kinderbijslag. Als wij het erover eens zijn dat
deze problematiek tot een oplossing moet worden gebracht, zullen wij met elkaar
ook heel snel tot de conclusie komen dat de meerkosten van het thuis verzorgen
van gehandicapte kinderen "gezondheidszorgkosten" zijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Wil de staatssecretaris dan nog eens uitleggen wat volgens hem het doel
van de AKW is? Ik heb begrepen dat het doel van deze wet is, een tegemoetkoming
te geven in de kosten van het verzorgen van kinderen. Daarvoor geldt een aantal
regels, die je zoveel mogelijk generaliseert, maar je probeert altijd in de
buurt van de feitelijke kosten te blijven. Dat doe je met de verschillende
nuances die er toch al in zitten. Waarom in dit geval nu juist niet?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Er is nog een ander element aan de orde, dat de heer Terpstra in eerste
termijn al heeft genoemd. Het is inderdaad de bedoeling van de kinderbijslag
om een tegemoetkoming te geven in de kosten van levensonderhoud van kinderen.
Maar als de verzorging van kinderen extra zorg en ook extra kosten met zich
brengt, is het dan de bedoeling dat die extra's ook worden betrokken in de
kinderbijslagwetgeving? Het antwoord daarop is: nee. Want anders kom je terecht
bij alle andere categorieën, die ook vanwege meer zorg en de hogere kosten
daarvan vragen om een extra tegemoetkoming in het kader van de kinderbijslag.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Daar gaat de suggestie van uit dat er nog een aantal andere categorieën
is waarvoor hetzelfde geldt. Maar behalve die van de meerlingen is er geen
categorie genoemd. Kan de staatssecretaris nog wat voorbeelden geven?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik kan niet een, twee, drie alle mogelijke categorieën uit mijn mouw
schudden. Wij hebben het algemene verschijnsel van extra zorg en extra kosten
ten opzichte van de "normale" situatie tot op de dag van vandaag niet willen
oplossen in het kader van de Algemene kinderbijslagwet. Het ligt overigens
ook meer voor de hand om dat probleem elders op te lossen. Dat is mijn stelling.
Nogmaals, ik sluit mijn ogen niet voor de problematiek. Ik zeg de Kamer toe
dat ik hierover nader overleg zal voeren met de collega's van Volksgezondheid,
omdat de problematiek natuurlijk ook bij hen bekend is. Nu het bij dit wetsvoorstel
over de kinderbijslag aan de orde is gesteld, moet ik zeggen dat de kinderbijslagwetgeving
eigenlijk niet geschikt is om deze op zichzelf reële problemen op te
lossen. Dit is geen verschuilen achter een bureaucratisch argument, maar heeft
te maken met de manier waarop je zulke problemen aanpakt. Als je zo'n probleem
hebt gelokaliseerd, moet je het meest doeltreffende instrument zoeken om het
op te lossen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik begrijp deze opvatting. De staatssecretaris zei dat het probleem hem
al langer bezighoudt. Waarom heeft hij dan nog geen overleg met zijn collega's
gevoerd om het op te lossen? Het was toch mooi geweest wanneer de Kamer in
deze brief een stand van zaken gemeld had kunnen worden voor een oplossing?
Daarvan is geen sprake. Nu moet de staatssecretaris alsnog met zijn collega's
overleggen; dat had allang gebeurd kunnen zijn.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Natuurlijk is er contact tussen collega's over en weer, maar dat heeft
alleen nog niet tot een oplossing geleid. Wij moeten goed beseffen dat het
vaststellen van het probleem de eerste stap is en dat het stap twee is om
in budgettaire termen een goede oplossing te vinden. Die stap is nog niet
gezet. Bovendien is het bekend dat er in verband met het hele zorgdossier
discussie gaande is over voorzieningen voor gehandicapten, het cliëntgebonden
AWBZ-budget. Sommige woordvoerders hebben al hierop gewezen. Naar mijn stellige
overtuiging ligt daarin de oplossing van dit vraagstuk. Het was mij natuurlijk
een lief ding waard geweest, maar wij zijn nog niet zover dat ik nu kan melden
dat wij het probleem inmiddels tot een oplossing hebben gebracht en precies
kunnen aangeven in welk kader dat gebeurt. Ik neem het probleem buitengewoon
serieus en weet dat mijn collega's van VWS dit ook doen. Ik kan op dit moment
niet verder gaan dan de Kamer toezeggen dat wij hierover nader overleg met
elkaar zullen hebben. Mocht dit overleg tot een concreet resultaat leiden,
dan wordt de Kamer natuurlijk zo snel mogelijk hiervan op de hoogte gebracht.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor de gegeven antwoorden.
 
 Ik kom nog even terug op de indexatie van de verschillende in de wet genoemde
bedragen. Deze zal bij algemene maatregel van bestuur worden geregeld, maar
het lijkt mij goed dat bij deze behandeling van de wetswijziging een begin
van helderheid hierover ontstaat. Ik stel voorop dat ik instem met de koppeling
van de bijverdiensten van het kind aan de prijsindex. Dit sluit aan bij de
koppeling van de kinderbijslagbedragen.
 
 Ik heb wel wat moeite met de koppeling van de onderhoudskosten aan de
ontwikkeling van het minimumloon. Deze is doorgaans een resultante van politieke
beslissingen. Als jaar in jaar uit de Wet aanpassingsmechanismen was en wordt
toegepast, zijn de bezwaren wat minder groot, maar de werkelijkheid is anders,
zoals de staatssecretaris misschien meer dan iemand anders weet. Wanneer het
minimumloon een keer om politieke redenen wordt verlaagd, werkt dat door in
de bepaling van het niveau van de onderhoudskosten. Deze koppeling vind ik
dus wat ongelukkig.
 
 Over de positie van het inwonende gehandicapte kind doe ik er verder het
zwijgen toe. Het is mooi dat de staatssecretaris toezegt, weer eens contact
hierover op te nemen met zijn collega's, maar ik denk dat de Kamer er nu verstandig
aan doet, een punt in de tijd vast te stellen waarop deze zaak toch echt tot
een oplossing moet zijn gebracht. Hiervoor wordt straks een motie ingediend
die mede mijn naam draagt en derhalve mijn warme instemming
heeft.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil graag de staatssecretaris dankzeggen voor
zijn beantwoording. Over het wetsvoorstel als zodanig, de vereenvoudigingen
op de drie door hem nog eens samengevatte punten, zijn wij het eens.
 
 Er blijft natuurlijk de kwestie van ouders die thuis een gehandicapt kind
verzorgen. De staatssecretaris heeft opnieuw bevestigd dat hij het probleem
op zichzelf ziet, maar de AKW niet het regime vindt waarbinnen dat geregeld
zou moeten worden. Welnu, ik heb daar in eerste termijn al begrip voor getoond,
maar waar voor mij nu het punt toch zit, betreft het volgende.
 
 De staatssecretaris zegt overleg toe; hij zegt toe het overleg dat er
al geweest zou zijn, te vervolgen en, zodra daar uitkomsten zijn, die aan
de Kamer te melden. Dat is mij toch wat te vrijblijvend. Inderdaad, collega
Van Middelkoop zei het al: wij moeten de zaak nu wat gaan fixeren in de tijd,
opdat het proces dat nog te gaan is, als het ware vertaald wordt in een inspanningsverplichting,
over en weer, om dit knelpunt op een substantiële en verantwoorde wijze
uit de weg te ruimen.
 
 Ook ik draag kennis van het feit dat collega mevrouw Giskes daarover een
motie aan de Kamer zal voorleggen. Ik doe er nu het zwijgen toe, omdat in
die motie is neergelegd wat ook mijn visie is. Dit zal ook blijken uit de
medeondertekening van de motie.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor de antwoorden die hij gegeven
heeft. Ik dring er toch bij hem op aan om bij de evaluatie nog eens duidelijk
aandacht te besteden aan het verschil in behandeling tussen studerenden en
werklozen enerzijds en zieken en gehandicapten anderzijds, daar waar het gaat
om de periode waarover gekeken wordt naar de eigen inkomsten.
 
 Wat betreft de thuiswonende gehandicapte kinderen, voorzitter, lijkt mij
de toezegging van de staatssecretaris, in de sfeer van de erkenning dat hier
in ieder geval een probleem ligt, wel het minste. Er is daarbij sprake van
toegezegd overleg dat, zoals anderen al zeiden, eigenlijk al gevoerd had kunnen
zijn en voorts is er het wat merkwaardige onderscheid tussen dubbele bijslag
voor uitwonende en enkele bijslag voor thuiswonende kinderen. Dat alles vind
ook ik toch niet voldoende. Ik heb in mijn eerste termijn gezegd gevoelig
te zijn voor zijn argumentatie, waarom hij het vooralsnog buiten de AKW-sfeer
zou willen houden, maar ik heb nog onvoldoende de argumentatie gehoord, aangevende
hoe het op een goede manier elders wel in orde zal komen. Ik dien daarom hierbij
de al aangekondigde motie in.
 
 Het is mijn maiden-motie, voorzitter. Wat dat betreft vind ik het leuk
om haar te kunnen indienen, maar ik vind het niet leuk dat het over dit onderwerp
moet zijn, want ik vind het een te belangrijk onderwerp om daar lichtvaardig
over te denken. Tot de ondertekenaars van de motie zou, ware hij hier geweest,
ook de heer Rosenmöller hebben kunnen behoren, maar dat zal ik nog nagaan.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat: 
 
 
 - een thuiswonend gehandicapt kind extra
kosten voor de ouders met zich kan brengen in vergelijking tot een niet-gehandicapt
kind;
 
 
 - in de AKW met individuele kostenverschillen geen rekening
wordt gehouden;
 
 
 - de WVG en de AWBZ weliswaar mogelijkheden bieden
voor compensatie van dergelijke kosten, maar ook uitgaan van het eigen-bijdrageprincipe;
 
 
 
 verzoekt de regering bij de op handen zijnde evaluatie van de Wet voorzieningen
gehandicapten (WVG) en bij de voorgenomen systeemverandering (persoonsgebonden
budgetten) in de Algemene wet bijzondere ziektekosten (AWBZ) specifiek aandacht
te besteden aan de (financiële) positie van ouders met thuiswonende gehandicapte
kinderen, en op grond daarvan uiterlijk 1 april 1996 met conclusies en voorstellen
te komen,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Giskes, Van der Vlies, Hoogervorst,
Van Zijl, Van Dijke, Van Middelkoop en Terpstra.
 
 Zij krijgt nr. 7 (23795).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Ik ben het met de heer Van Middelkoop eens, dat het kiezen
voor de prijsindex dan wel de loonindex c.q. het koppelen aan het wettelijk
minimumloon ook beïnvloed kan worden door het feit dat daaraan politieke
besluitvorming ten grondslag ligt. Het wettelijk minimumloon volgt immers
niet altijd en volstrekt automatisch de loonindex. En de prijsindex kan een
andere ontwikkeling doormaken dan de loonindex. Men weet tevoren eigenlijk
niet precies waaraan men toe is. Dat neemt niet weg dat het naar mijn stellige
overtuiging bij het normeren van de bijverdiensten heel erg logisch zou zijn
dit te koppelen aan de ontwikkeling van het wettelijk minimumloon. In mijn
eerste termijn heb ik gezegd: laten wij nu niet weer een hele optelsom maken
van hetgeen in dit kader relevante elementen kunnen zijn en bezien of wij
daarvoor een nieuw indexeringsmechanisme kunnen ontwikkelen, maar laten wij
aansluiten bij een van de bestaande koppelingen en dat in de algemene maatregel
van bestuur gestalte geven.
 
 Voorzitter! Ik zeg mevrouw Giskes toe, bij de evaluatie nog eens nader
te kijken naar de elementen die zij heeft genoemd.
 
 In deze tweede termijn ging het wederom voornamelijk om de positie van
gehandicapte uitwonende kinderen. Mevrouw Giskes heeft op dat punt een motie
heeft ingediend, waarin zij het kabinet aanspoort tot een oplossing te komen.
Laat ik even heel kort aangeven – wellicht ten overvloede – waarom
ik inderdaad vind dat wij deze problematiek elders moeten oplossen en niet
in sfeer van de Algemene kinderbijslagwet. De kinderbijslagwetgeving zelf
is geregeld in een algemene wet. Het gaat daarbij om een tegemoetkoming in
de gemiddelde kosten van levensonderhoud. Alle andere specifieke kostenelementen,
zoals bijvoorbeeld zorg, komen in zo'n algemene wet dus niet tot uitdruk king. Als de Kamer wenst dat het probleem wordt opgelost, moet dat
op een andere plek gebeuren.
 
 Voorzitter! Ik ben in dat opzicht blij met de toon van de motie, omdat
erkend wordt dat deze problematiek bestaat, maar niet in de sfeer van de kinderbijslagwetgeving
tot een oplossing behoort te worden gebracht. Het spreekt vanzelf dat ik met
belangstelling de stemming over deze motie in de Kamer afwacht. Ik zeg u toe
dat ik over deze problematiek dringend overleg zal voeren met mijn collega's
van Volksgezondheid.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Ik hecht er wel aan, voorzitter, de staatssecretaris te zeggen, dat vooralsnog
in deze motie alleen wordt gesproken over WVG en AWBZ en daarin geen uitspraak
staat over het wel of niet in het kader van de AKW regelen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik lees het dictum van de motie zo, dat ook u, mevrouw Giskes, als indiener
van de motie het in eerste instantie met mij eens bent dat, wanneer wij tot
de conclusie komen dat deze problematiek tot een oplossing moet worden gebracht,
het eerder voor de hand ligt dit te doen in het kader van de Wet voorzieningen
gehandicapten of in het kader van de AWBZ dan in het kader van de Algemene
kinderbijslagwet. Ik meen toch dat u erkend heeft, dat de Algemene kinderbijslagwet
een algemene wet is waarbij het gaat om gemiddelde kosten en waarbij niet
allerlei specifieke elementen een rol spelen. Dan zouden wij wellicht ook
te maken kunnen krijgen met andere categorieën die op de stoep komen
staan. Ik wijs u op kinderen met drugsproblemen, kinderen die bijzondere opleidingen
volgen, schipperskinderen, kinderen in de kinderopvang. Met andere woorden,
wanneer wij al deze specifieke elementen erin gaan betrekken, moeten wij een
vreselijk ingewikkelde kinderbijslagwetgeving maken. Dat kan niet de bedoeling
zijn. Laten wij vaststellen dat het hier gaat om een algemene wet. Daarin
wordt weliswaar gesproken over een tegemoetkoming in de kosten van levensonderhoud,
doch daarbij gaat het om gemiddelde kosten. Als het om bijzondere kosten gaat,
bijvoorbeeld gezondheidskosten, ligt het voor de hand in de sfeer van de WVG
dan wel in de sfeer van de AWBZ tot een oplossing te komen.
 
 Nogmaals, voorzitter, ik ben graag bereid over deze motie overleg te voeren
met mijn collega's van VWS. Het spreekt vanzelf dat de Kamer op de hoogte
wordt gebracht van de resultaten van dat overleg.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, volgende week woensdag over het wetsvoorstel en de motie
te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 11.25 uur tot 13.00 uur geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De ingekomen stukken staan op een lijst die op de tafel van de griffier
ter inzage ligt. Op die lijst heb ik voorstellen gedaan over de wijze van
behandeling. Als aan het einde van de vergadering daartegen geen bezwaren
zijn ingekomen, neem ik aan, dat de Kamer zich met de voorstellen heeft verenigd.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-52-3289-3300.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl