Behandeling van het voorstel van wet van de leden Van Heemst en O.P.G. Vos tot wijziging van de Woningwet en enige andere wetten in verband met maatregelen na sluiting van woningen, woonketen, woonwagens en andere gebouwen, alsmede de bij die ruimten behorende erven ten gevolg van verstoring van de openbare orde of overtreding van artikel 2 of 3 van de Opiumwet (Wet Victor) (24549)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2001-2002, pag. 879-886

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

12-02-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

nr. 17, pagina 879-886

29-01-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24549Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: - Regels inzake de reconstructie van de concentratiegebieden (Reconstructiewet concentratiegebieden) (26356); - Wijziging van enkele wetten in verband met de inwerkingtreding van de Reconstructiewet concentratiegebieden (28025); - en 2 andere wetsvoorstellen (27835 en 27836)Pagina 830-854
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Wijziging van enige bepalingen van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren in verband met de zuivering van stedelijk afvalwater en toekenning bevoegdheid aan waterschapsbesturen tot vergunningverlening (27615); - Wijziging van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren (veterinair complex) (27685); - en 31 andere wetsvoorstellenPagina 829-830
Voortzetting van de behandeling van de notitie Reflecties over de positie van de Eerste Kamer (26976, nr. 1)Pagina 856-879
Stemming over de motie-Van Gennip c.s. (26356, nr. 90b)Pagina 856-856
Stemming over de motie-Rabbinge c.s. (26356, nr. 90c)Pagina 856-856
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regels inzake ammoniakemissie uit tot veehouderijen behorende dierenverblijven (Wet ammoniak en veehouderij) (27836)Pagina 855-855
Stemming over het wetsvoorstel Regels inzake de reconstructie van de concentratiegebieden (Reconstructiewet concentratiegebieden) (26356), over: - de motie-Van Gennip c.s. over middelen voor uitplaatsing, hervestiging, bedrijfsaanpassing e.d. (26356, nr. 90b); - de motie-Rabbinge c.s. over het opdragen van de rechtsbescherming aan de burgerlijke rechter (26356, nr. 90c)Pagina 854-855
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van enkele wetten in verband met de inwerkingtreding van de Reconstructiewet concentratiegebieden (28025)Pagina 856-856
Lijst van besluiten (dinsdag 29 januari 2002)Pagina 886-886
Behandeling van het voorstel van wet van de leden Van Heemst en O.P.G. Vos tot wijziging van de Woningwet en enige andere wetten in verband met maatregelen na sluiting van woningen, woonketen, woonwagens en andere gebouwen, alsmede de bij die ruimten behorende erven ten gevolg van verstoring van de openbare orde of overtreding van artikel 2 of 3 van de Opiumwet (Wet Victor) (24549)Pagina 879-886
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 29 januari 2002)Pagina 886-887
Presentie en opening (dinsdag 29 januari 2002)Pagina 829-829

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het Voorstel van wet
van de leden Van Heemst en O.P.G. Vos tot wijziging van de Woningwet en enige
andere wetten in verband met maatregelen na sluiting van woningen, woonketen,
woonwagens en andere gebouwen, alsmede de bij die ruimten behorende erven
ten gevolg van verstoring van de openbare orde of overtreding van artikel
2 of 3 van de Opiumwet (Wet Victor) (24549).De beraadslaging wordt geopend.De heer Van Heukelum (VVD):Voorzitter. Namens de VVD-fractie voeg ik graag een compliment toe aan
de indrukwekkende reeks die de indieners van dit wetsvoorstel reeds ten deel
is gevallen. Ondanks de lange weg van het wetsvoorstel, inmiddels ruim zes
jaar, en de kritische opmerkingen van verschillende kanten tijdens dit proces,
hebben de indieners met een taai doorzettingsvermogen vandaag bijna het eindpunt
van deze lange weg bereikt. De complimenten zijn dan ook alleszins verdiend.
Die gelden zeker ook voor de zorgvuldige wijze waarop zij zijn omgegaan met
de tijdens het proces gesignaleerde knelpunten alsmede voor de reactie op
het artikel van mr.dr. De Hoog: De wet VICTOR en het instrument van de onteigening.
De minister van BZK heeft aangetoond dat goed lezen niet onbelangrijk is.Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer, ruim een
jaar geleden, is door de woordvoerder van de VVD-fractie aangegeven dat dit
initiatiefwetsvoorstel naar de mening van de VVD-fractie heel ver gaat. Het
is een feit dat de bemoeienis van de gemeente met wie zich ergens mag vestigen
en met het onteigenen, vormen zijn van inbreuk op het eigendomsrecht en dat
is voor liberalen een grote stap. De VVD-fractie in dit huis schaart zich
volledig achter dit standpunt. Al in 1948 werd in de Universele Verklaring
van de Rechten van de Mens in artikel 17 vastgelegd dat eenieder recht heeft
op eigendom; niemand mag willekeurig van zijn eigendom worden beroofd.Voor mijn fractie was en is de kernvraag bij dit wetsvoorstel dan ook:
is het aantasten van het eigendomsrecht door de overheid, zoals met dit wetsvoorstel
wordt beoogd, zodanig gerechtvaardigd en wettelijk verankerd dat het niet
in strijd is met het door mij genoemde universele eigendomsrecht zoals dat
ook is vastgelegd in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en de
Nederlandse Grondwet. Deze vraag is weliswaar in 1997 ook uitvoerig aan de
orde geweest bij de behandeling van de wet Victoria in 1997, maar het voorliggende
wetsvoorstel gaat een royaal aantal stappen verder. Om die reden ligt het
alleszins voor de hand dat deze vraag opnieuw aan de orde komt.De VVD-fractie heeft niet deelgenomen aan de schriftelijke voorbereiding
van dit wetsvoorstel. Dat was bepaald niet vanwege desinteresse voor de materie,
integendeel. Mijn fractie is echter van mening dat de indieners van het wetsvoorstel
evenals de minister van BZK bij de behandeling van het voorstel in de Tweede
Kamer, zowel schriftelijk als mondeling overtuigend hebben aangetoond dat
het algemeen belang, het voorkomen van ordeverstoring, de voorgestelde maatregelen,
met als ultimum remedium zelfs een onteigeningsprocedure, alleszins rechtvaardigen
en dat ze op geen enkele wijze strijdig zijn met de Universele Verklaring
van de Rechten van de Mens en de Nederlandse Grondwet. Om die reden zal mijn
fractie volgaarne instemmen met het voorliggende wetsvoorstel.De heer Pastoor (CDA):Mijnheer de voorzitter. De CDA-fractie is met de indieners van wetsvoorstel
24549 van oordeel dat het gewenst, beter gezegd: noodzakelijk, is dat een
door de wet gesanctioneerd vervolg gegeven kan worden aan de ontruiming van
een drugspand. Wij willen de indieners graag complimenteren met hun initiatief.
Wij willen de indieners ook dank zeggen voor hun zeer uitvoerige antwoorden
op onze vragen en speciaal onze waardering uiten voor de uitputtende en gedegen
reactie op de vragen van ons en anderen over de relatie van
deze wetgeving met de Grondwet en het EVRM.Kunnen wij met het uitgangspunt van de wet instemmen, bij de uitwerking
hebben wij nog een tweetal kanttekeningen. Ik wil beginnen met in herinnering
te roepen dat tijdens de langdurige voorbereiding van de Wet Victor een aantal
elementen uit het oorspronkelijke ontwerp is gehaald en overgebracht naar
de Wet Victoria. De overgehevelde elementen zijn, terecht overigens, ondergebracht
in de Gemeentewet. Het opmerkelijke nu van de Wet Victor is dat voor de aanschrijvingsmogelijkheid
gekozen is voor onderbrenging in de Woningwet en niet in de Gemeentewet, terwijl
het zowel in de Wet Victoria als in de Wet Victor draait om handhaving van
de openbare orde. Daar komt bij dat het nieuwe artikel 16a van de Woningwet
qua inhoud wezensvreemd is aan de overige bepalingen van de Woningwet. De
desbetreffende afdeling 2 van hoofdstuk III van de Woningwet ademt immers
een geheel andere sfeer en kent overwegend andere uitgangspunten. Per slot
van rekening is de titel: aanschrijving tot het treffen van voorzieningen
en tot het aanbrengen van verbeteringen, kort gezegd: dit deel handelt over
zaken die de bouwkundige kwaliteit van woningen betreffen.Als reactie op onze schriftelijke inbreng op dit punt stellen de indieners
dat het in afdeling 2 van hoofdstuk III niet alleen gaat om aanschrijvingsbevoegdheden
die de bouwkundige kwaliteit betreffen. Dat is op zichzelf juist. De leden
3 en 4 van artikel 17 handelen inderdaad over het gebruik van gebouwen, maar
ook in die artikelgedeelten gaat het over het gebruik dat niet in overeenstemming
is met de desbetreffende voorschriften van de bouwverordening.De aanschrijvingsbevoegdheid uit de Wet Victor heeft duidelijk een andere
achtergrond: de openbareordeproblematiek. Daarnaast vinden wij de uitleg van
de indieners waarom, met een beroep op de Opiumwet, voor een andere wet dan
de Gemeentewet is gekozen, weinig overtuigend. Wij blijven daarom bezwaren
houden tegen opneming van in wezen regels betreffende de openbareordeproblematiek
in de Woningwet. Een begin van gelijke opvatting tussen de indieners en onze fractie vinden
wij in de memorie van antwoord in de zinsnede: "Plaatsing van de bevoegdheid
in hoofdstuk XI van de Gemeentewet hebben wij eveneens overwogen". Wellicht
zijn de indieners bereid nog eens uiteen te zetten waarom zij die aanvankelijke
gedachte niet echt tot wasdom hebben laten komen.Voorts willen wij met de indieners opnieuw van gedachten wisselen over
de introductie van een nieuwe onteigeningstitel in de Wet Victor. Opnieuw,
omdat wij daar ook via de schriftelijke inbreng al met hen over hebben gestoeid.
Alleen wanneer – en dan citeer ik de wet – "er geen uitzicht op
een blijvend herstel van de openbare orde rond dat gebouw is" kan naar de
Onteigeningswet worden gegrepen. Zo'n indringende openbareordereden vraagt,
menen wij, om een voortvarende oplossing. Juist daarom stelden wij de vraag
of de procedure van de Onteigeningswet om tot onteigening te komen niet een
te lange looptijd kent om een oplossing op korte termijn te realiseren. Nee,
zeggen de indieners. Snelheid moet in dit verband relatief worden opgevat,
omdat de gemeente immers toch al geruime tijd bezig is om de situatie ten
goede te keren. Die vorm van berusting bij de indieners is wel heel bijzonder,
als men in aanmerking neemt dat zij in het vergaderjaar 1999-2000 in hun oordeel
over het advies van de Raad van State nog stellen dat sluiting zeer snel moet
kunnen plaatsvinden en de sluitingsbevoegdheid om die reden aan de burgemeester
moet zijn toebedeeld. De nu door hen geëtaleerde berusting staat derhalve
haaks op de eerder geuite wens van de indieners om zeer snel wat aan de openbareordeproblematiek
te kunnen doen.Daar komt bij dat de analyse van de tijdsduur in dat perspectief weinig
hoopvol is. Voor de eerste fase van een onteigening staat nogal wat tijd,
hoe voortvarend een gemeente ook te werk gaat. Er zijn in ieder geval twee
tervisieleggingen van elk vier weken, een bezwaarprocedure en de afhandeling
van een raadsvoorstel. Dat vraagt bij elkaar een aanzienlijk aantal weken.
Daarna komt nog de goedkeuringsnoodzaak door de Kroon. Het tweede deel van
de onteigeningsprocedure, te weten de gerechtelijke procedure, kan in het
gunstigste geval bij vordering van een vervroegde uitspraak gemiddeld 22 weken
en in het ongunstigste geval 48 weken vergen. Al met al is het geen situatie
waarin kan worden gesproken van de mogelijkheid van slagvaardig, laat staan
zeer snel bestuurlijk optreden.De CDA-fractie blijft dan ook van oordeel dat in dit geval tegelijk met
het invoegen van artikel 77, eerste lid, punt 6 van de Onteigeningswet een
versnelde procedure geïntroduceerd had moeten worden. De indieners zeggen
in hun antwoord dat het opnemen van een geheel nieuwe procedure het bestek
van dit wetsvoorstel te buiten gaat. Wij vinden dat een wel erg mager antwoord.
Wij menen dat, wanneer men een nieuwe onteigeningstitel creëert, er in
voorkomend geval ook alle aanleiding is daarvoor een toegesneden wettelijke
uitvoeringsregeling te ontwerpen.Al die opmerkingen over de geïntroduceerde onteigeningsprocedure
en de duur daarvan deden verwachtingsvol grijpen naar de suggestie van mr.
De Hoog in Bouwrecht naar aanleiding van de behandeling van de wet Victor
in de Tweede Kamer. De Hoog pleit ervoor om het middel van onteigening te
vervangen door de verbeurdverklaring, die ingevolge artikel 33 van het Wetboek
van Strafrecht kan worden uitgesproken bij veroordeling wegens enig strafbaar
feit. Geeft die suggestie de zekerheid dat een kortere procedure voor het
grijpen ligt? Ons inziens niet. Het openbaar bestuur heeft immers in het geheel
geen greep op de procedure rond verbeurdverklaring, omdat die procedure in
handen is van het OM. Dat zal ook een van de redenen zijn waarom de indieners
van de wet Victor in reactie op een vraag die de PvdA-fractie al eerder daarover
stelde hebben gezegd dat naar hun oordeel het openbaar bestuur niet afhankelijk
mag worden gemaakt van de bereidheid van justitie om tot strafrechtelijke
verbeurdverklaring over te gaan. Wij delen die visie en ondersteunen ook de
uitspraak van de indieners in hun vorige week op een nadere vraag terzake
gegeven antwoord dat het bestuur een eigen instrument in handen moet hebben.
Daar komt ons inziens nog bij dat, als verbeurdverklaring als verkapte onteigening
wordt ingezet, men zeker aanloopt tegen de eis in de Grondwet van de voorafgaande
schadeloosstelling. In Straf verordening zou dan een aparte
schadeloosstellingsprocedure moeten worden ingebouwd. Al met al lijkt daarom
de keuze van de indieners voor een onteigeningsprocedure, hoe lang die ook
kan duren – wij opteren voor een kortere – boven die van verbeurdverklaring
de juiste.De heer Jurgens (PvdA):Voorzitter. Wij hebben zonet de discussie in dit huis gehad over de functie
van de Eerste Kamer. Een van de genoemde mogelijkheden was het recht van deze
Kamer om wetsvoorstellen terug te zenden naar de Tweede Kamer, als er hier
kritiek zou zijn op de kwaliteit van dat wetsvoorstel. Er is van andere kanten
in deze zaal opgemerkt dat wij beter op een novelle kunnen wachten. Dit voorstel
is er een mooi voorbeeld van dat een novelle niet zou helpen, omdat de twee
indieners uit de Tweede Kamer komen en dus niet de regering, maar zij zelf
kunnen beslissen of zij willen ingaan op eventuele kritiek. Dit is geen dreigement
in de richting van beide indieners dat wij bij voorbaat van het terugzendrecht
gebruik willen maken. Ik bewonder hun doorzettingsvermogen. De heer Korthals
heeft er eerst gezeten en de heer Vos heeft het overgenomen. Ik ben alleen
wat kritischer over dit onderwerp dan de collega van de VVD-fractie. Dat komt
doordat wij in de PvdA-fractie altijd heel kritisch zijn over datgene wat
geestverwanten doen. Ik hoor de heer Van Heemst roepen: dat geldt inderdaad
in het bijzonder voor de heer Van Heemst.Ik kom even terug op de grondslag van het onderhavige voorstel. Vorige
sprekers hebben al uiteengezet dat het een afsplitsing is van een wetsvoorstel
dat oorspronkelijk zowel voorzag in sluiting van wat toen nog de drugspanden
heetten, als in maatregelen om ervoor te zorgen dat er na de sluiting iets
zinvols zou gebeuren met die panden. Waarom heeft de regering het element
van de sluiting destijds wel overgenomen in artikel 174a van de Gemeentewet,
maar heeft het niet meteen een wetsvoorstel ingediend om te voorzien in datgene
waartoe het voorliggende voorstel strekt? Waarom is dit aan de fijnzinnigheid
en hogere gedachtevluchten van de heren Van Heemst en Vos overgelaten? Betwijfelde
de regering of het dit eigenlijk wel nodig was of wilde zij het initiatiefrijke
werk van twee Kamerleden niet belemmeren? Het heeft hierdoor in ieder geval
wel erg lang geduurd.Ik ben weliswaar dankbaar voor alle antwoorden die gegeven zijn, en voor
het feit dat er over het voorstel tot twee keer toe advies is gevraagd aan
de Raad van State. Maar er is nog steeds een grondprobleem. De regering heeft
destijds een wetsvoorstel ingediend voor de sluiting van de panden, gebaseerd
op gedrag in die panden dat in strijd was met de Opiumwet. Dat voorstel was
dus nadrukkelijk gericht op panden van waaruit in drugs gehandeld werd. In
deze Kamer is erop gewezen dat de voorgestelde sluiting na de amendering door
de Tweede Kamer werd gebaseerd op overlast wegens schending van de openbare
orde en dat die grondslag te breed was om inbreuk te kunnen plegen op het
huisrecht. Het kan soms nodig zijn om een inbreuk te plegen op iemands huisrecht,
maar dan moet de grondslag daarvoor wel heel duidelijk omschreven zijn. Dat
moet dus niet gedaan worden op een zo algemene basis als overlast wegens schending
van de openbare orde. Een en ander is indertijd tot op zekere hoogte recht
gebreid door een circulaire van de toenmalige staatssecretaris van Binnenlandse
Zaken. Middels die circulaire werd gemeenten gesuggereerd om alleen tot sluiting
van panden over te gaan, als er sprake was van verstoring van de openbare
orde rond panden waarin gedeald werd in narcotica. Uit de antwoorden van de
indieners maak ik op dat, voorzover zij het hebben kunnen nagaan, alleen in
die gevallen tot sluiting is overgegaan. De Eerste Kamer heeft zich voorzichtig
opgesteld ten opzichte van een grondslag gebaseerd op de openbare orde, omdat
de Europese Conventie voor de rechten van de mens en de rechtspraak een zeer
duidelijke grondslag vereisen voor rechtvaardiging van een inbreuk op een
grondrecht. Het is voor mensen duidelijk dat zij niet moeten zondigen tegen
de Opiumwet, omdat anders hun pand gesloten kan worden. Verstoring van de
openbare orde is echter een te algemene grondslag.Met het onderhavige voorstel wordt opnieuw een grondrecht aangetast, in
dit geval het eigendom van het betrokken pand. Dit grondrecht is ook beschermd
door de Grondwet en de Europese Conventie voor de rechten van de mens. Je
mag iemand zijn eigendom niet ontnemen, als niet zeer duidelijk is op grond
van welk gedrag, of het nalaten ervan, dat gebeurt. Als dat niet heel duidelijk
is, ontneem je iemand een grondrecht op een te brede grondslag. Ik mag van
de heer Platvoet niet te veel Latijnse woorden gebruiken, maar het vitium
originis van het voorstel is dat dit door de amendering van de Tweede Kamer
zijn grondslag vindt in de openbare orde. Daardoor krijgen wij nu een discussie
over de vraag of het tegengaan van verstoring van de openbare orde een algemeen
belang is, zoals dat in de Grondwet, de Onteigeningswet en het Eerste Protocol
van de Europese Conventie voor de rechten van de mensen wordt aangemerkt als
een rechtvaardiging om inbreuk te kunnen plegen op het eigendomsrecht. Als
men erg graag iets wil doen aan deze wijze van verstoring van de openbare
orde – ik begreep dat een beetje van de heer Van Heukelum – dan
is men al gauw bereid om aan te nemen dat er sprake is van een algemeen belang.
Ook mijn fractie vindt het zinloos een pand te sluiten, er vervolgens niets
mee te doen en het dus te laten verloederen. Er bestaat geen verschil van
mening over de doelstelling van de indieners, want die is uitstekend. De vraag
is echter wat er gebeurt na de voorfase. Dan heb je het pand gesloten, op
grond van verstoring van de openbare orde. Vervolgens kun je de eigenaar aanschrijven
met de opdracht een andere huurder te zoeken, of met de woningbouwcorporatie
contact op te nemen en het huurcontract te verbreken. Het is overigens mogelijk
dat er niets aan het pand ontbreekt en dat er op zichzelf niets aan mankeert,
al komt dat niet zo vaak bij deze panden voor, heb ik begrepen. Je gaat dan
onteigenen, niet omdat je het pand nodig hebt ten algemene nutte – zo
stond het vroeger in de Grondwet – maar omdat je de eigenaar of de huurder
van de eigenaar eruit wilt hebben. Die doet er namelijk verkeerde dingen mee.
Is onteigening een geschikt middel om dat doel te bereiken? Dat is onze enige
vraag.Bij de sluiting van drugspanden was evenmin het doel op zichzelf aan de
orde, maar alleen de vraag of het juridisch en rechtsstatelijk verstandig
is inbreuk te maken op een grondrecht. In dit geval ontneem
je iemand zijn pand, omdat hijzelf of zijn huurder in dat pand aanleiding
geeft tot verstoring van de openbare orde. Dit is namelijk een al te breed
begrip, want wapenhandel, hoererij en het kraken van woningen kunnen er ook
onder vallen.De heer Van Heukelum (VVD):Voorzitter. De heer Jurgens wekt een beetje de indruk dat de VVD-fractie,
alleen omdat zij het belang van de openbare orde zo groot vindt, met een en
ander akkoord zou zijn gegaan.De heer Jurgens (PvdA):Dat was het enige argument dat de heer Van Heukelum noemde.De heer Van Heukelum (VVD):Ik heb heel nadrukkelijk verwezen naar de discussie in de Tweede Kamer.
Daar is dit onderwerp uitvoerig aan de orde geweest. Mijn geestverwant, de
heer Nicolaï, heeft aangegeven dat hij namens zijn fractie problemen
had met de ontneming van het eigendomsrecht. In mijn ogen hebben de indieners
van het wetsvoorstel bij de behandeling in de Tweede Kamer en in de schriftelijke
behandeling hier overtuigend aangegeven dat de toepassing van het algemeen
belang bij de verstoring van de openbare orde zeker niet in strijd is met
de Grondwet en het EVRM. Ik zeg dus niet gemakzuchtig dat wij, omdat het om
de openbare orde gaat, voor die regel zijn. Neen, wij vinden dat de indieners
overtuigend hebben aangetoond dat dit niet in strijd is met de Grondwet en
het EVRM.De heer Jurgens (PvdA):Het is alleszins te billijken dat men de behandeling in de Tweede Kamer
zo afdoende vindt dat men geen reden ziet er in de Eerste Kamer op terug te
komen. Ik geef de heer Van Heukelum gelijk. Hij stond hier echter onverwacht
als eerste spreker en kwam vervolgens met een betoog dat ik iets te gemakkelijk
vond. Met deze opmerking erbij kan ik mij voorstellen dat hij zich niet eerder
in de discussie heeft gemengd.Het vraagstuk dat ik probeer te omschrijven, is heel reëel. De verstoring
van de openbare orde is een algemeen begrip. Er vallen ook allerlei andere
dingen onder. Het gaat niet alleen om het veroorzaken van overlast, omdat
er bijvoorbeeld drugs worden gedeald in een bepaalde woning. Op grond daarvan
mag je volgens dit wetsvoorstel tot onteigening overgaan. Neem echter een
prostitutiebuurt met reeksen huizen die aan prostitutie zijn overgegeven.
Dat is tegenwoordig immers een toegestaan metier. Er doet zich veel overlast
voor in de buurt. Prostituanten komen er langs. Zij gaan naar binnen en komen
eruit. Er zijn ruzies. Is dat een grond, op basis waarvan de gemeente kan
zeggen dat de panden worden onteigend? De verstoring van de openbare orde
daar kan namelijk nog erger zijn dan de overlast, veroorzaakt in de buurt
van drugspanden. Ik wil hiermee aangeven hoe breed de mogelijkheden tot onteigening
op grond van dit wetsvoorstel zijn. Ik geef overigens wel toe dat eerst moet
zijn gepoogd om op een andere wijze een eind te maken aan de verstoring van
de openbare orde.Ik weet niet of de beide indieners nog in staat zijn naar mij te luisteren.
Ik geloof dat zij meer naar elkaars mening luisteren.De voorzitter:Ik heb de indruk dat ze elkaar aan het overtuigen zijn.De heer Jurgens (PvdA):Dat was het!De vraag of wel of geen schadevergoeding verschuldigd is, is ten dele
beantwoord in de brief van de minister van 22 januari. Het behoeft geen betoog
dat er bij onteigening vooraf schadevergoeding moet worden gegeven. De vraag
richt zich er veeleer op of ook bij de aanschrijving schadevergoeding kan
worden geëist. Ik ben dan ook benieuwd of de indieners zich kunnen vinden
in de in genoemde brief verwoorde redenering van de minister over de verplichting
van schadevergoeding bij aanschrijving. In de Tweede Kamer heeft de minister
tevens gezegd: dan zal de schade die daardoor wordt veroorzaakt voor de eigenaar
krachtens deze wet niet voor vergoeding in aanmerking komen, wat gezien het
karakter van de eigenaar naar mijn smaak ook wel erg overdreven was geweest.
Dat is de eerste keer dat ik van een minister verneem dat het karakter van
een eigenaar aanleiding is om iemand al dan niet schadevergoeding te geven
maar ik herken in de desbetreffende tussenzin toch wel enigszins de oude Klaas
de Vries. Ten slotte de vraag in welke wet de desbetreffende bepaling moet staan.
Naar mijn mening zou het bepaalde in artikel 174a niet in de Gemeentewet moeten
staan maar in de Opiumwet. Het idee dat dit artikel dat zeer omvangrijk en
ingewikkeld is en meer dan een gehele pagina tekst omvat, in de Gemeentewet
zal worden opgenomen, bezorgt mij als iemand die van de Gemeentewet houdt,
rillingen over de rug. Dat soort lange bepalingen behoren niet thuis in de
Gemeentewet. Ik vraag de minister of hij ons kan vertellen hoe het staat met
de belofte die destijds in de Tweede Kamer is gedaan, dat er snel een wet
over de openbare orde zou komen. In een dergelijke wet zouden al dit soort
bepalingen uit de Gemeentewet en de Woningwet namelijk goed kunnen worden
ondergebracht.Dus, voorzitter, ik vind dat de indieners met dit wetsvoorstel de openbare
orde in dit huis hebben verstoord. Ik heb deze aanschrijving aan ze gericht
zonder dat ze overigens enig recht op schadevergoeding hebben.De voorzitter:Er komt nog tijd om orde op zaken te stellen!De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. Ter wille van de duidelijkheid merk ik vooraf op dat ik in
vervolg van de schriftelijke behandeling van het wetsvoorstel, hier het woord
mag voeren namens de fracties van de SGP en de ChristenUnie.Ze hebben er lang op moeten wachten, de indieners, aleer hun initiatiefvoorstel
het eindstadium van de parlementaire behandeling heeft mogen bereiken. Ze
kunnen aanspraak maken op waardering voor hun doorzettingsvermogen. Immers,
hun wetsvoorstel, toen nog van de leden Van Heemst en Korthals, werd op 11
december 1995 aan de Tweede Kamer aangeboden. In de memorie van toelichting
schreven zij toen dat hun op basis van reacties allereerst duidelijk was geworden
"dat een dringende noodzaak bestaat om op korte termijn te komen tot een wettelijke
regeling". Het is nu ruim vijf jaar later. Het zou flauw zijn om nu te vragen
of na vijf jaar de urgentie van toen nog altijd even groot is of misschien
geheel is vervallen. Beide mogelijkheden laten zich denken, ware
het niet dat er sinds december 1995, zoals bekend, wel hetéén
en ander op wetgevend gebied is gebeurd om tegen de drugsoverlast vanuit gebouwen
op te kunnen treden. Op 11 maart 1997 behandelden wij in deze Kamer immers
de wijziging van de Gemeentewet (24699) houdende opneming daarin van de bevoegdheid
van de burgemeester om woningen, niet voor het publiek toegankelijke lokalen
of bij die woningen of lokalen behorende erven te sluiten bij verstoring van
de openbare orde. De gelijknamige wet van 13 maart 1997 – Staatsblad
132– met het nieuwe artikel 174a Gemeentewet is op 26 maart daaraanvolgend
in werking getreden, de zogenoemde Wet Victoria. Die wet is effectief gebleken,
ook al is zij in slechts enkele gemeenten toegepast. Maar hier geldt zeker
dat hoe minder gemeenten zich genoodzaakt weten om het sluitingsinstrumentarium
aan te wenden, hoe beter. Het wetsvoorstel dat wij vandaag behandelen en dat
in zekere zin valt te beschouwen als een vervolg op de Wet Victoria, zal,
indien het wet zou worden, waarschijnlijk nog minder worden toegepast, al
was het alleen maar vanwege de vergelijkenderwijs aanmerkelijk zwaardere bestuurslasten
die aan de toepassing ervan verbonden zijn.Voorzitter. Met het voorstel voor de Wet Victoria, die, als gezegd, de
sluiting van drugsoverlast veroorzakende panden mogelijk maakte, zijn de fracties
van de SGP en de ChristenUnie destijds akkoord gegaan. In het voorlopig verslag
inzake het voorliggende wetsvoorstel hebben deze fracties verklaard dat zij
voor het door de initiatiefnemers nagestreefde doel sympathie konden opbrengen.
Zij hadden en hebben echter ook vrij ernstige bedenkingen. Vooraf willen wij
echter gaarne verklaren, net als de PvdA-fractie heeft gedaan in het voorlopig
verslag, dat het nader gewijzigd wetsvoorstel gedurende de verschillende fases
van zijn ontstaansgeschiedenis bepaald aan kwaliteit heeft gewonnen. De lange
behandelingsduur is in dat opzicht bepaald geen verloren tijd geweest.Met de voorgestelde wijzigingen van de Woningwet, de Gemeentewet, het
Burgerlijk Wetboek en de Opiumwet, respectievelijk de artikelen I, II, IV
en V hebben wij niet de grootste moeite, al begrijpen wij wel de moeite die
de heer Pastoor verwoord heeft ten aanzien van de Woningwet. De meeste moeite
hebben wij met artikel III betreffende een uitbreiding van de Onteigeningswet.
Blijkens een brief van de Vereniging van Nederlandse gemeenten van 23 februari
2001, gericht aan de commissie voor Binnenlandse Zaken en de Hoge Colleges
van Staat, staat deze organisatie weliswaar positief ten opzichte van het
wetsvoorstel, maar ziet men toch nog de nodige voetangels en klemmen. Op de
door de VNG naar voren gebrachte bedenkingen zijn de initiatiefnemers desgevraagd
in de memorie van antwoord aan deze Kamer ingegaan, wat onze fracties betreft
op een bevredigende wijze. Dat laatste geldt wel in het bijzonder voorzover
het commentaar van de VNG tendeerde in de richting van een geringere bewijslast
voor de gemeente als zij overweegt tot onteigening te besluiten. Terecht nemen
de initiatiefnemers, zo menen wij, afstand van die suggestie.Met minstens evenveel overtuiging nemen wij afstand van de door de indieners
van het wetsvoorstel tijdens de mondelinge behandeling in de Tweede Kamer
geventileerde gedachte dat onteigening als sanctie, dat wil zeggen als strafmaatregel,
aangewend zou kunnen en mogen worden. In hun brief van 22 januari in reactie
op het nog te verschijnen artikel van de heer De Hoog in Bouwrecht nemen zij
nadrukkelijk afstand van die gedachte aan een strafmaatregel en stellen zij
volkomen terecht dat "veeleer sprake is van een herstelmaatregel".De voorgestelde uitbreiding van titel IV van de Onteigeningswet met een
artikel 77, eerste lid, onderdeel b, dat ertoe strekt onteigening mogelijk
te maken ter handhaving van of, beter gezegd, tot een duurzaam herstel van
de openbare orde is echter, hoe dan ook, een nieuw fenomeen. Een bewijs daarvoor
is dat het opschrift van titel IV, dat thans luidt "Over onteigening in het
belang van de ruimtelijke ontwikkeling en van de volkshuisvesting" moet worden
aangevuld met de woorden "van de openbare orde en van de handhaving van de
Opiumwet". Tevens bewijst dit het principiële karakter van de voorgestelde
onteigeningsmogelijkheid. Zij is niet zonder meer in de bestaande titel in
te voegen. In de memorie van antwoord zijn de indieners op de pagina's 4 en 5 uitvoerig
ingegaan op de grondrechtelijke aspecten van de door hen voorgestelde onteigeningsbevoegdheid.
Hun conclusie is, dat hoezeer het door hen beoogde doel ook afwijkt van de
doelen die de Onteigeningswet thans hanteert, dat doel binnen de reikwijdte
van het begrip "algemeen belang" in artikel 14 van onze Grondwet en artikel
1 van het eerste Protocol bij het EVRM-verdrag valt. Zij achten het óók
niet bezwaarlijk dat in casu sprake is van onteigening, niet om het onteigende
voor collectieve doelen te bestemmen, maar om het aan de eigenaar te onttrekken.
Om dit standpunt te schragen, wijzen zij nog op de onteigeningsmogelijkheid
van ontruimde, onbewoonbaar verklaarde woningen als bedoeld in artikel 77,
eerste lid, onder 5 van de Onteigeningswet.Ik wil enkele kanttekeningen maken bij deze verwijzing. Wat dit argument
betreft, mag ik er misschien toch op wijzen dat de onteigeningsmogelijkheid
van onbewoonbaar verklaarde woningen eerst via de wet van 1 augustus 1964,
de Overgangswet ruimtelijke ordening en volkshuisvesting – Staatsblad
344 – in artikel 77 van de Onteigeningswet terecht is gekomen. Dat gebeurde
tegen de zin van de toenmalige regering, die vond dat onbewoonbaarverklaring
niet ook amovering van woningen moest betekenen. Op zeer grote aandrang van
de Tweede Kamer kwam er ten slotte een derde nota van wijzigingen waarbij
het onderhavige geval werd toegevoegd. In de daarbij door de ministers van
Volkshuisvesting en Justitie gegeven toelichting werd echter aangetekend,
dat onteigening van een onbewoonbaar verklaarde woning hun alleen dan gerechtvaardigd
voorkwam, indien zich buiten deze onbewoonbaarverklaring omstandigheden zouden
voordoen die het aannemelijk maakten dat die woning in het publiek belang
zou moeten verdwijnen. Een na een ontruiming zeer ernstig in verval geraken
van zo'n woning, waardoor deze een in sterke mate ontsierend element was gaan
vormen, kon volgens de ministers zulk een omstandigheid zijn. Kortom, deze
ontstaansgeschiedenis samenvattend: men was zeer terughoudend bij de introductie
van deze onteigeningsgrondslag voor onbewoonbaar verklaarde
woningen.Het betoog van de indieners in de memorie van antwoord inzake de grondrechtelijke
aspecten van de voorgestelde onteigeningsbevoegheid komt erop neer dat de
grondrechtelijke bepalingen en de jurisprudentie terzake hier de nodige ruimte
laten. Dat handhaving of herstel van de openbare orde een algemeen belang
is, lijdt geen twijfel. Wat onzes inziens wel aan twijfel onderhevig is, is
de vraag of de inzet van het onteigeningsinstrumentarium voor het beoogde
doel voldoet aan de vereisten van subsidiariteit en proportionaliteit. Ik
spreek dan nog niet eens over het meer praktische aspect – maar niet
onbelangrijk – van de duur van de procedure, waarover de heer Pastoor
zo-even het een en ander heeft gezegd.Dat onteigening een zeer ingrijpend middel is dat ultimum remedium moet
blijven, geven de indieners toe. Wij zijn het ook met hen eens dat hun voorstel
beantwoordt aan de voorwaarden die in de nationale wet en in de algemene principes
van het internationale recht zijn vastgelegd. Evenmin is twijfelachtig, wat
de minister daar op een bepaald moment ook over gezegd mag hebben, dat degene
die op grond van de in het wetsvoorstel opgenomen bepaling wordt onteigend,
recht heeft op volledige schadeloosstelling.Wat voor onze fracties echter wel aan twijfel onderhevig blijft, is de
vraag of de voorgestelde onteigeningsbevoegdheid voldoet aan het evenredigheidsbeginsel.
Met andere woorden: is dit nog proportioneel te noemen? Immers, welk gevaar
loopt de openbare orde als een pand eenmaal is ontruimd en gesloten op last
van de burgemeester? En welke garantie bestaat er dat er na onteigening sprake
zal zijn van een duurzaam herstel van de openbare orde? Hoe duurzaam? Is voor
dat herstel van die openbare orde onteigening het geëigende, enige en
laatste middel? Ik meen dat ook de heer Jurgens tendeert naar de opvatting
dat onteigening voor dit doel een disproportioneel middel genoemd kan worden.Wij zijn het eens met de initiatiefnemers dat de strafrechtelijke verbeurdverklaring
in situaties die het voorstel wil bestrijden waarschijnlijk geen uitkomst
biedt, althans met te veel onzekerheden is omgeven en voor te veel complicaties
kan zorgen. Ik verwijs naar een artikel in Ars Aequi van december 2001 van
de heer Den Ouden dat als titel draagt: "Derde gestraft; de niet veroordeelde
eigenaar van een verbeurd verklaard goed in het strafrecht." Dat geeft een
goed antwoord op de suggestie van de heer De Hoog. Waarom zou de inzet van
een gemeentelijk voorkeursrecht geen passend alternatief voor onteigening
kunnen zijn? Wij zullen met bijzondere belangstelling de reactie van de initiatiefnemers
afwachten.De heer Platvoet (GroenLinks):Voorzitter. Ik sluit mij aan bij de waarderende woorden die de vorige
sprekers hebben geuit in de richting van de indieners. Ik denk dan vooral
ook aan hun uithoudingsvermogen.De vraag die onvermijdelijk opdoemt bij dit soort wetgeving is of die
wetgeving "het kwaad" bestrijdt. Het Amsterdamse metrostation Wibautstraat
bij mij om de hoek wordt regelmatig geschoond van junks die zich vervolgens
elders in de stad hergroeperen. Met drugs hangt een breed scala van criminaliteit
samen: handel, bolletjesslikkers, heroïneprostitutie, aan drugs gelieerde
wapenhandel, schietpartijen, bedreigingen, afpersingen, taxidrugskoeriers –
in Amsterdam een nieuw fenomeen na de liberalisering van de Taxiwet –
het zwarte telefooncircuit, duistere onroerendgoedhandel, drugskinderlokkers
op schoolpleinen, vrouwenhandel enz. Dat is voor de Amsterdammers onder ons
geen onbekend rijtje. Je moet je afvragen of een andere omgang met drugs –
afgezien van de voordelen die het voor de gebruikers zelf biedt – het
op termijn legaliseren van drugs en onder toezicht ter beschikking stellen
van verslaafden niet veel beter zou zijn dan deze wetgeving. Ik ga nu maar
over tot de bespreking van dit onderwerp, al sluiten wij niet uit dat bij
voortdurende overlast onteigening van een drugspand nuttig kan zijn voor de
geteisterde buurt. Nogmaals, wij denken niet dat de werkelijke problematiek
daarmee wordt opgelost.Veel woorden zijn in de aanloop naar deze behandeling gewijd aan de gedragingen
in de woning die de openbare orde verstoren op grond waarvan beide wetten
achtereenvolgens in werking gezet kunnen worden: de wet-Victoria en de wet-Victor.
Is het kraken van een woning zo'n ordeverstoring? Uit de toelichting van de
indieners blijkt weliswaar in een niet 100% heldere bewoording dat het alleen
om zogenaamde drugspanden gaat. In beginsel geldt het ook voor ordeverstoringen
als wapenhandel en prostitutie, maar het sluiten van woningen in de huidige
omstandigheden lijkt alleen gerechtvaardigd te kunnen worden in situaties
waarin drugsoverlast de oorzaak van de ordeverstoringen is. Zo valt het te
lezen in de memorie van antwoord. Dat prostitutie in beginsel ook als ordeverstoring
wordt aangemerkt, is toch wat vreemd met de legalisering van het bordeel in
het achterhoofd, tenzij het natuurlijk om illegale bordelen gaat. Wordt dat
ook bedoeld? Is het ook de intentie van de indieners dat de wet alleen geldt
in het geval van drugsoverlast of valt er ook een zweem van spijt in deze
zin te ontwaren dat de wet-Victoria, en dus ook de wet-Victor, niet van toepassing
is op krakers. Ook de heer Jurgens heeft daar al vragen over gesteld. Je kunt
daar nog wel een rijtje cafés aan toevoegen. Ik woon in een buurt waar
bordelen, drugspanden en cafés zijn. Ik kan u op een briefje geven
dat je van de cafés het meest last hebt.Waar baseren de indieners hun opvatting op dat het erop lijkt dat alleen
drugsoverlast kan worden aangepakt? Is dat een mening en staan daar ook andere
meningen naast, bijvoorbeeld die van de minister? Trouwens, welke definitie
van een drugspand hanteren de indieners? Recent is het nodige geschreven over
zogenaamde asociale gezinnen die hun omgeving terroriseren en uit hun woning
worden gezet. Zou deze wetgeving ook op hen van toepassing zijn?Het is de vraag of beide wetten noodzakelijke instrumenten zijn om de
overlast van drugspanden tegen te gaan. Er zijn vragen gesteld en ook beantwoord
over de evaluatie van de Wet Victoria. Ik las in de stukken dat die naar verwachting
in loop van 2001 zou zijn afgerond. Het is inmiddels 2002. Misschien heb ik
iets gemist, maar mijn logische vraag is toch hoe het daarmee staat. Opvallend
is dat Amsterdam naar mijn weten nauwelijks of geen gebruik
maakt van de Wet Victoria, terwijl Rotterdam vanaf 1997 115 drugspanden heeft
gesloten. Hebben de indieners een verklaring voor dit toch wel opmerkelijke
verschil?De Wet Victor stelt voor de Woningwet uit te rusten met artikel 16a dat
de aanschrijving regelt met betrekking tot een herbestemming. B en W kunnen
aanschrijven, maar de te maken afweging wordt niet gebonden aan enig criterium.
Waarom hebben de indieners nagelaten enige criteria te formuleren op grond
waarvan het college de stap tot aanschrijving kan zetten en – ook niet
onbelangrijk – op grond waarvan de gemeenteraad het door B en W terzake
gevoerde beleid kan controleren? Ik heb die vraag al bij de schriftelijke
voorbereiding gesteld en in antwoord daarop stelden de indieners dat het landelijk
vaststellen van criteria de gemeenten de ruimte zou ontnemen om naar de lokale
mogelijkheden en omstandigheden beleid te voeren, maar het hangt er natuurlijk
van af hoe ruim of hoe strak die wettelijke criteria worden geformuleerd.
Strekt naar de opvatting van de indieners de lokale vrijheid zich ook zo ver
uit dat ook andere ordeverstoringen dan die in of vanuit een drugspand ertoe
kunnen leiden dat na artikel 174a van de Gemeentewet, de Wet Victoria, ook
dit artikel 16a van de Woningwet in werking kan worden gezet? Vanuit een oogpunt
van lokale democratie vind ik het jammer dat in de wet niet op zijn minst
is vastgelegd dat de gemeenteraad criteria vastlegt waarbinnen B en W dienen
te handelen.Onduidelijkheid bestaat er bij mij ook over de termijnen. De sluiting,
zoals mogelijk gemaakt in artikel 174a, kent een bepaalde duur die de burgemeester
overigens kan verlengen. Kan artikel 16a door B en W in werking worden gezet
ook als de burgemeester geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid in
artikel 174a om de duur van de sluiting te verlengen? Is het naar de mening
van de indieners te verdedigen dat pakweg één week nadat de
burgemeester conform artikel 174a van de Gemeentewet een woning heeft gesloten
B en W een aanschrijvingsprocedure starten? Zo neen, welke beleidslijn valt
in dezen dan wel te verdedigen?De initiatiefwet stelt ook voor om de Onteigeningswet aan te vullen met
een bepaling dat een gebouw onteigend kan worden als er geen uitzicht wordt
geboden op een duurzaam herstel van de openbare orde. Ik wil dat duurzame
even benadrukken. Het begrijp "duurzaam" vinden wij in dit verband toch wel
discutabel. Hoe kan nu vooraf worden bepaald of de openbare orde zich duurzaam
zal herstellen en hoe lang is duurzaam? Is dat een maand, een jaar, tien jaar?
Het begrip "duurzaam" vinden wij ook discutabel omdat er ook geen duurzame
verstoring van de openbare orde hoeft plaats te vinden als alvorens artikel
174a in werking treedt. Een enkelmalige verstoring kan daartoe al aanleiding
geven, terwijl de onteigening kan worden doorgezet als er geen uitzicht is
op duurzaam herstel van de openbare orde.In een aparte reactie hebben de indieners nog gereageerd op een artikel
van mr. drs. de Hoog die stelt dat met deze wet de gemeenten een paard van
Troje in huis krijgen omdat het veroorzaken van overlast beloond wordt met
onteigening waarvoor vervolgens de nodige schadeloosstellingen moeten worden
opgebracht voor de eigenaren en de huurders. De reactie van de indieners lijkt
mij adequaat. Onteigening kost geld, maar een vrijgekomen pand levert ook
weer geld op. Sterker nog, de marktwaarde van een drugspand is waarschijnlijk
lager dan dat van een opgeschoond pand. Dus het zou nog lonend kunnen zijn
ook voor de gemeentekas.De reactie van de indieners op de vraagtekens die worden geplaatst bij
de relatie tussen deze wet, de Grondwet en het EVRM met betrekking tot onteigening
en het recht op de eigendom vind ik vrij overtuigend, al ben ik benieuwd naar
het antwoord op de indringende vragen die collega Jurgens over dit onderwerp
heeft gesteld.Naast de al genoemde argumenten kun je ook stellen dat er een algemeen
belang wordt gediend met een onteigening als daarmee de wettelijke bestemming
van het pand wordt hersteld, uitgaande van de veronderstelling dat drugshandel
bestemmingsvreemd is aan een woning.Over de wettelijke lokatie van de Wet Victor is al het nodige opgemerkt.
Die is niet in de Gemeentewet opgenomen bij Victoria, maar in de Woningwet.
Je zou kunnen zeggen dat er sprake is van een lat-relatie. Deze zal wellicht
niet erg duurzaam zijn, want de indieners melden dat de minister bezig is
met de Wet op de openbare orde en veiligheid. Dan ligt de vraag voor de hand:
kunnen Victor en Victoria niet beter samen verhuizen naar die wet. Kan de
minister ook iets vertellen over de voortgang van de wijziging van de Wet
op de openbare orde en veiligheid? Er is wel iets voor te zeggen om de Wet
Victoria te laten aansluiten op de Wet Victor in de Gemeentewet. Dit is immers
een logisch gevolg op die al eerder aangenomen wet. De heer Jurgens sprak
over een dik artikel; dit is waarschijnlijk juristentaal voor een lang artikel.
Het is een lang artikel, maar het lijkt mij de verstandigste oplossing beide
naar de nieuwe wet te laten verhuizen waar zij naar mijn mening uiteindelijk
ook thuishoren.Ik ben benieuwd naar de reactie van de indieners.De beraadslaging wordt geschorst.De heer Jurgens (PvdA):Is het de bedoeling dat wij deze discussie voortzetten na de dinerpauze?De voorzitter:Nee, dat is niet de bedoeling. De beraadslaging is geschorst tot een nader
tijdstip dat in nader overleg met de initiatiefnemers zal worden vastgesteld.De heer Jurgens (PvdA):Waarom is daartoe besloten? Waarom kunnen wij straks niet verder gaan?De voorzitter:In verband met de verwachtingen over het verloop van het debat vandaag,
is vanochtend al besloten dit niet te doen en ons vandaag te beperken tot
de eerste termijn. De behandeling van de notitie Reflecties is echter zo voortvarend
verlopen, dat de eerste termijn nog voor de dinerpauze kon worden afgerond.
In overleg met de initiatiefnemers is daartoe besloten.De heer Jurgens (PvdA):Het is niet verstandig deze heren zoveel tijd te geven om hun antwoord
voor te bereiden.De voorzitter:Dit lijkt mij heel verstandig en het is hen welgevallig. Zij zullen zich
eventueel laten assisteren door de heer Stam die vanavond niet aanwezig was,
maar nu kennis kan nemen van alles wat hier naar voren is gebracht. Ik geef toe dat wij vandaag wat hebben geïmproviseerd, maar in het
belang van de leden en de medewerkers is het zinvol dat wij nu de beraadslaging
schorsen. Het was vandaag een lange en indringende vergaderdag.Sluiting 20.05 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20012002-879-886.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl