Bijvoegsel met Aanvullende schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris van Financiën, mede namens de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en de minister van Economische Zaken, op vragen gesteld in eerste termijn van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag in verband met de invoering van een regulerende energiebelasting (24 250)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 839-846

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

10-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 12, pagina 839-846

12-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in vergadering

Bijvoegsel met Aanvullende schriftelijke antwoorden van de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij op vragen gesteld in de eerste termijn van de behandeling van de begroting voor 1996 van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (24 400 XIV)Pagina 847-855
12de vergadering; 12 oktober 1995Pagina 747-747
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Luchtvaartwet (24338)Pagina 747-747
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag in verband met de invoering van een regulerende energiebelasting (24250), en over de motie-Crone c.s. inzake nadere voorstellen bij gebleken knelpunten (24250, nr. 26); de motie-M.B. Vos inzake verbreding en verhoging van de regulerende energieheffing (24250, nr. 27); de motie-B.M. de Vries c.s. inzake een jaarlijkse rapportage over de gevolgen van het wetsvoorstel (24250, nr. 29)Pagina 778-781
Behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Economische Zaken (XIII) voor het jaar 1996 (24400-XIII), het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Fonds economische structuurversterking voor het jaar 1996 (24400-E) en het wetsvoorstel Wijziging van hoofdstuk XIII (Ministerie van Economische Zaken) van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten voor het jaar 1994 (slotwet/rekening)Pagina 747-777
Verslagen van de Commissies voor de verzoekschriftenPagina 747-747
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (donderdag 12 oktober 1995)Pagina 836-837
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 1996 (24400-XIV); het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Landbouw-Egalisatiefonds, Afdeling A, voor het jaar 1996 (24400-B); het wetsvoorstel Wijziging van hoofdstuk XIV (Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij) van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten voor het jaar 1994 (slotwet/rekening) (24309)Pagina 781-813
Noot met overzicht aardgas-verbruik per huishouden en actief bezuinigenPagina 838-838
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg over het persoonsgebonden budgetPagina 813-815
Bijvoegsel met Aanvullende schriftelijke antwoorden van de minister en de staatssecretaris van Economische Zaken op vragen gesteld in de eerste termijn van de behandeling van de begroting voor 1996 van Economische Zaken (24 400 XIII)Pagina 856-860
Bijvoegsel met Aanvullende schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris van Financiën, mede namens de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en de minister van Economische Zaken, op vragen gesteld in eerste termijn van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag in verband met de invoering van een regulerende energiebelasting (24 250)Pagina 839-846
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Economische Zaken (XIII) voor het jaar 1996 (24400-XIII); het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Fonds economische structuurversterking voor het jaar 1996 (24400-E); het wetsvoorstel Wijziging van hoofdstuk XIII (Ministerie van Economische Zaken) van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten voor het jaar 1994 (slotwet/rekening) (24308)Pagina 815-836
Regeling van werkzaamheden (donderdag 12 oktober 1995)Pagina 777-778

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Noot 3 (zie blz. 683)
 
 
 Bijvoegsel
 
 
 
 Aanvullende
schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris van Financiën, mede
namens de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
en de minister van Economische Zaken, op vragen gesteld in eerste termijn
van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet belastingen op
milieugrondslag in verband met de invoering van een regulerende energiebelasting
(24 250).
 
 
 Vraag van het lid Van Dijke (RPF): De prognoses zijn duidelijk
maar wat zijn de consequenties wanneer de belasting minder opbrengt dan verwacht?
Waarop komen dan de kosten te drukken van de terugsluismaatregelen? Of wordt
dan de heffing verhoogd?
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): Ook de geachte afgevaardigde
Lansink wijst op de gespannen verhouding tussen de regulerende doelstelling
van dit wetsvoorstel en anderzijds de benodigde opbrengst voor terugsluis.
 
 Antwoord:
 
 In de raming is zo goed mogelijk rekening gehouden met toekomstontwikkelingen.
Daarbij komt dat de opbouw van de belasting in 3 jaar plaatsvindt evenals
de terugsluis.
 
 Indien de belastingopbrengst inderdaad achterblijft bij de raming kan
dit betekenen dat het regulerend effect van de belasting succesvoller is geweest
dan wij aanvankelijk hebben aangenomen. Het is dan niet onze inzet om het
voordeel van het tot stand gebrachte energiebesparend gedrag aan de orde te
stellen. Het effect op de belastingopbrengst maakt onderdeel uit van de totale
endogene mutaties in de belastingopbrengst. Het verloop van de belastingopbrengst
wordt meegenomen in de begrotingsvoorbereiding van het eerst volgende begrotingsjaar.
Het is niet de bedoeling dat de belasting en de terugsluis jaarlijks in onderlinge
samenhang worden bezien tegen het licht van de nieuwe ontwikkelingen met betrekking
tot energieverbruik. 
 
 
 Vraag van de leden De Vries (VVD) en Lansink (CDA):
Mw. De Vries merkt op dat gasolie voor pleziervaartuigen niet extra belast
wordt. Zij is van mening dat hier het principe «de vervuiler betaalt»
van toepassing zou moeten zijn. De heer Lansink merkt in dit verband op dat
het vervallen van het verlaagd tarief per 1 januari 1993 geen steekhoudend
argument is.
 
 
 Antwoord:
 
 De energiebelasting ziet niet op brandstoffen die worden gebruikt in de
verkeers- en vervoerssector.
 
 Voor de afbakening tussen verkeers- en vervoersdoeleinden en andere doeleinden
is aangesloten bij het in de accijnswetgeving gemaakte onderscheid. Dit is
met name gedaan om uitvoeringstechnische redenen, zowel gezien vanuit de kant
van de belastingdienst als van de kant van belastingplichtige. De regulerende
belasting wordt immers geheven als was zij een accijns. Dat betekent hetzelfde
heffingsmoment en dezelfde controlesystematiek. De kleur van de gasolie, blank
of rood, is daarbij een belangrijk element. Het hanteren van een ander onderscheid
is praktisch ondoenlijk. Het zou betekenen dat voor blanke gasolie twee tarieven
zouden gelden: een tarief met energiebelasting voor de pleziervaart en een
tarief voor andere doeleinden zonder energiebelasting. Dit levert controletechnisch
gezien grote bezwaren op en vergroot de fraudemogelijkheden. Ook het heffen
van de belasting wordt gecompliceerd, doordat de bestemming niet bij uitslag
uit de accijnsgoederenplaats, het belastbaar feit voor de accijns, kan worden
vastgesteld, maar vaak pas bij levering aan de eindverbruiker. Wij wijzen
er bovendien op dat voor de vervoerssector een afzonderlijk traject geldt,
waarvoor nog onlangs een wetsvoorstel bij de Kamer is ingediend tot het reëel
constant houden van de accijnzen van de in die sector gebruikte brandstoffen.
Bovendien voorziet het regeerakkoord ook in reële accijnsverhogingen
indien de ontwikkelingen in de ons omringende landen dat mogelijk maakt. Het
gaat hier onder meer om de blanke gasolie. Doordat ook de pleziervaart verplicht
gebruik moet maken van blanke gasolie, is het hiervoor bedoelde traject ook
op brandstoffen gebruikt door pleziervaartuigen van toepassing.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): De heer Lansink merkt op dat
het kabinet in de schriftelijke stukken onvoldoende aandacht besteedt aan
de relatie tussen de Wet belastingen op milieugrondslag en de nieuwe regulerende
energiebelasting, die als een vreemde variant op de regulerende heffing in
die wet wordt geschoven.
 
 
 Antwoord:
 
 In antwoord op een zelfde vraag van de leden van de VVD-fractie hebben
wij in hoofdstuk 4 van de Nota naar aanleiding van het verslag verwezen naar
Hoofdstuk 4 van de memorie van toelichting, aangezien daarin uitgebreid is
ingegaan op de verhouding tussen de huidige in de Wbm opgenomen brandstoffenbelasting
en de regulerende energiebelasting. Het ontgaat ons waarom de regulerende
energiebelasting een vreemde variant zou zijn, die niet in die wet zou thuishoren.
In dit verband zij nog gewezen op artikel 22 van de Wet belastingen op milieugrondslag,
waarin een regulerende heffing op bepaalde soorten benzine is opgenomen.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): De heer Lansink stelt voor
de werking van de wet te beperken tot één jaar, waarna opnieuw
bezien wordt of een verdere verhoging van de gastarieven wenselijk is.
 
 
 Antwoord:
 
 De stapsgewijze verhoging van de tarieven voor aardgas en minerale oliën
is ingegeven door de wens om mogelijke ongewenste economische effecten
en risico van een dubbele compensatie zo veel mogelijk te beperken. Wij geven
dan ook de voorkeur aan verhogingen volgens het tijdpad.
 
 
 Vraag van de leden De Vries (VVD) en Lansink (CDA):
De heer Lansink vraagt waarom het Kabinet zo gemakkelijk voorbij gaat aan
de kritiek van de organisaties van werkgevers en welke veiligheden worden
ingebouwd om de door de stuurgroep Wolfson al ingeschatte risico's (bij de
A- en B- maar ook bij de lichte C-varianten) te vermijden. Ook mevrouw de
Vries wijst erop dat in de stukken de regering ervan uit gaat dat de energiebelasting
zich niet zal vertalen in een loonprijsspiraal en dat hierover met de vakbonden
is gesproken. Zij vraagt wanneer hier duidelijkheid over is. Immers, als de
energieheffing zich onverhoopt wel in looneisen zou vertalen heeft dit een
nadelig effect op de werkgelegenheid. In een periode van 6 jaar zou dit 9.000
tot l2.000 banen kosten, aldus de nota naar aanleiding van het eindverslag.
In de MvT staat vermeld dat het per saldo 20.000 banen zou kosten. Kan dit
verschil verklaard worden (CPB-berekening uitgaande van de FKSEC-loonvariant)?
 
 
 Antwoord:
 
 De kritiek van de werkgeversorganisatie richt zich ondermeer op de in
hun ogen niet inkomensneutrale terugsluizing en het effect daarop op de werkgelegenheid.
Dit berust naar onze mening echter op een misvatting. In de berekeningen
van de werkgeversorganisatie wordt nog uitgegaan van de cijfers zoals die
door het CPB zijn gehanteerd in het kader van de doorrekening van het Regeeraccoord.
In het wetsvoorstel is aangegeven, dat deze energiegebruikscijfers op basis
van CBS-statistieken een aanpassing behoeven. In het wetsvoorstel is uiteengezet
dat op basis van deze nieuwste cijfers de terugsluizing zodanig vorm is gegeven,
dat de onderscheiden groepen (groot-, midden- en kleinbedrijf) worden gecompenseerd.
In het kader van het wetsvoorstel zijn een aantal maatregelen genomen, die
de door het CPB niet geheel ondenkbeeldig geachte risico's op dubbele compensatie
aanzienlijk verkleinen. Zo wordt ondermeer een heffingsvrije voet geïntroduceerd,
omdat van het niet-belasten van een deel van het verbruik een drukkende werking
uit gaat op de gemiddelde gas- en electriciteitsprijs. Voorts wordt gewezen
op de stapsgewijze invoering en de gekozen wijze van terugsluizing, die ook
beogen dit risico van dubbele compensatie te mitigeren. Door de vormgeving
van de heffing en de oproep van de vakcentrales om in de loononderhandelingen
uit te gaan van de afgeleide prijsindex – zoals nu ook reeds te doen
gebruikelijk – meent het kabinet het risico van een dubbele compensatie
in voldoende mate beperkt te hebben. In de MvT wordt op pag. 28 gesproken
over een initiële stijging van de consumptieprijsindex, in het geval
er geen belastingvrije voet wordt gehanteerd, van 0,8%. Volgens de standaard
FKSEC-loonvariant veroorzaakt deze loonstijging een maximaal negatief werkgelegenheidseffect
van 22.000 personen op termijn van zes jaar. De variant uit Werkdocument
64 levert circa vijf jaar na de introductie, afhankelijk van het energieprijsscenario,
een werkgelegenheidseffect op tussen +2.000 en +5.000. Bij een volledige prijscompensatie
boven de terugsluizing zou een negatief werkgelegenheidseffect in het meest
ongunstige geval van 20.000 personen op termijn van zes jaar optreden. Door
de introductie van een belastingvrije voet bedraagt de initiële stijging
van de consumptieprijsindex circa 0,5%. Dit betekent dat er onder de veronderstelling
van dubbele compensatie een werkgelegenheidsverlies van per saldo 9.000 tot
12.000 personen optreedt na zes jaar.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): Het saldo van heffing in combinatie
met een mix van terugsluismaateregelen pakt minder neutraal uit dan het kabinet
suggereert. Bedrijven met een laag fiscaal inkomen worden niet of nauwelijks
gecompenseerd.
 
 
 Vraag van de leden de Vries en Remkes (VVD): Ondernemers
met weinig personeel, geringe bedrijfsresultaten en een relatief hoog onbeïnvloebaar
energieverbruik springen er niet goed uit. Ziet de regering nog mogelijkheden
om voor deze groepen de pijn enigszins te verzachten? 
 
 
 Antwoord:
 
 Het kabinet heeft gekozen voor een generieke heffing en generieke terugsluismaatregelen.
Bij de keuze voor de mix van terugsluismaatregelen met betrekking tot het
zakelijk verbruik heeft het kabinet in het bijzonder gestreefd naar een neutraal
resultaat voor én het grootbedrijf als groep én het midden-
en kleinbedrijf als groep. Het kabinet is van mening dat het in deze opzet
is geslaagd: voor het grootbedrijf is het netto effect berekend op plus 5
miljoen, voor het midden- en kleinbedrijf op plus 10 miljoen. De door het
kabinet gekozen benadering brengt met zich mee, dat het saldo van heffing
en terugsluis op meso- en microniveau niet noodzakelijkerwijs neutraal is.
In de nota naar aanleiding van het verslag zijn bijvoorbeeld de effecten voor
de verschillende sectoren weergegeven. Daaruit blijkt dat op dit niveau sprake
is van zowel plussen als minnen. Uitgedrukt in percentage van de toegevoegde
waarde blijken de effecten echter beperkt van omvang: met uitzondering van
de horeca spreken we over een marge tussen de +0,1% en –0,2%. Het kabinet
acht al met al deze uitkomsten aanvaardbaar en ziet hierin geen aanleiding
om via ingewikkelde specifieke maatregelen – waarvan bovendien het risico
wordt gelopen op strijdigheid met de Europese regelgeving – specifieke
groepen extra te compenseren. Op dit punt zijn wij met de VVD van mening dat
het fiscale instrument in dit kader zo veel mogelijk generiek moet worden
ingezet. Ten aanzien van de naar voren gebrachte ondercompensatie van bedrijven
met een laag fiscaal inkomen: * de verlaging van het percentage overhevelingstoeslag
is ook voordelig voor bedrijven met een laag fiscaal inkomen * winstinkomen
kan van jaar op jaar sterk fluctueren; een relatief klein voordeel in het
ene jaar kan worden afgewisseld met een relatief groot voordeel in het volgende
jaar
 
 
 Vraag van het lid Leerkes: Voor ouderen is sprake van een hoger
energieverbruik; geeft de verhoging van de ouderenaftrek hiervoor voldoende
compensatie? Verstookt de gemiddelde oudere voor een ruime gulden meer per
maand dan een jonger iemand? 
 
 
 Antwoord:
 
 De door het kabinet voorgestelde verhoging van de ouderenaftrek is gerelateerd
aan het hogere energieverbruik van ouderen in de eerste 25%-inkomenscategorie
(het laagste inkomenskwartiel). Uit cijfers van het CBS blijkt dat ouderen
in die inkomensklasse circa 7,5% méér energie verbruiken dan
het gemiddelde van die inkomensklasse. Een verhoging van de ouderenaftrek
met f 100 geeft globaal een adequate compensatie voor de heffing over dit
hogere energieverbruik.
 
 
 Vraag van het lid Schutte (GPV): De heer Schutte merkte op
de uitkomsten van het EIM-rapport aan de magere kant te vinden.
 
 
 Antwoord:
 
 Het EIM is bij de totstandkoming van het onderzoek over de regulerende
energiebelasting uitgegaan van eigen gegevens, waarschijnlijk gebaseerd op
enquête-onderzoek. Met betrekking tot het totaal van de opbrengsten
spoorden de uitkomsten van het EIM met de aanvankelijk door het CPB berekende
opbrengsten. Later is echter – mede in overleg met het CPB zelf –
komen vast te staan dat enige bijstelling van de resultaten van het CPB noodzakelijk
was. De belangrijkste punten hierbij waren een temperatuurcorrectie en de
zgn. homogeniteitsveronderstelling.1 Te zamen met andere correcties
leidde dit tot een neerwaartse aanpassing van de opbrengsten met ca. 200 miljoen.
Dit bedrag werd vrijwel volledig in mindering gebracht op de bijdrage van
het particuliere bedrijfsleven, exclusief landbouw, aan de regulerende energiebelasting.
 Het kabinet heeft zich gebaseerd op gegevens van het CBS. Hoewel het CBS
zich ook op enquête-gegevens baseert heeft zij de mogelijkheid om de
totalen van de enquête-gegevens te confronteren met de feitelijke gegevens
van het werkelijke totaalverbruik. Hierdoor winnen de cijfers aan betrouwbaarheid.
 De uiteindelijk door het kabinet gepresenteerde totalen zijn afgestemd met
zowel het CBS als het CPB.
 
 
 Vraag van het lid Schutte (GPV): Is het juist dat uit het overzicht
op blz. 76 van de nota n.a.v. het verslag kan worden afgeleid dat de grootverbruikers
aan de belasting zullen gaan verdienen?
 
 
 Antwoord:
 
 In genoemd overzicht worden de effecten van heffing en terugsluis gepresenteerd
voor het grootbedrijf. Bij de hantering van deze term is
uitgegaan van bedrijven met meer dan 100 werknemers. Over het algemeen zijn
grootbedrijven ook grootverbruikers.maar
het is zeker niet zo dat alle grootverbruikers onder het grootbedrijf vallen.
Integendeel: voor elektriciteit bij voorbeeld zit meer dan de helft van het
totale aantal grootverbruikersaansluitingen in het kleinbedrijf. Het is niet
bekend wat het saldo is van heffing en terugsluis voor bedrijven met een grootverbruikersaansluiting.
Uit de nota n.a.v. het verslag kan wél worden afgeleid dat het saldo
van heffing en terugsluis in de structurele situatie voor het totale grootbedrijf
een bescheiden voordeel (ca. 5 miljoen) te zien geeft.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): De heer Lansink merkt op dat
het kabinet bijdraagt aan verwarring met het begrip regulerende energiebelasting.
Uit de literatuur maar ook uit de in Nederland gevoerde discussie moet volgens
hem worden opgemaakt dat milieubelastingen en regulerende heffingen uitdrukkelijk
van elkaar moeten worden onderscheiden.
 
 
 Antwoord:
 
 Milieu-aspecten kunnen in het belastingstelsel onder meer een plaats krijgen
door nieuwe belastingen waarin het milieu-aspect tot zijn recht komt. Een
dergelijke belasting kan daarbij op twee theoretisch te onderscheiden manieren
worden ingezet, enerzijds met het doel om algemene middelen te verwerven,
waarbij bij de keuze van de belastinggrondslag en het object milieu-overwegingen
een rol spelen (zoals bij de grondwaterbelasting, afvalstoffenbelasting en
brandstoffenbelasting binnen de Wbm het geval is) en anderzijds met het doel
om milieudoelstellingen te bereiken (de regulerende energiebelasting waarvan
de opbrengst wordt teruggesluisd). Reeds in de memorie van antwoord bij de
Wet belastingen op milieugrondslag (Kamerstukken II 1992/93, 22 849, nr. 6,
blz. 5) is op dit theoretische onderscheid ingegaan door de toenmalige CDA-staatssecretaris
Van Amelsvoort. Ook is in de memorie van antwoord bij de Wet belastingen op
milieugrondslag (Kamerstukken I 1993/94, 22 849, nr. 91c, blz. 7 en 8) een
overzicht gegeven van de formele terminologie en de relatie met vaak gebruikte
andere termen. Ook daar is opgemerkt dat naar hun doelstelling belastingen
kunnen worden onderscheiden in financierende en regulerende belastingen. De
regulerende energiebelasting is opgenomen in de Wet belastingen op milieugrondslag
omdat binnen deze wet afzonderlijke milieugerelateerde belastingen zijn opgenomen.
Wij onderschrijven de stelling van het CDA dat er geen principiële bezwaren
bestaan tegen het gebruik van belastingen als instrument voor ecologische
politiek, omdat het natuurlijk milieu een collectief goed is.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): De heer Lansink merkt op dat
door de te snelle nota naar aanleiding van het verslag de bewindslieden te
veel vragen schuldig moeten blijven en geeft als voorbeelden het halen van
de datum van 1 oktober voor EnergieNed, het beleid na 1 januari 1998, het
standpunt van de Europese Commissie over de vrijstelling glastuinbouw en de
gevolgen van de regulerende energiebelasting voor de NS, in het bijzonder
de stations.
 
 
 Antwoord:
 
 De brief van EnergieNed van 6 september eindigt met de constatering dat
de invoeringsdatum van 1 januari 1996 voor de energiebedrijven slechts haalbaar
is indien de uitvoeringsregels vóór 1 oktober 1995 zijn vastgesteld.
Onze reactie hierop is opgenomen aan het slot van paragraaf 1.1. van de Nota
naar aanleiding van het verslag. De leden van de CDA-fractie hebben gevraagd
naar de inzet van het instrument «regulerende energieheffing»
op lange termijn. Wij hebben daarop geantwoord dat wij het prematuur achten
op dit moment uitspraken te doen over de situatie na 1 januari 1998 en dat
een en ander sterk afhankelijk is van de stand van zaken op het Europese vlak
met betrekking tot dit soort belastingheffing. Zoals in de nota naar aanleiding
van het verslag is aangegeven zijn op 4 augustus 1995 de bijzondere regelingen
voor op duurzame wijze geproduceerde elektriciteit en voor
de glastuinbouw, zoals opgenomen in het wetsvoorstel, door de Nederlandse
regering krachtens de verplichting die voortvloeit uit artikel 93, derde lid,
van het EG-verdrag, aangemeld bij de Europese Commissie. Op verzoek van Nederland
heeft begin september een overleg plaatsgevonden met de betrokken Commissie-diensten.
Op 27 september en 5 oktober zijn nadere gegevens verstrekt aan de Europese
Commissie. Wij zijn thans in afwachting van een reactie van de Commissie.
De Commissie is op de hoogte van het streven van de Nederlandse regering om
de regulerende energiebelasting per 1 januari 1996 in te voeren. Wij gaan
er van uit dat – zoals wij reeds eerder opmerkten in de memorie van
toelichting en de nota naar aanleiding van het verslag – de vorenbedoelde
bijzondere regelingen, waaronder de regeling voor de glastuinbouw, verenigbaar
zijn met de Europese regelgeving. Zoals wij reeds in de nota naar aanleiding
van het verslag opmerkten zijn de gevolgen van de regulerende energiebelasting
voor de NS, in het bijzonder de stations afhankelijk van het al dan niet beschikken
over een aansluiting met een maximale doorlaatwaarde van 3x80A. Indien dit
het geval is, is sprake van een kleinverbruiker voor elektriciteit. Het is
ons niet bekend of voor de NS per saldo uit de energiebelasting en terugsluizing
voor- of nadeel optreedt.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): Regulerende heffingen plus
terugsluis moeten gunstig uitpakken voor de mensen en bedrijven die tot energiebesparingen
kunnen komen, en negatief voor mensen die zich niet voor energiebesparing
inzetten. Het wetsvoorstel voldoet niet aan deze eisen.
 
 
 Antwoord:
 
 Door de regulerende energieheffing zal de eindverbruikersprijs voor energie
stijgen. Daarmee wordt een prikkel gegeven om zuiniger om te gaan met energie.
Naarmate er meer energieverbruik plaatsvindt stijgt de te betalen energiebelasting.
Deze prikkel wordt versterkt door het feit dat de terugsluismaatregelen zijn
afgestemd op een gemiddeld verbruik. Naarmate het energieverbruik lager dan
dit gemiddelde komt te liggen, overtreft het voordeel van de terugsluismaatregelen
het nadeel van de belasting. Wat betreft de mogelijkheden van energiebesparing,
zowel voor huishoudens als de utiliteitsbouw en het MKB zijn in de Nota en
de Vervolgnota Energiebesparing besparingsmogelijkheden geïndentificeerd
oplopend tot een 23%-energie-efficiency-verbetering. Makro gezien ligt er
voor huishoudens en bedrijven dus geen beperking om tot verdere energiebesparing
te kunnen komen.
 
 
 Vraag van het lid Vos (GroenLinks): Zijn aanvullende maatregelen
- via verhoging REB – overwogen in het kader van het geconstateerde
CO2-gat?
 
 
 Antwoord:
 
 Zoals reeds eerder is aangegeven in de nota naar aanleiding van het verslag
houden de reikwijdte en tarieven in het thans voorliggende wetsvoorstel op
dit moment op evenwichtige wijze rekening met aspecten van milieu, fiscaal
vestigingsklimaat en inkomensbeleid. Thans wordt niet overwogen met het oog
op de CO2 reductie te komen tot een verbreding of verhoging van de energiebelasting.
 
 
 Vraag van het lid De Vries (VVD): Kunt u in het kader van de
VAMIL-regeling nagaan welke praktische problemen er ontstaan met betrekking
tot vergunningverlening als men van de VAMIL gebruik wil maken?
 
 
 Antwoord:
 
 Met betrekking tot de vraag over de VAMIL, wordt het volgende opgemerkt.
Anders dan in de vraag wordt gesuggereerd, kent de VAMIL-regeling geen vergunningenstelsel
maar komt de investering in een bedrijfsmiddel in aanmerking voor vrije afschrijving
indien het bedrijfsmiddel voorkomt op de zogenoemde milieulijst en de belastingplichtige
de investering binnen een bepaalde termijn aanmeldt. Daarbij dient een accountantsverklaring
te worden overgelegd omtrent de juistheid en volledigheid van de vermelde
gegevens betreffende het bedrijfsmiddel. In november l994 is de Evaluatie
van de VAMIL-regeling aan de Tweede Kamer aangeboden. Bij deze evaluatie is
van problemen bij de vergunningverlening niets gebleken. In deze situatie
zijn voor zover bij ons bekend intussen geen wijzigingen opgetreden.
 
 
 Vraag van het lid Schutte (GPV): De heer Schutte vindt het
niet meer dan logisch dat de energiebelasting afzonderlijk op de energierekening
wordt vermeld en hij verzoekt de regering de distributiebedrijven daartoe
te verplichten. Naar zijn mening moeten die bedrijven een extra administratieve
last daar maar voor over hebben.
 
 
 Antwoord:
 
 Zowel de energiebedrijven (EnergieNed) als de oliebranche hebben laten
weten bezwaren te hebben tegen een dergelijke verplichting (administratieve
lastenverzwaring). EnergieNed zal wel aan haar leden een positief advies ter
zake uitbrengen, maar de leden zijn uiteraard niet verplicht dit op te volgen.
 De oliebranche heeft ernstige bezwaren: – dit vergt wederom kostbare
aanpassingen in administratieve systemen; – andere heffingen (accijns,
Wbm en COVA-heffing) worden ook niet op factuur vermeld; – het belang
van afzonderlijke vermelding in handelssfeer is niet aanwezig; in de schakel
die levert aan de verbruiker valt de vermelding op de factuur immers weer
weg. Gegeven deze aspecten hebben wij de voors en tegens van deze gedachte
afwegend ervoor gekozen een dergelijke verplichting niet op te leggen.
 
 
 Vraag van het lid Van Dijke (RPF): Indien de energieprijzen
in de toekomst gaan dalen, wordt de belasting dan verhoogd om dezelfde effectiviteit
te behalen?
 
 
 Antwoord:
 
 Het wetsvoorstel voorziet in stapsgewijze verhoging van de tarieven voor
aardgas en voor de in de heffing betrokken minerale oliën. Voor 1 januari
1998 zal het structurele tarief niet worden bereikt. Het is prematuur om thans
uitspraken te doen over de periode na 1998.
 
 
 Vraag van het lid Schutte (GPV): De heer Schutte merkt op dat
het argument om uit concurrentie-overwegingen de grootverbruikers en glastuinbouw
van de energiebelasting uit te zonderen even goed opgaat voor
het midden- en kleinbedrijf. Hij is er dan ook niet zo zeker van dat Europa
dit niet zal veroordelen als een discrimatoire maatregel.
 
 
 Antwoord:
 
 Wij menen dat er goede aanknopingspunten zijn voor de uitzondering van
de grootverbruikers en de glastuinbouw. Deze vinden wij met name in de ontwerp-richtlijn
CO2-energieheffing en in de kaderregeling inzake staatssteun t.b.v. het milieu.
 De ontwerprichtlijn CO2-energieheffing van de Europese Commissie voorziet
in de mogelijkheid om een progressieve vermindering van de verschuldigde belasting
voor energie-intensieve bedrijven of een tijdelijke en volledige vrijstelling
indien de ondernemingen krachtige pogingen tot energiebesparing of vermindering
van CO2-emissies in het werk hebben gesteld, op te nemen. In de communautaire
kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu van de Europese
Commissie is opgemerkt dat uitzonderingen kunnen worden toegestaan om een
verlies op internationaal concurrentievermogen goed te maken en tevens rekening
te houden met de tegenprestatie die van die ondernemingen wordt verlangd in
de vorm van maatregelen tot beperking van de door hen veroorzaakte vervuiling.
 
 
 Vraag van de leden Schutte (GPV) en Van Dijke (SGP):
Energieheffing voor energie-intensieve bedrijven. De heer Schutte vraagt
om een studie voor de langere termijn naar de mogelijkheid van een energieheffing
voor energie-intensieve bedrijven gecombineerd met meer specifieke terugsluismaatregelen.
De heer Van Dijke merkt op dat er toch middelen moeten zijn te bedenken voor
een bijzondere compensatie voor de energie-intensieve bedrijven, buiten de
vrijstelling van de energiebelasting om en vraagt of een algehele energieheffing
niet beter zou aansluiten op de te verwachten regulerende heffing in Europees
verband.
 
 
 Antwoord:
 
 Met een groot deel van de energieintensieve industrie zijn al afspraken
gemaakt zodat deze naar vermogen een steentje bijdraagt. Doorslaggevend is
echter dat het aspect concurrentiepositie nu juist voor de energie-intensieve
industrie zeer zwaar zal wegen. Zelfs het oorspronkelijke voorstel van de
Commissie voor een verplichte Europese heffing bevat tegemoetkomingen aan
de energie-intensieve industrie in verband met de concurrentiepositie van
de Europese industrie op de wereldmarkt. Dit element kan naar ons oordeel
dan ook alleen in internationaal kader nader worden bezien. In dat internationaal
kader kan dan de suggestie van de heer Schutte en de heer Van Dijke voor goed
ontworpen specifieke terugsluismaatregelen cq een bijzondere compensatie voor
de energie-intensieve bedrijven een rol spelen. Het lijkt ons echter niet
mogelijk op nationaal niveau een zodanig specifieke terugsluis via lastenverlichting
te ontwerpen dat deze een heffing voor de energie-intensieve industrie aanvaardbaar
maakt.
 
 
 Vraag van het lid Remkes (VVD): De heer Remkes schetst als
probleempunt concerns met vestigingen die onder meerdere distributiebedrijven
vallen, in die situaties waarbij het energiegebruik van het gehele concern,
zodanig is dat het niet onder de heffing zou vallen, terwijl het gebruik van
de afzonderlijke vestigingen er wel onder valt. Hij vraagt of voor deze categorie
bedrijven niet een regeling moet worden getroffen.
 
 
 Antwoord:
 
 Zoals wij reeds opmerkten in de nota naar aanleiding van het verslag is
het niet de bedoeling dat alle vestigingen in Nederland die behoren tot één
concern, voor de toepassing van de energiebelasting als één
aansluiting moeten worden gezien. Hier is immers duidelijk sprake van meer
dan één aansluiting op het Nederlandse distributienet. Dit betekent
dat de bovengrens en de belastingvrije voet per lokatie worden bezien. Een
andere benadering zou er bovendien toe leiden dat de verschillende distributiebedrijven
in Nederland zouden moeten achterhalen of één bepaalde afnemer
op één bepaalde lokatie deel uitmaakt van een grotere onderneming.
Daarnaast zou moeten worden bepaald welke afnemer, die deel uitmaakt van een
grotere onderneming, over welk verbruik energiebelasting verschuldigd zou
zijn, gezien de bovengrenzen voor elektriciteit en aardgas per aansluiting.
Bovendien zouden dan de afzonderlijke afnemers niet elk afzonderlijk meer
de belastingvrije voet toegerekend krijgen. Dit zou de heffing te zeer compliceren.
Een gelijksoortige benadering geldt ook in het kader van de bestaande brandstoffenbelasting:
voor de bepaling van de te belasten hoeveelheid aardgas (van belang voor het
tarief dat immers boven 10 mln m3 lager is) wordt niet uitgegaan
van de afgenomen hoeveelheid van de verschillende vestigingen van een concern
in totaliteit, maar van elke vestiging afzonderlijk.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): De heer Lansink merkt op dat
gedelegeerde wetgeving zo veel mogelijk moet worden vermeden. Rechtszekerheid
dwingt naar zijn mening tot toetsing c.q. bijstelling van ministeriële
besluiten en AMvB's door de Kamer. Hij pleit er daarom voor zware voorhangprocedures
vast te leggen op grond waarvan de Kamer c.q. 30 leden van de Kamer wettelijke
behandeling kunnen afdwingen.
 
 
 Antwoord:
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag (paragraaf 5.3) zijn wij uitgebreid
op deze problematiek ingegaan. De bij het onderhavige wetsvoorstel gehanteerde
systematiek is gebruikelijk bij wetgeving waarvan de toepassing in de praktijk,
met een beperkt aantal belastingplichtingen, een grote mate van gedetailleerdheid
kent. Dit geldt voor de Wet belastingen op milieugrondslag, maar ook voor
bij voorbeeld de, onder verantwoordelijkheid van CDA-Staatsecretaris Van Amelsvoort,
tot stand gekomen Wet op de accijns. Daarnaast zijn de aanwijzingen voor
de regelgeving van belang. In aanwijzing 35 wordt vermeld dat in de wet geen
formele betrokkenheid van het parlement bij gedelegeerde regelgeving wordt
geregeld, tenzij daarvoor bijzondere redenen bestaan. Aangezien van een bijzondere
reden geen sprake is, zien wij geen aanleiding om voorhangprocedures in het
wetsvoorstel op te nemen.
 
 
 Vraag van de leden Crone, (PvdA), Schutte (GPV), Van der Vlies (SGP): Deze leden vragen naar de verhoging
van de kinderbijslag en naar mogelijkheden voor een verdere verhoging van
de kinderbijslag voor gezinnen met twee of meer kinderen (invulling Schutte:
f 40 per jaar; totale kosten f 45 mln).
 
 
 Antwoord:
 
 Bij brief van 17 juli 1995 (Kamerstukken TK 1994/95, 24 250, nr. 4) is
aangegeven dat over de definitieve cijfermatige invulling van de terugsluizing
besluitvorming plaats zou hebben in het kader van de besluitvorming over de
begroting 1996. Deze gang van zaken bood de mogelijkheid de terugsluismaatregelen
op basis van de dan beschikbare cijfers te finaliseren. Het is dan ook in
dat kader dat besloten is tot de extra verhoging van de kinderbijslag met
f 25. Dit met het oog op het koopkrachtbeeld dat mede door de invoering van
de regulerende energiebelasting zou ontstaan. Deze extra verhoging vloeit
dus, zoals in de Sociale Nota'96 ook is gesteld, voort uit het streven van
het kabinet om de koopkracht van sociale minima met kinderen te ondersteunen.
Mede tegen deze achtergrond achten wij de terugsluis evenwichtig. De inkomenspositie
van gezinnen met kinderen komt overigens nog aan de orde bij de bespreking
van het inkomensbeleid tijdens de behandeling van het begrotingshoofdstuk
van SZW.
 
 
 Vraag van de lid Van der Vlies (SGP): De regulerende energiebelasting
is bedoeld als ondersteunende maatregel van het CO2-beleid. Is die ondersteuning
niet juist nodig voor de grootverbruiker?
 
 
 Antwoord:
 
 De regulerende energiebelasting is gericht op het beperken van het kleinverbruik
van energie. Juist voor de diffuse doelgroep van huishoudens en de vele kleinere
bedrijven is een aanvullend instrument noodzakelijk. Een verhoging van de
energieprijs door het invoeren van een belasting op het energiegebruik is
een gewenste ondersteuning van het overige besparingsbeleid. Voor de grootverbruikers
is een andere benadering gekozen. Bij grootverbruikers is namelijk een meer
op individuele bedrijVen toegesneden aanpak mogelijk en uitvoerbaar. Grootverbruikers
van energie worden in grote lijnen via de meerjarenafspraken aangesproken
op hun verantwoordelijkheid om te komen tot energiebesparing. Omdat het hier
gaat om een relatief kleine groep verbruikers, is het mogelijk deze MJA's
waar nodig te ondersteunen door energiebesparingsvoorschriften op te nemen
in de milieu-vergunning op grond van de Wet milieubeheer. Zowel bij groot-
als kleinverbruikers is dus sprake van een mix van elkaar ondersteunende instrumenten,
toegesneden op de karakteristieken van de doelgroep.
 
 
 Vraag van de leden Van der Vlies (SGP) enLansink
(CDA): Moet in de specifieke situaties, waarin verhoogd energiegebruik gevolg
is van het voldoen aan milieudoelstellingen, en waarin de stand van de techniek
geen betere alternatieven toelaat, geen nadere regeling getroffen worden?
 
 
 Antwoord:
 
 Het is mogelijk dat de aanpak van bepaalde milieuproblemen gepaard gaat
met een hoger energiegebruik. In de meeste gevallen zal het hier echter gaan
om een relatief klein deel van het totale energiegebruik. Hierdoor, en doordat
de heffing wordt teruggesluisd, zullen eventuele negatieve financiële
consequenties gering zijn. Overigens is het van belang dat ook betreffende
milieu- investeringen zo energie-efficiënt mogelijk worden uitgevoerd.
De regulerende energiebelasting kan daartoe een prikkel geven. Daarnaast is
het door de overheid gefaciliteerde onderzoek er onder meer op gericht om
aan de milieu-eisen te kunnen voldoen met een zelfde of een lager energiegebruik.
 
 
 Vraag van het lid Schutte (GPV): De regering beargumenteert
te gemakkelijk dat de energiebelasting de werking en effectiviteit van de
bestaande instrumenten, zoals voorlichting en het MAP, zal bevorderen. Uiteraard
zal de belasting ondersteunend kunnen werken. Vooral geeft het echter een
negatieve prikkel, omdat een teveel aan energieverbruik wordt «bestraft»
met een hogere rekening. Hoe dit nu andere maatregelen kan bevorderen is mij
niet duidelijk.
 
 
 Antwoord:
 
 Wij zien de regulerende energiebelasting als een ondersteuning van andere
instrumenten. De effectiviteit van andere instrumenten wordt immers voor een
belangrijk deel bepaald door de energieprijs. Zo is voorlichting effectiever
indien aangetoond kan worden dat er behalve een positief milieu-effect ook
een substantieel financieel voordeel te behalen valt door aan energiebesparing
te doen. De regulerende energiebelasting heeft een hoge attentiewaarde: het
brengt energiebesparing (weer) onder de aandacht. Ook regelgeving wordt effectiever
doordat meer technieken economisch rendabel worden. Daarnaast is de regelgeving
beter handhaafbaar indien de doelgroep op basis van eigen kosten-baten afwegingen
tot gedragsverandering bereid is. Ook bij subsidieverlening – bijvoorbeeld
in het kader van het MAP – kan van ondersteuning door de belasting sprake
zijn. Voor het aantrekkelijk maken van bijvoorbeeld een HR-ketel is immers
minder subsidie nodig, hetgeen aanwending van het subsidiebudget in andere
richtingen mogelijk maakt.
 
 
 Vraag van het lid Schutte (GPV): Het onvermijdbare gebruik
zal voor een aantal groepen aanzienlijk hoger kunnen zijn dan 800 m3. Uiteraard kan men in geval van een oude woning op andere manieren
ook energie besparen. Maar dat zal niet altijd mogelijk zijn. De regering
erkent ook dat hier een probleem kan ontstaan, getuige de cryptische zin dat
«als bepaalde inkomensgroepen gemiddeld in slechtere huizen wonen dan
andere, dan is dit verschil al besloten in het verschil in gemiddeld verbruik
tussen de inkomensgroepen». Zit hier niet tevens de erkenning in dat
de terugsluizing niet zo evenwichtig is als wordt voorgesteld?
 
 
 Antwoord:
 
 Een huishouden met een gemiddeld verbruik voor zijn inkomensklasse krijgt
het bedrag aan heffing ongeveer teruggesluisd. Daarbij is geen rekening gehouden
met de manier waarop een huishouden zijn verbruik op het gemiddelde brengt.
Het kan dan gaan om grote gezinnen in goed geïsoleerde huizen, kleine
gezinnen in grote huizen, ouderen zonder centrale verwarming enz.. In dit
verband kan de «cryptische zin» als volgt worden toegelicht. Ons
is geen cijfermateriaal bekend dat uitsluitsel kan geven over hoe vaak een samenloop van laag inkomen, hoge energierekening en ongunstige
woningkenmerken voorkomt. Indien een dergelijke situatie vaak voorkomt leidt
dat echter noodzakelijkerwijs tot een hoog gemiddeld verbruik van lage inkomensgroepen.
Over het gemiddeld verbruik van huishoudens met een laag inkomen hebben wij
wel cijfers en met die cijfers is bij de vormgeving van heffing en terugsluis
rekening gehouden. Voor huishoudens met een bovengemiddeld verbruik, en niet
alleen voor hen, zijn er vaak voldoende mogelijkheden om het energieverbruik
te verminderen.
 
 
 Vraag van het lid Schutte (GPV): Zou het weglaten van de heffingsvrije
voet en compensatie via de inkomstenbelasting het energiebesparend effect
niet kunnen verhogen en een rechtvaardige compensatie vereenvoudigen?
 
 
 Antwoord:
 
 De introductie van de belastingvrije voet is bedoeld om de omvang van
de heffing te beperken, zonder de effectiviteit te veel te schaden. Bij de
gekozen belastingvrije voeten valt slechts een klein gedeelte van de gebruikers
met het gehele gebruik onder deze voeten. Weglaten van deze voeten zou de
effectiviteit daarom slechts marginaal verbeteren, temeer daar in huishoudens
met een dergelijk laag energiegebruik slechts weinig besparingsopties beschikbaar
zullen zijn. Daarbij komt dat de belastingvrije voet het heffingsbedrag per
huishouden met hetzelfde bedrag vermindert, ongeacht de hoogte van het inkomen.
Een dergelijk effect is met terugsluizing via de loon- en inkomstenbelasting
niet of alleen op ingewikkelde wijze te bereiken. Een rechtvaardige compensatie
wordt dus zeker niet vereenvoudigd door het weglaten van de belastingvrije
voet in de heffing.
 
 
 Vraag van het lid Van Dijke (RPF): Waarom is in Nederland voor
de grootverbruikers geen passende terugsluisregeling te vinden en in de Scandinavische
landen wel? Welke concrete verschillen zijn er tussen de Scandinavische landen
en Nederland waardoor hier een algehele energieheffing onmogelijk wordt? 
 
 
 Antwoord:
 
 De voorgestelde belasting richt zich op het kleinverbruik van energie.
De reikwijdte van de belasting wordt beperkt door bovengrenzen aan te brengen
in het verbruik, de plafonds van 170.000 m3 voor aardgas en 50.000
kWh voor elektriciteit. Het hanteren van deze bovengrenzen is mogelijk doordat
de energiedragers waar het in de Nederlandse situatie met name om gaat –
aardgas en elektriciteit – leidinggebonden worden geleverd. In de Scandinavische
landen, waar veel niet-leiding gebonden energiedragers als olie en kolen worden
gebruikt, is afbakening van het grootverbruik op deze wijze niet mogelijk.
Daarom vinden de tegemoetkomingen en vrijstellingen in deze landen op andere
wijze plaats (vrijstelling van bepaalde sectoren, buiten de heffing laten
van bepaalde energiedragers, aftrekmogelijkheden in de BTW, teruggavemogelijkheid
bij overschrijding van bepaald aandeel van energiekosten in de toegevoegde
waarde etc.) Naar ons oordeel is het in de Nederlandse situatie eenvoudiger
het oogmerk van dergelijke tegemoetkomingen te bereiken door het opnemen van
bovengrenzen in de wet.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): De gemiddelde omvang van het
onvermijdbaar verbruik ligt aanzienlijk hoger dan 800 m3, waarmee
deze belastingvrije voet een onhaalbare norm is.
 
 
 Antwoord:
 
 Wij zouden de belastingvrije voet niet willen betitelen als een norm.
Wij gaan er dan ook niet vanuit dat alle huishoudens hun verbruik terugbrengen
tot de belastingvrije voet. De introductie van de belastingvrije voet is bedoeld
om de omvang van de heffing te beperken, zonder de effectiviteit te veel te
schaden. De hoogte van de belastingvrije voet wordt dus niet alleen bepaald
door een oordeel over het onvermijdbaar zijn van een bepaald verbruik. Belangrijk
is ook dat de belastingvrije voet niet zo hoog is dat een te groot deel van
de gebruikers met het gehele verbruik onder de belastingvrije voet blijft.
Dat zou immers de effectiviteit te zeer aantasten. Bij de gekozen grens van
800 m3 is betreffend deel van de gebruikers beperkt tot circa 5%,
terwijl in samenhang met de gekozen terugsluismaatregelen ook voor de lage
inkomensgroepen sprake is van evenwicht tussen heffing en terugsluizing bij
gemiddeld energiegebruik. 
 
 
 Vraag van de leden Schutte en Lansink (CDA): De
belasting zal volgens de regering vooral het benodigde besparingstempo op
peil moeten houden. Betekent dit niet dat de CO2-doelstellingen nog steeds
niet volledig gehaald zullen worden? Zal het besparingseffect nog minder worden
indien de energieprijzen verder dalen? Uit de verbruikscijfers van de afgelopen
jaren, afgezet tegen de prijsontwikkeling kan worden opgemaakt dat de prijselasticiteit
zeer gering is.
 
 
 Antwoord:
 
 Over de stand van zaken met betrekking tot de CO2-doelstelling is de Tweede
Kamer geïnformeerd bij brief van 15 september 1995 over de «realisatie
van de NMP-2 doelstellingen klimaatbeleid». Bij de in deze brief vermelde
cijfers betreffende het behalen van de CO2-doelstellingen is rekening gehouden
met het invoeren van de nu voorgestelde regulerende energiebelasting per 1
januari 1996. Wij gaan voor de prijselasticiteit van het energieverbruik
niet af op doorkijkvellen, maar op computermodellen. In dit geval gaat het
om het CPB-model CENECA en de aanvullende analyse die op basis van de uitkomsten
van dat model door CPB en RIVM is gepleegd. Uit deze modeluitkomsten blijkt
het volgende verschijnsel: de belasting wordt effectiever naar mate de energieprijzen
hoger zijn. Bij lage energieprijzen is de belasting dus minder effectief,
maar des te noodzakelijker om de energiebesparingsinspanningen op peil te
houden. Door de lage energieprijzen staat immers ook de effectiviteit van
de andere energiebesparingsinstrumenten onder druk. De energieprijsverhoging
als gevolg van de belasting maakt deze besparingsinstrumenten aantrekkelijker,
dan wel zorgt ervoor dat zij aantrekkelijk blijven.
 
 
 Vraag van het lid Lansink (CDA): AER laat ontvangen; geen inhoudelijke
reactie. 
 
 
 Antwoord:
 
 * Letterlijk per omgaande na ontvangst op EZ naar Tweede Kamer gestuurd.
Daarom geen brief met inhoudelijke reactie. * AER-advies bevat nuttige elementen
Bijvoorbeeld – kiezen voor het bevorderen van energie-efficiency als
doelstelling voor het energiebeleid; – de heffing kan effectiever worden
gemaakt door een periodieke evaluatie en eventuele aanpassing; – blijven
werken aan bevorderen van internationale (Europese) heffing; goed afstemmen
met ons omringende landen.
 
 
 Vraag van het lid Jorritsma (D66): Stand van zaken in discussie
over voorstel MKB-Nederland bonus-malus regeling.
 
 
 Antwoord:
 
 Er loopt overleg tussen EnergieNed en MKB-Nederland. EZ stimuleert dit
overleg. Verwacht eind '95 uitkomst.
 
 
 Vraag van het lid Van der Vlies (SGP): Uit artikel in het Weekblad
voor Fiscaal recht getiteld «Operatie prikkelschuif» blijkt dat
noch prijsstijgingen noch prijsdalingen enige invloed hebben op het energieverbruik.
Ook AER constateert dat er geen eenduidigheid is over de daadwerkelijke effekten
van een hogere energieprijs. Is het effekt niet al te optimistisch ingeschat?
 
 
 Antwoord:
 
 De ontwikkelingen in het verbruik van energie worden door een groot aantal
faktoren bepaald (om er een paar te noemen: temperatuur, mate van isolatie
van huizen, aantal en verbruik van verwarmingstoestellen en elektrische apparaten
en vele andere), maar zoals ook de AER vaststelt is de prijselasticiteit negatief,
m.a.w. in overigens gelijke omstandigheden leiden hogere prijzen tot lager
verbruik. De AER constateert dat niet zozeer over de richting als wel over
de omvang van de effekten geen communis opinio bestaat. Het kabinet gaat,
rekening houdend met de specifieke vormgeving van de heffing uit van een besparingseffekt
van tussen 0,5 en 1,5% van het totale binnenlandse energieverbruik. Van de
beoogde doelgroep (kleinverbruikers) ligt het effekt echter aanmerkelijk hoger
op circa 5%.
 
 
 Vraag van het lid Van Dijke (RPF): Is 8% efficiency-verbetering
bereikt bij alle grote bedrijven of alleen bij mja-bedrijven? Hoeveel grote
bedrijven hadden in die tijd een mja en hoe is de huidige dekkingsgraad?
 
 
 Antwoord:
 
 In 12 industriële sectoren, die een derde van het industriële
energieverbruik (exclusief raffinaderijen) vertegenwoordigen (154 PJ) is 8%
besparing bereikt over 1989–1993. Dit betreft sectoren waarover als
eerste gegevens beschikbaar zijn gekomen. Ongeveer 750 bedrijven hebben een
mja gesloten, die inclusief raffinaderijen ongeveer 90% van het verbruik dekken.
 Cijfers tot en met 1994 volgen spoedig.
 
 
 Toelichting: Verschillende tariefsystemen gas versus elektriciteit *
Gas: schijvensystematiek Indeling tariefschijven voor aardgas 
 
 
 
 
 
 
 zone
 
 verschil in m3
 
 
 
 prijs 1-1-1995 
 
 
 
 
 
 
 
 
 a
 
 0–
  170.000
 
 39,76 
 
 
 
 
 
 b1
 
 170.0000– 1.000.000
 
 22,79
 
 
 
 
 
 b2
 
 1.000.0000– 3.000.000
 
 22,14 
 
 
 
 
 
 c
 
 3.000.0000–10.000.000
 
 20,39
 
 
 
 
 
 d
 
 10.000.0000–50.000.000
 
 18,59 
 
 
 
 
 
 e
 
 > 50.000.000
 
 17,70
 
 
 
 
 
 
 * Elektriciteit: indeling in grootverbruikers en kleinverbruikers (technisch
criterium) In de administratie van de distributiebedrijven wordt een ieder
ingedeeld in een van beide groepen. Aansluiting groter dan 3x80 Ampere is
grootverbruik.
 
 Bij keuze voor heffingsysteem spelen 2 elementen een rol: – Keuze
tussen plafond (het verbruik boven het plafond is niet belast) of een drempel
(indien verbruik boven drempel dan is het gehele verbruik vrijgesteld). –
Aansluiting bij bestaand tariefsysteem of inbreuk op deze systemen. Indien
ook de grootverbruikers van aardgas (d.w.z. degene die boven 170.000 m3 gas verbruikt) buiten de belasting moet worden gehouden is sprake
van twee problemen: 1. Schokeffecten (d.w.z. verbruikers die net onder 170.000
m3 verbruik zitten zullen de kraan even opendraaien of wellicht
zelfs doorleveren aan andere afnemers) 2. Het wijkt af van het bestaande
tariefsysteem. Door voor de REB verbruikers boven 170.000 m3 volledig
vrij te stellen zou er een precedent kunnen zijn voor grootverbruikers om
te bepleiten ook de normale doorloop van de schijven over te slaan, m.a.w.
een verbruiker die 10.000.000 m3 per jaar gas verbruikt
zou meteen het d-schijf tarief willen hebben en niet eerst door de a, b en
c-schijf willen gaan. De grootverbruikers van elektriciteit buiten de belasting
houden is eenvoudig te realiseren, immers: 1. Geen schokeffect, want door
grens van heffing bij 50.000 kWh te leggen treden er geen financiële
prikkels bij kleinverbruikers op om over te stappen naar een grootverbruikerscontract.
 2. Het sluit aan bij het bestaande systeem. 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-12-839-846.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl