Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Grondwaterwet (verbreding heffingsdoeleinden) (24546)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1996-1997, pag. 491-496

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

17-01-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

nr. 12, pagina 491-496

17-12-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24546Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de inkomensgrens ziekenfondsverzekering voor AOW-gerechtigden (25062)Pagina 483-491
Behandeling van de wetsvoorstellen: Wijziging van bepalingen van de Mediawet in verband met het omvormen van de met de inning van de omroepbijdragen belaste dienst van de Koninklijke PTT Nederland N.V. tot een publiekrechtelijk vormgegeven zelfstandig bestuursorgaan (24648); Wijziging van de Wet op de Geneesmiddelenvoorziening (adviesorganen) (24682); Instelling van de Waddenadviesraad (Wet op de Waddenadviesraad) (24704); Wijziging van de Wet op de inkomstenbelasting 1964; en vier andere wetsvoorstellenPagina 459-459
Presentie en opening (dinsdag 17 december 1996)Pagina 459-459
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet, de Waterschapswet, de Wet op de inkomstenbelasting 1964, de Wet op de vermogensbelasting 1964, de Algemene wet inzake rijksbelastingen, alsmede de Wet waardering onroerende zaken (Aanpassingswet Wet waardering onroerende zaken) (25037)Pagina 460-477
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (belastingplan 1997) (25052)Pagina 482-482
Lijst van besluiten (dinsdag 17 december 1996)Pagina 496-497
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het basisonderwijs, de Interimwet op het speciaal onderwijs en het voortgezet speciaal onderwijs en de Wet op het voortgezet onderwijs met betrekking tot de financiële gelijkstelling en enige technische aanpassingen (24645)Pagina 478-482
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Grondwaterwet (verbreding heffingsdoeleinden) (24546)Pagina 491-496
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet, de Waterschapswet, de Wet op de inkomstenbelasting 1964, de Wet op de vermogensbelasting 1964, de Algemene wet inzake rijksbelastingen, alsmede de Wet waardering onroerende zaken (Aanpassingswet Wet waardering onroerende zaken) (25037)Pagina 482-482
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Organisatiewet sociale verzekeringen en enkele andere wetten (25148)Pagina 482-482
Lijst van ingekomen stukken (dinsdag 17 december 1996)Pagina 497-498
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en van enkele andere fiscale wetten in verband met de openstelling van bezwaar en beroep tegen een aantal fiscale beschikkingen (24868)Pagina 460-460
Behandeling van: het voorstel van rijkswet Goedkeuring van het op 17 januari 1995 te Antwerpen tot stand gekomen Verdrag inzake de samenwerking op het gebied van cultuur, onderwijs, wetenschappen en welzijn tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Vlaamse Gemeenschap in het Koninkrijk België (24434, R1550)Pagina 482-483

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging
van de Grondwaterwet (verbreding heffingsdoeleinden) (24546).De beraadslaging wordt geopend.De heer Baarda (CDA):Mijnheer de voorzitter! Met belangstelling en instemming heeft de CDA-fractie
kennisgenomen van dit wetsvoorstel. Gelet op het belang van het aanpakken
van de verdrogingsproblematiek – de minister schrijft daarover in haar
brief van 2 december jongstleden aan de voorzitter van deze Kamer –
willen wij meewerken aan de afhandeling van het wetsvoorstel op deze korte
termijn.In paragraaf 4.7 van de memorie van toelichting wordt vermeld dat de provincies
en waterschappen een centrale rol vervullen bij de nadere invulling en uitwerking
van de bestrijding van de verdroging. Gesteld wordt, dat de verdroging in
een bepaald gebied deels kan worden teruggedrongen door het nemen van gebiedsgerichte
waterhuishoudkundige maatregelen. Vervolgens wordt een aantal mogelijke maatregelen
genoemd. Net als de Raad van State vragen wij ons af wat de effectiviteit
van de uitvoering van de gekozen maatregelen zal zijn en of aan de doelstellingen
kan worden voldaan. Is daar onderzoek naar gedaan en komen er landelijke richtlijnen
om verdroging tegen te gaan? Het is bekend dat met name bij ruilverkavelingen
nogal discussies zijn ontstaan over verlaging van het grondwaterpeil, waardoor
juist verdroging kan ontstaan.Uit een recente publicatie van de Vewin, namelijk in de Waterspiegel nr.
6 van deze maand, blijkt dat de Vewin waterbesparing niet ziet als een instrument
tegen verdroging. Waterbesparing, zo stelt de Vewin, is een
kwantitatieve maatregel die echter tot minimale resultaten leidt: een vermindering
van de grondwaterwinning met 10% levert een natuurwinst op van circa 1%. De
Vewin meent dat kwantitatieve maatregelen in de sfeer van de waterhuishouding
veel effectiever zijn. Daarbij kan worden gedacht aan peilverhoging en waterconservering.
Wat is de mening van de minister daarover?Bij de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer is gesproken
over de provinciale heffingen en de besteding daarvan. Net als mijn partijgenoot
Reitsma betreur ik het, dat uit deze heffingen ook de kosten van registratie
en onderzoek worden gefinancierd. Deze kosten dienen naar onze mening uit
de algemene middelen te worden betaald, zoals ook het geval is bij de milieuwetgeving.
Deze heffingen zijn een lastenverzwaring voor burgers en bedrijfsleven. Naar
de hoogte van de heffingen dient dan ook zorgvuldig te worden gekeken, zodat
geen verschillen per provincie optreden. Is wat dat betreft een uniform tarief
mogelijk? Bekostiging van daadwerkelijke maatregelen tegen verdroging zou
de heffing meer het karakter geven van een bestemmingsheffing.In antwoord op een van onze vragen schrijft de minister dat de rijksbijdrageregeling
gebiedsgerichte bestrijding verdroging, afgekort tot Gebeve, geldt tot en
met 1998. Per jaar is 24 mln. beschikbaar. Het Rijk heeft dus ook in financiële
zin een functie in de verdrogingsbestrijding. Hoe verhoudt zich die met de
provinciale bevoegdheden en taken? Ik neem aan dat het Rijk zelf de verantwoordelijkheid
houdt voor de besteding van de gelden uit deze rijksbijdrageregeling. Als
deze bijdrageregeling niet meer geldt na 1998, moeten dan de provinciale heffingen
worden verhoogd?In de nota naar aanleiding van het verslag gaat de minister in op het
decentrale karakter van de Grondwaterwet en de taken van provinciale staten
voor wat betreft het toezicht op een doelmatige en rechtmatige besteding van
de opbrengst. Met deze decentralisatie stemt de fractie van het CDA graag
in, maar dat laat de vraag wat dan de taken van de rijksoverheid zijn, onverlet.
De rijksoverheid heeft toch wel de taak, na te gaan of de wet goed wordt uitgevoerd?
Zo gebeurt het in ieder geval wel bij de uitvoering van de milieuwetgeving.
Daarop is staatstoezicht. Overigens behoeft niet iedere provincie het wiel
opnieuw uit te vinden en verdient het aanbeveling dat richtlijnen voor de
uitvoering van de wet van rijkswege worden gegeven. Daarbij weegt voor de
CDA-fractie zwaar, dat wordt veiliggesteld dat de opbrengst van de provinciale
heffingen uitsluitend ten goede komt aan de bestrijding van de verdroging.De provincies en de waterschappen vervullen een centrale rol bij de nadere
invulling en uitwerking van de bestrijding van de verdroging. Bij de gevolgen
van waterhuishoudkundige maatregelen is de waterbeheerder, meestal een waterschap,
aan zet. Is verdroging een gevolg van grondwateronttrekking in het kader van
de Grondwaterwet, dan komt de provincie in beeld. Het beheer van het oppervlaktewater
dient mede ter beheersing van het grondwaterpeil. Dan zou het toch voor de
hand liggen om het treffen van waterhuishoudkundige maatregelen, het grondwaterbeheer
en de bestrijding van de verdroging bij één instantie onder
te brengen?De minister schrijft op onze vraag hierover in de nota naar aanleiding
van het verslag, dat bij de Vierde nota waterhuishouding wordt bezien of het
wenselijk is, operationele grondwaterbeheerstaken die nu door de provincies
worden uitgevoerd, in handen van de waterbeheerder te leggen. Daarbij dient
naar onze mening ook te worden nagegaan welke positieve effecten dit kan hebben
op de kostenbeheersing en efficiency in de uitvoering.Aan het begin van mijn betoog heb ik reeds aangegeven dat de CDA-fractie
instemt met het wetsvoorstel. Met belangstelling wacht ik de reactie van de
minister af.De heer Lodewijks (VVD):Mijnheer de voorzitter! De VVD-fractie is de minister erkentelijk voor
de uitgebreide en duidelijke beantwoording van de door haar gestelde vragen.
Toch zijn die antwoorden en enkele recente ontwikkelingen op het gebied van
de grondwateronttrekking aanleiding om er nog eens nader op in te gaan.Allereerst wil ik het hebben over de kosten van de handhaving. Alle drinkwaterleidingbedrijven
zien zich sedert enkele jaren genoodzaakt om de drinkwaterprijs fors te verhogen,
soms met meerdere guldens per kubieke meter, ten gevolge van de toegenomen
milieu-eisen en de hoge investeringen om bijvoorbeeld over te gaan van winning
uit grondwater op oppervlaktewater. Een en ander is mede het gevolg van de
provinciale waterhuishoudingsplannen. Deze vragen van de industrie, landbouw
en waterleidingbedrijven forse beperkingen van de hoeveelheden te onttrekken
grondwater.Om die forse kosten van het drinkwater te ontlopen zien wij de laatste
jaren een grote toename van het aantal particuliere onttrekkingen. Particulieren
laten bijvoorbeeld een pomp slaan om de tuin te sproeien of de auto te wassen.
In de agrarische sector zijn deze hoeveelheden nog vele malen groter dan bij
de particulieren. Men denke aan de benodigde hoeveelheden voor de tuinbouw,
de fruitteelt en de veebedrijven, voor drenking van het vee.Houdt men zich in die sector altijd aan de pompcapaciteit, die terecht
niet hoger mag zijn dan 10 m3 om vrijgesteld te zijn van de heffing?
Wij hebben heel wat redenen om daaraan te twijfelen, te meer omdat er bij
de drinkwaterbedrijven sprake is van stagnatie in de afzet. Naar verluidt
worden potentiële klanten, vooral in het zuiden, benaderd met brochures
van Belgische boorbedrijven, die voor een bedrag van ongeveer ƒ 15.000
een complete installatie leveren, met put en al. Die kosten zijn bij een groot
gebruik in een paar jaar terugverdiend, doordat men de kosten van drinkwater
uitspaart.De totale handhavingskosten bedragen volgens de schatting van de minister
3 mln. In verband met deze door mij gesignaleerde "vlucht" in de eigen pompvoorzieningen
vragen wij nadrukkelijk om in de jaarlijkse voortgangsrapportage inzicht te
verschaffen in de wijze waarop de provincies de handhaving uitvoeren, én
de vraag of men ook deze ontwikkelingen signaleert én in de kosten
van de handhaving. Er is veel gesproken over de vraag of er wel voldoende
geld voor de handhaving zal zijn. Als men de doelstelling van de Grondwaterwet
geen geweld wil aandoen, is het van belang om de kosten voor
handhaving sterk te verhogen. De vraag is of de minister dat probleem kent
en of zij daar in de jaarlijkse voortgangsrapportage zeker melding van wil
maken. Bovendien kan bij intensivering van de controle ook een veel beter
inzicht worden verkregen in de totale hoeveelheden onttrokken grondwater.Uit de recente voortgangsrapportage, onder meer in de mij onder ogen gekomen
rapportage over Limburg, is gebleken dat er de afgelopen jaren in diverse
regio's fluctuaties in de grondwaterspiegel zijn opgetreden en dat niet kan
worden vastgesteld welke invloed klimatologische omstandigheden – bijvoorbeeld
een nat of droog jaar – hebben. Ook de invloed van het antiverdrogingsbeleid
op de waterstanden kan niet worden vastgesteld. Ik heb geweldige fluctuaties
gezien, zowel naar boven als naar beneden. Dat blijkt ook uit waarnemingen
die sedert 1986 aan een uitgebreid meetnet gedaan zijn. Dat is dus over een
periode van tien jaar. De conclusie van dit rapport is dat men het effect
van het antiverdrogingsbeleid pas na langjarige waarnemingen beter zal kunnen
vaststellen. Dat sluit een beetje aan bij de opmerkingen van de heer Baarda.
Deelt de minister deze conclusie en hoe denkt men in de toekomst, bijvoorbeeld
in de vierde nota Waterhuishouding, een betere basis onder het verdrogingsbeleid
te kunnen leggen?Mijn laatste onderwerp, de industriële onttrekkingen, is misschien
wel het belangrijkste. Ook de industrie dient volgens de waterhuishoudingsplannen
de grondwateronttrekkingen te verminderen. Alom worden door de waterleidingmaatschappijen
in samenwerking met de industrie alternatieven ontwikkeld om het gebruik van
drinkwater te beperken door het gebruik van kwalitatief minder water dat gebruikt
kan worden als spoelwater, waswater etc. Die projecten worden "E-waterprojecten"
genoemd, projecten die gebruik maken van laagwaardig water. Die initiatieven
hebben de grootste kans van slagen op grotere bedrijvenlocaties of bij heel
grote waterverbruikers. Bij deze initiatieven wordt veelvuldig gebruik gemaakt
van onttrekkingen langs de grote rivieren. Dat geschiedt dus door zogenaamde
oeverinfiltratie, waarbij putten op de oever worden geslagen. Hoewel deze
experimenten het overgrote deel van het water indirect aan de rivieren onttrekken,
moet toch de volledige kubiekemeterprijs betaald worden. Dat maakt dat het
prijsverschil tussen dit E-water en het gewone drinkwater veel te gering is.
Bovendien moet op die industrieterreinen ook nog infrastructuur worden aangebracht
en dat is ook niet kosteloos. De doelstelling van de Grondwaterwet is juist
om het gebruik van grondwater te beperken en daarom zou men deze projecten,
ook financieel, alle ruimte moeten geven om dat mogelijk te maken.Ik heb al gezegd dat deze initiatieven uitstekend in de doelstelling van
de Grondwaterwet passen. Ook oppervlaktewaterwinningen langs de Maas winnen
het water door pompen op de oevers en derhalve worden ook de waterleidingbedrijven
voor de volledige rijksheffing van 34 cent per kubieke meter aangeslagen.
De bedrijven die direct uit de rivier water betrekken, betalen helemaal geen
rijksheffing! Is de minister van deze problematiek op de hoogte? Zou zij haar
medewerking eraan willen geven om aan de minister van Financiën, aan
wie brieven over deze problematiek zijn gericht, te vragen om te bewerkstelligen
dat de rijksheffing voor dit soort initiatieven niet wordt geïnd, omdat
het dan – ik heb berekeningen gezien van een aantal initiatieven –
niet meer aantrekkelijk is om laagwaardig water te gaan gebruiken. Ik heb
gehoord dat de provincies – in ieder geval de provincie Limburg –
overwegen om de eigen heffing voor dit soort initiatieven ook op nul te stellen.Minister Jorritsma-Lebbink:Mijnheer de voorzitter! Ik wil beginnen met de Kamer te bedanken voor
het feit dat zij zo snel dit wetsvoorstel op de agenda heeft willen plaatsen,
wetende dat het in de Tweede Kamer nog na de fatale datum behandeld moest
worden. Ook de Tweede Kamer heeft het uiteindelijk heel snel behandeld. Nogmaals
mijn dank daarvoor.Dit deel van de wet heeft heel veel relaties met andere onderdelen van
de wet en ook met de wet over belasting op milieugrondslag. Ik kom daar in
de rest van mijn betoog op terug, omdat een aantal van de gestelde vragen
meer te maken hebben met die wet dan met het voorliggende wetsvoorstel. Ik
loop de vragen langs die over dit wetsvoorstel zijn gesteld.De heer Baarda vraagt mij wat ik vind van het idee van de voorzitter van
de Unie van waterschappen. Die suggereert namelijk om in de toekomst het grondwaterbeheer
helemaal in handen te leggen van de waterschappen. Laat ik vooropstellen dat
ik het op zichzelf helemaal geen slechte gedachte vind. Ik vind het jammer
dat ik niet bij de vergadering aanwezig was waar dit ter sprake kwam. Ik had
dan ter plekke kunnen reageren. Het past zeer goed binnen het concept van
integraal waterbeheer.Waterschappen doen natuurlijk altijd aan grondwaterbeheer. Het kwantiteitsbeheer
van het oppervlaktewater dient mede ter beheersing van het grondwaterpeil.
De onttrekking van grondwater door waterleidingbedrijven en industrie is nu
nog een zaak van de provincies. Overigens doen die provincies dat ook niet
zo slecht. Het is dus niet zo dat er op het ogenblik slecht gewerkt wordt
en dat het altijd beter is als het beheer in handen van één
instantie ligt.Ik heb ook begrepen dat lang niet alle provincies en waterschappen voelen
voor een overdracht van de vergunningverlening van de provincie naar het waterschap.
Ik aarzel er daarom over om de Grondwaterwet op heel korte termijn in die
zin aan te passen. Het lijkt mij verstandig om in het kader van de voorbereiding
van de Vierde nota waterhuishouding die mogelijke overdracht van grondwatertaken
van de provincie naar het waterschap nader te bespreken en ook goed te kijken
naar de kostenbeheersing en de efficiency. Dan hebben wij ook een kader waarin
dat wat beter past.De heer Baarda vraagt ook hoe het zit met de visie die de Vewin heeft
gegeven op de effecten van waterbesparing. Het is volstrekt waar dat op zichzelf
peilverhoging en waterconservering in de meeste situaties het meest effectief
en dus te prefereren zijn. In sommige situaties is vermindering van waterwinning
en watergebruik wel degelijk een goed middel voor de bestrijding van verdroging.
Dat hangt zeer af van de lokale of de regionale situatie. Dat betekent dus
dat er niet zomaar een algemene regel te geven is voor wat nu
in algemene zin het beste is. Meestal is het inderdaad zo dat peilverhoging
beter werkt dan de andere maatregelen. Men kan echter niet stellen dat het
in alle gevallen zo is.De heren Baarda en Lodewijks hebben gevraagd hoe effectief de maatregelen
zijn. De heer Lodewijks heeft daarbij het voorbeeld van Limburg genoemd. Daar
kom ik straks op terug. Samen met het IPO maken wij een keer in de twee jaar
een kaart van de verdroogde gebieden. Daarbij besteden wij overigens ook aandacht
aan de effectiviteit van de inmiddels genomen maatregelen. Verder is er natuurlijk
het nationaal onderzoeksprogramma verdroging, waarin Rijk, provincies en waterschappen
samenwerken en waarbij goed bekeken wordt wat effectief en wat minder effectief
is gebleken. Nu is het lastig dat beleid altijd enige jaren nodig heeft voordat
te zien is welke maatregelen het meest efficiënt en het meest effectief
zijn. Als daar niet aan begonnen wordt, kan die ervaring ook niet opgedaan
worden. Wij volgen dat via onderzoek. Dat is overigens een van de redenen
waarom wij vinden dat er wel degelijk iets voor te zeggen is om onderzoek
uit de heffing te betalen. Het is immers heel specifiek gericht op het zoeken
naar de meest efficiënte en effectieve maatregelen. Dat heeft men ook
kunnen lezen in de Handelingen van de behandeling in de Tweede Kamer.De heer Baarda heeft gevraagd of het niet mogelijk is om een uniform tarief
in te voeren en dus over te gaan naar een rijksheffing. Dat is immers de enige
manier om een uniform tarief te bereiken. Het kan niet zo zijn dat wij het
de provincies opleggen om één tarief te hanteren. Bij decentraal
beleid hoort een decentrale heffing. De Grondwaterwet heeft nu al een decentrale
opzet. Provincies zijn in dat verband de centrale instanties voor de planning,
de vergunningverlening en de heffing. Om die reden alleen al kan het grondwaterbeleid
niet nationaal zijn en kunnen er dus verschillen optreden tussen de tarieven
in de verschillende provincies.Verder gaat het om een bestemmingsheffing, te heffen door de provincies.
De kosten van het bestrijden van verdroging kunnen per provincie verschillen,
wat uiteraard doorwerkt in de tariefstelling. Ook daarom kan die dus per provincie
verschillend zijn. Bij een decentrale wet en een decentrale verantwoordelijkheid
is dat heel logisch en kan het ook nauwelijks anders, of het beleid zou weer
een rijksaangelegenheid moeten worden, wat mij minder efficiënt en minder
effectief lijkt.De heer Baarda heeft nog gevraagd wat dan nog de taken van de rijksoverheid
in het kader van de Grondwaterwet zijn. Het Rijk heeft natuurlijk een algemene
verantwoordelijkheid uit een oogpunt van beheer van de wetgeving. Het Rijk
is nu eenmaal de enige instantie die wetten kan geven. Wij moeten dus bewaken
dat het instrumentarium dat de wet biedt, geschikt is om de taken uit te voeren
die wij aan andere overheden overlaten. Om die reden is de Grondwaterwet in
de afgelopen jaren overigens verschillende keren gewijzigd.Een andere taak van het Rijk is de vaststelling van algemene landelijke
beleidsdoelen, die tot uiting komen in beleidsnota's zoals de landelijke nota's
over de waterhuishouding. Daarin worden landelijke doelstellingen vastgelegd,
die vertaald worden naar het provinciale niveau en, op bepaalde terreinen,
naar de waterschappen.Wat de uitvoering van de wet betreft, is het Rijk verantwoordelijk voor
bijvoorbeeld het instrumentarium terzake van de handhaving. Het Rijk is echter
niet verantwoordelijk voor het concrete toezicht op de naleving van de wet
of de vergunningsvoorschriften. Daarop wordt in dit kader geen staatstoezicht
uitgeoefend. De provincie dient daarvoor haar eigen instrumentarium te hebben
en als eerste daarvan noem ik de provinciale staten. Zij moeten controleren
of het eigen college op de juiste wijze vergunningen verleent. Op landelijke
niveau hanteren burgers het piepsysteem en begeven zich naar de Eerste of
de Tweede Kamer. Ik ga ervan uit dat in de provincies het piepsysteem op provinciale
staten misschien nog wel een betere uitwerking heeft dan op het parlement,
want ze bevinden zich iets dichterbij.Voorzitter! Ik kom toe aan de vragen die door de heer Lodewijks gesteld
zijn. In de Tweede Kamer heb ik over het vluchtgedrag tamelijk uitgebreid
gediscussieerd, overigens met iemand die politiek niet zeer verwant is aan
de heer Lodewijks, namelijk met de heer Poppe van de Socialistische Partij.
Ik doel op vluchtgedrag naar kleine eigen winningen, dus van minder dan 10
m3 per uur.Het is waar dat er enig vluchtgedrag naar eigen winningen optreedt ten
gevolge van de invoering van de Wet belastingen op milieugrondslag. Het valt
niet te ontkennen maar het heeft weinig te maken met dit deel van de wet en
veel met die oorspronkelijke Wet belastingen op milieugrondslag, die natuurlijk
breder is. Die reactie zijn wij op dit moment aan het onderzoeken in het kader
van de evaluatie van de genoemde, bredere wet. De eerste indruk is overigens
dat het vluchtgedrag nog steeds beperkt van omvang is. Wij zullen hierover
nader rapporteren in de evaluatie, die medio volgend jaar verschijnt. In de
voortgangsrapportage inzake het integrale waterbeheer en de Noordzee-aangelegenheden
zullen wij in samenspraak met de provincies aandacht besteden aan mogelijke
knelpunten bij de handhaving. De Kamer krijgt dus binnen ongeveer een halfjaar
nadere berichten over de werkelijke omvang van het vluchtgedrag, over de ernst
van de gevolgen en over de vraag welke beleidsconsequenties daaraan verbonden
moeten worden. Dit alles, zoals gezegd, in samenspraak met de provincies.Ik kom toe aan de opmerkingen van de heer Lodewijks over Limburg. Uit
de voortgangsrapportage aldaar zou blijken dat langdurige waarnemingen nodig
zijn om het effect van het anti-verdrogingsbeleid goed te kunnen volgen. Voorzitter!
Het Rijk heeft al in de Derde nota waterhuishouding gesteld dat provincies
en waterschappen de gewenste grondwatersituatie moeten vaststellen. Dat is
het eerste waarmee men moet beginnen. Dat is overigens een vrij globale vaststelling
terwijl rekening moet worden gehouden met fluctuaties; het kan van jaar tot
jaar verschillen. Als men het zó aanpakt, kan ook met kortdurende waarnemingen
al tamelijk goed worden gemeten of de verdroging goed wordt bestreden. Naarmate
men meer gedetailleerd aan de slag gaat, wordt het moeilijker om het op lokaal
niveau te bezien. Al met al hebben wij het gevoel dat wij hiermee op de goede
weg zijn. Kijken wij naar de constateringen van de afgelopen periode, dan
blijkt dat er sprake is van vooruitgang in het antiverdrogingsbeleid.
Het is bekend dat twee jaar geleden deze milieubalans nog tamelijk ongunstig
was. Thans mogen wij concluderen dat er een aanzienlijke vooruitgang wordt
gemaakt. Blijkbaar kunnen er nu meer effectieve maatregelen worden genomen.Voorzitter! De heer Lodewijks gaat voorts in op de industriële watervoorziening
in relatie met de Waterleidingwet en de Wet belastingen op milieugrondslag.
Ik kan zeggen dat ik op hoofdlijnen op de hoogte ben van dit probleem. Echter,
hiervoor zijn primair mijn collega's van VROM en Financiën verantwoordelijk.
Bij VROM is men thans doende met de herziening van de Waterleidingwet terwijl
er bij Financiën wordt gewerkt aan de evaluatie van de Wet belastingen
op milieugrondslag. De heer Lodewijks noemt een rijksheffing van 34 cent en
dat is inderdaad de heffing op grond van de Wet belastingen op milieugrondslag,
waarvoor Financiën het eerstverantwoordelijk is. Ik zal er graag voor
zorgdragen dat de opmerkingen van de heer Lodewijks in de geschetste kaders
zullen worden meegenomen, zodat zij daarin een rol kunnen spelen.De heer Lodewijks (VVD):Mijnheer de voorzitter! Ik voer in tweede termijn het woord, al was het
alleen maar om niet met de heer Poppe op één lijn te worden
gesteld. Ook heb ik de Handelingen van de Tweede Kamer gelezen en daarin staat
duidelijk dat de heer Poppe ten aanzien van álle onttrekkingen heffingen
zou willen doorvoeren. Dat is zeker niet mijn bedoeling. Dat zou te gek zijn;
het zou wel tweehonderd ambtenaren per provincie kosten. Daar voelen wij niets
voor; wij zijn voor deregulering! Neen, voorzitter, ik heb met nadruk gezegd
dat terecht een uitzondering wordt gemaakt voor onttrekkingen van minder dan
10 m3 per uur. Echter, juist in het overgangsgebied
is er sprake van veel vluchtgedrag en daarom is dan ook een intensieve controle
nodig. De vraag rijst of men er wat dit betreft met de handhavingskosten wel
uitkomt. Ik ben overigens in die zin gerustgesteld dat de minister heeft gesteld
dat hieraan in de voortgangsrapportage aandacht zal worden gegeven.Voorzitter! Verwijzend naar wat de heer Baarda heeft gezegd over de rapportages
en opmerkingen van de Vewin, meen ik dat hieruit niet meer dan trends kunnen
worden gehaald. Er zal een veel nauwkeuriger meetnet moeten worden gemaakt
om echt iets over de verdroging te kunnen zeggen. Mijns inziens zullen langjarige
waarnemingen nodig zijn.Ik zou het bijzonder betreuren wanneer het grondwaterbeheer niet bij de
provincies zou blijven berusten. Ik wijs erop dat er door de randprovincies
regelmatig overleg wordt gevoerd met de Belgische en Duitse autoriteiten over
de beheersing van het grondwater. Ik moet er niet aan denken dat dit overleg
over 60 tot 65 waterschappen zou moeten worden gespreid. Dat lijkt mij niet
efficiënt.Minister Jorritsma-Lebbink:Voorzitter! Ik heb met mijn opmerking dat de discussie in de Tweede Kamer
vooral tussen de heer Poppe en mij ging, absoluut niet willen suggereren dat
de heer Lodewijks dezelfde standpunten als de heer Poppe inneemt. Ik zou niet
durven! Ik heb goed naar de heer Lodewijks geluisterd en ook ik vind het een
zaak waar wij goed op moeten letten. Er moet geen systeem worden opgezet waarbij
uiteindelijk veel handhavingsinspanning nodig is om vluchtgedrag tegen te
gaan of waarbij een zeker vluchtgedrag geaccepteerd zou moeten worden. Voorzover
mij bekend is, bevat de wet op zichzelf een mogelijkheid voor de provincies
om verder te gaan. Dat kan in een enkel geval ook een oplossing zijn, maar
wij zullen bij de evaluatie van de wet graag bekijken wat de meest efficiënte
manier is om dit probleem tegen te gaan, voorzover het een echt probleem is.Natuurlijk ben ik het er op zichzelf mee eens dat waarnemingen gedurende
een reeks van jaren moeten worden gedaan, maar dit moet er niet toe leiden
dat er verder niets gedaan wordt. Wij zullen toch een aantal anti-verdrogingsmaatregelen
moeten nemen. De provincies en de waterschappen doen dat ook al, op een aantal
plekken op een heel interessante en aardige manier. Uiteindelijk zullen wij
altijd tot de conclusie moeten komen dat sommige maatregelen minder effectief
blijken te zijn dan andere. Dat is ook de reden waarom er behoorlijk goed
onderzocht moet worden, wat de meest efficiënte en effectieve maatregelen
zijn. Wij gaan tenslotte om met belastinggeld, en dat moeten wij dus zo zuinig
mogelijk doen. Mijn ervaring is overigens dat provincies ook heel voorzichtig
zijn met heffingen, omdat ze uiteindelijk toch ook met de billen bloot moeten
voor de kiezers. En het is nooit erg populair om hoge heffingen in te voeren.Ik dank de heer Lodewijks voor zijn opmerking dat hij vindt dat het grondwaterbeheer
niet automatisch bij de provincie weggehaald moet worden. Ik vind dat ook,
zoals ik in eerste termijn ook gezegd heb. Het is overigens mijn streven om
binnen niet al te lange tijd geen 67 waterschappen meer te hebben die over
de grens moeten gaan.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.De voorzitter:Hiermee zijn wij gekomen aan het eind van de laatste vergadering van dit
jaar. In zekere zin kan gezegd worden dat het een rustig jaar was. Althans,
wij hadden weinig publiciteit. Of gaan wij aan publiciteit wennen? Wij hebben
in ieder geval minder wetsvoorstellen behandeld. In het hele parlementaire
jaar 1995-1996 waren het er 255, in het jaar daarvoor 311 en in het jaar daarvoor
332. Of ze ook minder "zwaar" waren, durf ik als onafhankelijk voorzitter
niet voor de Kamer te beoordelen.VoorzitterWij zijn dit jaar ook eerder klaar, namelijk op dinsdag 17 december en
niet op woensdag vlak voor kerstmis. Wij beginnen ook later in het nieuwe
jaar, namelijk op 14 januari. Het lijkt net alsof de Eerste Kamer ook een
kerstreces gaat krijgen. Dat moet geen gewoonte worden, zou ik als strenge
schoolmeester, die ik als voorzitter ook ben, willen opmerken.Maar de rust is ook schijn. Wij hebben in ieder geval meer gepraat; althans,
afgaande op het aantal bladzijden van de Handelingen beleefden wij een topjaar.
Er zijn ook meer moties ingediend. Ik vind dit niet in alle opzichten een
goede ontwikkeling. Met meer woorden bereik je niet automatisch
meer kwaliteit en effectiviteit, laat staan meer democratische legitimiteit.Ook de bronnen van onvrede, die zo nu en dan de Kamer als geheel voelt,
zijn niet weggenomen. In het begin van dit jaar hebben wij daar een interpellatie-De
Boer over gehad, een uitzonderlijke situatie. Achteraf was die interpellatie,
waarschijnlijk tegen de bedoeling in, een voorlopig einde van onze discussie
over ons eigen functioneren. Ik denk dat het nuttig en nodig is om juist in
de relatieve rust van nu de discussie en de oordeelsvorming over onze functie,
het karakter van onze Kamer en haar meerwaarde te hernemen, in het spanningsveld
tussen het politieke primaat van de Tweede Kamer en het bewaken van de kwaliteit
van de wetgeving, die wij zelf tot onze eerste taak rekenen.Een goed voorbeeld van onze gemeenschappelijke lijn, die overigens geen
gemeenschappelijk eindoordeel inhoudt, is het karakter van de algemene politieke
beschouwingen en van de discussie ter verbetering daarvan. Ook het debat over
Europa en de bijbehorende vraag, hoe wij het Europese element in ons dagelijks
werk hier kunnen inbouwen, is er een voorbeeld van.Het tweekamerstelsel, samen met de vertrouwensregel – het feit dat
een kabinet het vertrouwen van beide Kamers behoeft – kan alleen werken,
het is eerder gezegd, door terughoudendheid van de Eerste Kamer ten opzichte
van zowel de Tweede Kamer, als het kabinet, door incasseringsvermogen van
het kabinet en van de Tweede Kamer. Soms lijkt het erop dat de terughoudendheid
er vooral bij de regering is en dat het incasseringsvermogen allereerst van
de Eerste Kamer wordt verwacht. Dat geldt ook bij zoiets gewoons als het tempo
van wetgeving. De traagheid daarin wordt soms, overigens ook door onszelf,
hier gezocht, terwijl, als je nader kijkt, het toch met name de departementen
zijn die de wetgeving ophouden. Ik noem één voorbeeld, de wijziging
van de Faillissementswet in verband met de sanering van schulden van natuurlijke
personen. Vanaf 11 oktober 1995 tot heden heeft de Eerste Kamer 4,5 maanden
nodig gehad voor de vaststelling van het voorlopig en het nader voorlopig
verslag; het ministerie van Justitie heeft tot nu 8,5 maanden gebruikt en
nog steeds heeft de nadere memorie van antwoord de Eerste Kamer niet bereikt.
Daar kunnen, nogmaals, goede redenen voor zijn, maar misschien is het verstandig
om ons dat dan ook te melden.Terughoudendheid en incasseringsvermogen, het zijn de voorwaarden voor
een goed functioneren van twee Kamers en een regering, die naast functionele
verschillen ook een gemeenschappelijk belang hebben als wetgever – als
die ene wetgever in een democratische rechtsstaat. Gemeenschappelijke belangen,
naast politieke verscheidenheid, zijn er ook hier in deze Kamer. De goede
persoonlijke verhoudingen dragen aan de verdediging van die gemeenschappelijke
belangen in belangrijke mate bij, evenals overigens aan het plezier in het
werk in deze Kamer.Bij elke wisseling, na verkiezingen, is het altijd weer even afwachten
of de nieuwe samenstelling aan het karakter van de Kamer afbreuk zal doen
of juist daaraan een bijdrage zal leveren. Nu, na anderhalf jaar, moeten wij,
zo denk ik, toch allemaal constateren dat die traditionele goede persoonlijke
verhoudingen zijn gebleven; dat is zelfs het minste wat men erover kan zeggen.
Ik dank u en ik dank de medewerkers met name dáárvoor. Het maakt
de functie van voorzitter van deze Kamer niet alleen tot een eer, maar ook
tot een genoegen – meestal althans.Ik wens u en onze medewerkers, maar met name onze zieke collega's, heel
goede kerstdagen en, kan het zijn, een heel gelukkig 1997.Sluiting 16.20 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19961997-491-496.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl