Behandeling van het wetsvoorstel Implementatie van het kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L 76) (Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties) (30699)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2006-2007, pag. 3188-3197

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

11-04-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

nr. 56, pagina 3188-3197

03-04-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 30699Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Vragen van het lid Ulenbelt aan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over strijdigheid tussen het Schattingsbesluit 2004 en de WAO voor wat betreft de maximering van de urenomvang op 38 uur (mondelinge vragenuur)Pagina 3158-3160
Vragen van het lid Zijlstra aan de minister van Economische Zaken over afwijkingen bij gasmeters en de nadelige gevolgen daarvan voor de energierekening van burgers (mondelinge vragenuur)Pagina 3155-3156
Presentie en opening (dinsdag 3 april 2007)Pagina 3153-3153
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van onder meer de Wet studiefinanciering 2000 in verband met uitbreiding van de mogelijkheid met studiefinanciering in het buitenland te studeren en invoering van het collegegeldkrediet (30933), over: de motie-Leijten/Dibi over het verhogen van de aanvullende beurs (30933, nr. 15); de motie-Bosma over het uitsluiten van islamitische landen van de meeneembaarheid van de studiefinanciering (30933, nr. 16); en nog een andere motie (30933, nr. 17)Pagina 3163-3164
Vragen van het lid Fritsma aan de minister voor Wonen, Wijken en Integratie over het bericht 'Ankara wil hier Turks in de klas' (mondelinge vragenuur)Pagina 3156-3158
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Leerplichtwet 1969 met betrekking tot criteria voor scholen als bedoeld in artikel 1, onderdeel b, subonderdeel 3, van die wet (30652)Pagina 3162-3163
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 23 maart 2007 over handhaving SZWPagina 3164-3167
Vragen van het lid Brinkman over de aanslag op de extra beveiligde rechtbank in Osdorp (Amsterdam) op maandag 2 april 2007 (mondelinge vragenuur)Pagina 3153-3155
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 3 april 2007)Pagina 3160-3162
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 3 april 2007)Pagina 3205-3206
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering en de Wet op de jeugdzorg met het oog op verruiming van de mogelijkheden tot gedragsbeïnvloeding van jeugdigen (gedragsbeïnvloeding jeugdigen) (30332)Pagina 3197-3205
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over open sources software en open standaarden,weten:de gewijzigde motie-Aptroot/Vendrik over het gebruik van open standaarden in e-overheidsvoorzieningen (26643, nr. 88)Pagina 3164-3164
Behandeling van het wetsvoorstel Implementatie van het kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L 76) (Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties) (30699)Pagina 3188-3197
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Opiumwet in verband met het creëren van de mogelijkheid voor de burgemeester om bestuursdwang toe te passen ter handhaving van de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet in woningen en lokalen of bij woningen of lokalen behorende erven (30515), over: de motie-Joldersma c.s. over onderbrenging van verse paddo's en qat in de Opiumwet (30515, nr. 12); de motie-Van der Ham/Azough over een handhavingsarrangement per gemeente (30515, nr. 13)Pagina 3164-3164
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Leerplichtwet 1969 en de Wet Inburgering in verband met de invoering van een kwalificatieplicht (30901)Pagina 3167-3188
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over staatsdeelnemingen in particuliere ondernemingen, te weten: de motie-Weekers over het deelnemingenbeleid en de sturingsmogelijkheden (28165,24036, nr. 59)Pagina 3163-3163

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 59 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Implementatie
van het kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van de Raad van de Europese Unie van
24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse
erkenning op geldelijke sancties (PbEG L 76) (Wet wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties) (30699).De algemene beraadslaging wordt geopend.De heer De Wit (SP):Voorzitter. Dit wetsvoorstel betreft vonnissen dan wel beschikkingen waarbij
geldelijke sancties worden opgelegd die worden uitgesproken respectievelijk
opgelegd in landen van de EU. Het wetsvoorstel strekt ertoe dat Nederland
in zo'n geval verplicht is om die vonnissen en beschikkingen ten uitvoer te
leggen en te erkennen. Omgekeerd geldt hetzelfde voor Nederlandse equivalenten
daarvan.Ik wil eerst twee voorbeelden noemen. Iemand gaat op vakantie in Duitsland
en verlaat zijn hotel zonder te betalen. De Duitse autoriteiten vervolgen
die persoon voor oplichting. Als dat wordt bewezen, volgt een vonnis en een
veroordeling. Een ander voorbeeld betreft iemand die in Griekenland op vakantie
is en door de politie wordt bekeurd in een uitgaansgebied voor een overtreding.
De betrokkene zegt dat hij die overtreding niet heeft begaan. Hij spreekt
echter de Griekse taal niet en krijgt een bekeuring die uiteindelijk tot een
veroordeling leidt. Op basis van dit wetsvoorstel wordt hij daar in Nederland
mee geconfronteerd.In het wetsvoorstel is een aantal weigeringsgronden opgenomen. Het betreft
allereerst een aantal verplichte weigeringsgronden. Die bieden geen enkele
ruimte voor een afweging. Er wordt gewoon verplicht geweigerd als de betreffende
situatie zich voordoet, zoals zaken waarover een Nederlandse rechter al heeft
geoordeeld, zaken die personen jonger dan twaalf jaar betreffen en immuniteit.Daarnaast zijn er facultatieve weigeringsgronden. In die gevallen kan
het Openbaar Ministerie, de officier van justitie, besluiten het vonnis niet
ten uitvoer te leggen. Dat is aan zijn oordeel overgelaten. Dat kan een probleem
opleveren. Bij vervoer van verboden goederen is er een facultatieve weigeringsgrond
als het transport geheel of gedeeltelijk in Nederland heeft plaatsgevonden.
Hoe kan de officier dit beoordelen? Hij heeft de vrijheid om te bepalen of
het geheel of gedeeltelijk in Nederland heeft plaatsgevonden of niet. Dat
kan een probleem opleveren. De officier heeft ruime marges en er is eigenlijk
niemand die hem kan controleren.Ik heb enkele punten van kritiek op dit voorstel. Ik heb in mijn schriftelijke
inbreng de definities van strafbare feiten al genoemd. Ik noemde het voorbeeld
van Duitsland. Daar is het niet betalen van een hotelrekening oplichting en
derhalve strafbaar. Dat feit is in Nederland niet strafbaar. Een ander punt
van kritiek betreft het laten vallen van de eis van de dubbele strafbaarheid.
In artikel 10, lid 1 onder b staat dat als er sprake is van een stafbaar feit
dat in Nederland niet strafbaar is, er een weigeringsgrond kan zijn. In artikel
10, lid 2, staat echter dat de lijst voorgaat.De heer Teeven (VVD):De heer De Wit zegt dat het niet betalen van een hotelrekening in Nederland
niet strafbaar is. Volgens mij is dat flessentrekkerij. Het is misschien geen
oplichting, maar wel flessentrekkerij. Het feit is in Nederland ook strafbaar,
maar het is onder een ander artikel geschoven.De heer De Wit (SP):Het is de vraag of dat zo strafbaar is. Het wordt in de literatuur genoemd
als voorbeeld. Het niet betalen van een hotelrekening is in Nederland geen
strafbaar feit en in Duitsland wel. Er kan ook een ander voorbeeld voor in
de plaats worden gezet. Het gaat niet per se om dat feit, maar om feiten die
in Duitsland of een ander EU-land wel strafbaar zijn en in Nederland niet.De heer Teeven (VVD):Dat heb ik begrepen, maar ik vraag concreet of uw fractie er wel mee kan
leven als feiten niet onder dezelfde noemer strafbaar zijn, maar in Nederland
bijvoorbeeld onder A en in Duitsland onder B.De heer De Wit (SP):Ik versta het niet. Wilt u het nog eens zeggen?De heer Teeven (VVD):Als feiten in Nederland zeg maar onder noemer A strafbaar zijn, bijvoorbeeld
als vermogensdelict, maar in het buitenland een andere titel hebben gekregen,
kan uw fractie daar dan wel mee leven? Kan zij ermee leven dat het niet precies
gelijkluidend is, dus niet twee keer oplichting, maar een keer flessentrekkerij
en een keer oplichting?De heer De Wit (SP):In de literatuur die hierover is, onder andere naar aanleiding van het
kaderbesluit rondom het arrestatiebevel, dus de Overleveringswet die wij in
Nederland kennen, staat uitgelegd dat het niet zozeer om de vraag gaat of
wij nu exact eenzelfde definitie kennen als wel om het feitenbestand, dus
om de vraag of de feiten die zich hebben voorgedaan, in Nederland strafbaar
zijn. Daar gaat het om.Ik ben gebleven bij het ontbreken van de eis van dubbele strafbaarheid.
Hoe verhoudt het feit dat iets in het buitenland strafbaar is, maar in Nederland
niet, terwijl de straf in Nederland wordt geëxecuteerd, zich tot het
nulla-poenabeginsel, dus dat er eerst een wet moet zijn voordat er iets strafbaar
kan worden gesteld?In de schriftelijke inbreng heeft volgens mij met name de VVD-fractie
gewezen op het functioneren van het rechtsstelsel in de landen die pas bij
de Europese Unie gekomen zijn, dus Roemenië en Bulgarije. Polen wordt
ook in het debat over dit wetsvoorstel genoemd. Daar zou sprake zijn van nogal
wat corruptie. Welke vrijheid is er om wat over die vonnissen op te merken?
In hoeverre mag er worden getwijfeld aan de rechtsgang of aan de inhoud en
de totstandkoming van een vonnis? De minister zegt dat dit geen probleem is,
aangezien het landen zijn waarop het Europees Verdrag voor de Rechten van
de Mens van toepassing is sinds die bij de Europese Unie zijn aangesloten.
Naar mijn oordeel is dat een papieren werkelijkheid; volgens mij is de realiteit
anders. Mijns inziens gaat het in dit wetsvoorstel om Nederlandse onderdanen
die met vonnissen worden geconfronteerd waartegen in feite een gebrekkige
rechtsgang mogelijk is, omdat ze in landen zijn geveld waar je je vraagtekens
bij kunt zetten.Hiermee kom ik op het vierde punt. De afstand kan een probleem opleveren
voor het voeren van je verdediging in een procedure in bijvoorbeeld Griekenland,
Roemenië of Bulgarije. Ik noem maar een banaal voorbeeld: een persoon
kan op vakantie zijn, zijn vakantiedagen hebben opgenomen en dus geen vrije
dagen meer kunnen opnemen en zijn vakantiegeld hebben opgemaakt. Die persoon
heeft dan geen geld meer om een retour Griekenland, Bulgarije of wat dan ook
te betalen. Als gevolg daarvan wordt de procedure in dat land bij verstek
gevoerd. Een ontkennende persoon die heeft gezegd: ik heb daar niets mee te
maken, kan met vonnissen of een rechtsgang worden geconfronteerd waar die
door omstandigheden geen invloed op kon uitoefenen. Van deze vier punten vraag
ik mij af of ze nog kunnen worden bestempeld als deugdelijke rechtsgang. Ik
vraag mij af of die ten opzichte van Nederlandse onderdanen die daarmee worden
geconfronteerd, met voldoende waarborgen zijn omkleed. Ik ben van mening dat
dit niet zo is. Ik vraag de minister dan ook of hij het geen goed idee vindt
om in een aantal zaken waarin het om belangrijke affaires gaat, iemand die
door omstandigheden zelf niet kan verschijnen, de mogelijkheid te bieden tot
het doen van een beroep op de consulaire dienst van Nederland in zo'n land.
Dan is er in zeker zin nog sprake van een waarneming of van iemand die het
proces kan volgen.Ten tweede wil ik de minister voorhouden dat het nog maar de vraag is
dat dit wetsvoorstel volstaat. Er is namelijk alleen maar sprake van verplichte
weigeringsgronden, respectievelijk facultatieve weigeringsgronden. Mogen wij
wel blind vertrouwen op uitspraken uit het buitenland? Moeten wij de officier
van justitie niet meer mogelijkheden geven tot het beoordelen van de gegrondheid
van een vonnis? Dit valt niet onder de weigeringsgronden. Ik
hoor graag of de minister ook vindt dat de officier van justitie dit zorgvuldig
dient af te wegen.Het gaat in dezen om een wetsvoorstel uit een reeks wetsvoorstellen die
al in Nederland zijn geïmplementeerd. Er staat er nog een op stapel,
namelijk een wetsvoorstel waarin wordt beoogd te komen tot tenuitvoerlegging
van vrijheidsstraffen die in andere landen zijn uitgesproken. Dat gaat mijns
inziens wel heel erg ver. Wij spreken dus eigenlijk over heel belangrijke
en ingrijpende wetsvoorstellen. De SP-fractie vindt dat wij er de nadruk op
moeten leggen dat bij het tot stand komen van kaderbesluiten, respectievelijk
bij het maken van Nederlandse wetten, vooral in overweging wordt genomen dat
wij de positie van Nederlandse onderdanen in het buitenland zoveel mogelijk
moeten waarborgen in de procedures die in het buitenland plaatsvinden. Op
die manier kunnen wij met enige zekerheid zeggen dat er sprake is van een
uitspraak die beantwoordt aan de Nederlandse normen.De heer De Roon (PVV):Voorzitter. De fractie van de PVV staat kritisch tegenover de Europese
regelgeving zoals die is neergelegd in het kaderbesluit waarop het thans voorliggende
wetsvoorstel is gebaseerd. De gedachte dat buitenlanders hun geldboete niet
zomaar moeten kunnen ontlopen, spreekt mijn fractie op zichzelf natuurlijk
wel aan. Toch hebben wij zorgen over de zorgvuldigheid waarmee door buitenlandse
autoriteiten wordt gewerkt. Als ik de tekst van het wetsvoorstel lees, ontstaat
de indruk dat de kruisjes die door buitenlandse autoriteiten worden gezet
op het zogenaamde certificaat, bepalend en beslissend kunnen zijn.Ik neem datgene als voorbeeld, wat door de ANWB bij brief van 17 januari
jongstleden aan de minister is voorgelegd. Het gaat hierbij om een heel concreet
probleem. Er komen bij deze bond namelijk klachten binnen over verdachten
die worden aangeschreven in een voor hen onbegrijpelijke taal. Dit is voor
elk land van de Europese Unie, en dus voor elk land dat bij dit kaderbesluit
betrokken is, in strijd met artikel 6, lid 3, aanhef en onder a van het Europees
Verdrag voor de Rechten van de Mens. Daarin wordt voorgeschreven dat ieder
het recht heeft om in een taal die hij verstaat op de hoogte te worden gebracht
van de aard en de reden van de tegen hem ingebrachte beschuldiging. Als ik
afga op wat de ANWB schrijft, lijkt de praktijk dus nu al uit te wijzen dat
dit niet altijd gebeurt.Ik vraag mij daarom af hoe het straks gaat als een Nederlandse burger
een brief uit Litouwen krijgt in een taal die hij niet kan doorgronden. Hij
begrijpt waarschijnlijk niet eens dat de brief van justitie afkomstig is.
Wat nu, als in zo'n geval het uitvaardigende land in een certificaat aankruist
dat de betrokkene conform het recht van dit uitvaardigende land in kennis
is gesteld van de procedure die aan de orde is? Kan de betrokkene dit dan
nog betwisten bij de Nederlandse autoriteiten? Als je de formulering van de
weigeringgronden voor de officier van justitie in het wetsvoorstel leest,
lijkt het er op dat de inhoud van het certificaat beslissend is. Weliswaar
kan de officier de uitvoering opschorten en nadere inlichtingen van de uitvaardigende
staat inwinnen, maar als die er bij blijft dat het kruisje terecht is gezet,
zijn wij in Nederland volgens mij uitgepraat. De officier kan dan volgens
mij niet weigeren als hij vindt dat hij niet voldoende of niet voldoende overtuigend
is voorgelicht door de uitvaardigende staat.Het wordt voor de burger die wil betwisten dat de procedure in het buitenland
volgens de regels van het spel is gevolgd, vrijwel onmogelijk om dit aan te
tonen. Ik vraag de minister dan ook, of hij bereid is om de werking van het
kaderbesluit en van deze wet na verloop van tijd deugdelijk te evalueren,
bijvoorbeeld na een of twee jaar na inwerkingtreding van de wet. Is de minister
bijvoorbeeld bereid om een klachtenmeldpunt in te stellen voor de burgers?
Is de minister verder bereid om alle zaken waarin een burger de buitenlandse
boete betwist, hetzij bij de officier van justitie, hetzij in een verzetprocedure
bij de rechter, te laten inventariseren en analyseren? Het doel van al mijn
vragen is natuurlijk, de burger te beschermen tegen een strikte en keiharde
tenuitvoerlegging van buitenlandse beslissingen, die wellicht in een aantal
gevallen ondeugdelijk zullen zijn.Mevrouw Azough (GroenLinks):Voorzitter. Het gaat hierbij om de implementatie van het kaderbesluit
inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke
sancties. Een hele mond vol, maar simpel gezegd gaat het erom dat bijvoorbeeld
buitenlandse verkeersovertreders – bijvoorbeeld Nederlanders die op
de route du soleil met hun sleurhut te hard rijden – bij thuiskomst
toch een bekeuring op de deurmat vinden. Het lijkt erg voor de hand liggend
dat opgelegde sancties in de hele Europese Unie ten uitvoer gelegd moeten
kunnen worden. Alle lidstaten hebben zich immers gebonden aan het Europees
verdrag inzake de rechten van de mens, waarin is verankerd dat iedereen recht
heeft op een eerlijke en openbare behandeling van zijn zaak door een onafhankelijk
en onpartijdig gerecht. Het lastige is dat dit wetsvoorstel een voorloper
is van maatregelen rondom de wederzijdse erkenning van confiscatiebeslissingen,
maar vooral van het kaderbesluit wederzijdse erkenning van vrijheidsstraffen
en vrijheidsbenemende maatregelen. Daarover zijn nog heel veel lastige vragen
te stellen, maar daar kom ik nog op terug.Bij het wetsvoorstel waarom het nu gaat, ziet onze fractie allereerst
een probleem bij de definitie van straffen in verschillende landen. In beginsel
moet elk vonnis zonder verdere formaliteiten door elke lidstaat erkend en
ten uitvoer gelegd worden. Er zijn wel imperatieve en facultatieve weigeringsgronden.
Zo kan er sprake zijn van niet-strafbaarheid van een feit naar Nederlands
recht, tenzij het feit waarvoor de geldelijke sanctie is opgelegd, vermeld
is op een bij AMvB vastgestelde lijst met feiten en soorten van feiten. Daarnaast
zijn er nog facultatieve weigeringsgronden, gronden waarvan het Openbaar Ministerie
gebruik kán maken. Nu staat er in het tweede lid van artikel 11 dat
de officier van justitie de erkenning en tenuitvoerlegging van een beslissing,
houdende een geldelijke sanctie, kan weigeren indien het feit waarvoor de
geldelijke sanctie is opgelegd, buiten het grondgebied van de uitvaardigende
staat is gepleegd, terwijl naar Nederlands recht geen vervolging zou kunnen
worden ingesteld indien het feit buiten Nederland zou zijn gepleegd. Toen
ik deze zin las, kwam er maar één vraag bij mij op: wat staat
hier nu precies? Op welke feiten die tot geldelijke sancties leiden, wordt hierbij gedoeld? Als het om vrijheidsstraffen ging, zou ik
me er iets bij kunnen voorstellen. Dan zou het bijvoorbeeld kunnen gaan om
een abortus, uitgevoerd door een Nederlandse arts bij een Pools meisje. Bij
geldelijke sancties kan ik mij er weinig bij voorstellen, maar misschien zie
ik enige feiten over het hoofd.De heer De Wit is al ingegaan op de dubbele strafbaarheid. Je kunt het
beginsel van dubbele strafbaarheid in het eerste lid van artikel 10, onder
b, door alle juridische termen heen zien schemeren, maar ook niet meer dan
dat. Het is sterk afhankelijk van de bij AMvB vast te stellen lijst van feiten
en soorten van feiten hoe sterk of, beter gezegd, hoe zwak er aan het beginsel
van dubbele strafbaarheid wordt vastgehouden. Deze lijst is globaal bekend,
artikel 5 van het kaderbesluit bevat een opsomming. Het gaat om lastige delicten
waarvoor Nederlandse hulp kan worden ingeschakeld. Bij zulke delicten denken
wij bijvoorbeeld aan hulp bij illegale binnenkomst en illegaal verblijf.Overigens is het wel wat merkwaardig dat er in een kaderbesluit dat bedoeld
is om de erkenning van geldboetes te regelen, ook delicten worden genoemd
zoals moord en doodslag, zware mishandeling, terrorisme, seksuele uitbuiting
van kinderen en kinderpornografie. Wat doen dergelijke zware delicten eigenlijk
op een lijst van delicten die met een geldboete zouden kunnen worden afgedaan?
Wellicht hangt dit samen met de toekenning van vergoedingen aan slachtoffers.
In Nederland kunnen slachtoffers zich voegen in het strafproces van de dader;
de strafrechter kan vervolgens beoordelen welke schade er eventueel vergoed
dient te worden. De grens wordt hierbij gevormd door de bepaling dat de strafrechter
de civielrechtelijke claim vrij eenvoudig moet kunnen beoordelen. Ik kan mij
voorstellen dat men elders in de Europese Unie aanmerkelijk verder gaat bij
de toekenning van zulke claims. In Frankrijk kent men bijvoorbeeld de action
civile, waarbij slachtoffers eigenmachtig min of meer langs strafrechtelijke
weg schadevergoeding kunnen claimen. En in Duitsland bestaat een hiermee vergelijkbaar
juridisch instrument, de Nebenklage. Is het voorstelbaar dat dergelijke vonnissen
in Nederland met deze wet ten uitvoer kunnen worden gelegd? Ik ben hier niet
per se tegen, maar ik verneem graag een reactie hierop. De wederzijdse erkenning
van geldelijke sancties is een begrijpelijk streven waar mijn fractie zich
in beginsel in kan vinden.Grotere problemen wachten ons nog met andere kaderbesluiten op dit vlak.
Het laatste ontwerpkaderbesluit rondom de wederzijdse erkenning van vrijheidsstraffen
is nog in onderhandeling. Wij zien zeker het voordeel van wederzijdse erkenning
van vrijheidsstraffen vanuit de behoefte aan een integratie van Nederlandse
gedetineerden in Nederland, resocialisatie in hun eigen omgeving, maar ik
heb wel een aantal fundamentele vragen.Zoals ik al zei, is op Europees niveau het vereiste van de dubbele strafbaarheid
steeds meer losgelaten in de afgelopen jaren. Dat zou worden gecompenseerd
door heel precies aan te geven voor welke delicten de dubbele strafbaarheid
niet zou gelden en door minimumeisen aan de rechtsgang te stellen. Nu begrijp
ik dat het kaderbesluit en de te stellen minimumeisen door de vele amenderingen
door de lidstaten flink zijn uitgekleed. De Europese Commissie die dit voorstel
oorspronkelijk heeft gedaan, is zelfs van mening dat het zo uitgekleed is
dat het zelfs onder het minimum van het Verdrag voor de rechten van de mens
komt. Ik heb begrepen dat de Europese Commissie om die reden advies heeft
gevraagd in Straatsburg. Op welke punten zou het compromis dat nu gevormd
is onder het Verdrag voor de rechten van de mens uitkomen? Kan hij daarop
een precieze reactie geven?Ik begrijp dat het ontwerpbesluit zich op grond van het compromis slechts
richt op grensoverschrijdende criminaliteit. Is al duidelijk hoe deze vorm
van criminaliteit juridisch afgebakend kan worden?Bij dit ontwerpbesluit en de eventuele implementatie zal heel sterk rekening
moeten worden gehouden met de praktische uitvoering. Hoe pas je dit ontwerpbesluit
toe in de eigen wetgeving? Daarbij komen lastige vragen kijken, bijvoorbeeld
over de manier waarop het bewijs is verkregen. Zo is op dit moment in Oostenrijk
een Nederlander veroordeeld voor drugshandel, maar die veroordeling heeft
plaatsgevonden op basis van een anonieme getuigenverklaring. In Nederland
zou dat onvoldoende bewijsvoering vormen. Zou Nederland dan gewoonweg dit
vonnis moeten overnemen of zou Nederland een extra toets kunnen toepassen?Al deze fundamentele vragen moeten nu al beantwoord worden, omdat zij
nu in onderhandeling zijn.Ten slotte de interpretatie van de lijst van strafbare feiten. Die lijst
lijkt heel vanzelfsprekend. Moord is moord, doodslag is doodslag. Wij leven
echter in een divers Europa en zoals ik al eerder in een voorbeeld aangaf,
is volgens de Poolse wetgeving abortus moord. Het is een puur hypothetische
en puur theoretische vraag. Mijn vraag aan de minister is wel tot welke problemen
dit bijvoorbeeld kan leiden tussen Nederland en Polen op dit punt, dat voor
Nederland als soevereine rechtsstaat toch van groot belang is.De heer Teeven (VVD):Mevrouw de voorzitter. Wat de VVD-fractie over het wetsvoorstel opmerkt,
moet niet worden opgevat als een pleidooi voor harmonisatie van het Europees
strafrecht. Dat is het zeker niet; dus er staat geen deur open. Mijn fractie
vindt wel dat de executie van geldelijke straffen die hier wordt besproken,
iets totaal anders is dan een harmonisatie van het strafrecht in Europees
verband. Mijn fractie kan dus ook echt wel leven met de wederzijdse erkenning
van vonnissen uit andere lidstaten en de wederzijdse erkenning op geldelijke
sancties. Met de motie van de heer De Roon om in elk geval na twee jaar te
bekijken hoe het uitwerkt, hebben wij op zich wel de garantie ingebouwd.Wij hebben nog wel een aantal opmerkingen over dit wetsvoorstel. Wij hebben
bij de wisseling van stukken al enige zorgen geuit over de mogelijke aanwezigheid
van corruptie binnen het systeem in de nieuwe lidstaten. Daar is de minister
wel heel kort langs gegaan. Kan de minister bijvoorbeeld nog eens bespreken
hoe hij dit ziet in net toegetreden lidstaten, die wellicht een beetje vatbaar
zijn voor corruptie? Nog niet zo lang geleden heeft de Europese Commissie
daarover gerapporteerd.Mijn fractie blijft zich in tegenstelling tot andere fracties wel verbazen
dat een veroordeelde in Nederland zich toch weer moet kunnen verzetten tegen
het nemen van verhaal door Nederland. Wij denken dat het erkennen van strafvonnissen
uit andere lidstaten juist iets is, zeker in het geval van geldelijke sancties.
Iemand heeft de mogelijkheid van hoger beroep in zo'n lidstaat
en in sommige zaken ook de mogelijkheid van cassatie. De vraag is dan of iemand
zich in Nederland kan verzetten als verhaal plaatsvindt. Ik heb wellicht wat
meer vertrouwen in de officier van justitie dan anderen in dit huis. Naar
het oordeel van onze fractie is er geen verzet nodig als een officier van
justitie toetst of de inmiddels veroordeelde destijds in een voor hem begrijpelijke
taal op de hoogte is gesteld van het ten laste gelegde feit, van de verweermogelijkheden
en van de wijze van betaling. De officier van de justitie kan altijd het verzoek
van de uitvaardigende staat weigeren als niet aan die vereisten is voldaan.
Ik heb er wel vertrouwen in dat dit goed gaat. Als de regering akkoord gaat,
wordt een en ander gedurende twee jaar gemonitord. Na die twee jaar kan een
evaluatie plaatsvinden. Laten wij wel wezen, het gaat niet om moord, abortus
en dat soort zaken. Wij praten hier over geldelijke sancties, maar die kunnen
natuurlijk wel oplopen bij bepaalde delicten.De VVD zou ervoor zijn om zo weinig mogelijk vonnissen om te zetten en
ervoor te kiezen om zoveel mogelijk vonnissen ten uitvoer te leggen. Is de
minister voornemens om in die zin een aanwijzing te geven via het College
van procureurs-generaal en het OM om het beleid vooral te laten zijn dat er
niet wordt omgezet maar altijd ten uitvoer wordt gelegd?Bij onze fractie bestaat nog altijd de zorg of er wel voldoende capaciteit
is bij het CJIB om dit allemaal te gaan doen. Dit is immers meer maatwerk
dan het massawerk dat het CJIB tot nu toe gewend is.In de nota naar aanleiding van het verslag is ingegaan op het uitgangspunt
dat de uitvoerende lidstaat het geld krijgt. Maar wat gebeurt er als er een
slachtoffer is in de uitvaardigende lidstaat en dat slachtoffer kan zich voegen
in zo'n strafprocedure? Als er wordt ingevorderd in de uitvoerende lidstaat,
kan dat geld dan ten goede komen aan het slachtoffer van de uitvaardigende
lidstaat? De minister heeft daarover wel iets gezegd in de nota naar aanleiding
van het verslag (pagina 10) maar dat is voor ons wat mager. Welke rechten
hebben slachtoffers van een ongeval veroorzaakt door iemand uit een van de
andere lidstaten om toch beslag te kunnen leggen en over geld te kunnen beschikken?Wij zouden de minister willen uitnodigen, in te gaan op de vraag of hij
de mogelijkheid van verzet die nu in de wet zit echt nodig vindt, of dat die
er uitgehaald kan worden. Het geeft een hoop administratieve rompslomp en
wij praten over relatief kleinere strafzaken. Misschien zijn er enkele grote
fraudezaken, maar die vormen toch een minderheid.De heer Çörüz (CDA):Mevrouw de voorzitter. De CDA-fractie verwelkomt het voorliggende wetsvoorstel.
Juist voor de aanpak van grensoverschrijdende delicten kan dit een goed instrument
zijn. Het is natuurlijk niet alleen bedoeld om het Nederlanders die met een
caravan over de Franse wegen toeren moeilijk te maken. Als er sprake is van
oplichting, fraude en dat soort zaken waarbij een geldsanctie wordt opgelegd,
kan dit een goed instrument zijn.Het wetsvoorstel sluit goed aan bij het Verdrag van Prüm waarover
wij recent gesproken hebben. Met name de grensoverschrijdende samenwerking
bij de aanpak van criminaliteit kan daarbij een middel zijn. Ik heb een tweetal vragen aan de minister. Voor een Nederlander aan wie
bijvoorbeeld in Duitsland een geldelijke sanctie wordt opgelegd en die weer
naar Nederland komt omdat hij daar zijn woon- of verblijfplaats of zijn inkomen
of vermogen heeft, kan Nederland een briefje of een certificaat krijgen. In
zo'n certificaat staan de naam en het adres van betrokkene en datgene waarvan
hij of zij wordt beschuldigd. Nu doet zich het vreemde feit voor dat artikel
4, tweede lid, van het kaderbesluit meldt dat het model van het certificaat
in de bijlage bij dat besluit staat. Er is dus een model dat aangeeft hoe
het certificaat eruit behoort te zien. In de nota naar aanleiding van het
verslag schrijft de minister dat het model van het certificaat bij aparte
maatregel van bestuur in de Nederlandse wetgeving zou moeten worden geïmplementeerd.
Is dat niet dubbelop? Er is immers al een model.Dan heb ik nog twee korte vragen over de kosten. Een geldsanctie kan eventueel
worden omgezet in een detentie. Stel dat het gaat om een Nederlander die in
Duitsland is veroordeeld. Hij kan in Nederland zijn gevangenisstraf uitzitten
en Nederland draait dan op voor de kosten. Hoe ziet de baten-lastenanalyse
er volgens de minister uit?Wij gaan de WOTS vervangen door dit wetsvoorstel, maar dit wetsvoorstel
is gebaseerd op vertrouwen. Juist omdat wij andere EU-lidstaten vertrouwen,
erkennen wij hun besluiten. Echter, wij hebben te maken met een aantal nieuwe
EU-lidstaten. Hoe gaan wij borgen dat ons vertrouwen in de rechtsstelsels
van de nieuwe lidstaten niet wordt geschaad?Minister Hirsch Ballin:Mevrouw de voorzitter. Het wetsvoorstel dat voor ons ligt wil uitvoering
geven aan een kaderbesluit. Nederland is daartoe als lidstaat van de EU verplicht.
Het kaderbesluit is ook met instemming van de Tweede en de Eerste Kamer der
Staten-Generaal tot stand gekomen. Als men meent dat wij het kaderbesluit
maar niet of niet helemaal moeten uitvoeren, kan ik daaraan geen gevolg geven.
Dat kan ik ook niet doen als de betogen daarvoor mij zouden hebben overtuigd.
Dat is overigens niet het geval. Voordat ik inga op de verschillende opmerkingen,
moeten wij dus in aanmerking nemen dat er op Nederland als lid van de EU de
verplichting rust om het kaderbesluit in wetgeving om te zetten. Die wetgeving
zal gestalte krijgen met de aanneming van dit wetsvoorstel en met de algemene
maatregel van bestuur die daarop is gebaseerd.Wij hebben hier te maken met een besluit van de Europese Unie dat qua
juridisch effect vergelijkbaar is met een richtlijn. In artikel 34 van het
verdrag betreffende de Europese Unie staat dat kaderbesluiten bindend zijn
voor de lidstaten ten aanzien van het te bereiken resultaat. Aan de nationale
instanties wordt echter de bevoegdheid gelaten om de vorm en de middelen te
kiezen.De kaderbesluiten hebben geen rechtstreekse werking. Dit kaderbesluit
is echter zeer precies in het vaststellen van het model voor het certificaat,
dat als bijlage aan het kaderbesluit is gehecht en er in die zin deel van
uitmaakt. Dit neemt niet weg dat wij vervolgens dat model een plaats moeten
geven in de Nederlandse wetgeving. Dat geschiedt in de algemene maatregel
van bestuur die op dit wetsvoorstel zal worden gebaseerd.Bij dit alles gaat het om een toepassing van het beginsel van de wederzijdse
erkenning dat sinds Tampere uitdrukkelijk deel uitmaakt van het beleid in
de justitiële en politionele samenwerking. Er zijn voorbeelden genoemd
van Nederlanders die onaangenaam verrast zijn wanneer de executie plaatsvindt
van een vermogenssanctie die hun over de grens is opgelegd. Ik wil erop wijzen
dat dit ook de andere kant op werkt. Het voorbeeld werd genoemd van de snelheidsovertredingen
waarop sommige mensen uit andere lidstaten van de Europese Unie in het bijzonder
worden aangekeken. Dat bij open grenzen hier met recht en rede opgelegde sancties
niet ten uitvoer worden gelegd, is toch niet iets wat wij ons wensen. Het
vertrouwen stellen in elkaars rechtsstelsel en dat over en weer uitvoeren,
hoort bij de Europese Unie.Met inachtneming van wat ik zojuist heb gezegd, zal ik op een paar van
de punten ingaan die aan de orde zijn gesteld. Daarbij wil ik niet de indruk
wekken dat het kaderbesluit niet uitgevoerd hoeft te worden, maar hoop ik
toch iets te kunnen bijdragen aan het begrip voor het stelsel. De heer De
Wit heeft nogal wat bedenkingen geuit over het ontbreken van het vereiste
van dubbele strafbaarheid voor de feiten die alleen qua onderwerp zijn omschreven
in het kaderbesluit. Het gaat dus om de opsomming in artikel 5, eerste lid
van het kaderbesluit. Die zal uiteraard geheel gevolgd worden in de algemene
maatregel van bestuur. Daarin is geen beoordelingsruimte gelaten aan de Nederlandse
wetgever. Het gaat hierbij om een omschrijving van delicten waarover geen
twijfel bestaat dat ze met de variëteit in de manier waarop het juridisch
is vormgegeven, alom worden beschouwd als strafwaardige feiten. Ik noem mensenhandel
of cybercriminaliteit. De vormgeving in nationale strafbepaling kan inderdaad
uiteenlopen voor misdrijven zoals die welke onder de rechtsmacht van het Internationaal
Strafhof vallen. In dat opzicht laat dit kaderbesluit ook ruimte voor variëteit
in nationale tradities in het omschrijven van strafbare feiten. Het lijdt
geen twijfel dat het thematisch gaat om onderwerpen die wij hier strafwaardig
vinden en die over de grens niet strafwaardig kunnen zijn, en omgekeerd. Ook
al wordt niet de soms bewerkelijke traditionele methodiek van het vereiste
van de dubbele strafbaarheid gehanteerd, de dubbele strafwaardigheid alom
in het gebied van de EU komt tot uitdrukking in dit kaderbesluit, dat door
alle lidstaten is aanvaard. In die zin is de tegenstelling tussen het wel
of niet omhelzen van de traditionele methodiek van de dubbele strafbaarheid
betrekkelijk. Wij moeten onszelf niet aanpraten dat ruimte wordt geboden voor
allerlei ongewenste grensoverschrijdende handhaving. Het geeft eigenlijk veel
meer uitdrukking aan een gemeenschappelijk inzicht in de strafwaardigheid
van de in artikel 5 eerste lid van het kaderbesluit opgesomde onderwerpen.De heer De Wit (SP):In artikel 10 lid 1 onder b wordt nu juist uitgegaan van de mogelijkheid
dat er sprake is van strafbare feiten die in het buitenland strafbaar zijn,
maar in Nederland niet. Dat staat in de weigeringsgrond onder b. De bedenkingen
die wij daartegen kunnen hebben, worden weggenomen doordat in lid 2 wordt
verwezen naar de lijst. Het is dus geen theoretisch idee dat het kan voorkomen
dat wij in Nederland te maken krijgen met feiten die in het buitenland strafbaar
zijn, maar in Nederland niet. De uitweg is dan de lijst, maar dat zijn geen
duidelijk strafbare feiten die in de Nederlandse wet zijn vastgelegd; dan
kan althans voorkomen.Minister Hirsch Ballin:Dat is juist de systematiek waarvoor hier is gekozen. Het uitgangspunt
van de dubbele strafbaarheid is dan ook niet over de gehele linie overgeslagen.
In het geval van een veroordeling in het buitenland is er in dat land respect
voor het nulla-poenabeginsel. Dat noemde de heer De Wit ook in dit verband.
Gaat het om gedrag dat in Nederland niet strafbaar is, dan kan Nederland weigeren.
Dat klopt. Een uitzondering daarop vormen de feiten op de lijst. Daarvoor
geldt dat wij de geldboete voor de tenuitvoerlegging accepteren, ook als in
een uitzonderlijk geval de strafbaarheid ontbreekt. Daarom is voor deze onderwerpen,
alleen die van artikel 5 eerste lid, gekozen voor de benadering van de lijst
met onderwerpen.De heer De Wit (SP):Artikel 10 lid 1 onder b is een verplichte weigeringsgrond. Dat vind ik
nou net het vreemde. Er is sprake van een verplichte weigeringsgrond wanneer
het gaat om feiten die in Nederland niet strafbaar zijn. In lid 2 wordt echter
verwezen naar de lijst. In feite wordt die weigeringsgrond daarmee onderuitgehaald
en dat is vreemd. In de lijst vind je immers geen strafbare feiten, maar omschrijvingen
van feiten waar deze onder gerangschikt kunnen worden.Minister Hirsch Ballin:Dat is inderdaad de systematiek. In artikel 10 eerste lid onder b wordt
gezegd dat de officier van justitie de erkenning en tenuitvoerlegging van
de beslissing houdende geldelijke sanctie moet weigeren indien het feit waarvoor
de geldelijke sanctie is opgelegd en indien het feit in Nederland was begaan
naar Nederlands recht niet strafbaar zou zijn. Daarom zei ik zo-even dat hier
het dubbelestrafbaarheidsprincipe is gehandhaafd. Daaraan is echter toegevoegd:
behoudens het bepaalde in het tweede lid. Het tweede lid zegt nu juist dat
de tenuitvoerlegging van een beslissing niet wordt geweigerd – niet
mag worden geweigerd dus – op de grond die ik zo-even weergaf indien
het feit is vermeld op de lijst, de algemene maatregel van bestuur die de
bepalingen in het kaderbesluit die ik zo-even aanhaalde, incorporeert in het
Nederlandse recht.Mevrouw Azough (GroenLinks):De minister sprak bij de geldelijke sancties over ruimte voor nationale
tradities. Waarop doelt hij dan precies?Minister Hirsch Ballin:Ik doelde op een heel praktische aanpak, die niet alleen bij dit kaderbesluit
maar ook bij de andere kaderbesluiten die uiting geven aan het principe van
de wederzijdse erkenning geldt. Daarbij is de soms bewerkelijke, strakke of
onhandige methodiek van het vergelijken van delictsomschrijvingen losgelaten.
In plaats daarvan is gekozen voor omschrijvingen van het onderwerp waarop
de delictsomschrijvingen betrekking hebben. Daarmee is tegelijkertijd de ruimte
aanvaard en in stand gelaten dat in de nationale wetgeving nog steeds verschillende
benaderingen kunnen worden gekozen, bijvoorbeeld bij het strafbaar stellen
van mensenhandel, racketeering of sabotage. De delictsomschrijvingen hoeven
niet te worden geharmoniseerd. Dat had een vervolg kunnen zijn van de Europese
rechtsontwikkeling als wij niet voor deze methode hadden gekozen. Er wordt
ook niet een situatie gecreëerd waarin uitvoerige onderzoeken
naar nationale wetgeving nodig zijn, terwijl uit het onderwerp waarop de veroordeling
betrekking heeft duidelijk blijkt dat het een strafbaar feit betreft dat wij
in Nederland ook strafbaar achten. Er is in dit kaderbesluit en in de vergelijkbare
kaderbesluiten een thematische methodiek gevolgd. Het grote voordeel daarvan
is dat wij niet in een spoor terechtkomen van harmonisatie van strafbepalingen
in de Europese Unie. Daarom sprak ik over het feit dat er ruimte is gelaten
voor tradities. Het is echter ook niet de bedoeling dat wij in een situatie
terechtkomen waarbij de grensoverschrijdende erkenning wordt bemoeilijkt doordat
er voortdurend rechtsvergelijkende onderzoeken dienen te worden gedaan.Onder andere de heer De Wit heeft gevraagd of de rechtmatigheid van in
andere lidstaten opgelegde vonnissen voldoende is gewaarborgd. Hij heeft onder
andere Bulgarije en Roemenië genoemd. Dat raakt de kwestie die is opgeworpen
door de heer De Roon, namelijk het vertrouwen in de nieuwe lidstaten. Pas
op het moment dat de procedure in de uitvaardigende lidstaat resulteert in
een onherroepelijke beslissing waarbij een geldboete wordt opgelegd, komt
de regeling aan de orde die wij nu treffen. Het komt dus inderdaad aan op
de regeling van de rechtsgang in dat land. Daaraan is de vraag gekoppeld over
de begrijpelijkheid van talen en dergelijke. Het gaat hoe dan ook om het feit
dat procesrechtelijke vereisten ook in die andere lidstaten in acht moeten
worden genomen. Daarbij hoort ook de begrijpelijkheid van de taal. Een en
ander is overigens overeenkomstig artikel 6 van het EVRM gewaarborgd. Dat
heeft betrekking op het waarborgen van de procedure die leidt tot een veroordeling.
Wij stellen het niet op prijs als mensen die in ons land worden veroordeeld
later zeggen dat de Nederlandse taal voor hen koeterwaals was. Wij moeten
nu dus ook niet het standpunt innemen dat onze grensoverschrijdende samenwerking
zich beperkt tot landen waar Nederlands of Engels wordt gesproken. Natuurlijk
moet er zijn voldaan aan het vereiste dat de veroordeling op de juiste manier
heeft plaatsgevonden. Ook de aanklacht dient voor betrokkene begrijpelijk
te zijn. Het gaat om lidstaten die partij zijn bij het EVRM. In het kaderbesluit
is ten overvloede een verwijzing naar die grondrechten en de fundamentele
rechtsbeginselen opgenomen. Het individuele klachtrecht is de laatste stok
achter de deur. Ik onderstreep nogmaals dat wij terecht aandacht besteden
aan grondrechten, ook als het zaken in de EU betreft.Gevraagd is of gebreken in de rechtsorde van de nieuwe lidstaten een reden
zijn om anders te handelen. Dat is niet het geval. Deze vereisten gelden ook
voor die lidstaten. Die kunnen ook daar worden gehandhaafd. Het is zeker waar
dat de steun en de hulp voor en de monitoring van de volledige toepassing
van verdragen, kaderbesluiten, richtlijnen en verordeningen door de Europese
Commissie in het oog worden gehouden. Dat gebeurt in samenwerking en Nederland
heeft daarin ook zijn aandeel.De heer Teeven vraagt of de verzetprocedure achterwege kan blijven. Het
vertrouwen zou zo groot zijn dat die niet meer nodig is. Die vraag beantwoord
ik niet bevestigend. Ik ga er niet van uit dat die procedure hoogfrequent
toegepast moet worden. In het geheel van het stelsel van de wet lijkt het
mij echter een bijdrage aan de evenwichtigheid en werking daarvan. Ook hier
is een rechtsgang om over te gaan tot de tenuitvoerlegging van de beslissing
uit de andere lidstaat.De beoordelingsruimte van de officier van justitie kan ik niet groter
maken dan het kaderbesluit toestaat. Ik heb de redenen gegeven waarom ik het
door alle lidstaten aanvaarde kaderbesluit ex post niet ter discussie wil
stellen.De heer De Roon wijst op de zorgen van de ANWB over de verkeersovertreders
in het buitenland. De wederkerigheid bij verkeersovertredingen en de verplichting
om te wijzen op de rechten en plichten bij een gerechtelijk stuk heb ik al
aangestipt. De ANWB levert op dit vlak nuttige bijdragen. Ik hoop dat ADAC
en andere zusterorganisaties in het buitenland hetzelfde doen voor het weggebruik
in Nederland. Ik heb in een brief aan de ANWB overigens een aantal praktische
suggesties aan de ANWB meegegeven. De Kamer heeft die brief in afschrift ontvangen.Mevrouw Azough heeft opmerkingen gemaakt over het Kaderbesluit strafvonnissen
die leiden tot een vrijheidsstraf. Dit onderwerp is aan de orde geweest in
de overleggen over de agenda voor de JBZ-raad. Er is een politiek akkoord
over dit onderwerp. Misschien is het goed om daarop verder in te gaan in het
algemeen overleg.Mevrouw Azough vraagt mij of ik mij alles kan voorstellen bij de lijst.
Ik heb zo-even een paar voorbeelden gegeven. Daaruit kan zij opmaken dat het
lang niet altijd gaat om misdrijven waarvan wij ons voorstellen dat die met
een geldboete afgedaan kunnen worden. Het kan ook gaan om schadevergoedingsmaatregelen.
Dat kan aan de orde zijn bij de ernstige misdrijven waarover mevrouw Azough
spreekt. Bovendien is dit een soort standaardlijst die wij bij de reeks kaderbesluiten
hanteren. Het is verstandig om niet per kaderbesluit een waarschijnlijkheidsinschatting
te maken of een type sanctie aan de orde komt.Mevrouw Azough (GroenLinks):Ik heb specifiek gevraagd of de civielrechtelijke claims, die bij strafzaken
elders in de Europese Unie aanmerkelijk verdergaand worden beoordeeld, ook
in Nederland toegepast moeten worden. Ik doel op de action civile en dergelijke.Minister Hirsch-Ballin:Bij een geldbedrag voor een schadefonds of instelling voor slachtoffers
van strafbare feiten, voor zover deze verplichting is opgelegd bij rechterlijke
uitspraak of beschikking, of een geldbedrag voor het slachtoffer van het strafbare
feit, voor zover deze verplichting is opgelegd door de strafrechter, kan inderdaad
de tenuitvoerlegging ook langs deze weg plaatsvinden. Ik hoop dat de Kamer
straks het wetsvoorstel behandelt bij versterking van de positie van het slachtoffer.
Het is misschien goed om in het oog te houden dat mensen die slachtoffer zijn
van een delict begaan door een buitenlander in Nederland effectievere mogelijkheden
hebben om aan hun geld te komen. Ik denk dat het goed is om bij de bespreking
van deze implementatie van dit kaderbesluit onder ogen te zien dat niet alleen
Nederlandse veroordeelden in het buitenland er last van hebben, maar ook Nederlandse
slachtoffers er baat bij hebben en dat de tenuitvoerlegging in andere Europese
lidstaten hiermee dus een steun in de rug krijgt.De heer Teeven (VVD):Gaat de minister nu ook in op de wijze waarop het slachtoffer
het geld van de tenuitvoerleggende staat krijgt? Dat stelde ik ook aan de
orde.Minister Hirsch Ballin:Als de tenuitvoerlegging in een andere lidstaat plaatsvindt, gaat die
met inachtneming van de vormen aldaar. De regels omtrent de tenuitvoerlegging –
dus executie, beslag en dergelijke – in die andere lidstaat worden daarbij
dus gevolgd.De heer Teeven (VVD):Dat snap ik, maar het gaat mij om het volgende. Er is sprake van een Nederlands
slachtoffer, in het buitenlands wordt het vonnis uitgevoerd. Dit is de omgekeerde
situatie. Hoe kan het Nederlandse slachtoffer in dat geval een schadevergoeding
krijgen? Het uitgangspunt van deze regeling is dat de tenuitvoerleggende staat
het geld toekomt.Minister Hirsch Ballin:U bedoelt hoe dit wordt overgeboekt?De heer Teeven (VVD):De tenuitvoerleggende staat behoudt het geld. Hoe kan het slachtoffer
dan realiseren dat hij het smartengeld ontvangt dat hij normaal in de Nederlandse
situatie krijgt?Minister Hirsch Ballin:In ons systeem gaat dat via het Openbaar Ministerie. Ik heb hier niet
de teksten van de Duitse, Belgische of Bulgaarse wetten ter implementatie
van hetzelfde kaderbesluit bij de hand, maar omdat dit kaderbesluit bindt,
zal dit moeten geschieden op de wijze die is voorgeschreven in het kaderbesluit.
Dit betekent dat de betreffende lidstaat tot tenuitvoerlegging moet overgaan,
daarbij geen kosten in rekening mag brengen en er vervolgens zorg voor moet
dragen dat de gelden die verkregen zijn uit de tenuitvoerlegging van beslissingen
toevallen aan de tenuitvoerleggende staat. Er moet daarbij wel in worden voorzien
dat dit ten goede komt aan het slachtoffer.De heer Teeven (VVD):Hiermee zijn we terug bij uw beantwoording op pagina 10 van het verslag:
hoe gaat Nederland hierin voorzien, hoe gaat u met uw ambtsgenoten in die
andere lidstaten realiseren dat die slachtoffers het geld krijgen dat hun
toekomt? Of het nu een Nederlands slachtoffer betreft dat hier zit vanwege
een feit in het buitenland, of een feit dat hier is gepleegd met een slachtoffer
in het buitenland, is me om het even, maar hoe gaat die persoon feitelijk
zijn geld krijgen?Minister Hirsch Ballin:Ik probeer me in de situatie te verplaatsen die spiegelbeeldig is aan
de onze. Hopelijk houdt u me ten goede dat ik nu geen details kan geven over
de organisatie daarvan in de andere lidstaat. Hoe dan ook, het Openbaar Ministerie
zal hier in ons geval met hulp van het CJIB een intermediaire functie moeten
vervullen. Dit raakt sterk aan de materie die wij straks bespreken bij het
wetsvoorstel over de versterking van de positie van het slachtoffer. Ik zal
bij die gelegenheid nadere informatie geven over de praktische vormgeving.Verder vroeg de heer Teeven naar de omzetting. Welnu, het gaat hier niet
om omzetten, maar om erkenning en tenuitvoerlegging zonder verdere formaliteiten.
Bij de inwerkingtreding van het wetsvoorstel zal derhalve tussen de lidstaten
van de Europese Unie niet langer sprake zijn van omzetting, zoals die nu plaatsvindt
in de exequatur-procedure, maar van wederzijdse erkenning. Dat is een andere
benadering die een flinke vereenvoudiging inhoudt.Mevrouw Azough heeft terecht opgemerkt dat het hier op de een of andere
manier altijd moet gaan om criminaliteit met een grensoverschrijdend karakter,
al was het maar in de eenvoudige vorm van iemand die zelf de grens over gaat.
Het betreft dus een wat lichtere vorm van grensoverschrijdendheid dan wij
meestal associëren met het begrip "grensoverschrijdende criminaliteit".De heer De Roon heeft vragen gesteld over evaluatie en een meldpunt voor
klachten. Ik zie geen aanleiding om hier een bijzondere voorziening te treffen.
Natuurlijk is er altijd de klachtmogelijkheid en de mogelijkheid van verzet
die in het wetsvoorstel is vervat. Inzake de normen van artikel 6 EVRM is
de ultieme klachtmogelijkheid die bij het Europees Hof voor de Rechten van
de Mens. Het is ook niet nodig om hiervoor een bijzonder klachtenmeldpunt
in te richten, omdat uiteraard de gewone mogelijkheden aanwezig zijn om klachten
in te dienen ten aanzien van het handelen van het OM.De heer De Wit (SP):Voorzitter. Het centrale woord in dit debat is eigenlijk "vertrouwen".
Wij zullen erop moeten vertrouwen dat het gaat om strafbare feiten die ook
in Nederland strafbaar zijn. De lijst speelt daarbij een cruciale rol. Gelet
op het feit dat wij te maken hebben met EU-lidstaten die het EVRM ondertekenen,
zullen wij erop moeten vertrouwen dat de rechtsgang en de rechtspraak in orde
is en conform is wat wij daaronder verstaan. Wij zullen er tenslotte op moeten
vertrouwen dat de burger ook het idee heeft dat de Nederlandse Staat goed
voor hem heeft gezorgd, om het maar banaal te zeggen. Over dat laatste punt
heb ik een vraag.Het merendeel van de zaken die zich zullen voordoen, zullen verstekzaken
zijn, althans geredeneerd vanuit de Nederlandse onderdanen. Je kunt dan de
vraag stellen of je de burger dat grote vertrouwen moet aanpraten dat eigenlijk
in de wet is vastgelegd. Ik zal eerlijk zeggen wat het idee is waar ik zelf
al die tijd mee zit. Wat vindt de minister ervan om toch iets van kennelijke
ongegrondheid in het wetsvoorstel in te brengen? Ik zie ook dat het eigenlijk
niet kan, omdat de enige ruimte wordt geboden door de twee weigeringsgronden
verplicht en facultatief. Ik pleit er echter voor om iets van kennelijke ongegrondheid
in te brengen, zodat de officier zelf een zekere schifting kan aanbrengen.De heer De Roon (PVV):Voorzitter. Ik dank de minister voor zijn uiteenzetting. Ik ben bang dat
het begin van zijn betoog over de juridische inkadering waarbinnen wij moeten
opereren, juist is. Het kaderbesluit is voor Nederland bindend. Dat neemt
allemaal niet weg dat wij ook nog een principe van gezond verstand kunnen
hanteren. Er is een gezegde dat luidt: beter ten halve gekeerd, dan ten hele
gedwaald. In mijn eerste termijn heb ik al gezegd dat er binnen mijn fractie
veel reserves zijn over deze hele affaire. Ik zou graag dat de minister uiteenzet
wat er gebeurt als bijvoorbeeld dit parlement besluit om dit wetsontwerp te
verwerpen. Dan voldoen wij niet aan de termijn die wordt genoemd in het kaderbesluit.
Wij hadden op 22 maart 2007 de zaak al op orde moeten hebben. Waar komt
Nederland Europeesrechtelijk voor te staan als wordt besloten
om hier toch maar niet in mee te gaan? Wat zouden de gevolgen hiervan zijn?Een andere kwestie betreft het gebrek aan vertrouwen. Ik heb geprobeerd
om daar wat lucht aan te geven aan de hand van wat de ANWB aan concrete voorbeelden
heeft aangedragen. De vraag kan gesteld worden of een rechter in het zesde
dorp achter Boekarest die één, twee of drie keer per jaar met
zo'n zaak te maken krijgt alles wel volgens de regels van bijvoorbeeld het
EVRM doet.Ik wil echter niet alleen naar het buitenland wijzen. Laten wij ook eens
kijken wat er in dit land gebeurt op dit punt. Mijn ervaring is dat gerechtshoven
een aantal malen per jaar in verstekzaken het vonnis van de rechter in eerste
aanleg moeten vernietigen omdat uit het dossier niet blijkt dat stukken die
in deze verstekzaak aan het buitenland zijn gezonden, zijn vertaald in een
voor de betreffende verdachte begrijpelijke taal. Ook hier gaat het af en
toe mis. Men kan zich dan met recht afvragen of het in al die nieuwe EU-landen
die nog niet zo lang zijn aangesloten bij het EVRM als wij, niet nog vaker
misgaat dan hier. Ik ben niet overtuigd door de sussende woorden van de minister
die erop neerkomen dat wij er vertrouwen in moeten hebben dat het allemaal
wel goed gaat.Ik heb uit de stukken begrepen dat vanuit Nederland 50.000 zaken naar
het buitenland kunnen worden overgeheveld. Een veelvoud aan zaken zal naar
Nederland komen. De minister heeft erop gewezen dat mensen in verzet kunnen
komen bij de rechter. Dat betreft volgens mij alleen verzet tegen een beslaglegging.
De buitenlandse beslissing als zodanig kan niet meer worden aangevochten.
En als dan wordt gezegd dat mensen naar Straatsburg kunnen gaan als zij het
er dan toch nog niet mee eens zijn, vraag ik mij af of de burger niet met
een kluitje in het riet wordt gestuurd. Dat mensen voor dit soort geldboetezaken
naar Straatsburg te moeten om aan te tonen dat het niet goed is gegaan, is
niet de weg die wij op moeten. Omdat de minister niet keihard wil toezeggen
dat hij wil monitoren en evalueren, dien ik een motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende dat het in het belang van de rechtsbescherming is om de werking
van de Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties
te monitoren en te evalueren;verzoekt de regering om de werking van genoemde wet met een deugdelijk
systeem te monitoren en te evalueren en daarover aan de Kamer schriftelijk
rapport uit te brengen, uiterlijk 24 maanden nadat genoemde wet in werking
is getreden,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden De Roon en Teeven. Naar mij blijkt,
wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 8(30699).Mevrouw Azough (GroenLinks):Voorzitter. Ik heb in mijn eerste termijn volgens mij heel duidelijk gezegd
dat de fractie van GroenLinks het kaderbesluit met betrekking tot de geldelijke
sancties in beginsel positief beoordeelt. Ik heb echter ook gezegd dat wij
fundamentele bezwaren en twijfels hebben met betrekking tot de nadere kaderbesluiten
die nog in de Kamer moeten worden behandeld. Ik denk dat niet alleen mijn
fractie daar zo over denkt, maar verschillende andere fracties ook.Ik vind het noodzakelijk om dat hier nogmaals aan te kaarten. Het gaat
weliswaar om een andere zaak, maar wij hebben gezien hoe wij regelmatig ergens
worden "ingerommeld". Het is van groot belang dat het parlement
zich kritisch en zorgvuldig opstelt op dit terrein. Ik hoop dat de minister
in de bespreking van dit onderwerp in het algemeen overleg over de JBZ-raad
wel antwoorden zal geven. Het is teleurstellend dat dit niet gebeurt als er
zulke fundamentele vragen zijn gesteld. Deze vragen zijn overigens ook al
gesteld in het kader van het Europees arrestatiebevel en wij zullen die ook
in dat algemeen overleg stellen. De Europese Commissie heeft advies gevraagd
in Straatsburg. Dergelijke feiten kunnen niet zomaar langszij worden geschoven.
Ik hoop van harte dat de minister in het algemeen overleg dat volgt, hier
wel op ingaat. Zoals wij allen hebben gezegd, achten wij vertrouwen cruciaal.
Alle lidstaten hebben zich verbonden aan het Europees Verdrag voor de Rechten
van de Mens. Bovendien is de Europese Commissie van mening dat wij zeer kritisch
moeten zijn als er in het ontwerpkaderbesluit niet aan dat verdrag kan worden
voldaan. Ik hoop van harte dat de minister er net zo kritisch naar kijkt als
wij.Over het wetsvoorstel inzake de wederzijdse erkenning van geldelijke sancties
kan ik kort zijn: mijn fractie steunt dat.Minister Hirsch Ballin:Voorzitter. Ik ben er dankbaar voor dat de meeste woordvoerders instemmen
met de aanpak die is gekozen voor de uitwerking van de verplichting, die wij
op grond van het kaderbesluit hebben. Het is misschien goed om erop te wijzen
dat er bepaald niet is gekozen voor een roekeloze toepassing van dat kaderbesluit.
Wij hebben de opzet van het kaderbesluit juist zeer aandachtig bestudeerd.
Hetzelfde geldt voor de veroordelingen in absentia waar de heer De Wit over
sprak. In het kaderbesluit is daarvoor een regeling opgenomen, te weten in
artikel 7, dat stelt dat de tenuitvoerlegging in die situatie kan worden geweigerd.
Wij zijn binnen de ruimte die het kaderbesluit ons biedt, een stap verder
gegaan. In artikel 10, eerste lid onder f en g van het wetsvoorstel staat
namelijk dat executiehandelingen moeten worden geweigerd in geval van een
oplegging bij afwezigheid van de veroordeelde respectievelijk degene aan wie
de sanctie is opgelegd. Artikel 10, eerste lid onder f en g zijn bij ons opgezet
als verplichte weigeringsgronden. Er is een procedure aan verbonden: in het
derde lid staat dat de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende staat de
gelegenheid moet hebben gehad tot het verschaffen van inlichtingen hieromtrent.
Wij hebben dus juist voor de situatie van verstek waar de heer De Wit over
sprak, een verplichte weigeringsgrond in het wetsvoorstel opgenomen. Ik hoop eigenlijk dat dit hem ten aanzien van het punt dat hij in tweede
termijn naar voren heeft gebracht, voldoende vastigheid geeft om te zeggen
dat wij bepaald niet over een nacht ijs zijn gegaan bij het creëren van
waarborgen bij de tenuitvoerlegging op grond van dit kaderbesluit.De heer De Wit (SP):Het klopt dat vastgesteld is dat afwezigheid een weigeringsgrond is. Er
staat alleen bij: tenzij blijkt dat iemand behoorlijk is opgeroepen, zoals
in Nederland geldt. Niet louter afwezigheid vormt dus een weigeringsgrond,
nee, het kan gepasseerd worden indien voldaan is aan de normale regels voor
oproeping en tijdige inkennisstelling.Minister Hirsch Ballin:Je mag ook verwachten dat de normale rechtspleging in de andere lidstaat
zijn werk mag doen indien er voldaan is aan de vereisten voor oproeping. In
omgekeerde richting zouden wij dat ook zeggen. Ik herhaal dat wij ten aanzien
van de facultatieve benadering in het kaderbesluit zelf strikter zijn geweest.
Het lijkt mij te ver gaan om te stellen dat iemand die bewust de rechtsgang
in de andere lidstaat frustreert door niet te verschijnen enzovoorts, terwijl
hij behoorlijk is opgeroepen, gevrijwaard moet blijven van executiehandelingen.
Ik zie dat wij daar geen echt verschil van inzicht over hebben.Ik dank mevrouw Azough voor haar steun voor dit voorstel. Tijdens de voorbereiding
van de JBZ-raad hebben wij over het andere kaderbesluit gesproken. Wij hebben
toen geconstateerd dat er in ieder geval bij een meerderheid in de Kamer steun
is voor het politiek akkoord dat daarover inmiddels is bereikt. Nu het politiek
akkoord met instemming van de Kamer door Nederland is gegeven, zijn wij in
het stadium gekomen van de uitwerking in een juridisch bindende tekst.Ik kom op het punt van de evaluaties. De motie van de heer De Roon lijkt
mij overbodig. Er hoeft geen extra rapportageplicht te worden geïntroduceerd.
Uiteraard geldt voor deze wet, net als voor andere wetgeving, dat in diverse
jaarverslagen van het OM en in bijvoorbeeld de justitiebegroting de werking
van de wet wordt gevolgd. Wij kunnen op dit punt ook alle inlichtingen verschaffen
die nodig zijn via de taak van het CJIB op dit terrein. Een extra voorziening
naast de bestaande mogelijkheden om te volgen hoe het gaat met de toepassing
van wetten, lijkt mij niet vereist.De algemene beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik stel voor, volgende week dinsdag over het wetsvoorstel en de motie
te stemmen.Daartoe wordt besloten.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20062007-3188-3197.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl