Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875), en van de motie-Woltjer/Van den Bos over de doelstellingen van het Fonds sociale ontwikkeling en de concentratiegebieden (23875, nr. 8)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 5109-5116

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

23-04-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 75, pagina 5109-5116

23-04-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23875Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Vragen van het lid Poppe aan de minister van Verkeer en Waterstaat over de tekorten bij het Amsterdamse gemeentelijk vervoerbedrijf (GVB)Pagina 5082-5087
Stemmingen over negentien moties, ingediend in het nota-overleg over de Derde Energienota, te weten: de motie-Crone c.s. over de CO2-reductiestrategie (24525,22232 , nr. 4); de motie-Crone c.s. over een versterkte marktwerking in de elektriciteitssector (24525,22232 , nr. 5);de motie-Witteveen-Hevinga/Crone over zonneboilers (24525,22232 , nr. 6); de motie-Witteveen-Hevinga c.s. over de export van Nederlands gas (24525,22232 , nr. 7); de motie-Witteveen-Hevinga c.s. over de optie "Gasunie-gashandelaar" (24525, 22232, nr. 8) en veertien andere motiesPagina 5087-5088
75ste vergadering; 23 april 1996Pagina 5075-5075
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 10 december 1982 te Montego-Bay tot stand gekomen Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, met bijlagen, en van de op 29 juli 1994 te New York tot stand gekomen Overeenkomst betreffende de uitvoering van Deel XI van genoemd Verdrag, met bijlage (24433, R1549)Pagina 5116-5133
Behandeling van het voorstel van wet van het lid Van Boxtel houdende regels tot versterking van de rechtspositie van hen die een medische keuring ondergaan (Wet op de medische keuringen) (23259)Pagina 5094-5109
Vragen van het lid M.B. Vos aan de minister van Economische Zaken over berichten dat een energiedistributiebedrijf de MAP-heffing wil afschaffenPagina 5078-5082
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 23 april 1996)Pagina 5075-5078
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875), en van de motie-Woltjer/Van den Bos over de doelstellingen van het Fonds sociale ontwikkeling en de concentratiegebieden (23875, nr. 8)Pagina 5109-5116
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 23 april 1996)Pagina 5133-5134
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de in artikel 7 van de Wet persoonsregistraties opgenomen termijn voor het indienen van een voorstel van wet (24516)Pagina 5090-5094
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over het Rapport Enquêtecommissie Opsporingsmethoden, te weten: de motie-Kalsbeek-Jasperse c.s. over een aanvullend instrumentarium om de maatschappelijke effecten van beleid en wetgeving te kunnen volgen (24072, nr. 34)Pagina 5089-5090
Stemmingen over vijf moties, ingediend tijdens het debat over het grote-stedenbeleid, te weten: de motie-Van Heemst c.s. over experimenten met kansenzones (21062, nr. 42); de motie-Gabor c.s. over een vitaliteitsfonds (21062, nr. 43); de motie-Remkes c.s. over een definitief aantal van 25 GSB-gemeenten (21062, nr. 44); de motie-Scheltema-de Nie c.s. over middelen uit onderuitputting (21062, nr. 45); de gewijzigde motie-Van Heemst c.s. over het inzetten van Melkert-banen voor politiewerkzaamheden (24420, nr. 14)Pagina 5088-5089

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand
gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa,
met Bijlagen (23875)
 
 , en van:
 - de motie-Woltjer/Van den Bos over de doelstellingen van het Fonds sociale
ontwikkeling en de concentratiegebieden (23875, nr. 8).
 
 
 
 
 (Zie vergadering van 25 oktober 1995.)
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt heropend.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Voorzitter! Het op de plenaire agenda plaatsen in plaats van de stilzwijgende
goedkeuring en het nu achteraf nog nemen van enige extra tijd voor de afronding
van de discussie over de goedkeuring van het statuut van het Fonds voor sociale
ontwikkeling van de Raad van Europa, blijkt niet onverstandig te zijn geweest.
Het verslag van de activiteiten van het fonds, uit het najaar van 1995, dat
de minister ons heeft toegestuurd, heeft nog eens aangetoond dat de door ons
geuite vrees voor een sluipende verwijdering van de werkzaamheden van het
fonds van de oorspronkelijke doelstellingen, niet ongegrond was. De constatering
van de minister zelf, dat de primaire doelstellingen te weinig zijn bereikt,
bevestigde helaas onze vermoedens en spreekt tegelijkertijd ook boekdelen.
 
 Terecht, voorzitter, heeft daarom de Nederlandse regering haar tegenstem
uitgebracht tegen de verruiming van het werkterrein van het fonds en heeft
de Nederlandse regering het initiatief genomen tot een resolutie binnen het
bestuurscomité, waarin de oorspronkelijke doelstellingen worden benadrukt.
Ik wil de minister hulde brengen voor dit initiatief, want ik denk dat dit
een goede zaak is. Hiermee is immers in de geest gehandeld van de standpunten
van de CDA-fractie zoals wij die de vorige keer hier hebben verwoord, alsmede
in de geest, zo denk ik, van de standpunten zoals die in deze hele Kamer klonken.
 
 Maar, voorzitter, het aannemen van een resolutie – dat is inmiddels
gebeurd, naar ik heb begrepen – biedt nog geen garantie dat het fonds
zich ook in de toekomst daadwerkelijk meer op zijn traditionele prioriteiten
zal gaan concentreren. Immers, met het eventueel teruglopen van het leningenvolume
in de praktijk zal de geneigdheid om andere projecten te financieren toenemen –
dat lijkt mij zo vanzelfsprekend – met als gevolg een weer verdergaande
verwatering van de oorspronkelijke doelstellingen en overlapping met de werkzaamheden
van andere organisaties en fondsen, zoals Wereldbank, EIB, EBRD en andere
fondsen. Hierbij geldt hetgeen door mij in de eerste termijn al is verwoord:
een fonds dat wat betreft zijn doelstellingen en werkwijze onduidelijk is,
verliest zijn wervingskracht en, erger nog, zijn geloofwaardigheid. De instandhouding
van zo'n fonds zou niet verdedigbaar zijn. Niet alleen heeft de Europese en
in het bijzonder de Nederlandse belastingbetaler – daar staan wij hier
voor – er recht op te weten dat gemeenschapsgelden goed worden besteed,
wij dienen ook voortdurend te toetsen en te kijken of uitgaven nog verantwoord
zijn. Hierbij zij bedacht dat fondsen niet altijd alleen al meerwaarde bieden,
als het woordje "sociaal" ervoor staat.
 
 Daarom willen wij ervan verzekerd zijn dat het sociaal fonds ook zijn
specifieke werking kan doen en dat het niet langzaam volloopt met oneigenlijke
activiteiten. Daarom ook wil ik graag nog eens van de minister in deze derde
termijn horen, hoe hij nu, kijkend naar dat verslag, aan kijkt tegen het opdoemende
dilemma dat hij zelf ook schetst: aan de ene kant de noodzaak om een toereikend
leningenvolume te realiseren – zo'n fonds zal toch voldoende body moeten
hebben; je moet voldoende leningen en projecten uitzetten om het kostendekkend
te maken – en aan de andere kant de noodzaak tot scherpe afbakening
en het niet ieder project zomaar accepteren, teneinde de inzet van de middelen
vanuit de primaire doelstellingen te verantwoorden.
 
 Mijn vraag aan de minister is: acht hij de werking van het fonds toch
mogelijk en verantwoord, ook al zou het activiteitenniveau in een bepaald
jaar ontoereikend zijn om kostendekkend te kunnen opereren? Acht hij het mandaat
van het fonds thans voldoende scherp omlijnd om de nog steeds bestaande verwachtingen
en wensen inzake een brede inzet van het fonds te kunnen temperen en de daaruit
voortkomende politieke gevoeligheden – die zijn er dan immers altijd –
te kunnen weerstaan?
 
 Voorzitter! Terugkijkend naar de discussie die wij hebben gehad en kijkend
naar datgene wat de minister ons nog nader heeft toegezonden, wil ik nog dit
opmerken. De CDA-fractie onderschrijft ondubbelzinnig de waarde van het fonds.
Ik hoop dat dit duidelijk is. Maar die waarde is alleen te waarborgen, als
het mandaat duidelijk afgebakend blijft en de identiteit van het fonds bewaakt
wordt. Ik wil hier nog eens nadrukkelijk zeggen dat wij graag bereid zijn
positief mee te werken aan de ratificering van het statuut; daar hechten wij
veel waarde aan. Maar gegeven de gang van zaken in het recente verleden en
gegeven het aanwezige spanningsveld waar ik zoëven over heb gesproken,
lijkt ons enige behoedzaamheid op zijn plaats. Daarom willen wij onze instemming
vandaag met de ratificering van het statuut verbinden aan een duidelijke uitspraak
over de koers die Nederland binnen de Administratieve raad zal gaan varen.
Die koers moet in overeenstemming zijn met de geest van de resolutie, waarvoor
Nederland zelf het initiatief genomen heeft. Die koers moet ook in overeenstemming
zijn met de opvattingen die op dit punt in de Kamer leven.
 
 Daarnaast zien wij graag over enige tijd een evaluatie tegemoet over de
werking van het fonds in de praktijk. Mocht die evaluatie aantonen dat de
werking van het fonds zich nog steeds verwijdert van de primaire doelstellingen,
dan moet wat ons betreft de continuering van het lidmaatschap opnieuw aan
de orde kunnen komen. Om dit duidelijk vast te leggen, wil ik, mede namens
de collega's Blaauw en Van Middelkoop, de Kamer de navolgende uitspraak voorleggen.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging, 
 
 overwegende, dat het noodzakelijk is dat het Fonds voor sociale ontwikkeling
van de Raad van Europa zich dient te concentreren op de oorspronkelijke doelstellingen,
namelijk opvang van vluchtelingen en migranten alsmede rampenbestrijding;
 
 van oordeel, dat het hierbij vooral moet gaan om de financiering van projecten
in Midden- en Oost-Europa;
 
 wijzende op de, op Nederlands initiatief ingediende en door het Bestuurscomité
aangenomen resolutie waarin de oorspronkelijke doelstellingen van het Fonds
worden benadrukt;
 
 gezien artikel XIV, lid 2, van het Statuut betreffende de uittreding van
leden;
 
 verzoekt de regering te bevorderen dat de Nederlandse vertegenwoordiging
in de Administratieve Raad van het fonds de aanvragen tot leningen uit het
fonds nadrukkelijk toets aan de oorspronkelijke doelstellingen van het fonds;
 
 nodigt de regering uit uiterlijk per september 1997 met een evaluatierapport
te komen over de werking van het fonds in de praktijk, waarbij de continuering
van het lidmaatschap aan de orde kan komen,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Leers, Blaauw en Van Middelkoop.
Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 10 (23875).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa.
Op 25 oktober 1995 hebben wij daarover een intensief debat gehouden, aan het
eind waarvan de minister de conclusie trok dat het niet goed ging, het zelfs
slechter werd dan een patstelling en bekeken moest worden hoe de kloven konden
worden overbrugd.
 
 Toen kwam tot mijn vreugde, dacht ik – de brief zat nog in een envelop –
de brief van 6 februari 1996 over het Fonds voor sociale ontwikkeling van
de Raad van Europa, met een op zichzelf verheugende toename van het leningenvolume.
Het bedrag van 426 mln. ecu in 1994 was gegroeid tot 1254 mln. ecu in 1995.
 
 Voorzitter! De volgende alinea van die brief joeg de adrenaline tot een
tomeloze hoogte. Ik telde drie omvangrijke leningen: 
 
 
 - 265 mln.
ecu financiering midden- en kleinbedrijf voormalig Oost-Duitsland;
 
 
 - 409 mln. ecu voor uitbreiding van het elektriciteitsnetwerk op Cyprus;
 
 
 - 473 mln. ecu voor het onderwijs in Griekenland.
 
 
 
 Ik heb er wel begrip voor dat men onderwijs nodig heeft in Griekenland,
maar een sociale ontwikkeling is dat bepaald niet.
 
 Als ik die drie bedragen optel, voorzitter, kom ik op 1147 mln. ecu. Dat
betekent dat voor al die andere projecten – en dat waren projecten die
enigszins in de doelstelling pasten – maar een heel klein bedrag, zijnde
107 mln. ecu, nodig was.
 
 Voorzitter! Wij weten allemaal dat er twee gezamenlijke nutsvoorzieningen
zijn waardoor de Griekse en Turkse landsdelen in Cyprus nog enigszins aan
elkaar verbonden zijn, namelijk watervoorziening en elektriciteit. Nu gaan
wij aan Cyprus, waar men in het Griekse deel een hoofdelijk inkomen van 14.000
à 15.000 dollar heeft, een soort soft loan geven die zeker niet ten
goede komt aan de wel degelijk armere bevolking in het noorden.
 
 Zoals ik reeds zei, het onderwijs in Griekenland moet er een heleboel
bij hebben, maar niet uit dit fonds.
 
 Voorzitter! Toen ik die brief las, dacht ik: wat mij betreft, kan hij
het schudden! Dit kan zo niet verder. Wij moeten daar weggaan.
 
 Verderop in de brief wordt nog gezegd: "Het Fonds dient zich te blijven
concentreren op zijn primaire doelstellingen: financiering van projecten gericht
op de opvang, huisvesting en werkgelegenheid voor vluchtelingen en migranten
en op herstel van schade ten gevolge van natuurrampen." En dan dus projecten!
Er is toch ook nog wel een goede kant! De minister heeft wel degelijk het
signaal begrepen dat in oktober is gegeven. Hij heeft getracht om daar in
de ontwikkeling wat aan te doen. Daarom ben ik zeker verheugd over de mogelijkheden
die in resolutie 288 zijn opgenomen. Ik moet echter wel constateren dat de
nadruk op de voornaamste werkterreinen mij niet ver genoeg gaat. Er moeten
dringend passende maatregelen worden voorgesteld om de landen in Midden- en
Oost-Europa in staat te stellen om toe te treden tot het fonds, zo wordt aangegeven.
Ik begrijp dat niet. Dat moet de minister toch eens uitleggen. Volgens mij
kunnen zij gewoon lid worden. Daarvoor hoeven helemaal geen passende maatregelen
te worden genomen. Landen tekenen in en zeggen dat zij lid willen worden en
dat zij daarvoor een bedrag zullen betalen. Of hoeven de landen geen bedrag
te betalen? Wij zijn lovend over de zesde passage, de oplossing van het vluchtelingenvraagstuk
met betrekking tot Bosnië-Herzegovina.
 
 Voorzitter! De VVD-fractie wil niet langer dwars liggen in dezen. Daarom
heb ik samen met de collega's Leers en Van Middelkoop een motie ingediend.
Daarin geven wij duidelijk aan dat voor ons het Fonds voor sociale ontwikkeling
van de Raad voor Europa belangrijk is, zij het voor de primaire doelstellingen.
Wij stellen daarom prijs op de toetsing, zodat wij er in de tweede helft van
het volgende jaar nader over kunnen discussiëren. Ik wens de minister
veel sterkte in het voortraject. Als er weer zulke projecten komen als hiervoor
gemeld, denk ik dat de VVD-fractie niet bereid zal zijn om door te gaan met
dit fonds.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Voorzitter! Het gaat om een periode van iets meer dan een jaar. Een evaluatie
kan natuurlijk alleen maar plaatsvinden door becommentariëring van de
kant van verschillende organen. Er wordt dus geëvalueerd over een periode
van pakweg een jaar. Acht de heer Blaauw dat voldoende om zo'n wijziging van
het beleid van het fonds tot stand te brengen? Ik verneem hierop trouwens
ook graag een reactie van de minister. Maar vindt de heer Blaauw eigenlijk
ook niet dat de termijn wat langer moet zijn, redelijkerwijs gesproken?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Wij kennen de voortvarendheid van deze minister. Hij heeft
op 6 februari een voldoende inzichtelijke evaluatie gegeven over 1995. Ik
verwacht dat wij in februari van volgend jaar de evaluatie binnen hebben over
1996. Dan moeten de ambtenaren extra huiswerk doen als het
gaat om het eerste halfjaar van 1997. Maar het is een kwestie van afturven:
voldoen de projecten aan de doelstellingen? Het is de vraag of andere landen
daarbij omgewerkt kunnen worden. Maar dat is nu de stille diplomatie waarin
deze minister zo uitermate behendig is!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Er moet mij eerst iets van het hart over de orde.
Dat heeft niet te maken met u als waarnemend voorzitter.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Voor de goede orde; de orde was vanmiddag aan de orde!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Dat is op zichzelf juist. Niettemin is dit een onderwerp dat met name
degenen regardeert die ook lid zijn van de Raad voor Europa.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Vanmiddag was dit punt orde bij de regeling van werkzaamheden. Toen had
u kunnen zeggen wat u nu wilt zeggen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Een halfjaar geleden heeft de heer Woltjer namens
de fractie van de PvdA samen met anderen plenair een debat gevoerd over de
ratificatie van de wijziging van het statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling
van de Raad voor Europa. Door enkele fracties was voorgesteld om de ratificatie
twee à drie jaar aan te houden om te kijken of het door ons gezamenlijk
gewenste beleid – terugkeer tot de primaire doelstelling van dit fonds,
namelijk hulp aan vluchtelingen en hulp aan migranten – ook daadwerkelijk
gerealiseerd zou kunnen worden. Dat was niet de opvatting van de fractie van
de PvdA. Naast alle kritiek die wij hadden op het functioneren van het fonds,
vonden wij dat ratificatie noodzakelijk was om zowel de mogelijkheid van malversaties
in de toekomst te vermijden als de controle op de uitvoering van het fonds
te verbeteren. Wij zijn er voorstander van om de wijziging van het statuut
te ratificeren. Ik heb er met vreugde kennis van genomen dat nu ook de fracties
van de VVD en het CDA bereid zijn tot ratificatie.
 
 De fracties van de PvdA en D66 hebben tijdens de behandeling van deze
wijziging gezamenlijk een motie ingediend waarin niet alleen een duidelijke
uitspraak werd gedaan over de gewenste primaire doelstelling, maar ook werd
gezegd dat een evaluatie na twee jaar zou moeten plaatsvinden. Mocht een en
ander dan niet gerealiseerd zijn, dan zou zeker formeel alsnog de mogelijkheid
bestaan om uit het fonds te stappen dan wel geen geld meer ter beschikking
te stellen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 September volgend jaar; die motie is ingediend op 25 oktober 1995. Ziet
u de koppeling? Wij zijn het dus bijna eens, kamerbreed.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 In zoverre, dat wij op dit moment nog niet geratificeerd hebben. De ratificatie
van het verdrag als zodanig schept een betere mogelijkheid voor Nederland
om zijn doelstellingen binnen het fonds te waarborgen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Met respect, de resolutie waaruit ik citeerde was van 19 december 1995.
De materie ligt al scherp op tafel, in ieder geval wat langer dan het lijkt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Voorzitter! Het is duidelijk dat wij beiden graag een evaluatie willen.
Het gaat erom of een goede evaluatie mogelijk is binnen de termijn die is
gesteld in de motie die door de collega's Leers en Blaauw is ingediend. Gezien
de ervaringen die wij hebben met ontwikkelingssamenwerking, kan ik mij voorstellen
dat het soms geruime tijd duurt voordat een project bij een fonds wordt ingediend,
dat goedkeuring van een project ook enige tijd vergt en dat het daardoor wel
eens moeilijk zou kunnen zijn om in september volgend jaar al op een redelijke
wijze te beoordelen wat de terugkeer tot de oorspronkelijke doelstelling van
het fonds in de praktijk heeft betekend. Het is mogelijk – misschien
moet dat bij de evaluatie worden meegenomen – dat er projecten in de
wachtkamer zijn, in de pen zijn, worden voorbereid die wel degelijk overeenkomen
met de doelstelling die door ons is verwoord. Uit de brief van minister Van
Mierlo van 6 februari jl. is duidelijk gebleken – collega's hebben er
ook over gesproken – dat de activiteiten van het fonds over 1995 zeker
nog niet in voldoende mate voldoen aan de doelstelling die wij beogen.
 
 Wij zijn er positief over dat op Nederlands voorstel het bestuurscomité
medio december jongstleden een resolutie heeft aangenomen waarin de oorspronkelijke
primaire doelstelling van het fond weer wordt benadrukt. De minister hoopt
dat het fonds zich vanaf dit moment meer op zijn traditionele prioriteiten
zal concentreren. Dat heeft ertoe geleid dat wij bereid zijn tot ratificatie.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Voorzitter! Als ik haar goed beluister, is het enige verschil tussen mevrouw
Verspaget en mij en de medeondertekenaars van de motie het tijdstip waarop
de evaluatie moet plaatsvinden. Wat de intentie betreft, te weten het voldoen
aan de oorspronkelijke doelstellingen, begrijp ik dat er geen verschillen
zijn. Het enige verschil van opvatting is dat mevrouw Verspaget het tijdstip
te vroeg vindt om al te kunnen evalueren en dat zij een later tijdstip zou
prefereren.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Voorzitter! De heer Leers vraagt mij nu eigenlijk of ik instem met zijn
motie. Ik heb de motie nog niet goed gelezen, maar ik begrijp dat er ook een
uitspraak wordt gedaan over de Nederlandse vertegenwoordiger in het fonds
en de wijze waarop hij in dat fonds moet opereren. Ik hoor graag van de minister
van Buitenlandse Zaken of die opstelling van onze vertegenwoordiger in het
fonds inderdaad mogelijk is. Op grond daarvan zal ik bekijken of wij voor
de motie van de heer Leers zullen stemmen.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Voorzitter! Wij hebben geen vervolgtermijn meer, dus als het kan, krijg
ik nu graag een antwoord op mijn vraag aan mevrouw Verspaget of zij de inzet
ondersteunt waarmee de toetsing moet plaatsvinden. Zegt zij dat dit fonds
alleen is bedoeld voor projecten die aan de doelstelling van het fonds zijn
gerelateerd en voor niets anders? Als zij het daarmee eens is, zitten wij
op dezelfde lijn. Als zij het er niet mee eens is, sluipt er nu al verschil
van mening in over de toetsing en de evaluatie later. Daarom wil ik op dit
punt wijzen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Voorzitter! Als u het niet erg vindt, houd ik mij graag aan de orde van
de Kamer. Dat betekent dat de regering haar oordeel uitspreekt over de motie
en dat de Kamer vervolgens beslist of zij die motie zal steunen.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Nogmaals, de opvatting van de regering wacht ik graag af, maar ik had
toch graag een uiting gehad van de opvattingen van de PvdA-fractie.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Verspaget (PvdA):
 
 Ik herhaal dat ik de opvatting van de minister van Buitenlandse Zaken
over de uitvoerbaarheid van de motie graag wil horen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Jarenlang hebben de Raad van Europa en zijn organen behoord
tot de vanzelfsprekende institutionele verworvenheden van ons deel van de
wereld. In zekere zin is dat natuurlijk nog altijd zo. Het is een orgaan met
een hoge reputatie op het gebied van rechtsstaat en mensenrechten. Toch is
het wel opvallend dat die instelling binnen één jaar of misschien
zelfs nog wel minder twee keer een voorwerp van forse discussie is geweest
in de Kamer. Ik noem in de eerste plaats de toetreding van Rusland tot de
Raad van Europa. Ik kom daar nu niet op terug, zeker niet in aanwezigheid
van zowel de minister als de heer Blaauw. In de tweede plaats gaat het om
het functioneren van een van de organen van de Raad, te weten het Fonds voor
sociale ontwikkeling, waar het vandaag in de derde termijn nog even over gaat.
In oktober dreigde daarover een aanvaring. Ik denk dat de minister wat verrast
was door het scenario dat zich voor zijn ogen voltrok, namelijk een Kamer
die wellicht in meerderheid het verdrag niet wilde goedkeuren. Ik denk dat
hij toen verstandig gehandeld heeft door een time-out te vragen en te beloven
dat hij een extra inspanning zou leveren om een voldoende garantie te geven
dat het fonds zich zou gaan concentreren op de oorspronkelijke doelstellingen.
Dat was namelijk wat iedereen uiteindelijk wilde.
 
 In afwachting hiervan hebben wij de wapens neergelegd. Het heeft misschien
iets langer geduurd dan een paar weken – ik heb de Handelingen er nog
eens op nagelezen om te kijken waar de minister toen op doelde – maar
dat lijkt mij niet iets om hem mee lastig te vallen. Wij hebben resolutie
288 van 19 december 1995 gekregen. Ik ben niet zo ingevoerd in de Raad van
Europa en zijn organen; ik zou het dus op prijs stellen, als de minister aan
mij wil uitleggen welk gewicht wij aan een dergelijke resolutie mogen en moeten
toekennen. Hij weet namelijk beter dan wie ook dat er ook nog wel eens resoluties
worden afgescheiden door organen van deze wereld waar je weinig betekenis
aan moet toekennen. De inhoud ervan is zeker waardevol. Er staat bijvoorbeeld
in dat er telkenjare een discussie moet komen over de toekomstige strategie
van het fonds. Het belangrijkste is dat de raad van bestuur verzoekt om zoveel
mogelijk nadruk te leggen op de voornaamste werkterreinen van het fonds, te
weten hulp aan vluchtelingen, migranten en ontheemden, alsmede aan slachtoffers
van natuur- of milieurampen.
 
 Ik wil niet verhelen dat ik een deel van mijn scepsis behoud. Ik kan mij
nog altijd niet helemaal bevrijden van de gedachte dat er enige overbodigheid
verbonden blijft aan dit sociaal fonds. Dit nieuwe feit dient echter gehonoreerd
te worden. Waar ik in eerste termijn aanvankelijk de neiging had om geen goedkeuring
te verlenen aan het wetsvoorstel, kan ik de minister nu meedelen dat mijn
fractie dat thans wel zal doen. Ik wil daarbij overigens ook verdisconteren
dat een tegenstem van de Kamer tot weinig directe materiële resultaten
zou hebben geleid. Het fonds zou er niet door verdwijnen. Wellicht had dat
zelfs een lichte beschadiging van de minister van Buitenlandse Zaken van het
Koninkrijk der Nederlanden opgeleverd. En daarmee is, denk ik, geen nationaal
belang gemoeid. Als het niet anders kan, dan kan het niet anders. Ten aanzien
van dit onderwerp zou ik dat echter niet willen opmerken. Wij willen wel de
vinger aan de pols houden. Daarom hebben wij net als de heer Blaauw de motie
van collega Leers medeondertekend.
 
 Ik wil de minister nog één vraag stellen. In de motie wordt,
evenals in de in oktober door de heren Woltjer en Van den Bos ingediende motie,
gevraagd om een evaluatie, gekoppeld aan een dan eventueel nieuw te voeren
discussie over continuering van het lidmaatschap. Ik neem aan dat de minister
bereid zal zijn om tot enigerlei vorm van evaluatie te komen. Ik wil echter
ook van hem horen hoe serieus naar zijn waarneming een eventuele uittreding
uit dat fonds is. Wij geven nu eigenlijk voor het eerst serieus aandacht aan
dit fonds. Het kan niet zo zijn dat wij over een paar jaar weer te horen krijgen
dat uittreding eigenlijk niet meer is dan een academische kwestie. Dan wordt
weer het volle ministeriële gewicht op het onderwerp gelegd, waardoor
de Kamer eigenlijk maar één ding kan doen, namelijk verder gaan.
Dat moet zij doen, ook al moet zij dan constateren dat de oorspronkelijke
doelstellingen nog altijd niet voldoende worden nageleefd. Ik wil hier dus
een duidelijke uitspraak over horen. Volgens mij moet dit een serieuze optie
zijn. Als wij over de evaluatie gaan praten, moeten wij de minister hieraan
kunnen herinneren. Het is niet zo dat ik dit direct verlang; ik hoop natuurlijk
dat het allemaal goed gaat met het sociaal fonds. Gelet op de geschiedenis,
ook de meest recente, is enige scepsis echter niet misplaatst.
 
 
 
 
 
 De heer Hoekema (D66):
 
 Voorzitter! Er is een oud gezegde – ik weet niet of het een Nederlands
gezegde is –: eind goed, al goed. Dat gezegde wil ik van toepassing
verklaren op het debat over het sociaal fonds van de Raad van Europa. Je kunt
veel van de Raad van Europa zeggen, maar niet dat hij weinig of nooit voorwerp
is van overleg tussen regering en Kamer. Dat is vroeger wel eens anders geweest.
 
 Vijf maanden aanzien, maar ook vijf maanden activiteit van de kant van
de regering hebben veel opgeleverd. Als dit debat goed afloopt – ik
denk dat zo is – kent het louter winnaars. Winnaars, omdat de minister
van Buitenlandse Zaken niet licht beschadigd, zoals de heer Van Middelkoop
in een angstdroom vreesde, maar als sterke winnaar uit dit debat komt, maar
ook omdat de Kamer erin is geslaagd, door goed debatteren, op basis van reële
zorgen over de werking van dit fonds, de steven te wenden en via de Nederlandse
regering een zekere koerswending bij dat fonds in het vooruitzicht
te stellen. We moeten echter niet te vroeg juichen. Daarom is de vraag hoe
het eigenlijk in de praktijk gaat, buitengewoon belangrijk. Hulde dus aan
de minister van Buitenlandse Zaken en zijn ambtenaren, die via actieve diplomatie
binnen een aantal maanden hebben bijgedragen aan de koerswijziging, die al
is vastgelegd in resolutie 288 van het bestuurscomité van 19 december
1995.
 
 Toen ik vandaag de brief van 6 februari erop nalas, kon ik mij voorstellen
dat het adrenalinegehalte van de heer Blaauw iets omhoog ging; bij mij gaat
dat in het algemeen wat minder snel. De projecten die in het jaarverslag van
1995 worden genoemd, geven nog niet de prioritaire aandacht voor de primaire
doelstellingen van het fonds te zien. Daarom moet er in de praktijk veel veranderen.
Over die praktijkveranderingen heb ik een aantal vragen aan de minister van
Buitenlandse Zaken.
 
 In de eerste plaats verzoekt de derde paragraaf van de reeds genoemde
resolutie 288 de Administratieve raad, de gouverneur en het secretariaat dringend,
erop toe te zien "dat het Fonds de nadruk legt op zijn voornaamste werkterreinen".
Hoe gaat die toetsing precies?
 
 In de tweede plaats wil ik weten, welke specifieke strategie ontplooid
zal worden door de Administratieve raad ten opzichte van de Midden- en Oosteuropese
landen. De heer Blaauw vroeg daar ook al naar. Is dat een opwekkingsstrategie?
 
 In de derde plaats vraag ik, citerend uit de laatste paragraaf van de
resolutie, hoe "het Fonds zich in internationale kringen beter kan doen kennen".
Dit is een interessante paragraaf, in het licht van het niet al te glorieuze
verleden op het terrein van beleid en beheer van het fonds.
 
 De motie, die ik net onder ogen heb gekregen, van de collega's Leers,
Blaauw en Van Middelkoop wijkt in feite niet zo heel veel af van de motie
die nog boven de markt hangt van de heren Woltjer en Van den Bos. Toch wil
ik, met mevrouw Verspaget, de vraag stellen of een evaluatie over een vrij
korte periode niet wat kort door de bocht is. De door mij moeilijk te beantwoorden
vraag is, of de motie van onder meer mijn partijgenoot Van den Bos de teller
van de evaluatie liet lopen vanaf het moment van indiening, te weten 25 oktober.
Zo ja, dan geef ik de heer Blaauw na dat we op een gelijk eindmoment zitten,
namelijk september/oktober van het volgend jaar. Ik wil graag een reactie
van de minister op de vraag, of anderhalf jaar niet wat aan de korte kant
is, en of wij bijvoorbeeld niet volgend najaar, bij ontvangst van het jaarverslag
over 1996, waaruit de eerste tekenen van verbetering natuurlijk al zouden
moeten blijken, een aanvullende rapportage zouden kunnen krijgen – we
zitten dan bijna tegen het jaarverslag over 1997 aan – op grond waarvan
we dan kunnen concluderen of die verbetering heeft doorgezet. Kortom, is de
motie van de heren Leers, Blaauw en Van Middelkoop wel uitvoerbaar?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Ik wil niet steggelen over periodes, maar als je het toch
al over het najaar van volgend jaar hebt, wat is september dan?
 
 
 
 
 
 De heer Hoekema (D66):
 
 De heer Blaauw heeft gelijk. Het najaar start gewoonlijk ergens in de
buurt van 21 september, maar het gaat om het volgende. Wij krijgen een jaarverslag
in het voorjaar van 1997. Daar moet uit blijken dat de zaken beter lopen dan
in het verleden. Ik vind het prima om de regering te vragen om de eerste helft
van 1997 daarin mee te nemen. Als dat kan, des te beter, want dan gaan wij
tevreden naar huis. Het kan ook zijn dat de regering toch meer tijd nodig
heeft voor het produceren van de evaluatie. Dat hoor ik dan graag.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Voorzitter! De heer Hoekema geeft aan dat deze motie niet veel afwijkt
van de motie die nog boven de markt hangt. Hij doelt ongetwijfeld op het tweede
deel van het dictum, waarin wordt gesproken over de evaluatie en de termijn.
Dat is het enige verschil. Toch hoor ik ook graag zijn mening over het eerste
deel van het dictum, betrekking hebbend op de uitgangspunten binnen de Administratieve
raad en hoe men tegen projecten dient aan te kijken. Onderschrijft de heer
Leers dat deel wel?
 
 Verder maak ik meteen van de gelegenheid gebruik om een kleine wijziging
in mijn motie aan te brengen. In de eerste overweging staat dat het noodzakelijk
is dat het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa zich prioritair
dient te concentreren. Het woordje "prioritair" wil ik er graag uithalen.
 
 
 
 
 
 De heer Hoekema (D66):
 
 Voorzitter! Prioritair concentreren is inderdaad wel erg dubbelop. Ik
dank de heer Leers voor de wijziging die hij heeft aangebracht.
 
 Wat betreft het dictum van de motie vind ik het logisch, daar de gehele
Administratieve raad in feite wordt gevraagd om erop toe te zien dat het fonds
de nadruk legt op de kerntaken, dat ook de Nederlandse vertegenwoordiger daarin
die opdracht mee krijgt. De aanvulling is dus logisch.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Voorzitter! Ik dank de Kamer voor de gemaakte opmerkingen in derde termijn.
Eind oktober vorig jaar gingen wij, na de behandeling van het statuut van
het fonds, uit elkaar met de conclusie dat wij dit onderwerp op een later
tijdstip verder zouden behandelen. Ik zou bezien hoe inventiviteit ons bij
elkaar zou kunnen brengen. Het is waar, zoals sommige afgevaardigden hebben
gesteld, dat ik een verkeerde afloop rook. Ik dacht: wegwezen, voordat het
te laat is!
 
 Ik heb de Kamer sindsdien twee brieven gezonden. De eerste is gedateerd
op 6 februari jl. Daarin kon ik een groter leningenvolume en een positief
resultaat van het Fonds voor sociale ontwikkeling aankondigen. Ik gaf daarin
ook aan, dat de primaire doelstelling van het fonds, namelijk het via leningen
verlenen van hulp aan vluchtelingen, migranten en ontheemden, alsmede aan
slachtoffers van natuur- en milieurampen, slechts in weinig gevallen is bereikt.
Deze gang van zaken was voor ons reden, gelet op wat in de Kamer tijdens de
eerdere termijnen van de behandeling naar voren is gekomen, om het initiatief
te nemen tot een resolutie van het bestuurscomité. Die is per brief
in een Nederlandse vertaling naar de Kamer toe gegaan, gedateerd 14 maart
jl. De resolutie betreft concentratie door het fonds op de oorspronkelijke
doelstellingen, alsmede specifieke maatregelen voor Midden- en Oosteuropese
landen.
 
 Ik hoop van harte – ik begin daar vertrouwen in te krijgen –
dat de resolutie in voldoende mate tegemoet is gekomen aan de standpunten
van de leden van de Kamer, verwoord bij de eerste behandeling
van de kwestie. Ik deelde die standpunten. Ik heb het gevoel dat een kamerdebat
zelden zo effectief heeft gewerkt op een heel concreet punt van buitenlandse
politiek als het kamerdebat van toen. Ik dank degenen die dit hebben geïnitieerd,
in de eerste plaats de heer Leers, maar ook degenen die met hun woede, verontwaardiging
en relevante porties adrenaline hebben bijgedragen, een en ander duidelijk
te maken. Ik accepteer graag de uitgesproken hulde voor de ambtenaren. Zij
kregen toch eigenlijk een "mission impossible", die toch mogelijk bleek. Ik
heb tegen hen gezegd: ga naar Straatsburg, probeer ervan terug te komen en
probeer de mensen duidelijk te maken dat het Nederland ernst is en dat zij,
als zij zo doorgaan, een belangrijke partner verliezen. Dat heeft gewerkt.
Ik kan alleen mijn vreugde uitspreken, zowel over het resultaat als over de
gang van zaken.
 
 De resolutie is met consensus aanvaard, dus alle lidstaten onderschrijven
ook de inhoud ervan. Ik vertrouw er dan ook op dat dit een heilzame uitwerking
zal hebben op het soort projecten dat wij eigenlijk willen en dat het niet
zal verzanden. Ik geef toe dat behoedzaamheid, als een mooier woord voor enige
achterdocht, op zijn plaats is.
 
 Sindsdien zijn Litouwen en Roemenië tot het fonds toegetreden, nadat
al eerder Slovenië en Bulgarije dat hebben gedaan.
 
 Ik heb in de vorige termijn al gesteld er geen voorstander van te zijn
het nieuwe statuut niet te aanvaarden. Daarmee zou het oude statuut van kracht
blijven, met alle gevaren van gebrekkige controle en competentiegeschillen
die in het verleden tot ongelukken hebben geleid. Ik vind dat Nederland daarvoor
de verantwoordelijkheid niet moet nemen. Ik ben vooral van mening dat je dit
niet moet doen, als je zo'n inhoudelijke en morele overwinning hebt behaald
door aanneming van de resolutie. Je kunt je dan niet veroorloven degene te
zijn die langzamerhand bijna als enige de vernieuwing tegenhoudt. Ik ben dan
ook blij dat het nieuwe statuut van het fonds door deze Kamer aanvaard wordt.
 
 De heer Leers heeft gezegd dat verwatering blijft dreigen, waardoor het
fonds zijn geloofwaardigheid verliest. Ik val hem daarin bij. Vandaar dat
waakzaamheid geboden is. Hij heeft gevraagd hoe ik aankijk tegen de dualiteit,
dat er enerzijds voldoende leningen moeten zijn en er anderzijds ook sprake
moet zijn van zuivere bestedingen. Dat kan inderdaad op gespannen voet staan.
Je hebt het als land niet alleen voor het zeggen, maar als in een bepaald
jaar de leningen achterblijven en het fonds betaalt op zo'n moment zichzelf
niet uit, moet dat naar mijn mening in het volgende jaar worden opgevangen.
Dat is het voordeel van de aanzienlijke reserves die het fonds heeft opgebouwd.
 
 Ik ben verheugd over de steun van de heer Blaauw. Hij heeft bij lezing
van de eerste brief veel adrenaline losgemaakt in zichzelf. Ik heb daar wel
begrip voor, maar enige relativering van de oorzaak daarvan is misschien op
zijn plaats. Hij dacht dat het "soft loans" betrof, maar het gaat om leningen
tegen normale voorwaarden. Alle kleine beetjes helpen!
 
 In de tweede plaats vraag ik hem te bedenken dat het in het geval van
Cyprus ging om nazorg van een gigantische volksverhuizing die destijds werd
veroorzaakt door de Turkse bezetting van Noord-Cyprus. De lening is dus zeer
sterk gelieerd aan een vluchtelingenprobleem.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Ik heb het misschien verkeerd begrepen, maar die lening geldt toch voor
het hele Cypriotische gebied. Dus ook de Turks-Cyprioten zullen ervan kunnen
genieten, aangezien in internationaal verband de regering in Zuid-Cyprus als
de regering wordt beschouwd. Je mag verwachten dat alle projecten en leningen,
zeker zulke grote, doorwerken naar beide zijden.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Voorzitter! Ik heb mijn twijfels of het in dit geval zo is. Veronderstel
eens dat het waar zou zijn, maar dan is de relativering al juist voor dat
deel waar het geld terechtkomt: bij de vluchtelingen.
 
 Er is onder anderen door de heer Hoekema een vraag gesteld over het bevorderen
van de toetreding van de Europese landen. Ook vroeg hij naar de betekenis
van de laatste paragraaf, waar staat dat het noodzakelijk is dat het fonds
meer bekend wordt. Wij hebben sterk het gevoel dat de redenen waarom te weinig
op de door ons gewenste goede manier gebruik wordt gemaakt van het fonds,
ligt in onbekendheid met de structuur, de functie en de mogelijkheden die
het fonds biedt. In die landen zou meer aan voorlichting over het fonds gedaan
moeten worden. De regeringen moet op de mogelijkheden van het fonds gewezen
worden. Meer zit er niet achter, maar ook niet minder.
 
 Ik kom nu toe aan de vragen van mevrouw Verspaget. Er is natuurlijk altijd
vreugde over de bekeerde. Ik meen zelfs dat ons is voorgeschreven, daarover
meer vreugde te voelen dan over degenen die altijd al in deugdzaamheid hebben
geleefd. Ik ben bereid dat te doen omdat het een feestavond is. Ik wil echter
niet vergeten, degenen te bedanken die bereid waren om naar het oordeel van
de regering altijd in deugdzaamheid te leven. In dit opzicht geldt dat voor
mevrouw Verspaget en de heer Hoekema.
 
 De heer Van Middelkoop vond het verstandig dat ik een time-out gevraagd
heb. Hij beseft misschien nauwelijks hoe verstandig ik dat zelf ook vind nu
ik hier sta en de resultaten bekijk. Ik wil hem overigens bijzonder danken
voor de constructieve manier waarop hij zich heeft opgesteld. Eigenlijk heeft
hij daarvoor de hint gegeven. Ik heb het gevoel dat hij zich bij de wending
ten goede zeer constructief heeft opgesteld. Ik ben hem daarvoor dankbaar.
 
 Welk gewicht moeten wij toekennen aan het aannemen van de bestuursresolutie?
Het is een besluit van het hoogste orgaan van het fonds. Tot de bevoegdheden
van het bestuur behoort onder meer het geven van richtlijnen ten aanzien van
het functioneren van het fonds, het interpreteren van de bepalingen van het
statuut en de toepassing daarvan. Van deze bevoegdheid heeft het bestuur in
casu gebruik gemaakt. Resolutie 288 is te beschouwen als een richtlijn die
het bestuur in zijn hoedanigheid als hoogste orgaan heeft genomen. Men gaat
er in een goed bestuur van uit dat een dergelijk besluit uitgevoerd wordt.
Bij de manier waarop de Nederlandse regering dit vraagstuk sinds het vorige
debat benaderd heeft, hoort mijn voornemen om het bestuur en de Administratieve
raad via de Nederlandse leden daarin voortdurend onder druk te zetten door
hen te vragen daarop toe te zien. Ik wil echter wel dat zij een geloofwaardige
positie behouden. Wij moeten vanuit een slechte situatie een goede situatie
bewerkstelligen. Ik heb niet de illusie dat wij ver komen als wij daarbij
in één keer alle beslissingen smetvrij willen maken. Dat zou
volgens mij niet goed zijn. Ik denk dat dat niet lukt. Ik vind dat onze mensen
de opdracht moeten krijgen om alles te doen teneinde een substantiële
keer ten goede te bewerkstelligen. Het is natuurlijk de bedoeling dat het
op den duur allemaal 100% zuiver wordt, maar in ieder geval moet die grote
keer tot stand worden gebracht. Het beeld moet wezenlijk anders worden.
 
 
 
 
 
 De heer Hoekema (D66):
 
 Voorzitter! De minister spreekt over de beïnvloedingsmogelijkheden
voor Nederland in het fonds. Wie dicht bij het vuur zit, warmt zich het best.
Er is sprake geweest van en er is misschien nog steeds sprake van een Nederlander
die op een hoge functie in het fonds zou kunnen worden benoemd. Nu werkt die
Nederlander, mocht hij benoemd worden, natuurlijk voor het fonds en niet voor
de Nederlandse regering. Maar is dat nog een reële optie of niet?
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Volgens mij is die optie nog steeds reëel, maar ik moet toegeven
dat mijn kennis hierover dateert van het vorige debat. Ik zie aan het knikken
op de achterste bank dat het nog steeds zo is.
 
 Voorzitter! De heer Van Middelkoop heeft mij een pikante vraag gesteld.
Hij vroeg naar het effect dat het uittreden van Nederland zou sorteren. Hoe
serieus acht ik die optie? Ik heb de vorige keer gewezen op de nadelen daarvan.
Ik heb er eigenlijk helemaal geen behoefte aan om dat op dit moment te benadrukken.
Ik heb er behoefte aan om met het feit dat Nederland mogelijkerwijs het fonds
verlaat, maximale effectieve pressie uit te oefenen op een keer ten goede.
Ik heb het idee dat een al te duidelijke uitspraak daarover lang niet altijd
produktief werkt ten opzichte van dat doel. Ik hoop dat de heer Van Middelkoop
begrijpt wat ik bedoel. Ik kan hier wel zeggen: dat kan makkelijk, uittreden
is...
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Zo laconiek hoeft er ook niet over gesproken te worden. Wat ik beoogde
met die vraag, was een uitspraak naar de Kamer toe. Ik heb ook niet de illusie
dat werkelijk alle kleine lettertjes die hier worden uitgesproken, worden
gespeld in Straatsburg. Ik vind dat van de minister na deze drie ronden van
het debat toch wel duidelijkheid mag worden gevraagd, als hem de vraag wordt
voorgelegd: hoe serieus is een eventuele optie van uittreden? Ook ik vind
overigens dat het te hopen is dat die niet aan de orde zal komen.
 
 Het kan niet zo zijn dat wij elkaar over een jaar of twee weer treffen,
dat wij dan met elkaar met veel leedwezen constateren dat het nog altijd niet
goed gaat en dat wij vervolgens van de minister te horen krijgen: alles goed
en wel, maar uittreden, vergeet het maar, want dat is ook voor een minister
van Buitenlandse Zaken geen reële optie. Dat kan dan niet meer. Die uitspraak
zou ik graag willen horen.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ik vind dat de hele gang van zaken en de ontwikkeling die zich daarin
heeft afgetekend, gewoon rechtvaardigen dat wij open met elkaar van gedachten
wisselen over de situatie die zich dan voordoet. Ik kan dan absoluut niet
zeggen dat de Kamer misschien wel formeel maar materieel het recht niet heeft
om het op te zeggen. Dat zal ik absoluut niet doen. Dat erken ik. Mijn opvattingen
over dat effect heb ik de vorige keer al aangegeven. Die zal ik dan waarschijnlijk
ook hebben, maar misschien zeg ik op dat moment wel dat de Kamer gelijk heeft.
De Kamer weet alleen wat de gevolgen van zo'n handeling zijn: dat betekent
betalen. Ik vind echter dat wij daar nu eventjes niet over moeten praten.
Wat wij moeten doen, is er met z'n allen voor te zorgen dat die pressie maximaal
blijft. Dan zien wij elkaar opnieuw op het moment dat er geëvalueerd
wordt.
 
 De heer Hoekema heeft een vraag over het toetsen gesteld. De Nederlandse
vertegenwoordiger zit daar natuurlijk voor eigen rekening; hij zit er niet
als zetbaas van de Nederlandse regering. Wij vragen hem om serieus voor ogen
te nemen wat de primaire doelstelling is en of hij de projecten daaraan wil
toetsen. Nogmaals, dat betekent niet dat elk project dat er niet helemaal
aan voldoet absoluut niet meer kàn. Hij moet ervoor zorgen dat er een
duidelijke, substantiële wending komt in de aanwending van het fonds.
En hij zal waarschijnlijk ook een aantal keren verliezen. Ik kom erop terug
als ik de motie bespreek. Maar zo gaat het toetsen dus in z'n werk; daar is
verder geen richtsnoer voor te geven.
 
 Ik kom nu toe aan de motie zelf. Ik stel vast dat de oude en de nieuwe
motie op elkaar lijken als twee druppels water. Ze onderscheiden zich voornamelijk
door de termijn die erin gevraagd wordt. Niet wetend dat deze termijn eraan
kwam, had ik de indieners van de eerdere motie willen vragen of de termijn
misschien ietsje langer kon. Ik zeg het eerlijk, want ik vind het een probleem
om een ontwikkeling echt te toetsen op zo korte termijn. Het is wel mogelijk,
want natuurlijk is er altijd een tendens waarneembaar. Als de Kamer het wil,
is de tendens altijd wel zichtbaar te maken. Het is net zoiets als het EMU-criterium:
wij moeten op weg naar de 60% zijn; in welke mate, staat te bezien, maar in
elk geval moeten wij overtuigend op weg zijn. In het geval van de EMU voorzie
ik dat halve procenten ons al moeten geruststellen, en daar denk ik niet aan
bij een verandering in de besteding van dit fonds; daarbij denk ik aan substantiële
veranderingen. Ik waarschuw vooraf dat, hoe korter de Kamer de termijn maakt,
des te onnauwkeuriger de meting wordt. De Kamer vraagt naar mijn oordeel.
Het kan mij verder niets schelen welke motie wordt aangenomen, maar ik zou
echt het liefste hebben dat de Kamer de termijn verlengt. Als zij dat niet
doet, geeft zij een opdracht met een handicap. Ik zeg nu al dat ik in de toekomst
erop zal wijzen dat ik dit gezegd heb. Maar wij zullen het meten. Op het moment
dat de Kamer een meting wil hebben, zullen wij die produceren. Ik vraag alleen,
in het belang van de Kamer en om voor het fonds een faire kans te creëren:
maak de termijn een beetje redelijker.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Voorzitter! Natuurlijk biedt een wat langere termijn wat meer mogelijkheden
om naar een beleid toe te groeien of althans om een betere evaluatie te laten
plaatsvinden. Maar ziet de minister het niet zo, dat een kortere, stelligere
termijn hem juist een steuntje in de rug biedt bij het opereren in de richting
van de Administratieve raad? Hij kan erop wijzen dat het Nederlandse parlement
nu eenmaal vereist dat er snel actie wordt ondernomen en dat, gelet op de
genoemde termijn, de projecten heel nauwkeurig getoetst worden aan de oorspronkelijke
 doelstelling. Dat is de intentie van deze motie en van het
verzoek om een kortere termijn. Als de huidige situatie lang doorziekt, neemt
de geloofwaardigheid niet toe. Juist om de minister steun in de rug te bieden,
hebben wij gemeend de termijn zo kort mogelijk te moeten houden. Uiteraard
moet ze wel redelijk blijven, en anderhalf jaar vìnden wij redelijk.
 
 Er is nog een tweede punt. De minister heeft zelf de resolutie genoemd,
en daar heb ik hem hulde voor gebracht. Dat wil ik graag nogmaals doen, zeker
ook aan de ambtenaren. De resolutie dateert van eind 1995. Op dat moment is
de wereld niet stil blijven staan, maar zijn de projecten doorgegaan. In 1997
zijn wij dus twee jaar verder. Je mag toch veronderstellen dat men dan conform
de resolutie gehandeld heeft en dat men datgene serieus neemt waar men zelf
mee instemt? Dit argument gevoegd bij het vorige, maakt dat de termijn volgens
ons zeer redelijk te noemen is.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Voorzitter! Het gaat om een taxatieverschil. Ik ben al blij dat de heer
Leers de regering wil helpen. Het komt in het leven soms voor dat je een andere
opvatting hebt over de hulp die je geboden wordt, maar dat is niet zo'n ramp.
Ik ben het er niet mee eens. Het parlement heeft kennelijk een heel geloofwaardige
indruk gemaakt, want anders was het ons niet gelukt om de resolutie erdoor
te krijgen. Men hoopt ook buitengewoon dat wij nu ook ons verzet opgeven.
Wij doen dat dus ook. Dan zeg ik dat het parlement dat zijn geloofwaardigheid
behoudt, ook de meeste invloed heeft. En van een termijn die eigenlijk te
kort is, kun je je afvragen of dat zo verschrikkelijk geloofwaardig is. Ik
heb daar een andere opvatting over. Ik verzet mij echter niet als u persisteert.
Ik laat het eigenlijk aan de Kamer over. Er liggen twee moties. Het is mogelijk
dat u daar één van maakt. Ik accepteer de motie die wordt aangenomen.
Ik laat het aan de Kamer over. Ik doe alleen dit verzoek erbij, en dat is
een verschil van tactisch inzicht.
 
 
 
 
 
 De heer Hoekema (D66):
 
 Zou ik de minister van Buitenlandse Zaken mogen vragen wat hij, als hij
zijn voornemen had doorgezet om de indieners van de oorspronkelijke motie
te benaderen, voor advies zou hebben gegeven aan de indieners over de termijn
waarop die evaluatie zou kunnen lukken, bijvoorbeeld februari 1998, nadat
een jaarverslag over 1997 is verschenen?
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ik vind dat een bestuur over een periode van twee jaar moet kunnen laten
zien wat voor produktie het maakt. Ik ben er niet aan gehecht. Het lijkt mij
inderdaad al een verbetering als het een paar maanden later gebeurt. Nogmaals,
ik laat het aan de Kamer over.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, dinsdag 7 mei te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 20.13 uur tot 20.25 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-75-5109-5116.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl