Behandeling van de wetsvoorstellen: - Machtiging tot medewerking aan de oprichting van een Waarborgfonds voor de zorgsector (25627); - Wijziging van de Ziekenfondswet, de Wet tarieven gezondheidszorg en de Wet ziekenhuisvoorzieningen in verband met wijzigingen in de taak, samenstelling en werkwijze van de in die wetten geregelde bestuursorganen, alsmede wijziging van andere wetten in verband daarmee (uitvoeringsorganen volksgezondheid) (26011).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1998-1999, pag. 1087-1097

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

07-04-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

nr. 24, pagina 1087-1097

23-03-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 25627Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 26011Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 23 maart 1999)Pagina 1097-1098
Behandeling van het voorstel van rijkswet Goedkeuring van het op 18 september 1997 te Oslo totstandgekomen Verdrag inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van anti-personeelsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens (26137, R1620).Pagina 1049-1053
Presentie en opening (dinsdag 23 maart 1999)Pagina 1005-1005
Noot 1: notitie van de plaatsvervangend griffier de heer Nieuwenhuizen aan het College van Senioren over de betekenis en de consequenties van artikel 85 van de Grondwet, genoemd tijdens de behandeling van het voorstel van Wet op het notarisambt (23706); Noot 2: Overzicht partijenbestand bij het Conventionale Wapensverdrag en bijbehorende Protocollen, en bij het anti-personeelsmijnenverdrag (stand tot en met 12 maart 1999), genoemd tijdens de behandeling van het voorstel van rijkswet Goedkeuring van het op 18 september 1997 te Oslo totstandgekomen Verdrag inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van anti-personeelsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens (26137)Pagina 1099-1103
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Machtiging tot medewerking aan de oprichting van een Waarborgfonds voor de zorgsector (25627); - Wijziging van de Ziekenfondswet, de Wet tarieven gezondheidszorg en de Wet ziekenhuisvoorzieningen in verband met wijzigingen in de taak, samenstelling en werkwijze van de in die wetten geregelde bestuursorganen, alsmede wijziging van andere wetten in verband daarmee (uitvoeringsorganen volksgezondheid) (26011).Pagina 1087-1097
Behandeling van het wetsvoorstel Wettelijke regeling van het notarisambt, mede ter vervanging van de Wet van 9 juli 1842, Stb. 20, op het Notarisambt en de Wet van 31 maart 1847, Stb. 12, houdende vaststelling van het tarief betreffende het honorarium der notarissen en verschotten (Wet op het notarisambt) (23706).Pagina 1005-1020
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 1999 (26200 V).Pagina 1066-1087
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wettelijke regeling van het notarisambt, mede ter vervanging van de Wet van 9 juli 1842, Stb. 20, op het Notarisambt en de Wet van 31 maart 1847, Stb. 12, houdende vaststelling van het tarief betreffende het honorarium der notarissen en verschotten (Wet op het notarisambt) (23706).Pagina 1053-1066
Behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 1999 (26200 V).Pagina 1020-1049
Lijst van besluiten en ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 23 maart 1999)Pagina 1097-1097
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 24 juni 1986 te Genève tot stand gekomen Verdrag betreffende veiligheid bij het gebruik van asbest (Verdrag nr. 162 aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar tweeënzeventigste zitting) (23984).Pagina 1005-1005

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van de wetsvoorstellen:Machtiging tot medewerking aan de oprichting van een Waarborgfonds voor de
zorgsector (25627);Wijziging van de Ziekenfondswet,
de Wet tarieven gezondheidszorg en de Wet ziekenhuisvoorzieningen in verband
met wijzigingen in de taak, samenstelling en werkwijze van de in die wetten
geregelde bestuursorganen, alsmede wijziging van andere wetten in verband
daarmee (uitvoeringsorganen volksgezondheid) (26011).De beraadslaging wordt geopend.De heer Werner (CDA):Mijnheer de voorzitter! Over het wetsvoorstel Machtiging tot medewerking
aan de oprichting van een Waarborgfonds voor de zorgsector kan ik kort zijn.
In algemene zin zijn wij niet overtuigd van de noodzaak van dit waarborgfonds.
Maar aangezien de deelname aan dit waarborgfonds vrijwillig is en de instellingen
zelf kunnen uitmaken of zij wel of niet daarvan gebruik maken, zullen wij
onze medewerking aan dit wetsvoorstel niet onthouden.Onze twijfels hebben vooral betrekking op het zogenaamde voordeel dat
er voor de instellingen uit zou voortkomen. Ook de Nederlandse Bankiersvereniging
heeft naar aanleiding van vragen van het COTG te kennen gegeven dat dit voordeel
van geval tot geval verschillend is en nauwelijks in zijn algemeenheid te
beoordelen valt. Wij blijven dan ook vraagtekens zetten bij de mogelijkheid
om een beleidsregel ex WTG op te stellen die een voordeel voor de instellingen
duurzaam waarborgt. En waar het optimisme van de minister op berust dat dit
over een paar maanden wel geregeld zou zijn, is voor onze fractie niet helemaal
duidelijk. In de schriftelijke voorbereiding heb ik gezegd dat over deze materie
al zo'n 10 à 15 jaar wordt nagedacht. Uit het antwoord heb ik begrepen
dat dit bij de minister en zijn ambtenaren niet bekend was. Uit eigen ervaring
kan ik zeggen dat wij al ten tijde van de structuurnota, toen ik nog op het
ministerie werkte, deze materie uitvoerig met het COTG hebben besproken. Ook
toen is geen oplossing gevonden voor de budgettering van de langetermijnrente.
Misschien kan de minister nu iets over de stand van zaken ten aanzien van
de budgettering van de rente zeggen.Het grootste probleem voor de financiering van de bouw in de zorgsector
is de afschrijvingstermijn van 40 jaar. Die termijn is feitelijk veel te lang.
Dit structurele financieringsprobleem wordt met het waarborgfonds niet opgelost.
De risico's op de lange termijn worden in feite niet afgedekt. Het is dan
ook niet denkbeeldig dat van het waarborgfonds een belangrijke
beleidsbeïnvloeding zal uitgaan. De overheid gaat immers zelf financieel
risico lopen voor het door haar te voeren beleid ten aanzien van de bouw van
instellingen. Zo ontstaat er een belang voor overheid en waarborgfonds om
de bestaande erkende instellingen ook werkelijk 40 jaar in bedrijf te laten,
omdat anders verliezen zouden optreden. Wij vrezen dat er zo verstarring kan
optreden en dat vernieuwing vertraagd kan worden, terwijl juist om meer flexibiliteit
in de zorgsector wordt gevraagd voor de steeds weer noodzakelijke aanpassing
aan de veranderingen in de behoefte en vraag naar zorg. Dat geldt met name
voor het segment verpleging en verzorging, waar de dynamiek in de ontwikkelingen
zeer groot is.Het scheiden van wonen en zorg, dat onze fractie om velerlei redenen wenselijk
acht, kan grote gevolgen hebben voor de bestaande erkende verpleeg- en verzorgingshuizen.
Het loslaten van het beginsel dat de intensieve verpleeghuiszorg alleen verkregen
kan worden in de erkende instellingen, zal de behoefte aan en het gebruik
van de erkende instellingen wel eens sterk kunnen verminderen en daarmee het
financieringsrisico doen toenemen. Het is zeer aannemelijk om ervan uit te
gaan dat dit wel degelijk aanleiding kan zijn om vanuit het waarborgfonds
en de overheid het scheiden van wonen en zorg als structuurverandering te
vertragen. Wij zijn benieuwd hoe de minister dit ziet, want de antwoorden
op onze schriftelijke vragen over de dynamiek van de zorg op de lange termijn
en de daaraan verbonden risico's geven er geen blijk van dat de ambtenaren
zich erg bewust zijn van de mogelijke vertragende effecten van het waarborgfonds
op de vernieuwing van de zorg.Tot slot nog een vraag over de beschikbaarheid van voldoende financieringsmiddelen
op langere termijn. Het is meer dan denkbeeldig dat de algemene banken zich
vanwege de lage rendementen gaan terugtrekken uit de zorgsector. Indien dat
echt gaat gebeuren en de sector hoofdzakelijk afhankelijk wordt van de institutionele
beleggers, zou de rente door de daardoor ontstane schaarste aan financieringsmiddelen
alsnog omhoog kunnen gaan, waardoor de thans voorziene voordelen komen te
vervallen. Ook is het mogelijk dat de algemene banken wel blijven meedoen,
maar hetgeen zij aan marge tekortkomen op de lange leningen, gaan verhalen
op de korte leningen. Meestal zijn die twee leningscomponenten in hetzelfde
contract ondergebracht. Hoe ziet de minister dit? Met al onze twijfels over
het nut en de noodzaak van het waarborgfonds zullen wij om de reeds genoemde
redenen onze medewerking niet onthouden, hoewel wij benieuwd zijn hoe de minister
op onze vragen zal reageren.Ik stap nu over op de wijziging van de Ziekenfondswet, waar ik iets meer
tijd voor nodig heb. Aan de orde is een wijzigingsvoorstel inzake de Ziekenfondswet,
de Wet tarieven gezondheidszorg en de Wet ziekenhuisvoorzieningen. De CDA-fractie
heeft destijds in algemene zin de uitgangspunten van de "raad op maat"-gedachte
onderschreven en heeft er dan ook begrip voor dat deze algemene uitgangspunten
ook in de gezondheidszorg worden doorgevoerd. Dat onze fractie toch twijfels
heeft over de voorliggende wijzigingsvoorstellen, vloeit dan ook niet zozeer
voort uit de algemene benadering die aan de "raad op maat"-gedachte ten grondslag
ligt, maar vooral uit de rigide wijze waarop deze uitgangspunten voor de zorgsector
zijn uitgewerkt. Bovendien is er weinig recht gedaan aan het specifieke karakter
van de zorgsector. De zorgsector is van oudsher een sector waarin de publiek-private
samenwerking op een unieke wijze vorm is gegeven. De overheid kan de op private
basis georganiseerde zorgverlening niet missen en de sector de overheid niet;
zij zijn als het ware tot samenwerking veroordeeld. Noch het stelsel van de
National Health, noch dat van de vrije markt past bij de structuur en de traditie
van de Nederlandse gezondheidszorg. De Nederlandse gezondheidszorg is eigenlijk
van iedereen en iedereen heeft er ook een groot belang bij, want in de moeilijkste
momenten van het leven laat men zich bijstaan door de zorgsector.Dit heeft ertoe geleid dat de politiek in de lange geschiedenis van de
ordening van de zorgsector aan iedereen enige zeggenschap over de zorgsector
heeft toegekend. De gemeenten hebben gemeentelijke indicatieorganen, de provincies
hebben de regiovisies, de verzekeraars hebben de overeenkomsten en ook de
werkgevers en werknemers die de premie betalen, hebben een plaats in de beleidsontwikkeling
gekregen. De patiënten en cliënten hebben bij wet zeggenschap en
inspraak in de zorgsector gekregen. De nationale overheid voert de algehele
regie en treedt coördinerend en beleidsbepalend op. Deze traditie van
gespreide verantwoordelijkheid en zeggenschap heeft ertoe geleid dat al deze
organen bemoeienis hebben met de beleidsontwikkeling in de gezondheidszorg
en hebben geparticipeerd in de Ziekenfondsraad, het COTG en het College voor
Ziekenhuisvoorzieningen, de drie belangrijkste pijlers waar het gezondheidszorgbeleid
wordt ontwikkeld en uitgevoerd. Dankzij deze brede maatschappelijke participatie
is de steun voor het beleid altijd groot geweest; dat heeft ertoe geleid dat
wij een goede gezondheidszorg hebben met een gematigde kostenontwikkeling.
De huidige wetswijzigingen betekenen een breuk in de lange traditie van participatie
vanuit de samenleving in de beleidsontwikkeling en beleidsadvisering, waarmee
al die verschillende invalshoeken en verschillende organisaties in onderlinge
samenspraak en geïntegreerd in de beleidsadvisering konden worden betrokken.
Ziekenfondsraad, COTG en College voor ziekenhuisvoorzieningen voorzagen in
deze platformrol. Op deze wijze was de participatie vanuit de samenleving
goed geregeld. Wij vrezen dat door het gebrek aan structurele betrokkenheid
in het beleid ook de verantwoordelijkheid voor de publieke dimensies van het
zorgstelsel in het veld zullen verbleken en dat men zijn eigen lijnen zal
gaan volgen. De oude schoenen worden wel erg makkelijk weggegooid voor er
nieuwe zijn.Het zogenaamd gestructureerd entree, zoals dat nu enigszins vorm begint
te krijgen, kan nog nauwelijks een alternatief genoemd worden voor het bestaande
participatiemodel. Wij hadden graag gezien dat in ieder geval in de onderstructuren
van wat nu ZBO's gaan worden, participatie vanuit de maatschappelijke organisatie
wettelijk verankerd zou zijn geweest. Wij kunnen er nog wel begrip voor opbrengen
dat wanneer deze organen de beleidsadviesfunctie – ik
bedoel hier de Ziekenfondsraad, het COTG en het College voor ziekenhuisvoorzie-
ningen – kwijt raken, dat dan deze ZBO's worden bestuurd door onafhankelijke
deskundigen. Maar bij de beleidsvorming ten aanzien van zogenaamde uitvoeringstoetsen,
waar toch een belangrijke beleidsdimensie in zit, hadden wij graag gezien
dat de maatschappelijke organisaties vertegenwoordigd zouden kunnen zijn in
de onderstructuur op grond van een wettelijke basis.In artikel Ic, lid 2, wordt gesteld dat in de commissies die onder het
college kunnen worden ingesteld ook personen kunnen deelnemen die geen lid
zijn van het college. Mogen wij dit zo verstaan dat de personen als daar bedoeld
nadrukkelijk ook vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties kunnen
zijn en dat het in dat lid bepaalde ruimhartige participatie vanuit de samenleving
in de commissies mogelijk maakt? Het bestuursreglement van de colleges wordt
aan de minister ter goedkeuring voorgelegd. Wil de minister bevorderen dat
bij deze ministeriële goedkeuring nauwgezet wordt nagegaan of, en ruimhartigheid
wordt betracht bij, het toelaten van deze organisaties in de commissies van
de colleges? Niet met de zuinigheid die uit de toelichting van de wet zou
kunnen worden afgeleid, maar met een nadrukkelijke wil en erkenning dat die
participatie vanuit de samenleving ook gewenst is en nodig is om de colleges
goed te laten functioneren? Wil de minister dit bevorderen? Het antwoord op
deze vraag is voor onze fractie van belang om de uiteindelijke afweging over
het wetsontwerp op te kunnen maken.In de schriftelijke beantwoording op de door ons gestelde vragen heeft
de minister gesteld dat zij geen gebruik zal maken van de in artikel Ib, lid
3, genoemde mogelijkheid om bij ministeriële regeling, functies of werkzaamheden
aan te wijzen die niet verenigbaar zijn met het lidmaatschap van het bestuur
van de nieuwe colleges. Onze fractie vindt het merkwaardig dat wel een bepaling
in de wet wordt opgenomen, maar dat de minister al op voorhand kenbaar maakt
dat zij van die bevoegdheid geen gebruik zal maken. Kan de minister nog eens
uiteenzetten waarom niet, temeer daar het niet eenvoudig zal zijn zogenaamde
onafhankelijke deskundigen voor de colleges te vinden die niet op enigerlei
wijze een belang hebben in de zorgsector zelf? Want juist degenen die in de
zorgsector werken, zijn over het algemeen het meest deskundig.De minister verwijst in het schriftelijk antwoord naar het bestuursreglement
van de colleges en delegeert deze taak aan de colleges zelf. Maar welke criteria
gaat de minister hanteren bij de uiteindelijk benoeming en welke criteria
legt zij ten grondslag aan de goedkeuring van de bestuursreglementen? De vraag
omtrent de verenigbaarheid van functies komt uiteindelijk toch bij de minister
terug. Zij heeft uiteindelijk de verantwoordelijkheid om de leden van het
college te benoemen. Kan de minister enige indicatie geven over welke functies
zij wel en niet verenigbaar acht met het bestuurslidmaatschap van de colleges?Ons derde punt betreft de Commissie van toezicht op de uitvoeringsorganisaties
bij het College voor de zorgverzekeringen. Als wij het nu op een punt eens
zijn met de minister dat een onafhankelijk bestuur wenselijk is, dan betreft
dat het toezicht op de uitvoeringsorganen. Wij vinden het dan ook merkwaardig
dat hier een halfslachtige benadering is gekozen en de CTU toch nog ingepast
is in het College voor zorgverzekeringen. De verzelfstandiging van het toezicht
is niet afgemaakt en de minister verdedigt dat door erop te wijzen dat het
apparaat van de Ziekenfondsraad niet in staat is, de uitvoeringstaak geheel
los te knippen van de toezichthoudende taak. Op welke termijn denkt de minister
dat dit wel gerealiseerd zal kunnen worden? Want waar de minister zo nauwgezet
de algemene uitgangspunten van de raad op maat-gedachte volgt, is het wat
merkwaardig dat zij juist in deze cruciale taak een verstrengeling handhaaft.
Wanneer mogen wij aanvullende wetgeving tegemoet zien, waarin dit wel wordt
gerealiseerd?Het vierde en laatste punt betreft de overdracht van de vergunningverlening
voor de bouw aan het College bouw ziekenhuisvoorzieningen. Onze fractie is
het zicht op het bouwbeleid en de vergunningverlening voor nieuwbouw zo langzamerhand
kwijt. Al jaren is er het voornemen om te komen met een nieuwe bouwwet voor
de zorgsector. De minister zegt in de memorie van toelichting dat het thans
in bespreking zijnde voorstel, overdracht van de vergunningverlening naar
het zelfstandig bestuursorgaan, past in de nieuwe bouwwet. Deze laat echter
nog steeds op zich wachten en naar ik begrepen heb, ziet het er ook niet naar
uit dat deze snel tot stand zal komen. Waar zit dat toch in en hoe komt het
toch dat er geen voortgang wordt geboekt met de deregulering van de bouw en
dat nieuwe wetgeving op dit terrein almaar niet van de grond komt? Wij vinden
de vergunningverlening voor de bouw van instellingen een buitengewoon belangrijk
beleidsinstrument, zowel uit een oogpunt van kostenbeheersing als uit een
oogpunt van inhoudelijke sturing van de zorg. Wij vragen ons in gemoede af
of zomaar de vergunningverlening kan worden overgeheveld naar een zelfstandig
bestuursorgaan. Geeft de minister daarmee niet te veel uit handen?Hoe komen de regiovisies van de provincies, waarin de prioriteitenstelling
wordt aangegeven, tot hun recht in de verdeling van het bouwplafond? Hoe kunnen
gemeentelijke indicatiecommissies die in belangrijke mate de sleutel hebben
voor het gebruik van de gezondheidszorg in verband worden gebracht met de
behoefte die aan nieuwbouw ten grondslag ligt? Hoe past dit in de beheersing
van het bouwplafond? Wij vinden dit een zo belangrijke aangelegenheid dat
wij de minister verzoeken toe te zeggen dat zij de desbetreffende bepalingen
in dit wetsvoorstel niet eerder in werking laat treden dan nadat wij inzicht
hebben kunnen krijgen in de totaalvisie op de wijze waarop de bouw in de zorgsector
gereguleerd gaat worden en de nieuwe bouwwet is ingediend bij de Kamer. Het
iedere keer hap-snap brokken van het bouwregime veranderen, zonder zicht op
het geheel, vindt onze fractie bezwaarlijk, aangezien het hierbij om een uitermate
belangrijk sturingsinstrument gaat voor de ontwikkeling van de zorgsector.
Het vooruitlopen op nog te ontwikkelen wetgeving op zo'n cruciaal punt acht
onze fractie uit een oogpunt van wetgeving ongewenst. Het antwoord van de
minister weegt voor ons zwaar bij het opmaken van ons uiteindelijk oordeel
over de voorgestelde wetswijzigingen.Mijnheer de voorzitter! Wij hebben een viertal vragen aan de minister
voorgelegd, waarvan het antwoord van belang is voor ons eindoordeel over deze
wet. Wij vragen de minister dan ook nadrukkelijk of zij in haar antwoord duidelijk
stelling wil nemen, opdat wij ons eindoordeel op een verantwoorde wijze kunnen
vormen. Wij wachten met vertrouwen het antwoord van de minister af.De heer Van Heukelum (VVD):Mijnheer de voorzitter! Bij de schriftelijke voorbereiding van wetsvoorstel
25627, de oprichting van het waarborgfonds, heeft mijn fractie aangegeven
dat zij de nodige vragen had bij de noodzaak van dit wetsvoorstel. Ik moet
zeggen dat de schriftelijke beantwoording van de minister zodanig uitgebreid
en correct is geweest en voor onze fractie zo overtuigend, dat wij zeker onze
steun aan dit wetsvoorstel niet zullen onthouden. Ik wil de minister een compliment
maken voor de wijze van beantwoording.Dit geldt in mindere mate, mijnheer de voorzitter, voor de beantwoording
van onze vragen over wetsvoorstel 26011, de wijziging van de Ziekenfondswet.
Er is een Nederlands spreekwoord dat zegt: "Elke verandering is nog geen verbetering."
Dit zou het motto kunnen zijn voor het voorliggende wetsvoorstel, althans
als wij de Raad van State mogen geloven. Naar de mening van deze Raad immers
wordt er bij het voorliggende wetsvoorstel onvoldoende gelet op de meerwaarde
in de praktijk en is de noodzaak van het wetsvoorstel niet komen vast te staan.
Ook maatschappelijke organisaties zoals de Stichting van de arbeid, patiënten/consumen-
tenorganisaties en zorgverzekeraars achten deze wetswijzigingen, die afschaffing
van het participatiemodel beogen, niet wenselijk.Alhoewel de kritiek van de Raad van State het gehele wetsvoorstel betreft,
richt zij zich toch wel heel sterk op het verdwijnen van de Ziekenfondsraad.
Om die reden zal ik mij vooral beperken tot dit onderdeel van het wetsvoorstel.Voorzitter! De fractie van de VVD heeft in het voorlopig verslag aangegeven
tot op heden positief te staan jegens de raad op maat-gedachte, te weten scheiding
van de functies advies, overleg en uitvoering en het herstel van het primaat
van de politiek. Alhoewel het voorliggende wetsvoorstel deze uitgangspunten
hanteert, heeft mijn fractie er de nodige moeite mee.Als de minister in de memorie van antwoord schrijft dat er bij de VVD-fractie
nog enkele vragen leven na de kanttekeningen die de Raad van State naar voren
bracht, is dat wel een erg eufemistische en bagatelliserende weergave van
hetgeen door mijn fractie in het voorlopig verslag is gesteld. Wij spraken
niet over kanttekeningen van de zijde van de Raad van State, maar van zware
kritiek op het voorliggende wetsvoorstel. En, voorzitter, je behoeft Van Dale
niet te raadplegen om te weten dat er tussen de begrippen "kanttekening" en
"zware kritiek" nogal wat verschil zit. Ik zou graag van de minister vernemen
of zij het gestelde in het advies van de Raad van State als kanttekeningen
beschouwt, dan wel of zij met mijn fractie van oordeel is dat er sprake is
van zware kritiek. Is deze waardering van de minister van de kritiek van de
Raad van State, namelijk dat het om "kanttekeningen" gaat, er de oorzaak van
dat de minister niet echt ingaat op deze kritiek, ook niet in de memorie van
antwoord, zulks ondanks een dringend verzoek van de zijde van mijn fractie?Voorzitter! Mijn fractie beschouwt de Raad van State als het belangrijkste
adviescollege van de regering. Alleen al om die reden dient kritiek van de
zijde van dit college serieus te worden genomen. Naar de mening van mijn fractie
schuift de minister deze kritiek wat al te gemakkelijk terzijde. In de memorie
van antwoord benadrukt zij nogmaals het belang dat zij hecht aan de raad op
maat-gedachte. Maar, voorzitter, het mag duidelijk zijn dat ze mijn fractie
daarvan niet behoeft te overtuigen. De vragen van de zijde van mijn fractie
hadden en hebben geen betrekking op het principe van raad op maat, maar op
het standpunt van de minister jegens de kritiek van de zijde van de Raad van
State en anderen. De Raad van State en anderen, waaronder mijn fractie, zeggen:
dit wetsvoorstel behelst geen verbetering maar een verslechtering. Onze vraag
is: minister wilt u daar eens serieus en fundamenteel op ingaan?Ik geef het nogmaals voor alle duidelijkheid aan. De kritiek van de Raad
van State op met name het wijzigen van de Ziekenfondsraad behelst de volgende
punten:- De coördinatieproblemen worden eerder vergroot dan verkleind.- Er is sprake van een achteruitgang in efficiency.- Het zonder meer laten vervallen van de participatie van betrokken organisaties
bij alle taken van de Ziekenfondsraad is een onevenwichtige stap.- Voor het functioneren van deze raad is participatie van maatschappelijke
organisaties onontbeerlijk.Voorzitter! Naar aanleiding van dit soort uitspraken wil mijn fractie
graag een duidelijke reactie van de minister. Zij geeft aan dat participatie
van de desbetreffende maatschappelijke organisaties bij de beleidsuitvoering
en de voorbereiding daarvan van groot belang blijft. Toch wil zij de vormgeving
van de onderstructuur van de colleges niet in de wet vastleggen. De colleges
moeten, zo stelt zij, hun werk doen op basis van onafhankelijke oordeelsvorming.
De colleges moeten zelf beslissen of en, zo ja, hoe het veld bij hun werkzaamheden
wordt betrokken, aldus de minister.Er is dus, zo constateert mijn fractie, geen enkele garantie dat het veld
bij het werk van de colleges wordt betrokken. Of en in welke mate dat gebeurt
bepalen de colleges zelf. Hoe verhoudt dit zich tot de uitspraak van de minister
dat zij groot belang hecht aan participatie van maatschappelijke organisaties
bij de beleidsuitvoering en de voorbereiding daarvan? Als de minister deze
inbreng écht belangrijk vindt, waarom regelt ze het dan niet zó
dat dit ook feitelijk gebeurt? Een dergelijke regeling behoeft toch niet in
strijd te zijn met de raad op maat-gedachte?Artikel Ic van het wetsvoorstel geeft aan dat het bestuursreglement de
goedkeuring van de minister behoeft. Ik zou graag van de minister vernemen
of zij bij deze goedkeuring ook de vraag betrekt of maatschappelijke organisaties
voldoende worden betrokken bij de beleidsuitvoering en welke criteria zij
hiervoor denkt te hanteren. In dit kader zou ik ook graag van de minister
vernemen hoe zij denkt om te gaan met het standpunt van een aantal maatschappelijke
organisaties, verenigd in de zogenaamde Treekpartijen, de
Stichting van de Arbeid en de Nederlandse Patiënten/Consumentenfederatie,
om niet meer te participeren in de onderstructuur van de Ziekenfondsraad.
Heeft de minister contact gehad met de betrokken organisaties, en wat denkt
ze te doen als betrokken partijen, en daar lijkt het op, persisteren bij hun
ingenomen standpunt terzake?Mijnheer de voorzitter! Ik vat samen. Alhoewel mijn fractie de raad op
maat-gedachte onderschrijft, kan dit geen doel op zich zijn. Voorkomen moet
worden dat met het badwater het kind wordt weggegooid. Met de minister hechten
wij grote waarde aan de inbreng van maatschappelijke organisaties. Ons veel
geprezen poldermodel stoelt op overleg. Wat wij van de minister vragen is
niet meer en ook niet minder dan of zij garanties kan geven dat deze verandering
in wetgeving ook ten volle verbetering is.Tot slot wil ik nog kort ingaan op het onderwerp College Bouw Ziekenhuisvoorzieningen.
In de huidige situatie adviseert het College voor Ziekenhuisvoorzieningen
de minister over vergunningverlening voor de bouw van zorginstellingen. Het
regime waaronder dit gebeurt is de Wet ziekenhuisvoorzieningen. Deze wet is
in de loop der jaren door reeksen uitvoeringsbesluiten zeer ingewikkeld en
buitengewoon gedetailleerd geworden. Mede hierdoor zijn ook de adviezen van
het College voor Ziekenhuisvoorzie- ningen buitengewoon gedetailleerd. Deurknoppen
en wc-brillen ontkomen niet aan de aandacht van het CVZ. Deze adviezen worden
vervolgens nog eens zorgvuldig bestudeerd door het ministerie. Dus wordt er
veel dubbel werk verricht en is er sprake van een zeer stroperig geheel. Met
wijzigingen in dit opzicht zijn wij het zeker eens. Maar in de voorgestelde
situatie zal het nieuwe College Bouw Ziekenhuisvoorzieningen zelf gaan beslissen
over vergunningen. Het kan daar voorschriften aan verbinden. Deelt de minister
de zorg van de VVD-fractie dat dit kan leiden tot ongewenste machtsconcentratie?
Wie bijvoorbeeld bepaalt binnen welke termijnen het college haar voorschriften
klaar moet hebben? Deze vergunningverlening zal de komende tijd nog gebeuren
onder het regime van de bestaande Wet ziekenhuisvoorzieningen. Dit baart ons
grote zorgen.Nu hebben wij begrepen – de heer Werner duidde er ook op –
dat er een wet bouwbeheersing zorgvoorzieningen die meer algemene kaders zal
stellen, zodat de instellingen veel meer zelf kunnen beslissen. Kan de minister
aangeven op welke termijn wij dit wetsvoorstel tegemoet kunnen zien? In hoeverre
is het mogelijk de transformatie van het CVZ synchroon te laten lopen aan
het tijdstip van het inwerking treden van de wet bouwbeheersing zorgvoorzieningen?Mevrouw Maas-de Brouwer (PvdA):Mijnheer de voorzitter! Mijn bijdrage heeft betrekking op de instelling
van het waarborgfonds. De minister heeft besloten dat er een waarborgfonds
voor de zorgsector moet komen. De overheid gaat daarin een storting doen.
Onze fractie maakt hierbij een aantal kanttekeningen en heeft bovendien een
aantal vragen, ondanks de al eerder genoemde uitgebreide beantwoording van
de schriftelijke vragen.Onze eerste vragen gaan over de relatie tussen dit besluit en het beleid
om de financiering van zorg en wonen apart te gaan behandelen, een beleid
waarmee wij overigens graag instemmen. Kan de minister ons geruststellen en
uitleggen, dat de instelling van dit waarborgfonds geen enkele belemmering
zal blijken te vormen voor het andere ingezette beleid?Dan onze vragen over het waarborgfonds op zichzelf. Uitgangspunt is voor
ons, dat in Nederland voldoende geld beschikbaar is voor het verstrekken van
zowel kort als lang lopende leningen en dat er geen aanwijzingen zijn, dat
hierin op afzienbare termijn veranderingen zullen komen. Als de minister dan
toch wil storten in een waarborgfonds, zijn er maar twee constateringen mogelijk.
De minister is van oordeel dat geldgevers onvoldoende vertrouwen hebben in
de solvabiliteit en de minister is van mening dat de sector niet sterk genoeg
is om zelf een waarborgfonds in te stellen. Dit kennelijk zo zijnde, vragen
wij de minister wat haar voornemens zijn om in die situatie verandering te
brengen. Met andere woorden, hoe gaat zij het financiële beheer van de
instellingen verbeteren? Hoe gaat zij bewerkstelligen dat de sector op enige
termijn de steun van de overheid niet nodig heeft als het gaat om het borgen
voor derden? Ten slotte moet juist deze minister voortdurend en zorgvuldig
op de kleintjes letten. Is de minister niet bang, dat juist de aanwezigheid
van een fonds de druk van de ketel haalt?Om een gevoel te krijgen van de visie van de minister vragen wij onder
welke conditie het participeren door de overheid in een dergelijk borgfonds
overbodig zou zijn geworden.Mevrouw Ter Veld (PvdA):Voorzitter! Ik zal het hebben over wetsvoorstel 26011, over de uitvoeringsorganen
volksgezondheid. Het SER-bulletin van deze maand gaf aan dat het waarschijnlijk
verstandig is, het poldermodel nog verder te verbreden. Dan denk ik wel eens:
hoe kwamen wij eigenlijk bij het poldermodel? Het primaat van de politiek
zijn wij op sommige terreinen alweer een beetje aan het afstaan, als ik kijk
naar de SUWI-notitie die vandaag door het kabinet naar buiten is gebracht.
Maar dat valt niet op het conto van deze minister te schrijven. Het zou ook
verstandig zijn, een duidelijke scheiding aan te brengen tussen zaken als
advies, overleg, uitvoering en toezicht. Wat er precies van het poldermodel
aan het terechtkomen is op het terrein van het primaat van de politiek –
dit ligt dus niet specifiek op het terrein van VWS – leidt mij tot de
vraag of wij straks ook bij de SER en bij de Stichting van de Arbeid adviezen
krijgen over de gezondheidszorg, naast de adviezen van de Raad voor de Volksgezondheid
en de Gezondheidsraad. Ergens zullen de sociale partners, die meefinancieren,
zich immers wel betrokken willen blijven voelen.Echt groot enthousiasme hebben wij niet voor het wetsvoorstel. Maar "Raad
op Maat" was op zichzelf een goede lijn. De minister geeft in het wetsvoorstel
zelf al aan dat het een kwestie van appreciatie is. En dus een nieuwe naam,
een nieuw logo, nieuw briefpapier en nieuwe kopjes!Een aantal vragen die ik vanuit mijn fractie over dit wetsvoorstel heb,
sluiten erg sterk aan bij de vragen van de andere fracties en met name bij
die van het CDA. Dat is toch opvallend. Ik kan er kort over
zijn.Het is mij opgevallen dat door de andere werkwijze het geïnstitutionaliseerd
overleg niet alleen wegvalt, maar ook leidt tot zeer interessante discussies
tussen bijvoorbeeld de Vereniging van ziekenhuizen en de medisch specialisten,
die wij net bij een geïntegreerd wetsvoorstelletje zo na aan elkander
gekoppeld hebben. Maar ook bij de behandeling van dat wetsvoorstel heb ik
al gevraagd hoe bijvoorbeeld de Orde van medisch specialisten betrokken wordt
bij de tarieven voor de specialisten. Immers, de interne tarieven voor geïntegreerde
ziekenhuisrekeningen voor specialisten zouden afgeleid worden van de tarieven
voor de vrij werkende specialisten. Vanuit mijn oude vakbondswerk zeg ik dat
je over inkomens en tarieven natuurlijk nooit praat buiten mensen om. Dat
heeft de minister indertijd bevestigd. Ik kan mij voorstellen dat er in de
werkwijze van de diverse colleges, waarin de minister een goedkeurende rol
heeft, duidelijk komt te staan op welke wijze relevante groeperingen gehoord
worden. Dat is ook verplicht volgens de Algemene wet bestuursrecht. Evenals
de voorgaande sprekers vraag ik op welke wijze de minister haar rol in de
goedkeuring van de bestuursreglementen gaat uitvoeren conform artikel Ic.Dan het vervangen van het maatschappelijk middenveld door onafhankelijke
deskundigen. Mijn collega Marijke Linthorst heeft ooit de uitroep gedaan:
als je erbij betrokken bent, heb je er verstand van, maar dan moet je je mond
houden en als je er niet bij betrokken bent, waar haal je dan je deskundigheid
vandaan? Dat probleem blijft bestaan. Je kunt zeggen dat iedereen eigenwijs
genoeg is en dat de mensen in het veld elkaar door en door kennen, zodat wij
altijd wel competentieverschillen zullen houden. De onafhankelijke deskundigen
zullen bovendien deels exact dezelfde mensen zijn als thans. Maar wie is er
nu zowel deskundig als onafhankelijk? Hoe ziet de minister dat zelf, ook al
heeft zij gezegd – de heer Werner noemde het al – dat zij geen
gebruik wil maken van het artikel over de onverenigbaarheid van functies?Een erg belangrijk punt is het onafhankelijk toezicht. Dit punt is nu
juist nog niet geregeld in deze wet. De heer Werner wees er al op. Ik heb
de indruk dat dit mede komt doordat er binnen de huidige Ziekenfondsraad een
sterke neiging is om het zogenaamd synergetisch toezicht te verkiezen boven
onafhankelijk toezicht. Ik heb in een ander tijdsgewricht hetzelfde probleem
gezien in de sociale verzekering inkomensregelingen, waar een dergelijke tussenvorm
van een onafhankelijke toezichtskamer binnen de Sociale Verzekeringsraad in
ieder geval leidde tot grote spanningen tussen de totale raad en de voorzitter,
die van beide delen de voorzitter was. Ik geloof dat dat niet goed is. Wanneer
denkt de minister te kunnen komen tot een echt onafhankelijk toezicht? Dit
is temeer belangrijk omdat op een aantal andere terreinen toezicht absoluut
noodzakelijk is. Ik kom dan bijvoorbeeld bij het College bouw ziekenhuisvoorzieningen.
Dat is weer helemaal een zelfstandig bestuursorgaan, een quango, dus een quasi
non-gouvernementele organisatie. Als zo'n quango allemaal besluiten neemt
die uitermate relevant zijn, zowel voor het budget als voor de hele organisatie
van de gezond- heidszorgvoorzieningen – er is al eerder gewezen op de
relatie met de regiovisie – dan vraag ik mij af hoe de relatie is tussen
de minister en het College bouw ziekenhuisvoorzieningen. Als het past in de
bouwwet – ik kan mij dan ook wel vinden in de lijn die de heer Werner
heeft uitgezet – dan denk ik: laat dan eerst de bouwwet zien, voordat
die artikelen ingaan die betrekking hebben op het College bouw ziekenhuisvoorzieningen.Voorzitter! De verhouding van het ministerie van VWS tot de door hem ingestelde
ZBO's blinkt uit in het ontbreken van helderheid over de relatie tussen het
ministerie en de ZBO's. Ook bij de oude ZBO's ontbreken bijvoorbeeld de toezichtsprotocollen.
Als er vervolgens weer nieuwe Quango's worden ingesteld, rijst de vraag of
het niet verstandiger zou zijn om eerst te zorgen voor een zodanige organisatie
op het ministerie dat de verhouding tussen het ministerie en de ZBO's wat
helderder zou zijn geregeld.Het blijft een kwestie van appreciatie. Ik ben heel benieuwd naar de antwoorden
van de minister. We hebben alle voorgaande wetten met raad op maat aangenomen
en dit is een vervolg daarop. Het is misschien niet moeders mooiste maar wellicht
verbetert het toch de huidige situatie enigszins.Minister Borst-Eilers:Voorzitter! De heer Werner heeft als eerste gesproken over de oprichting
van het waarborgfonds. Wat betreft de rente en de beleidsregel, waarover al
zo lang wordt nagedacht, kan ik zeggen dat het hier om een normsysteem voor
rentevergoeding gaat. Het COTG is druk bezig dit systeem te ontwikkelen en
het zal waarschijnlijk een rentevergoeding worden, gebaseerd op het tarief
bij de staatsleningen – de bodem in de markt – met een genormeerde
toeslag. De incentive voor de instellingen komt daaruit te bestaan, dat men
het verschil mag behouden als men bij een bank een lagere rente weet te bedingen.
Zoals gezegd, is het COTG bezig met de ontwikkeling van de genormeerde toeslag
van 0,6% op het rentepercentage, dat vergoed wordt. Deze incentive is dan
ook meer gericht op het meedoen aan het waarborgfonds.De heer Werner heeft een interessant betoog gehouden, waarin hij onder
andere meldde, dat hij op zijn schriftelijke inbreng niet voldoende antwoorden
heeft gekregen. Hij doelde met name op de flexibiliteit en de verstarring.
Een afschrijvingstermijn van 40 jaar kan leiden tot verstarring maar anderzijds
is het ook weer niet de bedoeling, dat vernieuwing leidt tot een permanente
kapitaalvernietiging. Zoals altijd, moet je tussen allerlei extremen kiezen.
Als het gaat om aanpassing, kan men veel met gebouwen doen en het valt op,
dat dan buitengewoon creatief kan worden gehandeld. Zonder dat men tot nieuwbouw
komt, blijkt dat men binnen de bestaande instellingen in een bepaald gebouw
allerlei nieuwe taken doet, terwijl het gebouw oorspronkelijk niet voor het
uitvoeren van die taken bedoeld was. De conclusie dat zonder meer verstarring
het gevolg is, kan ik dan ook niet delen.De heer Werner veronderstelde dat de algemene banken op den duur niet
meer zullen meedoen. Op dit punt zijn verschillende inschattingen gemaakt.
De oprichting van het waarborgfonds zal naar mijn stellige overtuiging leiden
tot de terugkeer van de institutionele beleggers. Dat heeft
de heer Werner ook niet ontkend. Hij is echter bang dat de banken het toneel
zullen verlaten.Er is hierover literatuur bekend. De ING-bank heeft als enige bank ook
zeer positieve geluiden over de instelling van het waarborgfonds laten horen.
Dat de banken over het algemeen wat minder positief zijn, stemt mij juist
vrolijk. Waarom zijn zij namelijk minder positief? De banken denken iets te
gaan verliezen. Wie gaat er dan bij winnen? Naar mijn mening is dat de overheid.Mevrouw Maas sprak over de rol van de overheid. Zij vroeg zich af of de
achterborg van de overheid op den duur overbodig zou kunnen worden. Wat was
voor het kabinet evenwel de reden om voor deze operatie te kiezen? Natuurlijk,
men kan op verschillende manieren rekenen, maar wij zijn zeer kritisch en
objectief geweest en wij hebben een interdepartementale werkgroep een stuk
laten opstellen. Onze conclusie was, dat je het waarborgfonds niet van start
kunt laten gaan zonder een achterborg en initiële storting van de overheid.
Het reële bedrag zou 120 mln. zijn. Het fonds wordt verder gevuld met
disagio's van de deelnemende instellingen. Het vermogen van het fonds gaat
vervolgens rente opleveren. De berekening mondde uit in de conclusie, dat
er voor de overheid op den duur een structureel voordeel zal zijn van 100
à 200 mln. per jaar. Dat is natuurlijk een niet onaantrekkelijk voordeel.
Als alles loopt zoals wij denken dat het zal lopen, is dus sprake van een
goede investering. Ik ben evenwel ook van mening, dat je hierover verschillend
kan denken, maar deze stap is weloverwogen genomen.Mevrouw Maas vroeg op welke manier wij het financieel beheer van de instellingen
gaan verbeteren. De oprichting van het waarborgfonds betekent voor de instellingen
een prikkel om te komen tot de gezond financieel beheer van de eigen instelling.
Verder breng je er de instellingen toe zich met elkaar te bemoeien. Dat heeft
dan weer te maken met de kwestie van de obligo. Er is op deze manier dus een
soort sociale controle.Je kunt natuurlijk niet zomaar aan het waarborgfonds deelnemen. Er zijn
toetredingscriteria. Die zijn er om het risico te beperken. De andere risicobeperkende
maatregel is die van het toezicht op de financiële positie van de instellingen.
Een instelling met een negatief eigen vermogen wordt bijvoorbeeld niet tot
het fonds toegelaten. Die instelling kan dan zelf orde op zaken stellen. We
hebben in dit verband het COTG een steunverleningsfunctie toebedacht. Met
behulp van de steun van het COTG is het mogelijk de financiële positie
te verbeteren en om dan toe te treden tot het waarborgfonds. Omdat het in
financieel opzicht interessant is voor de instellingen om toe te treden tot
het waarborgfonds, worden zij gestimuleerd tot verbetering van het financieel
beheer. Ik ga niet van bovenaf dicteren hoe men het financieel beheer moet
verbeteren. Men kan natuurlijk altijd bij elkaar te rade gaan en men kan steun
krijgen van het COTG. Het is toch een kwestie van respect voor de sector dat
zij dat zelf kunnen als zij dat willen. Als er voldoende incentives zijn,
kunnen zij er best zelf toe komen.Wat de inbreng van de heer Van Heukelum over het waarborgfonds betreft,
kan ik hier volstaan met hem te bedanken dat hij zo positief heeft gereageerd.Voorzitter! Ik kom bij het wetsvoorstel waarover meer opmerkingen zijn
gemaakt. Ik had ook niet anders verwacht, want het is toch een veel ingewikkelder
en meer bediscussieerd onderwerp. Het betreft het voorstel inzake raad op
maat, waarvan de voorgeschiedenis inmiddels al vrij lang is: een heel lange
voorgeschiedenis in de Tweede Kamer met de commissie-Deetman en de commissie-De
Jong en conclusies van de Tweede Kamer, die de lijn onderschreef van scheiding
van advies, overleg, uitvoering en beleidsontwikkeling. Staatssecretaris Simons
heeft dat toen uitgewerkt voor de volksgezondheidssector. Hij heeft als eerste
de conclusies over de adviesorganen doorgetrokken naar de uitvoeringsorganen
volksgezondheid. Hij heeft dat het stroomlijnen van de uitvoeringsstructuur
genoemd. De Tweede Kamer heeft dat onderschreven. In de vorige kabinetsperiode
heb ik dat nader uitgewerkt en met de Tweede Kamer besproken dat de uitvoeringsorganen
alleen nog uitvoerende taken krijgen, een bestuur bestaande uit onafhankelijke
deskundigen en een onderstructuur waarin participatie nog volop mogelijk is.
Je kunt verschillend oordelen over de uitvoering. Er is het nodige overleg
over geweest met de voorzitters en de besturen van de uitvoeringsorganen huidige
stijl en uiteraard ook met de Tweede Kamer bij diverse gelegenheden. Er is
uiteindelijk consensus gegroeid dat dit een goede systematiek is.Er is toen langer stilgestaan bij de vraag of het participatiemodel niet
gehandhaafd zou moeten worden bij de Ziekenfondsraad. Het is een belangrijk
orgaan, dat verantwoordelijkheid draagt terzake van de Ziekenfondswet en de
AWBZ. Het gaat niet alleen om aanzienlijke hoeveelheden geld, maar ook om
heel grote belangen van de Nederlandse bevolking. Er is serieus overwogen,
in de beginfase ook door mijzelf, om het participatiemodel daar te handhaven.
Dat is in de Tweede Kamer getoetst, zowel in overleg met de Kamer als langs
de binnenlijn. Er was in de Tweede Kamer geen politiek draagvlak voor te vinden.
Men vond dat ook bij de Ziekenfondsraad de scheiding moest doorgaan van de
verschillende functies, te weten advies, overleg en uitvoering, dat men ook
daar toe moest naar een bestuur van onafhankelijke kroonleden en dat de participatie
nog slechts in de onderstructuur gestalte moet kunnen krijgen. Het wetsvoorstel
dat vanavond voorligt is november vorig jaar aanvaard door de Tweede Kamer.De heer Werner heeft nogmaals het beeld geschetst van een unieke zorgsector –
dat ben ik van harte met hem eens – waar de publiek-private samenwerking
een bijzondere rol speelt. Dat is op zichzelf allemaal waar, maar ik vind
dat geen reden om de ontvlechting van de verschillende functies niet door
te voeren in de zorgsector. Daar begint waarschijnlijk al een zeker verschil
van inzicht. Iets later maakte de heer Werner een opmerking die mij tot een
reactie noopt. Hij zei dat de Ziekenfondsraad, het COTG en het College voor
ziekenhuisvoorzie- ningen de drie belangrijkste pijlers zijn waar het gezondheidszorgbeleid
wordt ontwikkeld en uitgevoerd. Wij hebben daarover een verschil van mening.
Beleidsontwikkeling is de taak van de minister en dient op het departement
te gebeuren. Het gaat dan niet om een geïsoleerde situatie met alle ramen
en deuren dicht. Ook bij het ontwikkelen van beleid moet je
je wel degelijk op de hoogte stellen van hoe men er in het veld over denkt,
hoe de buitenwereld erover denkt. Uiteindelijk ligt de beleidsontwikkelingstaak
naar mijn mening zuiver bij het ministerie en niet bij de drie ZBO's, ook
niet in hun huidige positie.Hoe stelt men zich bij het ministerie op de hoogte van de opvattingen
van de verschillende belangrijke veldpartijen? Dat gebeurt via de gestructureerde
entree. Ik zal dat nu niet weer helemaal uittekenen. Dat is inmiddels in de
schriftelijke gedachtewisseling gebeurd. Met grote frequentie komen de partijen
op verschillende niveaus, aanvankelijk ambtelijk en later bestuurlijk, op
bezoek bij het ministerie. Het gebeurt ook omgekeerd: soms gaan mijn medewerkers
naar hen toe.Natuurlijk moet die gestructureerde entree zich geleidelijk aan tot een
ideale vorm ontwikkelen. Zoals ik het nu waarneem, komt het heel behoorlijk
op gang. Ik heb dat natuurlijk ook met de voorzitters van de drie belangrijkste
organen uitvoerig besproken. Je kunt natuurlijk zeggen dat men bij de Ziekenfondsraad
met z'n allen om de tafel zit, hetgeen resulteert in een bepaald proces. Dat
was voor de politiek heel ondoorzichtig. Het is mooi als er consensus totstandkomt,
maar als de partijen consensus bereiken, voel je je als minister een deel
van je beleidsvrijheid ontglippen. Je kunt dan namelijk weinig anders doen
dan zeggen: zij willen het met z'n allen zo. Ik overdrijf natuurlijk, maar
dan word ik eerder een soort stempelmachine dan iemand die verantwoordelijk
is voor de ontwikkeling van het beleid. Het is niet bezwaarlijk om de partijen
apart te zien. Het komt ook voor dat wij de partijen gezamenlijk uitnodigen.
Ook dan kan het interactieproces plaatsvinden.Ik kom op de onderstructuur en de wettelijke verankering daarvan. Wij
hebben in overleg met de Tweede Kamer niet gekozen voor een wettelijke verankering.
Wij vinden dat de verschillende organen, omdat zij elk een andere taak hebben,
dat zelf mogen regelen. Dan komt de vraag aan de orde hoe welkom de maatschappelijke
organisaties in de onderstructuur zijn. De heer Werner vroeg of ruimhartige
participatie van de samenleving in de commissies mogelijk is. Daarop is mijn
antwoord volmondig "ja". Ik heb de eerste conceptreglementen gezien. Daarin
hebben de uitvoeringsorganen duidelijk aangegeven dat zij het op deze manier
willen aanpakken. Nogmaals, dat heeft mijn hartelijke instemming.Op welke wijze wordt het bestuursreglement goedgekeurd? Het wordt aangeboden
en goedgekeurd, maar uit mijn vorige opmerking is duidelijk dat men de conceptreglementen
met mij bespreekt. Dat is het bekende overlegmodel. Tegen het uiteindelijk
ter tafel komende bestuursreglement kan ik op het genoemde onderwerp zonder
veel problemen "ja" zeggen. Ik zal er wel degelijk op toezien of men de ramen
en deuren voldoende open heeft gezet door via die onderstructuur ook de maatschappelijke
organisaties erbij te betrekken. Mevrouw Ter Veld heeft in een iets ander
verband al de Algemene wet bestuursrecht genoemd. Ik denk dat dit ook een
verplichting is die voortvloeit uit de Algemene wet bestuursrecht.De heer Werner heeft gezegd dat ik verwijs naar het bestuursreglement
van de colleges en dat ik deze taak delegeer naar de colleges. Hij vroeg welke
criteria daarbij gehanteerd worden. Ik meen dat ik daar, wat de onderstructuur
betreft, zojuist al antwoord op heb gegeven. Ik weet niet precies wie over
belangenvermenging en onverenigbaarheid van functies gesproken heeft, maar
ik wil hier in elk geval spontaan op reageren. Een en ander geldt niet zozeer
voor de onderstructuur, omdat wij daar nu juist maatschappelijke organisaties,
ook uit de zorg, bij willen betrekken. Het geldt echter wel voor de kroonledenmodellen.
Ik meen dat dit met verstand bekeken moet worden. Ik zal bij de benoeming
van die kroonleden ook niet gaan zoeken naar mensen die verder helemaal geen
binding hebben met de maatschappij. Dat zou, denk ik, ook niet echt goede
kroonleden opleveren. Het gaat er wel om dat je wilt vermijden dat er duidelijk
belangenverstrengeling optreedt bij enerzijds het besturen van zo'n ZBO en
anderzijds het uitoefenen van je andere maatschappelijke functie.De heer Werner en mevrouw Ter Veld hebben gesproken over het toezicht
door de CTU en de ontvlechting van de CTU en de Ziekenfondsraad. Er is op
dit moment inderdaad sprake van een zekere overgangssituatie. Uiteindelijk
moet bereikt worden dat de CTU – dat moet via een apart wetsvoorstel
gebeuren – helemaal los komt van het College voor zorgverzekeringen.
Ik vind dat dit uit een oogpunt van zuiver toezicht ook zo moet gebeuren.
Door de tussenstap die nu gezet wordt, krijgt de Commissie toezicht uitvoeringsorganisatie
een eigen wettelijke basis waarbij de zaak op bestuursniveau al in tweeën
wordt geknipt. De leden van de CTU worden door de minister benoemd en kunnen
niet tegelijkertijd lid zijn van het College voor zorgverzekeringen. Dat geeft
in ieder geval al helder de koers aan die wij willen varen. Nogmaals, de volgende
stap is het geheel losmaken van de CTU uit het College voor zorgverzekeringen.Mevrouw Ter Veld (PvdA):Voorzitter! De CTU zit thans nog binnen het College voor zorgverzekeringen.
Betekent dit dat, als de CTU eigen leden heeft, de voorzitter van het College
voor zorgverzekeringen niet de voorzitter van de CTU kan zijn? Als dat zo
is – dat lijkt mij positief – waarom zit de CTU dan nog binnen
het College voor zorgverzekeringen, als er geen enkele personele binding meer
is?Minister Borst-Eilers:Op dit ogenblik hebben de CTU en het College voor zorgverzekeringen, nu
nog de Ziekenfondsraad, ieder een eigen voorzitter. Aan de top is het dus
al gescheiden. De CTU heeft in de huidige situatie haar eigen vergaderingen,
los van de Ziekenfondsraad. Prof. Van Voorden, de voorzitter van de CTU, is
dus volstrekt onafhankelijk in die taak. De Ziekenfondsraad bestaat echter
niet alleen uit het bestuur, maar ook uit het hele apparaat daaronder. Daaronder
is het gewoon nog één geheel. Het is ook zo dat je de efficiency
nooit uit het oog moet verliezen. Het is waarschijnlijk heel verstandig om
de deskundigheid in de zin van de informatie die er bij die mensen is, zowel
aan de CTU als aan de Ziekenfondsraad ten dienste te laten komen. Dat is dan
gewoon ambtelijke informatieverstrekking. In de bestuurlijke positie moet
het echter totaal los. Daarvoor is het wel nodig dat er nog een apart wetsvoorstel
komt voor de CTU. Misschien begrijpen mevrouw Ter Veld en ik elkaar niet helemaal
goed op dit punt.Mevrouw Ter Veld (PvdA):In dit voorstel is het dus nog niet totaal los. Om te komen tot een geheel
onafhankelijke positie van de CTU met toch nog de mogelijkheid om gebruik
te maken van hetzelfde apparaat, moet er, zo begrijp ik, een apart wetsvoorstel
komen. Maar het is toch veel verstandiger om ook het apparaat uit elkaar te
halen om te voorkomen dat er vermenging optreedt?Minister Borst-Eilers:Dat is bijna letterlijk de tekst waarmee ik het gesprek met beide heren
ben aangegaan. Zij hebben een aantal praktische argumenten aangevoerd tegen
het instellen van twee apparaten die dezelfde informatie zullen aanleveren.
Op dat punt zijn wij nog met elkaar in gesprek. Aan de ene kant ben ik een
voorstander van absolute zuiverheid, maar aan de andere kant ben ik iemand
die niet graag onnodig geld uitgeeft aan instituten die in feite dubbel werk
doen. Toch zullen er goede oplossingen te vinden zijn. Een oplossing kan zijn
dat men niet te ver van elkaar af zit. Wat mij betreft kan men zelfs in hetzelfde
gebouw gehuisvest zijn, want het gaat er tenslotte om of het zuiver geregeld
is. Dan krijg je al gauw dat men bij elkaar binnenloopt en de informatie bij
elkaar gaat halen.De heer Werner (CDA):Kan de minister nog iets zeggen over de termijn waarop wij die aanvullende
wetgeving met betrekking tot de CTU kunnen verwachten?Minister Borst-Eilers:Mijn antwoord zal u niet echt tevreden stellen. Ik kan alleen maar zeggen
dat het zo snel mogelijk zal gebeuren. Een en ander wordt dit jaar –
wat mij betreft voor de zomer – afgerond en dan kan het vervolgens aan
het papier worden toevertrouwd.Voorzitter! Dan is er het punt van het college bouw ziekenhuisvoorzieningen.
Ik heb begrepen dat dit punt zwaar ligt. Er wordt een verband gelegd met de
opvolger van de huidige Wet ziekenhuisvoorzieningen. Ik zal het maar een nieuwe
bouwwet noemen. Dat wetsvoorstel is in voorbereiding. Het heeft langer geduurd
dan ik aanvankelijk had gehoopt. Dat heeft heel veel, zo niet alles, te maken
met het punt van de privé-klinieken. Op een gegeven moment ontstond
er een wildgroei aan privé-klinieken. Daar moest op uitdrukkelijke
wens van de Tweede Kamer snel iets aan gebeuren. Het gaat dan om privé-klinieken
die de tweede compartimentszorg verlenen. Die privé-klinieken zijn
inmiddels onder de werkingssfeer van de Wet ziekenhuisvoorzieningen gebracht.
Dat heeft ook de nodige tijd gekost. Om die reden laat de opvolger van de
WZV wat langer op zich wachten. Ik hoop die wet nog dit jaar bij de Tweede
Kamer in te kunnen dienen. Dat hangt natuurlijk niet alleen van het tempo
waarin ik werk af, maar ook van de advisering door de Raad van State. In ieder
geval is het de bedoeling dat daarmee een belangrijke dereguleringsstap gezet
zal worden. Het is dus niet de bedoeling om een opvolger te creëren die
niet zo heel veel van de huidige wet verschilt. Het is echt de bedoeling om
de gedachte van deregulering in die wet gestalte te geven en tegelijkertijd
rekening te houden met een element als kostenbeheersing, dat in Nederland
voor een groot deel tot stand is gekomen door enige beheersing aan de kant
van het aanbod. Je ziet dat de kosten in landen waar men de aanbodbeheersing
los laat behoorlijk de pan uitvliegen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.Gesuggereerd is om de inwerkingtreding van het onderdeel in de wet dat
betrekking heeft op de nieuwe situatie van het college voor ziekenhuisvoorzieningen –
het nieuwe college voor de bouw – uit te stellen totdat die nieuwe bouwwet
verschenen is. Daar heb ik grote problemen mee en ik zal uitleggen waarom.
Het College voor ziekenhuisvoorzieningen is op het ogenblik doende om in een
soort overgangssituatie de facto een aantal uitvoerende taken over te nemen
waarvoor ik formeel nog verantwoordelijk ben, maar die ik zelf niet meer wil
uitvoeren omdat dat soort uitvoeringstaken niet thuishoort bij het ministerie.
De inhoudelijke toets van de vergunningsaanvraag gebeurt bijvoorbeeld door
het college, terwijl ik daar formeel nog volledig verantwoordelijk voor ben.
Ik zegel het dus wel af, maar het is steeds meer zo dat het college het eigenlijk
al doet en dat dit op het ministerie vooral wordt afgestempeld. Daardoor ontstaat
op het ogenblik spanning tussen de formele en materiële verantwoordelijkheidsverdeling.
Aan die spanning maakt het onderhavige wetsvoorstel een einde. Daarom wil
ik het heel erg graag zo regelen dat met ingang van het jaar 2000 het wetsvoorstel
voor dat nieuwe college van kracht wordt. Nogmaals, het ministerie moet echt
van die uitvoerende taken af, want die horen daar niet thuis.Het tijdpad van de vier organisaties is dus als volgt: voor de Ziekenfondsraad,
het nieuwe College voor zorgverzekeringen, zou dit 1 juli aanstaande kunnen
ingaan, gevolgd door de nieuwe wet inzake het college van toezicht, het CTU;
voor de andere drie – het COTG, het College voor ziekenhuisvoorzie-
ningen en de Commissie sanering – zou het 1 januari 2000 worden. Ik
zou heel graag in dit huis begrip vragen voor deze zowel door mij als door
het College voor ziekenhuisvoorzieningen sterk gevoelde behoefte om het voorliggende
wetsvoorstel ook voor dit college op 1 januari 2000 te laten ingaan.De heer Werner (CDA):Mag ik, misschien ter voorkoming van een tweede termijn, enige verduidelijking
proberen los te krijgen over dit punt?De voorzitter:U leidde uw vraag buitengewoon aantrekkelijk in.De heer Werner (CDA):De minister heeft gezegd dat de bouwwet, als het allemaal een beetje mee
zit, dit jaar naar de Kamer kan. Zij heeft al gezegd dat het niet zal lukken
om dit wetsvoorstel voor CZV voor 1 januari 2000 formeel in te laten gaan.
Dan kom ik eigenlijk tot de conclusie dat zij kan toezeggen dat de overdracht
van de vergunningverlening nog niet plaatsvindt, want er is nog geruime tijd
om in ieder geval een blik in de nieuwe bouwwet te werpen om te beoordelen
of die wet inderdaad overeenkomt met wat hier wordt voorgestaan. Ik ben zeer
verheugd dat er in de nieuwe bouwwet een fors stuk deregulering zit; misschien
komt de vergunningverlening dan wel heel anders te liggen. Dat willen we eigenlijk
ook eerst graag in de nieuwe wet zien. Het argument dat het eigenlijk al zo
geregeld is dat het niet meer anders kan, spreekt deze Kamer in het algemeen
niet erg aan.Minister Borst-Eilers:Dat is mij bekend. Ik vroeg ook alleen maar begrip; daarmee wilde ik op
geen enkele wijze druk uitoefenen, want het kan natuurlijk
niet zo zijn dat er vooruit wordt gelopen op een wetsvoorstel dat nog aangenomen
moet worden. De heer Werner heeft gelijk als hij zegt dat het op de datum
waarop ik het nu aan de orde zijnde wetsvoorstel graag in werking zou laten
treden voor die andere drie organen, naast het College van zorgverzekeringen,
inderdaad mogelijk is om kennis te hebben van het wetsvoorstel. Als de heer
Werner dat bedoelt, is zijn wens daarmee dus eigenlijk vervuld. Als de heer
Werner zegt eerst de nieuwe bouwwet in de Eerste Kamer in behandeling te willen
zien of zelfs afgehandeld, alvorens de nieuwe situatie van het college te
bezien, zie ik een tijdsverschil ontstaan dat ik persoonlijk heel jammer zou
vinden.De heer Werner (CDA):Ik ben al blij met de toezegging dat de bepalingen met betrekking tot
de vergunningverlening in formele zin niet in werking treden dan nadat het
wetsvoorstel bij de Tweede Kamer is ingediend. Ik vraag niet om behandeling
in de Eerste Kamer. Het geeft ons immers de mogelijkheid om, zonder behandeling
in Tweede en Eerste Kamer, te bezien of de inhoud van de wet spoort met wat
nu wordt weggegeven. Er is dan de ruimte om aan de minister te vragen om een
en ander uit te stellen als de bouwwet er heel anders uitziet. Ik vraag op
het ogenblik niet meer dan de toezegging om de betreffende bepalingen in de
wet met betrekking tot de vergunningverlening niet eerder in werking te laten
treden dan nadat de wet is ingediend bij de Tweede Kamer. De wet hoeft nog
niet te zijn behandeld.Minister Borst-Eilers:Dit is een redelijk verzoek. Dat geldt ook voor mijzelf. Ik zie nu de
bouwwet in statu nascendi. Ook ik doe er verstandig aan om de nieuwe taakomschrijving
van het college voor de bouw niet eerder in te laten gaan dan nadat ik weet
dat het op het punt van de verantwoordelijkheidsverdeling spoort met de nieuwe
wet. Anders moet ik immers allerlei reparaties plegen. Ik zeg het dus bij
deze toe.De heer Werner (CDA):Ik zeg daarbij op voorhand dat het mij daarbij niet gaat om de uitvoeringstaken
en het in technische zin toetsen van bouwplannen. Het gaat mij ten principale
om de besluitvorming. De vraag daarbij is wie verantwoordelijk is voor wat.
Daarbij sluit ik niet uit dat het aanvaardbaar voor ons kan zijn als de minister
komt met een verantwoordelijkheidsverdeling waarbij de vergunningverlening
bij het college ligt. Wij willen dat echter zien in de brede context van het
totale bouwbeleid. Ik ben blij te horen, dat de minister een forse deregulering
nastreeft in het bouwbeleid. Deze wet is immers al vijf en twintig jaar oud.
Er zijn al heel veel reparaties aan gepleegd. De wet is aan een grondige herziening
toe. Als de minister toezegt, de bepalingen met betrekking tot de vergunningverlening
pas in te voeren nadat de wet bij de Tweede Kamer is ingediend, zijn wij al
een eind verder.Minister Borst-Eilers:De heer Werner heeft gevraagd hoe de regiovisies van de provincies tot
hun recht komen in de verdeling van het bouwplafond. De bouwprioritering in
de Wet ziekenhuisvoorzieningen betreft niet het bouwplafond, maar het plafond
van de exploitatiekosten. De bouwprioriteiten stel ik als minister vast. De
provincies hebben mij daarover geadviseerd. Bij dat advies hebben zij de regiovisie
betrokken. Vervolgens stel ik de bouwprioriteiten vast.In de huidige WZV is de regiovisie natuurlijk niet vastgelegd. Dat komt
in de nieuwe WZV. In het regeerakkoord kan men zien hoe wij ons dat voorstellen.
De precieze wettelijke vormgeving is nog niet uitgekristalliseerd. In feite
werken wij al druk met de regiovisies. Dat blijkt uit het overleg met het
IPO en de provincies afzonderlijk. Dat gebeurt ook op de manier zoals wij
dat graag zien. De partijen in de provincie en de regio zitten met elkaar
aan tafel om te zien wat de knelpunten in de zorg zijn. Is er meer verpleeghuiszorg
nodig of meer van iets anders? Ik denk dat de regionale benadering van de
zorg, waarbij er een belangrijke beleidsinput vanuit de regio komt, in samenspraak
tussen alle betrokkenen, een goede vormgeving is van het consensus- of poldermodel,
waar wij ook in de zorg niet buiten kunnen.De heer Werner (CDA):Ik kan hier een heel eind in meegaan. Ik zal volgende week bij de begrotingsbehandeling
op dit thema terugkomen. Er wordt zeer verschillend gedacht over de juridische
status van de regiovisies. Voor de verzorgingshuizen, de verpleeghuizen en
de ziekenhuizen is dat totaal verschillend. Ook dat willen wij betrekken in
de context van een nieuwe bouwwet. Daarbij is de vraag van belang hoe de procesgangen
lopen. Juist met het oog op die samenhang hebben wij gevraagd: mogen wij eerst
de bouwwet zien? Voorlopig is dit voldoende. Later komen wij er nog op terug.Minister Borst-Eilers:Ik begrijp de relatie.Mijnheer de voorzitter! De indicatieorganen kunnen door hun betrokkenheid
bij de regiovisie duidelijk aangeven aan welk aanbod vooral behoefte is. Dat
is dan als het ware weer een input voor die regiovisie.De heer Van Heukelum heeft het advies van de Raad van State naar voren
gebracht. Ik onderschrijf dat de Raad van State een belangrijk adviescollege
is en dat je de kritiek daarvan serieus moet nemen. Bij deze raad op maat-operatie
ging de Raad van State uit van een opvatting die door het kabinet volstrekt
niet gedeeld werd. Met overtuiging heeft het vorige kabinet en ook dit kabinet
gekozen voor die andere lijn. Dit is niet uit gebrek aan respect voor de Raad
van State. Soms is er gewoon een verschil van opvatting dat ook nadat er nog
eens in de ministerraad over is gesproken blijft bestaan.Dan kom ik tot de vraag of de coördinatieproblemen vergroot worden.
Via de structuur waarvoor gekozen is, het overleg tussen veld en ministerie
op verschillende niveaus plus af en toe samenkomsten met de partijen gezamenlijk,
zijn wij bezig de coördinatieproblemen niet te vergroten. Het is steeds
een kwestie van inschatting of het een zwaarder weegt dan het ander. Als je
helemaal kiest voor het principe van de ontvlechting en als je daar voluit
voor gaat, neem je bepaalde kanttekeningen voor lief en neem je je voor op
een andere manier de problemen inzake coördinatie en efficiëntie
aan te pakken.Ik heb al gesproken over de participatie bij de Ziekenfondsraad. Ik wil
opnieuw benadrukken dat in de onderstructuur die participatie echt tot haar
recht moet komen en dat ik daar de bestuursreglementen op wil beoordelen.
Ik deel dan ook de vierde conclusie van de heer Van Heukelum dat de participatie
van maatschappelijke organisaties onontbeerlijk is. Alleen
leg ik die in de onderstructuur en niet in het bestuurscollege, omdat ik blijf
hechten aan dat college van onafhankelijke kroonleden.Ik kom tot de Treekpartijen en de aankondiging dat men geen trek had om
in de onderstructuur mee te doen. Ik heb daarover met de organisaties gesproken
en ik heb een en ander een beetje geproefd. Ik heb de sterke verwachting dat
dit in de praktijk goed zal gaan en dat men zal zien dat men in de onderstructuur
niet alleen niet gemist kan worden, maar er zelfs niet in wil ontbreken.De heer Van Heukelum (VVD):Ook ter voorkoming van een tweede termijn wil ik hierop even ingaan. De
minister zegt dat zij er vertrouwen in heeft. Ik heb vertrouwen in de overredingskracht
van de minister, maar ik ken die lieden een beetje, omdat ik wat langer meeloop
in dit veld. Ik ben er ongeruster over dan de minister. Als deze partijen
of een aantal daarvan persisteren bij hun standpunt dat zij althans voorlopig
zeker niet willen meedoen, wat gaat zij dan doen?Minister Borst-Eilers:Ik zal dit zwarte scenario met u volgen, hoewel ik er absoluut niet in
geloof, want ook ik ken de partijen zo langzamerhand goed. In dat scenario
zal ik het bestuurscollege toetsen op de manier waarop het uitvoering geeft
aan de verplichting uit de Algemene wet bestuursrecht zich op de hoogte te
stellen van wat er leeft in het veld. Daar zal ik betrokkenen aan houden.Mevrouw Maas kan ik zeggen dat er mijns inziens geen sprake zal zijn van
een belemmering van het scheiden van wonen en zorg. Daarmee keer ik terug
naar het eerste wetsvoorstel. Ik heb eerder verzuimd, deze vraag te beantwoorden.
Het gaat uiteindelijk om een borging van leningen die instellingen aangaan.
Het scheiden van wonen en zorg mag er niet toe leiden dat instellingen niet
meer aan hun leningsverplichtingen kunnen voldoen. Dat is een verhaal apart
en ik denk dat het waarborgfonds daar niet iets aan toe- of afdoet.Mevrouw Ter Veld heeft een beschouwing gehouden over het gebrek aan helderheid
in de relatie tussen VWS en ZBO's. Voorzitter! Ik heb mij gerealiseerd dat
die relatie en de wijze van samenwerken te wensen overlieten. Ik spreek in
de verleden tijd omdat ik al doende ben om de voorzitters meer regelmatig
te spreken en veel meer gebruik te maken van hun kennis. In elk geval tracht
ik de situaties te vermijden die in het verleden wel zijn voorgekomen en waarin
er een gevoel ontstond in de zin van: hier zijn wij en daar zijn de ZBO's,
alsof wij tegenover elkaar stonden. Ik beschouw de ZBO's als organen die een
gedeelte van de ministeriële taken overnemen en dus als het ware aan
mijn kant staan. Het gevoel is ontstaan dat wij dingen samen en in overleg
met elkaar moeten doen. Kortom, er is in dat proces verbetering opgetreden.
Ik ben het met mevrouw Ter Veld eens dat dit niet ideaal liep.Mevrouw Ter Veld (PvdA):Inderdaad moeten ministerie en ZBO's zaken gezamenlijk aanpakken, maar
uiteindelijk blijft de minister verantwoordelijk. Daarom herinner ik aan mijn
betoog over een toezichtsprotocol. Overigens gaat het wat de Algemene wet
bestuursrecht betreft om artikel 3, tweede lid.Minister Borst-Eilers:Voorzitter! Ook aan de kwestie van het toezicht wordt al een tijd gewerkt.
In de vorige kabinetsperiode heb ik wat dit betreft een toekomstnotitie het
licht laten zien. Wat het toezicht op de zorgverzekeraars zelf betreft is
er al veel verbeterd. Ik volg nauwkeurig de vergaderingen van het CTU via
de verslagen daarvan en ik kan constateren dat nu zeer actief toezicht wordt
gehouden. Echter, het toezicht in de zorgsector laat op verschillende punten
nog te wensen over. Ik denk hierbij aan de Thuiszorg. Ook bij de ZBO's moet
er sprake zijn van een heldere regeling van het toezicht. Daar werk ik aan,
maar een toezichtvisie is nog niet gereed.De beraadslaging wordt gesloten.Beide wetsvoorstellen worden zonder stemming aangenomen.Sluiting 0.39 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19981999-1087-1097.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl