Behandeling van het wetsvoorstel Regeling van DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden) (28685)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2003-2004, pag. 2187-2194

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

29-09-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

nr. 40, pagina 2187-2194

14-09-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28685Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 14 september 2004)Pagina 2245-2246
Debat over het rapport van de Algemene Rekenkamer 'Tussen beleid en uitvoering: lessen uit recent onderzoek van de Algemene Rekenkamer' (28831)Pagina 2196-2214
Lijst van besluiten (dinsdag 14 september 2004)Pagina 2243-2245
Behandeling van het wetsvoorstel Regeling van DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden) (28685)Pagina 2187-2194
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regeling van DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden) (28685)Pagina 2214-2222
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 met betrekking tot de plaats van levering van gas en elektriciteit (implementatie richtlijn gas en elektriciteit) (29522); - het wetsvoorstel Wijziging van de wet tot wijziging an de Vleeskeuringswet en de Warenwet inzake de heffing van retributies, de Vleeskeuringswet en de Wet op de economische delicten (29640); - wijziging begrotingsstaten 2004 van de diverse ministeries in verband met de Voorjaarsnota; - slotwetten 2003 van de diverse ministeriesPagina 2186-2187
Voortzetting van het debat over het rapport van de Algemene Rekenkamer 'Tussen beleid en uitvoering: lessen uit recent onderzoek van de Algemene Rekenkamer' (28831)Pagina 2222-2243
Debat over de brief van de minister van Justitie over deskundigenonderzoek naar matiging, inzake het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van de bevrijdende verjaring in het Burgerlijk Wetboek voor gevallen van verborgen schade door letsel of overlijden (26824, F)Pagina 2194-2195
Presentie en opening (dinsdag 14 september 2004)Pagina 2185-2186

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 55 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Regeling
van DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden)
(28685).De beraadslaging wordt geopend.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. De toepassing van DNA-onderzoek in strafzaken is al eerder
vergeleken met een niet meer te stoppen voortrazende trein. DNA is in de rechtszaal
beland door de stormachtige ontwikkeling van de moleculaire biologie begin
jaren tachtig van de vorige eeuw uiteraard. De Engelsman Jeffreys introduceerde
in 1985 als eerste de methode om uit sporenmateriaal een DNA-vingerafdruk
te maken. In 1987 werd de test min of meer routinematig ingezet in vooral
de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. In Nederland vond de wettelijke
introductie plaats bij de wet van 8 november 1993, dus nog maar net tien
jaar geleden. Inmiddels is het onderhavige voorstel over DNA-onderzoek het
vierde in successie. Dat illustreert de hoge vlucht die de toepassing van
het processuele dwangmiddel DNA-onderzoek heeft genomen. Aanvankelijk als
bewijsmateriaal in de rechtszaal, vervolgens als opsporingsmethode en thans,
in het voorliggende wetsvoorstel, tevens als middel tot preventie van toekomstig
strafbaar gedrag.De resultaten van de toepassing van DNA-onderzoek in het kader van de
verzameling van bewijsmateriaal en als opsporingsmiddel waren in de afgelopen
jaren af en toe indrukwekkend. Inmiddels zijn wij er ook van doordrongen dat
DNA slechts een ondersteunende rol kan vervullen. Als bewijsmateriaal kan
DNA-onderzoek ook weer niet alle gewicht in de schaal leggen. Het kan wel
gegevens aandragen die tegen de verdachte pleiten, maar het kan nooit als
sluitend en enig bewijs worden gebruikt. Wij weten inmiddels dat daders op
verschillende wijzen op DNA-onderzoek kunnen anticiperen en kunnen proberen
justitie en politie te misleiden door vreemd celmateriaal achter te laten
op voorwerpen.Als gezegd, wordt thans voorgesteld een nieuwe dimensie of doelstelling
aan de toepassing van DNA-onderzoek in strafzaken toe te voegen. Eerdere wettelijke
voorzieningen vonden hun plaats, een logische plaats in het Wetboek van Strafvordering.
De nu voorgestelde uitbreiding wordt in een afzonderlijke Wet DNA-onderzoek
bij veroordeelden ondergebracht. Dit punt als zodanig, alsmede een aantal
andere zaken die in de Tweede Kamer op 18 maart jl. al
uitvoerig zijn bediscussieerd, laten wij vandaag rusten. Ik doel op zaken
als de vraag bij welke strafbare feiten van veroordeelden DNA-onderzoek kan
worden gelast, dus eigenlijk de vraag wanneer van een ernstig misdrijf kan
worden gesproken en de vraag of de hoogte van de opgelegde straf in een concreet
geval daarvoor niet maatgevend zou moeten zijn. Dat geldt ook voor de vraag
of de bevoegdheid om het onderzoek te gelasten aan de officier van justitie
moet worden toegekend zonder, zoals bij ándere dwangmiddelen wél
het geval is, tussenkomst van de rechter of de rechter-commissaris. Op al
deze punten wijkt deze bijzonder ontwerpwet af van de regelingen die wij tot
dusver in het Wetboek van Strafvordering kennen. Ook zullen wij niet stilstaan
bij het op zichzelf ietwat merkwaardige gegeven dat voor diegenen die ná
inwerkingtreding van de voorgestelde wet worden veroordeeld ook bij een voorwaardelijke
veroordeling of een veroordeling tot een taakstraf DNA-onderzoek kan worden
gelast, terwijl dit niet geldt voor degenen die vóór inwerkingtreding
van de wet tot een dergelijke straf zijn veroordeeld. Hoewel wij het verweer
van de regering tegenover het standpunt van het college van procureurs-generaal,
dat het wetsvoorstel alleen toepassing zou dienen te vinden indien er sprake
is van een onherroepelijke veroordeling zwak vinden, zullen wij ook daaraan
thans voorbijgaan.Graag zeg ik de regering dank voor de uitvoerige reactie op de vragen
die door onze fracties in het voorlopig verslag zijn gesteld naar aanleiding
van het artikel van de heer De Knijff in Justitiële Verkenningen nummer
één van het lopende jaar. Ik kom er niet uitvoerig op terug.
Thans moge ik volstaan met het van onze kant onderstrepen van de woorden van
de minister in het debat in de Tweede Kamer op 18 maart jl, toen hij
zei dat dit artikel nuttig en zinvol is geweest. Wij ontlenen aan de memorie
van antwoord aan deze Kamer het vertrouwen dat het artikel zijn uitwerking
in de praktijk niet zal missen.Bij een ander punt willen wij nog wel eens graag nadrukkelijk stilstaan.
Dat is het feit, dat ons nog steeds niet goed helder is hoe het fenomeen DNA-onderzoek
bij veroordeelden moet worden geduid. Het bijzondere van het voorliggende
voorstel is toch dat er wordt afgestapt van een directe relatie tussen vergaring,
vastlegging en opslag van DNA-gegevens met de opsporing en vervolging van
een verdachte in een concreet geval. Het is géén bijkomende
straf, géén maatregel en ook geen voorwaarde. De voor de hand
liggende vraag is wat het dan wél is. Hoe meent men de bevoegdheid
tot het aanwenden van dit middel ten opzichte van veroordeelden te moeten
karakteriseren? Het is volgens de regering geen ordemaatregel. Ik ontleen
dit aan de nota naar aanleiding van het verslag, pagina 6. Wij zouden kunnen
spreken van preventiemaatregel, maar dan niet in penitentiaire zin te verstaan.
De regering rept in de nota naar aanleiding van het verslag van "het vooraf
zeker stellen van een potentieel opsporingsmiddel". Zo zou dus dit DNA-onderzoek
bij veroordeelden moeten worden gekarakteriseerd. De conclusie zou dan dus
moeten zijn dat het om een gewoon dwangmiddel in het kader van de opsporing
gaat. Dat is echter niet juist in het licht van hetgeen ik zo-even opmerkte
over het bijzondere karakter van dit voorstel, namelijk dat het niet op een
concreet geval of een concrete verdachte betrekking hoeft te hebben. Systematisch
beschouwd, blijft het in ieder geval in onze ogen een vreemde constructie.
Het is geen straf of maatregel in penitentiaire zin en er is ook geen verdenking
van een begaan strafbaar feit. Het middel dient ook niet alleen de berechting
of vervolging van toekomstige strafbare feiten – het preventieoogmerk –
maar moet aldus de toelichting evenzeer dienen ter opheldering van door de
betrokkene in het verleden gepleegde strafbare feiten. Kortom, wij zouden
in deze gedachtewisseling graag horen hoe de regering deze naar onze wijze
van zien toch bijzondere figuur meent systematisch onder te kunnen brengen
bij de bekende indeling van hetzij de sancties – straffen en maatregelen –
hetzij de strafprocessuele dwangmiddelen, nu het niet gaat om een sanctie
en evenmin van een verdachte sprake is. Ik meen overigens de pragmatische
argumentatie wel te begrijpen, namelijk dat dit onderzoek moet dienen als
middel ter voorkoming van recidive op basis van een eerder voorgevallen strafbaar
feit. In dat opzicht valt een parallel te trekken tussen opslag van DNA-gegevens
en gegevens die ingevolge de wet Justitiële gegevens en de wet Politieregisters
kunnen en mogen worden opgeslagen. Het gaat mij nu echter om de systematische
onderbrenging van de bevoegdheid van het door de Officier van Justitie te
gelasten DNA-onderzoek bij veroordeelden. Het meest voor de hand liggende
zou ik vinden dat het om een bijkomende straf of maatregel gaat, echter het
feit dat de rechter er niet aan te pas komt, stelt die redenering terzijde.
Het blijft mijns inziens een vreemde figuur, die om een systematische inpassing
vraagt. Het blijft vreemd dat bij veroordeelden van wie als verdachte in het
vooronderzoek geen DNA-materiaal is afgenomen, ná veroordeling alsnog
DNA-materiaal kan worden afgenomen en opgeslagen.Een tweede punt betreft het feit dat ik allerminst gerust ben als het
gaat om mogelijk toekomstig oneigenlijk gebruik of misbruik van de opgeslagen
DNA-gegevens. De memorie van antwoord tracht ons, naar aanleiding van vragen
van de CDA- en de PvdA-fractie, gerust te stellen door erop te wijzen dat
er waarborgen in de wet Bescherming persoonsgegevens zijn opgenomen. Op zichzelf
is dat terecht en lijkt voor het moment afdoende, maar realiseren wij ons
wel dat wanneer men op basis van deze wet eenmaal in de DNA-databank zit,
men daar levenslang in blijft zitten? Artikel 10 wet Bescherming persoonsgegevens
mag dan wel bepalen dat persoonsgegevens niet langer mogen worden bewaard
dan noodzakelijk is voor de verwerkelijking van de doeleinden waarvoor zij
worden verwerkt, maar recidivegevaar blijft in principe levenslang bestaan,
mogelijk wel 60 tot 80 jaar. Zonder nu direct paranoïde beelden op te
roepen, blijft wel de vraag wie nu serieus kan garanderen dat overheid noch
derden, bijvoorbeeld verzekeraars, over zoveel jaren die beschikbare informatie
niet oneigenlijk zullen aanwenden. De nodige alertheid blijft op dit punt
geboden, lijkt mij, ook al weet ik dat thans artikel 15 van het Besluit DNA-onderzoek
in strafzaken limitatief bepaalt aan welke functionarissen gegevens uit de
DNA-databank mogen worden verstrekt. In dit verband moge ik er nogmaals aan herinneren dat de ontwikkelingen
met betrekking tot de toepassing van DNA-onderzoek zich onvoorstelbaar snel
voltrekken. Op 6 mei 2003 is in deze Kamer wetsvoorstel 28072 aanvaard,
wat heeft geleid tot de wet van 8 mei 2003, Stb. 201. Toen ging het over
DNA-onderzoek in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken,
iets wat ooit tot absoluut taboe was verklaard. In dit verband valt tevens
te bedenken dat het wetenschappelijk plafond met betrekking tot DNA nog lang
niet bereikt lijkt te zijn. Uit celmateriaal zal wellicht steeds meer informatie
over gezondheid of erfelijke eigenschappen kunnen worden vastgesteld. De risico's
voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer worden daarmee steeds
groter. Met het opslaan van het lichaamsmateriaal zelf, in plaats van het
voor de huidige doeleinden toch toereikende profiel, lijkt de overheid op
toekomstige mogelijke ontwikkelingen vooruit te lopen.Voorzitter. Onze reserves hebben niet zozeer betrekking op de huidige
formeelwettelijke regulering van het DNA-onderzoek in strafzaken als wel op
de toepassing in de praktijk en op mogelijk misbruik buiten de sfeer van het
strafrecht op termijn.Ter afsluiting van mijn bijdrage aan deze gedachtewisseling in eerste
termijn, wil ik de CDA- en de VVD-fractie graag bedanken voor de stukkenwisseling
in het kader van de voorgenomen wijziging van het Besluit DNA-onderzoek in
strafzaken, die op een aantal punten de nodige verheldering heeft gebracht.De heer Wagemakers (CDA):Mevrouw de voorzitter. Dit wetsvoorstel strekt in feite tot het versneld
vullen van de DNA-databank. De centrale vraag die hierbij aan de orde is,
betreft de grens die moet worden getrokken rondom de groep van personen die
verplicht en zo nodig gedwongen kunnen worden om celmateriaal af te staan
ten behoeve van DNA-onderzoek. Die begrenzing is een afgeleide van de beoordeling
vanaf welk punt, zowel praktisch als principieel bezien, de beoogde voordelen
van het DNA-onderzoek voor het opsporings- en vervolgingsbeleid niet meer
opwegen tegen de inherente inbreuk die daarvoor op bepaalde grondrechten moet
worden gemaakt. De heer Holdijk memoreerde terecht dat de discussie over die
afbakening de afgelopen jaren enkele malen in het parlement is gevoerd, er
in concreto toe leidende dat die grens steeds verder is verlegd. Daardoor
kan men zich afvragen of er ook een grens is aan het verleggen van de grens.De begrenzing is tot nu toe gevonden door een relatie te leggen met het
onderzoeksbelang in het kader van het vervolgingsbeleid van personen die in
concreto verdacht worden van een ernstig misdrijf, maar de voorgestelde regeling
verbreekt die dwingende band. Dat creëert op zich de noodzaak om op een
andere wijze te komen tot een juiste omlijning van op te nemen personen. Die,
laat ik het maar doelgroep noemen, moet uiteraard worden gevonden binnen de
categorie van personen die, gelet op concrete feiten of omstandigheden, strafrechtelijk
relevant worden geacht. Vanuit een beoogd goed functioneren van de DNA-databank
is het gewenst en wellicht zelfs verleidelijk om de nieuwe grens niet te nauw
te trekken, maar daar tegenover staat de omstandigheid dat, naarmate je ruimere
criteria zou hanteren, je het punt zou kunnen passeren waarbij het een en
ander niet langer gewenst of aanvaardbaar is. Zie de in de schriftelijke stukken
ter zake gememoreerde afwegingen van een aan te tonen noodzaak in een democratische
samenleving en voorts de in dat verband relevante beginselen van proportionaliteit
en subsidiariteit.In dit wetsvoorstel wordt geregeld dat DNA-onderzoek slechts kan worden
bevolen bij veroordeelden wegens een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis
is toegelaten, tenzij bij de veroordeling geen straf maar alleen een geldboete
of financiële maatregel is opgelegd. Voor hen die reeds veroordeeld zijn
voor inwerkingtreding van deze wet is in twee opzichten nog een verdere beperking
aangebracht. De CDA-fractie kan met deze afbakening instemmen. De aanvaarding
van deze grens is zowel gestoeld op principiële als op praktische overwegingen.
Bij het trekken van deze scheidslijn is van betekenis dat de daarin begrepen
personen in beginsel door eigen toedoen behoren tot de groep van veroordeelden
ter zake van een ernstig strafbaar feit.Voorts is van belang dat juist de opslag van DNA-profiel van deze categorie
personen in beginsel het meeste kan bijdragen aan de voorkoming, opsporing
en vervolging van strafbare feiten. De aldus getrokken grens sluit ook aan
bij de structuur van het strafrechtelijke systeem. Het toelaten van voorlopige
hechtenis bij bepaalde strafbare feiten zoals thans reeds in de wet neergelegd,
impliceert immers een oordeel over de ernst van zo'n type feit. De gekozen
indeling sluit ook aan bij de begrenzing zoals die tot nu toe ten aanzien
van verdachten in het vooronderzoek wordt gehanteerd.Door sommige personen is in de literatuur een pleidooi gehouden om de
afname van DNA-materiaal te beperken tot veroordeelden van bepaalde ernstige
misdrijven en/of misdrijven waarvoor daadwerkelijk aan de betrokkenen een
langere vrijheidsstraf is opgelegd. In een tijdschriftartikel werd gememoreerd
dat voorlopige hechtenis immers al is toegelaten bij diefstal van een fiets,
hetgeen de desbetreffende schrijver kennelijk zag als een vorm van kattenkwaad.
In dit verband vallen mij de woorden in van een vroegere hoofdcommissaris
die zei: "Kleine criminaliteit is diefstal van een fiets, grote criminaliteit
is diefstal van míjn fiets." Een discussie rondom de ernst van diefstal
van fietsen helpt ons niet verder.Mijn fractie vindt de voorgestelde grens logisch en aanvaardbaar. Bij
deze ruimere begrenzing van gevallen waarin gedwongen DNA-onderzoek kan plaatsvinden,
hebben wij ook het feit betrokken dat de technische ontwikkeling rondom de
afname van DNA ertoe geleid heeft dat in de praktijk slechts van een zeer
beperkte inbreuk op de integriteit van het lichaam sprake is. Daarnaast is
uiteraard van belang dat de voorgestelde regeling van verdere rechtswaarborgen
is voorzien. Dat leidt er onder meer toe dat in bepaalde gevallen van afname,
bewerking en/of behoud van DNA-profielen afgezien zal worden.Ondanks bedoelde instemming van de CDA-fractie resteert er toch een enigszins
"onbestemd" gevoel over het feit dat aldus bij de overheid voor langere termijn
een bestand van gevoelige gegevens aanwezig is ten aanzien van alle personen
in ons land die ooit veroordeeld zijn ter zake van een ernstig misdrijf. Hoe
men het ook wendt of keer, dat is geen neutraal feit. Acceptatie van deze
situatie veronderstelt een vertrouwen in een blijvend goed functioneren van
de rechtsstaat, hetgeen tenslotte alleen gewaarborgd wordt door de democratie
zelf. Een blijvend juist beheer van deze gegevens hangt daarmee van ons af!Van de Raad van hoofdcommissarissen is een brief ontvangen, waarin deze
stelt dat het vanuit doelmatigheidsoogpunt de voorkeur verdient dat bij iedere
aangehouden verdachte van een strafbaar feit waarvoor voorlopige hechtenis
is toegelaten, een DNA-profiel wordt afgenomen. Dat systeem zou ertoe leiden
dat na veroordeling van de betrokkene reeds een DNA-profiel beschikbaar is.
Dat heeft uiteraard ook als consequentie dat het DNA-profiel vernietigd moet
worden indien verdachte vrijgesproken zou worden. Dat klinkt allemaal erg
doelmatig en praktisch. Wat vindt de minister van die suggestie?In dit wetsvoorstel is de officier van justitie aangewezen als degene
die het bevel tot afname van celmateriaal zal moeten geven. Hij kan ook beslissen
daarvan in bepaalde gevallen af te zien. Dat wordt in de stukken nader onderbouwd
en gemotiveerd. De minister acht de officier van justitie de meest aangewezen
persoon, aangezien die zowel de verdachte als de zaak waarvoor deze veroordeeld
is, goed zou kennen. Houdt dit in dat in beginsel uitsluitend de officier
die de zaak op de zitting heeft behandeld, het bevel tot al of niet afname
van celmateriaal bij de veroordeelde kan geven?In bepaalde gevallen kan van de afname van DNA-materiaal worden afgezien.
De tekst van artikel 2, lid 1, sub b is middels amendering aan de overzijde
gewijzigd. Die amendering is naar de indruk van mijn fractie geen verbetering
ten opzichte van de oorspronkelijk voorgestelde tekst. Het is vreemd dat thans
de beslissing om geen DNA-materiaal af te nemen, alleen opgehangen kan worden
aan "de aard van het misdrijf of de omstandigheden waaronder dit misdrijf
is gepleegd".Onze fractie heeft in dit verband enkele voorbeelden in het voorlopig
verslag gegeven. Het is toch enigszins bizar om bijvoorbeeld DNA-materiaal
af te willen nemen bij een veroordeelde die als gevolg van een dodelijke ziekte
op sterven ligt. De beslissing daarvan af te zien, heeft niets te maken de
twee voormelde criteria die thans in de wet zijn neergelegd, maar gewoon met
het feit dat afname over het algemeen geen enkel redelijk doel meer zal dienen.In de voorgestelde regeling is voorzien dat het celmateriaal en het daaruit
verkregen DNA-profiel moeten worden vernietigd, zodra de veroordeling in eerste
aanleg wordt gevolgd door een gerechtelijke uitspraak waardoor betrokkene
niet langer valt binnen de hiervoor beschreven kring van personen die verplicht
zijn aan DNA-onderzoek medewerking te verlenen. Hoe zal strikte nakoming van
deze wettelijke verplichting verzekerd worden nu bij een recente WODC-studie
naar het functioneren van de bestaande databank is gebleken dat de vernietigingsplicht
die ook thans in bepaalde gevallen geldt, op één na in geen
enkel van de onderzochte dossiers was nageleefd?Wat is de reden dat in de DNA-databank niet alleen het DNA-profiel blijvend
wordt opgeslagen doch ook het celmateriaal zelf? De heer Holdijk signaleerde
dit ook. Wat is eigenlijk de rechtvaardiging om ook het celmateriaal zelf
op te slaan nadat men daaraan het DNA-profiel reeds heeft ontleend?Wij wachten met belangstelling de beantwoording van de minister af.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Mevrouw de voorzitter. Hoewel mijn fractie heeft afgezien van het plaatsen
van opmerkingen in het verslag bij dit wetsvoorstel, heeft zij hierover nog
wel de nodige kritische noten te kraken. Sterker nog, vooralsnog is mijn fractie
er niet van overtuigd dat wij dit wetsvoorstel zouden moeten aannemen.Wat is er bijzonder aan dit wetsvoorstel DNA-onderzoek veroordeelden?
Het is bijzonder omdat in het strafprocesrecht dwangmiddelen alleen gebruikt
worden indien er sprake is van verdenking van een concreet strafbaar feit.
Dat principe wordt met dit wetsvoorstel verlaten, want de regering zegt DNA-onderzoek
ook te willen inzetten om wellicht in de toekomst nog te plegen strafbare
feiten van deze dader/verdachte te kunnen opsporen, vervolgen en berechten.Op zichzelf kan dat een legitiem belang zijn, waarbij ik allereerst opmerk
dat men het plegen van inbreuk op de lichamelijke integriteit zou moeten reserveren
voor gevallen waarin een meer of minder concreet vermoeden bestaat dat de
betrokkene zal gaan recidiveren en er bovendien sprake is van angst voor recidive
in ernstige misdrijven. Ik hoor niet tot het schooltje dat fietsendiefstallen
als een soort folklore wil aanmerken, maar om hier te spreken van een ernstig
misdrijf, lijkt mij overdreven. Ik denk, ook gezien het kostenaspect van DNA-onderzoek,
dat het verstandig is om dat voornamelijk te bestemmen voor vervolging en
voorkoming van ernstige misdrijven. Dat element mis ik in dit wetsvoorstel.Ik zou in dit verband nog graag een nadere toelichting willen over artikel
2, lid 1, sub b, de uitzondering op grond waarvan de officier van justitie
kan afzien van afname van celmateriaal. Die uitzondering is anders geformuleerd
dan mijn fractie dat zou willen zien. Mijn fractie zou als hoofdregel willen
zien: afname van celmateriaal ja, mits dat dienstig is aan de voorkoming van
toekomstige ernstige misdrijven. Daarbij zou dan sprake moeten zijn van een
concrete verwachting van recidive in de toekomst. Die twee elementen –
ernstige misdrijven en concrete verwachting van recidive – mis ik in
het wetsvoorstel.Verder wil ik graag een nadere toelichting van de minister op de afbakening
van de doelgroep. De heer Holdijk heeft daarover ook het een en ander gezegd.
Het is toch raar dat vanaf de invoering van deze wet DNA-materiaal zal worden
afgenomen van personen die veroordeeld zijn tot een taakstraf of tot een voorwaardelijke
vrijheidsstraf en dat dit niet gebeurt bij degenen die voorheen reeds veroordeeld
zijn. Sterker nog, er zal ook geen DNA-onderzoek worden verricht op personen
die in het verleden tot een vrijheidsstraf zijn veroordeeld en die hebben
uitgezeten. Op vragen van de Tweede Kamer zegt de minister in eerste instantie
iets over het EVRM. Dat zou hem tot die tweedeling verplichten. Dat lijkt
mij onnavolgbaar, maar in tweede instantie komt de minister met een praktisch
argument: dan moet je met een busje alle betrokkenen langs
en ze vragen om hun DNA-materiaal af te staan. Dat zou allemaal maar gedoe
opleveren en kostbaar zijn. Daarom moesten wij dat maar niet doen. Dat argument
is op zichzelf begrijpelijk, maar het relativeert het belang van dit wetsvoorstel
in ernstige mate. Als je namelijk de databanken graag met DNA-materiaal van
mensen die met justitie in aanraking zijn geweest vult, dan zou je die moeite
moeten willen doen, omdat anders het belang dat je met het wetsvoorstel wilt
behartigen minimaal is. Graag krijg ik op dit punt een toelichting van de
minister.Vervolgens wil ik iets zeggen over het vraagstuk van de resocialisatie.
Dat is van twee kanten benaderd. De regering zegt dat het van belang is dat
van veroordeelden DNA wordt afgenomen, want dat prent ze in dat we ze op de
korrel hebben. Daardoor zouden zij minder snel in herhaling vervallen. De
andere school zegt: als je veroordeelden als potentiële nieuwe daders
benadert, is dat nadelig voor hun resocialisatie. Ik meen dat beide visies
tekortschieten. De visie van de regering heeft naar mijn mening het gevaar
in zich dat personen die weten dat hun DNA is opgeslagen en hun profiel is
neergelegd bij de DNA-profielenbank, eerder in de verleiding komen om opnieuw
een delict te plegen, maar dan met het bewerkstelligen van een contaminatie
van DNA-sporen. Zij kunnen dat doen door DNA-materiaal van anderen neer te
leggen. Naarmate de profielenbank bij het NFI beter is gevuld, is het gevaar
van contaminatie niet alleen groter, in die zin dat de opsporing wordt gefrustreerd,
maar treedt ook een ander gevaar op en wel in die zin dat mogelijk onschuldigen,
mensen van wie celmateriaal op de plaats van het delict wordt aangetroffen,
als schuldig worden aangemerkt. Naarmate van meer personen DNA bekend is,
is het gevaar groter dat er ook een match optreedt met materiaal van iemand
die niets met het delict in kwestie te maken heeft.Voorzitter. Mijn laatste opmerking sluit aan bij een opmerking van de
heer Holdijk. Ook ik vermag niet te begrijpen waarom het noodzakelijk is om
niet alleen het profiel, maar ook het materiaal, van een veroordeelde te bewaren.
Dat zou, naar ik heb begrepen, tot sint juttemis in de diepvriezer van het
NFI moeten blijven. Het lijkt mij dat wij de Wet op de bescherming persoonsgegevens
moeten volgen. Zij zegt: je mag persoonsgegevens alleen maar voor een bepaald
doel bewaren en zo lang als dat doel relevant is. Bij de profielen kan ik
mij daar tot op zekere hoogte iets bij voorstellen, al gelden daarbij de kanttekeningen
die ik gemaakt heb. Wat het opslaan van celmateriaal betreft: daar kan ik
mij in dit verband niets bij voorstellen. Ik verzoek de minister daarom in
het licht van de Wet op de bescherming van persoonsgegevens nog eens in te
gaan op de vraag waarom het noodzakelijk is om, als eenmaal het profiel is
getrokken, toch het celmateriaal te blijven bewaren en om dat te doen zolang
de betrokkene in leven blijft.De heer Jurgens (PvdA):Voorzitter. Ik dank de minister voor de gedegen beantwoording op de schriftelijke
inbreng van deze Kamer. Zoals de heer Holdijk terecht opmerkte is ook dank
verschuldigd aan de collega's van het CDA en de VVD. Zij zijn ingegaan op
het ontwerpbesluit. Dit bood ons de gelegenheid om de antwoorden in onze beschouwing
te betrekken.Het aantal wetsvoorstellen op dit terrein is schrikbarend hoog. In 1994
begonnen wij met de ontwikkeling ervan. Vervolgens verschenen wetsvoorstellen
in 1995, 2001, 2003 en 2004. Blijkbaar is dit een terrein waarop men voortdurend
tot nieuwe wetswijziging moet komen. Aan de ene kant hangt dit samen met de
ontwikkeling van de techniek. Het hoeft echter niet zo erg te zijn als de
heer Ferdi Schrooten in de Haagsche Courant over Engeland schreef: "Het land
van big brother". Hij citeert de woorden van een heer die de functie bekleedt
van "hoofd fysiek bewijs" van de nationale politiefaculteit in Bramshill:
"Hoe klein een spoor ook is, de kans dat het wordt gevonden groeit. Chemische
sporendetectoren die voor het oog onzichtbare sporen van bloed of sperma oppikken
en direct analyseren. Mogelijk komen er zelfs geurdetectoren, een vurige wens
in opsporingsland. In de strijd tegen terrorisme is ook het voorstel gedaan
om stukjes haar van reizigers op luchthavens af te nemen. Die verraden waar
iemand de afgelopen maanden is geweest, zegt deze deskundige." Hij legt verder
uit hoe resten van zand en steen zich nestelen in botten, tanden en haren
van mensen. Zand uit een bepaald gebied, bijvoorbeeld uit Afghanistan, is
zeer typisch qua samenstelling. Zo kun je zien of reizigers wellicht in een
trainingskamp voor terroristen zijn geweest. Ik kan mij voorstellen waarom
de kop boven dit artikel luidt: Het land van big brother, maar dit soort beschrijvingen
is natuurlijk niet ondienstig om een idee te krijgen van de potentiële
mogelijkheden van bepaalde nieuwe vondsten op het gebied van het sporenonderzoek.Zoals gezegd, wij zijn pas sinds 1994 met wetgeving op dit gebied bezig.
Wij zijn wat dat betreft zeer bescheiden. Collega's in mijn fractie zeggen:
je moet ook weer niet al te veel vertrouwen hebben in die techniek. Als er
echter bij de politie een nieuw middel wordt gevonden om boeven te pakken,
stijgt daar terecht een hoera op. Tegelijk zijn er bij het DNA-onderzoek veel
onzekerheden. Mevrouw De Wolff sprak in dit verband al over het gevaar van
contaminatie bij de databanken. Er zijn dus veel nieuwe mogelijkheden, maar
er zijn ook gevaren. De methodiek is bovendien kwetsbaar en voorshands kostbaar.
De automatische analyses van de detectoren waarover in het verslagje van 15 mei
van dit jaar dat ik citeerde wordt gesproken, zijn er nog niet, maar zij kunnen
er komen. Dus de ontwikkeling van de techniek kan leiden tot weer nieuwe wetgeving.Daarnaast is er de praktijk. De heer Wagemakers citeerde al uit de brief
van de Raad van hoofdcommissarissen van 10 september. Zij hebben ook
ontdekt dat de Eerste Kamer bestaat. Dat siert ze. Zij zeggen in hun brief:
neem dit wetsvoorstel vooral aan, maar denk erom dat de administratieve last
die eruit voortvloeit van dien aard is dat misschien een nadere wijziging
noodzakelijk is. Met de heer Wagemakers vraag ik de minister om daarop in
te gaan en ons ter zake in te lichten.De omvang van de databank in Nederland is te vinden op de webplek dnasporen.nl.
Ik kan iedereen aanraden die plek te bezoeken. De landelijke werkgroep op
dit terrein is ingesteld door de minister van Justitie en op hun zojuist genoemde
webplek staat veel informatie. Ik noem ook de publicatie van bijvoorbeeld
de heer De Knijff van het Nederlands Forensisch Instituut.
Dit product heeft de heer Holdijk de minister voorgelegd. De minister wordt
op die manier gedwongen de heldere en kritische vragen van zijn eigen mensen
in het openbaar te beantwoorden. Ik vind dat uitstekend. Dit is zeer goed
voor het openbare debat. Op de webplek staan dus de gegevens waarover wij
hier spreken. Ik vind het uitstekend dat het volk op deze manier wordt ingelicht.
Het is dus niet een zaak die zich op de achtergrond afspeelt. Het is geen
alchemie van de specialisten, maar iets waarover men opening van zaken wil
geven via de landelijke projectgroep.Uit statistieken op die webplek blijkt dat een jaar geleden, toen de vorige
wet net was aangenomen, het in Nederland nog ging om 2500 mensen waarvan het
profiel in de databank zat. Dat aantal is in één jaar gegroeid
tot 5000, een verdubbeling. Dat is ongeveer 0,06% van de bevolking. Volgens
het stukje uit de Haagsche Courant dat ik citeerde zijn in Engeland 2,2 miljoen
mensen in het systeem opgenomen, dat is 3,7% van de bevolking. Hoe gemakkelijker
de techniek wordt om de gegevens in de databank onder te brengen en te analyseren,
hoe minder kostbaar het wordt en hoe groter deze getallen zullen worden.Waar ligt de grens? Over die vraag heeft de heer Wagemakers ook al gesproken.
In het schriftelijke verslag heeft mijn fractie hierover iets gezegd. Je gaat
de groep veroordeelden DNA-sporen afnemen voor het maken van een DNA-profiel.
Dat doe je omdat je zegt dat mensen die al een keer een misdaad gepleegd hebben,
een grotere kans maken dan hun medeburgers om dat nog eens te doen. Ik denk
dat dit redelijkerwijze is vast te stellen. Die redenering kan ik echter ook
toepassen op andere groepen waarvan statistisch is komen vast te staan dat
die een grotere kans maken om misdaden te plegen. Ik gaf net al het merkwaardige
voorbeeld van de vraag of luchtreizigers uit Afghanistan in dat deel van Afghanistan
zijn geweest waar die trainingskampen zijn. Ook kan van een bepaalde groep
migranten komen vast te staan dat zij op significante wijze een hoger aantal
ernstige geweldsdelicten plegen dan anderen. En waarom zou je dan niet bij
die hele groep migranten DNA-onderzoek kunnen doen om te bekijken of zij in
de databank passen? Dit is niet iets wat ik bepleit, maar ik probeer aan te
geven dat het de vraag is waar de grens ligt. Immers, als je eenmaal een groep
mensen aanwijst bij wie je, bijvoorbeeld omdat je denkt dat die mogelijkerwijze
opnieuw in de fout gaan, DNA-materiaal wilt afnemen, dan kun je ook andere
groepen gaan aanwijzen. Of is dat niet het geval?De heer Wagemakers (CDA):Mij dunkt dat er toch minstens één relevant verschil is.
Dit betreft het feit dat de veroordeelden zelf een daad hebben gesteld waardoor
zij zijn gaan behoren tot de categorie waarvan het materiaal wordt afgenomen.
Dat is bij de categorieën die u omschrijft, in het geheel niet het geval.De heer Jurgens (PvdA):Ik heb u dat horen zeggen, maar dat is een willekeurig criterium dat de
minister heeft ingebracht en dat hier prachtig bij past. Als ik evenwel een
groep mensen zou aantreffen – ik hoop natuurlijk van niet – van
wie duidelijk is dat een significant hoger aantal dan van andere groepen bepaalde
ernstige misdaden pleegt, dan zie ik geen reden om, als je eenmaal de eerste
stap hebt gezet, een volgende keer te zeggen dat die groep in het belang van
de samenleving DNA-materiaal moet afgeven opdat deze geweldsdelicten kunnen
worden opgelost. Nogmaals, ik ben daar niet voor. Ik zeg alleen dat je, als
die eerste stap eenmaal is gezet, dan sneller tot volgende stappen kunt komen.Dan kom je bij de vraag die de heer Holdijk scherpzinnig heeft voorgelegd.
Hij zei dat wij het directe opsporingsbelang hebben verlaten bij deze verzameling
van gegevens over veroordeelden – zij zijn immers al veroordeeld –
en dat wij het concrete recidivegevaar ook niet als criterium hebben gebruikt
en dat het – als wij die criteria niet toepassen – dus de vraag
is waar dit past in het strafrechtelijke systeem. In de memorie van toelichting
staat dat uit de zaak-Jamil en de zaak-Welch – dat zijn "pluk-ze"-zaken –
een aantal criteria is gedestilleerd waaraan de sanctiemiddelen moeten voldoen.
Een daarvan is categorisering van de sanctie. Dat is hier echter niet gebeurd.
Wat dat betreft, sluit ik mij dus aan bij de vraag van de heer Holdijk. De
minister zegt dat hier sprake is van een geheel eigensoortige kwestie. De
vraag is bovendien of het verzamelen van gegevens ingevolge de rechtspraak
van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens wel is toegestaan, als daarmee
inbreuk wordt gepleegd op de lichamelijke integriteit.Tot zo ver ging het over het opsporingsonderzoek. Een zelfstandige vraag
is of je DNA kunt gebruiken voor identificatie. Volgens mij wordt het dan
nog moeilijker. Wij kunnen iemand wel dwingen om zijn vingerafdruk af te geven,
wij kunnen een irisscan maken en wij kunnen de kleur van iemands haar, zijn
of haar geslacht, zijn of haar leeftijd en dergelijke vaststellen. Als wij
al die biometrische kenmerken mogen vaststellen, is het de vraag waarom wij
aan de hand van een in de cel gevonden haar van betrokkene niet ook het biometrische
profiel mogen vaststellen en die persoon niet langs die weg op de identificatielijst
mogen zetten. Waar is dus de grens tussen het verzamelen van biometrische
gegevens van iemand en het vastleggen van zijn DNA-profiel?Het zijn allemaal buitengewoon moeilijke vraagstukken. Ik herhaal dat
ik de minister erkentelijk ben voor de gedegen manier waarop hij gepoogd heeft
om daar een antwoord op te geven. Ik maak daaruit op dat die antwoorden nog
niet zo eenvoudig zijn. Wij moeten buitengewoon waakzaam zijn voor de gevaren
die mevrouw De Wolff, maar ook anderen hebben genoemd. In de aard van het
systeem zitten echter geen natuurlijk remmen die aangegeven waar de grens
ligt. De minister heeft ook in het wetgevingsoverleg met de Tweede Kamer gezegd
dat hij niet voor de toekomst kan aangeven waar de grens ligt. Dat ligt in
de aard van deze materie, maar dat betekent wel dat je bij elke verdere uitbreiding
van de mogelijkheid van het gebruik van dit materiaal buitengewoon kritisch
moet bekijken of je op een gegeven moment niet toch een grens overschrijdt.
Naar de mening van mijn fractie is dat nu niet het geval. Als je evenwel vindt
dat veroordeelden allemaal in een databank mogen, dan kan ik mij voorstellen
dat er andere groepen opkomen – ik heb daar voorbeelden van gegeven –
waarbij je, ook al zijn zij net als de veroordeelden niet willekeurig gekozen,
ook gegevens wilt afnemen. Dat is nu niet aan de orde. Je moet er
echter voor oppassen dat je een maatregel niet afkeurt, omdat die potentieel
op een verkeerde manier gebruikt kan worden. Mijn fractie vindt wel dat wij
heel waakzaam moeten zijn. Om die reden heb ik de minister ook geprezen voor
zijn gedegen beantwoording. De toonzetting daarvan gaf ook blijk van die waakzaamheid.
Mijn fractie heeft daar met genoegen kennis van genomen.De heer Rosenthal (VVD):Mevrouw de voorzitter. De VVD-fractie is er verheugd over dat dit wetsvoorstel
thans hier voorligt. Bij de behandeling van vorige strafrechtelijke wetsvoorstellen
inzake het afnemen van DNA-materiaal hebben wij de minister op dit punt steeds
gesteund, al hebben wij toen wel aangekaart dat het volgens ons op een aantal
punten wat verder had mogen gaan. Ik kom daar nog op terug. Wij praten nu
over de verruiming van de mogelijkheden om DNA ook af te nemen bij veroordeelden.
Dit wetsvoorstel voorziet in dat verband in een dringende behoefte. Ik voeg
daar wel aan toe dat wij een beetje bezorgd zijn over wat wij langzamerhand
de beruchte justitiële spagaat zouden kunnen noemen. Ik doel dan op de
situatie waarin er een wetsvoorstel komt dat terecht cruciaal wordt genoemd
voor het terugdringen van de criminaliteit, maar dat in zijn mogelijke toepassing
onmiddellijk ernstig beknot wordt door organisatorische en financiële
beperkingen. Daarom stel ik de minister vast de volgende prealabele vraag.
Ik let er altijd op hoe hij de aanneming van wetsvoorstellen in deze Kamer
vervolgens omzet naar een persbericht. In dit licht is het de vraag of hij
deze beperkingen ook zal vermelden in het persbericht dat hij na aanvaarding
van dit wetvoorstel zal doen uitgaan. Ik zou het interessant vinden om daar
iets over te horen. Na de onbegrensde mogelijkheden, inclusief Afghaanse zandkorrels,
die collega Jurgens heeft genoemd, is dit voorwaar zelfs een prangende vraag.Wij willen plenair nog enkele punten uit het wetsvoorstel verduidelijkt
krijgen, ook al heeft de minister op onze vragen in de schriftelijke behandeling
uitvoerig gereageerd. Daarvoor trouwens onze dank. Ten eerste kom ik, anders
dan collega Holdijk die het verder wil laten rusten en inhoudelijk wellicht
ook wat anders dan collega Wagemakers het heeft gepresenteerd, op een punt
dat bij de vorige DNA-wetsvoorstellen ook al aan de orde was, namelijk de
delicten waarop het wetsvoorstel van toepassing wordt verklaard. Dit wetsvoorstel
is een lange weg van enkele jaren gegaan. Tijdens dat traject is de reikwijdte
ervan in elk geval uitgebreid van alleen de delicten moord en doodslag tot
alle delicten met een strafmaat van vier jaar of meer. Voor mijn fractie blijft
echter de simpele vraag overeind die ook bij de vorige wetsvoorstellen inzake
DNA is gesteld, namelijk waarom de minister uitbreiding naar delicten met
een strafmaat van drie jaar of meer tegenhoudt. Het is wat dat betreft ook
de vraag of het niet tijd is om eens echt te kijken naar het gelijkstellen
van de strafmaat die gekoppeld is aan het afnemen van vingerafdrukken, en
de strafmaat inzake de afname van DNA. Wordt het niet langzamerhand tijd om
ook delicten als eenvoudige mishandeling – als je die vandaag de dag
nog eenvoudig mag noemen – onder de toepassing van DNA-wetgeving te
brengen?Dan een technisch probleem op dat vlak. We hebben echt moeten pluizen
in de wetsartikelen. Als wij de wetssystematiek goed begrijpen, dan valt in
ieder geval artikel 175, eerste lid, onder a van de Wegenverkeerswet buiten
bereik van het wetsvoorstel. Verzwarende omstandigheden inzake veroordeelden
voor delicten, artikel 175, eerste lid, onder b van de Wegenverkeerswet, vallen
echter wel onder het bereik van het wetsvoorstel. Bij het eerste lid onder
a, waarbij verzwarende omstandigheden worden buitengesloten, gaat het nog
altijd om ongevallen die worden veroorzaakt en niets minder opleveren dan
zwaar lichamelijk letsel of dood door schuld. Is dat niet een soort delict
waarbij je ook, ongeacht het feit of er verzwarende omstandigheden in het
geding zijn, een DNA-afname wel degelijk relevant moet vinden?Dan de gelijkstelling van afname van DNA-materiaal met het afnemen van
vingerafdrukken. De Tweede Kamer heeft daarover in 2001 een motie aangenomen.
Dit punt is ook hier reeds eerder aan de orde gesteld in eerdere debatten.
De voorganger van deze minister heeft destijds in deze Kamer toegezegd goed
te zullen kijken naar de driejarenondergrens en de gelijkstelling van DNA
en vingerafdrukken. Daarbij komt dat deze minister in juni 2004 aan de Tweede
Kamer een onderzoek heeft toegezegd naar de wenselijkheid van de verlaging
van de termijn voor toepassing van voorlopige hechtenis. Het lijkt erop dat
de minister op dit punt dicht kruipt naar uitbreiding van het bereik van dit
soort wetsvoorstellen naar de ondergrens van drie jaar of meer. Ik hoor op
dit punt graag ook een nadere verduidelijking van de minister.Ten tweede. Er is ook van onze kant een vraag over de toetsingscriteria
voor de officier van justitie. Artikel 2, eerste lid geeft de officier van
justitie de ruimte om afname of verwerking van DNA-materiaal achterwege te
laten als redelijkerwijs aannemelijk is dat dit, gelet op de aard van het
misdrijf of bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd,
niet relevant is. Collega Wagemakers sprak hier ook over. Van onze kant is
het oordeel dat dit een sterk subjectieve formulering is en blijft. De minister
antwoordt op onze vraag dat het om uitermate objectieve criteria moet gaan.
Dat is mooi in abstracto, maar de VVD-fractie vraagt zich af hoe het in de
praktijk zal gaan. Er is al een aantal malen iets gezegd over de aard van
het misdrijf in de plenaire behandeling. De minister herhaalt zijn opvatting
dat er delicten kunnen zijn waarbij DNA-afname irrelevant is voor de voorkoming,
opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.
Hij zegt echter in de memorie van antwoord op bladzijde 9 over recidive "dat
in beginsel alle misdrijven worden beschouwd als misdrijven met een recidiverisico".
Dat moet ook voor collega Jurgens interessant zijn. Ik heb van Van Kooten
& De Bie geleerd dat je het woord "in beginsel" niet te snel moet gebruiken.
Ik zeg dus maar dat alle misdrijven worden beschouwd als misdrijven met een
recidiverisico. Als we het er dan vervolgens ook over eens zouden zijn dat
het bij de recidive in beginsel niet per se hetzelfde misdrijf behoeft te
betreffen, dan is het voor de VVD-fractie de vraag hoe de aard van het misdrijf,
artikel 2, eerste lid nog reden kan zijn om van DNA-afname af te zien. Wij
proberen de minister zo logisch mogelijk te volgen op dit punt.Mevrouw de voorzitter. Ik sluit af. Ook wij hebben de brief van de Raad
van hoofdcommissarissen, waarover onder meer collega Wagemakers sprak, gekregen.
De Raad van hoofdcommissarissen vindt de Eerste Kamer kennelijk een zeer interessant
college, zo interessant dat de brief werd gericht aan de fractievoorzitters,
die zo netjes waren om de brief door te geleiden naar de woordvoerders op
justitieterrein. De brief pleit ervoor om elke verdachte van een strafbaar
feit waarop een gevangenisstraf van vier jaar of meer staat, onmiddellijk
DNA af te nemen en het DNA-profiel op te slaan tot het moment van veroordeling.
Dat sprak mijn fractie aan. Het komt de doelmatigheid ten goede. Wij voegen
eraan toe dat hier bij de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer
al veel over gesproken is. De minister heeft toen toegezegd om in ieder geval
naar dit idee te zullen kijken. Ik verwijs naar de Handelingen van de Tweede
Kamer van 18 maart jl. (TK60-3934). Mijn vraag aan de minister is hoe
het ermee staat. Heeft hij hier al naar gekeken of is hij nog aan het kijken?
Kan hij dan misschien een mededeling doen waartoe dit heeft geleid of zal
leiden? Wij zijn dus zeer benieuwd naar de reactie van de minister.Ik doe over het wetsvoorstel als zodanig niet ingewikkeld. De VVD-fractie
vindt het alles bij elkaar verheugend dat het wetsvoorstel er ligt en zal
het ongetwijfeld steunen.De voorzitter:Ik schors de beraadslaging tot na de eerste termijn van het debat over
het rapport van de Algemene Rekenkamer.De beraadslaging wordt geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20032004-2187-2194.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl