Behandeling van:  - het wetvoorstel Wijziging van artikel 337 van het Wetboek van Strafrecht met het oog op de invoeging van een strafuitsluitingsgrond voor het in voorraad hebben van waren, onderdelen daarvan of merken uitsluitend voor eigen gebruik (26848)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, pag. 255-258

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

04-10-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 5, pagina 255-258

27-09-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 26848Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Stemming over een motie, ingediend tijdens het debat over het Boetebesluit sociale zekerheidswetten, te weten: - de motie-Kamp over de hoogte van de boete (27400 XV, nr. 6)Pagina 255-255
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 14 september 2000 over het Boetebesluit sociale zekerheidswettenPagina 251-254
Stemmingen over drie moties, ingediend bij de interpellatie over rekeningrijden, te weten: - de motie-Hofstra/Reitsma over negatieve consequenties bij niet meedoen (27424, nr. 1); - de motie-Giskes over private financiering van de A4 door Midden-Delfland (27424, nr. 2); - de motie-Van der Steenhoven over minimaal 40% private financiering van een aantal wegenprojecten (27424, nr. 3)Pagina 254-255
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (woensdag 27 september 2000)Pagina 301-302
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het primair onderwijs, de Wet op de expertisecentra, de Wet op het voortgezet onderwijs en de Wet privatisering ABP inzake de rechtspositie van personeel in dienst van door de gemeente voor het verzorgen van onderwijs in allochtone levende talen gesubsidieerde rechtspersonen die niet een school in stand houden (26935)Pagina 270-283
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen en van Titel 7.10 van het Burgerlijk Wetboek ter uitvoering van de EG-richtlijn inzake de bewijslast in gevallen van discriminatie op grond van geslacht (27026)Pagina 258-270
Presentie en opening (woensdag 27 september 2000)Pagina 235-235
Behandeling van: - het wetvoorstel Wijziging van artikel 337 van het Wetboek van Strafrecht met het oog op de invoeging van een strafuitsluitingsgrond voor het in voorraad hebben van waren, onderdelen daarvan of merken uitsluitend voor eigen gebruik (26848)Pagina 255-258
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Meststoffenwet in verband met een aanscherping van de normen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen (26840)Pagina 283-301
Behandeling van: - het wetsvoorstel Nieuwe regeling voor verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds (Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2000) (27073)Pagina 235-251
Regeling van werkzaamheden (woensdag 27 september 2000)Pagina 254-254

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetvoorstel Wijziging
van artikel 337 van het Wetboek van Strafrecht met het oog op de invoeging
van een strafuitsluitingsgrond voor het in voorraad hebben van waren, onderdelen
daarvan of merken uitsluitend voor eigen gebruik (26848).De algemene beraadslaging wordt geopend.De heer Dittrich (D66):Mevrouw de voorzitter! De gang van zaken rond dit wetsvoorstel is misschien
wel interessanter dan de inhoud ervan. Vanwege die voorgeschiedenis heb ik
mij als spreker aangemeld om hier een kleine tien minuten het woord te voeren.Waar gaat het om? In de wet is nu vastgelegd dat het strafbaar is om goederen
in voorraad te hebben die nagemaakt zijn. Mensen die zulke goederen in voorraad
hebben, kunnen daarvoor gevangenisstraf krijgen.Ik wil eerst spreken over de gevolgde procedures en vervolgens kort over
de inhoud van het wetsvoorstel.In 1998 behandelden wij hier in de Tweede Kamer het oorspronkelijke wetsvoorstel
van de minister. De fractie van D66 had op één onderdeel daarvan
kritiek. Wij hebben daarover met de minister van gedachten gewisseld, maar
de minister kon ons niet overtuigen. Wij hebben toen besloten een amendement
op dat onderdeel in te dienen, een wijzigingsvoorstel dus. In deze zaal hebben
wij er verder over gediscussieerd. De hele Kamer raakte niet overtuigd. Toen
er werd gestemd over het wetsvoorstel, werd het amendement dan ook door de
Kamer aanvaard. Vervolgens ging het wetsvoorstel door naar de Eerste Kamer.
Daar maakten enkele fracties kritische kanttekeningen bij de reikwijdte van
de inhoud van het wetsvoorstel, met name vanwege dat door de Tweede Kamer
aanvaarde amendement. De minister van Justitie heeft de onrust in de Eerste
Kamer bezworen met zijn toezegging dat nadat het wetsvoorstel ook door de
Eerste Kamer zou zijn aanvaard, hij met een wijzigingsvoorstel zou komen.
Met dat wijzigingsvoorstel zou dan weer een deel van het amendement van de
Tweede Kamer worden omgebogen. Daarop heeft de Eerste Kamer het wetsvoorstel
aanvaard. Op 15 april 1999 is de wet in werking getreden. Bij deze gang van
zaken wil ik graag de volgende vragen stellen.Waarom heeft de Eerste Kamer vóór het wetsvoorstel gestemd,
terwijl sommige fracties aan de overkant de reikwijdte ervan te groot vonden?
De Eerste Kamer is er toch juist om door de Tweede Kamer aanvaarde wetsvoorstellen
op hun juridische houdbaarheid te toetsen? Was het niet consequenter geweest
dat de Eerste Kamer tegen het wetsvoorstel zou hebben gestemd? Volgens mij
is dat staatsrechtelijk zuiverder dan voorstemmen, onder het beding dat de
minister van Justitie de aangenomen wet vervolgens gaat wijzigen. Ik zou daar
graag het oordeel van de regering over hebben.En waarom bespreken wij nu vandaag de voorgestelde wijziging van de wet?
Is dat omdat die wijziging noodzakelijk is of omdat de minister zijn toezegging
aan de Eerste Kamer moet nakomen? Wij hebben daar in de schriftelijke voorbereiding
over van gedachten gewisseld. De fractie van D66 heeft de minister gevraagd
of er concrete problemen zijn bij opsporings- en vervolgingsautoriteiten met
de toepassing van de wet zoals die na april 1999 geldt. De minister heeft
daarop aan de Kamer geantwoord dat er sinds 15 april 1999 384 feiten bij het
openbaar ministerie zijn ingeschreven en dat enkele daarvan tot een veroordeling
hebben geleid. De minister schrijft dat er geen aanleiding is om te denken
dat de rechtspraktijk niet uit de voeten kan met de wet. Dan is mijn vraag
natuurlijk: waarom zou je een wet aanpassen die de goedkeuring heeft gehad
van de Tweede Kamer en ook de goedkeuring heeft gekregen van de Eerste Kamer,
terwijl de rechtspraktijk geen problemen kent met dit artikel? Kennelijk moet
dat alleen vanwege de belofte die de minister aan de Eerste Kamer heeft gedaan.
Schept zo'n gang van zaken niet een precedent? Leidt dit er niet toe dat de
Eerste Kamer, die zelf niet het recht van amendering heeft, ministers gaat
bewegen om toezeggingen te doen om de wet te wijzigen, nadat die door haar
is aanvaard? Is dat niet een oprekking van de bevoegdheden die de grondwetgever
aan de Eerste Kamer heeft verleend? Wat is het oordeel van de regering daarover?
Geeft deze gang van zaken niet aan dat het het overwegen waard is om de Eerste
Kamer het recht te geven om door de Tweede Kamer aanvaarde wetsvoorstellen
terug te zenden naar de Tweede Kamer ter nadere bespreking en wijziging? Dit
zal in elk geval de behandelingstermijn aanmerkelijk bekorten. Het wetsvoorstel
dat wij vandaag bespreken, is ongeveer een jaar geleden inge diend.
Als het volgende week wordt aanvaard, wordt het aan de Eerste Kamer voorgelegd
en als het daar is aanvaard, zal het wel tot ergens in 2001 duren voordat
het in werking treedt. Er is dan een kleine anderhalf jaar verstreken sinds
de indiening. Met een terugzendrecht van de Eerste Kamer zou die duur aanmerkelijk
korter zijn geweest, zeker als de Tweede Kamer in die terugzendprocedure ook
het laatste woord zou hebben. Ik begrijp dat dit in de Grondwet moet worden
geregeld, maar ik denk dat dit een goede casus is om te laten zien dat zo'n
terugzendrecht een interessante oplossing kan zijn.Ik kom nu op de inhoud van de wet. De strekking van het door de Tweede
Kamer aanvaarde amendement was de bewijslast van het openbaar ministerie te
verlichten, omdat de Tweede Kamer oordeelde dat het te lastig was dat het
openbaar ministerie zou moeten bewijzen dat de nagemaakte voorwerpen die iemand
in voorraad heeft, bestemd zijn voor de verkoop of voor uitdeling. Die oogmerken
zijn destijds uit het wetsvoorstel geschrapt. Er ontstond discussie over de
vraag of zich ook situaties zouden voordoen waarop het artikel van toepassing
zou worden, terwijl dat niet de bedoeling is. Hét voorbeeld daarvan
is de oma die Nijntjetruien breit voor haar kleinkinderen. Nijntje is auteursrechtelijk
beschermd door Dick Bruna. De vraag was of de oma die de afbeelding van Nijntje
op truien breit en een aantal van die truien in voorraad heeft, strafrechtelijk
kan worden vervolgd of zelfs een gevangenisstraf boven het hoofd zou hangen.Hier speelt het vraagstuk van de letterlijke bepaling van de wetstekst
en ook van het opportuniteitsbeginsel van het openbaar ministerie. Ik blijf
erbij dat geen enkele officier van justitie in Nederland de oma voor de politierechter
zal dagen, tenzij zij natuurlijk een handeltje gaat drijven in nagemaakte
Nijntjetruien.Ik vind de bezorgdheid over de reikwijdte van de bepaling na de amendering
door de Tweede Kamer opmerkelijk, zeker ook als je kijkt naar andere strafbepalingen
in het Wetboek van Strafrecht. Als voorbeeld wijs ik op artikel 300 dat mishandeling
strafbaar stelt. Als diezelfde oma haar geduld verliest met haar kleinkind,
omdat het de door oma gebreide Nijntjetrui niet wil aantrekken en oma geeft
haar kleinkind in een onbewaakt ogenblik een tik, dan heeft zij zich volgens
de letterlijke tekst van artikel 300 aan mishandeling schuldig gemaakt. Kun
je nu zeggen dat oma's in Nederland moeten vrezen dat zij achter slot en grendel
worden gezet? Ik denk het toch echt niet. Kan de praktijk met het mishandelingartikel
uit de voeten? Het antwoord op die vraag is: ja. Overweegt de minister van
Justitie bij mishandeling een nieuwe strafuitsluitingsgrond op te nemen, bijvoorbeeld
in de trant dat hij niet strafbaar is die een ander slechts beperkt letsel
heeft toegebracht? Nee, ook dat overweegt de minister niet. Kortom de rechtspraktijk
vindt zijn weg met wetsartikelen die tot ongewenste resultaten zouden kunnen
leiden als je ze heel erg naar de letter leest of ze volgens de letter van
de wet toepast.Ik geef dit voorbeeld, omdat ik de regering wil vragen waarom wij dan
nu voor artikel 337 een strafuitsluitingsgrond moeten formuleren. Is dit niet
een selectieve toepassing van bezorgdheid en wordt hierdoor niet de systematiek
van het Wetboek van Strafrecht ondergraven? Bij het ene delict wordt immers
wel een strafuitsluitingsgrond in de wet opgenomen en bij een ander, bijvoorbeeld
mishandeling, niet. Overweegt de minister het hele wetboek na te lopen om
te bezien of ook elders strafuitsluitingsgronden geformuleerd zouden moeten
worden? Bij artikel 337 was het naar mijn oordeel al niet nodig, omdat de
rechtspraktijk er geen problemen mee heeft. Dat er bij andere artikelen geen
problemen zijn gerezen, vind ik dan ook geen goed argument om het wetboek
niet op inconsistenties door te lopen.Mijn conclusie. De fractie van D66 heeft inhoudelijk geen bezwaar tegen
dit wetsvoorstel. Op zichzelf is de strafuitsluitingsgrond goed geformuleerd
en ik denk dat de rechtspraktijk er goed mee uit de voeten zal kunnen. Ik
denk wel dat de gang van zaken staatsrechtelijk gezien wat vragen oproept
en het lijkt mij dat het wetsvoorstel uit een oogpunt van wetsystematiek niet
bijdraagt aan een helder beeld van het Wetboek van Strafrecht.Minister Korthals:Voorzitter! Toen ik naar de vergaderzaal liep, had ik elke spreker behalve
de heer Dittrich verwacht, want de problemen zijn veroorzaakt door het amendement-Dittrich.Waarom dit wetsvoorstel? Het is terecht dat de heer Dittrich deze vraag
nog eens stelt. Artikel 337 van het Wetboek van Strafrecht zou voldoende helder
geformuleerd zijn en de gedragingen die in dit wetsvoorstel als niet strafbaar
worden bestempeld, zouden als zodanig kunnen worden behandeld door een prudente
toepassing van onder andere het opportuniteitsbeginsel. Uiteraard zit er in
deze stellingname een kern van waarheid, maar het blijft een feit dat in artikel
337 op dit moment gedragingen strafbaar worden gesteld die buiten het bereik
van die bepaling zouden moeten vallen. Daarover zijn wij het eens. In de wet
kan de niet-strafbaarheid van die gedragingen ook vrij eenvoudig duidelijk
worden gemaakt met behulp van de voorgestelde strafuitsluitingsgrond. Daarmee
wordt in feite het wel strafbaar gestelde gedrag in artikel 337 nog preciezer
omschreven. Deze aanpak verdient naar mijn oordeel uit een oogpunt van rechtszekerheid
de voorkeur. Waar mogelijk dienen wij te streven naar zo nauwkeurig mogelijk
omschreven strafbaarstellingen in plaats van ons te verlaten op de toepassing
van het opportuniteitsbeginsel.De heer Dittrich stelt zich op het standpunt dat het huidige artikel 337
duidelijk genoeg zou zijn geformuleerd en dat daarom de strafuitsluitingsgrond
eigenlijk overbodig zou zijn. Het is opvallend dat hierover per artikel van
het Wetboek van Strafrecht anders lijkt te worden gedacht. De heer Dittrich
noemde artikel 300, ik zou de wijziging van artikel 240b in 1995 in herinnering
willen roepen. De Tweede Kamer heeft destijds het voorstel tot wijziging van
dat artikel geamendeerd met het oog op de invoeging van een strafuitsluitingsgrond
die in zekere zin vergelijkbaar is met de bepaling waarover wij vandaag praten.
Toen is overwogen dat het aan de wetgever is dergelijke excepties –
het ging om een strafuitsluitingsgrond voor het in voorraad hebben van kinderporno
voor wetenschappelijke doeleinden – in de wet op te nemen. Met andere
woorden, een nadere vingerwijzing van de wetgever op het punt van de toepassing
van het opportuniteits beginsel werd bij die gelegenheid in
ieder geval wenselijk geacht, ook door de heer Dittrich, die immers medeondertekenaar
van het amendement was.De heer Dittrich (D66):Voorzitter! De Tweede Kamer heeft toen inderdaad besloten die exceptie
in de wet op te nemen, maar ze is ook inhoudelijk verwoord, want er staat
in dat voor wetenschappelijke, therapeutische en educatieve doeleinden het
in voorraad of in bezit hebben van kinderporno niet strafbaar is. Bij dit
wetsvoorstel staat er in de exceptie alleen maar: niet strafbaar is hij die
enkele voorwerpen in zijn bezit heeft.Minister Korthals:Dat is op zichzelf waar en ik heb ook gezegd dat niet alle vergelijkingen
helemaal opgaan, maar ik heb in grote lijnen aangegeven dat zo'n strafuitsluitingsgrond
in ieder geval wel in de wet kan worden opgenomen en dat de Tweede kamer dit
via een amendement, medeondertekend door de heer Dittrich, ook heeft gedaan.
Tijdens de behandeling van wetsvoorstel 25474, waarin het amendement-Dittrich
is verwerkt, heb ik in de Tweede Kamer uitdrukkelijk aangegeven welke bezwaren
ik had tegen dit amendement. Daarbij heb ik er de aandacht op gevestigd dat
met de aanvaarding van het amendement de gedachte achter artikel 337 van het
Wetboek van Strafrecht wordt verlaten. Sinds jaar en dag richt de strafbaarstelling
van artikel 337 zich met omschrijvingen van allerlei gedragingen tegen verspreiding
van nagemaakte goederen om te voorkomen dat daardoor rechten op intellectuele
of industriële eigendom worden geschonden. Deze schending vindt niet
plaats in het geval waarin iemand namaakartikelen onder zich heeft zonder
dat hij de bedoeling heeft deze te verstrekken aan anderen om baat of om niet.
Ik besloot dan ook mijn betoog met de mededeling dat ik de voorkeur bleef
houden aan de op dat moment bestaande tekst van artikel 337.Vervolgens werd ik in de Eerste Kamer geconfronteerd met de vraag of ik
consequenties verbond aan de verruimde strafbaarstelling, in die zin dat het
opsporings- en vervolgingsbeleid zich ook zou gaan richten op het privé-bezit
van nagemaakte goederen. In lijn met datgene wat ik in de Tweede Kamer had
opgemerkt, namelijk dat een dergelijk beleid niet in overeenstemming zou zijn
met de bedoeling van artikel 337, heb ik toen geantwoord dat ik geen aanleiding
zag om in het opsporingsbeleid veranderingen aan te brengen. De prioriteit
lag en ligt bij de aanpak van grootscheepse handel in nagemaakte goederen.
Verscheidene fracties in de Eerste Kamer hebben mij toen in reactie op deze
stellingname gewezen op het feit dat het bij die stand van zaken uit het oogpunt
van behoorlijke wetgeving passender was, te voorzien in een meer afgebakende
tekst van artikel 337. Omdat ik, gelet ook op mijn in de Tweede Kamer geuite
wens om de doelstelling van de strafbaarstelling intact te laten, begrip kon
opbrengen voor dit standpunt, heb ik de toezegging gedaan om met een nieuw
voorstel tot verbetering van artikel 337 te komen. Daarbij speelde tevens
een rol dat het mogelijk was om het artikel zodanig aan te passen dat aan
de strekking van het amendement van de heer Dittrich geen afbreuk werd gedaan.De heer Dittrich zei dat hij de gevolgde procedure niet fraai vindt. Waarom
heeft de Eerste Kamer vóór het wetsvoorstel gestemd? Dat is
waarschijnlijk – maar dat zou de heer Dittrich aan de Eerste Kamer moeten
vragen – vanwege het feit dat ik de toezegging heb gedaan, omdat ik
er aanleiding in zag om een gewijzigd wetsvoorstel in te dienen bij de Tweede
Kamer. Nu had het kunnen zijn, zoals de heer Dittrich zegt, dat op dat moment
de Eerste Kamer had gezegd: gaat u maar met een novelle terug naar de Tweede
Kamer. Ik ben er echter een tegenstander van om inhoudelijk met novelles te
werken. Als je met een novelle komt, moet je dat om technische redenen doen.
Het moet in ieder geval zomin mogelijk gaan over inhoudelijke veranderingen.
Bovendien zou de tijdwinst zeer beperkt zijn geweest. Ook voor een novelle
van deze strekking zou immers ongetwijfeld weer een advies nodig zijn van
de Raad van State. Ik denk dat de tijdwinst die er dan was geweest, redelijk
betrekkelijk zou zijn.Is dit een zaak van terugzendingsrecht, zoals D66 het kennelijk al lange
tijd bepleit? Ik weet het niet. Bij terugzendingsrecht komen allerlei andere
zaken kijken. Bijvoorbeeld, nadat het is teruggezonden naar de Tweede Kamer,
komt de Eerste Kamer er naar mijn gevoel niet meer over te spreken. Nu is
dat wél het geval. Dit is dus niet een vorm van terugzendingsrecht,
zoals voorzover ik weet D66 voorstaat.Is het een oprekking van de bevoegdheden van de Eerste Kamer? Nee, het
is een duidelijke stellingname van de regering geweest. Op grond van het debat
dat wij in de Tweede Kamer en in de Eerste Kamer gehad hebben, vonden wij
bij nadere overweging dat het wetsartikel dat er lag, niet goed was. Juist
in het Wetboek van Strafrecht moet bijzonder nauwkeurig worden omschreven
wat men precies bedoelt. Dat is de reden geweest dat ik met een wijziging
van artikel 337 ben gekomen. Misschien had ik daar met iets meer klem op moeten
wijzen. Als er indertijd meer naar mij was geluisterd, was op dat moment het
amendement van de heer Dittrich misschien aangepast. Dan hadden wij in wezen
dit wetsvoorstel hier niet aan de orde hoeven te hebben.De heer Dittrich (D66):Voorzitter! De minister is zijn beantwoording begonnen met de opmerking,
dat hij allerlei sprekers had verwacht behalve mij. Ik vond het heel belangrijk
om dit debat toch nog eens aan te gaan, omdat er een principiële stellingname
in te ontdekken valt. Daarom ben ik er ook trots op dat we dit debat nu kunnen
voeren. De minister heeft opgemerkt, dat hij zelf tijdens de behandeling van
het wetsvoorstel in de Kamer zijn bezwaren tegen het toen al ingediende en
voorliggende amendement kenbaar had gemaakt. Dat is juist. Wij hebben daarover
van gedachten gewisseld maar een royale meerderheid in de Tweede Kamer heeft
die argumentatie van de minister te licht bevonden. Om die reden is mijn amendement
toen aanvaard en maakte het deel uit van de wetstekst. De Tweede Kamer moet
zich dan toch achter de oren krabben als sommige fracties in de Eerste Kamer
bezwaren hebben tegen de inhoud van het wetsvoorstel. Zij stemmen vervolgens
wel voor, maar dwingen af dat de minister een toezegging doet dat hij met
een nieuw wetsvoorstel komt dat het amendement van de Tweede Kamer weer wijzigt.
Die gang van zaken blijft mij bevreemden. Ik heb overigens de procedure van
een novelle helemaal niet voorgesteld. Het antwoord van de
minister was interessant maar ik heb dit punt niet naar voren gebracht. Bij
interruptie heb ik laten weten dat de Tweede Kamer soms strafuitsluitingsgronden
in artikelen opneemt – bijvoorbeeld in het kinderpornoartikel –
maar dat daarvoor echt inhoudelijke gronden bestaan. Ik heb het voorbeeld
van artikel 300 genoemd maar ik kan ook het delict vernieling noemen. In de
wetstekst staat dat degene die opzettelijk het goed van een ander vernielt,
strafbaar is. Als de minister een lucifershoutje breekt dat mijn eigendom
is, pleegt hij formeel een misdrijf, namelijk dat van vernieling. Niemand
bij politie of justitie zal de minister vervolgen, omdat daarvoor het artikel
te letterlijk moet worden toegepast. Er is dus een zekere vrijheid voor opsporings-
en vervolgingsautoriteiten om met een wetstekst aan de gang te gaan. Dat is
ook de reden geweest waarom de Tweede Kamer van mening was dat je niet heel
letterlijk naar de formulering moet kijken maar dat het opportuniteitsbeginsel
zijn werking moet krijgen zoals dat bij andere wetsartikelen ook plaatsvindt.
Ik vraag de minister dan ook nogmaals of hij niet van mening is dat dit toch
een beetje selectieve keuze is omdat bij andere wetsartikelen ook een dergelijke
strafuitsluitingsgrond ingevoerd kan worden. Mij lijkt dat geen goede zaak,
maar het zou wel consequent zijn.Minister Korthals:Voorzitter! Het is waar, dat de Kamer kennelijk toentertijd mijn argumentatie
te licht heeft bevonden. Misschien heb ik het ook met te weinig klem naar
voren gebracht, maar nu, ook ondersteund door de argumentatie die in de Eerste
Kamer naar voren is gebracht, denk ik dat deze Kamer de argumenten wel voldoende
zal vinden. Dat dit kan plaatsvinden, is op zichzelf een merkwaardig verschijnsel,
maar misschien kan dit een aansporing zijn voor de Tweede Kamer om nog meer
naar de minister van Justitie te luisteren dan zij al deed.Voorzitter! De heer Dittrich heeft het voorbeeld gegeven van het luciferstokje
dat ik breek en verniel. Ik vind dat een heel selectief voorbeeld. De heer
Dittrich wil de zaak daarmee aansprekelijk maken, maar het voorbeeld in relatie
tot artikel 337 kan wat kwestieus zijn. In dit geval meen ik dan ook dat het
verstandig is een strafuitsluitingsgrond op te nemen. Op zichzelf ben ik het
er natuurlijk mee eens dat het openbaar ministerie niet tot vervolging vanwege
vernieling of mishandeling van een lucifersstokje zal overgaan en wel om de
doodeenvoudige reden dat onze opsporings- en vervolgingsinstanties daar niet
voor zijn.De algemene beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik stel voor, op een nader te bepalen tijdstip te stemmen.Daartoe wordt besloten.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20002001-255-258.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl