Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Faillissementswet in verband met herziening van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen (29942)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2006-2007, pag. 940-944

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

08-06-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

nr. 30, pagina 940-944

22-05-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 29942Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Presentie en opening (dinsdag 22 mei 2007)Pagina 911-911
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet ruimtelijke ordening inzake grondexploitatie (30218)Pagina 948-956
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen en de Wet op het financieel toezicht ter implementatie van de vijfde richtlijn motorrijtuigenverzekering (30860) en het wetsvoorstel Wijziging van onder meer de Wet studiefinanciering 2000 in verband met uitbreiding van de mogelijkheid met studiefinanciering in het buitenland te studeren en invoering van het collegegeldkrediet (30933)Pagina 911-911
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet ruimtelijke ordening inzake grondexploitatie (30218)Pagina 927-940
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Uitvoering van richtlijn nr. 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (30419)Pagina 919-927
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de implementatie van EU-richtlijnen, te weten de gewijzigde motie-Jurgens c.s. inzake het niet meer gebruiken van de machtiging aan lagere wetgevers om regels te stellen, ook als deze afwijken van de wet, dan wel als deze in de plaats worden gesteld van bestaande wetteksten (26200 VI, nr. 65/21109, D)Pagina 911-912
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Faillissementswet in verband met herziening van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen (29942)Pagina 956-966
Lijst van besluiten (dinsdag 22 mei 2007)Pagina 975-975
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Faillissementswet in verband met herziening van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen (29942)Pagina 940-944
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet ruimtelijke ordening inzake grondexploitatie (30218)Pagina 966-975
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 22 mei 2007)Pagina 975-977
Behandeling van het wetsvoorstel Uitvoering van richtlijn nr. 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (30419)Pagina 912-917
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Leerplichtwet 1969 en de Wet Inburgering in verband met de invoering van een kwalificatieplicht (30901)Pagina 917-919
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Leerplichtwet 1969 en de Wet Inburgering in verband met de invoering van een kwalificatieplicht (30901)Pagina 944-948

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van de Faillissementswet in verband met herziening van de schuldsaneringsregeling
natuurlijke personen (29942).De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Voorzitter. Het wetsvoorstel dat wij thans bespreken wijzigt de regeling
van de sanering van schulden van natuurlijke personen. Deze regeling is in
1998 in de Faillissementswet opgenomen en staat bekend als de Wet schuldsanering
natuurlijke personen, de WSNP.De WSNP is in 2001 geëvalueerd in een WODC-rapport en in datzelfde
jaar is het rapport uitgebracht van een onderzoek door Huls en Schellekens.
Uit beide onderzoeken is naar voren gekomen dat er een grote toeloop is op
de regeling van schuldenaren voor wie, gezien hun problemen, de regeling onvoldoende
perspectief biedt – schuldenaren dus die nog niet "klaar"
zijn voor de regeling – en dat de rechterlijke macht overbelast raakt
met oneigenlijke taken. In 2003 zijn er van de kant van de bewindvoerdersorganisaties
en de rechterlijke macht ook signalen gekomen van een sterk stijgende werkdruk
als gevolg van werkzaamheden die niet tot de gebruikelijke taken van de rechterlijke
macht kunnen worden gerekend. Kortom, de uitvoering van de schuldsaneringsregeling
bleek vast te lopen. Teneinde met een oplossing te komen voor de gesignaleerde
problemen, is de regering vervolgens in 2004 met het voorliggende wetsvoorstel
gekomen. Het doel van de wetswijziging is om de schuldsanering te beperken
tot diegenen die er "klaar" voor zijn, de werklast voor de rechterlijke
macht en de bewindvoerders te verminderen en de WSNP te vereenvoudigen en
te flexibiliseren.De vraag is of dat gaat lukken met het wetsvoorstel dat thans voor ons
ligt. Het oorspronkelijke wetsvoorstel is namelijk vrij stevig geamendeerd
door de Tweede Kamer met als gevolg dat de systematiek van de wet nogal onder
druk is komen te staan. In mijn bijdrage namens mijn fractie aan het debat
over het wetsvoorstel zal ik mij beperken tot slechts een enkel punt waaruit
naar voren komt dat er nog wat problemen te verwachten zijn. In zijn nog te
verschijnen artikel in het Tijdschrift voor Insolventierecht getiteld "De
toegangspoort tot de wettelijke schuldsanering in nevelen gehuld" legt
mr. A.J. Noordam de vinger op een aantal wezenlijke problemen
als gevolg van de amendering door de Tweede Kamer. Zo wijst hij erop dat met
name door het opnemen van een derde lid in artikel 288 Faillissementswet van
een strengere toetsing aan de poort van de WSNP-regeling vrijwel niets is
overgebleven en de taak van de rechter eerder zwaarder dan lichter is geworden.
De woordvoerder van de CDA-fractie zal ongetwijfeld uitgebreider ingaan op
alle aspecten van het wetsvoorstel, zoals hij ook al gedaan heeft tijdens
de schriftelijke ronde. Ik beperk mij tot artikel 288, lid 3, Faillissementswet
en een vraag over het Centraal Justitieel Incasso Bureau als deelnemer aan
minnelijke regelingen op grond van een convenant met de Nederlandse Vereniging
voor Volkskrediet.Wat houdt artikel 288 lid 3 Faillissementswet in? Volgens het als gevolg
van een amendement in het wetsvoorstel opgenomen lid 3 van artikel 288 Faillissementswet
kan de rechter een WSNP-verzoek toewijzen, ondanks het feit dat de schuldenaar
recente schulden heeft die voortvloeien uit een strafrechtelijke veroordeling
wegens misdrijf (artikel 288 lid 2 sub c Fw.) of ondanks het feit dat de schuldenaar
niet voldoet aan het toelatingsvereiste van goede trouw uit artikel 288, lid
1 sub b Fw. Als de goede trouw van de schuldenaar ten aanzien van het ontstaan
of onbetaald laten van schulden die niet langer dan vijf jaar geleden zijn
ontstaan dus niet aannemelijk is geworden, maar de schuldenaar wél
aannemelijk kan maken dat hij, kort gezegd, de zaken inmiddels onder controle
heeft, kan de rechter het WSNP-verzoek toch toewijzen. De rechter kan het
ook afwijzen. De beperking van de schuldsaneringsregeling tot schuldenaren
te goeder trouw die bereid en in staat zijn om het niet milde regime te doorlopen,
wordt derhalve door artikel 288 lid 3 Fw. doorkruist.Een vergelijkbare discretionaire bevoegdheid komt de rechter toe bij de
beoordeling of een schuldenaar met schulden die voortvloeien uit een strafrechtelijke
veroordeling toch in aanmerking kan komen voor de WSNP-regeling. En dat is
nu juist één van de vier afwijzingsgronden die vermeld staan
in artikel 288 lid 2 Fw., namelijk lid 2 sub c. Volgens het oorspronkelijke
wetsvoorstel is er op grond van artikel 288 lid 2 sub c voor de rechter geen
andere mogelijkheid dan een WSNP-verzoek afwijzen van een schuldenaar met
strafrechtelijke schulden Door de introductie van artikel 288 lid 3 behoudt
de rechter dus ten aanzien van deze afwijzingsgrond een discretionaire bevoegdheid
en kan hij eventueel het verzoek van bedoelde schuldenaar honoreren, namelijk
wanneer de schuldenaar aannemelijk kan maken dat hij, wederom kort gezegd,
de zaken onder controle heeft.Er zijn vele vragen te stellen over de discretionaire bevoegdheid die
artikel 288 lid 3 Fw. de rechter biedt. De overwegingen achter de regeling
zijn overigens sympathiek. De praktijk zal echter moeten uitwijzen hoe de
regeling uitpakt, of hetgeen beoogd is werkt, welke problemen en knelpunten
zich voordoen en welke verbeteringen en/of aanpassingen mogelijk zijn. In
dit stadium heeft mijn fractie slechts één dringende vraag aan
de minister, namelijk om toe te zeggen dat over drie jaar de gewijzigde WSNP-regeling
grondig en zorgvuldig geëvalueerd wordt, juist met het oog op het feit
dat door amendementen de oorspronkelijke doelstellingen van het wetsvoorstel
enigszins in het gedrang zijn gekomen.Voorzitter, een laatste punt. Een dezer dagen zal waarschijnlijk het convenant
tussen de NWK en het CJIB tot stand komen - misschien is het inmiddels al
gebeurd - op grond waarvan het CJlB voor alle door het CJlB te innen vorderingen
kan deelnemen aan minnelijke regelingen. Artikel 561 Sv zal daartoe dienen
te worden aangepast. Wat niet wordt aangepast, is het uitgangspunt dat het
CJlB de gehele vordering dient te innen. Mijn vraag is of de minister bereid
is de mogelijkheid te creëren dat het CJlB onder omstandigheden genoegen
neemt met een gedeeltelijke voldoening van de vordering. De aard van de vordering
van het CJlB is weliswaar verschillend van die van andere schuldeisers, maar
toch valt niet in te zien waarom bijvoorbeeld de fiscus wél genoegen
kan nemen met een gedeeltelijke betaling van de vordering, inclusief boete,
en het CJlB niet. Of zouden wij wellicht nog verder kunnen gaan, zoals Kortmann
in zijn artikel in het Tijdschrift voor Insolventierecht, 2007 nr. 2, suggereert?
Namelijk in de wet, ik wijs op de regeling van het voorgestelde artikel 287a
Fw., aan de rechter ook de bevoegdheid toekennen om het CJlB aan een minnelijke
regeling te binden, als het CJlB zijn medewerking in redelijkheid niet heeft
kunnen weigeren. Graag een reactie van de minister.Mijn fractie wacht met belangstelling de beantwoording door de minister
af.De heer Wagemakers (CDA):Voorzitter. Dit wetsvoorstel strekt ertoe de bestaande schuldsaneringsregeling
te vereenvoudigen, voorts de toegang tot de regeling te beperken en daarnaast
de werklast ter zake van deze regeling te verlichten voor met name de rechterlijke
macht. Van een vereenvoudiging op onderdelen is in de voorgestelde opzet zeker
sprake. Het is echter de vraag of de twee andere doelstellingen nog gerealiseerd
kunnen worden, gelet op de wijzigingen die in het wetsvoorstel zijn aangebracht
tijdens de behandeling in de Tweede Kamer. Het wetsvoorstel is op onderdelen "onherstelbaar
verbeterd" door deze amendering.De landelijke organisatie van bewindvoerders heeft daarin aanleiding gezien
deze Kamer te adviseren dit wetsvoorstel in deze vorm te verwerpen. In een
artikel van mr. Noordam dat op korte termijn geplaatst zal worden in het Tijdschrift
voor Insolventierecht concludeert deze dat van een strengere toelating tot
de regeling vrijwel niets is overgebleven, terwijl het voorgestelde stelsel
de taak van de rechter die een schuldsaneringsverzoek moet beoordelen niet
lichter maar zwaarder maakt. Dit alles is met name het gevolg van de toevoeging
van lid 3 aan het voorgestelde artikel 288 en daarnaast het schrappen van
de oorspronkelijk in dat artikel opgenomen schriftelijke verklaring van de
schuldenaar.Ook de CDA-fractie heeft zich afgevraagd wat van de voorgestelde strengere
toelatingscondities is overgebleven, nu de schuldenaar in het verzoekschrift
op geen enkele wijze duidelijkheid behoeft te verschaffen ten aanzien van
feiten en omstandigheden die relevant zijn in verband met de afwijzingsgronden
uit artikel 288, eerste en tweede lid. De minister acht in dit verband het
vervallen van de door de schuldenaar af te leggen schriftelijke verklaring
niet bezwarend. Dat is curieus, aangezien op pagina 19 van de memorie van
toelichting was aangegeven dat "ter zake een belangrijke rol was weggelegd
voor de artikel 288-verklaring van de schuldenaar", alsmede dat "weliswaar
de mogelijkheid bestaat de schuldenaar ter zitting te vragen
zijn eerdere schriftelijke verklaring mondeling toe te lichten, doch dat het
stellen van vragen over die verklaring nooit in de plaats zou kunnen treden
van een volstrekt ontoereikende verklaring". Als het laatste juist is,
hoe zou dan het op de zitting stellen van vragen wel voldoende zijn in een
situatie waarin zo'n schriftelijke verklaring in het geheel ontbreekt?De minister meent dat in dit verband met name van belang is dat in het
wetsvoorstel het ontbreken van goede trouw een imperatieve weigeringsgrond
is geworden. Allereerst het element goede trouw althans het ontbreken van
goede trouw. Het is vreemd dat de thans voorliggende teksten van artikelen
285 en 288 niet bepalen wat de schuldenaar moet stellen of aannemelijk moet
maken om de rechter te overtuigen dat hij te goeder trouw is geweest ten aanzien
van het ontstaan of onbetaald laten van schulden. Blijkens de hiervoor geciteerde
elementen van de memorie van toelichting was ook de minister aanvankelijk
van oordeel dat goede trouw dan moeilijk te toetsen is. Nu alles ter zake
kennelijk zal afhangen van hetgeen ter zitting aan de orde komt, zijn voor
wat betreft het beoogde strenge toelatingsbeleid complicaties gelegen in het
feit dat het gebruikelijk is goede trouw aan te nemen totdat kwade trouw aannemelijk
is en daarnaast in de omstandigheid dat de rechter ter zitting niet de mogelijkheden
heeft om na te gaan of de mondelinge mededelingen van de schuldenaar op waarheid
gebaseerd zijn.Toen in het oorspronkelijk wetsvoorstel de door de schuldenaar af te leggen
verklaring nog onderdeel uitmaakte van het systeem, stelde de minister op
pagina 13 van de memorie van toelichting, dat het gezien de aard van de schuldsaneringsregeling
niet wezensvreemd is om deze "omkering van de bewijslast" op de
schuldenaar te leggen. Nu echter die schriftelijke informatieplicht van de
schuldenaar is komen te vervallen, mag geconcludeerd worden dat daarmee die
eerder beoogde "omkering van de bewijslast" ongedaan is gemaakt.
De rechter moet thans maar zien, hoe hij de informatie in handen kan krijgen
op basis waarvan hij tot het oordeel kan komen dat de schuldenaar niet te
goeder trouw is. Daarmee is toch in feite van het element van een vereiste "goede
trouw" weinig overgebleven.Overigens is ook de formulering van artikel 288, lid 1 sub b onduidelijk.
Er wordt gesproken over een termijn van vijf jaar die betrokken is op het
ontstaan of onbetaald laten van schulden. Maar het onbetaald laten van schulden
gebeurt per definitie op een ander tijdstip dan het ontstaan van die schulden.
Van onbetaald laten kan eerst gesproken worden na het opeisbaar worden van
de schulden, hetgeen een ander tijdstip is dan het ontstaan van de schulden.
Hoe dient de formulering te worden gelezen? Gaat het in feite om vijf jaar
na het ontstaan van de schulden, indien althans die schulden onbetaald zijn
gebleven?Vervolgens het tweede aspect, te weten dat er sprake is van een imperatieve
weigeringsgrond. Het eerste probleem is dan gelegen in het feit dat in afwijking
van het oorspronkelijke wetsvoorstel het thans voorliggende wetsvoorstel een
expliciete discretionaire bevoegdheid van de rechter voorziet om een verzoek
toe te wijzen, ook als niet voldaan is aan het toelatingsvereiste van artikel
288, lid 1, onder b, dat betrekking heeft op de vereiste goede trouw. Het door amendering ingevoegde lid 3 van artikel 288 is ook om een andere
reden ongelukkig, aangezien de desbetreffende bepaling in feite in strijd
lijkt te zijn met de systematiek van artikel 288, lid 1. Lid 3 beloont immers
de schuldenaar die zijn leefsituatie onder controle heeft gekregen, met de
mogelijkheid om ondanks het ontbreken van goede trouw toch toegelaten te worden
tot de schuldsaneringsregeling. In feite bestaat er geen enkele aanleiding
voor zo'n "beloning", nu artikel 288, lid 1, sub c erin voorziet
dat iedere schuldenaar alleen toegelaten kan worden indien hij de uit de schuldsaneringsregeling
voortvloeiende verplichtingen naar behoren zal nakomen. Dat laatste is alleen
mogelijk indien men zijn leefsituatie onder controle heeft.Daarnaast roept de formulering van lid 3 het beeld op als zou de beoordeling
van de goede trouw in de zin van artikel 288, lid 1, sub b met name afhankelijk
zijn van de mate waarin een schuldenaar verantwoordelijk is geweest voor het
verliezen van controle over de omstandigheden die bepalend zijn geweest voor
het ontstaan of onbetaald laten van zijn schulden. Mij dunkt dat voor het
oordeel of van goede trouw sprake is geweest, ook andere omstandigheden relevant
zijn, bijvoorbeeld de aard en omvang van de schulden.Duidelijk is in ieder geval – dat is de eerste tussenconclusie in
dit betoog – dat op dit onderdeel weinig of niets is overgebleven van
de oorspronkelijke bedoeling van het wetsvoorstel die in de memorie van toelichting
door de minister als volgt is aangeduid: "De rechter heeft juist in een
situatie zoals bij de schuldsaneringsaanvraag, waarbij tegenspraak ontbreekt,
behoefte aan meer 'hard and fast rules'." Dat was het uitgangspunt van
de discussie.Ook op andere onderdelen rammelt dit wetsvoorstel, met name door amenderingen
die aan de overzijde zijn toegevoegd. Wat te denken van het naast elkaar bestaan
van twee voorlopige voorzieningenprocedures: één in artikel
287, lid 4 en daarnaast één in het door amendering toegevoegde
artikel 287b? Die laatste vorm van voorlopige voorziening zou verzocht kunnen
worden in een bedreigende situatie zoals gedwongen woningontruiming of beëindiging
van de levering van gas, elektra of water, terwijl op pagina 7 van de memorie
van toelichting was aangegeven dat de in artikel 287, lid 4 reeds voorziene
voorlopige voorziening bedoeld is als "noodvoorziening, met name voor
diegenen die bedreigd worden door acute executiemaatregelen zoals ontruiming,
afsluiting van nutsvoorzieningen" enzovoort. In de memorie van antwoord
voor de Eerste Kamer stelt de minister echter dat de beide voorlopige voorzieningen
ieder een geheel eigen rol spelen. Kan de minister aangeven in welke situatie
wel de regeling van artikel 287b toepassing zou kunnen vinden, doch niet de
voorlopige voorzieningenprocedure van artikel 287, lid 4?Uit de voorgestelde wettekst laat zich afleiden dat de schuldenaar bij
een verzoek ex artikel 287b ervoor zorg dient te dragen dat alle gegevens
bedoeld in artikel 285, lid 1 aan de rechter zullen worden voorgelegd. De
vraag is dan of de rechter het verzoek buiten behandeling dient te stellen
indien dat niet het geval is. Mag de rechter bij de behandeling van bedoelde
voorlopige voorziening ook toetsen, desnoods marginaal toetsen, of voldaan
wordt aan de vereisten van artikel 288, lid 1 en lid 2 of vormt voor toewijzing
van een verzoek om een voorlopig voorziening het eventueel evident ontbreken
van goede trouw voor de schuldenaar geen belemmering? Overigens
bepaalt de wet evenmin dat een verzoek ex artikel 287b slechts kan worden
toegewezen in een situatie waarin een verzoek ex artikel 287a in beginsel
toewijsbaar is. De redelijkheid van het thans voorgestelde stelsel springt
niet in het oog.Wat de beoogde verlichting van de werklast van de rechterlijke macht betreft,
vestigt de minister zijn hoop mede op de in het wetsvoorstel opgenomen gedwongen
schuldregeling, neergelegd in artikel 287a. In dit verband stelt zich de vraag
of de voorgestelde tekst van artikel 287a beoogt om de rechter meer ruimte
te bieden om een schuldenregeling op te leggen dan volgt uit het gestelde
in artikel 3:13 BW en de daarop gebaseerde rechtspraak, waaronder het terughoudend
Payroll-arrest van de Hoge Raad van 12 augustus 2005. Moet de in lid
5 van voormeld artikel neergelegde belangenafweging zodanig worden begrepen
dat de rechter het verzoek in beginsel dient toe te wijzen indien crediteuren
in de aangeboden regeling een hogere dan wel snellere aflossing krijgen dan
via het wettelijke WSNP-traject is te verwachten? Dient ook in dit kader de
rechter te beoordelen of de schuldenaar te goeder trouw is geweest ten aanzien
van het ontstaan of onbetaald laten van bedoelde schulden?De in artikel 287a voorgestelde regeling van gedwongen schuldsanering
is nogal summier. Uit de memorie van antwoord laat zich afleiden dat de voorgestelde
regeling wellicht niet erg doordacht is in een situatie waarin een schuldeiser
bij vonnis veroordeeld wordt om in te stemmen met de aangeboden schuldenregeling
en de schuldenregeling vervolgens niet tot uitvoering komt omdat de voor uitvoering
ervan benodigde gelden niet beschikbaar zijn, of in een situatie waarin na
het onherroepelijk worden van het vonnis zich nieuwe schuldeisers aandienen
die een substantieel aandeel in de totale schuld vertegenwoordigen. Het is
toch vreemd dat in de situatie waarin in feite de desbetreffende schuldenaar
ter zake een onjuiste voorstelling van zaken heeft gegeven, de schuldeiser
maar moet trachten om middels een procedure ex artikel 382 e.v. van het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering te ontkomen aan de consequenties van het desbetreffende
onherroepelijke vonnis?Ik wijs erop dat bij een crediteurenakkoord, zoals thans voorzien in de
Faillissementswet, met name in het kader van de uitvoering van surseances,
de rechtbank de homologatie van het akkoord pas uitspreekt nadat de bewindvoerder
vooraf de rechtbank schriftelijk heeft meegedeeld dat hij de gelden benodigd
voor uitvoering van het akkoord onder zich heeft. Dat heb ik zelf vaak gemerkt:
men belt dan op en vraagt of het geld bij de betrokkene is en of hij daar
absolute zeggenschap over heeft. Zo niet, dan begint men niet eens aan de
behandeling van de homologatie. Dat laatste dient juist om te vermijden dat
schuldeisers gebonden worden aan een akkoord dat niet tot uitvoering komt
omdat de gelden er niet zijn.Ook het gestelde in artikel 305, tweede lid, waarin is neergelegd dat
de tenuitvoerlegging van een ontruimingsvonnis is opgeschort voor de duur
van de schuldsaneringsregeling, is niet erg doordacht, nu in de wet niet is
vastgelegd wat de formele betekenis van zo'n ontruimingsvonnis is ná
de beëindiging van de schuldsaneringsregeling. Een schuldsaneringsregeling
pleegt er over het algemeen niet toe te leiden dat de oude huurschulden voor
een aanmerkelijk deel worden voldaan. De verhuurder krijgt derhalve op enig
moment te horen dat hij zijn geld kwijt is. Anders dan de minister verwacht
of als oplossing ziet, zal dit er over het algemeen niet toe leiden dat zo'n
verhuurder afziet van ontruiming. Welk wetsartikel staat eraan in de weg dat
zo'n verhuurder dat ontruimingsvonnis alsnog zal executeren? Dat had in ieder
geval geregeld moeten worden. Als je in een wet vastlegt dat een vonnis is
opgeschort, stelt zich automatisch de vraag wat met dat vonnis wordt gedaan
nadat de opschorting is beëindigd.Amendering door de Tweede Kamer heeft voorts tot een volstrekt onjuiste
formulering geleid in artikel 288, tweede lid, onder b. De minister stelt
dat hij een en ander zal corrigeren door het Recofabestuur te vragen om daarvan
afwijkende richtlijnen op te stellen. Mijn fractie heeft de indruk dat dat
contra legem is en het is de vraag of dat zomaar kan. In artikel 288 is een
imperatief limitatief handelingskader neergelegd. Het is inherent aan dit
soort imperatieve limitatieve handelingskaders dat de formulering ervan nauw
luistert en meestal dus een volstrekt eenduidige inhoud heeft, althans dient
te hebben. De minister wil met de richtlijnen bereiken dat een schuldenaar
in bepaalde gevallen wordt toegelaten, hoewel vaststaat dat geen sprake is
geweest van een eerdere poging tot buitenrechtelijke schuldsanering die is
uitgevoerd door een persoonlijke instelling zoals bedoeld in de Wet op het
consumentenkrediet. Kortom: als dat dwingend wordt voorgeschreven, hoe onterecht
ook, denk ik niet dat je in de context van zo'n artikel het tegendeel kunt
lezen, zeker als de minister in een eerdere discussie in de Tweede Kamer over
het desbetreffende artikel de aanneming van een zodanig amendement heeft ontraden.
Niettemin is dat amendement aangenomen. Daardoor hebben wij nu in de Eerste
Kamer te maken met het artikel zoals dat helaas luidt. Dus in die context
en mede gelet op de aard en de strekking van het artikel denk ik dat de weg
die de minister zich voorstelt te volgen, een onbegaanbare is. Wij staan uiteraard
open voor de argumentatie van de minister.Met het vorengaande hoop ik namens de CDA-fractie voldoende te hebben
aangegeven waarom wij van oordeel zijn dat dit wetsvoorstel heeft geleden
tijdens en door de behandeling in de Tweede Kamer. In feite zadelt de wetgever
de rechterlijke macht weer op met allerlei vragen, complicaties en derhalve
extra werk.Deze constatering brengt mijn fractie ertoe nog eens opnieuw aandacht
te vragen voor het artikel van de heer Van der Weide, vicepresident van de
rechtbank te Breda in het Tijdschrift voor Insolventierecht van augustus 2004
onder de titel "Haal de WSNP weg bij de rechtbank". Het desbetreffende
artikel citerende: "De rechter dient nog verder uit beeld te verdwijnen.
De opgedane ervaringen met de WSNP laten zien dat de rechter wordt gedwongen
in rollen die hem naar mijn smaak minder goed passen. Hij is manager van een
interne WSNP-afdeling, overlegpartner van de gemeenten. Hij is tegelijk de
groepsleider en toezichthouder van de bewindvoerders, de lobbyist naar de
overheid en dan ook nog eens de snelle beslisser op de vele beslismomenten
die de regeling kent."In het desbetreffende artikel wordt er vervolgens voor gepleit de uitvoering
van de schuldsaneringsregeling weg te halen bij de rechtbank en over te brengen
naar de gemeenten, waarbij de rechter slechts de rol heeft te beslissen op
bezwaar- en beroepschriften die ingediend kunnen worden ten aanzien van beschikkingen
die gegeven worden in een zodanig bestuursrechtelijk traject
van schuldsanering. De slot van het artikel citerende: "De rechterlijke
bemoeienis kan aldus worden teruggebracht tot de kerntaak van de rechter:
toetsen, beoordelen en beslissen. De rechter kan dan weer aan het gewone werk."Een zodanig model verdient overweging, is de indruk van mijn fractie.Mevrouw Westerveld (PvdA):Mevrouw de voorzitter. Het gaat niet goed met de gemeentelijke schuldhulpverlening
in Nederland. Dit concludeerden onlangs onderzoekers van de SGBO, het onderzoeksinstituut
van de VNG. Schuldhulpverlening heeft door de jaren heen aan succes ingeboet.
De gemiddelde schuld per saneringsklant is sinds 2003 opgelopen van plusminus € 16.400
tot € 21.700. Ik zal de verleiding weerstaan om een betoog op te
zetten over de oorzaken van dit fenomeen. Dat debat is aan de overkant al
uit en te na gevoerd en voor de afhandeling van dit wetsvoorstel draait het
toch vooral om de vraag wat dit voorstel aan deze problematiek zal toe- of
afdoen.Het wetsvoorstel was ingegeven door de zorg over het feit dat de machinerie
van rechterlijke schuldhulpverlening dreigt vast te lopen doordat te veel
mensen een beroep doen op de regeling zonder werkelijk de wil te hebben hun
situatie met de daarvoor benodigde offers aan te pakken. Het wetsvoorstel
wil, zoals dat in het jargon heet, de schuldhulpverlening beperken tot de
mensen die daar werkelijk klaar voor zijn. Bovendien is de bestaande regeling
te complex, rechtbanken klagen over overbelasting met taken die eigenlijk
niet des rechters zijn en het wetsvoorstel is met name goed gebleken in het
produceren van grote hoeveelheden papier zonder uitzicht op adequate oplossingen.Een van de oorspronkelijke doelsteIIingen van het wetsvoorstel, dus voordat
het door de amenderingen in de Tweede Kamer was omgevormd tot het product
waarover deze Kamer vandaag te oordelen heeft, was de versmalling van de toegangspoort
tot het traject van de wettelijke schuldsanering om zo het treffen van regelingen
in der minne te bevorderen.De eerste vraag van mijn fractie is: hoe oordeelt de minister over de
analyse van de brancheorganisatie van bewindvoerders dat een regeling als
deze niet zozeer dát effect zal hebben, als wel ertoe zal leiden dat
schuldeisers nog minder dan voorheen genegen zullen zijn aan een minnelijke
regeling mee te werken. Anders gezegd, hoe beoordeelt de minister deze verenging
van de toegangspoort tegen de achtergrond van de machtsbalans tussen de in
zijn schulden verzinkende debiteur en de om hem heen staande crediteuren,
met ieder een – alleszins begrijpelijke – geheel eigen agenda?Ik stel deze vraag vandaag nog maar eens, omdat ze een grote rol heeft
gespeeld bij de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer en aldaar
aan de basis heeft gestaan van diverse amendementen waarover de twee woordvoerders
voor mij al uitgebreid hebben gesprokenMet die amenderingen ben ik aangekomen bij het grote pijnpunt van dit
wetsvoorstel. Ik breng de zorgen die ook de PvdA-fractie hierover heeft, terug
tot drie vragen. De eerste heeft betrekking op het antwoord van de minister op de vraag
van de voltallige vaste Kamercommissie om nu eens in te gaan op de bedenkingen
van de brancheorganisatie van bewindvoerders. De minister verwijst hiertoe
naar een oordeel van de rechterlijke macht die, anders dan de brancheorganisatie,
van mening is dat het onderhavige wetsvoorstel wél tot werklastverlichting
zal leiden. Zien wij het goed dat de rechterlijke macht dit standpunt heeft
ingenomen vóór de afhandeling van het wetsvoorstel in de Tweede
Kamer, dus vóór alle amenderingen? Zo ja, welke aanwijzing heeft
de minister dan dat de rechterlijke macht dit oordeel nog altijd is toegedaan?Onze tweede vraag betreft het ook door andere fracties gewraakte derde
lid van artikel 288. Kan de minister met een enkel voorbeeld verduidelijken
op wat voor situaties deze uitzondering op de hoofdregel van de leden 1 en
2 ziet? Is dit nu een soort tweede kans voor degenen die het oorspronkelijke
wetsvoorstel buiten de deur heeft willen houden? Zo ja, welke criteria dient
de rechter aan te houden bij de beoordeling van deze tweede kans? Staat tegen
het niet honoreren van dit verzoek om een tweede kans ook weer een hoger beroep
open?Mijn derde vraag is ook al indringend door de CDA-fractie gesteld en ik
stel haar op een wat andere manier. Is de minister het eens met de stelling
van de leden van de CDA-fractie dat de afwijzingsgrond van artikel 288 lid
2 sub b "volstrekt onjuist" is? Als dit zo is, hoe moeten wij dan
zijn bereidheid zien om het Recofabestuur te vragen zijn richtlijn ter zake
aan te passen? Is dit een uitnodiging aan dit orgaan tot contra legem wetstoepassing
of overweegt de minister wellicht om op dit punt de wet aan te passen via
een novelle of in een later traject?En dan geheel tot slot de vraag waar het in dit stadium en op het moment
dat mijn fractie haar eindoordeel nog moet bepalen, feitelijk om draait: wat
gaat er voor de praktijk van schuldhulpverlening verloren als de regering
van deze Kamer de opdracht zou krijgen om haar huiswerk over te doen? Dat
wil zeggen, als zij wordt gevraagd om met inachtneming van de kennis die op
basis van de behandeling van dit wetsvoorstel in beide Kamers is verworven,
tot een beter doordacht product van wetgeving te komen?Ik wil het vooralsnog bij deze drie vragen laten plus de mededeling dat
mijn fractie óók met bijzondere belangstelling zal luisteren
naar de antwoorden van de minister op de door beide andere fracties gestelde
vragen.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20062007-940-944.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl