Behandeling van het wetsvoorstel Arbeidsomstandighedenwet 1998 (25879)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1998-1999, pag. 949-953

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

29-03-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

nr. 23, pagina 949-953

16-03-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 25879Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Presentie en opening (dinsdag 16 maart 1999)Pagina 941-941
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: - Wijziging van de Opiumwet in verband met het creëren van de mogelijkheid voor de burgemeester om bestuursdwang toe te passen ter handhaving van de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet in voor het publiek toegankelijke lokalen en de daarbij behorende erven (25324); - Wijziging van de Opiumwet in verband met de invoering van een verhoogde strafmaat voor beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt (25325)Pagina 953-963
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Wijziging van de Opiumwet in verband met het creëren van de mogelijkheid voor de burgemeester om bestuursdwang toe te passen ter handhaving van de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet in voor het publiek toegankelijke lokalen en de daarbij behorende erven (25324); - Wijziging van de Opiumwet in verband met de invoering van een verhoogde strafmaat voor beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt (25325)Pagina 941-949
Behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Defensie (X) voor het jaar 1999 (26200 X)Pagina 968-1003
Lijst van besluiten (dinsdag 16 maart 1999)Pagina 1003-1003
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 16 maart 1999)Pagina 1003-1004
Behandeling van het wetsvoorstel Arbeidsomstandighedenwet 1998 (25879)Pagina 949-953
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van de Hoge Colleges van Staat en Kabinet der Koningin (II) voor het jaar 1998 (derde wijziging) (26349)Pagina 941-941
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Arbeidsomstandighedenwet 1998 (25879)Pagina 963-968

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Arbeidsomstandighedenwet
1998 (25879).De beraadslaging wordt geopend.De heer Hofstede (CDA):Voorzitter! Zoals bij de schriftelijke behandeling al is gebleken, kan
de CDA-fractie instemmen met de doelstellingen van dit wetsvoorstel. Verbetering
van de effectiviteit en de efficiency en de versterking van de rol van werkgevers-
en werknemersorganisaties met ruimte voor maatwerk, bieden een goede basis
voor een voortdurende verbetering van de arbeidsomstandigheden.Goede arbeidsomstandigheden en voldoende veiligheid op de werkplek zijn
noodzakelijke voorwaarden voor een effectief en menswaardig arbeidsklimaat.
Dat is temeer noodzakelijk in onze wel zeer gehaaste maatschappij. Wat dat
betreft, is het jammer dat dit wetsvoorstel eigenlijk geen enkele vernieuwing
kent als het gaat om de toekomst. Alles op het gebied van de doelstellingen
was al in 1980 in de wet opgenomen of later bij wetswijziging toegevoegd.Toch leven wij niet meer aan het eind van de jaren zeventig en is er ook
in de arbeidsverhoudingen het nodige veranderd. Voortdurende productiviteitsverhoging
in combinatie met veel aandacht voor het menselijk kunnen, goed gedefinieerd
in "human resource management", zijn voor mensen die veel kunnen een voortdurende
uitdaging en prikkel om meer te produceren met gemiddeld genomen minder inspanning.
Daarin kan de menselijke producent zichzelf ook als het ware blijven ontwikkelen.Echter, in deze race naar meer en naar voortdurende topprestaties zijn
er ook veel afvallers. En dat zou wel eens hét sociale probleem van
het nieuwe millennium kunnen worden. Daarover heb ik niets gelezen, niet in
het wetsvoorstel en ook niet in de onderliggende stukken. Toch zullen met
name bewindslieden van Sociale Zaken en Werkgelegenheid daarop wel een visie
hebben. De CDA-fractie is zeer benieuwd naar deze visie.Alles overziende, is verder de vraag of er wel een geheel nieuwe wet nodig
was geweest, zeker na de veranderingen die de Tweede Kamer heeft aangebracht.
De oorspronkelijke Arbowet dateert van 1980 en werd door het kabinet-Van Agt-Wiegel
ten doop gehouden. Onder die wet stonden de handtekeningen van minister van
Sociale Zaken Albeda en van de minister van Justitie ad interim Ginjaar, onze
huidige collega in deze Kamer. Ik vind het wat jammer dat met het verdwijnen
van de eerste Wet op de arbeidsomstandigheden ook de namen van deze illustere
personen in relatie tot de Arbowet wat naar de achtergrond worden gedrongen.
Wat is overigens de reden dat de wet van 1980 was getekend door zowel de minister
van Sociale Zaken als de minister van Justitie en dat de voorliggende wet
alleen is getekend door de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid?Overigens, als je even in de geschiedenis duikt, kom je soms leuke dingen
tegen. In het voorlopig verslag van deze Kamer uit 1979 over de ontwerp-Arbowet
vraagt de woordvoerder van de PvdA-fractie zich bezorgd af, of continuïteit
en rentabiliteit (van de onderneming) geen gevaar lopen als die wet zou worden
ingevoerd. Ofwel de druiven waren toen een beetje zuur voor de Partij van
de Arbeid, ofwel ze waren zich al vroeg aan het warm lopen voor een paars
kabinet.De schriftelijke vragen in het voorlopig verslag zijn over het algemeen
redelijk uitvoerig beantwoord. Dat neemt niet weg, dat de bezwaren van onze
fractie en overigens ook van de Raad van State inzake het lik-op-stukbeleid
nog niet geheel zijn weggenomen. Het kabinet onderscheidt in het handhavingsbeleid
de strafrechtelijke, de bestuursrechtelijke en de civielrechtelijke lijn.
De strafrechtelijke lijn is wat ons betreft duidelijk. Dat geldt wat minder
voor de bestuursrechtelijke lijn, waartegen ook van werkgeverskant bezwaren
worden ingebracht, en voor de civielrechtelijke lijn, waartegen van werknemerskant
problemen worden aangevoerd. Dat niet-ernstige risico's bestuursrechtelijk
worden aangepakt, is een verbetering. De wijze waarop is echter nog steeds
discutabel. Wil de staatssecretaris ook nog eens mondeling uitleggen waarom
hieraan, als het ware door dik en dun, moet worden vastgehouden? En dan liefst
met iets betere motieven dan in de memorie van antwoord. De slotzin van de
daar gegeven motivering luidt: "Als de wet wordt nageleefd wordt ook geen
enkele boete opgelegd."Hoe staat het overigens met de zogenaamde boeterichtlijn, waarvan wordt
gerept in de memorie van antwoord? Is deze gereed en kunnen daarover nu mededelingen
worden gedaan? Zo niet, wanneer zal deze wet, na goedkeuring door deze Kamer,
dan worden ingevoerd? In de memorie van antwoord is de invoering daaraan duidelijk
gekoppeld.De CDA-fractie vindt het ook nog steeds jammer, dat bij geschillen tussen
de werkgever en de werknemers de arbeidsinspectie geen enkele rol mag spelen,
maar dat dit alles naar het civiele recht wordt verwezen.Bij de schriftelijke voorbereiding is door de CDA-fractie ook gevraagd
naar de noodzaak om een zo groot aantal algemene maatregelen
van bestuur in het wetsvoorstel op te nemen. Tevens werd gevraagd naar het
exacte aantal. Deze vragen, ingegeven door het streven naar de grootst mogelijke
duidelijkheid in de wet zelf, zijn niet beantwoord. Ik heb vervolgens zelf
maar geteld en kwam tot maar liefst 17 algemene maatregelen van bestuur en
1 ministeriële regeling. De vraag is: is dit aantal juist? Waarom is
het nodig om het zo ingewikkeld te maken?Inzake het vrijwilligerswerk in relatie tot de Arbowetgeving, heeft de
CDA-fractie kennisgenomen van de schriftelijke antwoorden aan de leden van
de Tweede Kamer op 24 februari 1999. Zijn er nog recentere ontwikkelingen
op dat stuk te melden? Wordt er bijvoorbeeld over gedacht om het vrijwilligerswerk
buiten de werkingssfeer van dit wetsvoorstel te brengen? Immers, vrijwilligerswerk
kent geen werkgever en geen werknemer en ook geen formele dwang om bepaalde
werkzaamheden te verrichten. Moet dan toch deze wet van toepassing zijn? Of
ligt een generaal pardon, waarvan ook bij de belastingen sprake zal zijn,
meer in de rede? De staatssecretaris denkt er toch ook niet aan om bij sport
bovenmatige prestaties te verbieden, hoewel deze op zich slecht kunnen zijn
voor rug of ledematen. Willen we eigenlijk met elkaar niet te veel regelen?
Duidelijke wetgeving is onmisbaar bij handhaafbaarheid en rechtszekerheid.
Daarom heeft de CDA-fractie schriftelijk gevraagd naar een juridische definitie
van het begrip welzijn in dit wetsontwerp. In de memorie van antwoord schrijft
de staatssecretaris dat dit begrip voldoende omschreven is in artikel 3, de
leden 3 en 4, en de wet verwijst vervolgens in lid 4 naar lid 3, de leden
c. en d. Dit antwoord heeft ons niet volledig bevredigd. Daarom maar een concrete
vraag aan de hand van een reeds tot stand gekomen Arbobeleidsplan dat al is
gebaseerd op dit wetsvoorstel. Onder het kopje Welzijn wordt in dat Arbobeleidsplan
het navolgende verwoord: "Het Arbobeleid zal voor wat betreft welzijn worden
gericht op: 1. het scheppen van een bedrijfssfeer waarin het functioneren
van medewerkers en daarmee van het bedrijf wordt bevorderd;2. het
streven naar verbetering van de vakbekwaamheid, optimale ontplooiingsmogelijkheden
en voldoening in het werk van alle medewerkers;3. het bevorderen
van de teamgeest en betrokkenheid van alsmede de belangstelling voor alle
medewerkers;4. het voorkomen en beperken van ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid."Is, zo luidt mijn vraag, deze invulling geheel in overeenstemming met
het onderhavige wetsvoorstel en, zo nee, wat ontbreekt er nog aan of wat staat
er eventueel te veel in?Het antwoord op de vragen inzake het binnentreden in woningen van thuiswerkers
heeft het CDA overtuigd. Thuiswerk valt dus ten volle onder de werkingssfeer
van dit wetsvoorstel. In artikel 24, lid 3, waarin dit is geregeld, heeft
dat toezicht betrekking op alle vormen van thuiswerk. Of is dit toch niet
het geval? Deze vraag wordt ingegeven door het bijvoegsel bij de Handelingen
van de Tweede Kamer van 27 oktober 1998, blz. 16-1012. Daar wordt namelijk
letterlijk door de staatssecretaris geschreven en ik citeer opnieuw: "Het
gaat hier om groepen aan de onderkant van de arbeidsmarkt, die extra aandacht
behoeven."Controle op thuiswerk houdt in dat de binnentreding in woningen is gelegitimeerd,
maar dat kan toch niet beperkt worden tot alleen de onderkant van de arbeidsmarkt,
tot alleen mensen die kennelijk weinig verdienen?In deze korte beschouwing heb ik over een aantal belangrijke punten in
het wetsvoorstel niet gesproken, omdat onze fractie daarmee geheel kan instemmen.Ten slotte nog wel een kleine vraag. De bedoeling van deze nieuwe Arbowet
was ook om de administratieve rompslomp – vooral voor het midden- en
kleinbedrijf – zoveel mogelijk te beperken. Dit is overigens naar het
ons voorkomt maar marginaal gebeurd. Maar dan nu de vraag. In verband met
regelgeving van de EG (Seveso II) kan het nodig zijn tijdelijk de artikelen
6 en 7 in gewijzigde vorm in te voeren, zegt het wetsvoorstel. Maar is het
dan ook nodig, mijnheer de voorzitter, de werkgever te verplichten om maar
liefst zeven afschriften van het arbeidsveiligheidsrapport in te sturen naar
de ambtenaar belast met het toezicht ingevolge deze wet? Een en ander is namelijk
geregeld in het plaatsvervangend artikel 6, lid 5, op blz. 22 van het wetsvoorstel.
Heeft de betreffende ambtenaar nog steeds niet de beschikking over kopieerapparatuur?Mijnheer de voorzitter! Mijn fractie is zeer benieuwd naar de antwoorden
van de staatssecretaris.De heer De Haze Winkelman (VVD):Mijnheer de voorzitter! Na de uitvoerige behandeling van dit wetsvoorstel
aan de overzijde en de schriftelijke behandeling in deze Kamer resteren er
wat ons betreft nog enkele opmerkingen.Niemand zal het belang van goede arbeidsvoorzieningen in twijfel trekken.
Enerzijds is er het belang van de individuele werknemer en anderzijds gaat
het om het maatschappelijke belang dat er bij gebaat is de kosten van ziekteverzuim,
ook de medische kosten, en van arbeidsongeschiktheid laag te houden. Waar
wél verschillen van mening over bestaan is de mate van gedetailleerdheid
van de regelgeving. Het kabinet verwoordde het in de memorie van toelichting
als volgt: "Naar de mening van het kabinet is het voortbestaan van een omvangrijke
gedetailleerde regelgeving op het terrein van de arbeidsomstandigheden, alsmede
de wijze van handhaving door de overheid, in strijd met de toegenomen (financiële)
verantwoordelijkheid en verbeterde instrumentele toerusting daarvoor van werkgevers
en werknemers." Het kabinet meende dat optimaal gebruik moest worden gemaakt
van de verbeterde toerusting voor Arbo- en verzuimbeleid op bedrijfsniveau
en dat wetgeving beperkt zou moeten worden tot algemeen geldende regels, bij
voorkeur via doelvoorschriften.Deze lijn van het kabinet volgt een eerder voorstel van de SER. Via convenanten
waaraan de sociale partners zich committeren, is het mogelijk om op bedrijfstakniveau
maatwerk te leveren en een forse impuls te geven aan een verbetering van de
arbeidsomstandigheden. De brief van de staatssecretaris van 15 januari 1999
inzake deze convenanten is duidelijk en hoopgevend.Deze door de overheid en sociale partners voortgezette lijn had echter
met een meer gedereguleerde Arbeidsomstandighedenwet kunnen geschieden
dan er nu ligt. Enerzijds was het oorspronkelijke voorstel van de regering
al vrij gedetailleerd, anderzijds heeft de Tweede Kamer er via amendering
nog het een en ander aan toegevoegd. Misschien zijn dat allemaal geen zaken
om wakker van te liggen – het is een uitdrukking van de staatssecretaris
die ik in zijn prille loopbaan als bewindsman al meerdere malen ben tegengekomen –
het totaal van het huidige voorstel had wat de VVD-fractie betreft wel een
onsje minder kunnen zijn. Met de opmerkingen op dit punt van VNO/NCW zijn
wij het op hoofdlijnen eens.Voorzitter! Deze Kamer beoordeelt onder meer met name de duidelijkheid
en de uitvoerbaarheid van wetsvoorstellen. Wat ons betreft zijn er hiertoe
nog wel een aantal opmerkingen te maken. Allereerst noem ik het vervallen
van de woorden "door een machine of een lopende band" bij ongevarieerde, zich
in kort tijdsbestek herhalende arbeid, waarbij het tempo op een zodanige wijze
wordt beheerst dat de werknemer zelf verhinderd wordt het tempo van de arbeid
te beïnvloeden. Bij een machine of een lopende band kan iedereen zich
de logica van deze bepaling voorstellen. Nu deze woorden zijn vervallen, kan
de fantasie de loop nemen. Dat gebeurt nu al in de memorie van toelichting
aan deze Kamer. De regering rekt de bepaling al op tot een strakke werkplanning
en korte afhandelings- en opleveringstermijnen. Voorzitter! Dit is een gevaarlijke
interpretatie, aangezien de werknemer volgens de wetsbepaling zelf verhinderd
moet zijn, het tempo van de arbeid te beïnvloeden. Dat is hij wel als
het gaat om een strakke werkplanning en korte afhandeling- en opleveringstermijnen.
Deze bepaling zal de nodige interpretatieproblemen veroorzaken en is dus weinig
gelukkig.In de tweede plaats vermeld ik het toevoegen van het begrip "welzijn".
Door leden van onze Kamer, waaronder de heer Hofstede, zijn daar al de nodige
vragen over gesteld. Het antwoord van de regering daarop is wat mager. Op
zich is dit wel begrijpelijk; de regering had het ook niet voorgesteld. Het
vage begrip "welzijn" past naar onze mening niet meer in de wet. Het voegt
niets toe en kan er dan ook beter uit. Het kan overigens ook verwarring scheppen.
Naast veel concrete bepalingen is er de algemene kapstokbepaling van artikel
3, eerste lid, dat wordt uitgesplitst in de letters a t/m e. Vervolgens komt
in lid 4 als extraatje nog eens de verplichting voor de werkgever van het
bevorderen van het welzijn van de werknemer als konijn uit de hoge hoed.Zou de staatssecretaris nog eens willen uitleggen waarom hij denkt dat
deze bepaling niet tot problemen, interpretatieverschillen enz. aanleiding
kan geven? Kan dit niet een kapstok worden voor lastige werknemersvertegenwoordigers
om eindeloos voor dit anker te gaan hangen?Ook op andere punten hebben wij nog wel twijfels, bijvoorbeeld over het
instemmingsrecht over regelingen op het gebied van het arbeidsomstandigheden
en verzuimbeleid voor de personeelsvertegenwoordiging in bedrijven met minder
dan 10 werknemers. Met VNO/NCW zijn wij van mening dat, als het zo nodig moet,
deze wijziging bij de recente herziening van de Wet op de ondernemingsraden
aan de orde had moeten worden gesteld. Wie de personeelsvertegenwoordiging
geen goed hart toedraagt, zal verheugd zijn. Immers, door het niet verplichte
karakter zullen er door deze verzwaring van de taak uiteindelijk minder van
die personeelsvertegenwoordigingen zijn dan anders het geval was geweest.Al met al zijn wij erover teleurgesteld dat er van de oorspronkelijke
gedachten, overigens ook van de regering, zoals ik die in het begin van mijn
verhaal aangaf, minder is gerealiseerd dat was voorgenomen. Het tegen dit
voorstel stemmen achten wij echter een te zwaar middel, mede omdat als het
voorstel het niet zou halen, de oude wet overeind blijft. Dat zou ook geen
goede uitkomst zijn. Voorzitter! Alles afwegend zullen wij onze stem dan ook
niet aan het voorstel onthouden.De heer Veling (GPV):Mijnheer de voorzitter! Allereerst deel ik mede dat ik mede namens de
fracties van SGP en RPF spreek.Voorzitter! De inrichting van de nieuwe voorgestelde Arbowet is overzichtelijk.
Dat is winst. Het gaat om een wet met drie spitsen, te weten een formulering
van de opdracht voor een arbeidsomstandighedenbeleid, voorschriften betreffende
de wijze waarop werkgevers en werknemers daarvoor onderscheiden verantwoordelijkheden
hebben en regels voor de handhaving, waaronder onder andere de certificering
van Arbodiensten en de bestuurlijke boeten. Wij hebben waardering voor het
streven om regelgeving betreffende de uitvoering van het Arbobeleid te vervangen
door doelvoorschriften. Daarbij past overigens meteen de kanttekening dat
er in de nadere regelgeving op basis van deze wet toch weer veel ruimte is
voor al te gedetailleerde regels. Verder werkt blijkbaar Europese regelgeving
belemmerend. De invoering van een regime met bestuurlijke boeten juichen wij
toe. Wij verwachten dat de slagvaardigheid van het Arbobeleid daardoor zal
worden vergroot. Nog wel willen wij een aantal opmerkingen maken en vragen
stellen.In artikel 3, lid 4, staat een moeilijk leesbare bepaling rondom een nogal
vaag begrip. Afgaande op de memorie van toelichting moet de regering de herinvoering
van het begrip welzijn in de wet wel betreuren. In die memorie van toelichting
wordt immers uiteengezet dat de term welzijn een veel te brede betekenis heeft
om goed bruikbaar te zijn in een wet. Deze term die, zo wordt gezegd, onnodig
verwarring wekt, staat echter nu wel in het wetsvoorstel. Veel kwaad kan het
niet, zo lijkt de staatssecretaris in de memorie van antwoord aan de Eerste
Kamer te zeggen. Maar wat voegt artikel 3, lid 4, nu toe? Aan het begin van
artikel 3 lees ik dat de werkgever een zo goed mogelijk arbeidsomstandighedenbeleid
moet voeren, onder andere door arbeidsomstandigheden aan te passen aan de
werknemers (artikel 3, lid 1c) en door dwingende monotone arbeid zoveel mogelijk
te beperken (artikel 3, lid 1d). Nu lijkt artikel 3, lid 4, te bepalen dat
op deze twee punten het welzijn van de werknemers moet worden bevorderd. Dat
lijkt mij niet onlogisch. Sterker nog, hoe zou dat anders kunnen? Wat vindt
de staatssecretaris? Wordt hier een open deur geopend of kan een interpretatie
van de term welzijn inhoudelijk consequenties hebben? Als dit laatste het
geval is, ben ik nieuwsgierig naar de aard van die consequenties. Een andere vraag betreft de motie-Middel op stuk nr. 38, die vraagt om
een richtlijn die Arbodiensten moet verplichten een bepaald deel van hun werk
aan preventie te besteden. De staatssecretaris lijkt te zeggen dat in deze
motie niet staat wat er staat. De indiener heeft bedoeld de staatssecretaris
aan te sporen – en nu citeer ik uit de memorie van antwoord –
"om al het mogelijke te doen om de toepassing van de risico-inventarisatie
en -evaluatie te bevorderen". Welnu, deze aansporing neemt de staatssecretaris
graag ter harte, maar dat mag nauwelijks verrassend heten als straks risico-inventarisatie
en -evaluatie verplicht is. Moeten wij begrijpen dat de staatssecretaris de
motie-Middel, met een beroep op de intenties van de indiener, niet zal uitvoeren?Aansluitend op deze vraag die de aard van het werk van Arbodiensten raakt,
willen wij graag een uitroepteken plaatsen bij de bepalingen in het wetsvoorstel
betreffende de procedure ter bewaking van de kwaliteit van Arbodiensten. Deze
procedure beoordelen wij niet op voorhand negatief, maar er hangt wel erg
veel af van de werking ervan. In het Nederlandse arbeidsbestel hebben Arbodiensten
een grote betekenis. Het voorliggende wetsvoorstel vergroot die betekenis
nog eens. Dat maakt de zorg voor de kwaliteit van deze diensten bijzonder
belangrijk.Voorzitter! Ten slotte sluit ik mij gemakshalve aan bij een vraag van
de heer Hofstede over het vrijwilligerswerk. Ik ben erg nieuwsgierig naar
de voornemens van de regering op dit punt, met name waar het gaat om een mogelijke
vrijstelling van organisaties van bepaalde verplichtingen van deze wet.Mevrouw Jaarsma (PvdA):Voorzitter! In Nederland zucht één op de drie werknemers,
ofte wel 1,8 miljoen werknemers, onder een hoge werkdruk en worden 1,3 miljoen,
ofte wel vier op de vijf werknemers, regelmatig of vaak fysiek belast tijdens
hun werk. Meer dan 0,5 miljoen mensen staan regelmatig bloot aan schadelijk
geluid, bijna 0,5 miljoen werknemers aan schadelijke mechanische trillingen
en meer dan 2 miljoen werknemers voeren regelmatig werkzaamheden uit met repeterende
bewegingen die onder meer tot RSI kunnen leiden. En dan heb ik het nog maar
niet over blootstelling aan schadelijke stoffen, die bijvoorbeeld tot OPS
kunnen leiden en ook niet over de 1 miljoen werknemers die regelmatig gelijktijdig
te maken hebben met twee of meer risicofactoren. Er is dus – om het
uiterst eufemistisch uit te drukken – ruimte voor verbetering van de
arbeidsomstandigheden, vooral als ik in het stuk over de nieuwe convenantenbeleidsstrategie
lees dat de aan arbeidsgebonden kosten van ziekteverzuim, arbeidsongeschiktheid
en medische consumptie zo'n 12 mld. op jaarbasis belopen.Ik ontleen deze gegevens aan de Arbomonitor die voor het eerst –
en ik onderstreep dit – de feiten over de stand van zaken op dit gebied
in kaart brengt. Dit is opmerkelijk, omdat het kabinet reeds geruime tijd
voor deze dataverzameling aankondigde, het arbeidsomstandighedenbeleid op
een nieuwe leest te willen schoeien. In het kielzog van Pemba en Wulbz wordt
de primaire verantwoordelijkheid voor de arbeidsomstandigheden bij werkgevers
en werknemers in de bedrijven gelegd. De overheid beperkt zich tot het stellen
van kaders, faciliteert in de vorm van onderzoek, monitoring en pilotprojecten
en streeft naar taakstellende convenanten op brancheniveau voor de meest voorkomende
en meest gevaarlijke risico's.De voorliggende Arbowet is een uitwerking van de nieuwe beleidsfilosofie.
Doelvoorschriften vervangen veel gedetailleerde middelvoorschriften, waardoor
het niveau van bescherming is voorgeschreven maar de weg waarlangs dat moet
worden bereikt, wordt overgelaten aan werkgevers en werknemers. Bovendien
wordt voor sommige middelvoorschriften de mogelijkheid geopend om hiervan
af te wijken en tot maatwerk te komen.Mijn fractie kan zich vinden in deze nieuwe aanpak, maar heeft er ook
een aantal vraagtekens bij. In de eerste plaats vragen wij ons af hoe het
kabinet tot deze nieuwe aanpak heeft kunnen komen zonder dat er feitenmateriaal
op tafel lag. Weliswaar bleek met terugwerkende kracht dat de "oude" aanpak –
via gedetailleerde regelgeving – niet tot het gewenste resultaat had
geleid en dat er dus reden was voor een heroriëntatie, maar de vraag
waarom de oude aanpak niet heeft gewerkt, is overgeslagen. Dit verschijnsel
doet zich overigens meer voor en niet alleen op dit beleidsgebied.Hoe was het mogelijk dat zoveel bedrijven zich blijkbaar niet aan de wet
hielden? Want anders kan ik de situatie niet verklaren. Wisten bedrijven niet
wat de oude Arbowet van ze vroeg? Heeft de Arbeidsinspectie gefaald? En hoe
kwam het kabinet tot het inzicht dat de voorliggende strategie wel zou werken
zonder deze vragen vooraf te beantwoorden? Heeft het nieuwe beleid niet vooral
een hoog ideologisch gehalte? Waarop is het vertrouwen gebaseerd dat werkgevers
en werknemers de eigen verantwoordelijkheid nu wel waar zullen maken? Immers,
ook Pemba en Wulbz zijn gebaseerd op een dergelijke gedachtegang maar vooralsnog
vinden wij de effecten niet bepaald imponerend om nog maar eens een eufemisme
te gebruiken.Natuurlijk wisten we ook voor het verschijnen van de Arbomonitor al dat
de werkdruk en de fysieke belasting de grootste veroorzakers zijn van ziekte
en arbeidsongeschiktheid. Maar wie de feiten uit de Arbomonitor tot zich laat
doordringen, bekruipt toch de twijfel of op de niveaus beneden dat van de
Stichting van de Arbeid de verantwoordelijkheid wel gevoeld en vervolgens
in daden omgezet wordt. Immers, ik zei het al, het gaat om 1,8 miljoen werknemers
onder hoge werkdruk, maar in slechts 27 CAO's, samen goed voor 750.000 werknemers,
waren eind 1997 hierover afspraken gemaakt. 1,3 miljoen werknemers worden
in het werk fysiek belast, maar CAO-bepalingen terzake vinden we in slechts
33 CAO's en die hebben dan nog vaak een hoog "streef- en onderzoeksgehalte".Ik vraag de staatssecretaris dus waarop zijn verwachting is gebaseerd
dat deze aanpak tot de gewenste resultaten zal leiden, waar de vroegere dat
niet deed, en wat het perspectief is als dat niet het geval is.Voorzitter! De taak van de overheid beperkt zich nu tot het scheppen van
een wettelijk kader en het bewaken van de minimumeisen waaraan Arbozorg in
bedrijven dient te voldoen. Zij vervult voorts een voorwaardenscheppende rol.
Ik wil met name voor dat laatste aandacht vragen en in het bijzonder
voor de kwaliteit van de begeleidende infrastructuur. Als ik even de parallel
trek met de Wulbz- en de Pemba-operaties en als ik de augustusrapportage van
het CTSV in de herinnering roep, waaruit blijkt dat allerlei fraaie maatregelen
zoals die in Den Haag worden bedacht, slechts papier blijven, vraagt juist
dit aspect prioritaire aandacht. Arbodiensten en UVI's slaagden erin de 13de-weeksmelding
tot een farce te maken, zo bleek uit de rapportage. Inmiddels weten we ook
dat de keuringen voor verbetering vatbaar zijn. Conclusie: wat wij hier bedenken
wordt niet automatisch werkelijkheid. Daarvoor is inzicht en controle nodig.
Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De voorzitter van het CTSV lucht in
het februarinummer van Visie zijn hart over de uitvoering van de werknemersverzekeringen.
"Er is (nog) geen zicht op verbetering", zo constateert hij min of meer moedeloos.Arbeidsomstandigheden kunnen niet los gezien worden van de problematiek
van ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid. Ze kunnen ook niet los gezien
worden van de kosten van de sociale zekerheid. Ik bepleit een veel steviger
rol van de overheid bij de bewaking van de kwaliteit van alle bij dit complex
betrokken functionarissen. Zelfregulering, waar dit kabinet zich een groot
voorstander van betoont, is mooi en zij moet vooral bevorderd worden. Maar
kwaliteitseisen stellen en controle daarop is beter. Dat behoort wat ons betreft
tot de voorwaardenscheppende rol van de overheid. Certificatie van Arbodiensten
alleen is niet genoeg, zoals ook onafhankelijk toezicht op de uitvoering van
de sociale zekerheid keer op keer niet genoeg blijkt. Naast inzicht en controle
op mesoniveau – van de instellingen dus – is ook controleerbaar
inzicht nodig in de kwaliteit van alle betrokken functionarissen op microniveau.
Wordt het geen tijd voor een soort wet BIG zoals in de gezondheidszorg, een
erkenningenregeling dus voor Arbo- en arbeidsdeskundigen? Dat zou dan de wet
BIA worden, ware het niet dat we die naam al hebben.Ten slotte, voorzitter, de nieuwe benadering van het Arbobeleid staat
vooralsnog haaks op de Europese benadering. Nederland is het buitenbeentje
dat moeizaam bezig is om ruimte te creëren voor een nationale aanpak
van de lidstaten. Wij vragen ons af – en wij vragen dat dus ook aan
de staatssecretaris – hoe dit zich verhoudt tot de convergentie op Europees
niveau. Maar we zijn vooral benieuwd naar het antwoord op de volgende vragen.
Is het met de arbeidsomstandigheden in de EU-Ianden die wel werken met de
oude benadering even zorgwekkend gesteld als met de arbeidsomstandigheden
in Nederland? Zijn er misschien landen die het beter doen dan wij, ondanks
de regelgeving? Zo ja, is er dan al eens gekeken waarom die landen beter scoren?Het is prima als Nederland ervan overtuigd is, dat deze aanpak veel beter
is dan die in de rest van Europa. Wij zijn tenslotte gewend aan Nederland
gidsland. Maar ik geef de voorkeur aan bewijzen boven overtuigingen. De vraag
doet zich voor: als deze aanpak dan veel beter is, waarom kan Nederland de
andere lidstaten daarvan dan niet wat vlotter overtuigen?De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19981999-949-953.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl