Behandeling van:  - het wetsvoorstel Aanpassing van enkele wetten in verband met de afschaffing van de titelbescherming en beëdiging van makelaars (26667)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, pag. 351-358

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

20-12-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 9, pagina 351-358

04-12-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 26667Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (maandag 4 december 2000)Pagina 379-379
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Aanpassing van enkele wetten in verband met de afschaffing van de titelbescherming en beëdiging van makelaars (26667)Pagina 373-379
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (maandag 4 december 2000)Pagina 379-381
Presentie en opening (maandag 4 december 2000)Pagina 351-351
Behandeling van: - het wetsvoorstel Aanpassing van enkele wetten in verband met de afschaffing van de titelbescherming en beëdiging van makelaars (26667)Pagina 351-358
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Meststoffenwet in verband met de invoering van een stelsel van pluimveerechten (26473); - het wetsvoorstel Wijziging van de Meststoffenwet in verband met een aanscherping van de normen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen (26840)Pagina 358-373

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Aanpassing
van enkele wetten in verband met de afschaffing van de titelbescherming en
beëdiging van makelaars (26667).De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Lodders-Elfferich (CDA):Voorzitter! Voor ons ligt het wetsvoorstel dat strekt tot afschaffing
van de eed en de titelbescherming van makelaars. De inhoud ervan mag genoegzaam
bekend worden verondersteld. De voorbereidingen zijn zowel in de Tweede Kamer
als hier schriftelijk vrij breed uitgemeten in de wisseling met de minister.
Kortheidshalve volsta ik met het weergeven van de opvattingen van de CDA-fractie
hierover.De makelaardij is een oud en eerbiedwaardig instituut. Al sinds de Middeleeuwen
is de uitoefening ervan gebonden aan overheidstoestemming. In 1838 is de basis
van het systeem dat wij nu kennen, in het Wetboek van Koophandel neergelegd.
Sindsdien hebben er een aantal aanpassingen plaatsgevonden. Het huidige systeem
dateert van 1966 en voorziet in beëdiging en bescherming van het voeren
van de titel. Daaraan zijn praktische en theoretische eisen van vakbekwaamheid
verbonden. Men moet van onbesproken gedrag zijn en van het bemiddelen zijn
hoofdwerkzaamheid hebben gemaakt. De titel is beschermd. Het is strafwaardig
om deze onbevoegd te voeren. Er is in de wet een sanctiestelsel neergelegd
dat wij kennen als een vorm van wettelijk tuchtrecht. Kortom, het is een overzichtelijk
systeem.De MDW-operatie is de basis van het huidige wetsvoorstel. Dit is tot stand
gekomen op basis van het rapport van een werkgroep die de beroepsgroep heeft
doorgelicht. Deze werkgroep heeft een aantal aanbevelingen gedaan die door
de regering zijn overgenomen en die in de memorie van toelichting zijn genoemd.
Ik wil de belangrijkste elementen hieruit noemen en de argumenten vervolgens
langslopen.In het kort komen de aanbevelingen erop neer dat beëdiging en titelbescherming
kunnen en eigenlijk moeten worden afgeschaft, omdat zij in de weg staan aan
transparantie en concurrentie in de markt en een onterechte segmentering tussen
makelaars en andere bemiddelaars in stand houden. De overheid heeft de kwaliteit
maar ten dele in de hand, maar verbindt hieraan wel de titelbescherming. De
kwaliteitstoets is eenmalig, aan het begin van de beroepsuitoefening, en zegt
dus weinig over de kwaliteit daarna. De beroepsgroep moet zelf beter in staat
worden geacht de vereiste deskundigheid te omschrijven en te toetsen. De situatie
die zich heeft ontwikkeld, waarin makelaars zelden optreden voor kopende en
verkopende partijen tegelijk, en dus niet meer onpartijdig en onafhankelijk
zouden zijn, zou zich niet meer lenen voor het afleggen van de eed.Ik zal kort ingaan op een aantal van deze argumenten. "Door het huidige
systeem zou een onterechte segmentering tussen makelaars en andere bemiddelaars
in stand blijven." Het is duidelijk dat niets degene die zich als bemiddelaar
op de markt wil opwerpen en daarbij de titel makelaar wil voeren, in de weg
staat om aan de eisen te voldoen, zich te melden voor het afleggen van een
eed en zich te scharen in het gilde van de beëdigde makelaars. Met andere
woorden, dat argument is niet erg steekhoudend."De overheid heeft de kwaliteit maar ten dele in de hand"; maar er is
een besluit dat ziet op de vakbekwaamheidseisen voor makelaars. Als daaraan
wat schort, kan de overheid daaraan nadere eisen verbinden."De kwaliteitstoets is maar eenmalig, aan het begin van de beroepsuitoefening,
voor het afleggen van de eed", maar hierover kunnen afspraken worden gemaakt
met de branche."De beroepsgroep zelf zou beter in staat moeten worden geacht om de vereiste
deskundigheid te omschrijven en te toetsen." Niets staat in de weg aan het
betrekken van de branche bij die omschrijving.Het argument dat makelaars zelden optreden voor beide partijen, maar slechts
voor een partij, zodat er partijdigheid en afhankelijkheid voorkomen, is ook
niet erg overtuigend, want er zijn meer beroepsgroepen waarvoor dit geldt,
zoals advocaten.De hoge organisatiegraad van de makelaarsbranche maakt deze geschikt voor
zelfregulering, zo vervolgt de memorie van toelichting. Daarmee zijn wij het
zeer eens.Voor de consument zijn de algemene waarborgen die het Burgerlijk Wetboek
biedt, naar de mening van de regering voldoende, zodat er geen aanleiding
meer zou zijn om de overheidsregulering verder te doen strekken. Hierop kan
worden tegengeworpen, dat wettelijk tuchtrecht nog iets anders is dan verenigingsrechtelijk
tuchtrecht, dat zou neerkomen op een systeem van zelfregulering. De disciplinerende
werking die uitgaat van wettelijk tuchtrecht, lijkt ons aanzienlijk sterker
te zijn dan die van verenigingsrecht. In een systeem waarin het Burgerlijk
Wetboek de waarborg vormt, zou de consument altijd de stap moeten nemen om
naar de rechter te gaan. Dat is voor veel consumenten een aanzienlijk hoge
drempel.Het wetsvoorstel voorziet in de afschaffing van de eed en de titelbescherming
voor alle categorieën makelaars en kent in het vervolg alleen nog de
term "tussenpersoon". Voor het assurantiebemiddelingsbedrijf worden overigens
de wettelijke vakbekwaamheidseisen wel gehandhaafd.De regering heeft toegezegd de sectoren onroerende zaken en goederen en
diensten te willen ondersteunen in het opzetten van een brede certificeringsregeling,
waarin een adequaat niveau van vakbekwaamheid en deskundigheid wordt neergelegd.
Wat onder een adequaat niveau van vakbekwaamheid en deskundigheid wordt verstaan,
blijft nu in het ongewisse. Dat maakt de zaak er niet sterker op. Ter versterking
van de positie van de consument zegt de regering eraan te hechten dat deze
certificering gepaard gaat met tuchtrecht en een onafhankelijke geschillenregeling.De regering, in de persoon van de minister van Justitie, kwalificeert
het voorstel als van beperkte omvang, maar niettemin een principiële
stap. Of de omvang van de werking zo beperkt is, waagt de CDA-fractie te betwijfelen.
Dat zal de toekomst moeten leren. Maar een principiële stap is het zeker.
In dat verband wil ik deze aanpassing in een wat breder kader plaatsen. Sinds
de jaren tachtig, begin jaren negentig, is er in de Nederlandse politiek veel
nadruk gelegd op marktwerking en mededinging. Dat alles had te maken met de
wens om de stroperigheid voorbij te komen. De beleidsmatig follow-up van deze
nadruk is te vinden in de MDW-operatie, waar deze wetswijziging ook een gevolg
van is.De laatste jaren rijpt niettemin het inzicht dat de werking van vraag
en aanbod niet klakkeloos te vertalen is naar alle maatschappelijke terreinen.
Ik noem er een aantal. Op het terrein van de zorg, de sociale zekerheid, de
media, de volkshuisvesting en de cultuur hebben wij gedacht dat marktwerking
en concurrentie een heilzame invloed zouden kunnen uitoefenen. Wij moeten
echter vaststellen dat deze terreinen een eigen karakter hebben, waarbij vele
motieven een rol moeten spelen en de commercialisering niet altijd voorop
kan staan. Integendeel. Soms werkt deze zelfs averechts.Het CDA hecht grote waarde aan zelfregulering en aan de eigen verantwoordelijkheid
van maatschappelijke organisaties. Dat geldt zeker ook op economisch terrein,
maar wij pleiten voor een nieuwe balans tussen overheidsinterventie, marktwerking
en zelfregulering. Wij hebben bij de makelaardij te maken met een goedwerkend
systeem, met duidelijke effecten voor de consumentenbescherming op een markt
waar voor diezelfde consument grote financiële belangen in het geding
zijn. Daarom zijn wij niet overtuigd van de noodzaak van deze aanpassing.
Waarom zou een al zo lang goed werkend en overzichtelijk systeem op de helling
moeten, als de verbeteringen die wenselijk zijn, zoals een periodieke kwaliteitstoetsing,
meer uniformiteit in de toetredingseisen, transparantie voor de consument
en een geschillenregeling, even goed in het vigerend systeem kunnen worden
aangebracht? Wij hebben de indruk dat de branche zeker bereid zou zijn tot
medewerking daaraan.Mijn fractie zou eraan hechten als de minister nog eens kort en krachtig
uiteen zou willen zetten wat nu eigenlijk de problemen zijn die aanleiding
hebben gegeven om de huidige systematiek te wijzigen in de voorgestelde systematiek.
Bij mijn fractie is de indruk bepaald niet weggenomen dat wij hier meer te
maken hebben met een modieuze trend dan met een werkelijk probleem. Als het
bovendien gaat om transparantie, zou het vrijgeven van de titel "makelaar"
de consument juist niet in verwarring brengen nu het erop lijkt dat de verschillende
brancheorganisaties heel divers met de komende nieuwe situatie denken om te
gaan?Ik kom tot de kern van de zaak. De regering is van oordeel dat afschaffing
van eed- en titelbescherming van alle categorieën makelaars van belang
is. Zij zegt overtuigd te zijn van het vermogen tot zelfregulering van de
branche. Zij zegt tegelijkertijd, zowel in de memorie van antwoord als in
de nadere memorie van antwoord, dat het parallel in werking treden van de
wet tot afschaffing en het totstandkomen van een systeem van certificering,
tuchtregeling en geschillenregeling, voor haar geen conditio sine qua non
is. Dat is het voor de CDA-fractie echter juist wel! Wij vragen aan de minister,
ons heel precies aan te geven wat op dit moment de stand van
zaken is met betrekking tot de drie instrumenten van zelfregulering: de trits
van certificering, tuchtregeling en geschillenregeling. Daarbij zien wij de
relatie met het voorgenomen tijdstip van inwerkingtreding als essentieel.Acht de minister het daarbij nog van belang, onderscheid te maken in urgentie
tussen de verschillende categorieën makelaars? Ik denk dan aan enerzijds
de vastgoedmakelaars en anderzijds de branche van goederen- en dienstenmakelaars,
waarin van grote verschillen sprake is. Het kan de minister niet zijn ontgaan
dat totstandbrenging van een landelijke certificeringregeling voor de makelaars
in goederen en diensten aanzienlijk gecompliceerder is dan in de vastgoedbranche.
Dat vergt dus tijd.Een andere kwestie is de legalisatiebevoegdheid voor de makelaar krachtens
artikel 69 van het Wetboek van Koophandel. Het gaat hier om een betrekkelijk
kleine groep bij merkenbureaus, scheepsmakelaars en zaakwaarnemers/administrateurs.
Is er ook hier sprake van certificering en intern toezicht? Is dat een traject
dat wordt gevolgd? Wordt er eventueel voorzien in een overgangsregeling? Zo
ja, hoe luidt die dan?Wil de minister tot slot aangeven hoe hij zich de begeleiding van de consument
naar de nieuwe situatie voorstelt? Wij denken dat daarbij een belangrijke
taak schuilt, zeker in ondersteunende zin, voor de overheid. Wij stellen vast
dat daarover in de schriftelijke beantwoording van vragen vanuit de commissie
door de minister nogal verschillende signalen zijn uitgezonden.Afrondend hechten wij vooral aan een naadloze overgang van het ene naar
het andere regime, omdat het naar ons oordeel niet aangaat dat de overheid
vaststelt op een bepaald terrein geen specifieke taak meer te hebben, wel
zegt te hechten aan kwaliteit en consumentenbescherming, en tegelijkertijd
een vacuüm zou doen ontstaan in diezelfde consumentenbescherming, om
maar niet te spreken van de overgangsrechtelijke problemen voor de beroepsbeoefenaars.
Wij wachten met belangstelling het antwoord van de minister af.Mevrouw Kneppers-Heijnert (VVD):Mijnheer de voorzitter! Het makelaarsdossier overziende, vragen de leden
van mijn fractie zich af welk probleem er opgelost is als deze wet wordt aangenomen.
Het is immers ook nu al – dat is al jaren zo – iedereen toegestaan
te bemiddelen. Toetreden tot de markt is vrij. Iedereen mag zijn diensten
als bemiddelaar aanbieden. De wettelijke titel "makelaar" wordt beschermd,
maar de werkzaamheid "bemiddelen" niet. Ik wil uitdrukkelijk aangeven dat
ik in het hiernavolgende spreek over makelaars in het algemeen en niet uitsluitend
over makelaars in onroerende zaken, tenzij anders aangegeven.Welk probleem wordt er met dit wetsvoorstel opgelost? Mevrouw Lodders
vroeg er ook al naar. Het huidige onderscheid tussen makelaar en bemiddelaar
wordt ingeruild tegen een ander onderscheid: gecertificeerd tussenpersoon
versus niet-gecertificeerd tussenpersoon. Het onderscheid tussen makelaar
en bemiddelaar heeft het voordeel dat de consument het begrip makelaar zeer
goed kent. Het nieuwe begrip, gecertificeerd tussenpersoon, zegt niemand iets.
Dat zal in de toekomst door reclame van de brancheorganisaties wel veranderen,
maar het begrip "makelaar" wordt in het wetsvoorstel niet vervangen door het
begrip "gecertificeerd tussenpersoon" maar door het begrip "tussenpersoon".
Certificering door de branche zelf treedt dus niet in de plaats van de wettelijke
titelbescherming. Kan de minister aangeven waarom niet voor deze oplossing
is gekozen?Het begrip "makelaar" wordt in de wet wel, maar in de praktijk niet door
het begrip "tussenpersoon" vervangen. Met andere woorden, met de afschaffing
van het wettelijke begrip makelaar is het gebruik in de praktijk niet verdwenen.
Ik heb dit eerder in het voorlopig verslag oneigenlijk gebruik genoemd. De
minister zegt in de memorie van antwoord dat van oneigenlijk gebruik van dit
begrip na aanneming van de wet niet meer gesproken kan worden. Dat is waar.
Niemand is makelaar of iedereen is makelaar. Het is maar hoe men het bekijkt.
In elk geval is nu al duidelijk dat het gebruik van het begrip "makelaar"
niet zal verdwijnen. Integendeel. Dat het niet zal worden vervangen door het
begrip "tussenpersoon", zelfs niet door de overheid, zal ik met enkele voorbeelden
illustreren.De minister spreekt zelf bij de behandeling van dit wetsvoorstel herhaaldelijk
van niet-gecertificeerd of gecertificeerd makelaar, terwijl hij volgens zijn
eigen wetsvoorstel tussenpersoon bedoelt. Bij de Rotterdamse politie heeft
men sinds kort de beschikking over zorgmakelaars die bemiddelen tussen verslaafden,
politie, justitie en hulpinstellingen, aldus het Rotterdams Dagblad van 13
november jongstleden. Op het terrein van domeinnamen wordt gesproken van domeinmakelaars.
Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.De assurantietussenpersonen hebben bij het Benelux Merkenbureau de titel
"registermakelaar in assurantiën" gedeponeerd, maar voor deze categorie
worden de wettelijke vakbekwaamheidseisen nog gehandhaafd. De certificeringregeling
van de Stuurgroep certificering makelaars spreekt van RM, registermakelaar,
en niet van registertussenpersoon. De Vereniging van bemiddelaars in onroerend
goed, VBO, pleit voor de afschaffing van de titel makelaar. De vereniging
associeerde zich al enkele maanden geleden met het begrip "makelaar" in hun
etherreclame, die ongeveer als volgt luidde: voordat u naar de makelaar gaat,
moet u eerst even langs bij uw VBO-bemiddelaar. Het begrip "makelaar" levert
kennelijk een meerwaarde op. Samenvattend: het wetsvoorstel houdt in dat de
titelbescherming wel, maar de titel niet verdwijnt. Iedereen mag zich makelaar
noemen en mag makelaarsactiviteiten uitoefenen, tenzij dit op grond van andere
regelingen, bijvoorbeeld de Woningwet, verboden is. In de wet wordt dus een
andere term gebruikt, namelijk "tussenpersoon", dan in de praktijk, "makelaar".
Denkt de regering niet dat dit voor verwarring bij de consument zal zorgen?De minister acht goede voorlichting bij de invoering van de wet noodzakelijk,
maar hij kon enkele weken geleden in de nadere memorie van antwoord nog niet
zeggen welke concrete activiteiten zullen worden ondernomen. Kan de minister
daar nu iets over zeggen? Wat betreft de vastgoedmarkt deelde de voorzitter
van de Stuurgroep certificering makelaars mij des gevraagd mede
dat de stuurgroep in elk geval niets aan voorlichting zal doen.Niet alleen de titelbescherming wordt afgeschaft, maar ook het wettelijk
tuchtrecht. De minister stelt in de nadere memorie van antwoord dat een branche
zelf het beste de kwaliteit kan bewaken. Hij geeft aan dat de regels actueel
zullen blijven en beter kunnen worden gehandhaafd. Als liberalen kunnen wij –
de minister en ik – het wel eens worden over het standpunt dat de branche
het zelf kan. Als juristen kunnen wij elkaar wellicht ook vinden in het standpunt
dat de handhaving van de regelgeving een waarborg van onafhankelijkheid vergt.
Laten wij het op het eerste houden, en ervan uitgaan dat certificering in
beginsel een goed middel is om de kwaliteit te garanderen. Bij niet-gecertificeerde
makelaars dan wel tussenpersonen is van enige kwaliteitsbewaking of regelhandhaving
in elk geval geen sprake.Probleem is dat wij vanavond geacht worden, akkoord te gaan met afschaffing
van onder andere het wettelijk tuchtrecht, maar dat wij wat betreft de markt
in onroerende zaken, de markt waar de klanten of opdrachtgevers veelal consumenten
zijn en geen professional, geen inzicht hebben in de certificerings-, geschillen-
en tuchtrechtregeling. Mijn vraag aan de minister is of hierin zowel eisen
met betrekking tot deskundigheid en vakbekwaamheid als met betrekking tot
integriteit en onafhankelijkheid – hetgeen niet hetzelfde is als onpartijdigheid –
gesteld worden. Kwaliteit en integriteit zijn nog steeds aan de orde, zo antwoordt
de minister ons in de memorie van antwoord, ondanks het feit dat beëdiging
zijn toegevoegde waarde heeft verloren. Kan de consument er in de toekomst
op vertrouwen dat zijn gecertificeerde tussenpersoon onafhankelijk en integer
is?In de schriftelijke ronde heeft mijn fractie de minister vragen gesteld
over de mededingingsrechtelijke aspecten van een certificeringregeling. Nu
de certificeringregeling voor onroerende zaken er is, vraag ik de minister
of hij vindt dat deze redelijk is. Zo ja, kunnen wij er dan ook van uitgaan
dat er geen acties van de NMa meer te verwachten zijn?Artikel 69 van het Wetboek van Koophandel geeft de makelaar een beperkte
legalisatiebevoegdheid. De afschaffing van de titel en met name de afschaffing
van de eed hebben voor de legalisatiebevoegdheid van sommige gespecialiseerde
makelaars tot gevolg dat bij inwerkingtreding van deze wet iedere (onbeëdigde)
tussenpersoon deze legalisatiebevoegdheid krijgt. Is dit juist en is dit de
bedoeling?Ik heb nog een vraag die specifiek gaat over de onroerendezaakbemiddeling.
In het voorlopig verslag heb ik de minister gevraagd naar de consequenties
van het wetsvoorstel voor de grensoverschrijdende bemiddeling. De internationalisering
neemt ook op dit gebied toe. Ik heb begrepen dat op de onlangs gehouden Woonbeurs
in Utrecht geen huis meer te koop was aan de Franse zuidkust en in het Spaanse
Marbella. De minister heeft geantwoord dat er naar verwachting geen consequenties
zullen zijn voor het vrije verkeer van deze dienstverleners binnen de EU,
omdat niet vereist is dat de opleidings- of kwaliteitseisen een wettelijke
basis hebben. De minister doelt op de situatie dat een Nederlandse tussenpersoon
bemiddelt in het buitenland. Hij zegt namelijk: "Het is wel mogelijk dat in
een andere lidstaat aanvullende eisen worden gesteld voor de beroepsuitoefening
omdat het niet goed voorstelbaar is dat een Nederlandse makelaar of tussenpersoon,
louter op basis van zijn nationaal opgedane kennis goed zou kunnen functioneren
op een Griekse of Italiaanse markt. Verschillen in nationale regels of in
de structuur van de markt zal hij zich eigen moeten maken. Op dit moment worden
in Nederland ook aanvullend eisen gesteld aan buitenlandse gediplomeerden."
Bedoelt de minister met "op dit moment" dat na invoering van dit wetsvoorstel
dit anders gaat worden? Met andere woorden: kan Nederland dan niet meer verhinderen
dat buitenlandse tussenpersonen zonder diploma of certificaat op de onroerendgoedmarkt
in Nederland werkzaam zijn? Wat is de invloed in dit verband van richtlijn
1999/42 EG die uiterlijk op 31 juli 2001 geïmplementeerd dient te zijn?
Kan de minister ten behoeve van de praktijk iets zeggen over de invoeringsdatum?
Als dit wetsvoorstel vanavond wordt aanvaard, wanneer treedt de wet dan in
werking?Mijnheer de voorzitter! Ik kom aan het slot. Alles overziende maakt mijn
fractie zich vooral zorgen over de positie van de consument. Het begrip "makelaar"
zal niet verdwijnen, integendeel. Alle bemiddelaars storten zich erop, zoals
ik eerder met voorbeelden heb aangetoond. De reden hiervoor is dat het begrip
"makelaar" meerwaarde heeft; het betekent iets. Maar straks, als dit wetsvoorstel
in werking treedt, betekent het niets meer. Alleen de consument, de klant,
weet het niet. Wie gaat het hem vertellen?Mijn fractie ziet de beantwoording van deze en andere vragen met belangstelling
tegemoet.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter! Sprekend namens de fracties van SGP en RPF/GPV kan ik om te
beginnen meedelen dat het ons voldoening geeft dat het onderhavige wetsvoorstel
nog voor het kerstreces ter afhandeling voorligt, want het heeft allemaal
wel erg lang geduurd. Immers, het wetsvoorstel werd op 7 juli 1999 aan de
Tweede Kamer aangeboden en werd daar op 4 april 2000 aangenomen met vrijwel
algemene stemmen; alleen de SP-fractie stemde tegen. Het voorlopig verslag
van de vaste commissie voor Justitie van deze Kamer werd nog ruim voor het
zomerreces, op 5 juni jongstleden, vastgesteld. De memorie van antwoord volgde
reeds op 23 juni. Op 10 juli bood de vaste commissie nog een nader voorlopig
verslag aan, maar de nadere memorie van antwoord liet op zich wachten tot
30 oktober.Dit overzicht in vogelvlucht dient niet om te betogen dat hier sprake
is van verloren tijd. Uiteraard heeft elk wetsvoorstel, en dus ook dit, recht
op zorgvuldige aandacht en behandeling. Er zijn in dit geval ook geen redenen
om bijzondere spoed te betrachten. Blijft dan toch de vraag aan de regering
waarom niet meer voortgang met het wetsvoorstel is gemaakt, vooral in de laatste
fase van de schriftelijke voorbereiding in deze Kamer. Zijn daar goede redenen
voor te geven?Thans op de inhoud van het wetsvoorstel ingaande, merk ik allereerst op
dat wij in het voorlopig verslag reeds te kennen hebben gegeven dat wij ons
goed kunnen voorstellen dat de regering besloten heeft tot afschaffing van
de titelbescherming en beëdiging van makelaars. Over de
taxateurs kom ik nog nader te spreken. Voor dat besluit zijn voldoende steekhoudende
argumenten aan te dragen, al wil dat niet zeggen dat wij ieder gehanteerd
argument onderschrijven noch dat wij ze alle van gelijk gewicht achten.Merkwaardig genoeg wordt zowel door de regering als door critici van het
voorstel gewezen op wat genoemd wordt "de overspannen situatie op de huizenmarkt
op dit moment". Dit zozeer op de actualiteit geënte argument zouden wij
beslist niet tot het onze willen maken om deze structurele maatregel te motiveren.
De argumenten dat de marktwerking moet worden bevorderd en verbetering van
de kwaliteit van de onroerendgoedbemiddeling moet worden bevorderd, spreken
ons veel meer aan. Want, generaliserend gesproken uiteraard, hebben alle bestaande
arrangementen als titelbescherming, beëdiging, tuchtrecht, etc. niet
kunnen voorkomen dat, naar algemeen wordt erkend, de beroepsethiek binnen
de makelaardij aan betekenis heeft ingeboet. Een wettelijk beschermde status
kan weliswaar bevorderlijk zijn voor het imago van het beroep, maar het is
geen garantie voor concurrerende dienstverlening die aan kwaliteitseisen beantwoordt
noch voor betrouwbaarheid. Wij zijn geneigd veel meer betekenis te hechten
aan praktijkervaring en persoonlijke integriteit dan aan een door regelgeving
omgeven beroepsuitoefening op basis van een ooit afgelegd examen en een ooit
afgelegde eed.Zoals uit het voorgaande moge blijken, hebben onze fracties ten principale
geen problemen met dit dereguleringsvoorstel, in elk geval niet wat betreft
de onroerendgoedmakelaars. De voornaamste overweging daarbij is dat het beroep
van makelaar een puur commercieel beroep is. Daar ligt voor ons dan ook onmiddellijk
het principiële verschil met bijvoorbeeld de notarissen die hier al aan
de orde zijn geweest en de deurwaarders die wellicht binnen niet al te lange
tijd hier aan de orde komen. Zij hebben, anders dan makelaars, deels een ambtelijke
functie te vervullen. Een aantal taken zijn hen bij de wet opgedragen in het
publieke belang. Dat gegeven noodzaakt ertoe aan hun beroepsuitoefening een
aantal wettelijke eisen te stellen.Nu maken sommigen zich in de discussie over dit wetsvoorstel vooral zorgen
over de consument. Diens bescherming wordt ook als een publiek belang opgevoerd.
De vraag is echter of het belang van de consument een bijzonder wettelijke
regeling van het makelaarsberoep vergt. Er zijn naar ons inzicht ten minste
twee overwegingen die ons deze vraag ontkennend doen beantwoorden. De eerste
is dat ons Burgerlijk Wetboek de consument bescherming biedt tegen wanprestatie
door de makelaar via de regelingen omtrent overeenkomsten in het algemeen
en omtrent de bemiddelingsovereenkomsten in het bijzonder. De tweede overweging
is dat de moderne, mondige consument die zich op allerlei wijzen van informatie
en adviseurs kan bedienen, te gemakkelijk als ten principale onbekwaam wordt
voorgesteld om zelf zijn huis te kopen of te verkopen. Het beeld dus van de
consument als een kwetsbaar couveusekind, om het wat gechargeerd uit te drukken.
Dit beeld wil mij voorkomen een vertekening van de werkelijkheid te bevatten.
Immers, nog geen veertig jaar geleden werden meer panden en gronden ge- en
verkocht door de eigenaren en aspirant-eigenaren zelf dan via de bemiddeling
van makelaars. Natuurlijk is er intussen wel het een en ander veranderd op
de onroerendgoedmarkt. Eén van de voornaamste oorzaken van het veelvuldiger
inschakelen van makelaars is mijns inziens daarin gelegen dat kopers en verkopers
zichzelf de sores, die met het zelf uitvoeren van de transactie gepaard gaan,
willen besparen of profijtelijker dingen te doen menen te hebben. Hoe dan
ook, ook de praktijk van vandaag laat zien dat een onroerendgoedtransactie
niet een dusdanige expertise vereist dat een eenvoudig burger of ondernemer
zich daartoe ten enenmale onbekwaam zou achten. Beide overwegingen zouden
ons terughoudend moeten maken bij het uitbreiden van de wettelijke bescherming
van de consument. Natuurlijk is er alles voor te zeggen dat een consument
die niet over voldoende kennis en zelfvertrouwen beschikt, zich tot een bemiddelaar
wendt. Bewezen is evenwel, aldus ook de regering, dat de bestaande regelingen
geen absolute waarborg voor deskundigheid en betrouwbaarheid bieden. Men doet
het in makelaarskring te gemakkelijk voorkomen alsof alléén
degenen die zich met de titel "makelaar" mogen tooien of die – wat de
toekomst betreft – zich gecertificeerd makelaar mogen noemen, deskundig
en betrouwbaar zouden zijn. Dat is natuurlijk onzin. Het publiek, dat zijn
oor te luisteren legt en van de ervaringen van anderen profiteert –
een toch voor de hand liggende veronderstelling – moet zeer wel in staat
geacht worden, onderscheid te maken tussen wel en niet deskundige en tussen
betrouwbare en niet betrouwbare bemiddelaars.Dit alles geldt niet, in elk geval niet in dezelfde mate, voor de assurantiebemiddelaars.
Gelet op de aard van hun werkzaamheden en de complexiteit ervan zijn wij net
als de regering van oordeel dat de op dit vlak veelal onkundige consument
wél extra bescherming verdient. Daarom kunnen wij ons ermee verenigen
dat de wettelijke vakbekwaamheidseisen voor assurantietussenpersonen in stand
blijven.Tot zover zitten onze fracties grotendeels met de regering op één
lijn. Dat geldt echter niet bij de afschaffing van de beëdiging van taxateurs,
die impliciet is begrepen in het voorstel om de beëdiging van makelaars
te beëindigen. Het argument van de regering is dat de makelaars geen
onafhankelijke positie tussen koper en verkoper meer innemen. Dat moge op
zichzelf op een juiste waarneming berusten, maar ik vraag er toch aandacht
voor dat taxateurs wél een onafhankelijke positie moeten kunnen innemen.
Bovendien treden niet alle taxateurs tevens als makelaar op. Ik denk dan bijvoorbeeld
aan taxaties die plaatsvinden ten behoeve van fiscale doeleinden, zoals de
aangifte voor het recht van successie. Het wil mij voorkomen dat hierbij wel
degelijk een publiek belang in het geding is. En dan citeer ik in aansluiting
hierop een zin uit de memorie van antwoord aan deze Kamer, op pagina 3: "Alleen
indien een duidelijk publiek belang gemoeid is met de dienstverlening, komt
een zwaardere vorm van overheidsregulering in aanmerking." Dit zou ik graag
van toepassing verklaren op de taxateurs. Het moge de minister duidelijk zijn
dat onze fracties voldoende redenen zien voor de beëdiging van taxateurs
en dat zij het betreuren dat die thans geheel wegvalt, nadat
deze al eerder, bij de Wet van 25 januari 1984 en bij de inwerkingtreding
van het nieuwe bewijsrecht, grotendeels was afgeschaft, althans voor die gevallen
waarin taxateurs, niet zijnde tevens makelaar, optraden.Over de privaatrechtelijke certificeringregeling die in de plaats komt
van de wettelijke titelbescherming en de beëdiging, kunnen wij vrij kort
zijn. Wij zijn van mening dat deze regeling een redelijk gegarandeerde kwaliteitstransparantie
van de markt en een gezonde concurrentie zou kunnen helpen bevorderen en dat
ze een hulpmiddel kan zijn voor consumenten voor wie de bemiddelingsbranche
volslagen terra incognita is. Wij schieten echter met deze wisseling weinig
op als bewaarheid wordt wat de VVD-fractie in het voorlopig verslag opperde,
wat zojuist ook nog door mevrouw Kneppers is herhaald, namelijk dat het onderscheid
tussen makelaar en bemiddelaar slechts wordt ingeruild voor het onderscheid
tussen gecertificeerd en niet gecertificeerd tussenpersoon. De minister zou
wat ons betreft nog wel eens mogen uitleggen dat deze hele wetgevingsoperatie
meer effect zal hebben dan een loutere "Etikettenschwindel".In dit verband zou ik het op prijs stellen als wij een wat concreter antwoord
op onze vraag in het voorlopig verslag naar het gewenste kwaliteitsniveau
in de certificeringsregeling konden krijgen dan het antwoord dat in de memorie
van antwoord op pagina 7 is gegeven, namelijk dat het zich ergens tussen "zo
hoog mogelijk" en "laagdrempelig" zou moeten bewegen. Zou de minister bij
de thans gegeven stand van zaken en het huidige inzicht in de ontwerpcertificeringsregeling
wat preciezer kunnen zijn?Voorzitter! Wij zullen met belangstelling de nadere verdediging van het
voorstel door de minister volgen.De heer Pitstra (GroenLinks):Voorzitter! Dit wetsvoorstel, waarmee de afschaffing van de beëdiging
en de titelbescherming van makelaars wordt geregeld, is in onze ogen gebaseerd
op een verbluffende eenvoud in het denken. Paars I was sterk voor deregulering
en in het kader van de MDW-operatie uit de oude doos van Paars I verzon D66
bij de discussie over de nieuwe wet op de kamer van koophandel, dat de huidige
regulering rondom makelaars ook wel afgeschaft kon worden. En fluks werd een
motie aan de overzijde ingediend en door Paars aangenomen. Kennelijk waren
er door de Vereniging eigen huis of anderszins voldoende onderbuikgevoelens
gemobiliseerd om bestaande privileges aan de kant te schuiven. Maar was dit
niet gebaseerd op vooroordelen over monopolievorming en over ontoelaatbare
machtsoefening? Ik denk dat het om vooroordelen ging, omdat er nu toch wel
sprake is van concurrentie tussen zo'n 1850 onafhankelijke makelaarsorganisaties,
die dus geen monopolie hebben, die hun aanbod gratis toegankelijk op internet
zetten en die ook al volop werken met tariefdifferentiatie. Wij zagen eigenlijk
hetzelfde bij de notarissen. Nu is er inderdaad een principieel verschil tussen
notarissen en makelaars, maar je leest in de media dat de tarieven helemaal
niet zijn gedaald, terwijl dat toch de bedoeling was. In het voorgestelde
alternatieve systeem zouden de inkomens van deze beroepsgroep gehalveerd worden.De genoemde eenvoud van denken blijkt ook uit de memorie van antwoord
aan onze Kamer: "Dit wetsvoorstel is een typisch geval van deregulering. De
overheid trekt zich terug waar het gaat om het reguleren van de beroepsuitoefening.
(...) De beroepsgenoten zijn beter in staat de ontwikkelingen in hun sector
van de economie te volgen. (...) De branche is zelfstandig geworden en kan
op eigen benen staan." Ook op vragen over de consumentenbescherming antwoordt
de minister categorisch: leuk als het er komt, maar de markt moet het zelf
maar doen en het is geen voorwaarde, geen conditio sine qua non voor deze
wet.Ik sprak zojuist van de oude doos van de afdeling Marktwerking van EZ,
omdat men in het enigszins bijgestelde, gewijzigde denken – ik wil het
geen nieuw denken noemen – toch een beetje geleerd lijkt te hebben van
falende privatiseringen. Men kwam er bijvoorbeeld bij het beoordelen van de
werking van de Elektriciteitswet achter, dat de overheid toch wel strakke
voorwaarden aan liberalisering en marktwerking moet stellen; mevrouw Lodders
sprak er zojuist ook over. Men ontdekte ook dat een ongereguleerde markt tot
een wildwest-economie kan leiden, waar, zoals de WRR het zo krachtig stelde,
het publieke belang niet gewaarborgd was. Kennelijk zijn sommigen er toch
achter gekomen dat de invisible hand van de blinde marktkrachten niet altijd
tot gewenste, laat staan rechtvaardige uitkomsten leidt. Mijn eerste vraag
is dan ook of dit wetsvoorstel uit de oude doos niet opnieuw getoetst moet
worden, maar nu aan het vernieuwde EZ-denken – de minister van Justitie
zit nu hier, maar het komt toch uit de koker van EZ – en aan het WRR-rapport,
in verband met het waarborgen van het publieke belang. Dat publieke belang
bestaat natuurlijk simpelweg in het beschermen van de consument tegen de "Jacobse
en van Es"-praktijken, zoals mijn partijgenoot Vendrik het aan de overzijde
zo treffend formuleerde. In het algemeen is GroenLinks niet voor blinde deregulering,
maar voor verstandige herregulering. Natuurlijk moeten gevestigde praktijken
en bestaande privileges niet het uitgangspunt zijn, maar een analyse van de
problemen en het antwoord op die problemen. Het antwoord van de regering bestaat
uit het simpelweg afschaffen van alle regels, maar het is beter om nieuwe
regels te maken voor de nieuwe tijd in een nieuwe markt waarbij een periodieke
herkeuring een titel voor het leven moet vervangen.In de economische theorie, zo vertelde ons de heer Vendrik aan de overzijde,
wordt gesteld dat bij asymmetrische informatievoorziening, monopolievorming
en kans op misbruik de overheid met beschermende maatregelen moet komen. In
de wereld van het vastgoed, waar miljarden omgaan en het geld snel verdiend
kan worden, bestaan deze kenmerken uit de economische theorie, zo lijkt me.
Consumentenbescherming in de vorm van een wettelijke regeling, waarin de deskundigheid
en de eerlijkheid van de makelaar van belang is, kan toch niet alleen op basis
van een vrijwillige zelfregulering? Die zelfregulering is toch niet wettelijk
bindend en dat is toch wel waar de consument om vraagt? Onze lijn zou dus
eerder zijn: geen afschaffing, maar modernisering van de regels.Bij het moderniseren kan wat ons betreft de beëdiging afgeschaft
worden; dat lijkt weinig toegevoegde waarde te hebben. Evenwel, het volkomen
vrijgeven van het beroep van makelaar, waarbij elke Beun de Haas een prachtig
koperen bord "makelaar" op zijn gevel kan bevestigen, gaat ons eigenlijk te
ver. Nu zal de minister ongetwijfeld naar voren brengen dat er nu ook veel
mensen zijn die makelaaractiviteiten zonder titel verrichten, en dat is waar,
zo las ik in de stukken. Maar dat zou ook een argument kunnen zijn om alle
activiteiten onder een verplicht certificeringssysteem te brengen of om in
ieder geval overheidstoezicht in het belang van de consument en in overleg
met de consumentenorganisaties te regelen. De regering wijst dit echter in
de memorie van antwoord allemaal categorisch af: het is allemaal niet nodig,
want de markt kan het zelf.Ook de Raad van State heeft gewaarschuwd voor deze deregulering zonder
dat er sprake is van een certificering. De crux van een verplichte certificering
en van controle via de overheid hierop is, dat in economische termen gesproken
voor ieder een gelijk level playing field wordt gecreëerd. Aan de overzijde
is de motie-Leers aanvaard, die ook de zogenaamde naadloze overgang bepleitte.
We hebben nu wel stukken van de minister gehad over de taxateurs – we
mochten dit afgelopen vrijdag ontvangen; het was een heel pak stukken –
maar een certificeringsregeling voor makelaars hebben we nog steeds niet gezien.In de literatuur, in het blad WPNR, staat een stuk van mr. J. Dammingh.
Deze staat ook op het standpunt dat het een onverantwoord risico is, als de
titelbescherming zomaar wordt afgeschaft. Het leek mij een doorwrocht verhaal,
waarin niet de lobby van de makelaars en hun economische belangen de doorslag
gaven, maar verstandige argumenten. Kent de minister dit artikel en wat is
zijn commentaar op de strekking ervan?Alles overziende zijn we nog niet overtuigd van de noodzaak en wenselijkheid
van dit voorstel, maar we wachten af of de minister daar in zijn beantwoording
toch nog in kan slagen.Mevrouw Le Poole (PvdA):Mijnheer de voorzitter! Het doel van dit wetsvoorstel is bevordering van
marktwerking en transparantie van de markt en verbetering van kwaliteitswaarborging
voor de consument. Voor de PvdA-fractie – wij zijn daarin beslist niet
de enigen – is vooral dit laatste aspect van belang. In veel gevallen
kijken wij kritisch naar voorstellen tot terugtreden van de overheid. Maar
in dit geval komt het ons voor dat terecht vraagtekens gezet worden bij de
vraag of overheidsbemoeienis, in elk geval in de huidige constellatie, wel
het beoogde effect heeft en of kwaliteitswaarborging door de branche zelf
niet een beter alternatief is. Wij voelen ons daarin ook ondersteund door
het feit dat dit wetsvoorstel door consumentenorganisaties gesteund wordt.
Met betrekking tot de principiële vraag van overheidsbemoeienis ben ik
het eens met hetgeen de heer Holdijk opgemerkt heeft over de rol van de overheid
met betrekking tot makelaars.Ik wil nu eerst een paar woorden zeggen over de makelaars in onroerende
zaken, de groep die het meest de belangstelling heeft gehad bij de bespreking
van dit wetsvoorstel in het parlement. Wij vinden natuurlijk dat consumenten
voldoende bescherming moeten genieten bij het aangaan van onroerendgoedtransacties.
Wij kunnen ons echter voorstellen dat andere instrumenten, zoals een certificeringsregeling
die nu wordt voorgesteld, gelijkwaardige of betere waarborgen voor vakbekwaamheid
bieden. Dan moeten deze regelingen er echter wel zijn. Een paar dagen geleden
ontvingen wij informatie over een brief van de voorzitter van de Stuurgroep
certificering makelaars. Daaruit blijkt dat er overeenstemming bestaat over
een certificeringsregeling en over condities voor inschrijving in het register
van gecertificeerde makelaars – ik hoop dat ik dit goed genoteerd heb –
en dat een geschillenregeling in ontwikkeling is. Kan de minister van Justitie
ons informeren over de precieze stand van zaken? Wij zouden graag vernemen,
wanneer het certificeringssysteem in werking kan gaan en of en hoe deze datum
zich verhoudt tot de datum van invoering van de wet. Hoe zit het met de geschillenregeling
die volgens de commissie in ontwikkeling is? En is er ook een tuchtregeling?
Daarover lees ik niets in het verslag van de voorzitter van de stuurgroep.In de beantwoording van vragen vanuit deze Kamer heeft de regering ook
gewezen op de aanvullende consumentenbescherming die zal voortvloeien uit
de nieuwe regeling van de koopovereenkomst van onroerende zaken in boek 7
BW. Wij achten een goede regeling van deze overeenkomst van veel belang voor
een betere bescherming van de consument, met name waar het gaat om de juridische
aspecten van de overeenkomst. Deze regeling in het BW heeft beslist niet alleen
belang voor de mogelijkheid om de rechter te benaderen; het BW geeft ook een
regeling hoe een koopovereenkomst tot stand moet komen en welke regels daarbij
in acht genomen moeten worden.De minister verwijst in zijn antwoord naar het schriftelijkheidsvereiste
en de drie dagen bedenktijd. Wij weten dat in de Tweede Kamer ook andere mogelijkheden
voor een versterking van de bescherming van de consument aan de orde zijn
gesteld, namelijk door een of andere vorm van inschakeling van de notaris,
bijvoorbeeld zoals nu de praktijk is in Amsterdam. Wij denken dat dit mogelijk
zinnige voorstellen zijn, zeker als deze georganiseerd kunnen worden zonder
veel meerkosten voor de consument. Hoe staat de regering daar tegenover? Op
welke termijn verwacht de minister dat dit wetsvoorstel in de Tweede Kamer
zal worden afgehandeld? Overigens menen wij dat wat ook de regels van het
BW zijn met betrekking tot de koopovereenkomst van onroerend goed, goede waarborgen
voor adequate dienstverlening van tussenpersonen in onroerendgoedtransacties
van belang blijven voor de consument.Ten slotte willen wij met betrekking tot de onroerendgoedtussenpersonen
nog opmerken dat voor het publiek duidelijk moet zijn, dat en hoe de wettelijke
regeling met betrekking tot makelaars verandert. Wij vinden dat de overheid,
nadat zij vele jaren zich wel bemoeid heeft met de makelaardij, ook een taak
heeft met betrekking tot de publieksvoorlichting ten aanzien van de wetswijziging.
Bestaan er nu inmiddels concrete plannen voor voorlichting van
het publiek omtrent deze kwestie en, zo ja, hoe zien die eruit?Dan nog een paar woorden over makelaars in goederen en diensten. De aandacht
in de discussie in het parlement is vooral uitgegaan naar de makelaars in
onroerend goed. De regering heeft laatstelijk bij de nadere memorie van antwoord
aangegeven dat de totstandkoming van een certificeringsregeling in andere
branches langzamer loopt dan in de onroerendgoedsector. In een brief van de
Federatie van taxateurs, makelaars en veilinghouders in roerende zaken van
augustus van dit jaar lezen wij dat vele jaren nodig zullen zijn om een certificeringsregeling
ingang te doen vinden bij het publiek. De minister stelt wel dat de noodzaak
in deze branche kleiner is, omdat de klanten zelf over grote kennis van zaken
beschikken. Maar geldt dit nu echt voor alle vormen van dit soort makelaardij?
Ik noem bijvoorbeeld makelaars in kunst en antiek, in inboedelgoederen, in
auto's of in producten op het gebied van landbouw en veeteelt. Ik weet het
niet en hoor graag een antwoord van de minister. Hoe wordt de vakbekwaamheid
van makelaars of tussenpersonen op dit gebied gewaarborgd zolang er geen certificeringsregeling
is? Ziet de minister hier toch niet een taak voor de overheid, althans in
de overgangsperiode? Hoe is de voortgang op dit moment met het tot stand brengen
van een certificeringsregeling in deze tak van dienst?Een ander mogelijk problematisch aspect in deze branche is dat van de
legalisatiebevoegdheid, maar daar hebben verschillende andere woordvoerders,
onder meer mevrouw Kneppers en mevrouw Lodders, al aandacht aan besteed. Ik
sluit mij aan bij hun vragen op dit gebied.Voordat ik kom tot een afronding, heb ik nog een heel ander onderwerp,
een kleinigheid, te weten griffierechten. Bij de rechtbanken ligt een aantal
verzoeken om tot beëdiging over te gaan, waarin nog geen positief advies
van de kamer van koophandel is ontvangen, omdat niet aan de vakbekwaamheidseisen
was voldaan. De verzoekers hebben wel griffierechten betaald. Er is nu geen
regeling waardoor verzoekers deze terug kunnen krijgen, als hun verzoek om
beëdiging niet meer kan worden gehonoreerd, omdat de wet is veranderd.
Zou hiervoor niet een regeling moeten komen?Met belangstelling wachten wij het antwoord van de minister af.De beraadslaging wordt geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20002001-351-358.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl