Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van enige andere wetten in verband met de reorganisatie van de raden voor de kinderbescherming (24257)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 3392-3400

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

18-01-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 44, pagina 3392-3400

18-01-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24257Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

(Voortzetting van de) behandeling van het wetsvoorstel Opheffing van het bezwaar van de Algemene Rekenkamer ten aanzien van de rechtmatigheid van de uitgaven ten laste van hoofdstuk VIII (Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen) van de begroting van uitgaven van het Rijk voor het jaar 1994 met betrekking tot rechtspositionele uitkeringen (24436); het wetsvoorstel Wijziging van hoofdstuk VIII (Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen) van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten voor het jaar 1994 (Slotwet/rekening) (24302)Pagina 3385-3391
44ste vergadering; 18 januari 1996Pagina 3385-3385
Lijst van ingekomen stukken (donderdag 18 januari 1996)Pagina 3400-3400
Regeling van werkzaamheden (donderdag 18 januari 1996)Pagina 3391-3392
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van enige andere wetten in verband met de reorganisatie van de raden voor de kinderbescherming (24257)Pagina 3392-3400

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van:
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van enige andere wetten in verband
met de reorganisatie van de raden voor de kinderbescherming (24257).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Voorzitter! De achtergrond van dit wetsvoorstel is tweeledig: enerzijds
de opheffing van de colleges van de raden voor de kinderbescherming, waardoor
een versterking van de ministeriële verantwoordelijkheid kan plaatsvinden
en anderzijds via de reorganisatie vernieuwing en kwaliteitsverbetering van
het werk van de raden mogelijk maken. Hiervoor bestaat alle steun. Dat is
ook logisch gezien het feit, dat het voortvloeit uit een traject dat wij eerder
zijn ingegaan met het werk van de subcommissie Kinderbescherming en de commissie-Gijsberts.
 
 Gelukkig is in de nota naar aanleiding van het verslag een heldere uiteenzetting
gegeven over waar welke verantwoordelijkheid precies komt te liggen. Daarmee
is die onduidelijkheid voor ons weggenomen. Echter, als het gaat om het toezicht
op het werk van de raden, blijven er nog wat vragen over. De verslagverplichting
vervalt. Wij hebben daarover vragen gesteld. Wij vinden dat jaarlijks door
de raad verslag moet worden uitgebracht over de ontwikkelingen, de aantallen
zaken, soort zaken waarmee de raden te maken hebben, het aantal onderzoeken
dat is gedaan, de soort maatregelen die gerekwestreerd zijn, de samenwerking
met anderen. Een dergelijk verslag is zinvol, ook voor de Kamer in relatie
tot bijvoorbeeld de bespreking van de beleidsontwikkeling en de benodigde
financiële ruimte. Ik ga ervan uit dat ook zonder wettelijke verplichting
dat verslag er komt. Het gaat niet alleen om de interne planning en controle
op het ministerie, maar ook om externe verantwoording.
 
 Het toezicht op de uitvoering lijkt nu vooral departementaal te geschieden.
Ziet de staatssecretaris ter zake van de kwaliteit van de uitvoering geen
rol weggelegd voor de inspectie jeugdhulpverlening en jeugdbescherming?
 
 De staatssecretaris zegt in de nota naar aanleiding van het verslag dat
richtlijnen die de zorgvuldigheid en de kwaliteit van het onderzoek betreffen
in de vorm van aanwijzingen kunnen worden gegeven. De subcommissie Kinderbescherming
heeft aanbevolen dat voor de totstandkoming, de inhoud en de vormgeving van
de rapporten van de raad richtlijnen moeten worden opgesteld die in een daartoe
geëigend uitvoeringsbesluit moeten worden opgenomen, dus bijvoorbeeld
in een algemene maatregel van bestuur. De rapporten van de raad hebben immers
de functie van een processtuk om de rechter te informeren op grond waarvan
maatregelen worden afgesproken.
 
 De onderzoeken die gedaan worden en de rapportages die daarop gebaseerd
zijn, moeten dus van hoge kwaliteit en zorgvuldigheid zijn. Zeker omdat er
steeds meer sprake is van inschakeling van externe deskundigen zullen ook
daarvoor duidelijke richtlijnen moeten gelden. De staatssecretaris stelt in
de nota dat zij dit wil doen in de vorm van aanwijzingen. Zij wil dus een
en ander niet vastleggen in een algemene maatregel van bestuur, omdat zij
zegt: dit biedt in feite te weinig flexibiliteit.
 
 Ik denk dat de algemene kwaliteitscriteria voor onderzoek, rapportage,
dossiervorming en inschakeling van externe deskundigen geen zaken zijn die
van moment tot moment wijzigen. Dat zijn algemene criteria waaraan alle zaken
moeten voldoen. Dat is een reden, vinden wij, om zulks vast te leggen. Er
is een verschil tussen aanwijzingen van de staatssecretaris en een algemene
maatregel van bestuur in die zin, dat alleen een algemene maatregel van bestuur
gepubliceerd wordt in het Staatsblad en dus voor veel meer mensen kenbaar
is dan uitsluitend voor medewerkers van de raad. En daar gaat het mij nu juist
om. Op het moment dat men met zo'n procedure te maken heeft en er problemen
zijn met het onderzoek dat aan de gang is of de rapportage die wordt opgesteld,
gaat men na waaraan moet zijn voldaan en blijkt dat dit nergens te vinden
is. Ik weet dat nog dat wij als subcommissie onderzoek deden en dat wij tijdens
het onderzoek erachter kwamen dat er richtlijnen bestonden, maar dat niemand
die had. Aangezien het hierbij gaat om belangrijke zaken, zoals het doen van
een onderzoek, het opstellen van een rapportage, dossiervorming en inschakeling
van externe deskundigen vinden wij dat die algemene zaken in een algemene
 maatregel van bestuur geregeld moeten worden. Het zou bijvoorbeeld
heel goed kunnen dat zij worden ondergebracht in het organisatiebesluit. Ik
krijg hierop graag een reactie van de staatssecretaris. Ik verzoek haar te
overwegen, een en ander daarin onder te brengen. De subcommissie heeft duidelijk
aanbevolen, het op die manier te doen.
 
 Naar aanleiding van dit punt wil ik graag horen hoe het zit met het standpunt
van de regering over het rapport van de commissie-Dekker inzake de externe
bureaus en de richtlijnen die in dat kader zouden moeten gelden. Het gaat
om een procedure die al een hele tijd aan de gang is. Het onderzoek is afgerond
en wij wachten nog steeds op een standpunt van de regering. Hoe zit het daarmee?
 
 Voorzitter! Op de regeling van het klachtrecht als zodanig heb ik geen
kritiek. Ik heb echter geconstateerd dat er enerzijds een wet op het klachtrecht
in voorbereiding voor het klachtrecht in de jeugdhulpverlening, betrekking
hebbende op de instellingen en dat er anderzijds sprake is van deze regeling
van het klachtrecht. De vraag is of het voor degenen die ermee te maken hebben
uiteindelijk niet veel handiger is als er één integrale regeling
is, aan de hand waarvan men op één adres terecht kan met zijn
klachten. Ik begrijp dat er redenen kunnen zijn om het iets verschillend te
regelen per soort organisatie, maar ik denk dat harmonisatie beter is voor
iedereen die ermee te maken heeft.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag staat dat de adviestaak van
het college gehandhaafd wordt, maar onhelder is op welke wijze dat vorm krijgt.
Ik verneem graag van de staatssecretaris hoe zij daarover denkt.
 
 Ten slotte merk ik op dat wij vanochtend een nota van wijziging hebben
gekregen inzake de toepasselijkheid van het klachtrecht op de alternatieve
sancties. Mijn fractie kan daarmee voorlopig instemmen. Zij wil echter graag
weten of het niet juister is, in ieder geval voor het totaal van de taakstraffen –
dus ook als het gaat om die voor meerderjarigen – een en ander in één
regeling onder te brengen. Wat is de reactie van de staatssecretaris daarop?
 
 
 
 
 
 Mevrouw J.M. de Vries (VVD):
 
 Voorzitter! Aan dit wetsvoorstel is een aantal rapporten voorafgegaan,
waaronder het rapport "Rechtzetten" van de subcommissie Kinderbescherming
en het rapport van de commissie Taak en functie raden voor de kinderbescherming.
Daarnaast heeft de bezuinigingstaakstelling in het kader van de Tussenbalans
een rol in dit wetsvoorstel gespeeld. In maart 1994 is de Kamer al over de
inhoudelijke vernieuwing van de raden ingelicht. De gedachtenwisseling heeft
toen geleid tot instemming op hoofdlijnen, ook van mijn fractie. Verleden
jaar hebben de verschillende woordvoerders ook reeds kennis kunnen maken met
de directeur en de ressortsdirecteuren die vooruitlopend op deze wet in het
kader van de reorganisatie zijn benoemd.
 
 De staatssecretaris heeft in de nota naar aanleiding van het verslag uitgebreid
antwoord gegeven op de verschillende vragen. Daar zijn wij erkentelijk voor.
Niettemin hebben wij nog een aantal aanvullende vragen.
 
 Het wetsvoorstel is geheel gericht op de organisatorische kant en op de
positie van ministerie en raad op de verschillende terreinen en ten opzichte
van elkaar. Een en ander is aangegeven in de memorie van toelichting en later
heeft de staatssecretaris de zaak naar aanleiding van vragen nog verduidelijkt
in de nota naar aanleiding van het verslag. Maar mijn fractie mist in het
wetsvoorstel eigenlijk de inhoudelijke kant van de reorganisatie. In het kader
van het opheffen van de colleges en het niet instellen van een adviesraad,
hetgeen overigens op grond van de aangevoerde argumenten onze instemming heeft,
is het ons toch niet geheel duidelijk, op welke wijze de gereorganiseerde
raad zal inspelen op de maatschappelijke ontwikkelingen. De staatssecretaris
wijst op pagina 4 van de memorie van toelichting op het belang hiervan, maar
zij gaat niet in op de wijze waarop dit zal gebeuren. Neemt de raad hierbij
het voortouw, of het ministerie dat verantwoordelijk is voor de strategische
beleidsvorming? Misschien kan de staatssecretaris hier in haar antwoord wat
verder op ingaan.
 
 Hetzelfde geldt voor het opzetten van het interne kwaliteitssysteem. De
staatssecretaris verwacht dat er op termijn door verbetering van de efficiency
middelen zullen vrijkomen die zullen worden ingezet voor het verbeteren van
de kwaliteit van het primaire produkt, maar kan zij al iets meer zeggen over
de wijze waarop het verbeteren van de intake, het intensiveren van de praktijkbegeleiding
en het structureel inzetten van gedragsdeskundigen gestalte zal krijgen? Ook
de Raad voor het jeugdbeleid heeft indertijd in zijn advies aangedrongen op
het aanstellen van gedragswetenschappelijke deskundigen ten behoeve van het
verdiepen van de diagnostiek en het vergroten van de deskundigheid. Ook belangrijk
is het dat de kinderbescherming zich steeds meer deskundigheid eigen zal moeten
maken als het gaat om kinderen met een andere culturele achtergrond. Die komen
steeds meer in aanraking met de kinderbescherming; dat vraagt toch een specifieke
benadering van deze kinderen, maar ook van hun ouders.
 
 Verder wil ik nog even ingaan op de planning- en control-cyclus, die van
belang is voor het in kaart brengen van bepaalde resultaten en het leiding
geven door de directeur en de ressortsdirecteuren. In het komende jaar is
de zaak nog experimenteel; zal de systematiek dan inderdaad al zijn ingevoerd
en wil de staatssecretaris, indien dit zo is, de resultaten daarvan aan de
Kamer melden in het eerste tussenbericht dat zij aan het eind van het jaar
zal geven?
 
 Dan de kwestie van de richtlijnen inzake de zorgvuldigheid en de kwaliteit
van onderzoek. In de nota naar aanleiding van het verslag geeft de staatssecretaris
aan dat zij er uit een oogpunt van flexibiliteit en om veranderingen snel
te kunnen doorvoeren de voorkeur aan geeft – ik sluit mij weer aan bij
de woorden van mijn collega Vliegenthart – deze richtlijnen niet in
een algemene maatregel van bestuur onder te brengen, maar ze in de vorm van
aanwijzingen aan de raad te gieten. Mijn fractie kan hier voor een deel wel
mee instemmen, maar als het gaat om de vorming van dossiers en de inzage daarin,
vinden wij een verwijzing naar het normenrapport te vaag. Wij zouden uit een
oogpunt van helderheid en toetsbaarheid graag zien dat juist op dit cruciale
punt duidelijke beleidsregels gelden die iedereen kan weten. Er is ons tenslotte recent nog gebleken dat er juist op dit punt problemen
zijn gerezen. Wij zouden verdere problemen dan ook willen voorkomen.
 
 Ten slotte een onderwerp dat niet direct, maar wel zijdelings met dit
wetsvoorstel te maken heeft. Mevrouw Vliegenthart heeft het ook besproken.
In april 1994 heeft de voorganger van de staatssecretaris de werkgroep Deskundigenbureaus
ingesteld, met de opdracht richtlijnen te ontwikkelen die door de raden voor
de kinderbescherming en door de instellingen voor gezinsvoogdij zouden moeten
worden gehanteerd bij het inschakelen van bureaus van externe deskundigen.
Tevens moest de werkgroep richtlijnen formuleren die als leidraad zouden moeten
dienen voor het verrichten van extern onderzoek. De werkgroep heeft in mei
vorig jaar haar werkzaamheden afgerond en de staatssecretaris verwachtte de
adviezen van de verschillende belangen- of cliëntenorganisaties vóór
1 juli te ontvangen, waarna zij de Kamer in het najaar zou berichten. Wij
naderen nu eind januari en wij hebben nog niets vernomen. Wat is de reden
van deze vertraging? Op welke termijn kunnen wij het rapport en de adviezen
bespreken? Nu de reorganisatie van de kinderbescherming wettelijk geregeld
wordt, lijkt het ons zinnig ook op dit cruciale punt vanaf het begin die richtlijnen
te implementeren, zodat de werkunits en alles wat in de nieuwe constellatie
wordt opgestart, weten volgens welke lijnen gewerkt wordt. Naar mijn mening
is dat moment nu aangebroken.
 
 Wat de nota van wijziging betreft, sluit ik mij aan bij de opmerkingen
van de vorige spreker.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Vliet (D66):
 
 Voorzitter! Wij praten vandaag nogmaals over de reorganisatie van de raden
voor de kinderbescherming, eigenlijk min of meer over de afronding van een
proces. De nieuwe opzet moet leiden tot een meer efficiënt en effectief
werkende raad. Tijdens de discussies heeft de fractie van D66 enkele malen
haar twijfel uitgesproken over de vraag, of de nieuwe opzet niet opnieuw tot
een wat bureaucratische structuur zal leiden. Wij krijgen namelijk weer veel
lagen: één uitvoeringsorganisatie, vijf bureaus op ressortniveau
en 40 werkeenheden. Deze gevoelens van twijfel zijn nog niet helemaal verdwenen.
Wij realiseren ons echter goed dat nu eerst gewerkt moet worden met deze nieuwe
organisatie – ook inhoudelijk – om daarover een oordeel te kunnen
vellen. Wij hopen dan ook dat de tussenrapportage en de evaluatie over twee
jaar – graag nog binnen deze kabinetsperiode – anders uitwijzen.
 
 Ik moet daaraan toevoegen dat ik tijdens een tweedaagse stage vorige week
wel het gevoel heb gekregen, dat de mensen die werken bij de raad enthousiast
zijn over die reorganisatie. Dat heeft mij in ieder geval gesterkt in het
gevoel dat een en ander goed gaat lopen. Ik wil mij dan ook voorlopig scharen
achter de woorden van een van de medewerkers. Die zei: De reorganisatie is
er nu; wij zijn enthousiast; wij denken dat die goed gaat werken en nu willen
wij graag inhoudelijk aan het werk. Die woorden spraken mij zeer aan. Er moeten
immers veel werkzaamheden verricht worden.
 
 Wat de inhoudelijke kant betreft, wil ik mij graag aansluiten bij de woorden
van mevrouw De Vries. De maatschappelijke ontwikkelingen worden wel aangeroerd
in de stukken, maar inhoudelijk wordt er niet op ingegaan. Het is naar onze
mening heel belangrijk te bekijken, wat de rol van de raad voor de kinderbescherming
daarbij is, hoe de maatschappij verandert en hoe daarop ingespeeld kan worden.
 
 Het is goed dat deze reorganisatie tot stand is gekomen. Er spelen echter
nog veel meer reorganisaties in het veld. Een daarvan is het realiseren van
een bureau jeugdzorg. Als wij spreken met mensen van de raad voor de kinderbescherming,
wordt vaak aangegeven dat men graag daarin wil participeren, op welke wijze
dan ook. Men merkt echter dat men nogal op de deur moet kloppen om er een
voet tussen te kunnen krijgen. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit,
dat de raad in zoverre een buitenbeentje genoemd kan worden omdat daar wel
aangemeld wordt, een onderzoek uitgevoerd wordt maar niet de hulpverlening
zelf in kaart gebracht wordt. Ik zou de staatssecretaris willen vragen, hoe
het hiermee staat in de diverse regio's en welke visie zij in dezen heeft.
Ik heb het gevoel dat er helderheid moet komen over die rol.
 
 Tot slot sluit ik mij graag aan bij hetgeen gezegd is over de inzage van
de dossiers. De fractie van D66 heeft niet zoveel problemen met die aanwijzingen.
Wij kunnen daar goed mee leven. Wij hebben echter wel het gevoel dat helder
moet zijn, hoe het met de inzage van de dossiers zit. Ik heb het idee dat
die inzage volledig mogelijk is en dat dit ook wordt aangegeven. Het is echter
een goede zaak dat vandaag nog eens uit te spreken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Voorzitter! Vandaag praten wij over de raad voor de kinderbescherming,
een instantie die zich bezighoudt met de bescherming van kinderen die op de
een of andere manier in problemen zijn geraakt. Het is dus een orgaan met
een belangrijke taak en met grote maatschappelijke relevantie.
 
 De afronding van het wetsvoorstel tot wijziging van het BW en van enige
andere wetten in verband met de reorganisatie van de raden voor de kinderbescherming
verdient méér dan een goedkeuring bij hamerslag. Immers, met
deze wetsbehandeling wordt in de Kamer een proces afgerond dat de kamerleden,
maar zeker ook de medewerkers van de raden al heel lang heeft beziggehouden.
Het is een proces waarbij de haast onmogelijke taakopdracht gold een bezuiniging
met een kwaliteitsverbetering te combineren. Dat heeft geleid tot een geheel
nieuwe organisatorische opzet en structuur van de raad, met één
raad als duidelijke dienst van het ministerie, een ressortsgewijze directie-opzet
en uitvoerende werkeenheden. Het uiteindelijk doel is: verbeterde doorzichtigheid,
meer klantvriendelijkheid en verbetering van de kwaliteit.
 
 Staatssecretaris Kosto komt de lof toe dat hij dit proces in gang heeft
gezet en dat hij het geleid heeft langs gevaarlijke klippen en door soms wel
stormachtige discussies. Staatssecretaris Schmitz komt de eer toe dat zij
dit werk in alle rust heeft voortgezet en nu hier in wetgevingstechnisch opzicht
tot afronding brengt.
 
 Een woord van lof vind ik ook op zijn plaats aan het adres van alle medewerkers
bij de raden voor de kinderbescherming. Zij hebben lange tijd in onzekerheid
moeten verkeren over de uiteindelijke uitkomst van het proces
en zij hebben hun moeilijke werk onder dit soort verzwarende omstandigheden
onvermoeibaar voortgezet. Een compliment aan hun adres is naar mijn idee op
zijn plaats.
 
 Voor een aantal medewerkers wordt echter ook met de afronding in deze
Kamer nog niet het einde bereikt van hun periode van onzekerheid. Immers,
een 60-tal medewerkers valt nog onder de herplaatsingsregeling en voor hen
loopt het inspanningsjaar nog tot 1 juli 1996 door. Hoewel in de stukken wordt
gezegd, dat nog niet duidelijk is voor hoeveel van hen een andere functie
gevonden kan worden, lijkt het mij in ieder geval voor de staatssecretaris
mogelijk om ons nu een indicatie te geven over het verloop van dit proces
tot nu toe. Graag krijg ik dus wat meer informatie over de stand van zaken
van het herplaatsingsproces en over de manier waarop het proces op dit moment
verloopt.
 
 Gelet op het feit dat de Kamer een- en andermaal betrokken is geweest
bij en gesproken heeft over het verloop van dit reorganisatieproces en daarbij
ingestemd heeft met de uiteindelijke structuur, heb ik geen behoefte meer
aan een discussie ten principale hierover. Op een paar onderdelen wil ik echter
nog kort ingaan. Die onderdelen betreffen: de reikwijdte van de ministeriële
verantwoordelijkheid, de afstemming met de jeugdhulpverlening, het toezicht
en de klachtenprocedure.
 
 Allereerst wil ik dus iets zeggen over de reikwijdte van de ministeriële
verantwoordelijkheid. De hybride structuur met de particuliere colleges wordt
nu definitief verlaten. Dat is goed. De minister wordt geheel en al verantwoordelijkheid.
Maar wat dit in de kern inhoudt, blijft op een aantal punten onduidelijk.
De minister is vol verantwoordelijk voor de strategische beleidsvorming. Dat
is helder. Dan volgt een schemergebied als het gaat om het beheer. Daarover
moet nog worden besloten, maar de kans is dat de raad daar verantwoordelijk
voor wordt. Vervolgens lijkt zich weer een moment van helderheid voor te doen,
want in de nieuwe opzet behoudt de raad ten aanzien van de uitvoering van
de taken zijn zelfstandigheid. In de algemene maatregel van bestuur lees je
weer, dat de raad, ondanks die zelfstandigheid, toch geconfronteerd kan worden
met aanwijzingen in een concreet geval. En dat, mijnheer de voorzitter, vraagt
toch om enige verduidelijking. In welke gevallen denkt de staatssecretaris
deze bevoegdheid nodig te hebben? In hoe denkt zij die te gaan toepassen?
Zij zal namelijk informatie binnen moeten krijgen over het individuele geval.
Op dit punt krijg ik dus graag opheldering.
 
 Over de afstemming van het werk van de raad voor de kinderbescherming
met de jeugdhulpverlening heb ik in het schriftelijke gedeelte van de gedachtenwisseling
al vragen gesteld. Daarop heb ik ook een helder antwoord gekregen. De wettelijke
opdracht tot samenwerking, zo luidt het antwoord, kan op verschillende niveaus
tot stand komen. De wettelijke basis is er en de mogelijkheden zijn er. De
vraag die nu rest is of straks, bijvoorbeeld op het uitvoeringsniveau waar
de samenwerking in handen komt te liggen van de unitmanager, voldoende werk,
maar ook financiële ruimte is om die samenwerking gestalte te geven.
Zal die financiële ruimte worden gecreëerd, zodat de medewerkers
de "lucht" hebben om straks bijvoorbeeld te participeren in de nieuwe opzet
bij de bureaus voor jeugdzorg?
 
 Vervolgens kom ik te spreken over het toezicht. De colleges verdwijnen.
Dat is vanwege de wens om een heldere verantwoordelijkheidsstructuur te creëren
een goede zaak. Minder gelukkig ben ik met het feit dat hiermee ook het toezicht
op de kwaliteit van de taakuitoefening wegvalt en de zorg voor enige mate
van uniformiteit bij de concrete taakuitoefening eigenlijk niet concreet wordt
ingevuld door een ander orgaan. Ik vind het dan ook geen gelukkige zaak dat
pas na de evaluatie over twee jaar weer zal worden bekeken op welke wijze
in dit manco zal worden voorzien. Ik vraag de staatssecretaris of niet is
overwogen de inspectie jeugdhulpverlening en jeugdbescherming dit toezicht
te laten uitvoeren. Als dat is overwogen, is de vraag waarom daartoe dan niet
is besloten. Als het niet is overwogen, is de vraag waarom deze op zichzelf
toch voor de hand liggende optie niet in de beschouwingen is betrokken.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik kom toe aan de klachtenbehandeling. Ik ben
wat verrast door de nota van wijziging. Die hebben wij inderdaad pas vanmorgen
ontvangen. Ik vraag mij af waarom het nodig is om dergelijke stukken zo laat
aan de Kamer ter beschikking te stellen. Het gaat niet alleen om een technisch
onderwerp, maar ook om een inhoudelijke wijziging. Het wetsvoorstel is al
aanhangig vanaf 18 juli vorig jaar en het was al voor het kerstreces gereed
voor plenaire behandeling. Mij dunkt dat de nota van wijziging al veel eerder
had kunnen worden verstuurd.
 
 Ik heb zoveel moeite met de late toezending van deze nota van wijziging,
omdat ten opzichte van het wetsvoorstel eigenlijk de tegengestelde koers wordt
gekozen. In het wetsvoorstel werd gemeld dat de klachtenbehandeling voor de
taakstraffen aan de orde zou komen in het kader van een algemene rechtspositieregeling
taakgestraften. Nu wordt gezegd dat die weg niet gewenst is, omdat er dan
weer een aparte regeling zou komen. Tijdens de schriftelijke behandeling van
dit wetsvoorstel was natuurlijk al duidelijk dat voor een algemene rechtspositieregeling
een aparte regeling tot stand zou moeten worden gebracht.
 
 Ik heb ook om een inhoudelijke reden problemen met de keuze die nu is
gemaakt om de klachtenregeling voor de adviesactiviteiten van de raden gelijk
te laten lopen met de klachtenregeling voor de taakstraffen. Naar mijn inschatting
zijn de klachten over een taakstraf toch van een andere aard en orde dan klachten
over de advisering. Immers, bij de advisering komt het advies nog eens ter
toetsing van een rechter. Heeft de rechter echter uitgesproken dat er een
taakstraf zal worden opgelegd en ontstaan er vervolgens klachten, dan is die
klachteninstantie wel degelijk een laatste instantie. Dan zou je je kunnen
voorstellen dat de inhoudelijke toetsing van de klachten in dit verband een
andere, wellicht zwaardere zou moeten zijn dan de klachtenbehandeling ten
aanzien van de advisering. Ik vind het dan ook niet zo voor de hand liggend
en ook niet erg elegant dat er bij deze nota van wijziging op dit onderdeel
een zo cruciale wijziging wordt aangebracht.
 
 Ik kan ook nog niet helemaal inschatten in hoeverre de bij taakstraffen
geboden spoed in de behandeling van klachten wordt bereikt
door de klachtenregeling in dit wetsvoorstel. Immers, in dit voorstel heeft
de directeur een termijn van acht weken om de klacht te behandelen. Vervolgens
krijgt de klachtencommissie nog eens een periode van zes weken. Een taakstraf
strekt zich echter over het algemeen niet langer uit dan drie maanden, zodat
je met die acht en zes weken al ver over die termijn heen bent alvorens de
klacht effectief in behandeling kan worden genomen. Ik ben er dan ook nog
niet zo van overtuigd dat het spoedeisende karakter een andere opzet van de
regeling zou eisen. Dreigt nu bovendien niet – dat was ook de reden
waarom de klachtenregeling aanvankelijk niet werd uitgebreid tot de taakstraffen –
op termijn een verschil met de klachtenregeling voor de taakstraffen van jeugdigen
en de taakstraffen van volwassenen? Dat zou kunnen, maar dat zou dan inhoudelijk
op de een of andere manier gerechtvaardigd moeten zijn. Dat zou ik dan ook
graag willen zien. Ik vind het nog niet zo voor de hand liggend om deze klachtenregeling
op deze manier van toepassing te verklaren op de taakstraffen. Ik hoor graag
de opvattingen van de staatssecretaris daarover, omdat de toelichting in de
nota van wijziging noodzakelijkerwijze summier is en omdat het stuk bovendien
op een laat tijdstip bij ons is gekomen.
 
 Ik kom nog even te spreken over een ander aspect van de klachtenbehandeling.
Het aantal officiële klachten blijft gelukkig beperkt. Toch blijven ons
signalen bereiken over een slechte kwaliteit van raadsrapporten. Vooringenomenheid,
partijdigheid en soms niet optreden zijn de meest voorkomende klachten. De
vraag is of de nieuwe klachtenregeling met inderdaad een verruimde klachtgrond
voldoende ruim is om ook aan deze klachten een gewillig oor te bieden. Inhoudelijke
bezwaren kunnen immers niet worden beoordeeld ingevolge de huidige klachtenregeling.
Ook wanneer er bijvoorbeeld externe deskundigen zijn ingeschakeld, valt er
over hun gedrag en hun advies niet te klagen. Ik breng dit zo te berde, omdat
ik denk dat een adequate klachtmogelijkheid met name de acceptatie van het
raadsadvies zal vergroten. Ook de kwaliteit van het werk kan door de zuiverende
en kritische zelfbeschouwing van het klachtrecht toenemen. Bovendien zal de
behoefte aan contra-expertise in de procedures, waarvoor wij in deze Kamer
bij amendement de ruimte hebben gecreëerd, afnemen. Dat zal, als het
advies eenmaal tot stand is gebracht, leiden tot een snellere afwikkeling
van de procedure en dus tot een ontlasting van de rechterlijke macht.
 
 Voorzitter! Ik kom tot een afronding. Het zal duidelijk zijn dat de CDA-fractie
kan instemmen met het voorliggende wetsvoorstel. Zij is blij dat het proces
van reorganisatie eindelijk tot afronding kan komen en dat het werk weer normaal
op gang kan komen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Schmitz:
 
 Voorzitter! Ik dank de Kamer voor haar duidelijke steun voor dit wetsvoorstel.
Zoals eigenlijk alle sprekers gezegd hebben, is het het slot van een proces
dat al heel lang gaande is. Ik ben ook blij dat er zo positief op dat proces
is ingespeeld. Ik besef namelijk dat het van de mensen die jarenlang in die
structuur hebben gewerkt, heel wat vraagt om hier nu gemotiveerd mee om te
gaan. Mevrouw Van Vliet heeft gemeld dat zij zelf heeft geconstateerd dat
de mensen enthousiast zijn. Ik ben daar blij om, omdat wij nu een nog betere
impuls kunnen geven aan de kwaliteitsverbetering. Ik ben het met mevrouw Soutendijk
eens dat het een heel karwei was om tegemoet te komen aan de twee redeneringen
die hierachter zaten, namelijk èn kwaliteitsverbetering èn bezuinigingen.
Ik ben zelf heel positief gestemd over de wijze waarop men aan dat proces
invulling heeft gegeven.
 
 Ik denk dat het goed is om thans de onderscheiden vragen te beantwoorden.
Wij moeten nog even bezien hoe wij er op het punt van aanwijzing en klachtrecht
met elkaar kunnen uitkomen. Het lijkt mij namelijk dat dit goed is geweest.
Ik heb inderdaad kunnen doorwerken op basis van datgene wat al door de heer
Kosto was ingezet. Het is goed om in te zien dat het een heel langjarig proces
is geweest. Mevrouw Soutendijk kan ik zeggen dat ik het ook niet zo erg elegant
vond dat er na zo'n lang proces werkelijk op het allerlaatste moment nog een
wijziging werd voorgesteld. Ik kom hier straks nog even inhoudelijk op terug.
 
 Het werk van de raad voor de kinderbescherming is inderdaad uitermate
gevoelig voor tal van mensen. Er zijn vaak zeer uiteenlopende belangen aan
de orde. Het lijkt mij dat wij het er allen over eens zijn dat er dus grote
zorgvuldigheid is geboden. Ook is het geboden om daarbij de maatschappelijke
ontwikkelingen in beeld te houden.
 
 Er is gevraagd hoe het toezicht op de raad voor de kinderbescherming zal
verlopen en hoe er naar buiten toe verslag wordt uitgebracht van de ontwikkelingen.
Hierbij komt ook de relatie met alles wat in beweging is in het kader van
de regie in de jeugdzorg, in beeld. Mevrouw Vliegenthart heeft uitdrukkelijk
gevraagd naar de verslagleggingsverplichting. In de nieuwe opzet wordt die
iets anders, omdat de raad een dienst is van het ministerie van Justitie.
Ik ben het wel graag met mevrouw Vliegenthart eens dat wij zoveel mogelijk
openbaar moeten maken in verband met de belangen die mensen hebben. Ik zeg
graag toe dat wij de verslagleggingsverplichting zullen nakomen. Dat zal via
het ministerie gaan. Daarbij zal ook aangesloten worden bij de hele cyclus
van de indiening van een jaarplan tot en met het jaarverslag waarin men kan
zien wat er terechtgekomen is van al onze voornemens. Het is natuurlijk niet
de oude structuur van verslaglegging, maar er zal zonder meer jaarlijks verslag
worden uitgebracht. Dat lijkt mij correct.
 
 Hoe zit het met het toezicht op de uitvoering van de taken door de raad?
Mevrouw Soutendijk vroeg of je wat dat betreft niet kunt aansluiten bij de
inspectie voor de jeugdhulpverlening. De nieuwe dienst preventie jeugdbescherming
en reclassering van het ministerie van Justitie is momenteel bezig met het
opzetten van een kwaliteitstoetsingssysteem, juist met het oog op de toetsing
van en het toezicht op de kwaliteit. Om praktische redenen hebben wij niet
gekozen voor aansluiting van het toezicht bij de inspectie voor de jeugdhulpverlening.
Die inspectie valt namelijk primair onder het ministerie van VWS. Wij zijn
van mening dat de weg via Justitie een meer directe is. Daarnaast valt de
raad voor de kinderbescherming ook niet onder de Wet op de jeugdhulpverlening.
Het toezicht op de kwaliteit en de uitvoering van de taken loopt dus via de dienst preventie jeugdbescherming en reclassering van het ministerie
van Justitie.
 
 Met het oog op de aanwijzingen, de richtlijnen, is gevraagd of een AMvB
niet sterker is, vooral kijkende naar de mensen die erbij zijn betrokken en
die een en ander duidelijk in beeld moet worden gebracht. De bindende kracht
van een aanwijzing en die van een AMvB zijn gelijk. Slechts in wat zwaarder
wegende zaken wordt van deze mogelijkheden gebruik gemaakt. In de nota naar
aanleiding van het verslag staat weliswaar dat een aanwijzing een wat flexibeler
instrument is, maar het is niet zo dat een AMvB wat mij betreft absoluut niet
kan. Er is slechts sprake van een keuze. De Kamer vindt het essentieel dat
een en ander bekend wordt gemaakt. Mevrouw Vliegenthart sprak wat dat betreft
over het publiceren, zodat men weet waar men aan toe is. Wat dat aangaat,
kunnen wij heel wel een vorm vinden, bij zwaarder wegende zaken dus, om via
een aanwijzing bekendheid aan een en ander te geven. Ik kom straks op het
onderdeel klachtrecht terug, maar in de stukken is al toegezegd dat eind 1996
een tussenbericht ter zake zal verschijnen. Een aantal zaken kan namelijk
niet wachten tot de evaluatie over twee jaar. Dat ben ik met de Kamer eens.
Die evaluatie verschijnt overigens nog binnen deze kabinetsperiode. Dat zeg
ik D66 graag toe, want ik vind dat een redelijk verlangen. Het lijkt mij dus
goed dat wij het wat dit betreft met de aanwijzing doen, zoals is voorgesteld,
maar dat wij op dit aspect terugkomen in het tussenbericht. Dan zullen wij
aangeven of het heeft gewerkt, ook als het gaat om de bekendheid naar de betrokkenen
toe. Op die manier kan het volgens mij goed werken, maar het is dus niet zo
dat een AMvB wat mij betreft echt niet kan. Wij denken dat het op deze manier
dezelfde kracht heeft. Er zal uitdrukkelijk invulling worden gegeven aan het
aspect van bekendheid.
 
 Er is voorts concreet gevraagd hoe het staat met het rapport van de commissie-Dekker
over de richtlijnen voor onderzoeken van externe deskundigen. Op dit punt
is sprake geweest van een vertraging. De feitelijke stand van zaken is de
volgende: het rapport is thans uit, terwijl er ook al reacties zijn ontvangen.
Ik zeg de Kamer toe dat zij het rapport en ons standpunt erover over ongeveer
een maand krijgt, want die tijd hebben wij nog nodig om ons standpunt te formuleren.
 
 Dan het klachtrecht. De Kamer heeft een aantal aspecten daarvan aan de
orde gesteld. Mevrouw Vliegenthart vroeg waarom op dat punt geen harmonisatie
plaatsvindt. Zij wees in dat verband op de jeugdhulpverlening, de kinderbescherming
en de jeugdinrichtingen. Moet je wat dat betreft niet eens verder kijken?
Ik vind dat een goede gedachte. Er kan weliswaar een onderscheid worden gemaakt
als het gaat om de vraag of sprake is van een jeugdinrichting of de kinderbescherming,
maar ik vind het een goede zaak als eens wat integraler naar de verschillende
klachtregelingen wordt gekeken. Ik vind dat heel zinvol. Ik zeg dat bij dezen
toe.
 
 Via het klachtrecht komen signalen over wat zich in de samenleving afspeelt
en over de manier waarop mensen reageren op de rol die de overheid speelt
en de vraag of zij daarin al dan niet te kort schiet. Bij klachtrecht gaat
het overigens ook heel duidelijk om bejegeningskwesties, dus om de wijze waarop
wij eigenlijk met elkaar omgaan.
 
 Ik moet het mevrouw Soutendijk toegeven dat het niet echt elegant is dat
het punt van de taakstraffen nog op het laatste moment is ingebracht in het
wetsvoorstel. Wij hebben al eerder in de stukken betoogd dat het eigenlijk
niet nodig is om hiervoor met een aparte regeling te komen. Snelheid is ook
geboden en in dat opzicht menen wij dat wat wij ter zake beogen, heel wel
haalbaar is.
 
 Mevrouw Vliegenthart en mevrouw Soutendijk hebben gevraagd of ten aanzien
van klachtrecht en taakstraffen voor jeugdigen en volwassenen niet een soort
van horizontale lijn getrokken worden. Het lijkt mij verstandig om te handelen
conform het thans voorliggende voorstel op dat punt, waarna ook het aspect
waarop zij doelen zeer specifiek betrokken kan worden bij het tussenbericht.
Ik kan nog niet helemaal overzien hoeveel tijd ermee gemoeid zal zijn om integraal
te kijken naar de klachtenregeling op dat brede terrein. Ik kan de Kamer daarover
wel tussentijds berichten. Wellicht is er dan meer informatie ten aanzien
van de vraag of er wat meer harmonisatie mogelijk is. Het zou toch wel een
goede zaak zijn als wij niet al te veel regelingen naast elkaar hadden en
wij in ieder geval een hoofdlijn in het klachtrecht hadden. Dan kan men er
ook beter mee bekend raken, zo lijkt mij.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Ik ben het met de staatssecretaris eens dat het beter is iets te hebben
in plaats van niets. Ik ben dus wel geneigd om haar voorstel te volgen om
dit nu maar te accepteren en vervolgens nog eens inhoudelijk naar de regeling
te kijken. Echter, ik zou het tijdstip waarop dat laatste gebeurt, iets willen
vervroegen. Ik zou het willen koppelen aan het verschijnen van het klachtrecht
voor volwassenen. Ik verzoek de staatssecretaris om alsdan een vergelijking
te maken met datgene wat het klachtrecht voor de raden voor de kinderbescherming
bij taakstraffen inhoudt. In de Kamer of in een algemeen overleg kan er dan
verder over worden gediscussieerd, teneinde de verschillen op een rijtje te
kunnen zetten en meer duidelijkheid te krijgen wat betreft de termijnen binnen
het algemene klachtrecht. Bij laatstgenoemd klachtrecht wordt een termijn
gehanteerd van 14 weken, terwijl een taakstraf voor jeugdigen korter is dan
die 14 weken. Dus ik denk dat het heel vaak als mosterd na de maaltijd zal
komen. Ofwel de taakstraf moet opgeschort worden, hetgeen echter geen interessante
optie is aangezien er voor jeugdigen een lik-op-stukbeleid is afgesproken,
waarbij het de bedoeling is zo snel mogelijk te straffen. Er is dus een aantal
knelpunten. Kortom, op het moment waarop de regeling inzake de taakstraffen
voor volwassenen er is, zou ik graag van de staatssecretaris een stuk ontvangen
op basis waarvan wij kunnen discussiëren.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Schmitz:
 
 Ik vind dat een heel reële benadering. Zelfs al zou ik het nu niet
toezeggen, dan zal vanzelf de vraag opkomen naar het effect in het kader van
de kinderbescherming. Ik ben graag bereid uit te zoeken in hoeverre een koppeling
mogelijk is met de onderscheiden aspecten, opdat de Kamer er een nader oordeel
over kan vellen.
 
 Vervolgens ga ik in op de relatie tussen de raad voor de kinderbescherming
en de ministeriële verantwoordelijkheid en beleidsvorming,
waarover alle woordvoerders hebben gesproken. Bij alle reorganisaties in het
laatste decennium is de theorie steeds dat er sprake is van een keurige scheiding
tussen beleid en uitvoering. Ik ben er al veel langer een uitdrukkelijk voorstander
van dat het een tweerichtingenverkeer is, overigens onder handhaving van heldere
verantwoordelijkheidslijnen. Op het ministerie zal dus de strategische beleidsvorming
wel degelijk ontwikkeld worden. Dat kan echter niet zonder de signalen van
en het overleg met de mensen die het werk in de praktijk verrichten. In die
zin is het van belang dat wij elkaar over en weer beïnvloeden. Formeel
vindt de strategische beleidsvorming op het ministerie plaats, maar het heeft
daarvoor wel de informatie nodig van de uitvoerende dienst. In mijn ogen moet
dat een essentiële samenwerking worden, wil die beleidsvorming uitdrukkelijk
stoelen op de praktijk en de maatschappelijke ontwikkelingen, die over het
algemeen eerder bij de raden voor de kinderbescherming zijn waar te nemen
dan op een ministerie.
 
 Het is misschien goed om op dat punt nog even door te praten. Mevrouw
De Vries heeft met name gevraagd hoe er wordt omgegaan met de deskundigheidsbevordering.
Zij heeft ook gewezen op mensen met veel kinderen en andere culturele achtergronden.
Wij hebben een heel programma voor die deskundigheidsbevordering. Voor een
deel is dit al achter de rug, voor een deel komt dit nog in beeld. Er zijn
voor alle werkeenheden uren ter beschikking gekomen voor de deskundigheidsbevordering
van gedragsdeskundigen etcetera. De unitmanagers hebben al een opleiding ontvangen.
Wij maken daarbij onderscheid tussen nieuwe en meer ervaren raadsmedewerkers.
De nieuwe raadsmedewerkers hebben in het afgelopen jaar al een basiscursus
gehad. Er is wat geëxperimenteerd om te kijken welke aspecten hier in
elk geval in mee moeten worden genomen. Dat wordt op dit moment geëvalueerd.
Voor meer ervaren raadsmedewerkers zijn wij ook met een verdiepingscursus
bezig in het kader van een bedrijfsopleiding jeugdbescherming. Ik denk dat
wij op die manier de deskundigheidsbevordering heel fundamenteel in beeld
brengen en ook moeten blijven brengen. In mijn ogen is het bij een dergelijke
werksoort ook niet mogelijk dat je een cursus volgt en dan later de praktijk
ingaat. Het is meer een voortdurend proces omdat er in de gedragswetenschappen
ook voortdurend ontwikkelingen zijn.
 
 Ik kom nu te spreken over de relatie tussen de raad voor de kinderbescherming
en alle andere organisaties en instellingen in het kader van de jeugdzorg,
met name de rol van de raad in het nieuwe bureau jeugdzorg. In het kader van
de stuurgroep Regie in de jeugdzorg waar mevrouw Terpstra en ik in samenwerken,
veelal ook samen met mevrouw Netelenbos, proberen wij al deze aspecten zo
goed mogelijk in beeld te krijgen. Er is een aantal maanden geleden op dat
punt een projectgroep gestart. Deze is heel bezielend bezig onder leiding
van het oud-kamerlid de heer Lankhorst. Deze werkgroep is uitdrukkelijk aan
het kijken naar de toegangsfunctie tot de jeugdzorg. Daarin wordt ook de jeugdbescherming
en de raad voor de kinderbescherming betrokken. De projectgroep is nog niet
klaar met het werk. Zij zal op afzienbare termijn aan de stuurgroep rapporteren.
Ik zeg de Kamer graag toe dat zij die informatie zal krijgen, omdat naar mijn
mening de onderlinge relaties uitdrukkelijk van belang zijn. Overigens verschillen
de ontwikkelingen in de onderscheiden regio's nog wel eens. Dat kun je ook
zien als je hier en daar in het land op bezoek gaat. Er zijn nu eenmaal regio's
die elkaar veel sneller vinden dan andere. Mijn ervaring is dat het bevruchtend
werkt als een regio vooroploopt en dat dat proces juist vanwege de toenemende
onderlinge contacten snel verder gaat.
 
 Er is nog gevraagd naar de concrete stand van zaken met betrekking tot
de reorganisatie. Er waren nog 60 herplaatsingskandidaten. Ik heb de informatie
gekregen dat voor ongeveer 25 medewerkers inmiddels elders een arbeidsplaats
gevonden is en dat voor 35 nog niet herplaatste medewerkers thans wordt gewerkt
in het kader van het MD-beleid. Ik ga overigens volgende week uitdrukkelijk
praten met het bureau van de raad voor de kinderbescherming in Utrecht. Ik
zal op dat punt nog naar de allerlaatste stand van zaken informeren.
 
 Voorzitter! Samenvattend ben ik dankbaar voor de steun van de Kamer. Ik
denk dat het een goed proces is. Het is al geruime tijd geleden ingezet, maar
hieraan is ook uitdrukkelijk handen en voeten gegeven door alle betrokkenen
bij de kinderbescherming. Wij willen dat graag in die zin vervolgen en hen
graag de stimulans geven dat de Kamer daar van harte achter staat.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor haar beantwoording. Zij is
de Kamer daarin tegemoetgekomen. Het is goed dat er op het punt van het toezicht
een verslag komt. Op basis daarvan kunnen wij discussiëren over de wijze
waarop dat in de toekomst geregeld moet worden. Ik kan ermee instemmen dat
niet voor de weg via de inspectie is gekozen. De staatssecretaris heeft aangegeven
op welke wijze het departement dit zal regelen. Wij zullen dat punt in de
loop der tijd wel in de gaten moeten houden, want de inspectie heeft juist
de taak om toe te zien op de uitvoeringsprocessen van andere instellingen
van jeugdhulpverlening en -bescherming. De inspectie heeft daar veel ervaring
mee en dat kan een meerwaarde zijn voor het uitvoerend werk bij de raden.
 
 Wat de richtlijnen en de status betreft, ben ik het eens met de staatssecretaris
dat de binding die uitgaat van een aanwijzing of van een AMvB hetzelfde is.
Een uitvoeringsinstantie is gedwongen om daaraan gevolg te geven. Het ging
mij echter om de kenbaarheid. Ik ben de staatssecretaris erkentelijk dat zij
wil bevorderen dat aan dat aspect, ook als voor aanwijzing wordt gekozen,
aandacht wordt besteed. Het gaat mij niet alleen om de kwestie van het inzagerecht,
maar ook om de criteria waaraan de onderzoeken moeten voldoen: de rapportages,
de inschakeling van externe deskundigen en de dossiervorming, inclusief inzage.
Het is voor die vier aspecten van belang dat de betrokkenen helderheid hebben
over de wijze waarop het werk precies gedaan moet worden. Als dat in een brochure
helder gemaakt kan worden, is mij dat best.
 
 Ik kan instemmen met de uitgestippelde lijn voor de klachtenregeling.
Een verdere harmonisatie moet worden bezien. Ik ben het eens met
het voorstel van mevrouw Soutendijk om op korte termijn te bekijken op welke
wijze de taakstraffen goed geregeld kunnen worden. Wij moeten er op basis
van een pragmatische benadering uit kunnen komen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw J.M. de Vries (VVD):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor haar beantwoording. Zij is
uitgebreid ingegaan op de deskundigheidsbevordering van de raad in gereorganiseerde
vorm nu en later.
 
 Ik kan mij vinden in het tussenvoorstel van mevrouw Soutendijk over de
klachtenregeling. Wij zullen daarop terugkomen als het klachtrecht voor volwassenen
het licht heeft gezien.
 
 De staatssecretaris is helder geweest over de commissie-Dekker. Ik vind
het nog steeds jammer dat het er een halfjaar wordt uitgetrokken voor advisering.
Ik kreeg van sommige cliëntenorganisaties het idee dat zij het zelf al
hadden bedacht. De commissie had dus sneller kunnen adviseren.
 
 De eenheid van werken ten aanzien van dossiers, verslaggeving en de controle
daarop door het ministerie is buitengewoon belangrijk. Op grond van het tussenbericht
zullen wij daarop nog terugkomen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Voorzitter! Ook ik dank de staatssecretaris voor haar antwoorden. Ik wil
over een drietal punten nog een opmerking maken.
 
 Ik begin met mijn vraag over de aanwijzing die betrekking zou kunnen hebben
op het specifieke geval. Ik blijf dat intrigerend vinden. Er wordt gesproken
over zelfstandigheid in de uitvoering, terwijl de minister de mogelijkheid
behoudt, een aanwijzing in het concrete geval te geven. Waarom is dat nodig
en hoe moet ik mij dat voorstellen? Ik hoor graag de uiteenzetting van de
staatssecretaris.
 
 Een cruciaal punt is het toezicht. De staatssecretaris heeft beargumenteerd
waarom het toezicht niet in handen behoeft te worden gelegd van de inspectie
jeugdhulpverlening en jeugdbescherming. Hoewel ik gelukkig ben met het feit
dat door de directie preventie en jeugdbescherming een dergelijk instrument
ter toetsing van de kwaliteit wordt ontwikkeld, hecht ik zeer aan de werkwijze
en de ervaring die de inspectie jeugdhulpverlening en jeugdbescherming de
afgelopen jaren heeft opgedaan en die zij ook uitdraagt.
 
 Ik moet met mevrouw Vliegenthart constateren dat met name de inspectie
over ervaring en deskundigheid beschikt om uitvoeringsprocessen te meten en
van kwaliteitsoordelen te voorzien. Ik hecht sterk aan een nadere argumentatie
voor het al dan niet inschakelen van die inspectie. Zou dat op niet al te
lange termijn kunnen gebeuren? Wij zouden die discussie dan opnieuw kunnen
voeren. Ik zou die discussie willen combineren met een uiteenzetting van de
staatssecretaris over de inhoud en de opzet van het toetsingsinstrument van
de kwaliteit zoals zij dat met haar directie heeft ontwikkeld. Misschien wil
zij dat afzetten tegen de mogelijkheden en de kwaliteit die de inspectie kan
bieden. Wij kunnen dan door het afwegen van argumenten bepalen of het instrument
van de staatssecretaris voldoende is en dat de toegevoegde waarde van de inspectie
niet nodig is. Wij hebben die afweging dan wel kunnen maken op basis van argumenten.
 
 De staatssecretaris vertelt nu alleen dat er een instrument ter toetsing
van de kwaliteit wordt ontwikkeld. Ik begrijp dat dit instrument nog niet
klaar is. Ik wil dat instrument graag vergelijken met hetgeen de inspectie
zou kunnen bieden op dit punt. Wij kunnen dan gemotiveerd kiezen voor het
kwaliteitsinstrument van de staatssecretaris als het inderdaad wordt zoals
zij schetste, namelijk evenwaardig. Het argument om de inspectie niet in te
schakelen, namelijk omdat de inspectie valt onder het ministerie van VWS,
vind ik geen goed argument. Dat zou ook gezegd kunnen worden van justitiële
inrichtingen, hoewel zij onder het departement van Justitie vallen. Het argument
dat de inspectie niet valt onder de werking van de Wet op de jeugdhulpverlening
kan ik met de beste wil van de wereld niet invoelen. Ik vind dat geen echte
argumenten. Ik kies voor inhoudelijke gronden.
 
 Mijn volgende opmerking betreft het klachtrecht. Wij hebben daarover een
heldere afspraak gemaakt, waardoor wij op korte termijn een vergelijking kunnen
maken tussen de klachtenregeling voor volwassenen die een taakstraf opgelegd
krijgen en die voor jeugdigen die een taakstraf opgelegd krijgen. Wij kunnen
in de Kamer daarover dan discussiëren.
 
 Ik wil besluiten met een opmerking over een ander aspect van het klachtrecht.
Ik begrijp nog altijd niet goed dat de staatssecretaris zo vasthoudt aan een
beperking van het klachtrecht tot de gedragingen van medewerkers. Waarom biedt
zij niet de opening inhoudelijke klachten daarover te kunnen indienen? Ik
denk namelijk dat door die weg open te stellen de aanvaarding van adviezen
van de raad voor de kinderbescherming groter zal worden voor betrokkenen.
Bovendien kan het de kwaliteit van de adviezen ten goede komen. Ik ben er
dus nog steeds niet van overtuigd dat de regeling niet nog iets verder opgerekt
kan worden, hoewel zij al is opgerekt van "bejegening" naar "gedragingen".
 
 Ik heb ook nog een vraag gesteld over het klachtrecht in verband met adviezen
die door externe deskundigen aan de raad worden gegeven als onderbouwing van
adviezen die zij zelf opstellen. Ik begrijp natuurlijk wel dat het een onderdeel
is van het standpunt over het advies van de commissie-Dekker. Ik wil specifiek
aandacht vragen voor het feit dat ook dat punt een knelpunt is dat wellicht
straks bij het standpunt van de staatssecretaris over het rapport van de commissie-Dekker
wordt betrokken. Ik blijf zitten met het feit dat externe deskundigen die
ingeschakeld worden, vaak vanwege de kwaliteitsimpuls waar wij hier om hebben
gevraagd, adviezen kunnen uitbrengen waarover via de normale weg van het klachtrecht
niet geklaagd kan worden. Dat vind ik een tekortkoming, naast vele andere
problemen die aan het inschakelen van externe deskundigen verbonden zijn en
waarover de commissie-Dekker ongetwijfeld interessante dingen zal zeggen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Schmitz:
 
 Voorzitter! Ik zal graag nog op een paar punten ingaan. Overigens vind
ik het altijd aardig om over jeugdzorg en jeugdbescherming met de Kamer te
discussiëren, omdat er tijdens het debat altijd nog weer een nieuw gezichtspunt
naar voren komt. 
 
 Aan mevrouw Soutendijk zeg ik toe dat wij bij de reactie op het rapport
van de commissie-Dekker het onderwerp van klachtrecht bij externe deskundigheidsadvisering
zullen meenemen. Overigens heeft mevrouw De Vries gelijk dat een en ander
vrij lang duurt, maar ik zeg toe dat wij binnen een maand nu de adviezen binnen
zijn, met een eigen reactie zullen komen.
 
 Mevrouw Soutendijk stelt dat het klachtrecht al wat opgerekt is van bejegening
naar gedraging en dat het eigenlijk ook over de inhoud zou moeten gaan. Ik
kan dit niet helemaal overzien, want als je over de inhoud praat kom je al
gauw bij de rechter terecht. Maar ik vind dit minstens een onderwerp van discussie.
Als wij eens in bredere zin over het klachtrecht praten, in het kader van
mijn toezegging aan mevrouw Vliegenthart dat wij een en ander bij de harmonisatie
integraal zullen bekijken, zullen wij minstens nog eens op een rij zetten
welke redenen ervoor of ertegen zijn. Dat kan, lijkt mij, de discussie bevorderen.
 
 Ik heb als trefwoord iets oneerbiedigs opgeschreven dat betrekking heeft
op mevrouw Vliegenthart en mevrouw Soutendijk. Bij mevrouw Vliegenthart heb
ik "achterhoofd" staan en bij mevrouw Soutendijk heb ik toegevoegd: "achterhoofd
naar voren halen". Daarmee doelde ik op de relatie in het kader van het toezicht
en de werkwijze van de inspectie jeugdhulpverlening. Ik heb natuurlijk niet
willen zeggen dat de inspectie jeugdhulpverlening en de ervaringsgegevens
die men daar heeft, niet buitengewoon waardevol zouden kunnen zijn. Ik besefte
ook wel dat ik een enigszins verkokerd antwoord gaf, terwijl wij in de regie
in de jeugdzorg nu juist proberen om de scheidslijnen te doorbreken. Aan de
andere kant is het misschien net te vroeg om zo veel verder te gaan. Volgens
mevrouw Vliegenthart moeten wij de gedachte in het achterhoofd houden om op
langere termijn te bezien of de relatie wat nauwer kan worden gelegd. Ik vind
überhaupt dat wij in de samenwerking tussen de ministeries van Justitie
en VWS nog wat stappen voorwaarts kunnen zetten, en daarbij is het voortschrijdende
proces van regie in de jeugdzorg van essentieel belang.
 
 Mevrouw Soutendijk heeft voorgesteld om bij de inhoudelijke discussie
over het kwaliteitstoetsingssysteem de voor- en nadelen van de medewerking
van de onderscheiden betrokkenen op een rij te zetten, ook die van de inspectie
jeugdhulpverlening. Daar wil ik zeker "ja" op zeggen, omdat wij het ook volgens
mij primair over de inhoud moeten hebben. Dat is nu precies wat mij in de
discussie met de Kamer altijd aanspreekt, namelijk dat het echt over de inhoud
gaat.
 
 Voorzitter! Ik meen dat ik alle onderwerpen heb behandeld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Ik ben nog steeds benieuwd naar de aanwijzing in het individuele geval.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Schmitz:
 
 U hebt gelijk. Ik heb al gezegd dat wij dit aspect in het tussenbericht
moeten meenemen. Aanwijzen in concrete gevallen zal slechts bij hoge uitzondering
gebeuren, denk ik; dan moet er wel iets ernstig mis zijn. Het zou bijvoorbeeld
kunnen gaan om een aanwijzing tot het doen van een verzoek aan de rechter.
Dat zou natuurlijk niet nodig moeten zijn, maar dat is waar ik aan denk. Voor
het overige stel ik voor om dit mee te nemen in het tussenbericht.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Wilt u daarin dan ook opnemen hoe u eraan komt, dat u in een individueel
geval een aanwijzing moet geven?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Schmitz:
 
 Mag de praktijk dat gaan uitwijzen?
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt, na goedkeuring van de onderdelen, zonder stemming
aangenomen.
 
 
 
 
 
 Sluiting 14.50 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-44-3392-3400.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl