Behandeling van:  - het wetsvoorstel Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het ouderschapsverlof (24869)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1996-1997, pag. 1581-1584

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

10-07-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

nr. 34, pagina 1581-1584

24-06-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24869Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek in verband met de positiebepaling van de Open Universiteit binnen het hoger onderwijs en wijziging van de bestuursorganisatie (25161)Pagina 1569-1571
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 in verband met het opnemen van een vrijstellingsmogelijkheid voor bepaalde uitkeringen tot bestrijding van onderhoudskosten van thuiswonende gehandicapte kinderen (25322)Pagina 1569-1569
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden en overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmee verband houdende wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen (Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden) (23445); - Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing ten aanzien van geestelijk gestoorde delinquenten (24256)Pagina 1584-1594
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het ouderschapsverlof (24869)Pagina 1581-1584
Presentie en opening (dinsdag 24 juni 1997)Pagina 1569-1569
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden en overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmee verband houdende wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen (Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden) (23445); - Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing ten aanzien van geestelijk gestoorde delinquenten (24256)Pagina 1571-1581
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 24 juni 1997)Pagina 1595-1596
Lijst van besluiten (dinsdag 24 juni 1997)Pagina 1594-1595

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking
tot het ouderschapsverlof (24869).De beraadslaging wordt geopend.De heer Heijne Makkreel (VVD):Voorzitter! Mijn fractie kan zich met de bedoeling van dit voorstel wel
verenigen. Daarover wil ik het dan ook niet meer hebben. Wij hebben wat problemen
met de vormgeving. Daarover ging onze bijdrage aan het voorlopig verslag en
aan het verslag en daarover wil ik nu nogmaals iets zeggen. Het spijt mij
daaraan te moeten toevoegen dat dit wellicht een beetje een discussie op de
vierkante centimeter wordt, maar dat kan nu eenmaal niet anders. Ik behandel
de nota naar aanleiding van het verslag in omgekeerde volgorde.De laatste alinea betreft onze opmerking dat de afwijkingsmogelijkheid
van een deel van artikel 644 nogal restrictief geformuleerd is. Wij vroegen
in het voorlopig verslag waarom in het achtste lid van artikel 644 geen afwijking
ten gunste van de werknemer wordt opengelaten. Daarop werd geantwoord, kort
gezegd, dat dit wel de bedoeling is. Dus vroegen wij in het verslag waarom
dat er dan niet staat. Daarop wordt nu geantwoord met de mededeling, weer
samengevat, dat de voorgestelde formulering her en der gebruikt
wordt om het driekwart dwingend karakter tot uiting te brengen. Dat is helemaal
bezijden het punt waarom het gaat, namelijk dat deze bepaling onnodig voor
werkgever en werknemer in gelijke mate geldt. Dat het driekwart dwingend karakter
adequaat tot uiting wordt gebracht, hebben wij nimmer in twijfel getrokken.
In de memorie van antwoord werd nog een beroep gedaan op de omstandigheid
dat artikel 645 toch ook duidelijk maakt dat ten gunste van de werknemer altijd
mag worden afgeweken. Maar dat werkt averechts, omdat artikel 645 heel uitdrukkelijk
alleen van toepassing is op die onderdelen van artikel 644 die niet door het
achtste lid van artikel 644 zelf worden bestreken. Die vergelijking leidt
dus eerder tot de a contrario-conclusie dat het achtste lid van artikel 644
kennelijk beoogt om afwijkingen ten gunste van de werknemer, anders dan bij
CAO of PBO-regeling, evenzeer uit te sluiten als die ten gunste van de werkgever.De nota naar aanleiding van het verslag zegt nog dat niet is gebleken
dat de voorgestelde formulering tot misverstand kan leiden. Als we daarvan
maken dat het in de praktijk niet tot problemen zal leiden, wil ik dat best
geloven, want als een werkgever ten gunste van zijn werknemers van deze voorschriften
afwijkt, zal vermoedelijk niemand op het idee komen om daarover moeilijkheden
te maken. Partijen kunnen immers zelfs van het meest dwingende recht afwijken,
zolang ze zich daar beiden aan houden. Maar dat is onvoldoende. De wet dient
in goed Nederlands tot uiting te brengen wat er bedoeld wordt en aan die eis
voldoet deze bepaling niet. Lezing van de wet kan alleen maar tot de conclusie
leiden dat van de door het achtste lid van artikel 644 bestreken bepalingen,
behalve bij CAO of PBO-regeling, niet mag worden afgeweken, ook niet ten gunste
van de werknemer. Als we het erover eens zijn dat het ten gunste van de werknemer
wel moet kunnen, deugt die bepaling dus niet. De woorden "anders dan ten gunste
van de werknemer" hadden ook in het achtste lid van artikel 644 moeten worden
opgenomen.Voorzitter! Ik kom tot de tweede alinea van de nota naar aanleiding van
het verslag. Ik ben me bewust dat op dit punt discussie mogelijk is. Hoewel
Van Dale in de nota niet geheel correct wordt geciteerd, zal ik over dit punt
verder niet zeuren en mijn bezwaar intrekken.Daarmee ben ik dus aangeland bij de eerste alinea. Ik moet bekennen dat
de eerste lezing daarvan bij mij leidde tot een mengsel van lichte razernij
en wanhoop. Ik citeer de nota, waar na de veronderstelling dat wij niet goed
gelezen hebben, gezegd wordt: "In artikel II, onder A, is immers geen sprake
van de constructie 'X, Y en Z voorzover A' maar: X, Y en Z voorzover Y en
Z betrekking hebben op X." Ik kan slechts constateren dat degene die dit opgeschreven
heeft, kennelijk het minimale abstractievermogen mist dat nodig is om te zien
dat hier tweemaal precies hetzelfde staat, met dien verstande dat de tweede
maal de voorwaarde A is uitgeschreven. Het spijt mij dit te moeten zeggen
en het verbaast mij onder deze enormiteit de handtekeningen van drie ministers
aan te treffen. Waren die ook niet in staat dat te zien of hebben zij ongezien
getekend wat hun werd voorgelegd?Door het uitschrijven verandert de grammaticale functie van de voorwaarde
niet. De nota veronderstelt kennelijk dat dat wel zo is. In wezen wordt als
volgt geredeneerd: uit de tekst blijkt dat de voorwaarde niet van toepassing
kan zijn op artikel 644 en dus is hij dat ook grammaticaal niet. Die redenering
deugt niet. Het is niet waar dat een uitspraak weer goed is, als de grammaticaal
correcte uitleg zo onzinnig is dat iedereen wel begrijpt dat dat niet bedoeld
wordt. Dat de voorwaarde in het onderhavige geval logisch alleen van toepassing
kan zijn op Y en Z en niet op X, staat buiten de discussie. Ons bezwaar was
juist dat er een conflict bestond tussen het logische en het grammaticale
bereik van de voorwaarde.Woordvolgorde is belangrijk voor de betekenis van een zin. Gisteravond,
voor ik deze tekst ging uitwerken, werd door de radio omgeroepen: er rijden
alleen stoptreinen in de omgeving van Utrecht en Amersfoort. Dat betekent
letterlijk genomen, dat er in het hele land geen stoptreinen reden, behalve
bij Utrecht en Amersfoort, terwijl over andere treinsoorten niets gezegd wordt.
De bedoeling was ongetwijfeld om mee te delen dat in de buurt van Utrecht
en Amersfoort alleen stoptreinen reden, zonder over de rest van het land iets
te zeggen. Iets dergelijks is hier ook aan de hand. Door de formulering "voorzover
de laatste twee artikelen ..." worden de woorden "de laatste twee artikelen"
onderdeel van een met het woord "voorzover" aanvangende voorwaarde, die door
de samentrekking op de gehele voorafgaande reeks van toepassing is en niet
alleen op de laatste twee daarvoor genoemde artikelen. Die hadden behoren
te worden onderscheiden, hetgeen onder meer mogelijk was geweest door de woordvolgorde
om te keren: de laatste twee artikelen voorzover deze ... Een andere correcte
formulering hebben wij in het voorlopig verslag reeds aangegeven.Voorzitter! De voorgestelde tekst deugt dus niet. Maar is dit nu allemaal
zo erg? Dat hangt ervan af. Het is niet erg in die zin dat door dit defect
de bedoeling niet wordt begrepen, maar, zoals wij in het verslag ook al hebben
geschreven, aan de tekst van de wet stellen wij hogere eisen dan dat de bedoeling
wel zal worden begrepen. De wet dient te zijn gesteld in onberispelijk Nederlands
en daarom vind ik het wel erg. En laat niemand mij vertellen dat ik zelf ook
wel eens iets fout doe. Dat hoeft men mij niet te vertellen, want dat weet
ik al, maar het is hier geen argument. Een wetstekst dient uitgezuiverd te
worden totdat hij onberispelijk is.Het is des te meer erg omdat, nadat de vinger op de fout is gelegd, niet
wordt erkend dat het verkeerd is – zoals dat bij een aantal andere door
ons genoemde punten gelukkig wel is gebeurd – maar met een zeldzame
hardnekkigheid wordt getracht om de fout goed te praten. Dat is erg, omdat
daaruit volgt dat wij erop moeten rekenen dat het de volgende keer weer fout
gaat. Ik heb er bezwaar tegen dat er op deze manier aan het Burgerlijk Wetboek
wordt geknoeid.Minister Melkert:Mijnheer de voorzitter! Ik wil de heer Heijne Makkreel hartelijk danken
voor zijn bijdrage aan de zuiverheid van de wetgeving en de formuleringen,
niet alleen gemeten naar de bedoelingen van de indiener, maar ook naar de
juridische vormgeving. Daar gaat terecht aandacht naar uit. Daar gaat zeker
in dit huis aandacht naar uit, al zou dat geen excuus mogen
zijn voor een ander huis om daar geen aandacht aan te schenken.Mij valt als niet-jurist op dat deze tekst al heel wat huizen is gepasseerd
voordat hij, hier aangekomen, tot de opmerkingen leidt die door de heer Heijne
Makkreel met kracht en herhaling naar voren zijn gebracht. Ik moet hem daarvoor
prijzen. Tegelijkertijd moet ik uitzoeken wat er in al die andere huizen is
gebeurd, variërend van mijn eigen departement, het kabinet en de Raad
van State tot en met de Tweede Kamer. Het is nu immers zover gekomen dat wij
hier even goed stil moeten staan bij de twee punten die door de heer Heijne
Makkreel naar voren worden gebracht.Misschien mag ik de heer Heijne Makkreel en anderen er ten overvloede
op attent maken dat wij in de beantwoording bij twee andere punten de heer
Heijne Makkreel tegemoetkomen bij de terechte opmerkingen die hij heeft gemaakt.
Met name het onderscheid tussen de woorden "tenminste" en "ten minste" hebben
wat mij betreft in ieder geval tot een ontwikkeling van mijn juridisch verstand
geleid. Dat is mooi meegenomen. Wij komen daarop terug op het moment dat wij
de wet nader wijzigen aan de hand van het voornemen dat wij aan de Kamer ter
kennis hebben gebracht. Wij hopen daar binnenkort een voorstel voor te doen,
namelijk over het ouderschapsverlof met betrekking tot meerlingen.Voorzitter! Zonder heel veel in algemene zin te zeggen over het onderhavige
wetsvoorstel, is het goed dat ik kort onderstreep dat dit wetsvoorstel er
is om de mogelijkheden in Nederland voor het opnemen van ouderschapsverlof
uit te breiden, daarmee gehoor gevend aan een maatschappelijke ontwikkeling
die de behoefte daaraan duidelijk kenbaar heeft gemaakt. Wij kennen reeds
sinds 1991 een wettelijke regeling voor het ouderschapsverlof. Wij komen nu
met een aanpassing op een aantal plaatsen, opdat een flexibeler invulling
en aanwending mogelijk wordt gemaakt. Het gaat daarbij in het bijzonder om
de uitbreiding van de verlofaanspraken, om de flexibele vormgeving, om de
optrekking van de leeftijdsgrens van de kinderen waarop het ouderschapsverlof
betrekking heeft van vier naar acht jaar en om het blijven bieden van een
minimumregeling van bescherming aan werknemers teneinde hen in staat te stellen
om ouderschapstaken te combineren met betaalde arbeid. Dat gebeurt in het
kader van het driekwart dwingende karakter, zoals het in onnavolgbaar jargon
heet. Dat betekent dat slechts bij CAO hiervan kan worden afgeweken. Daar
begint de zorg van de heer Heijne Makkreel te ontstaan wat betreft de formulering.Op dit punt is niet anders gedaan dan aansluiten bij de gebruikelijke
formulering in dit kader. Op zichzelf kan dat de heer Heijne Makkreel natuurlijk
niet voldoende overtuigen. Er zijn twee invalshoeken om een driekwart dwingende
regeling in een wet vast te leggen. Men kan puur vanuit de wet zelf redeneren
en in ieder afzonderlijk geval tot een heel precieze formulering komen die
wat betreft de doelstelling van de wet aangeeft waarop het eventueel afwijken
van CAO-bepalingen betrekking kan hebben, tot wiens voor- of nadeel dat kan
strekken of in welke omstandigheden dit kan gebeuren. Ik kan mij voorstellen
dat dit per wet verschilt. Men kan er ook voor kiezen om de standaardformulering
die hiervoor geldt als uitgangspunt te nemen. Dat is wat wij hebben gedaan.
Daarbij gaan wij ervan uit dat deze bepaling ertoe strekt om de belangen van
de werknemers te beschermen. Dat is ook de historie achter de totstandkoming
van deze bepaling in menige wet op het gebied van het arbeidsrecht. Het is
als het ware een extra dam die wordt opgeworpen tegen de individuele keuzevrijheid
van de werkgever, anders dan in de wet geregeld. Ik geef nu de heer Heijne
Makkreel in overweging om met mij te willen bedenken wat de consequenties
kunnen zijn van een formulering die wat zou afwijken van de standaard. Zo
niet bij mijzelf, dan zou die ongetwijfeld bij meerdere juristen op het gebied
van het arbeidsrecht vragen kunnen oproepen over de reden van afwijking en
de implicatie van zo'n afwijking ten opzichte van gelijke formuleringen in
andere wetten binnen het geheel van het arbeidsrecht die zich met een wet
als deze laten vergelijken.Voor de redenering van de heer Heijne Makkreel valt wel iets te zeggen.
Het is absoluut niet zo dat die bezijden de kern van de zaak zou zijn. Als
je met een tabula rasa opnieuw zou beginnen om aan het arbeidsrecht vorm te
geven, kan ik mij goed voorstellen dat de formulering van het driekwart dwingende
karakter van bepaalde wetsartikelen iets preciezer zou zijn gekozen. Gelet
echter op de traditie van de totstandkoming hiervan geef ik er de voorkeur
aan om het bij deze formulering te houden. Daarbij knoop ik de opmerkingen
die gemaakt zijn in mijn oren. Ik weet niet of het mij gegeven zal zijn om
bij wetgeving nog eens zo'n artikel tegen te komen. Zo ja, dan zal ik mijn
medewerkers zeker vragen om de argumentatie die hier naar voren is gebracht
nog eens heel precies na te lopen, al kan ik de heer Heijne Makkreel niet
op voorhand garanderen dat ik dan wel overstag zal gaan, waar ik het nu verantwoord
vind om het toch zo te doen als hier is voorgesteld.Voorzitter! Ik stel overigens op prijs dat de heer Heijne Makkreel zijn
opmerkingen heeft gemaakt. Als deze vragen opkomen, is het echt belangrijk
om stil te staan bij de overwegingen die het kabinet ertoe hebben bewogen
zo'n voorstel te doen. Burgers moeten immers zo precies mogelijk weten waar
zij aan toe zijn en deze materie kan in de praktijk licht aanleiding geven
tot interpretatiebehoeften en eventueel tot conflict. Dan is een zuivere wetstekst
dus van groot belang, maar juist over de toepassing van het recht via de inroeping
van de CAO is in de loop der tijden een zodanige jurisprudentie gegroeid dat
naar mijn stellige overtuiging daaromtrent geen misverstand kan ontstaan.
Ik voel mij met deze formulering dus redelijk safe.De heer Heijne Makkreel heeft nog een opmerking gemaakt en die betreft
de fameuze problematiek rondom X, Y en Z voorzover A, gesteld tegenover X,
Y en Z, voorzover Y en Z betrekking hebben op X. Voorzitter! Hier doet zich
het probleem voor dat ik op de middelbare school het vak algebra vrij spoedig
uit het pakket heb gegooid; dat kon toen nog. Ik zeg niet dat ik in alle stadia
van mijn ontwikkeling de juiste beslissingen heb genomen. Bij het zien van
een formulering als deze, begint het weer te dagen dat er een misser in mijn
vooropleiding zit. Ik heb dat tijdens mijn studie een beetje kunnen herstellen
en daardoor kan ik de heer Heijne Makkreel antwoorden dat deze
tekst inderdaad beter geformuleerd had kunnen worden. Ik gevoel dus niet de
behoefte om nu de floret te pakken en te proberen te prikken in de redenering
die de heer Heijne Makkreel naar voren heeft gebracht. Het is overigens ook
waar dat een soortgelijke formulering ontleend is aan andere wetgeving, zoals
in de beantwoording is gesteld. Er is standaard wetgevend geopereerd, maar
dat vermag ongetwijfeld niet de heer Heijne Makkreel ervan te overtuigen dat
het hier niet goed zit. Hij zal tegenwerpen dat het dan ook op die andere
plaatsen niet goed is geformuleerd. Welnu, ook dat knoop ik in mijn oren.
Daar kunnen wij zeker op letten. Daar zullen wij ook op moeten letten bij
volgende gelegenheden. Ik zal dan ook overwegen om dit aspect daarbij te betrekken
bij de volgende gelegenheid van aanpassing van de wet op het punt van verlof.
Wij zullen deze tekst heroverwegen en met nieuwe aangepaste voorstellen op
dat punt komen, in het vertrouwen dat dit de heer Heijne Makkreel en zijn
fractie er niet van weerhoudt, in te stemmen met de strekking en het voornemen
zoals neergelegd in dit wetsvoorstel.De heer Heijne Makkreel (VVD):Voorzitter! Het wordt een beetje een herhaling van zetten, maar ik wil
toch nog even ingaan op dat driekwart dwingende karakter. Dat driekwart dwingende
karakter betekent dat van voorschriften alleen bij CAO of bij PBO-bepaling
kan worden afgeweken. Daar gaat het verschil van mening helemaal niet over.
Het verschil van mening gaat over de vraag of adequaat tot uiting is gebracht
dat van die bepalingen die door artikel 644, achtste lid, worden bestreken
ten gunste van de werknemer altijd kan worden afgeweken. Dan kan de minister
natuurlijk wel zeggen dat voor die hele titel geldt dat altijd ten gunste
van de werknemer mag worden afgeweken, maar dan moet de minister mij eens
uitleggen waarom het er in artikel 645 wel weer uitdrukkelijk bij staat.Juist de tegenstelling tussen 644 en 645 op dit punt leidt tot de conclusie
dat de bepalingen waar 644, achtste lid, op slaat, ook waar de afwijking ten
gunste van de werknemer zou zijn, moeten worden gehandhaafd. Dat vind ik onduidelijk.
De woorden dat van bepalingen niet mag worden afgeweken, anders dan ten gunste
van de werknemer, komen overigens helemaal niet alleen in deze context voor,
maar die komen in ruime mate op diverse plaatsen in het Burgerlijk Wetboek
voor. Ik zie niet in waarom het dan hier niet had kunnen staan.Minister Melkert:Mijnheer de voorzitter! Ik vond dat de heer Heijne Makkreel in de eerste
termijn scoorde met zijn a contrario-punt. Dat neemt niet weg dat, puur redenerend
vanuit teksten in verschillende wetten die betrekking hebben op het driekwart
dwingend karakter van de toepassing van CAO-recht, deze formulering een standaardformulering
is. Ik neem direct aan dat er soortgelijke – maar niet gelijke –
formuleringen in een andere context kunnen zijn die wel tegemoetkomen aan
het punt van de heer Heijne Makkreel, waarin wel is gestipuleerd dat iets
voor wat betreft de afwijking van een artikel ten voordele, respectievelijk
ten nadele van een bepaald subject of object moet zijn.Als het hier gaat om de verbinding met CAO-recht, lijdt het geen twijfel
dat is aangesloten bij een langer staande traditie en de verwijzing die daaruit
kan volgen. Daarom houd ik op dit punt staande dat het goed kan wat hier is
voorgesteld. Het had ons er hooguit toe kunnen brengen om het punt waar het
wel gestipuleerd is, het punt van de a contrario-redenering, nog eens tegen
het licht te houden. Het eventueel heroverwegen van de tekst zou geen betrekking
hoeven te hebben op het achtste lid van het onderhavige artikel waar de heer
Heijne Makkreel zijn gram op heeft gericht. Ik vraag hem, dat toch nog bij
zijn overwegingen te betrekken.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19961997-1581-1584.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl