Behandeling van het wetsvoorstel Nieuwe regels voor de financiering van de Algemene bijstandswet, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Wet financiering Abw, IOAW en IOAZ) (27081)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, pag. 7-12

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

10-10-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 1, pagina 7-12

26-09-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 27081Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (dinsdag 26 september 2000)Pagina 33-33
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 26 september 2000)Pagina 33-35
Behandeling van het wetsvoorstel Verlenging van de werkingsduur van het Sanctiebesluit Irak 1997 (26949)Pagina 21-33
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet arbeid vreemdelingen in verband met het vergroten van de effectiviteit van de uitvoering en de verbetering van de handhaving van die wet (27022)Pagina 12-12
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet (identificatieplicht voor prostituees) (27174)Pagina 1-7
Behandeling van het wetsvoorstel Nieuwe regels voor de financiering van de Algemene bijstandswet, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Wet financiering Abw, IOAW en IOAZ) (27081)Pagina 7-12
Presentie en opening (dinsdag 26 september 2000)Pagina 1-1
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet (identificatieplicht voor prostituees) (27174)Pagina 12-21

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Nieuwe
regels voor de financiering van de Algemene bijstandswet, de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Wet financiering
Abw, IOAW en IOAZ) (27081).De beraadslaging wordt geopend.De heer Hofstede (CDA):Mijnheer de voorzitter! Dit wetsvoorstel, waarin de financiële betrokkenheid
van de gemeenten bij de uitvoering van de Algemene Bijstandswet wordt vergroot
van 10 naar 25% en waarin tevens een begin wordt gemaakt met een gefaseerde
invoering van het Fonds werk en inkomen, heeft de instemming van de CDA-fractie.
Reeds lang wordt er gesproken over een vergroting van de financiële betrokkenheid
en ook reeds lang is er sprake van meer betrokkenheid en meer zelfstandigheid
van de gemeenten op de weg van uitkering naar de een of andere vorm van arbeid
c.q. beroepsarbeid. In de CDA-nota Nieuwe wegen, vaste waarden is daarvoor
ook nadrukkelijk gekozen.Een uitkeringssituatie behoort, daar waar maar enigszins mogelijk, niet
blijvend te zijn en de arbeidsmarkt voor mensen uit fase 3 en 4 is niet nationaal,
maar veeleer plaatselijk of regionaal. Daarom is het zinvol om het medebewind
van het ministerie en van de gemeenten wat anders in te kleden ten faveure
van de laatstgenoemden.Deze algemene instemming van de CDA-fractie mag overigens niet worden
uitgelegd als een kritiekloze instemming. Integendeel, de CDA-fractie betreurt
het dat de financiering van deze operatie nog wat krakkemikkig geregeld wordt
en na de ingangsdatum van dit wetsvoorstel nog tenminste in twee fases gewijzigd
zal worden. Dat vergroot de onzekerheid voor de toekomst. Ook worden er nog
weer nieuwe wijzigingen van de Algemene Bijstandswet aangekondigd; naar ik
meen tenminste drie.Een en ander betekent dat de regelgeving op dit terrein de komende jaren
bij voortduring aan verandering onderhevig zal zijn. Dat legt een grote druk
op de uitvoerders van de wet. Bij het minder goed functioneren van de uitvoering
van de werknemersverzekeringen door de UVI's wordt steeds het voortdurend
veranderen van de regelgeving als een van de oorzaken genoemd. Elke verandering
in de regelgeving heeft nogal wat consequenties. Te denken valt hierbij aan
de verandering van de handboeken, de wijziging van de computerprogramma's,
de bijscholing van de uitvoerders, enz. Dat betekent vaak een veelheid van
tijd, die ten koste gaat van de uitvoering en van de prestatie die beoogd
wordt met de invoering van het Fonds werk en inkomen. De uitvoerders worden
hierdoor min of meer dolgedraaid.Daarom wil ik opnieuw een beroep doen op de bewindslieden van het ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid om wijzigingen in de regelgeving vooral
met voorzichtigheid en omzichtigheid te benaderen. Ik zeg "opnieuw", omdat
ik een en ander ook al bij de laatste wijziging van de Werkloosheidswet aan
de orde heb gesteld. Nu lijkt het soms wel een werkgelegenheidsproject van
het ministerie.Mijnheer de voorzitter! Mijn fractie heeft waardering voor de ontschotting
tussen de verschillende regelingen die door het Fonds werk en inkomen tot
stand wordt gebracht. Daarbij vinden wij het jammer dat de zogenoemde sluitende
aanpak voor de oudere uitkeringsgerechtigde van boven de 21 jaar nog zo omzichtig
wordt benaderd door de minister. Een vrij groot aantal gemeenten moet daartoe
nu al in staat zijn, gezien de sterk slinkende aantallen bijstandsgerechtigden.De CDA-fractie vindt het verder een gemiste kans dat aan uitkeringsgerechtigden
geen recht wordt verleend op een aanbod. De memorie van antwoord is op dit
punt helaas overduidelijk: geen recht op een aanbod. Pas als de overheid je
uit de kaartenbak vist, gaan er extra plichten gelden voor de uitkeringsgerechtigde.Bij de voorbereiding op deze behandeling van het wetsvoorstel moest ik
steeds weer denken aan de bakker en het deeg: de overheid als bakker en de
uitkeringsgerechtigde als het deeg. Naar het mij voorkomt, is dat een achterhaalde
benadering, die geen of in elk geval onvoldoende waardering toekent
aan het eigen initiatief. Juist een geëmancipeerde en geïndividualiseerde
maatschappij moet eigen initiatief waarderen en zelfs uitlokken. Met een zeker
recht op aanbod zou ook de positie van de niet-uitkeringsgerechtigde werkzoekende
worden versterkt. Dat zijn er overigens velen als ik de macro-economische
verkenningen van het Centraal planbureau mag geloven.Onze vraag over wachtlijsten in het voorlopig verslag is in de memorie
van antwoord maar magertjes beantwoord. Gesteld wordt dat de gemeenten extra
middelen hebben gekregen om iedere werkzoekende binnen twaalf maanden een
aanbod te doen. Als dat aanbod ertoe leidt dat betrokkene naar bijvoorbeeld
AWBZ-voorzieningen moet worden verwezen of een plaats moet vinden in het kader
van de WSW zijn soms ellenlange wachtlijsten nog steeds niet uitgesloten.
Een aanbod binnen een jaar met vervolgens een wachtlijst van een jaar behoort
nog steeds tot de mogelijkheden. Ook dat motivatie-afbrekende gegeven moet
anno 2000 tot het verleden kunnen behoren. Graag wil ik van de minister een
duidelijke uiteenzetting inzake het recht op aanbod en inzake de demotiverende
wachtlijsten.De CDA-fractie heeft waardering voor het standpunt dat vooralsnog voorzichtig
moet worden omgesprongen met experimenten die ten doel hebben om de 25% eigen
financiering van de gemeenten te verhogen tot 50%. Mijn fractie zou meer zien
in experimenten die ten doel hebben snel een sluitende aanpak te verwezenlijken
over de hele linie, inclusief het qua duur zeer beperkt houden van wachtlijsten
en inclusief een recht op aanbod. Graag krijg ik ook hierop een reactie van
de minister.Volgens de Sociale nota zullen er dit jaar ongeveer 165.000 banen bijkomen
en volgend jaar nog eens 150.000. Het aantal vacatures staat op 150.000 tot
170.000. Een ultieme poging om in deze tijd zoveel mogelijk mensen te helpen
bij het vinden van een (deeltijd)baan, hetzij op de vrije markt hetzij in
de gesubsidieerde sector, moet nu zeer veel prioriteit hebben. Daarbij behoren
gemeenten maximale vrijheid te krijgen om de reïntegratie centraal te
stellen zonder allerlei beperkingen. Dit laat onverlet dat eenieder die aanspraak
maakt op een uitkering en aan de regels voldoet, recht heeft op een menswaardige
uitkering. In dat kader zal de Algemene bijstandswet als laatste vangnet ook
in de toekomst onmisbaar blijven.Mijnheer de voorzitter! Ten slotte heb er behoefte aan, nog iets te zeggen
over een toezegging van de vorige minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Ter gelegenheid van de behandeling van wetsvoorstel 26498 inzake wijziging
van de Algemene bijstandswet in verband met de evaluatie van de bijstandsverlening
aan zelfstandigen op 7 december 1999 is gediscussieerd over de term "onderwerpen"
in dat wetsvoorstel. De minister heeft daarbij toegezegd om onze suggestie
tot het kiezen van een ander woord "bij een volgende gelegenheid, wanneer
de wet weer aan de orde is, na te volgen". Deze toezegging wil ik graag bij
deze minister in herinnering roepen. Ik neem aan dat bij de volgende wetswijziging,
die van mij nog wel even op zich mag laten wachten gezien hetgeen ik hiervoor
stelde, deze zaak geregeld wordt.De heer Wolfson (PvdA):Mijnheer de voorzitter! De fractie van de PvdA staat positief tegenover
dit wetsontwerp. Het onderscheid in het Fonds werk en inkomen tussen een inkomensdeel
voor de uitkeringen en een werkdeel voor de activering geeft deze functies
ieder hun eigen instrument, wat bijdraagt aan de beheersbaarheid van het systeem.
De tastbare eigen verantwoordelijkheid van de gemeenten voor de bekostiging
van 25% van de uitgaven uit hoofde van de Bijstandswet en aanverwante wetten
past in het beleid dat het bestuur dichter bij de burger brengt. Het bevordert
bovendien de integratie van het sociale beleid binnen de gemeente en verbetert
het rendement van de eigen reïntegratie-inspanningen.Voor het objectieve verdeelmodel waarmee de gemeenten in eensgevend geld
voor deze 25% worden gecompenseerd zijn geloofwaardige uitgangspunten gekozen
met verklarende variabelen voor de omvang van het bijstandsbestand als de
demografie, de lokale ontwikkelingen op de arbeidsmarkt en de werkgelegenheid,
het percentage lage inkomens en de centrumfunctie. De risico's voor de gemeenten
zijn zorgvuldig gewogen, waarbij de gemeenten reële kansen krijgen om
successen in hun activeringsinspanningen beloond te zien. Ook biedt een gefaseerde
invoering ruimte voor een zorgvuldige opbouw van het proces. Er is een begin
gemaakt met de ontschotting van reïntegratiegelden, waarbij een aantal
"rugzakjes" wordt geïntegreerd tot een stevig "backpack". Juist ook daarbij
heeft de regering goed geluisterd naar constructieve suggesties uit de Tweede
Kamer.Voorzitter! Het lijkt wel een goed-nieuwsshow, maar laten we niet te vroeg
juichen; we hebben pas één aflevering gezien. Nogmaals, voor
die eerste aflevering hebben wij waardering, maar het gaat erom of wij het
proces voldoende in de hand hebben om een succes te maken van de hele serie.
Daarom heeft onze fractie in het voorlopig verslag gevraagd om een toelichting
op het beeld dat de minister heeft van de gewenste ontwikkeling van de gemeentelijke
verantwoordelijkheden en bevoegdheden in het sociale beleid. In zijn antwoord
ontvouwt de minister een perspectief van allengs grotere zelfsturing van gemeenten
binnen vooraf overeengekomen duidelijke kaders, waarbinnen inkomenswaarborg,
reïntegratie, ontschotting van activeringsgelden, fraudebestrijding en
vermindering van regelgeving op evenwichtige wijze hun beslag kunnen krijgen.
Dat zijn aansprekende gedachten, maar ze roepen wel een aantal verdere vragen
op.Onze fractie ziet een risico in de mogelijkheid dat niet alle gemeenten
zich voldoende inzetten om mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt
aan het werk te krijgen. Ik zie de minister al knikken. Onze indruk is –
en de minister knikt nog steeds! – dat prestaties op dit punt nogal
uiteenlopen. Zolang 75% van de uitkeringslasten declarabel blijft is het verleidelijk
de harde kern van moeilijk bemiddelbaren aan hun lot over te laten alle energie
te richten op relatief gemakkelijke successen, teneinde zoveel mogelijk van
de "eigen" 25% over te houden. Dat is natuurlijk kortzichtig – gemeenten
kunnen maar beter leren omgaan met de moeilijkste categorieën voordat
het percentage van hun eigen risico verhoogd wordt – maar dat neemt
niet weg dat directe stimuli ontbreken om moeilijk plaatsbaren
een steuntje in de rug te geven. Onze fractie betreurt dat. De krappe arbeidsmarkt
biedt een unieke kans om langdurig werklozen te verlossen uit een situatie
van permanente maatschappelijke uitsluiting. Dat pleit veeleer voor positieve
discriminatie en in ieder geval niet voor verwaarlozing. Uiteindelijk is dat
ook in het eigen belang van de gemeenten zelf, want het is nu of nooit. Zoals
zo vaak, gaan het sociale en het doelmatige hier samen; een samenhang waarop
sociaal-democraten terecht graag de aandacht vestigen. Mijn vraag is dan ook,
welke mogelijkheden de minister ziet om de gemeenten van die samenhang te
doordringen. Ik vraag dit, omdat de minister het risico van permanente uitsluiting
kennelijk zelf ook ziet, getuige zijn antwoord op de constatering van de CDA-fractie
in het voorlopig verslag, dat gemeenten in de huidige opzet geen direct financieel
belang hebben bij de (re)integratie van niet-uitkeringsgerechtigden; een verantwoordelijkheid
die hen in het kader van de SUWI-structuur wordt opgedragen. Als oplossing
denkt de minister daarbij in de eerste plaats aan het oormerken van reïntegratiemiddelen.
Nu kan ik mij zo'n bestuurlijke Pavlov-reactie wel voorstellen, maar ik vraag
de minister wel of hij daarmee niet een stap terug zou zetten in het ambitieniveau
van zijn beleid. Ik dacht namelijk dat hij wilde ontschotten en dat hij grote
rugzakken wilde pakken waarmee de gemeenten alle (goede) kanten op zouden
kunnen. Die overdracht van verantwoordelijkheden heb ik aan het begin van
mijn betoog nu juist toegejuicht.Is de minister het met mij eens dat het (her)invoeren van oormerking bij
voorkeur een stok achter de deur moet blijven in de ontwikkeling van een voldragen
gemeentelijke verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de Bijstandswet?
Wil hij nagaan of de periodiek met de VNG af te spreken beleidskaders, waarvan
hij sprak in zijn eerdere antwoord op onze schriftelijke vragen, zich kunnen
ontwikkelen tot modellen voor convenanten met gemeenten, zoals wij die al
kennen in het grotestedenbeleid? Welke mogelijkheden ziet hij voor resultaatvergelijking –
ik kan het modewoord "benchmarking" niet uit de strot krijgen – en voor
visitatie als instrumenten om de creativiteit en de resultaten die hij met
zijn beleid bij de koplopers los wil maken, snel en ruim te verspreiden over
de achterblijvers?Ik ga ervan uit dat er ten departemente al volop nagedacht wordt over
een instrumentarium dat verder gaat dan "monitoring" – weer zo'n verschrikkelijk
woord, voorzitter – zonder terug te vallen in een beleid van categorisering
en regelstelling dat de eigen verantwoordelijkheid van uitvoerder en cliënt
dooddrukt en de integratie met, bijvoorbeeld, het arbeidsmarktbeleid, het
onderwijsbeleid en het grotestedenbeleid bemoeilijkt. Kan de minister zijn
in de memorie van antwoord gegeven visie in dit opzicht nog wat uitbouwen?Is de minister, ten slotte, bereid – ik vraag dat met enige nadruk –
over de opzet van de voor 2002 in uitzicht gestelde evaluatie ook overleg
te plegen met deze Kamer, om zeker te stellen dat daarbij ook onze vragen
over de vele inhoudelijke en bestuursrechtelijke aspecten die daarbij aan
bod zouden moeten komen, tot hun recht komen? Ik wacht het antwoord van de
regering met belangstelling af, voorzitter.Minister Vermeend:Voorzitter! Ik dank de heer Hofstede en de heer Wolfson voor hun bijdragen.
Ik ben zeer verheugd dat de CDA-fractie de instemming kan geven aan dit voorliggende
wetsvoorstel, zij het met enige kritische, constructieve kanttekeningen –
zo vat ik die inmiddels op: in constructieve zin.Het is natuurlijk geen werkgelegenheidsproject voor mijn departement,
alsjeblieft niet. Het gaat er mij primair om in ieder geval op een zorgvuldige
wijze zorg te dragen voor een meer vereenvoudigde wetgeving, die helder en
doorzichtig is. Wat dat betreft zal ik buitengewoon blij zijn, als dit project
snel en op een zorgvuldige wijze kan worden geïmplementeerd, zodat we
in die nieuwe structuur kunnen gaan werken. Iedereen zit erop te wachten.
Ik merk het ook in het veld, bij mijn werkbezoeken, dat iedereen zoiets heeft
als: laten we onmiddellijk, zo snel mogelijk, overstappen naar de nieuwe structuur
die meer mogelijkheden moet bieden en effectiever en efficiënter kan
zijn dan de huidige structuur. Dus, alsjeblieft, geen werkgelegenheidsproject
voor de bewindslieden van SZW, want die hebben wat dat betreft genoeg andere
dingen te doen.Het Fonds werk en inkomen – de heer Wolfson heeft er ook al over
gesproken; ik ga er even wat dieper op in – leidt op zichzelf gesproken
tot ontschotting en ook tot wat meer armslag en meer mogelijkheden voor de
gemeenten zelf. De heer Hofstede vraagt in dit verband hoe het precies zit
met die sluitende aanpak en met het recht op een aanbod. Moeten mensen nu
wachten, totdat eindelijk zo'n gemeente eens in de kaartenbak is gedoken en
je aan de beurt komt? Mijn bedoeling is – ik heb een poging gedaan dat
uiteen te zetten in de voorliggende stukken en nog breder in de Sociale nota,
in de stukken voor Prinsjesdag – om te komen tot een alom sluitende
aanpak in 2002. Het liefst zou ik dat eerder doen, zo zeg ik heel uitdrukkelijk,
ook tegen de heer Wolfson en de heer Hofstede. Echter, ik ben natuurlijk sterk
afhankelijk van de mogelijkheden die op lokaal niveau aanwezig zijn.De heer Hofstede merkt terecht op dat er op het ogenblik gemeenten zijn
die al wel de mogelijkheden hebben om die sluitende aanpak vorm te geven.
Dat betekent dat je in de praktijk gemeenten ziet die iedereen op gaan roepen,
zelfs wijk voor wijk, vervolgens een gesprek aangaan en dan een traject aanbieden
dat is toegesneden op de persoon. Immers, ik wil hier wel opmerken dat, als
we kijken naar de bijstand, het in toenemende mate, nog meer dan in het verleden,
echt maatwerk gaat worden, toegesneden op de persoon. Dit wordt wel moeilijker,
want we krijgen te maken met een harde kern. Daarbij gaat het om een persoonlijke
benadering, om persoonlijke trajecten. Dat kan betekenen dat niet onmiddellijk
een baan kan worden aangeboden, maar dat eerst een sociaal traject moet worden
gevolgd, bijvoorbeeld een vorm van scholing of training. Er kan ook sprake
zijn van een ander traject waarmee betrokken in staat wordt gesteld in een
bepaalde termijn met kwalificaties op de arbeidsmarkt toe te treden.Er wordt wel eens een vergelijking gemaakt tussen het grote aantal vacatures
en het grote aantal mensen in de bijstand. Gemakkelijk veronderstelt men dan
dat een één-op-één-afhandeling mogelijk is. In de afgelopen maanden heb ik mij georiënteerd en vele gesprekken
gevoerd, ook met wethouders. Daarbij heb ik mij verdiept in het systeem van
de zogenaamde kaartenbakken. Ik moet nu constateren, dat een belangrijk deel
van de mensen dat als het ware in de kaartenbakken zit, niet onmiddellijk
inzetbaar is. Ik zeg heel nadrukkelijk, dat dit niet betekent dat wij deze
mensen zouden moeten afschrijven. Absoluut niet! Ik ben voor een sluitende
aanpak, waarbij iedereen wordt opgeroepen en de desbetreffende persoon niet
zonder iets te doen naar huis wordt gestuurd. Daarentegen zou bezien moeten
worden welke mogelijkheden er voor betrokkene zijn om tot de arbeidsmarkt
toe te treden.De mogelijkheden zijn sterk afhankelijk van de individuele omstandigheden.
Zij zijn ook afhankelijk van de periode die men in de bijstand heeft gezeten.
In toenemende mate krijgen wij te maken met mensen die langer dan vijf jaar
in de bijstand zitten en die daardoor een behoorlijke afstand tot de arbeidsmarkt
hebben. Die mensen kun je niet onmiddellijk naar een werkgever begeleiden.
De werkgever ziet zo iemand al aankomen! Dat betekent dat je in die persoon
moet investeren, door het geven van scholing en begeleiding. Dat kan betekenen
dat die persoon pas over één à anderhalf jaar voldoende
geschikt is gemaakt voor toetreding tot de arbeidsmarkt. Nogmaals, men praat
gemakkelijk over die één-op-één-benadering en
het feit dat er veel vacatures zijn terwijl velen nog in de bijstand zitten.
Men denkt dat dit probleem onmiddellijk opgelost moet kunnen worden. Nee,
er is een belangrijke mismatch tussen enerzijds de vraag en anderzijds het
aanbod. Ik merk hier nog maar eens op, dat wij wat deze kwestie betreft niet
al te snel van gemakkelijke oplossingen moeten uitgaan. Nu gebeurt dat hier
ook niet, maar in de publiciteit wel. Bij dergelijke opmerkingen moet je dus
kanttekeningen plaatsen.De heer Wolfson vroeg wat dé aanpak in de toekomst zou moeten zijn.
Hij bepleit een ruime beleidsmarge voor de gemeenten en vraagt zich tegelijk
af wat de invloed van de minister kan zijn. De heer Hofstede komt in andere
woorden eigenlijk met dezelfde vraag. Hij pleit voor het recht op een bepaald
aanbod. Welke situatie staat mij nu voor ogen? Ik wil zo snel mogelijk een
sluitende aanpak realiseren en afspraken maken met de gemeenten over een passend
aanbod. Een passend aanbod hoeft niet onmiddellijk te betekenen dat men tegen
betrokkene kan zeggen: u heeft een baan. Nee, een passend aanbod is een aanbod
dat is toegesneden op de persoon in kwestie. In een aantal gevallen kan sprake
zijn van het daadwerkelijk aanbieden van een baan, maar er kan ook een voortraject
aangeboden worden. Eigenlijk komt deze aanpak erop neer, dat er een aanbod
is dat uiteindelijk leidt tot werk en dat de afstand tot de arbeidsmarkt wordt
verkleind.Hoe doe ik dat? Kan ik zoiets opleggen? Nee, opleggen kan ik zoiets niet.
Ik ben natuurlijk sterk afhankelijk van de lokale overheid, want het gaat
hier om medebewind. Dat medebewind heb ik te respecteren. De heer Hofstede
merkte nog terecht op, dat er talloze gemeenten zijn die het heel goed doen.
Er zijn ook gemeenten die het veel minder goed doen en die nog wat enthousiasme
en begeleiding kunnen gebruiken. Die gemeenten bezoek ik ook. Zij kunnen geprikkeld
worden om geschetste aanpak te kiezen.Wat ik nu aan het doen ben, is op bestuurlijk niveau afspraken maken met
de VNG. Aanstaande donderdag zit ik weer met een vertegenwoordiging van de
VNG aan tafel. Ik noem die vertegenwoordiging de wethoudersclub. Zij bestaat
uit de wethouders van sociale zaken en werkgelegenheid. Ik mag met die club
dus ook meedoen. Ik heb daarom gevraagd, want die club heeft een hoop kennis
en ervaring. De bedoeling is dat wij afspraken maken over een sluitende aanpak.
Die sluitende aanpak houdt in: mensen oproepen, hun namen in de kaartenbakken
doen en voor allen nagaan of een traject kan worden aangeboden. Dat betekent
dat wij op termijn streven naar werkprocessen van de gemeenten die met zich
brengen dat de klant iedere zes maanden wordt gezien. Het is natuurlijk te
gek om los te lopen dat iemand 18 maanden aan zijn lot wordt overgelaten,
zoals ik dat gisteren met mevrouw Van Leeuwen bij een werkbezoek heb gezien.
Het gaat trouwens niet zozeer om de contacten, maar om het aanbod. Het is
heel moeilijk om dat als een recht te zien, omdat er ook rekening gehouden
moet worden met de capaciteit en de budgettaire randvoorwaarden. Je moet een
en ander dus fasegewijs gaan aanpakken. Sommige gemeenten lopen hierbij voorop.
In de afspraken die ik met de gemeenten wil maken, moet dan ook sprake zijn
van een resultaatsvergelijking. De "best practices" moeten bij de kop gepakt
worden. Als een gemeente met een bepaalde aanpak goede resultaten boekt bij
de uitstroom, dan mag daarop gewezen worden. Men moet van elkaar leren en
gebruikmaken van de meest doelmatige en doeltreffende werkwijze op gemeentelijk
niveau. Een aantal gemeenten doet het heel erg goed op dat punt en daar kunnen
wij nog wat van leren. De resultaatsvergelijking kan ertoe leiden dat er uiteindelijk
op landelijk niveau in goed overleg afspraken gemaakt worden over de beste
methode om mensen zo snel mogelijk op een zorgvuldige wijze vanuit de bijstand
naar werk dan wel naar scholing te begeleiden. Dat is de aanpak die mij voor
ogen staat.Daarbij moet natuurlijk wel sprake zijn van een stok achter de deur. In
dat licht zouden bepaalde middelen geoormerkt kunnen worden. Ik kan de heer
Wolfson zeggen dat ik er verder voor ben om de mensen een zo groot mogelijke
rugzak mee te geven. Daar hoort echter wel iets bij. In de discussie met de
VNG-afvaardiging is al gesproken over de mogelijkheden om resultaatsafspraken
te maken voor bepaalde terreinen. Dit ligt echter nogal moeilijk. Men zegt:
als de economie tegen zit, houdt u ons wel aan de afspraken; daardoor kunnen
wij een groot risico lopen. Daar zit wat in. Gezien de huidige arbeidsmarkt
en de huidige vooruitzichten voor de economische ontwikkeling, zijn er echter
ook belangrijke kansen en mogelijkheden om juist nu die slag te maken. Om
die reden wil ik nu alle mogelijkheden benutten om met de gemeenten zo snel
mogelijk te komen tot een sluitende aanpak. Ik hoop hier donderdag aanstaande
in het kader van de zogenaamde intentieverklaring afspraken over te maken
met de VNG-afvaardiging. De agenda voor de toekomst zal dan nader invulling
krijgen in de richting die ik hier nu aangeef. In dat licht moeten de gemeenten
wat meer ruimte en mogelijkheden krijgen, maar zij moeten dan wel boter bij
de vis leveren. De gemeenten moeten dus afgerekend kunnen worden
op datgene wat zij gedaan hebben en wat zij daarmee bereikt hebben. Dat proces
moet gevolgd worden en van de resultaten moet verslag gedaan worden. De Tweede
Kamer vraagt mij ook altijd wat de resultaten van bepaald beleid zijn geweest.
Zoals men weet, zijn wij met een hele nieuwe begrotingssystematiek bezig.
Er zijn bepaalde doelstellingen. Daar zijn bepaalde middelen en instrumenten
voor. Nu moet zichtbaar gemaakt worden wat na een jaar de resultaten zijn,
opdat een en ander vergeleken kan worden en het beleid eventueel bijgesteld
kan worden. Welnu, dat probeer ik ook te bereiken met de gemeenten.De heer Wolfson heeft gezegd dat de 25% voor hem een eerste stap is. Hij
heeft evenwel ook kunnen lezen dat de Tweede Kamer hier anders over denkt.
De Tweede Kamer heeft bij mij aangedrongen op voorzichtigheid en gezegd dat
ik niet al te snel experimenten moet toelaten. Uit mijn bijdrage zal wel gebleken
zijn dat ik op zichzelf niet tegen experimenten ben. Als er evenwel een experiment
wordt toegelaten, moet er ook enig risico gelegd worden bij de gemeente die
dat experiment wil aangaan. Ik heb de lijst van gemeenten die experimenten
zouden willen al gezien. Ik heb echter ook gemerkt, ook in het debat met de
Tweede Kamer, dat men wel experimenten wil, maar dat men geneigd is het risico
bij de minister neer te leggen. Ik vind dat je bij experimenten gelijk moet
oversteken. Dat is mijn benadering. Ik heb de Kamer toegezegd dat ik zal bekijken
hoe er op een verantwoorde wijze kan worden geëxperimenteerd. Ik ben
daar momenteel mee bezig. Ik moet de Tweede Kamer er nog over berichten.De heer Wolfson heeft gevraagd of ik bereid ben de opzet en visie die
ik in de memorie van antwoord in het vooruitzicht heb gesteld, met de Eerste
Kamer te bespreken. Het gaat dus om de evaluatie. Als ik de Tweede Kamer informeer
over de desbetreffende opzet, dan zal ik een afschrift naar deze Kamer sturen.
Dan kan zij vervolgens zelf beslissen of zij het al dan niet wenselijk vindt –
ik begrijp al dat men dat wenselijk vindt – om er met mij van gedachten
over te wisselen. Dat lijkt mij de juiste aanpak.De heer Hofstede heeft mijn voorganger nog een vraag gesteld over de term
"onderwerpen". De desbetreffende toezegging was mij niet bekend, maar ik ben
bereid dat bij de eerstvolgende wetswijziging – ik begrijp dat die van
de heer Hofstede iets later mag komen – te bezien. Als er is toegezegd
dat een en ander zou worden overgenomen, dan zal ik die toezegging gestand
doen.De heer Wolfson heeft waardering voor het standpunt dat er voorzichtig
moet worden omgesprongen met de experimenten. Ik ben daar al op ingegaan.
Het heeft er ook mee te maken dat de Tweede Kamer de gemeente een beetje tegen
zichzelf wilde beschermen. Heeft een gemeente die bereidheid echter, als zij
denkt op die manier meer resultaat te boeken, dan ben ik daar persoonlijk
voor. De gemeente moet het risico dan ook accepteren. Wat dat betreft gaf
men nog niet echt thuis.De heer Hofstede (CDA):Voorzitter! Ik ben in het algemeen tevreden over het antwoord, ook als
het gaat om de sluitende aanpak. Op sommige punten ben ik zelfs zeer tevreden.
De minister is al in onderhandeling met de gemeenten over de sluitende aanpak.
Ik had dat ook in de stukken gelezen. Er kan nu met gemeenten worden afgesproken
om het nu al te doen. Ik denk dat de minister daartoe wel bereid is. Het gaat
inderdaad om maatwerk en ook om de harde kern. Ik heb tot 1 januari jongstleden
als voorzitter gefunctioneerd bij Arbeidsvoorziening Zuidoost-Brabant. Elke
insider op dit dossier weet dat men in de wat kleinere gemeenten, maar ook
in de middelgrote gemeenten, allang aan de heel harde kern toe is. Het gaat
om een persoonlijke benadering. Een globale aanpak scoort op geen enkele manier.
In die zin schaar ik mij achter de zienswijze van de minister.Wat de experimenten betreft ben ik het met de minister eens. Dat geldt
echter niet voor de politieke fractie waar hij uit voortkomt. Ik denk dat
het gevaarlijk is de gemeenten nu 50% van de bijstand te laten financieren
en niet meer eigen risico op te nemen dan de ƒ 15, c.q. de 15% die
in het wetsvoorstel staat. Dat was het voorstel in de Tweede Kamer. Ik vind
dat geen deal. Als je een deal wilt maken, dan moet je een en ander ten minste
durven verdubbelen. Als een gemeente dat niet aandurft, dan zit zij alleen
maar op het grote geld te wachten. Dat is mijn inschatting. Het gaat vaak
om gemeenten die al erg veel groot geld hebben gehad in het kader van het
grotestedenbeleid. Het zijn dus geen armlastige gemeenten als het om dit dossier
gaat. Er is geld genoeg om dit op een fatsoenlijke manier te regelen. Daarover
ben ik het helemaal eens met de minister.Rest mij nog slechts een kanttekening te maken en die betreft het doorlopende
proces van wetgeving. Als burger en als lid van de Eerste Kamer begrijp ik
best dat je voortdurend moet streven naar de best mogelijke wetgeving, maar
daarbij hoort ook dat die uitvoerbaar is. In december jongstleden hebben wij
hier de Algemene bijstandswet gewijzigd. Vandaag wijzigen wij die wet weer.
In de Tweede Kamer is men al ver gevorderd met de behandeling van een wetsvoorstel
dat ertoe strekt de scholing op het gebied van de bijstand te verbeteren en
uit te breiden. Ik meen dat het met enige inventiviteit bij ofwel de ambtenaren
ofwel de verantwoordelijke bewindsman, mogelijk moet zijn dit één
keer in de twee jaar te doen en niet drie keer in een jaar.Minister Vermeend:Mijnheer de voorzitter! Ik kan meevoelen met het betoog van de heer Hofstede
over het niet doorlopend wijzigen. Ik krijg die kritiek daarop ook, trouwens
in mijn vorige functie voortdurend, want toen wijzigde er steeds van alles.
Ook de sociale diensten vragen mij om wat meer rust aan het front. Gerealiseerd
moet evenwel worden dat de huidige arbeidsmarkt niet meer vergelijkbaar is
met die van vijf tot zes jaar geleden. Dat kan betekenen dat je soms creatief
met bestaande regelgeving moet werken. Echter, op een bepaald moment bereik
je de grenzen van de wet. Je kunt als minister bepaalde zaken oprekken, maar
op een gegeven moment moet je constateren dat de wet niet rekbaar meer is.
Dan zal je een keuze moeten maken en die is het zo snel mogelijk inspelen
op nieuwe ontwikkelingen. Dat is in dezen ook het geval. De ruimte die je
wil geven aan de gemeenten, vraagt om wetswijziging. Ik kan het niet oprekken
met een vorm van creativiteit of een ministeriële regeling.
Ik kan de heer Hofstede dus echt niet zeggen dat wij twee jaar zullen wachten
met een volgende wijziging. Het hangt ook een beetje af van de ontwikkelingen.
Ik meen dat wij de komende jaren een slag slaan, waarbij wij een structuur
ontwikkelen die wat langer bestendig is. Ik zou er dan inderdaad voor zijn
als wij met elkaar tot overeenstemming zouden kunnen komen over het creëren
van een periode van rust, zodat de uitvoerders een aantal jaren met rust kunnen
worden gelaten om ze in de gelegenheid te stellen resultaten te boeken. Die
oproep neem ik in ieder geval serieus. Ik ben het overigens met de heer Hofstede
eens dat wanneer je kijkt naar de gemeenten en de mogelijkheden terzake, er
over het algemeen geld genoeg is.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20002001-7-12.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl