Voortzetting behandeling van de brief inzake de situatie bij het CTSV (24653)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 4619-4636

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

28-03-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 67, pagina 4619-4636

28-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24653Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (donderdag 28 maart 1996)Pagina 4644-4645
Stemmingen over zes moties, ingediend bij het debat over de brief inzake Voorbereiding Intergouvernementele Conferentie 1996 (24609), te weten: de moties-Van Middelkoop/Weisglas over de onderhandelingsinzet van de regering op de IGC-'96 (24609, nr. 3); het afzien van verruiming van meerderheidsbesluitvorming op het terrein van het GBVB (24609, nr. 4); het afzien van het opnemen van nieuwe bepalingen over werkgelegenheid in het in het EU-verdrag (24609 nr. 5); de motie-Van Rooy (24609 nr. 6) en drie moties-Sipkes (24609 nrs. 7,8,9)Pagina 4618-4619
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en van de Invorderingswet 1990 in verband met de herziening van het stelsel van bestuurlijke boeten en van het fiscale strafrecht (23470)Pagina 4636-4644
Regeling van werkzaamheden (donderdag 28 maart 1996)Pagina 4616-4618
Behandeling brief inzake de situatie bij het CTSV (24653)Pagina 4585-4616
Voortzetting behandeling van de brief inzake de situatie bij het CTSV (24653)Pagina 4619-4636
Behandeling wetsvoorstel Goedkeuring van de op 14 juni 1994 te Luxemburg tot stand gekomen Partnerschaps- en Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun Lid-Staten, enerzijds, en Oekraïne, anderzijds, met Bijlagen, Protocol en Brieven, en de op 24 juni 1994 te Korfoe tot stand gekomen Overeenkomst inzake Partnerschap en Samenwerking waarbij een partnerschap tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun Lid-Staten, enerzijds, en de Russische Federatie, anderzijds, met bijlagen en Protocollen (24427)Pagina 4585-4585
67ste vergadering; 28 maart 1996Pagina 4585-4585

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 194 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: 
 
 de brief inzake de situatie bij het CTSV (24653).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt hervat.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik heb de Kamer toegezegd een wat ruimere marge voor de spreektijden in
tweede termijn in acht te nemen. Ik stel de maximumspreektijden op de helft
van die in eerste termijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Voorzitter! Allereerst wil ik de staatssecretaris bedanken voor zijn uitgebreide
antwoorden in eerste termijn. Ik wil hem ook dankzeggen voor de in onze richting
toegezegde stukken.
 
 Voorzitter! Ik constateer dat er veel is misgegaan als het gaat om het
CTSV en ook dat het rapport-Rood allerminst volledig is te noemen. Ik moet
ook constateren dat de staatssecretaris zelf afstand neemt van dit rapport
op een aantal punten.
 
 Ik wil om te beginnen een vraag stellen aan de staatssecretaris op basis
van het rapport. Ik heb hem gevraagd in hoeverre hij vanaf medio 1995 op de
hoogte was. In het rapport van Rood staat: De visie van Sociale Zaken. Vanaf
medio 1995 veranderde dat beeld echter. Er kwamen nu signalen dat er iets
echt mis ging. Steen des aanstoots was vooral het PR-beleid van het bestuur.
SZW maakte zich zorgen over het mogelijk ontstaan van een gezagscrisis. De
signalen die binnenkwamen, wezen erop dat het bestuur nog slechts kon bogen
op formeel gezag en niet langer op materieel gezag.
 
 De staatssecretaris heeft in eerste termijn ontkend dat hij vanaf dat
moment op de hoogte was van in ieder geval de explosieve kant van de zaak.
Is dit nu wel of niet juist?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Voor alle helderheid: Ik ben daar heel expliciet over geweest
in eerste termijn. U heeft het nu over signalen die afkomstig waren uit de
sociale-verzekeringswereld waar het college toezicht op moest houden. Maar
de informatie en de signalen met betrekking tot de interne problematiek dateren
van een veel latere datum.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Mijn vraag is wat op dit punt precies het juiste verhaal is. Ik hoor dat
graag nog eens expliciet van de staatssecretaris in tweede termijn.
 
 Voorzitter! Ik moet vaststellen dat er wat het rapport-Rood betreft geen
sprake is van analyse van feiten en ook dat de organisatie zelf bij het CTSV
niet is bekeken. Over de relatie tussen het CTSV en het ministerie blijft
er op zijn minst veel onduidelijkheid bestaan, terwijl er geen hoor- en wederhoor
is toegepast. De staatssecretaris heeft zelf ook gezegd dat hij dat niet chic
vindt. Daar komt bij dat mijn fractie het debat van 12 maart over de CTSV-rapporten
over de Ziektewet afsloot met de conclusie dat een aantal antwoorden onbevredigend
was, maar dat een aantal vragen ook gewoon niet beantwoord konden worden omdat
deze betrekking hadden op de relatie tussen het departement en het CTSV waaraan
vertrouwelijke informatie ten grondslag lag. Ik noemde toen afsluitend een
achttal punten die ook nu door het rapport-Rood niet zijn opgehelderd. Ik
wijs de collega's Van Nieuwenhoven en Schimmel vervolgens op hun inbreng in
dat debat. Mevrouw Van Nieuwenhoven was het ermee eens dat een aantal vragen
nader onderzocht moest worden, maar niet op dat moment. Mevrouw
Schimmel wilde Rood en het recherche-onderzoek afwachten. De inbreng van destijds
gevoegd bij hun vragen nu, kan naar mijn idee niet anders leiden dan tot de
conclusie van een nader onderzoek. Ik haal ook nog twee punten uit de eerste
termijn van mevrouw Van Nieuwenhoven aan. Zij zei dat er geen begin van een
idee is van de interne situatie bij het CTSV, kijkend naar het rapport-Rood.
En: er is een heel hoog "story telling-"karakter aan het rapport-Rood. Ik
vind dat ook. Er zijn veel verhalen, maar ze zijn nauwelijks te traceren.
Ook de staatssecretaris zelf heeft bij mijn weten in het programma Televizier
gezegd dat er voor hem nog een aantal vragen echt onbeantwoord is. Daar komt
voor de Kamer nog bij dat door de wijze waarop het rapport is geschreven,
een aantal zaken nauwelijks is te verifiëren.
 
 Voorzitter! Het lijkt mij dan ook dat in een nader parlementair onderzoek
een aantal vragen in ieder geval beantwoord kan worden. Met het oog daarop
dien ik de volgende motie in.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 spreekt als haar mening uit dat het wenselijk is een parlementair onderzoek
te houden naar het feitelijk functioneren van het CTSV in relatie tot de door
de wetgever opgedragen doelstelling, en daarbij te betrekken de relatie tot
het departement en de onder toezicht gestelde uitvoeringsinstellingen, teneinde
daaruit aanbevelingen te formuleren voor het gewenste toezicht in de toekomst,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Bijleveld-Schouten, Rosenmöller,
Marijnissen, Van Dijke, Van der Vlies en Boogaard.
 
 Zij krijgt nr. 5 (24653).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Wat verstaat u onder de term "parlementair onderzoek"? Hoe verhoudt zo'n
onderzoek zich tot de uitgestippelde lijn van het afwachten van informatie
en vervolgens het in de vaste kamercommissie nagaan of verdere stappen gezet
moeten worden?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Een aantal zaken is sowieso niet op te helderen, gezien ook het rapport-Rood.
Natuurlijk hebben wij in de vaste commissie afgesproken om aan de staatssecretaris
nog enige stukken te vragen en om een meer complete reactie op de vraag op
welke wijze het met CTSV verder moet. Wij hebben dat gevraagd en wachten de
reactie af. In de vaste kamercommissie dient besproken te worden op welke
wijze een en ander betrokken moet worden bij hetgeen ik nu voorstel. De staatssecretaris
heeft aangegeven dat prof. Rood op zijn minst een eenzijdig beeld heeft gegeven.
Mevrouw Van Nieuwenhoven heeft aangegeven dat intern niet duidelijk is op
welke wijze een en ander verder zal gaan. Wij moeten daar zicht op hebben,
zeker nu de staatssecretaris in zijn antwoord naar de verdere aanpak heeft
verwezen. Wij moeten zicht hebben op de situatie.
 
 De staatssecretaris heeft erop gewezen dat het conflict tweezijdig was.
Wij moeten daar zicht op hebben om oplossingen aan te kunnen dragen. De relatie
tussen het departement en het college van toezicht is ook niet echt opgehelderd.
Daarbij komen nog de vragen die ik tijdens het vorige debat heb gesteld. Het
parlement heeft een eigen verantwoordelijkheid om een aantal zaken op dit
terrein te controleren. Ik ben gaarne bereid over de vormgeving van het onderzoek
in de commissie nader te spreken. Voor ons staat één ding vast,
namelijk dat wij dit onderzoek willen doen. Ik wijs op de vraagpunten die
niet zijn opgehelderd en de zaken die wij niet kunnen verifiëren.
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Voorzitter! Mijn eerste vraag betrof de betekenis van een parlementair
onderzoek. Mevrouw Bijleveld zegt dat zij de vormgeving, het politieke karakter,
de zwaarte nog ter discussie stelt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 De Kamer heeft de verantwoordelijkheid, zelfstandig te beoordelen wat
zich heeft afgespeeld. Die verantwoordelijkheid is destijds ook genomen ten
aanzien van de gehele uitvoeringsorganisatie sociale zekerheid. Wij hebben
ooit al het "bijna-besluit" genomen inzake zo'n onderzoek. Wij hebben in de
vaste commissie – in de vergadering waaraan de heer Van Hoof mij in
eerste termijn bij interruptie herinnerde – zelfs afgesproken om de
uitvoering sociale zekerheid nauwgezet te volgen. Ik vind dat wij nu niet
voldoende informatie hebben. Ik ben bereid in de commissie verder over de
vormgeving van het onderzoek van gedachten te wisselen. Het gaat ons erom,
zelf een aantal zaken boven tafel te krijgen op de punten die door mij zijn
genoemd. Ook mevrouw Schimmel heeft in eerste termijn die punten aangehaald
en zij zijn ook opgenomen in de tekst van mijn motie.
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Acht u het voorspelbaar dat een groot deel van de vragen naar aanleiding
van de nog te verschijnen notitie van de staatssecretaris en van de verzoeken
inzake Berenschot, BCG, Kordes en de tweede termijn van de staatssecretaris,
alsnog wordt beantwoord? Als u nu al zegt dat het in de vorm van een parlementair
onderzoek moet, met alle lading die zo'n onderzoek heeft, loopt u niet alleen
de afspraak voorbij, maar bent u ook wat te snel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Het is niet juist dat ik voorbij zou gaan aan de gemaakte afspraak. Wij
hebben afgesproken dat wij die brief zouden vragen, en dat ieder zijn eigen
verantwoordelijkheid houdt om in dit debat te doen wat hij of zij verstandig
acht. Daarover is een eenduidige afspraak gemaakt.
 
 Het parlement heeft een verantwoordelijkheid om een aantal dingen te verifiëren
die nu nog onduidelijk zijn. De term "parlementair onderzoek" kan men net
zo zwaar maken als men zelf wil. Het gaat mij erom dat de feiten en omstandigheden
aan het licht komen, die ik net schetste. Deze staan ook in de tekst van de
motie. Wij kunnen een aantal dingen nu gewoon niet vaststellen. De staatssecretaris
heeft zelf gezegd dat hij deze niet kan vaststellen op basis van het rapport-Rood.
Dat is niet als bedreigend te duiden. De Kamer moet zelf deze feiten en omstandigheden
vaststellen, om lering te kunnen trekken voor de toekomst. Bijleveld-SchoutenDat
kunnen wij nu niet. Daar kunnen alle genoemde rapporten bij betrokken worden.
Zij kunnen onderdeel uitmaken van dat onderzoek.
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Voorzitter! Ik zal mijn vragen niet herhalen. Ik stel vast dat mevrouw
Bijleveld kennelijk zoveel haast heeft dat zij nu die motie moet indienen.
Zij heeft kennelijk niet willen wachten, wat voor de hand lag, tot de procedurevergadering
van dinsdag om te reageren op de stukken die er dan zijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Ik trek mij dat niet zo erg aan, want ik heb net al gezegd hoe ik de afspraak
die in de commissie is gemaakt, interpreteer. Naar mijn idee is het noodzakelijk
om een nader onderzoek te doen naar een aantal punten. Dat is de verantwoordelijkheid
van de Kamer. Er zijn terreinen onbesproken gebleven. Ik denk dat het nodig
is dat de Kamer haar eigen verantwoordelijkheid neemt om naar die feiten en
omstandigheden te kijken, teneinde het onafhankelijk toezicht voor de toekomst
overeind te houden.
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Wat is de betekenis van die motie voor het oordeel van de CDA-fractie
over het optreden van de staatssecretaris? Spreekt zij met deze motie daarover
een oordeel enig oordeel uit of niet?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Ik spreek helemaal geen oordeel uit over het optreden van de staatssecretaris.
Ik heb hem geprezen voor zijn uitgebreide antwoord. Ik stel vast dat wij naar
een aantal zaken nader moeten kijken, maar daarmee spreek ik geen oordeel
uit over het optreden van de staatssecretaris.
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Kennis genomen hebbend van de activiteiten van de staatssecretaris neemt
u daar geen afstand van, omdat u nader onderzoek wilt, dat zal uitmaken, enzovoorts,
enzovoorts?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Nu komt u weer terug op uw vraag van daarnet. De staatssecretaris heeft
uitgebreid geantwoord over de momenten waarop hij heeft geïntervenieerd.
Dat is duidelijk. Dat heeft hij keurig gedaan, kijkend naar wat er in het
rapport-Rood staat. Een aantal punten is nog niet opgehelderd. Die heb ik
genoemd. Ik wil dat wel weten. Deze punten betreffen ook de relatie tussen
het departement en het CTSV. Daar moeten wij dan naar kijken.
 
 
 
 
 
 De heer Schutte (GPV):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn beantwoording.
Wij werpen vandaag vooral een terugblik op wat er is gebeurd, om te bekijken
hoe wij dat moeten taxeren. Ik realiseer mij goed dat dit in zekere zin een
gemakkelijke positie is. Als je de beslissingen moet nemen, is je positie
veel moeilijker dan wanneer je achteraf de gevolgen daarvan in rekening kunt
brengen. Dat staat vast, maar dat neemt niet weg dat het vandaag onze taak
is om die terugblik te werpen en een oordeel te geven, opdat de verantwoordelijkheden
duidelijk zijn, en er wellicht lering kan worden getrokken voor de toekomst.
 
 Tegen die achtergrond wil ik op twee punten terugkomen. In de eerste plaats
heb ik erop gewezen dat het gaat om een zelfstandig bestuursorgaan. Als zo'n
bestuursorgaan functioneert, is het bestuur inderdaad verantwoordelijk voor
de inrichting van de organisatie, dus ook voor de regeling van de verhouding
tot de directie, etcetera. In dit geval ging het om de instelling van een
zelfstandig bestuursorgaan met een bepaalde voorgeschiedenis, waarbij een
heel ander functioneren dan tot nog toe werd verwacht. Dan is het wel de verantwoordelijkheid
van de uitvoerende macht, in dit geval de staatssecretaris, om te zorgen dat
de startpositie van zo'n zelfstandig bestuursorgaan optimaal is. Ik zou de
staatssecretaris willen vragen, daar nader op in te gaan. Ik heb namelijk
de indruk dat op het moment van instelling niet altijd datgene is gedaan waardoor
het volstrekt helder was wat de positie van het bestuur moest zijn in de nieuwe
organisatie.
 
 In de tweede plaats de gang van zaken rond de benoeming. De staatssecretaris
heeft daar heel duidelijk over gesproken, over hoe de gang van zaken geweest
is. Ik heb ook geen enkele reden om daar iets op af te dingen. Ik vind wel
dat het een heel specifieke procedure is, waarin de staatssecretaris zelf
een heel duidelijke en eigen rol heeft gespeeld. Dat betekent ook dat als
hij achteraf moet constateren dat de keuzen die toen gemaakt zijn niet gelukkig
zijn, dit volledig teruggaat op zijn rol daarin. Dat is, dunkt mij, duidelijk.
 
 Ik denk dat het ook duidelijk moet zijn dat een dergelijke procedure uitermate
riskant is als het gaat om dit soort belangrijke functies. Ik heb in mijn
eerste termijn gevraagd hoe de procedure is geweest en welke criteria er gehanteerd
zijn. Is er eventueel gebruik gemaakt van externe deskundigheid? De enige
externe deskundigheid was misschien die van de staatssecretaris zelf, die
wel iemand wist voor het voorzitterschap. Dat kan zijn, maar ik denk dat dit
uitermate riskant is. Wat mij betreft is de conclusie dat dit soort procedures
bij dit soort gevoelige functies niet voor herhaling vatbaar zijn.
 
 Wat betreft de rechtspositie heeft de staatssecretaris een juridische
interpretatie gegeven van het begrip "eigen schuld of toedoen". Volgens de
staatssecretaris moet bij eigen schuld opzet ingecalculeerd worden. Ik vraag
mij af of dit juist is. Ik denk dat er tussen schuld en opzet nog altijd een
heel wezenlijk verschil bestaat. Ik begrijp best dat het niet gemakkelijk
is om een beroep te doen op een dergelijke uitzonderingsclausule, maar het
is mij net weer een beetje te gemakkelijk om te zeggen dat je er geen beroep
op kunt doen als er geen sprake van opzet is om de zaak in de soep te laten
lopen. Als dat het zou zijn, dan hoef je het niet eens te bepalen. Het is
evident dat dan alle rechten wegvallen.
 
 Ten slotte de bestaande situatie van het bestuur. De drie leden zitten
nog, zei de staatssecretaris. Zij kunnen niet in een demissionaire status
verkeren. Zij zitten nog formeel. Dat zal ongetwijfeld waar zijn. Mijn vraag
is of zij ook nog voluit en feitelijk functioneren. Bestaat ook anderszins
de garantie dat, gegeven de moeilijke omstandigheden, het bestuur op een behoorlijke
wijze kan plaatsvinden zolang er geen interimvoorziening is getroffen?
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! De staatssecretaris heeft zijn beantwoording in
eerste termijn ingedeeld in vier hoofdstukjes. Ik loop die vier hoofdstukjes
even langs. 
 
 Allereerst de vraag of de staatssecretaris tijdig en adequaat heeft ingegrepen.
Wij moeten vaststellen, aan de hand van de rapportage van Rood, dat medio
1995 het ministerie op de hoogte was van in ieder geval het externe probleem,
dat wil zeggen het probleem tussen het CTSV en de uitvoeringsinstellingen.
In het rapport-Rood wordt daar op pagina 9 het volgende over gezegd. Allereerst
wordt daar meegedeeld dat er eigenlijk in het eerste halfjaar, vanaf januari,
al berichten waren, maar dat die aanvankelijk door het ministerie positief
werden geïnterpreteerd. Welaan, dat lijkt mij een inschattingsfout. Vervolgens
staat er: "Vanaf medio 1995 veranderde dat beeld echter. Er kwamen nu signalen
dat er echt iets mis ging. Steen des aanstoots was vooral het PR-beleid van
het bestuur. SZW maakte zich zorgen over het mogelijke ontstaan van een gezagscrisis.
De signalen die binnen kwamen, wezen er op dat het bestuur nog slechts kon
bogen op formeel gezag en niet langer op materieel gezag."
 
 Dat is dus nogal wat! Als de staatssecretaris zegt dat hij in verschillende
gradaties en langzamerhand steeds verder heeft ingegrepen, moet ik uit zijn
beantwoording in eerste termijn opmaken dat hij niet zozeer heeft ingegrepen
alswel bij formele en vooral informele gelegenheden met het bestuur heeft
gesproken. Alhoewel je zou zeggen dat een gewaarschuwd mens voor twee telt,
kwam de staatssecretaris begin december ook op de hoogte van de interne problemen
van het CTSV. De vraag blijft voor mij staan waarom de staatssecretaris niet
reeds toen heeft besloten om bijvoorbeeld een adviseur of een bemiddelaar
in te huren om het probleem in meer preventieve zin op te lossen. Hij heeft
dat twee maanden later gedaan. Toen was alles al op de klippen gelopen. Het
blijft voor mij merkwaardig dat een en ander pas kon plaatsvinden nadat NOVA
in een uitzending aandacht had besteed aan het tumult. Dit was het even wat
betreft het eerste hoofdstukje.
 
 Met betrekking tot de politieke, de partijpolitieke benoemingen het volgende.
De staatssecretaris heeft gezegd dat hij op het moment dat hij moest besluiten
over de drie bestuursleden voor het CTSV, ook moest beslissen over de voorzitter
van het TICA en de voorzitter van de Sociale verzekeringsbank. Mag ik wel
even vaststellen dat wij het in alle drie de gevallen – om precies te
zijn: in alle vijf de gevallen, want wij hebben het over drie bestuursleden
van het CTSV – hebben over ex-politici. Met andere woorden: als de staatssecretaris
zegt dat er geen enkele relatie is, dan heeft hij – laat ik mij voorzichtig
uitdrukken – op zijn minst alle schijn tegen zich en is er wel degelijk
sprake geweest van partijpolitieke afwegingen. Laat ik vooropstellen dat dit
geen diskwalificatie is van politici of ex-politici. Daarom gaat het niet.
Het gaat erom dat vastgesteld kan worden dat vijf vacatures zijn vervuld door
vijf ex-politici.
 
 Voorzitter! Ik wil nog iets zeggen over de criteria en de procedures.
Ik moet eerlijk zeggen dat het allemaal erg vaag blijft. De staatssecretaris
heeft uitgelegd hoe het gegaan is. Ik vind het niet bevredigend als het in
al dit soort gevallen op deze manier gebeurt. Het lijkt mij dat wij op deze
manier niet in alle gevallen de beste man of vrouw op de juiste plaats krijgen.
 
 Ten aanzien van de advisering door de SER blijf ik het een merkwaardige
zaak vinden dat klaarblijkelijk, zo maak ik op uit de woorden van de staatssecretaris,
het ministerie zelf in een persbericht twee namen van toekomstige bestuursleden
meldt, waaraan vervolgens de SER aanstoot neemt en er reden in ziet, geen
advisering uit te brengen.
 
 Mijn volgende punt betreft de rechtspositieregeling. De staatssecretaris
zegt dat er twee factoren zijn waarom naar zijn mening de rechtspositieregeling
moet zijn zoals zij is. Onafhankelijkheid moet gewaarborgd zijn, maar bovendien
zijn de functies dermate politiek gevoelig, dat een ruime beloning en een
regeling zoals met deze mensen is getroffen op haar plaats zou zijn. Mijnheer
de voorzitter! Het zal u niet verbazen dat ik daar anders over denk. Als het
over politieke gevoeligheid gaat, lijkt het mij dat de minister-president
van dit land op zijn minst een even politiek gevoelige functie heeft. Die
man verdient wel aanzienlijk minder dan bijvoorbeeld de voorzitster van het
CTSV.
 
 Een ander punt is de doorbetaling van de ambtstermijn, opgenomen in artikel
4. Niemand in Nederland heeft een dergelijke regeling. Normaal is het bij
disfunctioneren zo, dat mensen worden ontslagen, hetzij via het arbeidsbureau,
hetzij via de kantonrechter. Die mensen moeten vaak zelfs vrezen voor hun
uitkering. Ik snap dan ook niet waarom de staatssecretaris hier kan beweren
dat hij noch juridisch, noch politiek enige reden ziet, van die clausule gebruik
te maken. Om die reden leg ik de Kamer de volgende motie voor.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 constaterende, dat in artikel 4 van de rechtspositieregeling met de drie
bestuursleden van het CTSV staat dat aan hen in geval van schorsing of ontslag
hun bezoldiging tot aan het einde van de ambtstermijn wordt uitbetaald;
 
 constaterende, dat in dat artikel eveneens staat dat dit niet het geval
is bij ontslag dat te wijten is aan eigen schuld of toedoen;
 
 constaterende, dat de adviseur van de staatssecretaris, prof. Rood, in
zijn rapport aanbeveelt, de drie bestuursleden te ontslaan omdat ze incompetent
zijn gebleken en de problemen bij het CTSV in belangrijke mate aan hun gedrag
te wijten zijn;
 
 spreekt als haar mening uit dat de staatssecretaris bij de afhandeling
van het ontslag van de drie CTSV-bestuursleden met een beroep op de clausule
in artikel 4, lid 2, alles in het werk moet stellen om te voorkomen dat aan
de drie het restant van hun ambtstermijn wordt uitbetaald,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Marijnissen en Rosenmöller.
Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 6 (24653).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Tot slot wil ik nog een opmerking maken over het parlementaire onderzoek.
MarijnissenHet zal niemand verbazen dat ik met alle plezier de motie, ingediend
door mevrouw Bijleveld, ondersteun. Gezien de historie van het toezicht en het pleidooi dat de Kamer gehouden heeft ten tijde van de discussie
over de motie-Buurmeijer, evenals ten tijde van de parlementaire enquête,
gezien het feit dat de Kamer zelf zo heeft aangedrongen op dit onafhankelijke
toezicht en gezien het feit dat het CTSV vijftien maanden bestaat en gebleken
is dat het niet goed functioneert, vind ik werkelijk dat deze Kamer zich niet
afhankelijk kan maken van datgene wat de staatssecretaris daarover heeft gezegd.
Zij kan zich ook niet afhankelijk maken van hetgeen de heer Rood daarover
heeft gezegd. Met andere woorden: ik mag hopen dat de coalitiepartijen dan
wel een deel van de coalitiepartijen nu het verzoek om dit parlementaire onderzoek
zullen steunen.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn antwoord. Ik wil nog
enkele opmerkingen maken in tweede termijn. Ik begin met het punt van de benoemingen.
Het hoge woord kwam er eindelijk toch een beetje uit: de partijpolitieke herkomst
heeft wel degelijk een rol gespeeld bij het benoemen van in ieder geval twee
van de bestuurders van het college van toezicht. Laat ik eerlijk daarover
zijn. Mijn politieke gevoel zegt mij: er moet daar meer gebeurd zijn. Ik kan
dat niet hardmaken en zolang ik het niet hard kan maken, zal ik het moeten
doen met het woord van de staatssecretaris. Wel is duidelijk geworden dat
er een schriftelijke afspraak is over de automatische herbenoeming; het stuk
dat wij van de staatssecretaris krijgen. Dat was in ieder geval voor mij een
nieuw gegeven in dit debat. Het is natuurlijk een van de redenen waarom een
van de bestuurders op 1 januari jl. nog weer voor vier jaar is herbenoemd,
met het prijskaartje dat daaraan hangt, nu ook hij waarschijnlijk op korte
termijn van zijn functie zal worden ontheven.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Voor alle duidelijkheid: ook als die afspraak niet op papier
zou hebben gestaan, zou de herbenoeming op dat moment hebben plaatsgevonden,
gegeven de omstandigheden die ik heb uitgelegd in eerste termijn. Met andere
woorden, de heer Rosenmöller moet geen verband zien tussen het feitelijke
herbenoemen en die afspraak. Ook als die afspraak niet zou hebben bestaan,
was op dat moment hetzelfde gebeurd.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Dat heb ik maar van de staatssecretaris aan te nemen. Wat
mij wel merkwaardig voorkomt, is dat daarover op 13 december wel een gesprek
met de betrokkene plaatsvindt in het kader van die herbenoeming. Waar ging
dat gesprek dan nog over? Dat was dan echt een gesprek zonder enige inhoud,
los van het functioneren van betrokkene in relatie tot het collegiale bestuur
dat zij met z'n drieën in het jaar daaraan voorafgaand hebben uitgeoefend.
Ik vind dat buitengewoon merkwaardig. Het leek mij wel degelijk relevant,
ook voor de staatssecretaris, gezien het feit dat hij bij interruptie heeft
moeten bevestigen dat de aanvullende afspraak over de automatische herbenoeming
een onderdeel van de rechtspositie is. Hij heeft er ook wel een verklaring
voor. Daardoor is het aanmerkelijk lastiger om de benoeming, die voor deze
persoon voor een jaar gold, in die zin van rechtswege te laten aflopen. Dat
is wel degelijk het fundamentele verschil dat op dat moment ontstond.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 U moet dan wel de volgorde der dingen op een goede manier wegen. Twee
dagen voordat ik dit gesprek voerde, was er met het volledige college over
de problematiek gesproken, zoals u weet. In het gesprek met de te herbenoemen
persoon zijn een aantal dingen herhaald. Maar het is ook aan de orde gesteld
in relatie tot de notitie die ik van mijn eigen medewerkers had gekregen over
de follow-up die er door het college aan zou worden gegeven.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Ja. En in eerste termijn heb ik als kritiek gegeven dat het onverstandig
was om in december, terwijl u wist dat er sprake was van crisis en grote onrust
binnen het CTSV, een van de leden van het bestuur voor vier jaar te herbenoemen.
Dat houd ik staande. Wij praten dus over december 1995; niet over medio 1995,
toen het ging om de verhouding tussen het bestuur van het CTSV en de uitvoeringsinstellingen,
want daarover was inderdaad ook al het een en ander bekend bij uw departement.
Over die onrust waren signalen binnengekomen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter!...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Nee, nee. U mag straks antwoorden. Ik denk dat de nadere informatie die
u nodig hebt om te kunnen antwoorden, nu wel op tafel ligt.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 De tweede vraag is of er op tijd is ingegrepen. Ook na het antwoord van
de staatssecretaris gehoord te hebben en daar per interruptie een aantal verduidelijkingen
over verkregen te hebben, ben ik van mening dat er eerder en overtuigender
ingegrepen had kunnen worden. De staatssecretaris heeft alle tijdstippen genoemd.
 
 Laat ik beginnen met te zeggen dat het rapport-Rood hem niet op andere
gedachten heeft gebracht, dat zijn kritiek erop wel vrij fors is, maar dat
hij zelf eerder al dezelfde analyse gemaakt had. Dat vind ik merkwaardig,
want dan had hij ook eerder kunnen ingrijpen; dat is de enige logische consequentie
die je eruit kunt trekken.
 
 Met alle respect voor het exposé dat de staatssecretaris heeft
gegeven van de periode vanaf de zomer van 1995 tot 19 of 20 februari 1996;
de wapenfeiten van de staatssecretaris zijn de volgende. Voor een officieel
bestuurlijk overleg op 18 september staat het een en ander geagendeerd. Op
11 december is er na een officieel bestuurlijk overleg met de drie bestuursleden
het een en ander in informele sfeer gewisseld.
 
 Dan is er nog het proces-Kordes, maar dat vindt allemaal later plaats.
Overigens heb ik andere informatie dan de staatssecretaris, namelijk dat niet
beide partijen maar een van de partijen, namelijk het bestuur, in het finale
stadium niet meer aan tafel wilde zitten. Ik ontvang daar graag een reactie
van de staatssecretaris op.
 
 Pas na de NOVA-uitzending en het door de ondernemingsraad opzeggen van
het vertrouwen in het bestuur, heeft de staatssecretaris ingegrepen. Dat laatste
kan toch geen toeval zijn? Er is een zodanige druk op hem uitgeoefend, dat
hij dit op dat moment heeft gedaan, naar ik meen op 19 of 20 februari. 
 
 Ik wil dit nog verbinden met een inhoudelijk argument. De staatssecretaris
noemt steeds het criterium van de taakuitval. Op het moment dat daarvan sprake
zou zijn, zou ingrijpen gerechtvaardigd zijn, zo is ongeveer de redenering
van de staatssecretaris. Ik ben het niet eens met dat criterium. Als sprake
is van een situatie, waarin hooguit sprake is van formeel gezag en geen materieel
gezag, dan is dat voor de staatssecretaris een legitimatie om in te grijpen.
Ingrijpen is niet alleen agenderen in een bestuurlijk overleg – dat
is het meest minimale wat je kunt doen – en niet alleen de maatregel
nemen, zoals de staatssecretaris die op het laatste moment heeft genomen,
namelijk hun de wacht aanzeggen. Er is een scala van maatregelen die genomen
kunnen worden. Dat heeft de staatssecretaris niet gedaan, behalve die ene
keer na de vergadering van 11 december.
 
 Voorzitter! Ik kom te spreken over de afvloeiingsregeling of het doorbetalen
gedurende de periode dat de leden zijn benoemd. Ik ben het met de staatssecretaris
eens, dat je een onderscheid moet maken tussen de juridische en de politieke
kant van de zaak. Hij heeft het politiek verdedigd. Ik ben het daarmee niet
eens. Er is een onafhankelijk rapport, waarin staat dat deze mensen een wanprestatie
hebben geleverd. Je kunt die niet met 1,8 mln. "opzadelen", als het daarbij
al blijft. Kunnen de leden van bestuur na het afronden van de benoemingsperiode
ook nog aanspraak maken op een wachtgeldregeling, die voor het overheidspersoneel
geldt?
 
 Niet is ingegaan op de vraag of de staatssecretaris bereid is om voor
nieuwe bestuurders een andere, meer sobere rechtspositie te laten gelden dan
die in de huidige situatie.
 
 Voorzitter! Tegen de achtergrond van eerdere debatten is het niet merkwaardig,
dat wij ons van harte hebben aangesloten bij de motie van mevrouw Bijleveld.
Er zijn vele vragen die nog van een nader antwoord moeten worden voorzien.
Het parlement heeft op dit terrein een goede traditie die borg staat voor
kwaliteit. Ik maak mij sterk dat niet de politieke kant, maar de kwalitatieve
kant van dit parlementair onderzoek voor ons en voor het kabinet nog veel
kan opleveren.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor de chronologische
weergave van een heleboel feiten. Hij heeft gezegd: alle momenten om in te
grijpen zijn benut. Daaruit spreekt: mij treft geen enkele blaam. Ik zeg dan:
nou, nou, dat dossier bekijkend, poeh, poeh.
 
 Op 6 december lekt er een brief. Op 13 december vindt een gesprek plaats
in verband met de herbenoeming. Was dit gesprek meer dan een formaliteit?
Op 20 december komt er een brandbrief van het departement. Ik heb nog geen
antwoord gekregen op de vraag, wanneer de feitelijke benoeming volgde. Bestond
er überhaupt de mogelijkheid, dat de benoeming door de toen bekende feiten
beïnvloed kon worden?
 
 Wat de rol van het departement en de staatssecretaris met betrekking tot
het inwerken betreft, merk ik op dat een paar gesprekken over een potentieel
vijandige omgeving niet als adequaat inwerken kunnen worden gekenschetst.
Aan dat nieuwe orgaan moest een goede startpositie worden gegeven. Het lijkt
mij dat dit geen adequate wijze van inwerken is.
 
 Voorzitter! Wat de selectie van personen die de nieuwe taak op zich moesten
gaan nemen betreft, heb ik al gezegd dat de staatssecretaris sprak over een
potentieel vijandige omgeving. Hij achtte het nodig dat daar een potig iemand
benoemd zou worden. Ik stel vast dat de staatssecretaris inzet op het conflictmodel.
In een potentieel vijandige omgeving kun je ook andere accenten leggen. Andere
relevante vaardigheden kunnen minstens zo belangrijk zijn. De staatssecretaris
heeft bewust gekozen voor de strategie oorlog.
 
 Voorzitter! De conclusies van prof. Rood worden door de staatssecretaris
niet geheel gedeeld, soms zelfs als onjuist betiteld. Desalniettemin neemt
hij de eerste aanbeveling over. Neemt de staatssecretaris alleen de aanbevelingen
over of ook de toelichting op die eerste aanbeveling? Dat wil nogal wat zeggen,
want daar staat dat het, hoewel het bestuur aan een moeilijke taak was begonnen
terwijl het daarop onvoldoende was geprepareerd, toch vooral aan de leden
van het bestuur zelf is te wijten dat het CTSV thans bekend staat als een
nest van conflicten. Neemt hij die toelichting ook over?
 
 In dat verband vind ik de link met de Werkloosheidswet wel van betekenis.
Bij verwijtbare werkloosheid vervalt het recht op een uitkering. Is er een
reden om in dit verband te spreken van een klassebehandeling?
 
 Al met al voldoet het rapport-Rood niet helemaal, ook volgens de staatssecretaris.
Er zijn nog genoeg vragen te stellen, ook in het licht van hetgeen wij hier
in het verleden hebben besproken. Ik denk dat het in dat verband voor alle
partijen goed is als er nader onderzoek komt, opdat de losse eindjes nog aan
elkaar kunnen worden geknoopt. Dat is ook de reden waarom ik de motie die
collega Bijleveld heeft ingediend, van harte ondersteun.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn beantwoording.
De politieke vraag die wij vandaag moeten beantwoorden, is of de staatssecretaris
vanuit zijn verantwoordelijkheid alert en adequaat heeft gereageerd op de
situatie bij het CTSV en op de zich aftekenende bestuurscrisis. De vraag of
hij tijdig heeft ingegrepen, is altijd te stellen, maar ten principale moeilijk
te beantwoorden. Daar kom je nooit helemaal mee klaar. Ik heb de verdediging
van de staatssecretaris op dit punt nog even op mij laten inwerken en ik denk
dat bestuurlijk ingrijpen moet rijpen. Als zich een probleem voordoet, hoef
je nog niet meteen het kapmes, in figuurlijke zin, te pakken. Dan ga je een
gesprek aan en dan probeer je nog het een en ander. Kortom, ingrijpen moet
rijpen. Daarom is de vraag of er in de geschetste situatie tijdig is ingegrepen,
niet eenduidig te beantwoorden. Ik ga daar ook verder aan voorbij.
 
 Voor mij concentreerde de vraagstelling zich op de gebeurtenissen op en
omstreeks 20 december. Toen werd volstrekt helder dat er een probleem was
en dat het risico groot was dat het fnuikend zou escaleren. De staatssecretaris
zei dat hij meteen naar de telefoon heeft gegrepen, nadat hij was ingelicht
door enkele directeuren van zijn departement en dat hij het bestuur heeft
gezegd dat hij gedwongen zou zijn om in te grijpen zodra zich een risico van
taakuitval zou aftekenen. In dat telefoongesprek is de problematiek
meteen doorgelicht. Ik heb nog twee concrete vragen over dat telefoongesprek.
Heeft de staatssecretaris in dat gesprek van het bestuur een inspanningsverplichting
geëist om de problemen op te lossen? Heeft hij bijvoorbeeld gezegd dat
hij verwachtte dat het binnen een maand afgelopen zou zijn? Ik heb het over
een inspanningsverplichting, want zoiets kan nooit een taakstelling zijn,
want daar zijn natuurlijk ook anderen voor nodig. De tweede vraag. Kort daarna
werd de heer Kordes door het bestuur aangezocht als bemiddelaar. Is dat geschied
op instigatie van de staatssecretaris en, zo nee, mag ik dan concluderen dat
het voluit het initiatief is geweest van het CTSV-bestuur zelf?
 
 De bevinding van de heer Kordes werd samengevat in de trant van: je moet
toch eens mèt elkaar gaan praten en niet tegen elkaar blijven praten.
Dat advies is niet opgevolgd. Dat is ongetwijfeld een kwestie geweest van
sfeer en klimaat. Daar kun je teleurgesteld over zijn, want van volwassen
mensen mag je toch anders verwachten.
 
 Alles overziende, kan gezegd worden dat een benoemingsprocedure een open
karakter moet hebben. Gezien het verloop van de huidige procedure heeft die
dat open karakter blijkbaar niet. Ik heb bijvoorbeeld nooit een advertentie
gezien. Overigens zal de staatssecretaris er zich gelukkig mee hebben geprezen
dat er juist een driemanschap kwam dat zich spreidde over de drie grote politieke
partijen.
 
 Ik heb de motie over het onderzoek medeondertekend. Die is voor mij een
op de toekomst gerichte actie. Wij hebben nog heel wat discussies te voeren.
Daartoe is volstrekte helderheid nodig over nog geldende vragen. Men moet
mij daarbij niet verdenken van welke politieke bedoeling dan ook op voorhand.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn antwoorden.
 
 De staatssecretaris meent wel dat hij tijdig heeft ingegrepen. Toch vragen
wij ons af of, toen er na een halfjaar nog geen directie/bestuursstatuut was,
er geen reden was om dat al in het septemberoverleg aan de orde te stellen
en dringend te adviseren om dat heel snel tot stand te brengen.
 
 Ik krijg nog een antwoord van de staatssecretaris op mijn vraag over de
datum van feitelijke herbenoeming van een van de leden.
 
 Wat de selectieprocedure betreft, blijven wij het vreemd vinden dat de
staatssecretaris de verdere invulling van het bestuur niet zelf ter hand heeft
genomen. Hij zegt dat hij de sollicitatiegesprekken heeft overgelaten aan
de beoogde voorzitter en een van zijn medewerkers. Het lijkt mij bij zo'n
belangrijk college dat de sollicitatiegesprekken een primaire verantwoordelijkheid
van de staatssecretaris zijn.
 
 De staatssecretaris heeft over de rechtspositieregeling opgemerkt dat
hij de mogelijkheden van afwijking van artikel 4, lid 2, met de landsadvocaat
heeft onderzocht. Toch vragen wij de staatssecretaris om ons meer inzicht
te verschaffen in het advies van de landsadvocaat ter zake.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Bent u met mij van mening dat in toekomstige gevallen een rechtspositieregeling
waarmee wij nu geconfronteerd zijn niet meer kan?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Absoluut. In eerste termijn heb ik al gezegd dat wij daar geen voorstander
van zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Dat moet dus minder.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Ja.
 
 Voorzitter! Nu nog iets over de toekomst. In eerste termijn heb ik ook
gezegd dat er een evaluatie van de ontwikkelde relatie tussen departement
en CTSV, alsmede uitvoeringsinstellingen en CTSV moet zijn naar aanleiding
van een gedegen discussie over de plaatsbepaling van het toezicht en onderzoek
in de toekomst. De staatssecretaris is niet ingegaan op dit aspect van de
evaluatie. Dat is jammer.
 
 Bij de vorige OSV is er gekozen voor een bepaald bestuurs/toezichtsmodel.
De wetgever had hier bepaalde bedoelingen mee: de toezichthouder moet corrigeren,
bijsturen en uitvoeringsrapportages leveren; dergelijke rapportages moeten
niet alleen leiden tot correcties en bijstellingen van de uitvoeringsorganisaties,
maar zelfs ook tot aanbevelingen aan de minister. Dat deze bevoegdheden/taken
van het CTSV tot nu toe tot problemen geleid hebben, moge duidelijk zijn.
Het is belangrijk dat ernaar wordt gekeken waar de knelpunten precies liggen.
Dat is om de toekomstdiscussie over de plaatsbepaling van de toezichthouder
zowel in het bestuurskundige bestuursmodel als in het toezichtsmodel goed
te kunnen voeren.
 
 De motie van het CDA spreekt ons dan ook aan omdat die op de toekomst
gericht is en zeer nadrukkelijk niet op het functioneren van de staatssecretaris.
Daar wil D66 geen misverstand over laten bestaan. De fractie zal zich er nader
over beraden en de hier naar voren gebrachte feiten en opvattingen zorgvuldig
wegen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Ik wil nog een vraag stellen over de rechtspositieregeling. De staatssecretaris
zei dat hij zich niet wil verschuilen achter uitsluitend juridische aspecten;
hij wilde ook politiek stelling nemen door te zeggen dat hij politiek, inhoudelijk
en materieel van mening is dat het niet aangaat om tegen het bestuur te zeggen
dat het ontslag aan schuld of eigen toedoen moet worden geweten. Vindt mevrouw
Schimmel dat dit in lijn is met de conclusies van het rapport-Rood? Anders
gezegd, is zij het op dit punt eens met de staatssecretaris?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Ik heb in eerste termijn al veel aandacht geschonken aan de afwijking
in artikel 4, lid 2, vooral omdat ik die bepaling enigszins merkwaardig vond
in het licht van het ambtenarenrecht. Ik vond het ook ongebruikelijk als je
naar het bedrijfsleven kijkt. Ik moet zeggen dat de staatssecretaris een antwoord
gaf waarvan ik dacht: daar zit wel wat in. Stel dat er een tussentijdse schorsing
of ontslag zou plaatsvinden vanwege een politiek meningsverschil dan moet
je het toezicht niet afhankelijk maken van de inkomensverschaffing. Dat vind
ik een goed element. Ik vind wel dat er bij de rechtspositieregeling te weinig
is nagedacht over alle andere elementen die tot een tussentijds ontslag of
schorsing zouden kunnen leiden. Ik heb gezegd dat ik die bepaling zo merkwaardig
en ongebruikelijk vind, omdat je je daarbij kunt afvragen of het begrip "eigen
schuld of toedoen" geen andere interpretatie moet krijgen,
die ruimer is dan grove opzet of schuld, zodat je, wanneer het incompatibilité
d'humeur of disfunctioneren betreft, weer terug kunt keren naar een normale
regeling, namelijk het rijkswachtgeldbesluit. Ik blijf dat argument overeind
houden. Ik wil dan ook van de staatssecretaris weten of hij ons meer inzicht
kan verschaffen, desnoods schriftelijk, in het advies van de landsadvocaat.
Ook in eerste termijn zei ik al, dat ik denk dat er meer ruimte in zit dan
de staatssecretaris nu doet voorkomen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Volgens mij moet "eigen schuld of toedoen" vertaald worden in verwijtbaar
gedrag. Ik zie dat de staatssecretaris een ontkennende beweging maakt. Hij
praat steeds over schuld, maar volgens mij is dat echt iets anders. Dat is
willens en wetens iets doen; er is sprake van opzet, zoals de staatssecretaris
het noemt. Schuld in dezen moet volgens mij begrepen worden als verwijtbaar
gedrag. Dan komt de opvatting van de staatssecretaris in beeld, die zegt dat
er geen sprake is van verwijtbaar gedrag in dezen. Ik vroeg nu aan mevrouw
Schimmel of zij het materieel met de staatssecretaris eens is. Met ander woorden,
interpreteert zij Rood nu zodanig, dat het blijkbaar niet de schuld is van
het bestuur?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Ik ben geen jurist en ik ga mij niet in die discussie begeven. Ik heb
mij wel afgevraagd of het begrip "eigen schuld of toedoen" niet wat ruimer
geïnterpreteerd kan worden dan dat het normaal geïnterpreteerd zal
worden, in relatie tot de ruime regeling die is getroffen bij tussentijds
ontslag en schorsing. Kan de staatssecretaris ons wat dat betreft iets meer
inzicht verschaffen in het advies van de landsadvocaat?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Nieuwenhoven (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn heldere
uiteenzetting van alles wat hij gedaan heeft in de tijd waarover wij het nu
hebben. Hij heeft er goed aan gedaan omdat zo uitvoerig te doen.
 
 Ik loop nog even mijn vragen over de vier punten langs. Ik begin dan met
de vraag wanneer de staatssecretaris op de hoogte was en waarom hij niet eerder
heeft ingegrepen. Als ik het goed heb gevolgd, vind ik zijn verklaringen op
zichzelf acceptabel. Toch blijf ik met een punt zitten. Hij wist begin december –
laten we zeggen dat het 6 december was – dat er iets helemaal mis zat
en als ik het verder ook goed begrepen heb, is hij op 20 december echt zelf
actie gaan ondernemen. Nu weet ik wel dat het kinderachtig is om over die
veertien dagen te blijven doorzeuren, maar het is van belang om te weten hoe
het precies in die veertien dagen gegaan. Misschien kan hij daar nog iets
over zeggen.
 
 De staatssecretaris heeft uiteengezet welke procedures hij bij deze benoemingen
gevolgd heeft. Ik wil daarop weinig afdingen. Ik ben het met iedereen eens,
dat – zo dat al niet duidelijk was – het nu in ieder geval duidelijk
geworden is dat het voor de staatssecretaris een grote verantwoordelijkheid
is om de goede mensen daarvoor uit te zoeken.
 
 Ik heb de staatssecretaris in mijn eerste termijn gevraagd, wat hij wenst
te doen met de aanbevelingen 3 en 4 van prof. Rood. Ik vind dat hier min of
meer sprake is van een soort omgangsrecht. Ik zou graag willen dat de staatssecretaris
daarop ingaat.
 
 Voorzitter! Ik herhaal wat ik in eerste termijn heb gezegd over de afvloeiing.
Ik vind dat het contract moet worden nagekomen. De staatssecretaris weet heel
goed dat er wat mijn fractie betreft in ieder geval geen ruimte is voor iets
extra's. Ik geloof dat die mening hier ook breed gedeeld wordt. Als ik al
een opmerking in deze Kamer mag maken over de landsadvocaat, dan weet de staatssecretaris
wat ik bedoel, als ik zeg dat de landsadvocaat veel succes moet worden toegewenst!
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 U heeft in het vragenuurtje wel eens gezegd: iedereen die meer verdient
dan ik, dat vind ik eigenlijk te veel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Nieuwenhoven (PvdA):
 
 Nou...
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Het is geen vrije vertaling van hetgeen u gezegd hebt, mevrouw Van Nieuwenhoven.
Het is nagenoeg een citaat. Mijn concrete vraag is, of u het met mevrouw Schimmel
en met mij eens bent, dat bij een toekomstige benoeming van een bestuur, in
dit geval van het CTSV, dit soort salarissen en secundaire arbeidsvoorwaarden
niet meer aan de orde mogen zijn en dat een en ander neerwaarts dient te worden
bijgesteld. Dat is dan nu al een signaal naar de staatssecretaris en het kabinet.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Nieuwenhoven (PvdA):
 
 Ik ga niet met u in debat over wat ik precies gezegd heb. Ik houd het
erop dat ik het ongeveer zo gezegd heb als u het zei, mijnheer Rosenmöller.
Ik heb echter veel realiteitszin en ik weet best dat in ons land veel mensen
méér verdienen dan ik. Het ging destijds over de vraag, wat
de Partij van de Arbeid vond van die hoge salarissen. Toen heb ik gezegd,
dat ik persoonlijk vond dat iedereen die meer verdient dan ik, te veel verdient.
Dat vind ik eigenlijk nog. Dat wil echter niet zeggen dat ik mijn ogen sluit
voor de werkelijkheid dat heel veel mensen veel meer verdienen. Dat is ook
niet het punt waarover wij hier debatteren. Wij debatteren over de vorm van
een arbeidscontract dat afgesloten is met mensen en de manier waarop daarmee
zou moeten worden omgegaan. Ik vind dat u daarin erg ver gaat in uw motie,
ook gezien de uitleg van de staatssecretaris. Daarom merk ik op, dat naar
de mening van mijn fractie het contract moet worden nageleefd, doch dat er
geen ruimte is voor extra dingen.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Dan hebben wij daarover een meningsverschil. Mijn vraag ging echter over
de toekomst. Ik zou u graag horen uitspreken, dat in de toekomst dergelijke
salarissen niet meer aan de orde zouden moeten zijn.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Uw vraag is duidelijk.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Nieuwenhoven (PvdA):
 
 Zoals u weet heeft mijn fractie, ik geloof zelfs samen met u, mijnheer
Rosenmöller, het kabinet verzocht een onderzoek te doen naar de vraag,
hoe dat precies zat. Vindt u het goed dat ik dat onderzoek even afwacht, voordat
ik daarover een mening geef?
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Ik zal wel moeten.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Nieuwenhoven (PvdA):
 
 Voorzitter! Hoe nu verder? De staatssecretaris stuurt ons een brief met
bijlagen. Misschien is het goed als de staatssecretaris in tweede termijn
probeert aan te geven, wat volgens hem voor de Kamer relevant zou kunnen zijn.
Dan kunnen wij bekijken of wij het daarmee eens zijn.
 
 Het is goed dat de staatssecretaris de SER om advies vraagt. Ook in de
toekomst moet het onafhankelijk toezicht als zodanig uitgangspunt blijven.
Dat is heel erg belangrijk. Ik ben daarom nog niet zo ver, dat wat in het
protocol van het bestuur van het CTSV stond en wat ook op andere momenten
aan de orde is gekomen, verklaard kan worden met de opmerking dat het sturend
toezicht moet zijn. Het zou namelijk ook wel eens zo kunnen zijn dat een deel
van het probleem erin is gelegen dat je bij sturend toezicht ook beleidsmatig
"vooraf of achteraf" probeert in te grijpen. Een deel van de conflicten met
de omgeving van het CTSV zou daar – ik zeg dit heel voorzichtig –
wel eens mee te maken kunnen hebben, gezien de uitspraken van sommige mensen
in de rapportage van prof. Rood. Ik begrijp wel dat wij daar vandaag niet
veel verder mee komen, maar ik wilde dit toch nog een keer van de kant van
mijn fractie neergelegd hebben.
 
 Ik zal nog iets over het onderzoek zeggen, omdat men het mij anders zo
meteen weer moet vragen. Een van de redenen waarom het onderzoek dichterbij
gekomen is – ik heb dit in eerste termijn al gezegd – is dat het
rapport-Rood geen antwoord geeft op de vele vragen die wij in de Kamer hadden.
Wat dat betreft vond ik de redenering van mevrouw Bijleveld het beste. Zij
zegt ook heel duidelijk dat dat de reden is waarom je moet bekijken of je
verder nog onderzoek wilt doen. Ik ben "blij" dat eigenlijk iedereen hier
in de Kamer zegt dat het niet gaat om een beoordeling van de staatssecretaris
en dat het er dus niet om gaat of hij wel of niet goed gehandeld heeft. Het
gaat erom wat de Kamer volgens haar zelf nog moet doen in de situatie van
dit moment.
 
 Ik wil nog even zeggen – dat heb ik in eerste termijn niet gedaan –
dat het natuurlijk knap is dat prof. Rood in drie weken die hele organisatie
en al die andere organisaties heeft bekeken. Het rapport gaat echter niet
over datgene wat volgens mij de opdracht was en waar het volgens mij in ieder
geval over had moeten gaan. Het had moeten gaan over de verhouding in het
CTSV intern, de verhouding van het CTSV met de uitvoeringsorganisaties en
de verhouding tussen het CTSV en het departement. En dat is dus niet de vraag
wat de staatssecretaris de afgelopen tijd wel of niet goed gedaan heeft met
zijn doen en laten. Misschien gaat het wel een beetje over de vraag wat hij
in de toekomst kan of wil gaan doen. Die vraag is echter van veel latere orde
voor de Kamer. Daarvoor zou nu juist eerst nog een aantal onderzoeksvragen
gesteld moeten worden. Wat mij betreft, moet het onderzoek ook toekomstgericht
zijn, mede op basis van het eerste jaar ervaring met onafhankelijk toezicht.
Ook als wij de verantwoording van de staatssecretaris accepteren – mijn
fractie doet dat in ieder geval – blijven er vragen over. Dinsdagochtend
zal ik hier met mijn fractie over spreken. Ik heb in ieder geval gezegd wat
ik nu gezegd heb.
 
 
 
 
 
 De heer Boogaard (groep-Nijpels):
 
 Voorzitter! Mijn fractie dankt de staatssecretaris voor zijn uitgebreide
reactie in eerste termijn. Een van de uitgangspunten van de staatssecretaris
in zijn betoog was dat, waar er twee kijven, er twee schuld hebben. Of het
nu als kijven moet worden betiteld dan wel als onvolwassen communicatie, laat
ik even in het midden. Waar het mijn fractie om gaat, is de principiële
kant van de zaak. Waar al op voorhand de conclusie kon worden getrokken dat
de benoeming van de leden van het CTSV-bestuur in deze combinatie impliciet
tot problemen zou leiden, kan mijns inziens niet worden volgehouden dat er
twee partijen schuld hebben, ook en zelfs niet na het inwinnen van benoemingsadviezen
van welk instituut dan ook. Is de staatssecretaris het met mij eens dat logischerwijze
de huidige beheerschaos voorkomen had kunnen worden door het benoemen en aanstellen
van deskundige managers met voldoende sociale vaardigheden? Is de staatssecretaris
bereid om het vervangende CTSV-bestuur vooraf publiekelijk te laten kandideren
en het vervolgens vóór benoeming en aanstelling te doen testen
op deskundigheid en sociale vaardigheden die van dergelijke functionarissen
mogen worden geëist?
 
 Voorzitter! Namens mijn fractie ben ik medeondertekenaar van de motie
van mevrouw Bijleveld, waarin een parlementair onderzoek wordt gevraagd. Ik
acht het mede in het belang van de staatssecretaris en niet in de laatste
plaats van het CTSV-bestuur dat op zeer korte termijn uitvoering wordt gegeven
aan een dergelijk onderzoek. Met andere woorden: mag ik uitgaan van een positieve
reactie van de staatssecretaris op deze motie?
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor zijn beantwoording. In feite
is het debat inderdaad gegaan over vier hoofdonderwerpen. Een daarvan was
het traject naar het moment van ingrijpen door de staatssecretaris. In dat
kader is duidelijk dat er spanning is tussen het zijn van een ZBO en zijn
eigen verantwoordelijkheid enerzijds en de toezichtspositie van de staatssecretaris
anderzijds. Er is ook de spanning tussen het moment van ingrijpen van de staatssecretaris
en de snelheid waarmee hij die toezichtsfunctie invult ten opzichte van de
afweging rond de zorgvuldigheid. Dan is de vraag wat het juiste moment is.
Dan kunnen wij discussiëren over een dag meer of minder, wellicht een
week meer of minder, maar als je de gang van zaken op je laat inwerken dan
moet je constateren dat er op een aantal momenten activiteiten door de staatssecretaris
zijn ontplooid in de richting van het bestuur van het CTSV en dat er vanuit
een waardering van wat daar gebeurd is, geen verwijt te maken is ten aanzien
van aantoonbaar te laat ingrijpen door de staatssecretaris.
 
 Als het gaat om de benoeming, de rechtspositie en de beloning is de staatssecretaris
wat mij betreft duidelijk geweest in zijn beantwoording naar aanleiding van
de vragen die daarover zijn gesteld. Achteraf heeft iedereen gelijk. Je kunt
achteraf heleboel kanttekeningen en vraagtekens plaatsen. De hoofdvraag is
echter of het een verdedigbare benoeming was. Ik denk dat die vraag positief
beantwoord kan worden.
 
 Vervolgens kom ik te spreken over een punt dat wij langzamerhand uit het zicht dreigen te verliezen, namelijk dat het moet gaan om maximaal
kwalitatief goed toezicht. Wij hebben nu te maken met een situatie waarin
er nogal wat problemen zijn. Dat betekent dat ik bij de staatssecretaris met
grote nadruk aandacht vraag voor niet alleen de kwaliteit van het interim-management,
maar ook de snelheid waarmee dat interim-management gaat aantreden en vervolgens
zorgt dat het toezichtorgaan weer goed gaat functioneren. Bij de vraag wat
er nog meer moet gebeuren en wat daarbij wellicht ook de taken voor de interimvoorziening
moet zijn – ik hoor daarover graag iets van de staatssecretaris –
kan het natuurlijk niet zo zijn dat het probleem opgelost is met het ontslag
van het bestuur. Er zijn meer spelers en problemen op dit veld. Ik noem de
organisatiestructuur, de toezichtsfilosofie, de taken, de ruzie rond de bevoegdheden
van de directies, de bemensing, de ondernemingsraad etc. Hoe dan ook, het
dossier kan niet dichtgedaan worden met alleen maar het ontslag van het bestuur,
er zullen ook op die andere terreinen nog de nodige vervolgactiviteiten en
-maatregelen moeten plaatsvinden.
 
 Wat betreft het onderzoek verwijs ik nogmaals naar de procedurele afspraak
die in de vaste kamercommissie gemaakt is: het debat over de brief, het verzoek
aan de staatssecretaris om een vervolgbrief en volgende week opnieuw kijken
hoe verder te opereren. Er komt dus nog informatie in de vorm van een brief.
Ik heb in mijn eerste termijn gevraagd om Berenschot- en BCG-onderzoeken en
om de uitkomsten van het onderzoek door de heer Kordes. Ik benadruk dat nog
eens. Er komt wat dat betreft dus nog het nodige op ons. Waar wij genoemde
procedure hebben afgesproken, lijkt het mij wijs die ook af te lopen. Dan
weten wij volgende week wat er op tafel ligt. Mocht er dan nog behoefte zijn
aan meer informatie, dan kunnen wij nagaan langs welke weg die verkregen kan
worden, ofwel via een brief, ofwel via een onderzoek ofwel via andere wegen.
Bovendien kunnen wij kijken langs welke weg de maximale goede kwaliteit gegarandeerd
kan worden. Dat is niet automatisch via een parlementair onderzoek. Dat kan
ook langs andere weg. Ik stel daarbij vast dat een dergelijke keuze aanstaande
dinsdag aan de orde zal zijn in de procedurevergadering. Als ik mij niet vergis,
zullen de moties die nu aan de orde zijn, ook die dinsdag in stemming komen.
Wat dat betreft constateer ik geen tijdverlies. Dan blijft de vraag waarom
er nu een motie ligt met daarin de toch niet waardevrije term parlementair
onderzoek, zeker als verwezen wordt naar eerdere debatten waar overigens concluderende
uitspraken aan verbonden zijn.
 
 Voorzitter! Ik sluit af. De VVD-fractie wil de lijn volgen van informatie
ontvangen en inventariseren wat zij nog niet weet. Vervolgens willen we ons
als VVD-fractie een oordeel vormen over de vraag of en, zo ja, hoe er nog
nadere informatie moet komen. Als de motie die op tafel ligt van mevrouw Bijleveld
inderdaad geen politiek karakter heeft, dan zou ook zij bereid moeten zijn
om die procedure af te wachten.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Ik heb die motie medeondertekend. Deze heeft dus niet primair
een politiek karakter. Collega Van der Vlies heeft dat ook heel nadrukkelijk
gezegd. Maar we zijn hier natuurlijk allemaal politici. Laten we daar geen
misverstand over laten bestaan. Mevrouw Bijleveld heeft een heel heldere onderbouwing
gegeven.
 
 De heer Van Hoof heeft de collega's mevrouw Van Nieuwenhoven en mevrouw
Schimmel gehoord. Zij hebben namens hun fracties een licht positief signaal
laten horen, zeer voorzichtig en formeel onder het beslag van de fractievergadering
van dinsdag. Maar het parlementair onderzoek lijkt er te komen. Wat is tegen
die achtergrond uw opvatting, mijnheer Van Hoof? Houdt u die ruimte ook open
in uw fractie? Of zegt u: we wachten af tot we de stukken van de staatssecretaris
hebben gekregen? Niemand weet namelijk of dat dinsdag het geval is.
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Ik heb net aangegeven dat er een lijn van werken was afgesproken en dat
ik die lijn wil volgen. Dat betekent dat wij de brief van de staatssecretaris
willen afwachten. Ik hoop van de staatssecretaris te vernemen wat hij verder
kan aanreiken en op welk moment. Vervolgens willen wij als VVD-fractie vaststellen
in hoeverre er nu adequate informatie is en op welk terrein er nog vragen
zijn. Vervolgens willen wij bezien hoe wij deze vragen op de beste manier
beantwoord kunnen krijgen. Daarvoor zijn allerlei methoden te bedenken, afhankelijk
van de vragen waarom het gaat. Wij weten dat er nog een brief ligt waarover
we een hoorzitting kunnen houden. Mevrouw Schimmel heeft het gehad over een
evaluatie. Er is een projectgroep met de zaak bezig. Er zijn allerlei varianten
te bedenken. Ik wil daar graag in de procedurevergadering dinsdag wanneer
die informatie er is een mening over vormen en dan het besluit nemen, zoals
was afgesproken. Ik vind dus dat het verzoek om een parlementair onderzoek
daarop vooruitloopt. Ik vind dat we dat op dit moment, tegen de achtergrond
van de informatie die moet komen, bereid moeten zijn dat te bewaren tot dinsdag.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Mijn laatste vraag. Denkt de heer Van Hoof dat hij dinsdag
toe is aan een oordeel over de vraag of een parlementair onderzoek wenselijk
is, zoals nagenoeg iedereen hier heeft gezegd, al dan niet in definitieve
zin? Of denkt hij van niet?
 
 
 
 
 
 De heer Van Hoof (VVD):
 
 Voorzitter! Hoe eerder we van dit dossier kunnen afkomen, hoe liever het
me is! Als dat dinsdag zou kunnen, graag!
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 We zijn gekomen aan het eind van de tweede termijn van de Kamer. Om allerlei
ingewikkelde discussies nu al te voorkomen, was ik van plan aan het eind van
dit debat voor te stellen, dinsdag over de ingediende moties te stemmen. Ik
zie dat iedereen daar "ja" op knikt. Dit is van belang, omdat vele collega's
hebben gevraagd of daar later op de dag nog over gestemd zou worden, hetgeen
dus niet het geval is.
 
 
 
 
 Voorzitter: Van Erp
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Dank aan het adres van de woordvoerders die ook in tweede
termijn gereageerd hebben op mijn antwoord. Van het prijzen door mevrouw Bijleveld
krijg ik rode blosjes op mijn wangen. Dat neemt niet weg dat het voor mij,
na kennis te hebben genomen van haar antwoord, volstrekt helder
is wat de politieke positionering van de CDA-fractie is. Zij hoeft mij daarbij
niet te prijzen. Laten wij maar gewoon vaststellen wat er in politieke zin
behoort te worden vastgesteld.
 
 Mevrouw Bijleveld heeft nog gevraagd wanneer ik precies wat wist. In het
rapport staat te lezen dat dat sinds medio 1995 het geval is. Ook enkele andere
woordvoerders hebben hierover gesproken in de zin van: Eerst dachten we dat
de "negatieve signalen" duidden op een goede rolopvatting van het college.
Want als degenen op wie je toezicht uitoefent staan te jubelen bij je gedrag,
moet je er over gaan nadenken of het wel goed gebeurt.
 
 Voorzitter! Laat ik hier helder over zijn. Halverwege vorig jaar werd
mij, maar ik neem aan ook de leden van deze Kamer, duidelijk dat er in het
sociale-verzekeringsveld kritiek was op het optreden van het college. Er kwamen
vragen als: Hebben zij wel voldoende begrip voor de moeilijke situatie waarvoor
wij als uitvoerder gesteld zijn? Reageren zij daar niet wat rigide op? Ik
heb het over dat soort signalen in die periode. Als je dat soort signalen
krijgt, is de enige juiste manier van reageren om dat in een bestuurlijk overleg
met het college aan de orde te stellen. Ik begrijp dan ook absoluut de conclusie
van de heer Marijnissen niet. Wat had ik op dat moment anders moeten doen
dan het college indringend confronteren met de signalen die mij bereikten?
Het gaat niet om concrete besluiten van het college, die je kunt veranderen.
Het betreft niet de situatie waarin een signaal komt dat er te weinig met
de bedrijfsvereniging rekening is gehouden en waarbij je zegt: kom, laat ik
de leden van het college eens voordragen voor ontslag. Dat zou te bizar zijn
voor woorden. Adequaat op zo'n moment is, een en ander in een bestuurlijk
overleg aan de orde te stellen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Ik heb in tweede termijn gezegd dat u medio 1995 op de hoogte was van
het feit, althans dat schrijft prof. Rood, dat het bestuur van het CTSV hoegenaamd
geen materieel gezag meer had in het veld. Ik heb niet gezegd dat u toen moest
ingrijpen en dat u toen tot ontslag moest overgaan. Vervolgens vernam u begin
december dat er ook intern problemen waren, en niet gering want de directe
heeft toen een "forse" brief – die u een dag later ook onder ogen kreeg –
naar het bestuur gestuurd. Toen had een gewaarschuwd mens voor twee moeten
gelden. Had u toen niet moeten doen wat u twee maanden later wel deed, namelijk
zelf een adviseur aanwijzen om poolshoogte te nemen en om eventueel conclusies
te trekken? Dat was mijn punt.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Dus wij zijn het er inmiddels over eens dat mijn reageren in de richting
van het college tot en met 6 december adequaat was.
 
 Wat gebeurt er vervolgens? Ik word geconfronteerd met het feit dat er
een brief is uitgelekt. Daar neem je dan kennis van. Ik wijs erop dat ik enkele
dagen erna bestuurlijk overleg had met het college. Dat gebeurde niet naar
aanleiding daarvan, maar was allang gepland en voorbereid. Tijdens en rondom
dat bestuurlijk overleg stelde ik dat probleem zeer indringend aan de orde.
Daarna heb ik met nadruk mijn zorgen – dat ik ervoor koos om dat zonder
medewerkers erbij te doen, maakt het niet minder formeel – op dat punt
uitgesproken. Dat is ook een antwoord op een aantal andere vragen. Ingrijpen
doe je niet alleen op grond van het feit dat je het signaal krijgt dat er
een probleem is. Het gaat om een zelfstandig bestuursorgaan en ook de Kamer
vond dat ik de nodige prudentie moest betrachten en afstand moest houden.
Ingrijpen doe je pas als er een combinatie van twee zaken aan de orde is:
als er sprake is van een onoverkomelijk probleem in die zin dat men niet meer
zelf in staat is, dat op te lossen. Van dat laatste moet je overtuigd zijn.
Daar was in de eerste weken van december nog geen sprake van. Daar was zelfs
op 20 december nog geen sprake van. Sterker nog, ik heb in de daaropvolgende
periode, op initiatief van het college zelf, de heer Kordes ingehuurd. Ik
heb in eerste termijn al gezegd dat ik dat een zeer perspectiefrijke aanpak
vond. Op dat moment kon en moest ik ervan uitgaan dat men alles op alles zette
om de problemen op te lossen. Het college erkende ook zelf, met het aantrekken
van de heer Kordes als bemiddelaar, dat er iets moest gebeuren. Zolang een
college uitstraalt, maar ook feitelijk laat zien dat het bezig is, problemen
op te lossen, past het een staatssecretaris niet, ook als hij politiek verantwoordelijk
is, Linschotenom abrupt in het reilen en zeilen van een zelfstandig bestuursorgaan
in te grijpen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 De conclusie kan niet anders luiden dan dat in de relatie tussen enerzijds
een ministeriële verantwoordelijkheid en het bestaan
van een zelfstandig bestuursorgaan anderzijds, het ingrijpen door in dit geval
een staatssecretaris pas kan op het moment – ik stel dat vast –
dat de problemen onoplosbaar zijn gebleken in het zelfstandig bestuursorgaan
zelf. Met andere woorden: de tegenstellingen zijn zo hoog opgelopen dat de
zaak op exploderen staat. In dat geval is hetgeen de staatssecretaris heeft
gedaan, logisch. Ik ben het daar echter niet mee eens. Als hij in december
meer preventief had ingegrepen via het aantrekken van een adviseur, zoals
in een later stadium is gebeurd, waren er wellicht veel problemen voorkomen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Het probleem werd toch niet ontkend door het college? Mijn zorgen over
de ontstane situatie werden gedeeld door de leden van het college van toezicht.
Ik heb mij ervan vergewist dat zij bezig waren met het oplossen van dat probleem.
Die omstandigheden zijn dan bepalend. Ik denk dat deze ook moeten worden gewogen,
zeker bij een zelfstandig bestuursorgaan.
 
 Pas toen ik de conclusie trok dat zij er zelf niet meer uit kwamen, was
het moment aangebroken om tot actie over te gaan. Die actie betekent niet
dat wij pats boem ingrijpen. Om wille van de zorgvuldigheid moet je dan een
aantal stappen zetten. Een voorbeeld daarvan is dat wij prof. Rood hebben
gevraagd om als buitenstaander de balans op te maken. Na ommekomst daarvan
heb ik gesprekken gehad.
 
 In de periode waarover wij het hebben, de hele maand december en ook begin
januari, toen de heer Kordes bezig was, was er sprake van een college dat
het probleem onderkende en heel hard bezig was om het op te lossen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik sluit niet uit dat er eerder ingegrepen was, wanneer NOVA op 7 december
een uitzending had gehad.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Dat is het type kinderachtige opmerkingen waar ik echt niet op wil reageren.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Dat hoeft ook niet.
 
 Als er van de kant moet worden gegaan met een nieuwe wijze van toezicht,
in een potentieel vijandige omgeving, zodat alle ingrediënten voorhanden
zijn dat er iets mis kan gaan, waarom kijkt de staatssecretaris dan een halfjaar
lang niet die kant uit? Wanneer er spanningen dreigen te ontstaan, wacht hij
vervolgens tot en met december voordat hij zich serieus over het probleem
gaat buigen. In dat nieuwe proces, waarvan wij het belangrijk vinden dat het
goed van de kant komt, is er toch alle aanleiding om dat vanuit het ministerie,
vanuit zijn verantwoordelijkheid, heel nauwlettend te volgen?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 U hebt volstrekt niet begrepen wat ik in eerste termijn heb gezegd.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Dan zijn wij uitgepraat.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 U zegt dat ik een halfjaar de andere kant uit heb gekeken, maar ik heb
gezegd wat er allemaal is gebeurd. Voorafgaand aan de werkzaamheden van het
college is er het nodige gedaan aan de voorbereiding. Je kunt erover van mening
verschillen of dat voldoende is of niet. Er zijn wat concrete activiteiten
ondernomen. Ik heb zelf al in januari een gesprek gehad met het college van
toezicht over de boedel die men daar aantrof, wat er zou moeten gebeuren en
over het vragen van een second opinion aan Berenschot.
 
 Er is geen sprake van dat het departement en ik de andere kant op hebben
gekeken. Wij hebben buitengewoon geïnteresseerd gekeken naar wat daar
gaande was, in de wetenschap dat het ging om problemen die primair tot de
verantwoordelijkheid van het bestuur van een zelfstandig bestuursorgaan behoren.
De Kamer had het mij zeer kwalijk genomen, als ik op de stoel van die bestuurders
was gaan zitten. Dat is mijn taak niet.
 
 Mijn taak is om op te treden, wanneer het bestuur naar mijn oordeel zelf
niet meer tot een oplossing kan komen, of wanneer ik tot de conclusie kom
dat er geen toezicht meer wordt gehouden, zodat er sprake is van taakuitval.
Ik heb het college gemeld dat dit een moment zou zijn geweest waarop ik had
moeten ingrijpen. Dat laatste heeft zich niet voorgedaan. Het eerste, het
tot de conclusie komen dat zij er zelf niet uitkomen, heeft zich wel voorgedaan,
maar nog niet in december of januari.
 
 Voorzitter! Ik begrijp dat mevrouw Bijleveld graag een motie wil hebben,
om redenen die met haar rol in dit debat te maken hebben. Daarover heb ik
op dit moment niet zo vreselijk veel te zeggen. Ik nodig de Kamer uit, kijkend
naar de ervaringen die wij hebben opgedaan met het onafhankelijk toezicht,
een grondige studie te wijden aan de vraag of dat onafhankelijk toezicht is
geweest zoals de wetgever het heeft bedoeld. Dat is het eerste element in
het dictum van de motie van mevrouw Bijleveld. Omdat wij daarmee rond moeten
zijn als wij voorstellen doen in het kader van het post-nOSV-tijdperk, zal
ik zelf die studie heel nadrukkelijk ter hand nemen. Ik zou de Kamer willen
uitnodigen datzelfde te doen.
 
 Datzelfde geldt voor het tweede element: de relatie tussen het departement
en het college van toezicht. Graag. Ook die relatie zal straks bij nieuwe
wetgeving een onderwerp van debat zijn tussen mij en de Kamer. Ook op dat
punt zal ik mij beraden op de vraag of de spanning zoals gesignaleerd in eerste
termijn in de toekomst vastgelegd moet worden in wet- en regelgeving en in
de omgangsvormen die wij hebben. Dat geldt voor vragen als: op welke manier
ben ik verantwoordelijk voor het college van toezicht, welke zaken behoren
naar onze mening uitdrukkelijk tot de verantwoordelijkheden van het college
en in welke gevallen mag ik niet op de stoel van de leden van het college
gaan zitten. Voor mij zijn dat belangrijke vragen. Die studie zal ik intern
dolgraag afronden. Ik nodig de Kamer nadrukkelijk uit, een dergelijke studie
uit te voeren.
 
 Een derde element betreft de vraag hoe een en ander zich verhoudt tot
degenen die onder toezicht zijn gesteld. Bijna per definitie is deze vraag
een onderdeel van de discussie. Ik ben ervan uitgegaan dat onder alle omstandigheden
de Kamer zich zeer nadrukkelijk met die vraag zal bezighouden. Daarvoor is
geen motie nodig. Ik kan mevrouw Bijleveld in ieder geval toezeggen dat ik
dat als staatssecretaris zal doen.
 
 Tegen die achtergrond heb ik dus geen enkel probleem met het voorstel
van mevrouw Bijleveld. Ik vind het zelfs begrijpelijk vanuit de positie van
de Kamer als mede wetgever. Een ding moet echter helder zijn:
het mag geen belemmering voor mij als staatssecretaris zijn om op dit moment
datgene te doen wat bestuurlijk noodzakelijk is, namelijk het creëren
van de interimvoorziening en orde op zaken stellen. Over en weer moet dat
helder zijn. In politieke zin weten wij dan precies waaraan wij toe zijn.
Ik kan gewoon de beslissingen nemen die noodzakelijk zijn om zo snel mogelijk
de problematiek waarover wij praten tot een oplossing te brengen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Bijleveld-Schouten (CDA):
 
 Het moge duidelijk zijn dat wij voor dat type probleem in dit land een
regering hebben.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik ben erg blij met deze opmerking.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Nieuwenhoven (PvdA):
 
 Dat geldt dus zelfs voor een regering zonder het CDA!
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik moet aannemen dat een regering met het CDA precies hetzelfde gezegd
zou hebben als ik nu zeg.
 
 Voorzitter! Ik incasseer de opmerkingen die de heer Schutte heeft gemaakt
met betrekking tot de benoemingen. Ik meen daarover in eerste termijn gezegd
te hebben wat erover te zeggen is. Ik deel overigens zijn opmerking dat er
met name een verantwoordelijkheid lag voor het departement in het creëren
van een uitgangspositie voor het college, omdat het in die potentieel vijandige
wereld – nou moet dat ook weer niet overdreven worden – terecht
zou komen. Ik heb aangegeven dat er door het departement een aantal activiteiten
was ontplooid om die uitgangspositie zo goed mogelijk te laten zijn. In ieder
geval moesten de nieuwe leden van het collega op de hoogte worden gebracht
van de opvattingen die mijn departement daarover had.
 
 De heer Schutte en anderen hebben gesproken over de kwestie schuld en
eigen toedoen. Misschien is het goed als ik daar nog even bij stilsta. Ik
doe dat, los van het politieke oordeel waarover ik helder ben geweest. Het
is niet zo dat de drie leden van het college nu als schuldigen moeten worden
aangewezen. Dat zij een eigen rol hebben vervuld in dit geheel, moge helder
zijn. Ik ben echter niet degene die de schuld bij dat college neerlegt. Daarvoor
is er helaas veel meer aan de hand. Over de juridische positie bestaat veel
zekerheid omdat er over dit thema veel jurisprudentie is van de Centrale raad
van beroep. Die geeft een vrij helder beeld van de manier waarop dit soort
zaken moet worden beoordeeld.
 
 Daarbij moeten drie elementen een rol spelen. Het eerste element is dat
men ontslagen moet worden op grond van het feit dat men ongeschikt is om de
functie uit te oefenen. Het tweede element is dat dit in combinatie moet gebeuren
met het feit dat dit in overwegende mate toe te rekenen is aan degene over
wie je praat. Dat zijn in dit geval de leden van het bestuur. Het derde element
dat een rol moet spelen, is dat de leden van het bestuur willens en wetens
geen verbetering hebben aangebracht, terwijl deze verbetering wel binnen hun
vermogen lag. Deze elementen zullen aan de hand van concrete feiten en omstandigheden
moeten worden aangetoond. Ik houd de leden voor dat die concrete feiten en
omstandigheden in de cumulatie van die drie elementen niet aan te tonen zijn
en dat naar mijn stellige overtuiging en conform het advies dat ik op dat
punt van de landsadvocaat heb gekregen, dit geen begaanbare weg is.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Ik kom tot een...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Vraag!
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Ja. Ik kom tot een vraag, maar ook tot een tegenovergestelde conclusie.
Het lijkt mij dat op alle drie de punten weldegelijk sprake is van toepasselijkheid
op deze kwestie. Ik kom dus terug op het punt dat ik net al in een andere
interruptie naar voren bracht. Is het niet zo dat de staatssecretaris schuld
en opzet door elkaar haalt? Opzet betekent inderdaad willens en wetens iets
doen. Schuld betekent naar mijn idee, in juridische termen, verwijtbaar gedrag.
Als ik het rapport lees en duid, kan ik niet tot een andere conclusie komen
dan dat er sprake is van verwijtbaar gedrag. De staatssecretaris mag er anders
over denken, maar in strikt juridische termen en met het rapport-Rood op zak,
denk ik toch dat de landsadvocaat hier een punt heeft.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik baseer mij op de best mogelijke juridische adviseur die ik heb kunnen
inhuren. Die komt tot dit oordeel. Dat is een oordeel dat aansluit bij mijn
eigen oordeel. Als de heer Marijnissen denkt dat het een begaanbare weg is,
dan neem ik daar kennis van. Ik ben het niet met hem eens.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Nog één vraag aan de staatssecretaris. Hij heeft hier vandaag
politieke uitspraken gedaan met betrekking tot het conflict en met betrekking
tot het al dan niet falen van het bestuur. Als de landsadvocaat alsnog zou
besluiten om juridische stappen te ondernemen en de clausule in artikel 4
te effectueren, kunnen de uitspraken van de staatssecretaris, hier vandaag
gedaan, daar juridisch geduid worden, zodat hij eigenlijk die weg tot een
onbegaanbare weg heeft gemaakt?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Nee, hoor. Dit even los van het feit dat de heer Marijnissen verwacht
dat ik de vragen die hier aan mij gesteld worden gewoon beantwoord. Als ik
ervan overtuigd zou zijn geweest dat enig antwoord de juridische positie van
de Staat zou schaden, zou ik dat antwoord niet hebben geven.
 
 
 
 
 
 De heer Schutte (GPV):
 
 Ik ben blij met deze nadere aanduiding van de stand van de jurisprudentie.
In eerste termijn ging de staatssecretaris wel erg kort door de bocht door
te stellen dat er sprake moest zijn van opzet. Begrijp ik het nu goed dat
hij zegt dat er drie factoren in onderlinge samenhang spelen, dat aan alle
factoren moet zijn voldaan en dat het met name gaat om de door hem als laatste
genoemde factor? Het gaat er dan om dat je niet zozeer aan te rekenen valt
dat de problemen zijn ontstaan, maar dat je, geconfronteerd met de problemen,
niet alles hebt gedaan om eruit te komen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Precies. Ik denk dat aan de feiten en de omstandigheden die ik heb aangegeven,
het binnenshuis halen van de heer Kordes en in een latere fase het binnenshuis
halen van BCG, af te lezen valt dat het bestuur absoluut bezig was met het
oplossen van de problemen. Of zij dat gedaan hebben op een manier die uiteindelijk
tot succes zou leiden, is een heel andere vraag. De feiten en omstandigheden
zoals ik die heb moeten aantreffen, leidden wat mij betreft
tot deze eenduidige conclusie.
 
 De laatste vraag van de heer Schutte – en niet alleen bij hem –
was wat de bestaande situatie is. Functioneert het college van toezicht nog
volledig? Het antwoord daarop, formeel en materieel, is "ja". Als er morgen,
in het kader van het toezicht, belangrijke beslissingen moeten worden genomen,
dan behoort het college die beslissingen te nemen. Die verantwoordelijkheid
heeft het. Op dat punt is het dus volledig competent. Pas op het moment dat
men bij koninklijk besluit ontheven is van die verantwoordelijkheid en die
verantwoordelijkheid gelijktijdig aan iemand anders is gegeven, ontstaat er
een andere situatie. Wij hebben echter een volledig competent college van
toezicht op dit moment.
 
 Ook de heer Marijnissen is teruggekomen op een groot aantal zaken die
hij ook in eerste termijn al aan de orde had gesteld. Op een ding moet ik
in ieder geval formeel nog reageren. De door hem ingediende motie, medeondertekend
door de heer Rosenmöller, met betrekking tot de uitzonderingsclausule
van artikel 4 moet ik ernstig ontraden. Zelfs als deze motie wordt aangenomen,
kan ik hem niet eens uitvoeren.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 De staatssecretaris zegt dat hij de motie niet zou kunnen uitvoeren. Kan
hij dat toelichten?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik ben ervan overtuigd dat, als ik zou doen wat mij in de motie wordt
verzocht, ik door de rechter terecht zou worden gewezen. Ik dacht dat ik daar
helder over was geweest, over wat naar mijn stellige overtuiging de juridische
consequenties daarvan zijn. Zelfs als ik een dergelijke onverstandige actie
zou ondernemen, zouden naar alle waarschijnlijkheid de betrokkenen naar de
rechter stappen en daar zonder enige twijfel gelijk krijgen.
 
 
 
 
 
 De heer Marijnissen (SP):
 
 Het is een motie die voorligt bij de Kamer. De staatssecretaris mag het
natuurlijk een onverstandige motie vinden. Het lijkt mij toch dat de Kamer
daar eerst dinsdag maar een uitspraak over moet doen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ja. Vandaar dat ik ook een advies geef en wel dat ik deze motie ten stelligste
ontraad.
 
 Voorzitter! De heer Van Dijke heeft mij gevraagd wat er tussen 6, 13 en
20 december precies gebeurd is. Ik meen dat ik daar inmiddels ook in tweede
instantie afdoende op gereageerd heb. Hij vraagt of ik, nu ik de eerste aanbeveling
van prof. Rood onderschrijf, ook de toelichting volledig onderschrijf. Nee.
Voor het accepteren van de eerste aanbeveling, namelijk het voordragen voor
ontslag van de leden van het college van toezicht, heb ik mijn eigen motivering
gekozen. Ik heb mij uitdrukkelijk niet uitsluitend gebaseerd op het advies
van prof. Rood.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Voorzitter! Ik heb de staatssecretaris gevraagd naar een datum die ontbrak
in de opsomming van data die hij heeft gegeven. Het ging om de feitelijke
benoeming van degene die voor herbenoeming in aanmerking kwam.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 De feitelijke benoeming heeft plaatsgevonden op 1 januari.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Dat is de datum van inwerkingtreding. Laat ik het zo zeggen: wanneer was
de benoeming onomkeerbaar?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Vanaf het moment dat het koninklijk besluit getekend was.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 En wanneer was dat?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Dat is in ieder geval gebeurd na het gesprek dat ik met betrokkene heb
gevoerd en voor 1 januari, denk ik. Maar ik wil het best laten nagaan.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 U hebt zojuist al gezegd dat u het zou laten nagaan en dat u het ons in
tweede termijn zou melden. Nu zegt u weer dat u het wilt laten nagaan.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Misschien kunt u mij uitleggen wat de relevantie van de vraag is.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Is het bijvoorbeeld voor 20 december geweest?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Of het voor of na 20 december was, maakt voor mij geen verschil.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Zou er iets hebben kunnen gebeuren wat een herbenoeming in de weg zou
kunnen staan?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Nee. Aan dat deel van uw vraag moet ik nog toekomen. Mijn beoordeling
van de situatie op 20 december was, dat er wel sprake was van een ernstig
intern conflict, maar dat leidde mij nog niet tot de conclusie dat het bestuur
niet in staat zou zijn om met de directie en het personeel dat conflict tot
een oplossing te brengen. Er waren dus volstrekt geen argumenten aanwezig
om de voorgenomen voordracht tot herbenoeming op dat moment te heroverwegen,
tegen de achtergrond van wat wij in de daaropvolgende periode zelf hebben
moeten concluderen. Of het KB dus onomkeerbaar is geworden voor dan wel na
20 december, maakt geen verschil voor mijn antwoord.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 U kunt dus geen situatie bedenken, waarin u zou zeggen: "het gesprek over
de herbenoeming hebben wij met elkaar gehad; ik hoor nu zulke belangrijke
informatie dat ik er nog eens over moet nadenken of de benoeming wel moet
doorgaan"?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Nee. Toen ik op 20 december de signalen ook van mijn medewerkers kreeg,
heb ik dat aan de orde gesteld in een direct contact met de toen fungerende
voorzitter van het college. Ik heb de problematiek rondom taakuitval helder
gemaakt aan het college. Ook in dat gesprek heb ik kunnen vaststellen dat
het college volop bezig was met het oplossen van die problemen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Gezien de kwalificaties van prof. Rood over de betreffende bestuursleden,
verbaast het mij dat de staatssecretaris de persoon in kwestie adequaat achtte,
terwijl de heer Rood een paar weken later van die snoeiharde conclusies trok.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik heb u gezegd waar ik mijn oordeel op heb gebaseerd. Dat is dus uitdrukkelijk
niet alleen het advies dat ik van prof. Rood heb gekregen. Ik meen ook
nadrukkelijk dat een aantal onderdelen van dat advies ongelukkig zijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Voorzitter! Stel dat het KB na 20 december door de staatssecretaris is
ondertekend en dat de vlam in de pan was geschoten, zoals hij het beeldend
heeft uitgedrukt. Was het dan voor de staatssecretaris mogelijk geweest om
een herbenoeming voor een kortere periode dan vier jaar te doen plaatsvinden?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Die mogelijkheid is er natuurlijk altijd, maar het was al een rare uitzondering.
Wij hadden bij wet bepaald wat de benoemingstermijn voor de betrokkenen was.
Mijn eerdere voorstel om te benoemen voor een, twee en drie jaar was al "contra
legem". Wij hebben gezamenlijk, wetgever en medewetgever, bepaald in de wet
wat de benoemingstermijn voor de leden was. Het zou zeer raar zijn geweest
en er zouden heel merkwaardige conclusies aan verbonden zijn als ik, bovenop
wat ik het jaar daaraan voorafgaand had gedaan, wederom in afwijking van de
wettelijke termijn een andere termijn zou hebben vastgesteld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Het verbaast mij dat de staatssecretaris zegt, dat het wisselschema contra
legem is. In de toelichting op de benoeming van de leden van het bestuur staat,
dat het schema wordt ingevoegd.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik zeg tussen aanhalingstekens contra legem.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Tegelijkertijd zegt de staatssecretaris dat het mogelijk was geweest om
niet voor vier jaar te herbenoemen, maar voor een kortere periode. Waarom?
Stel dat het KB omstreeks de 20ste ondertekend is. Waarom heeft hij daartoe
niet besloten, gezien de bepaling in artikel 4, lid 2?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Omdat wij een bij wet bepaalde benoemingstermijn hebben.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 Net heeft u gezegd dat het mogelijk was daarvan af te wijken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Je had altijd de conclusie kunnen trekken dat er nadere regelgeving op
dat punt nodig was. Laten wij daarover nuchter doen. Als in een wet wordt
bepaald, voor welke termijn leden worden benoemd en als ik al een uitzondering
heb gemaakt door de betrokkenen minder lang dan die termijn te benoemen, dan
kun je toch niet in tweede instantie er wederom van afwijken? Dat zou zeer
onredelijk en zelfs zeer onbegrijpelijk zijn geweest.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Schimmel (D66):
 
 U hebt geen uitzondering gemaakt, omdat in de wet stond, dat zij voor
de eerste periode in een wisselschema werden benoemd. Gezien de moeilijkheden
had u wel een uitzondering kunnen maken voor de herbenoeming van een van de
bestuursleden die recht kan doen gelden op doorbetaling gedurende vier jaar.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik stel voor dat mevrouw Schimmel de relevante regelgeving zelf goed bestudeert.
Zij zal dan tot de conclusie komen dat ik niet veel anders kon doen dan ik
in de gegeven omstandigheden heb gedaan.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 De staatssecretaris maakte in een tussenzin een buitengewoon relevante
opmerking. Hij zei, dat bepaalde passages uit het rapport-Rood buitengewoon
ongelukkig zijn. Dat is een vrij zware kwalificatie. Het gaat niet om de minste
passages uit het rapport. Mogen wij de staatssecretaris eraan houden, dat
de brief namens het kabinet naar de Kamer die gaat over het rapport-Rood ook
een fundamentele beschouwing over de kwaliteit van het rapport te zien geeft?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Nee, daar ga ik niet aan beginnen. Ik heb in eerste termijn al aangegeven
dat ik de gehanteerde methode – het noteren van tal van citaten zonder
dat precies te herleiden is waar zij vandaan komen – een ongelukkige
vind. Dat was ook de reden, waarom ik in de richting van de Kamer in eerste
instantie de stelling heb betrokken dat ik alleen maar wilde, dat de Kamer
dat rapport vertrouwelijk ter inzage zou krijgen. Als ik wat weg wil houden
van de publiciteit, dan wordt gelijk het sfeertje gecreëerd, dat ik wel
wat te verbergen zal hebben. Mijnheer Rosenmöller, dat was de reden.
De enige reden waarom ik om ben gegaan was dat het college zelf in een persbericht
de kwaliteit van het rapport ter discussie stelde.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Dat vind ik een verdachtmaking die buiten alle proporties is. Voordat
de staatssecretaris iets had gezegd over het rapport heb ik gezegd: desnoods
maar gescreend van persoonlijke zaken. De staatssecretaris heeft op de radio
drie keer gezegd: Rosenmöller heeft gelijk. Als de persoonlijke zaken
eruit moeten, blijft er niet veel over, aldus de staatssecretaris. Dat zal
wel zo zijn. Hij moet hier niet het verhaal houden dat, als ik spreek over
stukken en ik krijg ze niet per ommegaande, dan een sfeer wordt gecreëerd
alsof de staatssecretaris stukken achter houdt. Dat is niet waar. Hij maakt
voor mij een buitengewoon relevante inhoudelijke – niet methodische –
opmerking, namelijk dat diverse cruciale passages van het rapport-Rood buitengewoon
onverstandig zijn.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Dat heeft u mij niet horen zeggen. Ik heb, evenals mevrouw Bijleveld een
opmerking gemaakt over de methode die gehanteerd is. Ik heb vastgesteld dat
bijvoorbeeld met betrekking tot de zaken die opgetekend zijn, geen nader feitenonderzoek
heeft plaatsgevonden. Ik vind dat je dat moet wegen. Ik heb ook vastgesteld,
dat er geen hoor en wederhoor is toegepast. Dat moet ik ook wegen. Dat is
de reden waarom ik hoor en wederhoor zelf heb toegepast. Dat zegt iets over
de vraag hoe je aankijkt tegen dat rapport. Alles afwegende was er een situatie
ontstaan die mij tot de conclusie bracht, dat de verhoudingen onwerkbaar waren
geworden en dat bij mij niet meer de verwachting aanwezig was, dat het college
het vermogen had om die problemen op te lossen. Ik heb in mijn brief aan de
Kamer nadrukkelijk aangegeven dat ik, alles afwegende, op grond van die overwegingen
tot mijn conclusie ben gekomen. Ik heb niet in de brief geschreven: ik heb
kennis genomen van het advies van prof. Rood en op basis daarvan stel ik u
voor de leden van het college voor ontslag voor te dragen. Dat heb ik gedaan
om de redenen die ik zojuist aangaf.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter! De enige conclusie is dan dat de kritiek van de staatssecretaris,
en die begrijp ik overigens, voornamelijk de methode geldt die gehanteerd
is en niet de inhoud die leidt tot een van de belangrijkste conclusies. Die
wordt namelijk door de staatssecretaris onderschreven en dat heeft hij in
de loop van de ochtend ook al gezegd.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Ik heb helemaal niets toe te voegen aan wat ik al over dit
onderwerp gezegd heb.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Heeft het rapport enige relevantie voor de staatssecretaris?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Het heeft de relevantie die ik in de brief heb neergelegd. In die periode
kwamen er heel veel signalen op mij af en ik had daar een oordeel over. Ik
heb een buitenstaander gevraagd om eens te kijken naar de situatie, maar die
heeft geen andere kijk op de zaak gegeven dan ik. Dat is natuurlijk wel relevant.
Stel je voor dat je een buitenstaander vraagt om een advies over wat er gaande
is en hij legt een rapport neer met een verhaal dat volstrekt afwijkt van
de signalen die je tot dan toe hebt gekregen. Dat had ook gekund. Dat dit
niet gebeurd is, heeft natuurlijk enige relevantie.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Voorzitter! Dit is toch wel minimaal.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik geef weer wat mijn reactie is geweest op de verschillende gebeurtenissen.
 
 Voorzitter! Met betrekking tot de herbenoeming zeg ik tegen de heer Rosenmöller
dat er op dat moment sprake was van de wetenschap van een crisis die niet
meer beheersbaar was. Ik dacht dat ik had aangegeven dat ik weliswaar van
de problemen wist, maar dat ik er op dat moment absoluut niet van uitging
dat ze onoplosbaar waren. Daar kon ik ook niet van uitgaan aan de hand van
de signalen die ik van het college van toezicht kreeg.
 
 De heer Rosenmöller zegt verder dat taakuitval als criterium onvoldoende
is. Zeker, maar in ieder geval betekende het voor mij dat ik op de 20ste een
signaal moest afgeven aan het college van toezicht. Ik heb gezegd dat ik in
ieder geval zou moeten optreden als er ernstige consequenties zouden ontstaan
voor het functioneren van het toezicht en als er sprake zou zijn van taakuitval
doordat de problemen die aan de orde waren, nog niet opgelost zouden zijn.
Dat heb ik helder gemaakt en ik denk dat dit een belangrijk criterium in alle
voorkomende gevallen zal blijven. Het is niet het enige criterium, maar wel
een heel erg belangrijk criterium.
 
 Ik ben het niet met de heer Rosenmöller eens dat je de hele zaak
zou kunnen afdoen met de mededeling aan het bestuur dat er wanprestatie is
gepleegd. Dat zou volstrekt geen recht doen aan hetgeen er zich de afgelopen
anderhalf jaar heeft voorgedaan. Ik denk dat de zaak aanmerkelijk genuanceerder
ligt en dat heb ik ook in tweede termijn aangegeven.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Zo maakt u een karikatuur van mijn bijdrage. Ik heb niet gezegd dat je
het kunt afdoen met wanprestatie, maar ik vind wel dat er door het bestuur
een wanprestatie is geleverd. Er zijn meer dingen fout gegaan en sommige dingen
gaan wij ook onderzoeken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Ik vrees dat de heer Rosenmöller en ik op dit punt een
verschil van mening blijven houden.
 
 Voorzitter! Tegen de heer Van der Vlies zeg ik dat ik precies heb aangegeven
hoe alert en hoe adequaat ik naar mijn oordeel...
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Voorzitter!...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Wilt u heel even wachten en de staatssecretaris zijn zin laten afmaken?
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Ik stel de vraag, omdat hij overgaat naar de vragen van een andere woordvoerder.
Ik weet niet precies hoe de ordening is op het blaadje van de staatssecretaris,
maar ik had nog een vraag gesteld over de wachtgeldregeling en over de rechtspositieregeling
van de nieuwe bestuursleden, namelijk of het kabinet zich wil beraden over
de situatie en of het die regeling neerwaarts wil bijstellen. Ik had ook nog
een vraag gesteld over de eindconclusie van het verslag van de heer Kordes.
Mijn informatie is dat de leden van het bestuur daar ten slotte niet meer
aan tafel wilde komen. Ik had nog dus nog drie concrete vragen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Voorzitter! Daar ben ik inderdaad nog niet op ingegaan. Ik heb de rechtspositieregeling
naar de Kamer gestuurd. De heer Rosenmöller weet dus onder welke omstandigheden
de wachtgeldregeling van toepassing is. Die is namelijk van toepassing in
een situatie waarin de bestuursleden niet voor herbenoeming worden voorgedragen.
Als men om andere redenen – bijvoorbeeld tussentijds ontslag, wat nu
aan de orde is – met de rechtspositieregeling te maken krijgt, dan geldt
hetgeen daarvoor in die regeling is opgenomen. Ook hierbij geldt dat gewoon
de bestaande rechtspositieregeling wordt toegepast, niets meer en niets minder.
Er is geen sprake van een gouden handdruk, maar wel van het zich houden aan
de afspraken die er op dat punt zijn gemaakt.
 
 Voorts is er gevraagd naar de regeling die voor het nieuwe bestuur moet
gelden. Ik dacht dat ik al had toegezegd dat ik beschikbaar ben voor iedere
discussie over de rechtspositieregeling die zou moeten gelden voor leden van
het college van toezicht. Ik heb ook aangegeven binnen welk referentiekader
de huidige regeling tot stand is gekomen. Nogmaals, ik houd mij beschikbaar
voor die discussie. Ik vrees wel dat wij in een aantal opzichten verschil
van mening houden. Het lijkt mij goed dat wij de interimperiode voor een definitieve
structurele situatie benutten om op dit punt de klokken gelijk te zetten.
Ik verneem graag de argumenten van de heer Rosenmöller en daar zal ik
de argumenten van het kabinet naast plaatsen in de hoop dat wij het daarover
eens kunnen worden.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Mag ik dit zo opvatten dat daarover geen onomkeerbare besluiten genomen
worden?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Wij creëren nu een interimvoorziening. Daar moet u mij de vrijheid
voor geven. Die tijd wordt gebruikt om in het college van toezicht orde op
zaken te stellen. Tevens wordt die periode gebruikt om te discussiëren
over het toezichtsmodel post-nOSV. Wat mij betreft, wordt daaraan de vraag
toegevoegd welk nieuw college er moet komen en welke rechtspositieregeling
daarbij hoort.
 
 
 
 
 
 De heer Rosenmöller (GroenLinks):
 
 Het antwoord op mijn vraag had dus ook "ja" kunnen zijn.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 U had het over niets doen wat onomkeerbaar is. Dus als het over de structurele
situatie gaat, is het antwoord "ja". Ik wil daarover dus graag eerst de discussie
met de Kamer aangaan. Daarbij sluit ik overigens op voorhand niet uit dat
wij het oneens zijn ter zake. Ik herhaal dat ik bereid ben om die discussie
met u aan te gaan. Ik ben daarvoor beschikbaar. Dat heeft geen betrekking
op de interimsituatie, maar op de structurele situatie in het post-nOSV tijdperk.
Voor die discussie ben ik dus ten volle beschikbaar.
 
 
 
 
 
 De heer Boogaard (groep-Nijpels):
 
 Wij hebben de brieven van de benoemingen van de verschillende leden van
het CTSV. Daarin staat echter niet voor welke periode zij benoemd zijn. De
staatssecretaris heeft mondeling toegelicht wie voor welke periode benoemd
is. Daaraan zou een schema van aftreding moeten worden toegevoegd.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Dat schema is helder.
 
 
 
 
 
 De heer Boogaard (groep-Nijpels):
 
 Dat is mij ook helder.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Als het u helder is, is dat duidelijk. De staatssecretaris vervolgt zijn
betoog.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 Ik denk dat niemand die aan deze discussie participeert niet op de hoogte
is van het schema van aftreden. Als dat wel het geval is, geef ik alsnog graag
antwoord op uw vraag.
 
 Voorzitter! De heer Van der Vlies heeft gevraagd of ik eisen in het gesprek
van 20 december gesteld heb en, zo ja, welke die dan waren. Welnu, ik heb
toen geen eisen gesteld in die zin dat het binnen een maand opgelost moet
zijn. Ik heb wel gezegd dat ik mij in toenemende mate zorgen maakte over de
situatie. Ik vond dat het college rap met een oplossing moest komen. Ik heb
ook gezegd: als de huidige situatie leidt tot enigerlei vorm van taakuitval,
mag u ervan uitgaan dat ik ingrijp en dat er dan geen extra tijd gegeven kan
worden om zelf de problemen op te lossen. In die zin heb ik nadrukkelijk geformuleerd
binnen welke randvoorwaarden er naar een oplossing gezocht moest worden.
 
 Ik meen al helder gemaakt te hebben dat de heer Kordes is aangetrokken
door het college van toezicht zelf. Dat is geen suggestie van mij geweest.
Dat was ook een van de redenen waarop ik naar mijn idee terecht tot de conclusie
kon komen dat het college bezig was om alles op alles te zetten om de problemen
op te lossen. Het was dus een initiatief van het bestuur van het college van
toezicht.
 
 Ik heb al wat over de motie gezegd. De drie elementen die in het dictum
van de motie staan, zijn belangrijk. Ik zal die door mij van een grondige
studie laten voorzien, voordat wij definitieve voorstellen doen. Ik hoop dat
de Kamer hetzelfde kan doen. Dan kunnen wij de discussie buitengewoon goed
voorbereid voeren.
 
 Mevrouw Van Nieuwenhoven vraagt mij om nader in te gaan op de aanbevelingen
3 en 4 van de heer Rood. Ik zal die graag betrekken bij de discussie die wij
moeten voeren. Op voorhand lijken het mij evenwel verstandige aanbevelingen.
Laten wij ook deze zaken de revue laten passeren in de discussie die wij dit
jaar met elkaar hebben. Ik heb kennis genomen van die aanbevelingen en ik
vind dat buitengewoon verstandige gedachten.
 
 Wat ga ik de Kamer precies toesturen? Volgens mij zijn wij in dit dossier
zo open geweest dat de Kamer al beschikt over alle gegevens die te produceren
zijn. Volgens mij beschikt de Kamer nog niet over het rapport van Berenschot.
Zij beschikt ook niet over de notities van de heer Kordes naar aanleiding
van zijn interventies. De Kamer beschikt evenmin over hetgeen BCG in dit traject
gedaan heeft. U weet dat het niet in mijn hand ligt om die stukken aan u te
geven omdat ze niet aan mij gericht waren. Ik heb echter tussen de eerste
en de tweede termijn contact laten opnemen met het college van toezicht. Mij
is verzekerd dat het college van toezicht bereid is, de Kamer die informatie
ter beschikking te stellen, zodat u volgens mij alles wat er op dit moment
aan informatie op tafel is te leggen, ook daadwerkelijk op tafel heeft.
 
 Voorzitter! De heer Van Hoof heeft gevraagd wat er vanaf dit moment gedaan
moet worden. Volgende week, en in ieder geval zo snel mogelijk, zal ik de
Kamer de informatie waar zij om gevraagd heeft, schriftelijk doen toekomen.
Ik zal zelf zo snel mogelijk een voorziening trachten te creëren waarmee
die interimperiode wordt vervuld. De interimbestuurder moet worden benoemd
en er moet orde op zaken worden gesteld. Natuurlijk ga ik snel aan de slag
om een definitief oordeel namens het kabinet te formuleren over het post-nOSV-tijdperk.
Daarover moeten wij vervolgens verder met elkaar discussiëren. Kortom,
op dit moment is er meer dan voldoende aanleiding om op dit thema aan de slag
te gaan.
 
 Voorzitter! Ik meen dat ik de vraag van mevrouw Schimmel om precies aan
te geven wat artikel 4, lid 2, van de rechtspositieregeling betekent, heb
beantwoord. Met de kennis die wij nu hebben en in relatie tot de nieuwe wetgeving
waarvan iedereen al wist dat die zou komen, zullen wij ook in het komende
jaar de discussie over het bestuursmodel, de bestuursfilosofie, moeten voeren.
 
 Ik deel de opvatting van de heer Boogaard volstrekt niet. Hij zei, dat
niet kan worden volgehouden dat niet het bestuur als enige schuldig is. Hij
heeft dan echt niet in de gaten wat er hier aan de hand is. Waar er twee kijven,
hebben er inderdaad twee schuld. Mijn bevoegdheden concentreren zich op een
ingrijpen in het college. Maar hij kan van mij aannemen dat met het ontslag
van deze drie leden van het college van toezicht, de problemen waar wij voor
staan in de verste verte nog niet zijn opgelost. Daar is veel meer voor nodig.
Als het aan mij ligt zullen de oplossingen die verder gaan en die nodig zijn,
zo snel mogelijk in werking worden gesteld.
 
 
 
 
 
 De heer Boogaard (groep-Nijpels):
 
 Als men iemand benoemt in een positie waarvoor hij in feite niet gekwalificeerd
is, kun je moeilijk zeggen dat hij de schuld heeft wanneer er een wansituatie
ontstaat. Dat is het punt waar het mij om gaat. Vandaar de daaraan gekoppelde
vraag of de staatssecretaris bereid is om in overweging te nemen een vervangend
bestuur publiekelijk te laten kandideren om dit soort problemen te voorkomen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Linschoten:
 
 De conclusie dat een van de leden van het college van toezicht niet gekwalificeerd
zou zijn, zou ik niet voor mijn rekening willen nemen. Dit geeft alleen maar
aan dat zelfs als gekwalificeerde mensen een dergelijke verantwoordelijkheid
krijgen in die samenstelling, de garantie op een succesvol verloop niet gegeven
is. Indien wij publieke sollicitatieprocedures zouden hebben voor dit soort
functies, dan vrees ik dat de kring van mensen die dan beschikbaar is om deze
functies in de toekomst uit te oefenen, zo gering zou zijn dat wij ons echt
zorgen moeten maken over de kwaliteit van de mensen die beschikbaar zijn voor
dit ongelooflijk belangrijke werk.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, aanstaande dinsdag over de moties te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-67-4619-4636.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl