BIJVOEGSEL (zie pg. 1510): Schriftelijke antwoorden van de minister van Justitie op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van de begroting van Justitie voor het jaar 2001 (27400 VI)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, nr. 20 item 1580-1586

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

17-11-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 20

08-11-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in vergadering

BIJVOEGSEL (zie pg. 1510): Schriftelijke antwoorden van de minister van Justitie op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van de begroting van Justitie voor het jaar 2001 (27400 VI)Pagina 1569-1580
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (woensdag 8 november 2000)Pagina 1568-1568
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van enkele belastingwetten c.a. in verband met de tweede tranche van het ondernemerspakket 2001 (Wet ondernemerspakket 2001) (27209)Pagina 1541-1568
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2001 (27400 VI)Pagina 1510-1541
BIJVOEGSEL (zie pg. 1510): Schriftelijke antwoorden van de minister van Justitie op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van de begroting van Justitie voor het jaar 2001 (27400 VI)Pagina 1580-1586
Regeling van werkzaamheden (woensdag 8 november 2000)Pagina 1494-1495
Presentie en opening (woensdag 8 november 2000)Pagina 1467-1467
Behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 2001 (27400 XIV); - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Diergezondheidsfonds voor het jaar 2001 (27400 F)Pagina 1467-1494
Voortzetting van de behandeling van: - begroting van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 2001 (27400 XIV); - begroting van het Diergezondheidsfonds voor het jaar 2001 (27400 F)Pagina 1499-1510
BIJVOEGSEL (zie pg. 1510): Schriftelijke antwoorden van de minister van Justitie op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van de begroting van Justitie voor het jaar 2001 (27400 VI)Pagina 1569-1586
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg van 7 november 2000 inzake sanctiebeleid SchipholPagina 1495-1499

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 Noot 2 (zie blz. 1552)
 
 
 
 BIJVOEGSEL Schriftelijke antwoorden van de staatssecretaris
van Financiën op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling
van het voorstel van Wet ondernemerspakket 2001 (27 209)
 
 
 
 
 1. WIJZIGING ARTIKEL 40 INVORDERINGSWET
 
 
 Vraag van het lid Giskes (D66): De leden van de D66-fractie
zijn het eens met de wijziging van artikel 40 van de lnvorderingswet 1990,
maar vragen zich af waarom er geen regeling voor het nemen van regres op de
koper nodig is. Ze menen dat dit bij andere aansprakelijkheidsregels wel is
geregeld. Waarom niet bij artikel 40?
 
 Ik kan hierover het volgende zeggen. Een eigen fiscale regresregeling
is geen regel doch hoge uitzondering. De lnvorderingswet zelf bevat voor een
25-tal situaties aansprakelijkheidsregels. Vanwege het zogenaamde open systeem
kunnen daarnaast bepalingen uit het Burgerlijk Wetboek en het Wetboek van
Koophandel van belang zijn voor het aansprakelijk stellen van een persoon
of lichaam voor de voldoening van ten name van een ander gestelde belastingaanslagen.
Met betrekking tot slechts een tweetal aansprakelijkheidsregelingen is –
terwille van de duidelijkheid – een eigen fiscale regeling van regres
wenselijk geacht. Ten eerste in het kader van de inlenersaansprakelijkheid
(artikel 34 van de Invorderingswet), ten tweede inzake de ketenaansprakelijkheid
(artikel 35). Bij die twee regelingen kan het gaan om relatief gecompliceerde
verhoudingen. Gegeven de regresregeling in het Burgerlijk Wetboek acht ik
een eigen regeling in het kader van het nieuwe artikel 40 van de lnvorderingswet
niet nodig.
 
 
 
 2. LANDBOUWVRIJSTELLING
 
 
 Vraag van de leden Reitsma (CDA) en De Vries (VVD):
De leden van de CDA- en VVD-fractie wijzen op mogelijke problemen met de definities
van de begrippen waarde in het economische verkeer (WEV) en waarde in het
economische verkeer bij voortzetting van de aanwending van de grond in het
kader van een 
 
 landbouwbedrijf (WEVAB). Zij vragen mij of ik bekend ben met geluiden
vanuit de praktijk die daarop zouden wijzen.
 
 Ik ben niet bekend met die geluiden. Ook vanuit de Belastingdienst hebben
mij dergelijke geluiden niet bereikt. Ik kan mij er ook weinig bij voorstellen.
De begrippen WEV en WEVAB zijn reeds jaren bekende begrippen in de praktijk.
Het begrip WEVAB is in 1997 nog door de Hoge Raad uitgelegd. Ook uit procedures
blijkt dat dit vrijwel nooit tot problemen aanleiding geeft. De WEV en de
WEVAB worden door gespecialiseerde taxateurs van de Belastingdienst en/of
van de belanghebbende vastgesteld op basis van de relevante feiten en omstandigheden.
Daarbij kan worden gedacht aan transacties van vergelijkbare grond in de regio.
Ik verwacht dus ook voor de toekomst geen noemenswaardige problemen op dit
punt. Mocht dit onverhoopt toch het geval zijn, wat ik niet verwacht, dan
zal ik mij beraden op een adequate aanpak.
 
 Vraag van de leden Reitsma (CDA), Schutte (RPF/GPV)
en Van der Vlies (SGP): In verband met voorgenomen heffing over
de waardestijging van de ondergrond van de agrarische bedrijfswoning, wijzen
de leden van de CDA-, GPV- en SGP-fractie op het persbericht van mijn ambtsvoorganger
van 29 januari 1997, dat handelt over de arresten van juli 1986 en december
1987.
 
 Mijn ambtsvoorganger heeft in dit persbericht slechts verwezen naar één
van deze arresten, waarin belastingheffing wél aan de orde was. In
het arrest BNB 1996/312 waarnaar mijn ambtsvoorganger in het persbericht heeft
verwezen is – voor de tweede bedrijfswoning – bepaald dat de bouw
van een woning als bestemmingswijziging kwalificeert. De niet-agrarische waardestijging
is dus belastbaar. Dit is in overeenstemming met doel en strekking van de
regeling.
 
 In de andere arresten komt de Hoge Raad tot de conclusie dat het onttrekken
van de bedrijfswoning aan de onderneming, geen bestemmingswijziging is als
de agrariër erin blijft wonen. Op dat moment ontstaat er geen te belasten
bestemmingswijzigingswinst. Dat betekent echter niet dat er geen niet-agrarische
waardestijging is opgetreden. Als door taxatie zou blijken dat er wel degelijk
een niet-agrarische waardestijging aanwezig is, dan hoort deze naar doel en
strekking van de landbouwvrijstelling te worden belast.
 
 
 
 3. REPARATIEMAATREGEL TEGEN HANDEL IN VERLIESVENNOOTSCHAPPEN
 
 
 Vraag van het lid Giskes (D66): De leden van de D66-fractie
stellen een vraag met betrekking tot de reparatiemaatregel tegen de handel
in verliesvennootschappen. Zij suggereren om in plaats van het voorgestelde
artikel 20a, vierde lid, onderdeel b en c, (betreffende de toets of sprake
is van een sterke inkrimping van de activiteiten) conform het oorspronkelijke
voorstel te toetsen of sprake is van andersoortige activiteiten.
 
 Aan een dergelijke wijziging bestaat door het nieuwe negende lid naar
mijn oordeel geen behoefte meer. Indien er nog activiteiten resteren, is immers
verliesverrekening met de voortgezette activiteiten mogelijk.
 
 Voorts verwijs ik naar hetgeen ik in de nota naar aanleiding van het verslag
heb opgemerkt. Daarin heb ik aangegeven dat de toets of sprake is van andersoortige
activiteiten bij nadere beschouwing er onbedoeld toe zou kunnen leiden dat
de aanpassing van ondernemingen aan veranderende omstandigheden wordt bemoeilijkt.
Om dit te voorkomen is gekozen voor een omvangscriterium.
 
 
 Vraag van het lid De Vries (VVD): De leden van de VVD-fractie
vragen of het klopt dat de voorgestelde maatregelen ertoe kunnen leiden dat
verliezen vanaf de invoering van de reparatiemaatregel tegen handel in verliesvennootschappen
niet meer verrekenbaar zijn. Zij noemen daarbij het voorbeeld van een situatie
van een belastingplichtige met verrekenbare verliezen die bedrijfsmatig onroerende
zaken exploiteert en waarbij vóór de indiening van het wetsvoorstel
een belangrijke aandeelhouderswisseling heeft plaatsgevonden. Tevens vragen
deze leden of het vervallen van het recht op verliescompensatie in deze situatie
in overeenstemming is met de algemene beginselen behoorlijk bestuur.
 
 
 Zoals ik heb aangegeven in de nota naar aanleiding van het verslag, onderken
ik dat de maatregel voor de toekomst gevolgen kan hebben voor bepaalde situaties
waarin zich in het verleden een aandeelhouderswisseling heeft voorgedaan.
Dit is ook het geval in het voorbeeld van de leden van de VVD-fractie. In
die situatie kunnen de verliezen met ingang van het eerste boekjaar dat aanvangt
na 27 juni 2000 inderdaad niet langer worden verrekend. Op de verliesverrekening
in voorgaande jaren wordt uiteraard niet meer teruggekomen. In de praktijk
zijn er situaties voorgekomen die vergelijkbaar zijn met het voorbeeld van
de leden van de VVD-fractie, waar sprake is van handel in verliesvennootschappen.
Het ging daarbij om aanzienlijke bedragen aan verrekenbare verliezen. Met
de maatregel wordt voorkomen dat in dergelijke situaties in de toekomst nog
gebruik kan worden gemaakt van de verrekenbare verliezen.
 
 Bij het voorgaande moet worden bedacht dat de maatregel tot doel heeft
de bestaande bepaling tegen de handel in verliesvennootschappen in overeenstemming
te brengen met de oorspronkelijke bedoelingen. Artikel 20, vijfde lid, was
uiteraard bedoeld tegen elke vorm van handel in verliezen. Ook dient te worden
bedacht dat het voorstel inhoudt dat aan de vooravond van het niet meer voorwaarts
verrekenbaar zijn van verliezen het lichaam haar bezittingen mag herwaarderen
tot maximaal de waarde in het economische verkeer. Dat geldt ook voor deze
«oude» gevallen. Het is dus niet zo dat er een streep wordt gezet
door de verliezen, terwijl er nog stille reserves zijn. Er is naar mijn oordeel
dan ook geen sprake van strijdigheid met de algemene beginselen van behoorlijk
bestuur.
 
 Overigens zou een overgangsmaatregel op grond waarvan artikel 20a niet
van toepassing is op beleggingsvennootschappen een aanzienlijke budgettaire
derving met zich mee brengen, namelijk f 125 miljoen in 2001, aflopend
tot nihil in 2011.
 
 
 Vraag van de leden Reitsma (CDA) en Schutte (RPF/GPV):
De leden van de CDA-fractie stellen onder verwijzing naar het commentaar van
de orde verschillende vragen over de reparatiemaatregel tegen
handel in verliesvennootschappen. De leden van de RPF/GPV-fractie vragen in
zijn algemeenheid om een reactie op de opmerkingen van de Orde en verzoeken
voorts expliciet om een reactie op de opmerking van de Orde met betrekking
tot interne aandeelhouderswisselingen.
 
 
 Naar aanleiding van deze vragen geef ik hierna mijn reactie op paragraaf
7 van het commentaar van de Orde.
 
 
 
 Algemeen
 
 
 De Orde heeft als algemene reactie dat de regeling nog een ernstige mate
van overkill bevat bij een wijziging van de activiteiten, een fusie, splitsing,
overname of bedrijfsopvolging. Na de nota van wijziging is daarvan naar mijn
mening geen sprake. Verliezen gaan na een belangrijke aandeelhouderswisseling
immers alleen definitief verloren indien deze zijn behaald in een jaar waarin
de bezittingen grotendeels uit beleggingen bestonden of indien sprake is van
een volledige staking van de activiteiten. Bij een drastische inkrimping kunnen
de verliezen nog met de winst uit de voortgezette activiteiten worden verrekend.
 
 De opvatting van de Orde is mogelijk een gevolg van de wijze waarop zij
haar commentaar nader onderbouwt. Doordat de Orde artikel 20a per afzonderlijk
lid en dus niet als samenhangend geheel becommentarieert, stelt de Orde in
een aantal situaties dat sprake is van overkill, terwijl in een ander lid
een zodanige versoepeling is opgenomen, dat de overkill naar mijn oordeel
per saldo wordt weggenomen. Dit zal hierna ook tot uitdrukking komen in mijn
reactie op het commentaar van de Orde.
 
 
 
 Eerste lid
 
 
 De Orde vraagt zich af waarom de bepaling op grond van het eerste lid
van toepassing is indien aannemelijk is dat een belangrijke
aandeelhouderswisseling heeft plaatsgevonden. De reden hiervoor is dat het
voor de inspecteur vaak niet mogelijk zal zijn tebewijzen
of al dan niet sprake is van een belangrijke aandeelhouderswisseling. De belastingplichtige
heeft uiteraard het recht de constatering dat aannemelijk is dat sprake is
van een belangrijke aandeelhouderswisseling te weerleggen.
 
 
 
 Tweede lid, onderdeel b
 
 
 Volgens de Orde zou de uitzondering voor interne aandeelhouderswisselingen
in het tweede lid, onderdeel b, niet voldoende zijn, omdat voor de vraag of
sprake is van zo'n interne aandeelhouderswisseling wordt vergeleken met het
oudste verliesjaar. Dit zou geen oplossing bieden voor degene die in een later
verliesjaar aandeelhouder wordt en zijn belang vervolgens uitbreidt. Deze
opvatting deel ik niet. Dit kan aan de hand van een voorbeeld worden toegelicht.
Stel een beleggingsvennootschap lijdt in de jaren 1 tot en met 4 verlies.
In jaar 1 hebben A en B ieder 50% van de aandelen. In jaar 2 verkopen A en
B ieder 10% van de aandelen aan C. A en B hebben begin jaar 3 dus ieder 40%
van de aandelen. C heeft dan 20% van de aandelen. Vervolgens verkopen A en
B in de loop van jaar 3 ieder nog eens 10% van de aandelen aan C. A en B hebben
dan ieder 30% en C heeft 40% van de aandelen. In jaar 4 koopt C alle overige
aandelen.
 
 In jaar 3 is ten opzichte van het begin van het oudste verliesjaar (jaar
1) voor het eerst sprake van een belangrijke aandeelhouderswisseling. De verliezen
over de jaren 1 en 2 vervallen hierdoor. Wel kan uiteraard nog gebruik worden
gemaakt van het tiende lid, op grond waarvan een opwaardering kan plaatsvinden.
In jaar 4 is ten opzichte van het oudste verliesjaar, jaar 3, sprake van een
interne aandeelhouderswisseling als bedoeld in het tweede lid, onderdeel b.
Het verlies van jaar 3 komt dus niet te vervallen.
 
 Het voorbeeld werkt anders uit ingeval geen sprake is van een beleggingsvennootschap,
maar van een aanzienlijke inkrimping van de activiteiten als bedoeld in het
vierde lid, onderdeel b, en op de voet van het negende lid wordt gekozen voor
winstsplitsing. Jaar 1 blijft dan namelijk het oudste verliesjaar. Artikel
20a is dan ook op jaar 3 van toepassing. In dat geval moet het tweede lid
echter in samenhang met het negende lid worden bezien. De winst kan op grond
van het negende lid immers nog met de voortgezette activiteiten worden verrekend.
Verder kan op de voet van het tiende lid worden gekozen voor de opwaardering.
Indien niet zou worden gekozen voor de winstsplitsing is de uitwerking overigens
wei hetzelfde als bij de bovenstaande beleggingsvennootschap.
 
 Een vermindering van het verrekenbare verlies naar rato van de verschuiving
van het aandeelhoudersbelang – zoals door de Orde bepleit, ook de leden
van RPF/SGP-fractie vragen hiernaar – leidt naar mijn oordeel (gelet
op de mitigerende werking van met name het 9de lid) in situaties waarbij er
sprake is van een actieve vennootschap niet tot een rechtvaardiger uitkomst
en zou tevens een verzwaring van de uitvoering betekenen.
 
 
 
 Derde lid
 
 
 De opvatting van de Orde dat het gebruikelijkheidscriterium in het derde
lid te vaag is, deel ik niet. Op grond van het derde lid blijven aandeelhouderswisselingen
die de belastingplichtige niet bekend zijn of hadden kunnen zijn buiten aanmerking.
Deze uitzondering geldt echter niet indien de wijziging uitgaat boven hetgeen
gebruikelijk is. Of sprake is van een gebruikelijke wijziging kan –
zoals in de nota naar aanleiding van het verslag is aangegeven – worden
beoordeeld door te vergelijken met de beurshandel in de afgelopen jaren. Hierover
zijn gegevens beschikbaar. Bij het opkopen van een vennootschap – de
Orde vraagt daarnaar – is sprake van zo'n ongebruikelijke wijziging.
Hierbij moet bijvoorbeeld worden gedacht aan de situatie dat een vennootschap
via de beurs de helft van de aandelen in een beursvennootschap opkoopt.
 
 Anders dan de Orde meent zal het voorgestelde artikel 20a reële fusies,
splitsingen of overnames van beursgenoteerde ondernemingen niet in de weg
staan. Het feit dat de uitzondering in het derde lid niet van toepassing is,
betekent immers niet dat de verliezen verloren gaan. Zoals hiervoor is aangegeven
gaan verliezen na een belangrijke aandeelhouderswisseling alleen definitief
verloren indien deze zijn behaald in een jaar waarin de bezittingen grotendeels
uit beleggingen bestonden of indien een volledige staking van de activiteiten
heeft plaatsgevonden.
 
 
 
 Vierde lid, onderdeel a
 
 
 De Orde vraagt – ter verduidelijking van het vierde lid, onderdeel
a – hoe de maatregel uitwerkt in het volgende voorbeeld.
In 2002 vindt een belangrijke aandeelhouderswisseling plaats. Op dat moment
zijn er nog onverrekende verliezen over de jaren 1995 tot en met 1997. In
1995 en 1997 bestonden de bezittingen niet grotendeels uit beleggingen, dit
in tegenstelling tot 1996. In 2003 wordt winst behaald en bestaan de bezittingen
niet grotendeels uit beleggingen.
 
 
 
 Uitwerking
 
 
 Bij de uitwerking van dit voorbeeld ga ik ervan uit dat in 2002 geen sprake
is van een (voorgenomen) aanzienlijke inkrimping van de ondernemingsactiviteiten
als bedoeld in het vierde lid, onderdeel b.
 
 Vanaf 2002 is het verlies over jaar 1996 niet langer verrekenbaar. De
verliezen over 1995 en 1997 zijn op grond van het vierde lid, onderdeel a,
verrekenbaar met de winst van 2003. In zowel de verliesjaren (1995, 1997)
als het winstjaar (2003) bestaan de bezittingen immers niet grotendeels uit
beleggingen.
 
 Indien in het bovenstaande voorbeeld de bezittingen in 2003 wel voor meer
dan de helft uit beleggingen zouden bestaan, kan het verlies over 1995 en
1997 niet met de winst over 2003 worden verrekend. Het resterende verlies
over 1995 en 1997 kan dan pas worden verrekend zodra in een later winstjaar
(bijvoorbeeld in 2004) wel aan de beleggingstoets wordt voldaan.
 
 De Orde suggereert om de maatregel zodanig te versoepelen dat verliezen
uit beleggingsjaren na een belangrijke aandeelhouderswisseling toch verrekenbaar
blijven voorzover deze verliezen geen betrekking hebben op de beleggingen.
Voor vennootschappen waarvan de bezittingen voor het grootste deel uit beleggingen
bestaan, bestaat naar mijn mening echter geen aanleiding voor een dergelijke
versoepeling.
 
 
 
 Vierde lid, onderdeel b
 
 
 De Orde acht de versoepeling in de activiteitentoets bijzonder welkom.
Op grond van de nota van wijziging is het niet meer van belang of andersoortige
activiteiten worden verricht, maar moet worden beoordeeld of sprake is van
een inkrimping van de activiteiten met meer dan 70%. De Orde vraagt zich wel
af of dit omvangscriterium uitvoerbaar is. Naar mijn mening is dat het geval.
In feite is in het huidige artikel 20, vijfde lid, ook een omvangscriterium
opgenomen. Op grond van dat lid wordt de verliesverrekening na een belangrijke
aandeelhouderswisseling immers beperkt indien de onderneming voor meer dan
90% is gestaakt. Dit 90%-criterium blijkt in de praktijk ook uitvoerbaar.
 
 De Orde noemt een voorbeeld van een scheepswerf, waarin het omvangscriterium
onredelijk zou uitwerken, omdat bij dergelijke bedrijven periodes met veel
nieuwbouworders en incidentele grote orders worden afgewisseld met periodes
waarin slechts reparatieopdrachten worden verricht. Een dergelijke tijdelijke
terugval in de omzet betekent echter niet dat per definitie sprake is van
een belangrijke inkrimping. Dit hangt ook af van andere factoren. In het geval
van de scheepswerf moet bijvoorbeeld ook worden gekeken naar het aantal personeelsleden
en het vermogen dat in vaste materiële activa is geïnvesteerd. Bij
een tijdelijke afname van de omzet zullen deze laatste twee factoren niet
veel zijn gewijzigd. In dat geval zal dus geen sprake zijn van een inkrimping
met meer dan 70%.
 
 Bij het voorgaande merk ik op dat het vierde lid, onderdeel b, in samenhang
met het negende lid moet worden bezien. Indien de activiteiten met meer dan
70% zijn afgenomen, maar geen sprake is van een volledige staking, blijven
de verliezen immers nog verrekenbaar met de winst van de voortgezette activiteiten.
 
 De Orde is er voorstander van de activiteitentoets op concernniveau toe
te passen. Dit zou ook voor internationale concerns moeten gelden.
 
 De activiteitentoets vindt op grond van de huidige wettekst op het niveau
van de belastingplichtige plaats. Indien sprake is van een fiscale eenheid
vindt de activiteitentoets op het niveau van de fiscale eenheid plaats. De
moedermaatschappij is immers de belastingplichtige voor de gehele fiscale
eenheid. Dit geeft in de praktijk reeds de mogelijkheid de activiteitentoets
op het niveau van het concern toe te passen.
 
 Indien geen sprake is van een fiscale eenheid zou het toetsen op het concernniveau
in sommige situaties onredelijk kunnen uitpakken. Op concernniveau kan immers
sprake zijn van een inkrimping met meer dan 70% of van meer dan 50% beleggingen.
Dit terwijl daarvan bij de vennootschap met de verrekenbare verliezen geen
sprake hoeft te zijn. In die situatie is er geen reden de verrekenbaarheid
van de verliezen van deze vennootschap in te perken.
 
 Gezien het voorgaande is er naar mijn mening geen aanleiding de activiteitentoets
te wijzigen.
 
 
 
 Vierde lid, onderdeel c
 
 
 Het vierde lid, onderdeel c, bepaalt dat de verliesverrekening ook wordt
beperkt indien de belastingplichtige het voornemen heeft de activiteiten binnen
drie jaar tot minder dan 30% van de oorspronkelijke activiteiten in te krimpen.
Volgens de Orde zou het voor de belastingplichtige niet mogelijk zijn te bewijzen
dat hij voldoet aan de voorwaarde van het vierde lid, onderdeel c. De Orde
suggereert daarom deze eis te vervangen door een weerlegbaar vermoeden van
handel in verliescompensatie indien de activiteiten binnen drie jaar na de
aandeelhouderswisseling aanzienlijk inkrimpen.
 
 Deze gedachte is bij de voorbereiding van de nota van wijziging aan de
orde geweest. Er is niet voor gekozen, omdat het in het belang van de belastingplichtige
is om voorafgaand aan de aandeelhouderswisseling zekerheid te kunnen krijgen
of en zo ja, in hoeverre de verliezen verrekenbaar blijven. Het al dan niet
verrekenbaar zijn van verliezen is immers relevant voor de prijs van de aandelen.
Indien de suggestie van de Orde wordt gevolgd, is het niet mogelijk vooraf
zekerheid te krijgen. Het voorgestelde vierde lid, onderdeel c, maakt dit
wel mogelijk.
 
 De opvatting van de Orde dat door dat voorgestelde onderdeel bewijsproblemen
zouden ontstaan, deel ik niet. De belastingplichtige kan immers (bijvoorbeeld
aan de hand van directieverslagen en verslagen van overleg met de ondernemingsraad)
aantonen dat hij van plan is om de activiteiten voort te zetten.
 
 
 
 Vijfde lid
 
 
 Anders dan de Orde meent, kan het vijfde lid niet komen te vervallen.
Het gaat hier immers niet om een vergaande mate van casuïteit, maar om
een in de praktijk geregeld voorkomende situatie waarin handel in verliezen
aan de orde kan komen. Dit betreft nieuwe ondernemingen, die
nooit uit de situatie van aanloopverliezen komen. In het oudste verliesjaar
zijn nog nauwelijks activiteiten aanwezig. Vervolgens worden de activiteiten
sterk uitgebreid. Desondanks loopt het bedrijf nog steeds niet goed. Daarna
vindt een zodanige inkrimping plaats dat ten tijde van de aandeelhouderswisseling
weinig activiteiten resteren. Zonder de bepaling van het vijfde lid zou in
deze situatie verliesverrekening mogelijk blijven, terwijl duidelijk sprake
is van handel in een verliesvennootschap.
 
 
 
 Zesde lid, onderdeel b
 
 
 De Orde is van mening dat de uitzondering in het zesde lid, onderdeel
b, te beperkt is geformuleerd. Deze zou voor banken en verzekeraars onvoldoende
soelaas bieden. Deze mening deel ik niet. Bij de door de Orde genoemde schadeverzekeringen
en tijdelijke overlijdensrisicoverzekeringen zal vaak sprake zijn van een
situatie waarbij de verzekeringsuitkeringen worden gedekt door middel van
de ontvangen premies, waardoor er geen of nauwelijks beleggingen ter dekking
van deze verplichtingen aanwezig zullen zijn. Verder zullen de ondernemingsactiviteiten
bij banken noodzakelijkerwijs met zich meebrengen dat door derden gelden in
de vorm van een (obligatie)lening worden toevertrouwd waarmee (hypothecaire)
kredieten aan cliënten worden verstrekt en in venture capital wordt geïnvesteerd.
Hieruit volgt dat die kredieten en het venture capital op grond van het zesde
lid, onderdeel b, geen beleggingen vormen. Een en ander betekent dat het zesde
lid, onderdeel b, in de praktijk zal voldoen.
 
 
 
 Negende lid
 
 
 Voor de toepassing van het negende lid zijn zowel de aard als de omvang
van de activiteiten van belang. Dit voorkomt handel in verliesvennootschappen
doordat de aandelen van een bijna lege verliesvennootschap worden verkocht
aan een nieuwe aandeelhouder die vervolgens in de vennootschap nieuwe soortgelijke
activiteiten start.
 
 
 
 Tiende lid
 
 
 Alleen indien verliezen definitief verloren gaan, de Orde vraagt daarnaar,
is een opwaardering op de voet van het tiende lid mogelijk. Zoals uit het
voorgaande blijkt, gaan verliezen na een belangrijke aandeelhouderswisseling
alleen dan definitief verloren indien deze zijn behaald in een jaar waarin
de bezittingen grotendeels uit beleggingen bestonden, indien sprake is van
een beëindiging van de activiteiten of indien niet wordt gekozen voor
de mogelijkheid tot winstsplitsing van het negende lid. Indien wel wordt gekozen
voor winstsplitsing gaan de verliezen niet definitief verloren en is dus geen
opwaardering op de voet van het tiende lid mogelijk. In de praktijk zal in
die situatie normaliter ook geen behoefte aan een mogelijkheid tot opwaardering
bestaan.
 
 De Orde verzoekt om in het tiende lid de mogelijkheid op te nemen dat
een herinvesteringsreserve aan de winst kan worden toegevoegd. Artikel 20a
is op dit punt bij nota van wijziging aangepast.
 
 De Orde heeft moeite met het feit dat artikel 20a voor beleggingsvennootschappen
van toepassing is op boekjaren die aanvangen op of na 27 juni 2000. Zoals
ik heb aangegeven in de nota naar aanleiding van het verslag en bij het voorgaande
antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie, kan de reparatiemaatregel
inderdaad gevolgen hebben voor beleggingsvennootschappen waarbij zich in het
verleden een aandeelhouderswisseling heeft voorgedaan. Zoals daar is aangegeven,
moet daarbij worden bedacht dat de maatregel tot doel heeft de bestaande bepaling
tegen de handel in verliesvennootschappen in overeenstemming te brengen met
de oorspronkelijke bedoelingen. Artikel 20, vijfde lid, was uiteraard bedoeld
tegen elke vorm van handel in verliezen. Daarbij zij opgemerkt dat zoals uit
het voorgaande blijkt, een overgangsmaatregel op grond waarvan artikel 20a
niet van toepassing is op dergelijke beleggingsvennootschappen een aanzienlijke
budgettaire derving met zich mee zou brengen.
 
 
 
 4. AFGEWAARDEERDE VORDERINGEN
 
 
 Vragen van het lid Reitsma (CDA): Kan worden aangegeven welk
doel de voorgestelde wijziging van de vestigingsplaatsfictie dient? Heeft
deze wijziging geen onbedoeld nadelige gevolgen voor houdstermaatschappijen
die om een woonplaatsverklaring verzoeken?
 
 De voorgestelde aanpassing houdt in dat de in artikel 2, vierde lid, van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 opgenomen vestigingsplaatsfictie
voor bepaalde aspecten van de deelnemingsvrijstelling wordt uitgesloten. Concreet
betekent dit dat een feitelijk in het buitenland gevestigd lichaam dat naar
Nederlands recht is opgericht, voor de toepassing van de deelnemingsvrijstelling
niet langer wordt aangemerkt als een in Nederland gevestigd lichaam. Het doel
van deze aanpassing is tweeërlei. In de eerste plaats wordt ermee voorkomen
dat de niet-als-beleggingseis van artikel 13, tweede lid, voor feitelijk in
het buitenland gevestigde deelnemingen kan worden ontlopen. In de tweede plaats
wordt ermee bereikt dat niet langer kan worden ontkomen aan de sancties in
de sfeer van de deelnemingsvrijstelling die aanhaken bij het aanwezig zijn
van een in het buitenland gevestigd lichaam. Bij dit laatste gaat het om de
elementen van de regelingen met betrekking tot de overdracht van vorderingen
(artikel 13b), de omzetting van vaste inrichtingen (artikel 13c) en de liquidatieverliesregeling
(artikel 13d).
 
 De aanpassing staat los van de afgifte van woonplaatsverklaringen aan
houdstermaatschappijen en heeft hiervoor dus ook geen nadelige gevolgen. Bij
de woonplaatsverklaringen gaat het immers om de fiscale vestigingsplaats van
de houdstermaatschappij, als belastingplichtige, zélf en niet om de
fiscale vestigingsplaats van de door haar gehouden deelnemingen.
 
 
 Vragen van het lid Reitsma (CDA): Hoewel de bepalingen omtrent
de omzetting van vorderingen door de nota van wijziging aanzienlijk duidelijker
zijn geworden, kan de CDA-fractie zich niet aan de gedachte onttrekken dat
hier nog sprake is van een behoorlijke mate van overkill. Dit in relatie met
de afwaardering van de vordering bij de schuldeiser. Ook vindt de CDA-fractie
de maatregel onevenwichtig en vraagt of dit niet strijdig is met het EU-recht
en waarom deze onevenwichtigheid is ingebouwd. Voorts wordt gevraagd wat de
ratio is van de artikelen 12, 13b en 13ba van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969. 
 
 
 Het doet me deugd dat ook het CDA van mening is dat de maatregelen veel
duidelijker zijn geworden. Dit was ook een belangrijke doelstelling van de
(eerste) nota van wijziging op dit punt.
 
 Een andere belangrijke doelstelling was het zoveel mogelijk wegnemen van
de in de aanvankelijk voorgestelde regeling gesignaleerde over- en underkill.
Hierop is in de nota naar aanleiding van het verslag en toelichting bij de
eerste nota van wijziging dan ook uitgebreid ingegaan. Daarbij is aangegeven
dat het voor de vraag of er sprake is van overkill (of underkill) uiteraard
van belang is tegen welk achtergrond de beoordeling van de maatregel plaatsvindt.
Zoals daarbij is opgemerkt, ligt aan de maatregel het uitgangspunt ten grondslag
dat een omzetting van een schuldvordering in aandelenkapitaal op één
lijn is te stellen met een kwijtschelding van de vordering. In beide gevallen
wordt de schuldenaar bevrijd van een schuld, en verbetert zijn financiële
positie.
 
 Bij dit uitgangspunt is het dus ook niet van belang of de schuldvordering
door de schuldeiser is afgewaardeerd ten laste van de Nederlandse winst, en
is er ook geen sprake van overkill. Het gaat immers om de positie van de schuldenaar
en niet om de positie van de schuldeiser.
 
 Bovendien wordt opgemerkt dat een wijziging is aangebracht in het bedrag
waarover bij een omzetting een fiscale afrekening kan plaatsvinden. Bij de
schuldenaar zal het verschil in aanmerking worden genomen tussen de boekwaarde
van de schuld (bij de schuldenaar) en de waarde in het economische verkeer
van de vordering op het moment van de omzetting. In de praktijk zal dit verschil
ook tot uitdrukking zijn gekomen bij de schuldeiser, als verlies op zijn vordering.
Op die verliesneming wordt overigens niet teruggekomen.
 
 Een probleem doet zich wel voor bij de omzetting van vorderingen op lichamen
die in het buitenland zijn gevestigd. Hierop ziet artikel 13ba. Het voorschrift
dat de schuldenaar bij de omzetting winst moet nemen, heeft in deze situatie
geen effect. De schuldenaar is namelijk niet in Nederland belastingplichtig.
Daarom wordt in dit geval winstneming bij de in Nederland gevestigde schuldeiser
voorgeschreven. Hiermee wordt een mogelijk lek voorkomen: een ten laste van
de Nederlandse winst afgewaardeerde vordering op een buitenlandse dochtermaatschappij
zou zonder fiscale afrekening kunnen worden omgezet in aandelenkapitaal en
vervolgens zou gebruik gemaakt kunnen worden van de deelnemingsvrijstelling
als het de dochtermaatschappij weer beter zou gaan. Een verschil met artikel
12, dat ziet op de omzetting van een schuldvordering bij een in Nederland
gevestigde schuldenaar is echter wel dat er bij artikel 13ba sprake moet zijn
van een vordering die ten laste van de Nederlandse winst is afgewaardeerd.
Hiermee wordt het evenwicht binnen de regeling bewaard: er volgt geen winstneming
bij de schuldeiser als de vordering niet is afgewaardeerd. Bovendien wordt
van winstneming afgezien indien de omzetting in het land van de schuldenaar
tot belastingheffing leidt. Ook op dit punt is dus sprake van een evenwichtige
regeling en is naar mijn mening geen sprake van strijd met het EU-recht. Van
belang daarbij is voorts dat de regeling ertoe strekt een belastingclaim veilig
te stellen.
 
 Op de ratio van de artikelen 12, 13b en 13ba is in de toelichting op de
eerste nota van wijziging uitgebreid ingegaan. Artikel 12 bevat de hoofdregel
voor de omzetting van schuldvorderingen: bij de schuldenaar volgt een fiscale
afrekening ter grootte van het verschil tussen de boekwaarde van de schuld
en de waarde in het economische verkeer van de vordering. Artikel 13b bevat
regels voor de overdracht binnen een concern van afgewaardeerde vorderingen.
Deze regels hebben als doel te voorkomen dat de belastingclaim terzake van
de afwaardering binnen een concern kan worden afgeschud. Artikel 13ba vormt
het sluitstuk van de regeling; het ziet op omzettingen van schuldvorderingen
binnen concern die echter niet onder de reikwijdte van artikel 12 en artikel
13b vallen. Opgemerkt wordt nog dat de regeling van artikel 13ba grosso modo
overeenkomt met het huidige artikel 13b op het punt van de omzetting van schuldvorderingen.
 
 
 Vragen van de leden Reitsma (CDA) en De Vries (VVD):
Deze leden onderschrijven de opschorting van de voorgestelde aanpassing van
de regeling EU-beleggingsdochters (artikel 13g van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969). Zij wijzen in dit verband op de grote betekenis van de deelnemingsvrijstelling
voor het internationale bedrijfsleven. Is de aanpassing van artikel 13g niet
een eerste stap op weg naar de afschaffing van de deelnemingsvrijstelling.
Voorts bestaan twijfels omtrent de verenigbaarheid met het Europese recht.
 
 
 De voorgestelde wijziging van artikel 13g strekte ertoe het uitgangspunt
dat de deelnemingsvrijstelling niet van toepassing is op ter belegging gehouden
aandelenbelangen in buitenlandse vennootschappen ook te laten gelden op dochtermaatschappijen
die binnen de Europese Unie zijn gevestigd. Op dit moment geldt voor zulke
dochtermaatschappijen nog een uitzondering, die is terug te voeren op de implementatie
per 1 januari 1992 van de Europese moeder-dochterrichtlijn. Bovendien zou
met de aanpassing worden voorkomen dat de in artikel 13, tweede lid, opgenomen
niet-ter-beleggingseis zou kunnen worden ontlopen door niet-EU-dochtermaatschappijen
te «hangen» onder een EU-beleggingsdochter en aldus mee te laten
liften met de voor deze dochtermaatschappijen geldende vrijstelling. Van een
eerste stap op weg naar de afschaffing van de deelnemingsvrijstelling is dan
ook zeer zeker geen sprake. In dit verband is ook van belang dat het voorstel
tot wijziging van artikel 13g in het kader van de financiering van het onderhavige
ondernemerspakket werd gedaan door een breed samengestelde werkgroep waarin
ook het Nederlandse bedrijfsleven in vertegenwoordigd is geweest. Op de verenigbaarheid
met het Europese recht is uitgebreid ingegaan in de nota naar aanleiding van
het verslag. Ik verwijs daar dan ook naar.
 
 
 
 5. HERINVESTERINGSRESERVE: BOEKWAARDE-EIS
 
 
 Vraag van het lid Hindriks (PvdA): De leden van de PvdA-fractie
stellen voor de boekwaarde-eis te laten vervallen en in plaats daarvan een
restwaarde-eis in te voeren.
 
 Aan de handhaving van de boekwaarde-eis ligt de gedachte ten grondslag
dat uitstel van belastingheffing over stille reserves niet nodig is voorzover
die investeringen kunnen worden voldaan uit het niet-belaste deel van de opbrengst.
 (Concreet: een vrachtwagen die te boek staat voor f 80 000
wordt verkocht voor f 120 000. Aan de herinvesteringsreserve kan
f 40 000 worden toegevoegd. Er wordt een bestelwagen voor f 80 000
aangeschaft. Vanwege de boekwaarde-eis kan de herinvesteringsreserve niet
worden verminderd en daar is ook geen reden voor; de nieuwe bestelwagen kan
geheel worden betaald uit de opbrengst conform de boekwaarde van de oude vrachtwagen).
Een restwaarde-eis leidt niet tot een daadwerkelijke vereenvoudiging van de
regeling maar anderzijds wel tot het ongewenste gevolg dat een deel van de
onbelaste opbrengst mag worden afgeboekt op een nieuwe investering.
 
 Het laten vervallen van de boekwaarde-eis kost naar schatting overigens
enkele honderden miljoenen guldens (de ter vervanging eventueel in te voeren
restwaarde-eis voor goederen met een afschrijvingstermijn van meer dan 10
jaar levert budgettair niets op).
 
 
 
 6. CONTINUERINGSVRIJSTELLING
 
 
 Vraag van de leden Reitsma (CDA) en Hindriks (PvdA):
De leden van de CDA-fractie hebben een reactie gevraagd op de continueringsvrijstelling.
Naar het oordeel van deze fractie heb ik nogal negatief gereageerd op dit
voorstel. Dit voorstel verdient volgens deze leden een meer inhoudelijke reactie.
Deze leden nodigen mij daarom uit om dit voorstel verder uit te werken, de
haalbaarheid en de consequenties te onderzoeken en vragen aandacht voor budgettaire
kant en relaties met andere artikelen.
 
 Ook de leden van de fractie van de PvdA vragen om een reactie op de het
voorstel van het agrarisch jongerencontact om een continueringsvrijstelling
in te voeren. Die is erop gericht om bij overdrachtssituaties voor alle ondernemingen
het financieringsprobleem te reduceren onder de voorwaarde dat er sprake is
van voortzetting van de onderneming. De PvdA-fractie vindt dat op zichzelf
een sympathieke gedachte die nader onderzoek en overweging verdient. Gedacht
kan worden aan vervanging van de stakingsaftrek van f 8000 door een continueringsvrijstelling
van f 40 000. Daarbij zou wel de voorwaarde moeten gelden dat de
overdrager bijdraagt aan de oplossing van het financieringsprobleem door een
lange betalingstermijn van de overdrachtsom.
 
 
 Mijn reactie hierop is dat ik graag wil ingaan op het verzoek van deze
leden.
 
 Zoals ik in de Nota naar aanleiding van het Verslag (blz. 4) heb aangegeven
is in het ondernemerspakket bewust, in overleg met het bedrijfsleven, gekozen
voor een verschuiving van het fiscaal instrumentarium naar startende, investerende
en/of innoverende ondernemers. Een continueringsvrijstelling is toch primair
een stakingsvrijstelling in een nieuw jasje. Dit past dus niet zo goed in
die verschuiving. Daarnaast zou inruil van stakingsaftrek van f 8000
voor een continueringsvrijstelling een lastenverzwaring betekenen voor ondernemers
die niet hun onderneming kunnen overdragen. Ik wijs erop dat dit, zeker in
de landbouw, regelmatig voorkomt. De continueringsvrijstelling heeft als achterliggende
gedachte dat de overgedragen onderneming in stand blijft. Dit oogt sympathiek.
Wel kan de vraag worden gesteld hoe dit zich verhoudt tot de mogelijkheid
om de onderneming geruisloos door te schuiven. Hierbij speelt immers dezelfde
gedachte.
 
 De continueringsvrijstelling in het voorstel van het Nederlands Agrarisch
Jongeren Kontakt wordt toegekend aan de verkopende ondernemer terzake van
de winst de wordt behaald bij de overdracht van de onderneming aan een koper.
De overnemen dient de onderneming dus voort te zetten. Wordt de onderneming
na de overname alsnog binnen een bepaalde termijn, bijvoorbeeld 5 jaar, beëindigd,
dan zou ook de continueringsvrijstelling moeten worden teruggenomen. Het lijkt
vreemd om een vrijstelling bij de verkopende ondernemer terug te nemen indien
de overnemen het niet redt. Dat betekent dat het gedrag (succes) van de overnemen
bepalend wordt voor de hoogte van de vrijstelling voor de verkopende ondernemer.
De vraag is ook hoe dit geoperationaliseerd moet worden. Ook rijst bijvoorbeeld
de vraag wat te doen als de overnemen zelf de onderneming na bijvoorbeeld
2 jaar verkoopt; heeft de eerste verkopende ondernemer dan slechts recht op
continueringsvrijstelling na 2 jaar? En heeft de overnemer bij verkoop eveneens
recht op een continueringsvrijstelling? Met andere woorden, dit is niet zo
eenvoudig uit te leggen. Het is ook niet eenvoudig vorm te geven. Daarnaast
is het lastig uit te voeren: er moeten gedurende 5 jaar de dossiers van ten
minste 2 belastingplichtigen aan elkaar gekoppeld worden.
 
 Indien een continueringsvrijstelling alleen van toepassing zou moeten
zijn indien de overnemer de mogelijkheid door de verkoper wordt geboden om
in termijnen te betalen, valt moeilijk te controleren in de uitvoering of
dit ook het geval is. Het met de invoering van een continueringsvrijstelling
van f 40 000 gemoeide budgettaire beslag wordt geraamd op circa
f 100 min (hierbij is geen rekening gehouden met eventuele gedragsreacties).
Kortom: de achterliggende gedachte voor een continueringsvrijstelling is sympathiek
te noemen. Het zal echter uit het voorgaande duidelijk zijn dat er een hoop
haken en ogen aan kleven. Ik ben echter bereid om hier nog eens naar te kijken. 

 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20002001-20-1580-1586.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl