Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Rampenwet en andere wetten in verband met de uitbreiding van de reikwijdte van de Rampenwet tot zware ongevallen en de regeling van enige andere onderwerpen (24481)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 6971-6978

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

05-09-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 106, pagina 6971-6978

05-09-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24481Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Noot met rapportage van de Commissie voor het Onderzoek van de Geloofsbrieven inzake benoeming van de heer Meijer tot lid Tweede Kamer (Groep Nijpels)Pagina 7009-7009
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (donderdag 5 september 1996)Pagina 7008-7008
Voortzetting behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek in verband met de bestuursorganisatie van en medezeggenschap in universiteiten (modernisering universitaire bestuursorganisatie) (24646)Pagina 6978-7008
Behandeling wetsvoorstel Instelling van een vast college van advies van het Rijk op het terrein van het openbaar bestuur (Wet op de Raad voor het openbaar bestuur) (24616)Pagina 6953-6970
Behandeling verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften over een aantal haar in handen gestelde adressen (24425, nrs. 111 t/m 143)Pagina 6971-6971
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Rampenwet en andere wetten in verband met de uitbreiding van de reikwijdte van de Rampenwet tot zware ongevallen en de regeling van enige andere onderwerpen (24481)Pagina 6971-6978
106de vergadering; 5 september 1996Pagina 6953-6953
Regeling van werkzaamheden (donderdag 5 september 1996)Pagina 6970-6971

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Rampenwet en andere wetten in verband met de uitbreiding van de reikwijdte
van de Rampenwet tot zware ongevallen en de regeling van enige andere onderwerpen
(24481).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Cornielje (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ter voorbereiding op dit plenaire debat over de
wijziging van de Rampenwet heb ik het boekje "Rampzalig Nederland" van prof.
Jan de Boer nogmaals gelezen. Prof. De Boer is hoogleraar in de rampengeneeskunde
aan de Vrije Universiteit van Amsterdam en dus een autoriteit op dit gebied.
In zijn boek uit 1993 staat een aantal rampen beschreven die zich recent hebben
voorgedaan. Ook na 1993 hebben wij te maken gehad met een reeks van rampen
of bijna-rampen, waaronder bijvoorbeeld de wateroverlast van 1995, de branden
in het Rijnmondgebied en natuurlijk het verschrikkelijke vliegtuigongeluk
dat op 15 juli jl. in Eindhoven heeft plaatsgevonden.
 
 Voorzitter! Rampen testen de alertheid van ons allemaal. Vaak realiseren
wij ons tijdens of direct na een ramp dat iets dergelijks onszelf kan overkomen.
Daarna, wanneer ook de berichten in de media zijn verdwenen,
zakt de aandacht snel weg. Het is dus van het allergrootste belang dat bestuurders,
de brandweer, de politie en de medische hulpverleners zich permanent voorbereiden
op het optreden in, vaak, levensbedreigende situaties.
 
 Door de uitbreiding van de reikwijdte van de Rampenwet kan het instrumentarium
dat deze wet biedt ook gebruikt worden in het geval van zware ongevallen.
Dit betekent dat er in de toekomst vaker een beroep gedaan kan en zal worden
op de Rampenwet.
 
 Voorzitter! In mijn bijdrage zal ik niet alleen ingaan op het wetsvoorstel
in enge zin, maar ook op de geagendeerde brieven over het oefenbeleid, het
project versterking geneeskundige hulpverlening bij rampen en de informatievoorziening
bij rampen. Ten slotte zal ik nog iets zeggen over de rol van de media.
 
 Rampen zijn gelukkig nog steeds zeldzaam, maar zware ongevallen zijn dat
helaas niet. Iedere ramp of zwaar ongeval is een unieke gebeurtenis met veel
onvoorspelbare elementen. Van de burgemeesters en hulpverleners wordt in deze
situaties adequaat handelen verwacht. Uitbreiding van de Rampenwet met zware
ongevallen betekent dat door burgemeesters vaker een beroep zal worden gedaan
op de Rampenwet. Een burgemeester die in zo'n situatie een beroep doet op
de Rampenwet of dit nalaat, zal zich daarvoor in de gemeenteraad moeten verantwoorden.
De vraag is hoe er met deze verantwoordingsplicht dient te worden omgegaan.
Graag zouden wij van de minister vernemen hoe hij aankijkt tegen de toename
van de verantwoordingsplicht van burgemeesters en welke consequenties dit
in zijn ogen zou mogen, respectievelijk zou kunnen hebben. Bij een ramp is
vaak sprake van een chaotische situatie. Ik sprak al over de onvoorspelbaarheid.
Er worden fouten gemaakt. Dat mag er niet toe leiden dat burgemeesters weggestuurd
worden. Zij moeten zich wel kunnen verantwoorden. Ik hoor graag de visie van
de minister op dit punt.
 
 Voorzitter! Met het uitbrengen van het advies van de commissie-Hermans
wordt een goede aanzet gegeven voor een meer professionele en intensievere
voorbereiding op de aanpak van rampen en zware ongevallen. Dat dit nodig is
blijkt uit hetzelfde advies, waarin gesteld wordt dat het landelijk beeld
zorgelijk is. Het is dan ook verheugend dat de minister de aanbevelingen van
de commissie-Hermans overneemt. Sommige aanbevelingen zullen hun vertaling
vinden in een wijziging van de Rampenwet en deze wijzigingsvoorstellen wachten
wij dan ook met belangstelling af.
 
 Ik wil vandaag de vraag opwerpen: hoe krijgen wij de voorbereiding op
de bestrijding van rampen hoger op de politieke agenda van gemeentebesturen?
De regering kan wel mooie standpunten innemen, maar uiteindelijk komt het
toch aan op het oppakken van deze verantwoordelijkheid door de gemeentebesturen.
Wij moeten streven naar permanente in plaats van incidentele lokale aandacht
voor het optreden ingeval van een ramp of zwaar ongeval. Hoe bereiken wij
dat? Dat is een van de redenen waarom ik vandaag bij de behandeling van dit
wetsvoorstel het woord voer. Ik verheug mij ook op zo'n grote belangstelling
op de publieke tribune voor dit onderwerp.
 
 De meeste door ons gestelde vragen zijn in de nota naar aanleiding van
het verslag naar tevredenheid beantwoord. De overige brieven zijn duidelijk
en ook de richting van het beleid is goed. Maar de aandacht van bestuurders
en de media is te incidenteel en vaak te veel gericht op een specifieke ramp
of ongeval. Dit moet veranderen. Is de conclusie juist, dat de minister niet
alleen voornemens is om na te gaan welke aanpassingen in de Rampenwet nodig
zijn om de aanwijzingssystematiek met betrekking tot planvorming en oefening
tot uiting te laten komen, maar dat hij ook in principe bereid is om zo nodig
die aanwijzingssystematiek in te voeren? Het lijkt een subtiel verschil, maar
betrokkenen – commissaris van de koningin en burgemeesters – weten
dan vandaag meteen wat er van hen verwacht wordt. Zij dienen periodiek te
rapporteren over hun oefenbeleid aan de commissaris van de koningin, respectievelijk
de minister van Binnenlandse Zaken. Plannen hebben alleen maar waarde, als
daarmee in de praktijk geoefend wordt. Vanavond zal ik daarvan kennisnemen
bij de vrijwillige brandweer in Ridderkerk.
 
 De eerstverantwoordelijke voor het project versterking geneeskundige hulpverlening
bij rampen is de minister van Binnenlandse Zaken. Het bevreemdt de fractie
van de VVD dan ook dat de minister van Volksgezondheid eerste ondertekenaar
is van de brief van 12 juli jl., waarin het regeringsstandpunt hierover is
opgenomen. Wij wensen geen stammenstrijd tussen de bewindslieden of departement
te ontketenen. Wij willen wel duidelijkheid over wie wij kunnen aanspreken
op het welslagen van het project versterking geneeskundige hulpverlening bij
rampen. Wie is de eerstverantwoordelijke minister voor het project?
 
 Voorzitter! Dat project dat nu nog in de steigers staat, kan niet los
gezien worden van de ontwikkelingen in de dagelijkse spoedeisende medische
hulpverlening. Bij zware ongevallen zijn immers vrijwel altijd ambulancediensten,
GGD'en, traumateams en ziekenhuizen betrokken. In het regeringsstandpunt staat
dat de organisatie van de spoedeisende medische hulpverlening en geneeskundige
hulpverlening bij rampen verbetering behoeft. Wij missen echter een heldere
afstemming van dit project met het project versterking brandweer. Aangezien
zware ongevallen na aanvaarding van dit wetsvoorstel onder de reikwijdte van
de Rampenwet vallen, dienen beide projecten snel op elkaar afgestemd te worden.
Rekent de minister het tot zijn verantwoordelijkheid om deze projecten op
elkaar af te stemmen?
 
 Een ander punt dat ik uit de brief wil lichten betreft paragraaf 3.4 over
lokaal bestuur. Gebleken is ook dat de geneeskundige hulpverlening bij rampen
weinig aandacht krijgt van de gemeentebesturen. Dit blijkt onder andere uit
de constatering dat in een aantal gebieden de wettelijke verplichting om een
gemeenschappelijke regeling voor de geneeskundige hulpverlening bij rampen
vast te stellen, niet is nageleefd.
 
 Ook hier blijkt het belang van het bevorderen van permanente lokale aandacht
voor het zich mogelijk voordoen van rampen en zware ongevallen. Zal de minister
de gemeentebesturen op deze omissie wijzen? Zo ja, kan de minister dan aangeven
welke omvang de nieuwe regio's dienen te hebben? Zal de omvang van deze regio
worden afgestemd op de brandweerregio? Kan de minister aangeven wat in algemene
zin de stand van zaken is van de takendiscussie en daarmee samenhangend de
schaaldiscussie die op dit moment door de VNG en het IPO worden gevoerd? De
 minister van Binnenlandse Zaken is daarbij betrokken. Het
lijkt ons onwenselijk dat wij voor de brandweer een andere regio-indeling
gaan hanteren dan bijvoorbeeld voor de geneeskundige hulpverlening bij rampen.
Dan krijg je allerlei coördinatieproblemen.
 
 Wij zouden nog een aantal vragen kunnen stellen over de brief, maar met
het oog op de beschikbare tijd zie ik daar nu van af. Ik zal op de brief terugkomen
bij de verdere uitwerkingen c.q. beleidsstandpunten die in de brief aangekondigd
worden.
 
 Het derde onderwerp betreft de informatievoorziening. Het belang van een
goede informatievoorziening is tijdens de wateroverlast van 1995 gebleken.
Bij de evaluatie is aan dit aspect veel aandacht geschonken. Met verbazing
lazen wij dan ook de volgende zin in de brief van de minister: "Het afstemmen,
structureren en beter toegankelijk maken van overige gegevensbestanden t.b.v.
de rampenbestrijding zal ik actief ondersteunen" – en nu komt het –
"indien de primair verantwoordelijke partijen daartoe initiatieven ondernemen."
 
 Wij zetten vraagtekens bij de afwachtende houding van de minister. Stel
dat zich in de winter van 1997 weer wateroverlast voordoet. De minister zal
dan hier moeten uitleggen waarom bijvoorbeeld de "Algemene informatiegids
voor de rampenbestrijding" nog niet tot stand is gekomen. Het excuus dat hij
wacht op de initiatieven van de primair verantwoordelijken zal dan voor ons
toch moeilijk te aanvaarden zijn.
 
 Ook bij de informatievoorziening blijkt dat het bevorderen van het lokale
bewustzijn met betrekking tot het zich voordoen van rampen en ongevallen en
de preventie daarvan van groot belang is. Is de minister bereid te bevorderen,
bijvoorbeeld door middel van het inschakelen van de inspectie, dat de primair
verantwoordelijken gewezen worden op hun verantwoordelijkheid en op zijn bereid
hen daarbij actief te ondersteunen?
 
 Mijn laatste punt betreft de rol van de media. Op 18 juli jl. stond naar
aanleiding van de vliegramp in Eindhoven een artikel in de Volkskrant van
Sander van Walsen met als titel "Rampjournalisten missen gevoel voor verhouding".
Op 19 juli werd op dit artikel door Hans Laroes, chef redactie van het NOS-journaal,
geantwoord met: "De journalist weet heus wel wat hij doen en laten moet."
 
 Het waren niet de enige artikelen over dit onderwerp, maar helaas is de
discussie niet uitgegroeid tot een debat over de rol van de media bij rampen.
Soms is het beter dat journalisten zich bij een ramp of ongeval terughoudend
opstellen. Zij mogen de hulpverleners immers niet in de uitoefening van hun
taak belemmeren. Hiervoor dient de beroepsgroep zelf normen en codes te ontwikkelen.
Soms zijn journalisten, en dus media, van onschatbare waarde bij het verspreiden
van informatie. Zo is bij de wateroverlast van 1995 door bestuurders en regionale
omroepen uitstekend samengewerkt. Wil de minister bevorderen dat in het kader
van "meer en beter oefenen" ook aan dit aspect aandacht geschonken wordt?
 
 Het omgaan met de media tijdens rampen of na een zwaar ongeval dient op
een professionele manier te geschieden, waardoor er niet meer onrust en onzekerheid
onder de bevolking ontstaat dan, gezien de omstandigheden, strikt noodzakelijk
is.
 
 De collega's Mulder-van Dam en Dijksman hebben een amendement ingediend
op stuk nr. 9, dat beoogt de citeertitel van de wet in overeenstemming met
de reikwijdte van de wet te brengen, namelijk: rampen en zware ongevallen.
Dat spreekt ons aan. Het verlaagt de drempel om een beroep op de wet te doen
en dat was toch het oogmerk van de minister en de regering. Wat ons niet aanspreekt
is het onderdeel I, het vervangen van "rampenplan" door "plan voor bestrijding
van rampen en zware ongevallen". Dat is toch wel een hele mond vol.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dijksman (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik vervang vandaag mijn collega Rehwinkel die als gevolg van
ziekte helaas verstek moet laten gaan. Mijn fractie vindt het een goed plan
om op basis van praktijkervaring de reikwijdte van de Rampenwet uit te breiden
naar zware ongevallen. Een heldere definitie wanneer er sprake is van een
ramp of een zwaar ongeval is niet gemakkelijk te geven. De omvang van de calamiteit
en de aanwezige deskundigheid in het gebied zullen bepalend zijn voor de behoefte
aan bevoegdheden om goed te kunnen inspelen op de omstandigheden die zich
voordoen. Als de uitbreiding daarnaast met zich brengt dat de drempel om de
Rampenwet van toepassing te laten zijn wordt verlaagd, dan is dat wat ons
betreft prima.
 
 Verleden jaar hebben we de Brandweerwet behandeld. Het proces dat in gang
is gezet door middel van het plan van aanpak versterking brandweer moest leiden
tot een versterkte regionale brandweer die in staat is op adequate wijze om
te gaan met grootschalige ongevallen en rampen. Het gaat om een bestuurlijk
proces met de gemeenten en de regionale brandweren in de hoofdrol.
 
 Ten tijde van de behandeling van de Brandweerwet werd geconstateerd dat
de kwaliteit van de rampenbestrijdingsorganisatie niet alleen onvoldoende
was, maar ook niet overal gelijk. Is de brandweer inmiddels in elke regio
zodanig geprofessionaliseerd dat zij optimaal is toegerust om rampen en zware
ongevallen te kunnen opvangen?
 
 Met het oog op de rampenbestrijding is het van belang om zicht te krijgen
op de structurele bijdrage voor de versterkte brandweer. Kan de minister aangeven
hoeveel geld hiervoor beschikbaar komt en wanneer?
 
 De bestaande bevoegdheidsverdeling in het geval van bestrijding van een
ramp is in de praktijk tot nu toe adequaat gebleken. Toch hebben zich op het
gebied van de bestuurlijke coördinatie problemen voorgedaan. Terecht
stelt u dat problemen die zich voordoen tussen burgemeesters en een regio
ten opzichte van de coördinerend burgemeester en in het verlengde daarvan
ten opzichte van de commissaris van de koningin niet bij wet kunnen worden
geregeld.
 
 Afspraken vooraf zijn van groot belang. In de nota naar aanleiding van
het verslag geeft u aan dat deze afspraken in het kader van het project versterking
brandweer zullen worden gemaakt. Zijn deze afspraken inmiddels gemaakt en
hoe zien ze er globaal uit? Zijn deze regelingen ook op elkaar afgestemd?
In het conceptvoorstel werd gesproken over een uitbreiding van de aanwijzingsbevoegdheid
van de commissaris van de koningin en de minister van Binnenlandse Zaken tot
het gehele terrein van de voorbereiding op de rampenbestrijding. Wij vinden het terecht dat u het op dit moment niet opportuun acht deze
aanwijzingsbevoegdheid in de wet op te nemen. Dit ontslaat de minister echter
niet van zijn toetsende rol waarbij hij wordt bijgestaan door de centrale
inspectie. Mijn vraag aan de minister is in hoeverre de centrale inspectie
in de praktijk haar toetsende rol vervult met betrekking tot het voorkomen
van, het voorbereiden op en het bestrijden van een brand, ongeval of ramp
en de wijze waarop een bestuursorgaan van een provincie of een gemeente deze
taak uitvoert? Kunt u bij de beantwoording gebruikmaken van een concreet voorbeeld?
Een volgende vraag is hoe vaak de inspectie inmiddels naar aanleiding van
een brand, ongeval of ramp onderzoek heeft verricht.
 
 Wij hebben begrepen dat elke gemeente inmiddels beschikt over een rampenplan,
maar dat men nog druk doende is met de kwaliteitsslag. Van een rampenplan
hoop je dat het zo lang mogelijk op de plank blijft liggen. Toch moet het
er regelmatig van afkomen om er mee te oefenen. Hebben alle burgemeesters
inmiddels hun cursus rampenbestrijding voltooid en hoe staat het met de scenario-oefeningen?
Hoe komt het dat er nog steeds zo weinig wordt geoefend? Is het niet van groot
belang dat er een permanente educatie plaatsvindt?
 
 Van diverse kanten hebben wij vernomen dat de geneeskundige hulp bij rampen
niet optimaal is. Zijn er inmiddels kwaliteitsnormen gesteld met betrekking
tot de beschikbaarheid van deskundigen en de deskundigheid zelf? Het multidisciplinair
oefenen komt niet op gang mede als gevolg van het grote aantal diensten, zoals
bijvoorbeeld het Rode Kruis, ziekenhuizen, defensie en de zorgverzekeraars,
waarmee afspraken moeten worden gemaakt. In hoeverre is er zicht op verbetering?
Hoe staat het ook in dit verband met de implementatie van de aanbevelingen
van de commissie-Hermans? In een brief van de minister van 9 juli jl. wordt
positief geoordeeld over de aanbevelingen. In deze brief geeft de minister
aan dat hij overleg zal voeren met de Koninklijke Nederlandse brandweervereniging.
Heeft dit overleg al plaatsgevonden?
 
 Mijnheer de voorzitter! In het kader van deze wet kunnen de verschillende
diensten die samenwerken in geval van een ramp of een zwaar ongeval gebruikmaken
van een gezamenlijk communicatiesysteem. Het geïntegreerde meldkamersysteem
brengt, naar ik heb vernomen, in de praktijk geen ernstige problemen met zich
mee. Voor burgers is het prettig dat zij slechts een nummer hoeven te bellen
en dat er vervolgens aansturing plaatsvindt vanuit de dienst die op dat moment
nodig is. Naast dit systeem is er een ander systeem in ontwikkeling, namelijk
Communicatie 2000. Door middel van dit systeem wordt het mogelijk dat de verschillende
diensten, politie, brandweer en ambulancevervoer, met elkaar praten. Een probleem
daarbij is dat deze diensten beschikken over verschillende geautomatiseerde
systemen. Klopt het dat het omzetten van de huidige apparatuur naar een nieuw
gezamenlijk systeem ongeveer 1 mld. gaat bedragen? Wat is het voordeel van
dit systeem voor de burger en waar kiest de minister op termijn zelf voor?
 
 Voorzitter! Bij rampen vallen altijd slachtoffers. Het baart onze fractie
zorgen dat vanuit verschillende ministeries wordt overwogen de budgetten voor
slachtofferhulp te verkleinen. Heeft de minister daar signalen over gekregen
en, zo ja, hoe gaat het kabinet daar verder mee om? Kan de minister enig inzicht
geven in de orde van grootte van het budget dat voor slachtofferhulp beschikbaar
is?
 
 Tot slot, voorzitter, wij hopen natuurlijk allemaal dat rampen en zware
ongevallen ons niet zullen treffen. Om die reden willen wij er eigenlijk ook
niet over praten. Op microniveau is dat te vergelijken met een sterfgeval
waar de pijn van het verlies van een dierbare niet kan worden weggenomen,
maar waar het toch van groot belang is dat er afspraken waren over hoe te
handelen. In het geval van een ramp of zwaar ongeval is dit belang van een
nog grotere waarde. Grotere schade kan immers worden voorkomen als er adequaat
gehandeld wordt met goed geschoolde en getrainde mensen onder deskundige leiding.
Deze Rampenwet is daarom van groot belang. Laten wij hopen dat wij er zeer
beperkt gebruik van hoeven te maken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Mulder-van Dam (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het zal niet voor de laatste keer zijn dat de
Kamer zich zal buigen over wijzigingen in de Rampenwet. In de brief van 9
juli jl. met betrekking tot de rampenbestrijding kondigt de minister al een
aantal wijzigingen aan en wij wachten deze voorstellen uiteraard met belangstelling
af.
 
 Terecht merkt de minister in deze brief op dat "bij de bestrijding van
rampen en zware ongevallen er grote belangen op het spel staan". Het tragische
vliegtuigongeluk bij Eindhoven onderstreept dat nog eens duidelijk. Daarom
is elke verbetering die kan bijdragen aan een nog betere stroomlijning van
de coördinatie, informatievoorziening, kwaliteit en geoefendheid van
de in te zetten organisaties, van belang. Dat geldt overigens niet alleen
bij rampen, de basis voor een goede hulpverlening moet worden gelegd op lokaal
en provinciaal of regionaal niveau. Hoe bereiken wij dat? De heer Cornielje
heeft daarover een aantal vragen gesteld en ik ben benieuwd naar het antwoord
van de minister daarop. Dat er nog het een en ander aan schort, blijkt niet
alleen uit de brieven die wij van het kabinet ontvingen met betrekking tot
de geoefendheid en informatievoorziening, maar ook uit de gezamenlijke brief
van VWS en Binnenlandse Zaken over geneeskundige hulpverlening bij rampen.
 
 In het jaarverslag van de inspectie voor de gezondheidszorg staat onder
"hulpverlening bij rampen" op pagina 7: "De verantwoordelijkheid voor de organisatie
van de hulpverlening bij rampen is sinds enkele jaren neergelegd bij de minister
van Binnenlandse Zaken, ook die voor de geneeskundige hulpverlening." –
de vraag van de heer Cornielje over de verantwoordelijkheid en over de eerste
ondertekenaar van de brief onderschrijf ik – "In het verslagjaar werd
een onderzoek naar de organisatie van geneeskundige hulp bij rampen afgerond
en werden enkele rampenoefeningen geëvalueerd. Helaas moet de inspectie
constateren dat de aandacht voor de geneeskundige hulp bij rampen ondergeschikt
dreigt te raken aan de brandweer- en politietaken. De vraag moet gesteld worden
of de verantwoordelijkheid voor de organisatie van de rampengeneeskunde wel
bij het juiste departement is gelegd." Ik vind dat nogal een
zware uitspraak, voorzitter. Ik wil dan ook de reactie van de minister hierop
vernemen.
 
 Ik heb kennisgenomen van het standpunt van het kabinet over de aanbevelingen
en adviezen, die veelal betrekking hebben op meer doelmatigheid, efficiency,
betere samenwerking en de stimulerende rol die de minister van Binnenlandse
Zaken daarin zal moeten spelen. In een aantal gevallen, zo zie ik in de aanbevelingen,
zal ook extra financiële inzet nodig zijn om kwaliteit en capaciteit
op peil te houden.
 
 In het bestek van déze wetswijziging lijkt het de fractie van het
CDA niet juist nu op al deze punten heel diep in te gaan. Gezien het grote
belang dat het CDA hecht aan een zo optimaal mogelijke rampenbestrijding –
wij vinden dit een van de kerntaken van de overheid – verzoek ik de
minister, in het voorjaar van 1997 een voortgangsrapportage aan de Kamer voor
te leggen over de wijze waarop de aanbevelingen en de adviezen zijn uitgevoerd.
De Kamer kan dan aangeven of er nadere maatregelen en extra inzet van financiën
nodig zijn.
 
 Eén uitzondering wil ik daarop nu al maken. Dat geldt de kwaliteit
van de brandweer die in dit geheel een belangrijke spilfunctie heeft. De fractie
van het CDA heeft uit krantenberichten opgemaakt dat de uitkomsten van een
onderzoek in het kader van het project versterking brandweer over kwaliteit
en geoefendheid van de brandweer veel te wensen overlaat. Je zou kunnen zeggen:
"Waar rook is, is vuur". Gegeven het feit dat dit raakt aan de directe veiligheid
van de burgers, zou ik graag van de minister vernemen welke maatregelen genomen
zijn of op korte termijn genomen worden om dit probleem op te heffen.
 
 De fractie van het CDA heeft in het verslag aangegeven positief te staan
ten opzichte van de voorgestelde wetswijziging voor uitbreiding van de reikwijdte
van de wet tot zware ongevallen. Maar wij vragen ons wel af waarom de minister
deze wijziging niet wil laten doorklinken in de titel van de wet. Wij vinden
de argumentatie van het kabinet, dat de titel te lang zou worden, niet zo
sterk. Het is tenslotte geen kwestie van komma's en punten die verschoven
worden, maar een wijziging die beoogt de door de minister onderkende psychologische
drempel bij het bevoegd gezag weg te nemen om ook bij zware ongevallen de
Rampenwet van toepassing te verklaren. De fractie van het CDA is van mening
dat de vlag de lading dient te dekken en dus hoort er aan de titel van de
wet het begrip "zware ongevallen" te worden toegevoegd. Dan hoeft het bevoegd
gezag niet op de wetswijziging te worden "geattendeerd" zoals de minister
schrijft, dan ziet eenieder in één oogopslag wat de wijziging
behelst en zal onzes inziens ook makkelijker die psychologische drempel worden
geslecht.
 
 Mede namens mijn collega van de fractie van de PvdA heb ik hierover een
amendement ingediend. De heer Cornielje is daarop zojuist ingegaan. Ik kan
zijn bezwaar tegen de plannen zoals die in het eerste artikel staan, onderschrijven.
Als je echter niet alleen de wet een nieuwe titel geeft maar ook de plannen
ter bestrijding van de grote ongevallen, krijgt het wetsvoorstel een nieuwe
dimensie en zullen gemeente- en provinciebesturen zich misschien met meer
enthousiasme op deze zaak storten. Het is voor onze fractie zeer belangrijk
dat de psychologische drempel overwonnen wordt. Als ik mevrouw Scheltema daarmee
over de streep kan trekken, ben ik bereid een wijziging aan te brengen.
 
 Komt de rampenverklaring die burgemeesters nu afleggen, overigens te vervallen
als wij de wet wijzigen?
 
 De CDA-fractie stelt prijs op een verduidelijking van het antwoord van
de minister op onze vraag inzake de forse bezuinigingen op het defensieapparaat
versus voldoende inzetmogelijkheden van militairen bij rampen. Een ramp wacht
niet op de uitkomst van nog te ontwikkelen voorstellen uit het ambtelijk overleg.
Bij wijze van spreken had gisteren al duidelijk moeten zijn welke eenheden
daadwerkelijk kunnen worden ingezet, zeker nu nog niet is aangegeven hoe de
taken van het door de Kamer opgeheven Korps mobiele colonnes zijn opgevangen.
Ik wijs op een recente brief van de minister van Defensie, waarin gewezen
wordt op het tekort aan genietroepen, die juist bij dit werk een belangrijke
functie vervullen. Duidelijkheid ontbreekt ook over de rol en inzet van de
reserve-eenheden.
 
 De CDA-fractie heeft kennisgenomen van het antwoord van staatssecretaris
Gmelich Meijling op de schriftelijke vragen over de vliegramp in Eindhoven.
Kan de minister aangeven of het door het ministerie van Binnenlandse Zaken
gestarte onderzoek naar de alarmering en hulpverlening voor de civiele en
militaire instanties al is afgerond? Zo niet, wanneer kunnen wij dat verwachten?
Mag ik ervan uitgaan dat dit onderzoek ook ter beschikking komt van de vaste
commissie voor Binnenlandse Zaken? Immers, het kan inzicht geven in de praktische
uitwerking van de door de Kamer terzake geformuleerde wetgeving, die naar
wij allen hopen zomin mogelijk gebruikt zal worden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! De voor ons liggende wijziging van de Rampenwet heeft in grote
lijnen de instemming van de D66-fractie. Terecht worden nu ook zware ongevallen
onder de wet gebracht. Het is buiten twijfel dat de in de Rampenwet voorziene
structuren en bevoegdheden ook bij zware ongevallen kunnen worden ingezet.
Ook kan de wet nu worden gebruikt bij de implementatie van de Europese richtlijnen
over de ongevalsbestrijding. Dat is pure winst.
 
 Maar moet dat nu ook leiden tot een aanpassing van de citeertitel en andere
aanpassingen? Wat de citeertitel betreft kan ik mij daar wel iets bij voorstellen.
Het is de vraag of dat in alle consequenties moet worden doorgevoerd. Een
Duits gezegde luidt: jeder Konsequenz führt zum Teufel. Dat blijkt ook
uit het amendement van mevrouw Mulder-van Dam. De rampenplannen worden wel
omgebouwd tot plannen tot bestrijding van rampen en zware ongevallen, maar
de rampenbestrijdingsplannen vind ik in het amendement niet terug. Dat is
een inconsequentie die er in ieder geval uit moet. Het heeft mijn voorkeur
om slechts de citeertitel aan te passen.
 
 In de stukken staat terecht dat geen rampenverklaring nodig is om de Rampenwet
van toepassing te doen zijn. Ik denk dat het goed is dat dit heel duidelijk
wordt gesteld. Zou het niet verstandig zijn om dit nog eens
te benadrukken in het persbericht dat zal uitgaan wanneer dit wetsvoorstel
wet wordt? Bij veel gemeentebesturen leeft nog de veronderstelling dat zo'n
rampenverklaring nodig is. Niet iedereen doet aan "closereading" van de stukken.
Ik heb in dit verband nog een concrete vraag. Hoe is het nu op het lokale
terrein met de rampen- en rampenbestrijdingsplannen? Zijn de hiaten uit het
verleden weggewerkt? Tijdens de wateroverlast bleek ons nog dat dit absoluut
niet het geval was.
 
 Op grond van de ervaringen na de Bijlmerramp wordt de werkingssfeer van
de wet terecht uitgebreid tot de nazorg. Het kan haast niet anders dan dat
steeds aan de hand van de concrete toestand moet worden beoordeeld of er sprake
is van een situatie waarin normaal geleefd kan worden, of van een situatie
waarin dit nog net niet het geval is, waardoor de Rampenwet van toepassing
blijft. Daarover kun je je in de wet niet verder uitspreken. Die mening van
het kabinet deel ik dan ook.
 
 Ik heb nog wel een enkele meer specifieke vraag over de wet. Allereerst
noem ik de wijziging van het begrip "algemene veiligheid" in artikel 1 in
"openbare veiligheid". Het wordt afgedaan als een semantische kwestie. Is
het dat echter wel? Heeft het begrip "openbare veiligheid" niet een beperktere
strekking dan "algemene veiligheid"? Het lijkt te suggereren dat slechts de
veiligheid op openbare plaatsen in het geding is, maar dat kan toch niet de
bedoeling zijn. Ik denk hierbij alleen maar aan een ramp in een kerncentrale,
wat toch niet typisch een openbare plaats is.
 
 Een tweede punt dat ik nog wil aankaarten betreft de meldingsplicht die
wordt genoemd in de artikelen 2c en 11b. Deze heeft in grote lijnen onze instemming.
Ook het voorstel om de strafbaarstelling te beperken tot het niet verschaffen
van relevante veiligheidstechnische informatie, hoort daarbij. Wat mij bij
nadere bestudering echter wel heeft verbaasd, is dat in feite pas in een algemene
maatregel van bestuur duidelijk moet worden op welke concrete terreinen strafbaarheid
aanwezig is. Strafbaarheid is aanwezig bij gevaarlijke micro-organismen, maar
verder is het ons nog niet bekend. Er zullen dus nog wel nieuwe terreinen
geïntroduceerd worden. Is dit echter niet een erg vergaande delegatie?
Niet duidelijk is wat nog meer in die algemene maatregel van bestuur zal worden
vastgelegd. Wordt het algemene beginsel dat geen feit strafbaar is zonder
voorafgaande wettelijke strafbepaling, op deze wijze wel voldoende in acht
genomen? In ieder geval moet degene die over veiligheidstechnische informatie
beschikt, weten of kunnen weten dat het om relevante veiligheidsinformatie
gaat die hij met het bestuur moet communiceren. Met andere woorden: het niet
doorgeven van die relevante informatie moet verwijtbaar zijn. Dit element
ontbreekt echter in de voorstellen, zoals zij nu zijn vastgelegd. Omdat dit
ontbreekt en omdat het naar mijn mening onmisbaar is om überhaupt de
strafbaarstelling die de wet nu vastlegt, te verwerkelijken – ook de
rechter eist dat er een mate van verwijtbaarheid is – zul je dat in
je delictsomschrijving moeten vastleggen. En dat heb ik met het amendement
op stuk nr. 8 voor beide artikelen gedaan. Hierdoor ontstaat volgens mij een
sluitender formulering.
 
 Een derde punt dat ik nog wil aankaarten betreft de coördinatie.
De Rampenwet is vooral een structuur- en bevoegdhedenwet. Coördinatie
staat daarbij heel centraal. Het valt op dat de vakministers eerst mogen handelen
na overleg met de minister van Binnenlandse Zaken, tenzij er natuurlijk van
onverwijlde spoed sprake is. Bij conflicten hebben zij echter wel het laatste
woord. In andere vergelijkbare wetten, zoals de Kernenergiewet, wordt evenwel
een overeenstemmingsvereiste gehanteerd. Vanwaar dit verschil in benadering?
Waarom wordt er op het terrein van rampen, van welke aard dan ook, niet een
eenduidige aanduiding gekozen: óf na overleg óf het overeenstemmingsvereiste?
Op dit moment blijft het zo mistig en ik zie de dieperliggende achtergrond
voor dit verschil niet.
 
 Voorzitter! Dan is er nog de coördinatie met andere overheden. Op
zichzelf heeft de minister gelijk, als hij stelt dat vooraf afspraken zouden
moeten worden gemaakt tussen burgemeesters, de coördinerend burgemeester
en de commissaris van de koningin. Biedt het project versterking brandweer
evenwel voldoende houvast om dit ook te laten gebeuren? Is het de bedoeling
om dit in de regionale plannen te verankeren? De commissie-Hermans, genoemd
naar de voorzitter van de Adviescommissie oefenen rampenbestrijding, weet
ook van deze plannen, maar stelt toch een uitbreiding van de aanwijzingsbevoegdheid
naar de voorbereidingsfase voor, net zoals de minister dat in zijn oorspronkelijke
ontwerp deed. Het is mij nog steeds niet geheel duidelijk waarom dit vooralsnog
niet wordt overgenomen. Waarom acht de minister de normale taakverwaarlozingsregeling
hier wel toereikend en de commissie niet? Een aanwijzende stok achter de deur
kan wel eens nuttig zijn. Bovendien weet je nooit wanneer de voorbereidende
fase moet worden verwezenlijkt.
 
 Met de wet alleen is een goede rampenbestrijding nog niet verzekerd. Daar
komt meer bij kijken. Het gaat erom wat het bestuur en wat de mensen in het
veld ermee kunnen doen, of zij voldoende zijn voorbereid en of zij voldoende
middelen hebben. Op die drie terreinen doen zich nogal wat problemen voor.
Het kabinet heeft ons daarover niet voor niets drie afzonderlijke brieven
gestuurd, een van 9 juli, een van 12 juli en een van 16 juli jl. Het kabinet
is tijdens het reces dus zeer druk bezig geweest.
 
 De Adviescommissie rampenbestrijding beveelt vierjaarsplannen en een jaarlijkse
rapportage aan, die wettelijk moet worden verankerd. De minister zegt in het
kabinetsstandpunt van 9 juli jl. dat hij die aanbeveling overneemt. Betekent
dit in wezen dat wij nu al weer uitzien naar de volgende wijziging van de
Rampenwet? Waarom is niet overwogen om die kwestie tegelijk mee te nemen?
Wij zijn er nu mee bezig. Waarom niet nu? Of worden nog andere wijzigingen
voorbereid? Als dat het geval is, dan hoor ik dat graag.
 
 Dan het oefenen. Een mooie Rampenwet blijft een papieren tijger als niet
wordt geoefend. D66 is dat volledig met de commissie-Hermans eens. Daar schort
het nog fors aan. Dat bleek in 1993. Het blijkt ook weer uit de rapportage
van de commissie-Hermans, ondanks de activiteiten van Binnenlandse Zaken op
dit punt. De gezamenlijke rapportage van de inspectie brandweerzorg en rampenbestrijding
en de inspectie voor de gezondheidszorg maakt duidelijk dat met name als het
gaat om de geneeskundige hulpverlening bij rampen, nog steeds
sprake is van forse knelpunten. In geneeskundige hoek – ik heb het over
prof. De Boer, hoogleraar rampengeneeskunde – zijn de zorgen op dit
terrein ook groot.
 
 De inspectie voor de gezondheidszorg constateert in het jaarverslag 1995
dat de aandacht voor geneeskundige hulp bij rampen ondergeschikt dreigt te
raken aan brandweer- en politietaken. Men vraagt zich af of de organisatie
rampengeneeskunde wel bij het juiste departement is ondergebracht. Blijkens
de nota naar aanleiding van het verslag ziet de minister geen probleem, omdat
nu eenmaal sprake is van een onderscheid tussen enerzijds de organisatie en
anderzijds de kwaliteitsbewaking. Het laatste blijft in handen van VWS. Is
de kwaliteit echter wel los te koppelen van de organisatie? Is het afgegeven
signaal niet zodanig ernstig dat een en ander nadere bestudering behoeft?
 
 Het schaalverschil tussen enerzijds de politie en de brandweer en anderzijds
de geneeskundige hulpverlening is ook lastig. Hoe is dat probleem te verhelpen?
In de memorie van toelichting wordt gesproken over een plan van aanpak versterking
brandweer, over regionale projectorganisatie, over een afstemmingsorgaan regionale
brandweren en over regionale rampenplannen. Hoe participeren gezondheidsregio's
met een andere schaal daarin?
 
 Dan de voorzieningen. Informatievoorziening en communicatie zijn uiterst
relevant voor een verantwoorde rampenbestrijding. De brief van 16 juli jl.
stelt mij nog niet geheel gerust, ook al ligt er nu een, samen met de vertegenwoordigers
uit het veld, uitgewerkte structuurschets informatievoorziening. Slechts in
beperkte mate blijkt sprake te zijn van een systematische, gestructureerde,
geautomatiseerde uitwisseling van gegevens. Kennis en vaardigheden schieten
tekort. Ook werden nog steeds knelpunten gesignaleerd ten aanzien van de alarmcentrale,
ondanks het gestarte project geïntegreerd meldkamersysteem. Het project
C2000 staat op stapel. Ik hoop dat dit een keer ten goede brengt. Hoe staat
het daarmee? Kan de minister daar al iets meer over zeggen? Ik wil er op dit
moment vooral de aandacht op vestigen dat in de structuurschets een grote
afstand in verbindingsmiddelen wordt geconstateerd, ook wat betreft de desbetreffende
telecommunicatie bij de geneeskundigehulpverleningsorganisaties. Politie en
brandweer blijken aanmerkelijk beter bedeeld. Hetzelfde valt op te maken uit
het jaarverslag 1994 van de inspectie voor de volksgezondheid. De financiering
is natuurlijk een belangrijk probleem. Hoe wordt daar nu mee omgegaan? Helaas
bepaalt de zwakste schakel de sterkte van de ketel. Dat geldt ook voor de
rampenbestrijding.
 
 Dat brengt mij tot de conclusie dat de verbeterde wet belangrijk is. Ik
heb een heel concreet voorstel gedaan om de wet nog wat te verbeteren en hoop
ook dat de andere problemen ten aanzien van de wet die door mij zijn aangeroerd,
opgelost kunnen worden. Een ding blijft echter heel duidelijk de aandacht
vragen, namelijk dat voor een goede bestrijding van rampen en zware ongevallen
nog veel meer nodig is. De recente brieven van het kabinet bieden daarvoor
een handvat, maar nog onvoldoende wat betreft de gesignaleerde knelpunten
bij de geneeskundige hulpverlening en de financiering van voorzieningen.
 
 
 
 
 
 Minister Dijkstal:
 
 Voorzitter! Met name de heer Cornielje, mevrouw Mulder en mevrouw Scheltema
hebben het belang van een goede rampenbestrijdingsorganisatie en alles wat
daarmee annex is, inclusief het oefenen, nogal zwaar aangezet. Nu hoop ik
niet dat dit alleen maar woorden zijn, want ik ben niet geheel aangenaam verrast
door het karakter van dit debat. Voor ons ligt een kleine wijziging van de
Rampenwet. Op een vrij laat moment ben ik ermee geconfronteerd dat de vaste
commissie voor Binnenlandse Zaken een paar brieven snel af wilde doen en ze
maar aan de agenda heeft toegevoegd. Waar zijn wij nu eigenlijk in verzeild
geraakt? Is dit een beleidsdebat over vele aspecten van de rampenbestrijding –
dat overigens zeer interessant zou zijn – of behandelen wij hier een
wetswijziging? Er zijn zeer veel vragen gesteld. Het is voor mijn medewerkers
niet eens mogelijk geweest om de vragen snel genoeg op te schrijven dus laat
staan om de antwoorden daarop te bedenken. Dus ik zal een goede poging doen,
maar ik geloof niet dat dit een goede gang van zaken is. Wij weten allemaal
hoe kwetsbaar dit onderwerp is. Ik ben er zeer gelukkig mee dat de heer Cornielje
dat ook heeft gezegd. Zodra de ramp er is, staan wij allemaal vooraan om te
zeggen hoe het moet en vooral hoe het anders had gemoeten. Ik herinner mij
nog dat een tijdje geleden het alarm hier in de Kamer afging. Ik geloof dat
een klein gedeelte van de mensen in het gebouw wel naar buiten ging, maar
dat de overigen dachten: het zal wel net als de vorige keer niets zijn. Dat
geeft aan – ik zeg dat nu tegen u maar ik kan het net zo goed tegen
mijzelf zeggen – met wat voor lastige problemen wij hierbij te maken
hebben.
 
 Een aantal van de onderwerpen die hier naar voren zijn gebracht, zijn
dusdanig van belang dat ik niet weet of het verstandig is die nu hier via
een enkele vraag en een enkel antwoord af te doen. Ik zal een goede poging
doen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 In zekere zin heeft de minister gelijk, omdat er een paar punten aan de
agenda zijn toegevoegd. Ook ik was lichtelijk verbaasd over de omvang van
de inbreng, omdat een andere verwachting was gewekt. Ik prefereer dan ook
het antwoord van de minister op een later moment tegemoet te zien, zodat een
ordelijk antwoord kan worden gegeven. Dat lijkt mij op dit moment het beste,
want ik heb alle begrip voor de opmerkingen van de minister; men had het zich
in de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken moeten realiseren.
 
 Mijn voorstel is dus om het antwoord van de minister op een later tijdstip
te doen plaatsvinden en wel op het moment waarop de minister de antwoorden
kan geven.
 
 
 
 
 
 De heer Cornielje (VVD):
 
 Dan stel ik wel voor om nu een eerste termijn aan de regering te geven.
Dan kunnen wij daarna altijd nog bepalen of er behoefte is aan een tweede
termijn.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Nee, dan hadden de woordvoerders in de vaste commissie voor Binnenlandse
Zaken een preciezere procedure moeten afspreken. Men heeft een paar punten
toegevoegd. Ik moet in alle oprechtheid zeggen dat de minister
gelijk heeft. Ik neem het u overigens niet kwalijk, maar de minister heeft
er recht op dat hij het totaal kan beantwoorden. Met het oog op een ordelijke
wetgeving en gelet op alle vragen die de Kamer stelde en meende te moeten
stellen – daar heb ik geen probleem mee – heeft iedereen er recht
op dat er een systematisch en ordelijk antwoord komt. Men zou anders licht
onzorgvuldige wetgeving kunnen verwerken. Men had zo nodig ook nog een andere
route kunnen volgen door bij wijze van uitzondering een tweede schriftelijke
ronde in te lassen. Dus ik persisteer bij mijn voorstel, omdat ik het van
grote betekenis vind dat de minister ordelijk kan antwoorden. Ofschoon ik
zijn improvisatievermogen hoog acht, moet ik hier toch optreden als hoeder
van het belang van zorgvuldige wetgeving.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Scheltema-de Nie (D66):
 
 Voorzitter! Ook ik heb daar begrip voor. Inderdaad is een en ander in
een laat stadium gebeurd. Ik zou mij kunnen voorstellen dat de minister met
een schriftelijk antwoord komt op de vragen die van onze zijde zijn gesteld
over de brieven, zodat wij aan de hand daarvan wellicht een algemeen overleg
kunnen voeren waarin de drie onderwerpen aan de orde zullen kunnen komen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik moet u toch onderbreken. U had dan die vragen niet moeten stellen en
het in de vaste commissie ordelijk moeten aanpakken. Nu zijn de vragen hier
gesteld. Ik vind het ook ordelijk voor degenen die van dit debat kennisnemen,
dat zij de antwoorden van de minister in de Handelingen kunnen lezen en niet
langs allerlei ingewikkelde wegen de antwoorden moeten vernemen. Men moet
zich goed realiseren hoe men procedeert; het gaat niet aan om vandaag dit
en morgen dat te doen.
 
 Ik stel voor, de minister de gelegenheid te geven op een nader te bepalen
tijdstip te antwoorden, zodat wij alles in totaliteit kunnen afdoen. Dat is
op zichzelf geen probleem en ik vind de opmerking van de minister volstrekt
terecht.
 
 
 
 
 
 Aldus wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geschorst.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enkele minuten geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-106-6971-6978.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl