Aan de orde is de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van enige bepalingen van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het geregistreerd partnerschap, de geslachtsnaam en het verkrijgen van gezamenlijk gezag (29353)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2008-2009, pag. 132-138

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

24-10-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

nr. 3, pagina 132-138

07-10-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 29353Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het financieel toezicht in verband met het kunnen vaststellen van tijdelijke voorschriften ter bevordering van ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen en de stabiliteit van de financiële sector (31724)Pagina 138-155
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek in verband met verkorting van de adoptieprocedure en wijziging van de Wet opneming buitenlandse kinderen ter adoptie in verband met adoptie door echtgenoten van gelijk geslacht tezamen (30551)Pagina 155-164
Aan de orde is de behandeling van de brief van de voorzitter van de Tijdelijke Gemengde Commissie Subsidiariteitstoets van 3 oktober 2008 met het advies inzake het richtlijnvoorstel betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid (COM(2008)426) (31544, EK letter D) (TK nr. 4))Pagina 121-121
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 7 oktober 2008)Pagina 170-172
Presentie en opening (dinsdag 7 oktober 2008)Pagina 121-121
Aan de orde is de behandeling van: - het wetsvoorstel Bepalingen over de zorg voor de publieke gezondheid (Wet publieke gezondheid) (31316); - het wetsvoorstel Aanpassing van de wet van 11 december 1980, houdende uitvoering van het op 18 maart 1970 te 's-Gravenhage tot stand gekomen Verdrag inzake de verkrijging van bewijs in het buitenland in burgerlijke en handelszaken (Stb. 653), de wet van 24 december 1958, houdende uitvoering van het op 1 maart 1954 te 's-Gravenhage ondertekende verdrag betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Stb. 677) en de wet van 12 juni 1909 tot uitvoering van het op 17 juli 1905 te 's-Gravenhage gesloten verdrag betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Stb. 141) aan de Uitvoeringswet EG-bewijsverordening (31286)Pagina 121-121
Aan de orde zijn de stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regels strekkende tot het opleggen van een tijdelijk huisverbod aan personen van wie een ernstige dreiging van huiselijk geweld uitgaat (Wet tijdelijk huisverbod) (30657), en over de motie-Engels c.s. inzake het voorshands niet indienen van wetsvoorstellen voor een uitbreiding van de bevoegdheden van de burgemeester (30657, letter G)Pagina 122-122
Aan de orde is de behandeling van: - het verslag van de commissie voor de Verzoekschriften over het verzoekschrift van E.H. te T. betreffende toepassing van hardheidsclausule met betrekking tot heffing van overdrachtsbelasting bij de overdracht van aandelen (EK LXXII, A); - het verslag van de commissie voor de Verzoekschriften over het verzoekschrift van A.S. te R. betreffende belasting herbeleggingsreserve na verlies regime fiscale beleggingsinstelling (EK LXXIII, A) en 1 ander verslag (EK LXXV, A)Pagina 121-122
Aan de orde is de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van enige bepalingen van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het geregistreerd partnerschap, de geslachtsnaam en het verkrijgen van gezamenlijk gezag (29353)Pagina 132-138
Lijst van besluiten (dinsdag 7 oktober 2008)Pagina 170-170
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van enige bepalingen van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het geregistreerd partnerschap, de geslachtsnaam en het verkrijgen van gezamenlijk gezag (29353)Pagina 164-170
Aan de orde is de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek in verband met verkorting van de adoptieprocedure en wijziging van de Wet opneming buitenlandse kinderen ter adoptie in verband met adoptie door echtgenoten van gelijk geslacht tezamen (30551)Pagina 122-132

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van enige bepalingen van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek met betrekking
tot het geregistreerd partnerschap, de geslachtsnaam en het verkrijgen van
gezamenlijk gezag (29353).De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Mevrouw de voorzitter. Het wetsvoorstel dat wij vandaag behandelen is
helaas lang onderweg geweest voordat het deze Kamer bereikte. Het werd vijf
jaar geleden, op 3 december 2003, bij koninklijke boodschap bij de Tweede
Kamer ingediend. Pas in april 2008 kon deze Kamer het wetsvoorstel in behandeling
nemen.De aanleiding voor het wetsvoorstel is de op 1 januari 2002 in werking
getreden wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek in verband met het
gezamenlijk gezag van rechtswege bij geboorte tijdens een geregistreerd partnerschap.
In de praktijk bleek die wetswijziging onduidelijkheden te bevatten. Deze
onduidelijkheden leidden ertoe dat ambtenaren van de burgerlijke stand de
nieuwe bepalingen verschillend toepasten. Het ging daarbij met name om de
artikelen 253aa en 253sa. Wij moeten constateren dat door een onjuiste interpretatie
van artikel 253aa, althans gezien het doel van de wijziging van Boek 1 BW
van januari 2002, er nietige rechtshandelingen zijn verricht. Door het wetsvoorstel
worden die nietige rechtshandelingen geldig verklaard.De VVD-fractie zou graag van de minister vernemen of in de vijf jaar dat
het wetsvoorstel onderweg is geweest de gesignaleerde interpretatieproblemen
zich zijn blijven voordoen, of dat reeds vanaf het moment van indienen van
het wetsvoorstel de juiste interpretatie van de artikelen 253aa en 253sa voor
eenieder glashelder was, zodat de interpretatieproblemen al sinds december
2003 tot het verleden behoren. Met het voorliggende wetsvoorstel worden de
onduidelijkheden in ieder geval definitief uit de weg geruimd.Het wetsvoorstel verdient de steun van de VVD-fractie, maar er kleeft
een probleem aan waaraan wij niet zonder meer voorbij kunnen gaan. Ik doel
hier op het door deze Kamer gesignaleerde foutieve gebruik van het woord "kantonrechter"
waar "rechtbank" had moeten staan. De minister constateert in de
memorie van antwoord, na daarop door deze Kamer gewezen te zijn, dat helaas
over het hoofd is gezien dat, zoals de minister het zo fraai stelt, "artikel
253c in verband met de wet van 22 november 2006 een voorziening behoeft".
Volgens de wet van 22 november 2006, die in werking is getreden op 1 mei
2007, komt de in artikel 253c bedoelde gezagsbeslissing niet toe aan de kantonrechter
zoals het wetsvoorstel stelt, maar aan de rechtbank. Er is inmiddels een voorstel
tot wijziging van artikel 253c aan de Tweede Kamer gezonden, schrijft de minister.
Alleen, die wijziging is dus nog niet gerealiseerd.De minister komt met een creatieve oplossing om ondanks het gesignaleerde
probleem toch uit de voeten te kunnen met het voorliggende wetsvoorstel als
deze Kamer besluit het wetsvoorstel te aanvaarden. Artikel 48, lid 1, van
de Wet op de rechterlijke organisatie bepaalt dat het bestuur van de rechtbank
binnen de sector kanton enkelvoudige kamers vormt en de bezetting van die
enkelvoudige kamers bepaalt. Het bestuur van de rechtbank kan dus op grond
van artikel 48, lid 1, wet R.O. een rechter uit de familiekamer tijdelijk
toevoegen aan de bezetting van de sector kanton. Er wordt dan niet formeel
voldaan aan de wet van 22 november 2006, maar wel materieel en zo kan
volgens de minister het probleem worden opgelost tot de vereiste wetswijziging
haar beslag heeft gekregen.De VVD-fractie heeft twijfels of de door de minister voorgestelde praktische
oplossing juridisch houdbaar is. Artikel 47, lid 1, wet R.O bepaalt dat er
een sector kanton is waarbinnen in enkelvoudige kamers kantonzaken worden
behandeld en beslist. Daar zit hem, naar het oordeel van mijn fractie, nu
de kneep. De zaken van artikel 253c zijn geen kantonzaken volgens de sinds
1 mei 2007 geldende wet van 22 november 2006. De vraag is dan ook
niet of een rechter uit de familiekamer tijdelijk als kantonrechter kan optreden
om deze zaken te behandelen – die mogelijkheid lijkt mijn fractie aanwezig –
maar of deze zaken voldoen aan het criterium "kantonzaken".
Naar het oordeel van mijn fractie is het antwoord daarop, met het oog op de
wet van 22 november 2006: nee.Mijn fractie hoort graag van de minister hoe hij dit beoordeelt. Op welke
termijn verwacht de minister dat het wetsvoorstel met de noodzakelijke wijziging
van artikel 253c in de Tweede Kamer behandeld zal kunnen worden? Hoe bezwaarlijk
is het om, nu het wetsvoorstel toch al zo lang onderweg is en de interpretatieproblemen
met betrekking tot de artikelen 253aa en 253sa hoogstwaarschijnlijk al sinds
het moment van indienen van het wetsvoorstel tot het verleden behoren, te
wachten totdat het wetsvoorstel, ook wat betreft het forum dat over gezagsbeslissingen
moet oordelen, correct is? Of is de minister de mening toegedaan dat zolang
maar gehandeld wordt met het oog op doel en strekking van de wet, wat procesrechtelijke
regels betreft, het adagium "accommodement avec le bon Dieu" kan
gelden?Voorzitter. De VVD-fractie heeft in het voorlopig verslag een vraag gesteld
over het klemcriterium als criterium bij de al dan niet toewijzing van het
eenzijdig verzoek om gezamenlijk gezag van een ouder die dat nooit heeft gehad.
Zoals bekend, is het klemcriterium ontwikkeld in het gezag na echtscheiding;
het gaat dan over ouders die ooit het gezag samen hebben uitgeoefend. Artikel
253c staat in paragraaf 2 van Afdeling 2 van Titel 14; deze paragraaf gaat
over het gezag van ouders "anders dan na scheiding".De minister antwoordt in de memorie van antwoord dat niet zozeer beslissend
is dát de ouder het gezag nooit heeft uitgeoefend, maar dat beslissend
is de reden wáárom de ouder het gezag nooit heeft uitgeoefend.
Wij blijven zorgen houden over het klemcriterium in het door ons genoemde
verband omdat het toetsingscriterium is of er "een onaanvaardbaar risico
is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten
is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen".
Als de ouder die het eenzijdig verzoek doet nooit het gezag heeft uitgeoefend,
lijkt het moeilijk te beoordelen of er een onaanvaardbaar risico is dat het
kind klem raakt. Het lijkt waarschijnlijk dat slechts in uitzonderingsgevallen
het klemcriterium van toepassing is. Wij moeten ons goed realiseren dat als
er niet voldaan wordt aan het klemcriterium en de rechter ook niet de grond
van artikel 253c, lid 2, sub b, toepast, het ouderlijk gezag, dat eerst van
meet af aan slechts door één ouder werd uitgeoefend, opeens
door beide ouders gezamenlijk wordt uitgeoefend. Dat heeft forse consequenties,
juist ook voor het kind. Dat kan voor het kind tot grote emotionele en gezagsproblemen
leiden. Is de minister bereid, wanneer zou blijken dat bij kinderen door het
klemcriterium van artikel 253c, lid 2, meer emotionele schade wordt veroorzaakt
dan voorkomen, om de wet op dit punt aan te passen?Voorzitter, wij wachten met belangstelling de beantwoording door de minister
van de door ons gestelde vragen af.De heer Franken (CDA):Voorzitter. Na een lange omweg via interessante discussies over het naamrecht
en een nader advies daarover van de Raad van State is dit wetsvoorstel in
onze Kamer aangeland. Het gaat nu over drie onderwerpen, te weten het geregistreerd
partnerschap, het naamrecht en het verkrijgen van gezamenlijk gezag door de
ouders na echtscheiding of beëindiging van een geregistreerd partnerschap.De aanpassing van de bepalingen betreffende het geregistreerd partnerschap
is nodig, omdat bij de toepassing van de nieuwe bepalingen van 1 januari
2002 onduidelijkheden zijn gebleken, die hebben geleid tot verschillende toepassingen
door ambtenaren van de burgerlijke stand. Het is ook wel tamelijk ingewikkeld,
omdat wij in Nederland aan iedere voorkomende relatievorm een wettelijke status
willen toekennen. Ik zeg niet dat dit slecht is, maar het heeft wel tot gevolg
dat er een lappendeken van wettelijke bepalingen is ontstaan met betrekking
tot de vraag wie tot wie in een familierechtelijke situatie staat en welke
gevolgen dat met zich meebrengt.In artikel 1:253aa van het wetsvoorstel wordt duidelijk aangegeven dat
het bij geregistreerd partnerschap om de ouders zelf gaat die gezamenlijk
het gezag uitoefenen over het staande hun geregistreerd partnerschap geboren
kind en dat dit gezag niet, mede, berust bij de verwekker of erkenner met
wie de moeder niet een geregistreerd partnerschap heeft. Dit is van belang
voor de vraag wie bevoegd is ten aanzien van het kind rechtshandelingen te
verrichten. Mijn fractie kan zich daar geheel in vinden. Er is alleen een
rariteit met betrekking tot rechtshandelingen die zijn verricht door een erkenner
die hiertoe niet bevoegd was. Dergelijke rechtshandelingen zijn nietig, maar
artikel II, lid 2, verklaart deze rechtshandelingen alsnog geldig. In lijn
met de opmerkingen daarover van de Raad van State is hierover in de schriftelijke
voorbereiding gediscussieerd en zijn enige andere wetsystematisch beter lijkende
benaderingen gepresenteerd – daarvoor hebben wij ook ons best gedaan –
die echter ook niet het verlossende woord opleverden. Wij zijn het er wel
mee eens, dat bijvoorbeeld de toestemming tot een inschrijving in een paspoort
of een aankoop van doorgaans niet kostbare roerende goederen niet zal worden
aangetast, omdat de erkenner er ten onrechte van uitging dat hij die toestemming
mocht geven. Maar mooi is een generaal pardon, zoals dat nu in de wet wordt
gehanteerd, niet.Het tweede onderwerp betreft de mogelijkheid tot naamskeuze, welke bepalingen
nu netjes in Titel 2 van Boek 1 worden geplaatst. Het komt neer op een nadere
ordening van Boek 1, waarmee mijn fractie akkoord gaat. Ik ben dan vervolgens
bij het derde onderwerp, waarin het wordt mogelijk gemaakt dat een ouder die
nog niet het gezag draagt, kan verzoeken dat beide ouders gezamenlijk worden
belast met het ouderlijk gezag. Op dit ogenblik kan een aanvraag tot, meestal,
herstel van het ouderlijk gezag na echtscheiding alleen worden aangevraagd
door de ouders gezamenlijk, maar dit strookt niet met de artikelen 6 en 8
van de EVRM. Het zal gaan om de situaties waarin het gezag na de scheiding
aan een ouder is toegekend en er voor de andere ouder een omgangsregeling
is getroffen. Dit moeten dan scheidingen betreffen die vóór
1998 zijn uitgesproken. Na 1998 zal, naar ik aanneem, het gezamenlijk gezag
als standaard zijn toegepast.Criterium voor de toewijzing van het gezag aan een van de ouders is –
naar ik meen volgens de hoofdregel van artikel 1:251, lid 2 – het belang
van het kind. In de jurisprudentie is dat criterium voor de gezagstoewijzing
uitgewerkt met het zogenaamde klemcriterium. Mevrouw Broekers heeft het ook
al geciteerd; er moet sprake zijn van zodanig ernstige communicatieproblemen
tussen de ouders dat er bij voortduring van het gezamenlijk
gezag een onaanvaardbaar risico bestaat dat het kind klem of verloren dreigt
te geraken tussen de ouders en niet te verwachten is dat daarin binnen afzienbare
tijd voldoende verbetering komt. Dit komt uit een arrest van de Hoge Raad
van 1999. Dit criterium wordt nu gecodificeerd en heeft al enige malen in
de jurisprudentie tot een anticiperende interpretatie geleid.De collega's van de VVD en de SP hebben bij de schriftelijke behandeling
de vraag aan de orde gesteld of dit toegespitste criterium niet te beperkt
is. De minister heeft daarop geantwoord dat het gezamenlijk gezag ook in het
belang van het kind is. Verder is er een uitloop – zo noem ik het maar –
via het tweede lid, sub b, naar het belang van het kind. Ook al is bij de
gezagstoekenning een nadere specificatie met betrekking tot het belang van
het kind nuttig en wenselijk, toch lijkt het mij slechts een nader accent
te betreffen omdat de hoofdregel in artikel 1:251, lid 2, staat, te weten
het belang van het kind. Zie ik dit juist? Graag wacht ik het antwoord van
de minister hierop af.Mevrouw Strik (GroenLinks):Voorzitter. Het had niet veel gescheeld, of een wetsvoorstel had zijn
eerste lustrum gevierd zonder inmiddels tot wet te zijn verheven. Het werd
ingediend onder Balkenende II en zal nu hopelijk onder Balkenende IV worden
afgerond. Deze trage besluitvorming wekt de indruk dat het hier een gevoelig
onderwerp zou betreffen, wat niet ongebruikelijk is voor familierechtelijke
vraagstukken. In dat verband kan verwezen worden naar de vorige discussie
rondom de commissie-Kalsbeek. De voorstellen die gedaan worden, zijn echter
nauwelijks heikel te noemen. Ze bevatten enkele technische reparaties en verduidelijkingen
en een enkele wijziging als gevolg van jurisprudentie. De reikwijdte van het
voorstel rechtvaardigt in elk geval geen wetgevingsprocedure van bijna vijf
jaar. Toch bevat het voorstel enkele wijzigingen die van veel betekenis voor
ouders en kinderen kunnen zijn.Met betrekking tot het naamrecht zou ik graag enkele opmerkingen willen
maken naar aanleiding van de discussie die is ontstaan over het amendement-Van
der Laan. Mevrouw Van der Laan deed het voorstel om de aanbeveling van het
toezichthoudend comité van het VN-Vrouwenverdrag uit te voeren. Het
comité had gepleit voor een sekseneutrale oplossing bij gebrek aan
overeenstemming over een naamskeuze, bijvoorbeeld in de vorm van een dubbele
achternaam in alfabetische volgorde. In navolging van de Raad van State stelt
de regering dat het comité had moeten onderzoeken of er voor de voorkeur
voor de naam van de vader in deze gevallen een objectieve rechtvaardiging
bestaat. Eerlijk gezegd lijkt mij dat de omgekeerde weg. Is het niet de regering
zelf, die met het vastleggen van een voorkeur voor het ene geslacht –
daarmee indruisend tegen artikel 16 aanhef en g van het VN-Vrouwenverdrag –
zelf daarvoor een objectieve rechtvaardiging moet geven? Zou een oordeel van
het toezichthoudend comité van het verdrag niet serieuzer moeten worden
gewogen? En is de regering met ons van mening dat dit artikel rechtstreekse
werking heeft, nu er ook individueel klachtrecht is ten aanzien van het verdrag?
Nederland is immers sinds 2002 door de ondertekening en ratificatie van het
facultatief protocol gebonden aan dit klachtenrecht. Wat als een vrouw zich
op dit artikel beroept, als haar kind automatisch de naam van de vader krijgt
omdat beide ouders geen overeenstemming hebben bereikt over de naamskeuze?
Graag een toelichting van de minister.De onderbouwing om hieraan vast te houden is naar onze mening mager. De
regering baseert zich voornamelijk op de evaluatie uit 2002 van de wijziging
van het naamrecht uit 1998. Uit deze evaluatie zou blijken dat slechts een
minderheid van de Nederlandse bevolking voorstander is van een stelsel met
dubbele achternamen. Onze fractie ziet in dit argument nog altijd geen reden
om bij gebrek aan keuze automatisch de naam van de vader aan te wijzen. Bovendien
is het de vraag of een meerderheid bij een enquête onder de bevolking
voldoende grond is om voor of tegen een bepaalde wetswijziging te zijn. Daarnaast:
is er draagvlak van een meerderheid van de bevolking nodig om het naamrecht
op een bepaalde manier te regelen in de specifieke en uitzonderlijke situatie
dat ouders geen overeenstemming bereiken over de naamskeuze?Ook andere voorstellen om de keuzevrijheid te vergroten, zoals een keuze
voor een dubbele achternaam of de keuze om een tweede of derde kind een andere
achternaam te geven dan de eerste, verwerpt de regering met een beroep op
de betreffende enquête. Ook op dat punt zou de meerderheid van de ondervraagden
geen voorstander zijn van deze keuzevrijheid. Ik weet niet of de ondervraagden
in dit onderzoek zich bewust waren van hun macht. Als de politieke barometer
zo serieus zou worden genomen, zouden we hier misschien interessante machtsverschuivingen
te zien krijgen. Daarnaast is het ook hier de vraag, of een meerderheid voorstander
moet zijn van wijzigingen die juist de individuele keuzevrijheid betreffen.
Die kunnen voor een minderheid juist belangrijk zijn. De wijzigingen in het
naam- en gezagrecht van het afgelopen decennium waren een vertaling van de
zich ontwikkelde pluriformiteit van onze samenleving, waarin minderheden zich
emanciperen en mensen het recht claimen om af te wijken van de traditionele
keuzes. Is in dit licht een beroep op de meerderheid van de bevolking een
logische?Veruit de belangrijkste wijziging betreft de mogelijkheid voor één
ouder om het gezamenlijk gezag aan te vragen. Deze ouder is hierdoor niet
langer afhankelijk van de medewerking van de andere ouder om zijn verzoek
te laten toetsen door de rechter. Onze fractie is hier positief over, omdat
de toegang tot de rechter ook gegarandeerd moet zijn als de andere ouder niet
meewerkt aan een dergelijk verzoek. Tegelijkertijd zijn wij ons bewust van
de mogelijk negatieve consequenties die het verzoek kan hebben voor de stabiele
opvoedingssituatie waarin het kind zich bevindt. Immers, zo'n verzoek brengt
onzekerheid mee en hoogstwaarschijnlijk spanning, nu de ouder die het kind
verzorgt, expliciet niet wilde meewerken aan zo'n verzoek. Hoewel de mogelijkheid
van weging door de rechter voor ons vooropstaat, zou de onzekerheid naar onze
mening zo kort mogelijk moeten duren. Deelt de minister deze wens en zorg?
Is er al met de rechterlijke macht overleg gepleegd over de wijze van toepassing
van deze wettelijke mogelijkheid? En is daarbij dit element dan ook meegewogen?Over de wijze van toetsing is in de wetgevingsprocedure discussie ontstaan.
Vorige sprekers hebben daar ook aan gerefereerd. Ik voel wel mee met de redenering
van de minister dat het toetsingscriterium niet per se anders
hoeft te zijn, als van gezamenlijk gezag eerder wel of nog nooit sprake is
geweest. Als het belang van het kind vooropstaat, zal de rechter zijn belangenafweging
laten afhangen van de individuele situatie. Bij iemand die nooit gezag heeft
gehad, zal meewegen waarom dat zo is. Dat stelt ook de minister. De vraag
is echter of altijd wel een reden is te geven, is aan te wijzen, die op de
persoon van de verzoeker zelf is terug te voeren. Allerlei omstandigheden
kunnen hebben meegespeeld. Zo niet, kan de rechter dan toch voldoende uit
de voeten met het klemcriterium? Kan dit in sommige gevallen niet toch een
te beperkt criterium zijn?Wij houden net als de VVD-fractie graag de vinger aan de pols bij de uitvoering
en bij de toepassing van dit criterium door de rechter. Wij zien graag dat
de minister dit over een bepaalde tijd evalueert. Ik hoor daarop graag een
toelichting.Mevrouw Quik-Schuijt (SP):Voorzitter. Ik heb de eer ook namens de Partij voor de Dieren te spreken.Het familierecht is nu al jaren permanent in beweging. De stroom wijzigingen
van Boek 1 BW tracht aan te sluiten bij de bewegingen in de samenleving. In
hoeverre dat lukt, is de vraag en of de mensen het nog kunnen volgen, is een
volgende vraag. Hoogopgeleide mensen bellen mij op: ik ga morgen in ondertrouw,
moet ik dan kiezen onder welke naam ik verder door het leven ga? Of: wij denken
aan een geregistreerd partnerschap, wat is eigenlijk het verschil met het
huwelijk? Het ergste is nog dat ik het inmiddels allemaal ook niet meer weet.
Ik moet het telkens weer opzoeken. En dat terwijl ik mij toch specialist op
het gebied van het familie- en jeugdrecht mag noemen. Een nijvere jurist –
ik ben helaas zijn naam even kwijt – heeft in een van onze vakbladen
een overzicht in elkaar geknutseld van gezagsvormen en het daarop toepasselijke
recht: wat krijg je van rechtswege, wat kan je alleen vragen, wat is het criterium
voor toewijzing et cetera. Het grote gezagsblad. Iedere rechter heeft die
paar A4'tjes achter zijn bureau hangen, want wij weten het allemaal niet meer.Als de mensen niet meer weten hoe zij heten, hoe hun kinderen moeten gaan
heten en wie het voor het zeggen heeft over de kinderen, dan is er toch iets
ernstig mis in onze regelgeving. Complexiteit van wetgeving leidt tot procedures,
procedures zijn duur maar ook oorzaak van veel stress en onzekerheid. Wij
behandelen vandaag het wetsvoorstel allegaartje – zoals professor Caroline
Forder het noemt – en twee andere wijzigingsvoorstellen waarvan een
slechts een tijdelijk karakter zal hebben in verband met een mogelijk verdergaande
wijziging, gebaseerd op het rapport van de commissie-Kalsbeek.Het einde lijkt nog niet in zicht. Ik zou de minister willen vragen of
het niet goed zou zijn het gezags- en afstammingsrecht te herordenen tot een
overzichtelijk geheel waarover een heldere brochure kan worden gemaakt, zodat
wij met elkaar weer weten hoe het zit met onze familierelaties en de juridische
gevolgen daarvan. De Raad van State vindt een staatscommissie voor de herziening
van de Grondwet niet nodig. Zou de minister misschien aan de Raad van State
willen vragen wat deze vindt van het idee van een staatscommissie die zich
gaat buigen over ons familierecht, mede in het licht van de wetgeving in de
ons omringende landen en de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten
van de Mens?Ik maak nog even een omweg om tot mijn punt te komen. Welke ontwikkelingen
signaleren wij in de samenleving met betrekking tot de verzorging en opvoeding
van kinderen? Belangrijk zijn in mijn ogen de emancipatie van vrouwen, de "evrouwcipatie"
van mannen en de emancipatie van homoseksuelen. Al deze ontwikkelingen juicht
mijn fractie toe. De vraag is wel of altijd voldoende stil gestaan wordt bij
de gevolgen van deze ontwikkelingen voor het kind. Maatschappelijk worden
vrouwen geacht meer te gaan werken, maar kinderopvang is onvoldoende beschikbaar
en oma's moeten ook zo nodig werken. Mannen willen onder alle omstandigheden
gelijke rechten ten aanzien van hun kinderen maar slechts 10% van alle
werkende mannen neemt één dag zorgverlof op. Over meer dagen
wordt niet eens gesproken. Duomoeders worden aangemoedigd om een anonieme
donor te nemen. Dan krijgen zij, volgens het andere wetsvoorstel dat wij vandaag
behandelen, van rechtswege het gezamenlijk gezag over het kind dat binnen
hun relatie wordt geboren. Homoseksuele mannen moeten tot op latere leeftijd
kinderen uit het buitenland kunnen adopteren, maar zijn nog nauwelijks beschikbaar
voor pleegzorg, terwijl daar wel vraag naar is. Ik heb zelf al dertig jaar
geleden kinderen bij homoseksuele paren geplaatst in pleegzorg. De staatscommissie
die ik voorsta, zou ook vooral tot taak hebben te kijken naar de rechtsgevolgen
van wettelijke regelingen voor kinderen.Ik kom ter zake. Ik beperk mij tot het zogenaamde klemcriterium, dat door
de Hoge Raad is ontwikkeld maar nu van toepassing wordt gemaakt op een ouder
die nooit eerder het gezag had. Op een lijn met deze wetswijziging plaats
ik de wijziging die wij op 18 november zullen behandelen van de Wet bevordering
voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding. In die wet wordt namelijk
het criterium om het verzoek tot het vaststellen van een omgangsregeling af
te wijzen voor eenieder met een nauwe persoonlijke betrekking, waarbij met
name te denken valt aan biologische ouders en grootouders, verzwaard en gelijkgesteld
aan het criterium voor de juridische ouder. Ook daar – ik zeg het maar
in alledaagse bewoordingen – is bij gezag en omgang het belang van het
kind niet meer leidend. Het belang van de ouder staat voorop. Alleen indien
gezag of omgang echt heel erg schadelijk is voor het kind mag de rechter overwegen
om geen gezag op te dragen of geen omgangsregeling vast te stellen. Nederland
schendt zijn verdragsverplichtingen door nu weer bepalingen in de wet op te
nemen die strijdig zijn met artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake
de Rechten van het Kind (IVRK). Nederland doet dat overigens in goed gezelschap
van het Europese Hof. Dit Hof is gefascineerd door de ongekende mogelijkheden
van artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, maar heeft
het IVRK nog maar nauwelijks ontdekt. Natuurlijk vallen de belangen van ouder
en kind in het algemeen samen. Het probleem is nu juist dat zulks, in die
gevallen waarin geprocedeerd wordt, niet altijd het geval is. Bij de vraag
wiens belang in zo'n geval het zwaarst moet wegen, lijkt de balans in Straatsburg
regelmatig door te slaan naar het belang van ouders.De minister motiveert de uitbreiding van het klemcriterium naar ouders
die nooit gezamenlijk gezag hebben gehad met de simpele vaststelling dat gezamenlijk gezag altijd in het belang van het kind is. Dit is een ontkenning
van alle literatuur en wetenschappelijk onderzoek die er op dat gebied zijn.
Amerikaanse onderzoeken toonden veel jaren geleden al aan dat conflictueus
verlopende omgangsregelingen slecht waren voor de ontwikkeling van het kind.
Dat waren longitudinale onderzoeken, waarin kinderen tot hun 30ste levensjaar
zijn gevolgd. Dr. Spruijt van de Universiteit van Utrecht komt tot dezelfde
bevindingen en in het recente proefschrift van mr. dr. Jeppesen-de Boer wordt
geconcludeerd dat gezamenlijk gezag niet altijd in het belang van het kind
is. Toch dendert de trein van de gelijke ouderrechten maar door, ondanks het
feit dat de kinderen op de rails zitten. Zou de minister kunnen bevestigen
dat het belang van het kind zwaarder dient te wegen dan het belang van ouders?
Als dat het geval is, dient dat ook als zodanig in de wet te worden vastgelegd
en dat is hier, met het klemcriterium niet het geval. Volgens de formulering
mag het belang van het kind geschaad worden, als het maar niet zo ernstig
is dat hij klem of verloren raakt. Als een kind klem of verloren raakt, ligt
een depressie op de loer, hij heeft zoveel zorgen dat hij zijn ontwikkelingstaken
niet meer kan volbrengen, hij is ongelukkig. Dan mag de rechter het verzoek
tot gezamenlijk gezag afwijzen.Ik voel de behoefte om het blikveld van de minister te verbreden tot de
wereld van de ouders die de rechter nodig hebben om hun ouderschap vorm te
geven. Over al die ouders die het goed doen met hun kinderen na een scheiding
hebben wij het niet, wij hebben het hier over die zaken die leiden tot procedures
waarover de beslissing moet nemen, omdat de ouders het zelf niet kunnen.Meneer heeft een leuk gezinnetje: drie kinderen van negen maanden, drie
en vijf jaar. De geboorte van het jongste kind trekt een zware wissel op de
relatie, de baby is 's nachts onrustig, huilt veel, ouders slapen slecht,
maken elkaar verwijten over wie er 's nachts uit moet enzovoorts. Meneer ontmoet
een vrouw die hem begrijpt. Hij trekt bij haar in. Op een onbewaakt moment
wordt er een kind verwekt. Nog voor dit kind geboren is, gaat meneer terug
naar zijn gezin. Hij erkent het kind van zijn vriendin, maar is niet in de
gelegenheid om enige opvoedingsverantwoordelijkheid te nemen omdat dat de
relatie met de moeder van zijn drie kinderen – hij houdt zielsveel van
deze kinderen – te zwaar zou beproeven: zij is immers in de steek gelaten
met drie kinderen. Iets betalen kan hij eigenlijk ook niet, hij zit met zijn
eigen gezin al zwaar. De vriendin voelt zich ellendig, zij staat overal alleen
voor en ontwikkelt een flinke woede ten opzichte van de verwekker. Zij gaat
weer aan het werk en zoekt een streng christelijke crèche uit voor
haar kind. De vader is het daar niet mee eens en hij vraagt gezamenlijk gezag
om mee te kunnen denken over de opvoeding.De rechter: als meneer ook gezag krijgt, zal deze peuter niet klem of
verloren raken, het kind is immers nog jong en de man lijkt een goede vader
te kunnen zijn. De rechter moet het verzoek dus wel toewijzen. Mevrouw moet
in het vervolg in alles met de vader overleggen, hij gaat mee naar de huisarts
als er iets is et cetera. Nee, opvoedingsverantwoordelijkheid in de dagelijkse
zin kan hij niet op zich nemen, zijn partner zou dat niet aankunnen en hij
heeft voor haar en hun drie kinderen gekozen. Geld kan hij helaas ook niet
missen. Als de moeder later trouwt, staat de echtgenoot geheel buiten spel,
als de moeder overlijdt, heeft deze sociale ouder geen enkele rechtsingang.Voorzitter. U denkt misschien dat dit een extreem voorbeeld is, maar dat
is het helemaal niet: deze dingen gebeuren, en misschien vaker dan wel gedacht
wordt. In dit voorbeeld valt goed te verdedigen dat er omgang komt, meneer
is een goede vader en heeft zijn kind beslist iets te bieden. Als er een goede,
regelmatige, niet-conflictueuze omgangsregeling zou zijn, zou gezamenlijk
gezag nog wel in het belang van het kind kunnen zijn, maar in de beschreven
situatie, waarin de partner niets wil weten van het kind, waardoor de vader
in praktische zin niets te bieden heeft, mag je dan wel van de moeder verwachten
dat zij samen met hem het gezag uitoefent? Welk belang heeft het kind dan
bij die beslissing? Voorzitter, dit komt mij onredelijk voor en ik vraag mij
ook of het kind erbij gebaat is, want dat gezamenlijk gezag zou wel eens veel
stress voor de moeder kunnen betekenen, en daar lijdt het kind dan weer onder.
Informeren en consulteren, prima, maar de moeder moet wel kunnen beslissen.Ik zal verder niet uitweiden over de vaders die "vergeten" het
kind te erkennen, daardoor niet alimentatieplichtig zijn totdat ze door een
procedure vaststelling vaderschap gedwongen worden hun onderhoudsplicht na
te komen, die dan, uit wrok in reconventie een omgangsregeling eisen. Noch
zal ik uitweiden over de vaders die de moeder van het kind ernstig mishandelen
in aanwezigheid van het kind. Het kan gebeuren dan zo'n kind loyaal blijft
aan beide ouders, raakt het klem of verloren als er alsnog gezamenlijk gezag
zou komen? Best mogelijk van niet. Maar wij moeten ons wel afvragen welke
boodschap wij als samenleving in dat geval meegeven aan het opgroeiende kind.
Natuurlijk zijn er ook gevallen waarin de mishandelende vader spijt heeft,
in therapie gaat en waarin de rechter geen moeite zal hebben met het toewijzen
van gezamenlijk gezag. Geef de rechter de ruimte het belang van het kind als
richtsnoer te nemen.Voorzitter. Wij hebben het hier over vaders die niet eerder samen het
gezag hebben uitgeoefend. Mensen mogen kiezen om niet te trouwen, te registreren
of samen te gaan wonen. Als een vader nooit een ander contact heeft gehad
dan een reguliere omgangsregeling, weet hij dan wel wat het betekent om zeven
dagen per week, 24 uur per dag de feitelijke verantwoording te dragen voor
een kind? Is het dan altijd zo logisch en zo redelijk om hem tegen de zin
van de moeder evenveel zeggenschap te geven als de verzorgende ouder? Als
de verzorgende ouder zich ernstig te kort gedaan voelt doordat zij wel alle
dagelijkse sores heeft, maar uiteindelijk niet haar schoolkeuze heeft kunnen
doordrukken, is de gecreëerde situatie dan in het belang van het kind?
Waarschijnlijk niet. Maar raakt hij klem of verloren? Bewijs dat maar eens.De wetgeving op het gebied van ouderschap lijkt vooruit te lopen op toekomstige
ontwikkelingen. De bepalingen die wij vandaag behandelen, zijn volkomen logisch
in geval van feitelijk gelijkwaardig ouderschap. Daar waar daarvan in de zin
van de verzorgende ouder geen sprake is, is de bepaling van artikel 253c,
lid 2, onder a, niet op zijn plaats. De zin onder b maakt veel goed, maar
a blijft de hoofdregel. Is de minister het met mij eens dat wetgeving de codificatie
dient te zijn van maatschappelijke ontwikkelingen? Zo ja, kan de minister
uitleggen waarom op het gebied van het familierecht de wetgever
voorop loopt? Welke rol speelt de jurisprudentie van het Europese Hof in dezen?Ik ben benieuwd naar het antwoord van de minister.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. Anders dan bij het wetsvoorstel dat wij daarstraks bespraken,
kan ik meedelen dat, nu de amendementen op stuk nrs. 15 en 18 geen plaats
hebben gekregen in het wetsvoorstel zoals dat ons heeft bereikt, het onze
fracties – SGP en ChristenUnie – niet zwaar zal vallen om vóór
het wetsvoorstel te stemmen.Dit gezegd hebbend, heb ik er niettemin behoefte aan, nog een enkele opmerking
en enkele vragen aan de minister voor te leggen. Onze opmerking heeft betrekking
op artikel II, tweede lid, de bepaling die nietige rechtshandelingen die in
dwaling zijn verricht vóór de wet waartoe het wetsvoorstel vermoedelijk
zal leiden, generiek geldig verklaart, is wellicht de beste praktische oplossing.
Wat mij betreft, is het doorslaggevende argument om voor die oplossing te
kiezen, gelegen in het feit dat de rechtsonzekerheid, die het gevolg van nietigheid
zou zijn, niet in de laatste plaats voor derden, onwenselijk is en op deze
wijze maximaal wordt uitgesloten. Ik geef de heer Franken toe dat deze oplossing
uit wetstechnisch oogpunt wellicht niet de allerfraaiste oplossing is, maar
zij is wel het meest praktisch en biedt de meeste rechtszekerheid.Komend tot mijn vragen, zou ik opgemerkt willen hebben dat er bij de wet
van 30 oktober 1997 door de wetgever zeer aan werd gehecht dat het verkrijgen
van gezamenlijk gezag zou plaatsvinden op gezamenlijk verzoek. De reden om
te bepalen dat een verzoek tot wijziging van het eenhoofdig gezag in gezamenlijk
gezag altijd een gezamenlijk verzoek zou moeten zijn, was gelegen in de veronderstelling
dat bij de ouders overeenstemming zou moeten bestaan over de gezagswijziging.
Zónder die overeenstemming zou het niet goed mogelijk zijn om gezamenlijk
gezag uit te oefenen en dat zou uiteraard ook niet in het belang van het kind
zijn. Dit standpunt lijkt losgelaten dan wel genuanceerd in dit wetsvoorstel.
Welke inhoudelijke verandering in visie is opgetreden die kennelijk invloed
heeft gehad op de rechtspraak? Wij zouden de minister willen verzoeken nog
eens in te gaan op de vraag, waarom thans op eenzijdig verzoek van degene
die nooit met het gezag belast is geweest – in praktische zin is dat
meestal de vader – wijziging van het eenhoofdig gezag van de andere
ouder in gezamenlijk gezag wenselijk wordt geoordeeld. Is de overeenstemming
ten aanzien van een verzoek om gezamenlijk gezag, die in 1997 nog zo essentieel
werd geacht, niet langer van betekenis?Het bevorderen van gezamenlijk gezag kan men op ideële gronden als
de meest wenselijke situatie steunen, mits het belang van het kind voorop
blijft staan. Andere fracties in deze Kamer, vooral de vrouwelijke woordvoerders
van die fracties, hebben het zogenaamde klemcriterium ter discussie gesteld.
Dit criterium speelt een cruciale rol bij het al dan niet inwilligen van een
eenzijdig verzoek om gezamenlijk gezag van een ouder die nooit ouderlijk gezag
heeft gehad. Artikel 253c, lid 2, van het wetsvoorstel lijkt op het "ja,
tenzij"-principe gebaseerd. Onder a van hetzelfde artikel, wordt gesproken
van afwijzing van het verzoek slechts – dat mag van mij met een uitroepteken
erachter – indien een onaanvaardbaar risico bestaat dat het kind klem
of verloren zou raken tussen de ouders. Dus niet bij aanvaardbare risico's?
Op bladzijde drie van de memorie van antwoord schrijft de minister dat de
belangen van de ouder die steeds het eenhoofdig gezag heeft gehad, en het
belang van het kind zwaar wegen. Dus het belang van het kind lijkt hierbij
een bepaalde rol te spelen. De afweging van het belang van de ouders en van
het kind is, naar mijn indruk, een hoogst problematische. Dus: is het feit
dat gevreesd moet worden voor eventuele schade voor het kind door een wijziging
van het eenhoofdig gezag, niet alleen al een goede reden om het eenhoofdig
gezag in stand te laten?Met belangstelling zien wij uit naar de beantwoording van onze vragen
en die van de andere fracties door het kabinet.Mevrouw Haubrich-Gooskens (PvdA):Voorzitter. Aanvankelijk heeft onze fractie geen inbreng geleverd over
dit wetsvoorstel. Nu wil ik de minister toch enkele vragen stellen over het
inmiddels veelbesproken klemcriterium, dat door het amendement-Teeven/Timmer
is toegevoegd aan artikel 1:253c BW. Ook andere sprekers hebben hier al over
gesproken.In onze nadere inbreng over een ander wetsvoorstel, namelijk het wetsvoorstel
Bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding, zijn wij al ingegaan
op de onzes inziens botsende werking tussen artikel 3 van het Internationaal
Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) en artikel 8 van het EVRM. De
beantwoording van de minister in de nadere memorie van antwoord van het stuk
op nr. 30153, stelde ons enigszins teleur. Het stuk op nr. 30153 komt echter
pas plenair aan bod op 18 november aanstaande. Deze kwestie nu laten
rusten om deze pas op 18 november te bespreken, leek ons mosterd na de
maaltijd. De klemcriteria in beide wetsvoorstellen houden ook nog eens nauw
verband met elkaar. Immers, de Kamerleden Teeven en Timmer motiveerden hun
amendement op dit wetsvoorstel met het argument dat het klemcriterium ook
al in het stuk op nr. 30153 een plaats had gevonden. De tekst van artikel
3, lid 1, van het IVRK luidt als volgt: bij alle maatregelen betreffende kinderen,
ongeacht of deze worden genomen door openbare of particuliere instellingen
voor maatschappelijk welzijn of door rechterlijke instanties, bestuurlijke
autoriteiten of wetgevende lichamen, vormen de belangen van het kind de eerste
overweging. Ik wijs op de term "eerste overweging". Interpreteren
wij dit artikel juist als wij denken dat zowel de wetgever als de rechter
hiermee de opdracht krijgt om eerst de maatregel te nemen die het meest in
het belang van het kind lijkt, en als wij denken dat volgens artikel 3 van
het IVRK de belangen van de ouders, bijvoorbeeld op grond van artikel 8 van
het EVRM, waarin het recht op family life wordt genoemd, dus op het tweede
plan komen?Welke mogelijkheden heeft de rechter nog na de inwerkingtreding van dit
wetsvoorstel om in een concreet geval te overwegen dat het betrokken kind
weliswaar niet klem of verloren zal raken indien het gezamenlijk gezag door
de rechter zal worden toegekend, maar dat het gezamenlijk gezag voor dit kind
niet de beste, de eerste oplossing is? Mag de rechter in zo'n geval de nationale
wetsbepaling, artikel 253c, lid 2, terzijde stellen als zijnde
in strijd met een internationale verdragsbepaling, namelijk artikel 3 van
het IVRK?Overigens, hoe zouden volgens de minister artikel 3 van het IVRK en artikel
8 van het EVRM in een onderlinge rangorde moeten worden geplaatst? Ik vrees
dat ik zijn antwoord al ken. De minister zal stellen dat er geen tegenstelling
is. Immers, gezamenlijk ouderlijk gezag is altijd in het belang van het kind,
zo stelt de minister in de nadere memorie van antwoord. Waarop stoelt de minister
deze vooronderstelling? Wat is de grondslag van dit toch enigszins dogmatische
principe? Vaak zal het inderdaad in het belang van het kind zijn maar zeker
niet altijd. Het allergrootste belang van een kind is dat het opgroeit in
een niet conflictueuze situatie en dat kan in een concreet geval een eenouderlijk
gezag betekenen. Ik herhaal niet de onderzoeken die worden genoemd door collega
Quik, maar ik verwijs er wel naar. Op welke onderzoeken baseert de minister
zijn stelling dat gezamenlijk ouderlijk gezag altijd in het belang van het
kind is? Zou je het klemcriterium, dat door de Hoge Raad is aangelegd voor
het geval dat van gezamenlijk ouderlijk gezag zou moeten worden overgegaan
naar eenouderlijk gezag, zomaar mogen omdraaien en het vervolgens als generale
maatstaf mogen nemen voor gevallen waarin van een eenouderlijk gezag naar
een meerhoofdig ouderlijk gezag zou moeten worden overgegaan?Ik zie de antwoorden van de minister met belangstelling tegemoet.De voorzitter:Wenst een van de leden in de eerste termijn nog het woord? Dat is niet
het geval. Ik maak de leden attent op de bijzondere vergadering die om 16.30
uur aanvangt.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt van 15.48 uur tot 17.50 uur geschorst.Voorzitter: De Vries 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20082009-132-138.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl