Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren in verband met een nadere afstemming tussen de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (23726)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 3263-3265

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

22-02-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 51, pagina 3263-3265

22-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23726Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

51ste vergadering; 22 februari 1995Pagina 3247-3247
Interpellatie van het lid Rosenmöller, over extra kosten voor de Betuwelijn en de relatie met het Fonds Economische Structuurversterking (FES), gericht tot de minister-president en de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, en de interpellatie van het lid Heerma, over de Betuweroute, gericht tot de minister-presidentPagina 3250-3262
Voortzetting behandeling voorstel van rijkswet Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap (23029, R1461)Pagina 3265-3287
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren in verband met een nadere afstemming tussen de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (23726)Pagina 3263-3265
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 22 februari 1995)Pagina 3287-3287
Regeling van werkzaamheden (woensdag 21 februari 1995)Pagina 3247-3250

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 133 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren in verband
met een nadere afstemming tussen de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren (23726).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Te Veldhuis (VVD):
 
 Voorzitter! Eerder is besloten, de Wet verontreiniging oppervlaktewateren
niet rechtstreeks te rangschikken onder de algemene coördinatieregeling
van de Wet milieubeheer. De meerderheid in dit huis – en overigens ook
aan andere kant van het Binnenhof – vond dat de WVO bij de doelcorporaties,
dus de waterschappen en de zuiveringschappen, moest blijven in plaats van
bij de provincies en/of de gemeenten, al is het laatste krachtens provinciale
besluiten wèl het geval in Groningen en Utrecht. Deze splitsing kan
tot gevolg hebben dat doel- en gebiedscorporaties verschillend denken over
een vergunningstechnische oplossing voor problemen. De ene overheid, bijvoorbeeld
een waterschap, eist ter bescherming van het oppervlaktewater luchtkoeling
in een bedrijf, terwijl een andere overheid, bijvoorbeeld de gemeente, juist
waterkoeling eist. Wetsvoorstel 23726 voorziet er nu in dat gedeputeerde staten
in zo'n geval van discoördinatie of blijvende meningsverschillen bindende
aanwijzingen met betrekking tot de vergunningverlening kunnen geven aan een
betrokken bestuur.
 
 Na de schriftelijke voorbereiding rest mij nog één principiële
en prangende vraag, die in het schriftelijke verkeer niet volledig tot mijn
genoegen is opgelost. Dat is de vraag of het wel billijk is dat bijvoorbeeld
een gemeente die op grond van een bindende aanwijzing van gedeputeerde staten
bepaalde eisen moet doorspelen in een vergunning, eventueel wèl moet
opdraaien voor een schadevergoeding, als die schade direct verband houdt met
een eis die van gedeputeerde staten moest worden doorgespeeld, zelfs in die
gevallen als de eis tegen de uitdrukkelijke zin van het gemeentebestuur in
moest worden opgelegd aan de vergunningaanvrager. Moet hierbij eigenlijk niet
het beginsel gelden dat degene die bepaalt, betaalt? Deze vraag wordt nog
indringender als de diepere achtergrond van de bindende aanwijzing van gedeputeerde
staten een uitdrukkelijke wens van een waterkwaliteitsbeheerder is, bijvoorbeeld
omdat die in mijn voorbeeld van zojuist per se geen waterkoeling met vervuiling
eist maar juist luchtkoeling.
 
 Ik zal het nog concreter maken. Stel dat een gemeentebestuur een vergunning
wil verlenen aan een bedrijf, omdat daar meer werkgelegenheid door ontstaat,
maar dat voor die meerdere activiteiten ook een iets grotere koelinstallatie
nodig is. Het waterschap dat het water moet ontvangen, zegt dat het daarmee
niet akkoord gaat en het vraagt gedeputeerde staten om de gemeente een bindende
aanwijzing te geven dat er luchtkoeling moet plaatsvinden in plaats van waterkoeling,
zelfs in het geval dat het veel duurder is, dus dat de uitbreiding van de
waterkoeling 1 mln. zou kosten en een compleet nieuwe luchtkoeling 5 mln.
of 10 mln. Stel nu eens dat er in zo'n geval een schade-actie ontstaat tegen
de gemeente en dat de onafhankelijke rechter uitspreekt dat het niet redelijk
of billijk is dat het bedrijf de extra kosten voor zijn rekening neemt. Als
die uitspraak er komt, is op grond van de tot nu toe gevoerde schriftelijke
voorbereiding van dit wetsvoorstel de oplossing dat de gemeente toch voor
de meerkosten en de schadevergoeding moet opdraaien. In dit geval gaat het
dan om 4 mln. Is dat nu wel billijk, zeker als het tegen de uitdrukkelijke
zin van zowel het bedrijf als de gemeente is ingegaan? Zou hier niet beter
het beginsel kunnen gelden van "wie bepaalt, die betaalt"? Nog algemener geformuleerd:
is het redelijk of billijk dat de gemeente betaalt, of gedeputeerde staten
als gever van de bindende aanwijzing dan wel degene die het uitdrukkelijk
gewenst heeft, namelijk de waterkwaliteitsbeheerder? Deze had overigens voor
de schadevergoeding moeten opdraaien als het om een WVO-vergunning was gegaan.
Ingevolge artikel 9 van de WVO is het waterschap namelijk aanspreekbaar. Of
moet je het misschien delen over die drie? Nogmaals, wat is in dit geval redelijk
en billijk? Zoals de wet nu luidt, is er maar één aanspreekbaar
en aansprakelijk en dat is de gemeente. De vraag is of dat wel billijk is
in dat soort gevallen. In de Wet bodembescherming is na langdurige discussie
in de Kamer bepaald, dat het voor een gemeente die onschuldig is en kan aantonen
dat bepaalde activiteiten ongewenst waren, niet billijk is om haar later ook
nog voor een deel van de saneringskosten te laten opdraaien als een activiteit
moest worden toegestaan. Deze parallel kan mijns inziens hier worden getrokken.
 
 Voorzitter! Het zal duidelijk zijn dat ik met dit betoog niet beoog om
een gemeente dan maar achterover te laten leunen door op een officiële
aanwijzing te wachten, omdat zij dan nooit hoeft te betalen en gedeputeerde
staten of een waterschap voor de kosten moet opdraaien. Dat is natuurlijk
niet de bedoeling, maar het nu rücksichtslos alleen aanspreken van de
gemeente vind ik niet redelijk en billijk. Wil de minister dit probleem nog
eens nader onderzoeken en ons daarover adviseren? De behandeling van het wetsvoorstel
kan gewoon doorgaan, maar dit punt verdient mijns inziens breder de aandacht.
Nu wordt het te eenzijdig bij de gemeente neergelegd.
 
 Voorzitter! Nu ik hier toch sta, wil ik nog één opmerking
maken over de aanwijzingen in verband met rioleringsplannen. Op grond van
dit wetsvoorstel kunnen gedeputeerde staten de gemeente aanwijzingen geven.
Er bereiken mij signalen, zonder dat ik handenvol voorbeelden heb, dat zich
in gemeenten gevallen voordoen waarin in zelfs zeer onrendabele gebieden verplicht
riolering moet worden aangelegd. Er zijn zelfs voorbeelden van één
woning op kilometers afstand, waar toch riolering moet worden aangelegd. Dat
is buitengewoon duur en voor het milieu nauwelijks effectief. Wij mogen er
toch van uitgaan, dat ook op dit punt de redelijkheid en billijkheid met betrekking
tot bindende aanwijzingen door de provincies in acht wordt genomen?
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Dit betrekkelijk kleine wetsvoorstel heeft toch
al een hele voorgeschiedenis. Het betreft ook een juridisch ingewikkelde en
bestuurlijk gevoelige materie. Het is juridisch ingewikkeld
omdat het gaat om het grensvlak tussen waterbeheer en milieubeheer en het
is bestuurlijk gevoelig omdat het gaat over het grensvlak van de bevoegdheden
van provincies, gemeenten en waterschappen.
 
 Het wetsvoorstel kent twee hoofdelementen. In de eerste plaats gaat het
om de aanwijzingsbevoegdheid van provincies ten aanzien van het gemeentelijk
rioleringsplan, dat wil zeggen, de aanvulling met artikel 4.24. Ik ben de
regering zeer erkentelijk voor dit voorstel, dat in feite een inlossing betreft
van een toezegging aan onze fractie door de vorige minister van VROM, de heer
Alders, naar aanleiding van ons amendement bij wetsvoorstel 21163 inzake het
hoofdstuk plannen in de Wet milieubeheer.
 
 Wat was namelijk het geval? Naar ons oordeel was er sprake van een leemte
in de verschillende planvormingsstructuren, omdat het gemeentelijk rioleringsplan
een volstrekt op zichzelf staande status had. Op andere punten is ten aanzien
van de verschillende planfiguren voorzien in doorwerking van de verschillende
planniveaus naar elkaar toe. Dat is een structuur die in de wetgeving op de
waterhuishouding verankerd is en ook in de milieuwetgeving. Provinciale plannen
moeten weer doorwerken naar de waterschapsplannen, met name in het waterbeheer.
 
 Nu was naar ons oordeel toch sprake van een probleem, doordat het gemeentelijke
rioleringsplan in deze structuur geheel op zichzelf stond. Er is een buitengewoon
nauwe relatie tussen het gemeentelijk rioleringsbeheer en het waterbeheer
zoals dat door de waterbeheerders wordt gevoerd en zoals het ook invulling
krijgt op provinciaal niveau via de provinciale planvorming. Welnu, er was
niet voorzien in enigerlei doorwerking vanuit met name dat provinciaal niveau,
waarop toch de verschillende planvormen worden geïntegreerd en gecoördineerd
naar het gemeentelijke rioleringsplan. Dat zou wel eens een groot nadeel kunnen
zijn, juist omdat dat rioleringsbeheer een heel nauwe verwantschap heeft met
het waterbeheer. Waterschappen, die verantwoordelijk zijn voor het waterbeheer,
en gemeenten zijn staatsrechtelijk nevengeschikte lichamen. Dus er moet voorzien
zijn in enigerlei vorm van ingrijpen van het hogere niveau, in dit geval de
provincie, die op dat punt staatsrechtelijk en ook beleidsinhoudelijk verantwoordelijk
is.
 
 De amendering onzerzijds heeft toen geleid tot een vrij uitvoerige discussie
in het kader van de wetsgeschiedenis van wetsvoorstel 21163. De discussie
ging ook over de manier waarop het zou moeten gebeuren. Na de uitdrukkelijke
toezegging van minister Alders heb ik toen het amendement ingetrokken. Toen
is de vierde nota van wijziging tot stand gekomen, op grond waarvan de bestaande
provinciale bepalingen in dit veld nog twee jaar lang hun geldingsduur zouden
behouden. Intussen zou worden voorzien in een wettelijke voorziening op het
punt dat ik aan de orde had gesteld.
 
 Welnu, die wettelijke voorziening ligt er. Ik geloof dat de wetgeving
waar wij het nu over hebben op 1 maart 1993 in werking is getreden. Ik neem
aan dat dit nieuwe wetsvoorstel niet op 1 maart 1995 in werking zal kunnen
treden. Wij zitten dus met een klein probleempje in verband met de overgangstermijn
van twee jaar, die afgelopen zal zijn voordat dit wetsvoorstel in een definitieve
voorziening voorziet. Misschien kan de minister mij op dit punt geruststellen.
Ik neem ook aan dat er niet al te veel praktische problemen uit zullen voortvloeien.
 
 Even afgezien daarvan wil ik nog mijn oordeel geven over de keuze die
de regering nu gedaan heeft ten aanzien van de aanwijzingsbevoegdheid van
de provincie. Ik denk dat dit een juiste richting is. Een aanwijzing is altijd
een ultimum remedium en ik neem aan dat de provincie niet om ieder wissewasje
een aanwijzing in de richting van de gemeenten zal geven. Dat past ook niet
in onze bestuurlijke verhoudingen, zeker niet zoals wij daar op dit moment
tegen aankijken. Ik ben daar in ieder geval niet ongerust over. Een aanwijzing
is een ultimum remedium en zal door de provincies ook als zodanig worden gehanteerd.
Maar er moet een mogelijkheid zijn om vanuit het provinciale niveau met name
in verband met het geïntegreerde waterbeheer een aanwijzing in de richting
van het rioleringsplan te geven.
 
 De VNG heeft zich daartegen nogal sterk verzet, ook door middel van een
brief aan de Kamer. Ik moet zeggen dat de argumenten van de VNG op dit punt
mij niet overtuigen. Natuurlijk zijn wij, dat wil ik hier ook graag gezegd
hebben, ook als SGP-fractie niet voor een overmaat aan aanwijzingsbevoegdheden,
planfiguren, bindingen tussen plannen. Dat alles moeten wij zoveel mogelijk
beperken. Maar ik denk dat het juist hier met het oog op een integraal waterbeheer
een noodzakelijke voorziening is.
 
 Bovendien is dit punt zeker nog actueel. Ik mag verwijzen naar de Evaluatienota
water, die wij over enkele weken in een nota-overleg hopen te behandelen.
Op pagina 48 van deze nota wordt benadrukt dat de samenwerking tussen gemeenten
en waterschappen ten aanzien van de rioolstelsel nog dient te worden geïntensiveerd.
Ook staat er dat de verontreiniging door lozingen via overstorten van rioolstelsels
op het oppervlaktewater, verder zal moeten worden beperkt. Dat met name in
het kader van het beleid ten aanzien van de diffuse bronnen.
 
 Kortom, die afstemming gemeente-waterschap waarbij de provincie staatsrechtelijk
een cruciale rol vervult, blijft actueel. Vandaar dat ik de regering zeer
erkentelijk ben voor deze aanvulling. Ik wil graag met dankbaarheid erkennen
dat men op deze wijze een oude toezegging heeft ingelost.
 
 Het tweede onderdeel van het wetsvoorstel betreft de toevoeging van artikel
8.31a. Ook daar is sprake van een aanwijzingsbevoegdheid, maar nu van de provincie
in de richting van de vergunningverlener bij de kwestie van de gecoördineerde
vergunningverlening. Ook dat is een logisch sluitstuk van een eerdere conclusie
over de vormgeving van deze bevoegdheden. Mijns inziens is volledig terecht
gekozen voor het handhaven van de eigen verantwoordelijkheid van de waterschappen
voor de WVO-vergunning. Er is wel sprake van een coördinatiestructuur.
Deze aanwijzing berust naar mijn idee terecht op de gedachte dat de provincie
als het daarboven schikkende gezag patstellingen uiteindelijk behoort te kunnen
doorbreken.
 
 Ik heb nog één vraag op dit punt, maar dat betreft slechts
een terminologische kwestie. In artikel 8.31a wordt gesproken over een "bindende
aanwijzing". Het gaat mij om het woordje "bindend". Ik kan mij niet voorstellen
dat andere aanwijzingen – ik sprak zojuist over artikel
4.24 ten aanzien van het rioleringsplan, waarin alleen wordt gesproken over
aanwijzingen – in de wet niet bindend zijn. Integendeel, daar staat
juist bij dat een termijn kan worden gesteld waarbinnen een en ander moet
worden opgevolgd. Misschien zit het in de systematiek van deze wet, maar dan
moet er nog eens goed naar worden gekeken. Wat is dus de zin van het woordje
"bindend" bij het begrip "bindende aanwijzing"?
 
 
 
 
 
 Minister De Boer:
 
 Voorzitter! Het lijkt mij goed dat ik eerst inga op de opmerkingen van
de heer Van den Berg, want dit sluit goed aan op hetgeen de heer Te Veldhuis
heeft gezegd. De heer Van den Berg is erkentelijk voor de aanpassingen. Wij
zijn hem erkentelijk voor zijn wijze opmerkingen hierover in een eerder stadium.
Daardoor hebben wij op dit ogenblik een betere wet. Er was inderdaad sprake
van een leemte. De heer Van den Berg sprak over integraal waterbeheer. Dat
moet sporen met integraal bestuur, maar op dat punt was sprake van een leemte.
 
 Wij hebben tot nu toe geen problemen geconstateerd wat betreft de datum
van inwerkingtreding. Dat gaat allemaal vrij geruisloos. Ik ken de provincies
absoluut niet als bestuurslagen die bij elk wissewasje met een aanwijzing
klaar staan, integendeel zelfs. Wat dat betreft ben ook ik van mening dat
de problemen die de VNG schetste enigszins zijn overtrokken.
 
 Dan de vraag over het woordje "bindend". Ik ben het met de heer Van den
Berg eens dat, als je een aanwijzing geeft, deze bindend is. Ik zal laten
nagaan waarom dat woordje in het ene stuk wel is gehanteerd en in het andere
niet.
 
 Dan kom ik bij de opmerkingen van de heer Te Veldhuis. Ik ben het met
hem eens dat wij goed moeten kijken wie uiteindelijk verantwoordelijk is in
de zojuist door hem geschetste casus. Wij houden graag vast aan de hoofdregel
dat het orgaan dat een vergunning verleent als eerste wordt geconfronteerd
met de eventuele financiële consequenties. Met andere woorden, het moet
voor een gemeente niet profijtelijk zijn om een aanwijzing door GS te laten
verrichten. In de artikelen 15.22 en 15.23 van de Wet milieubeheer is de voorziening
getroffen dat kosten van schadevergoeding in principe ten laste van het Rijk
komen en niet ten laste van de vergunningverleners. Dat is de normale gang
van zaken. Slechts indien de minister van VROM niet zou instemmen met het
toekennen van de vergoeding, komen de kosten ten laste van de vergunningverleners.
Er wordt nu gesproken over de gemeente en het Rijk, maar waar het gaat om
de introductie van de aanwijzing door de provinciale overheid is de vraag
van belang, in hoeverre de provinciale overheid kan worden aangesproken op
schadeplichtigheid. Daar vroeg de heer Te Veldhuis ook naar. Ook op die kwestie
zal ik laten doorstuderen. Daarna zal ik de Kamer schriftelijk informeren.
Ik heb namelijk van de heer Te Veldhuis begrepen dat zijn instemming met dit
wetsvoorstel niet van die beantwoording afhangt.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel vast, dat er geen behoefte bestaat aan een tweede termijn.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Er zijn geen amendementen ingediend, zodat wij aanstonds over het wetsvoorstel
kunnen beslissen.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt, na goedkeuring van de onderdelen, zonder stemming
aangenomen.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 15.04 uur tot 15.15 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-51-3263-3265.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl