Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet bestuursrecht en enige andere wetten in verband met de mogelijkheid om de bezwaarschriftprocedure met wederzijds goedvinden buiten toepassing te laten (rechtstreeks beroep) (27563)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2003-2004, pag. 1352-1358

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

18-05-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

nr. 26, pagina 1352-1358

27-04-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 27563Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet educatie en beroepsonderwijs in verband met verbeteringen van uiteenlopende, voornamelijk uitvoeringstechnische aard (technische herziening WEB) (28745)Pagina 1309-1309
Noot 1 (zie blz. 1377): Schriftelijke inbreng van de leden in de eerste termijn van de behandeling van de begroting van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer voor het jaar 2004 (29200 XI) (deel Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer) en antwoorden van de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer op vragen gesteld in deze eerste termijnPagina 1392-1417
Behandeling van het Voorstel van wet van het lid Dittrich tot wijziging van enige bepalingen van het Wetboek van Strafvordering (invoering van spreekrecht voor slachtoffers en nabestaanden) (27632)Pagina 1318-1328
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 27 april 2004)Pagina 1390-1391
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet bestuursrecht en enige andere wetten in verband met de mogelijkheid om de bezwaarschriftprocedure met wederzijds goedvinden buiten toepassing te laten (rechtstreeks beroep) (27563)Pagina 1335-1340
Behandeling van het wetsvoorstel Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht met regels over verkeer langs elektronische weg tussen burgers en bestuursorganen en daarmee verband houdende aanpassing van enige andere wetgeving (Wet Elektronisch bestuurlijk verkeer) (28483)Pagina 1310-1318
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet bestuursrecht en enige andere wetten in verband met de mogelijkheid om de bezwaarschriftprocedure met wederzijds goedvinden buiten toepassing te laten (rechtstreeks beroep) (27563)Pagina 1352-1358
Behandeling van het wetsvoorstel Implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europese aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Overleveringswet) (29042)Pagina 1328-1335
Presentie en opening (dinsdag 27 april 2004)Pagina 1309-1309
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europese aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Overleveringswet) (29042)Pagina 1340-1352
Behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (XI) voor het jaar 2004, onderdelen Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening (29200 XI)Pagina 1377-1389
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van de begrotingsstaat van het ministerie van Buitenlandse Zaken (29200 V) voor het jaar 2004; - Vaststelling van de begrotingsstaat van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (29200 XVI) voor het jaar 2004Pagina 1309-1309
Lijst van besluiten (dinsdag 27 april 2004)Pagina 1389-1390
Voortzetting van de behandeling van het Voorstel van wet van het lid Dittrich tot wijziging van enige bepalingen van het Wetboek van Strafvordering (invoering van spreekrecht voor slachtoffers en nabestaanden) (27632)Pagina 1359-1377

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet bestuursrecht en enige andere
wetten in verband met de mogelijkheid om de bezwaarschriftprocedure met wederzijds
goedvinden buiten toepassing te laten (rechtstreeks beroep) (27563).De beraadslaging wordt hervat.Minister Donner:Mevrouw de voorzitter. Door alle woordvoerders is eigenlijk gewezen op
het belang van de bezwaarschriftprocedure. Uit eigen ervaring bij de Raad
van State kan ook ik het belang daarvan onderschrijven. In wezen is dat dus
niet aan de orde bij dit wetsontwerp.De heer Witteveen citeerde uit het rapport van de commissie rechtsbescherming
van de VAR. Mevrouw Broekers citeerde frasen uit de toelichting op de eerste
tranche van de Algemene wet bestuursrecht over het belang van de bezwaarschriftprocedure.
De heren Dölle en Holdijk lieten zich in dezelfde zin uit. Zij kunnen
wat dit betreft ook citeren uit stukken die onder mijn verantwoordelijkheid
zijn uitgebracht. Over het belang van de bezwaarschriftprocedure en het nut
van een bezwaarschriftprocedure als regel verschillen wij dus niet van mening.Het wetsvoorstel dat wij vandaag behandelen, berust op het inzicht dat
er op deze regel uitzonderingen bestaan. Uit beide evaluaties van de Algemene
wet bestuursrecht, alsook uit ander onderzoek komt overigens telkens naar
voren dat er in een beperkt aantal gevallen de bezwaarschriftprocedure juist
niet nuttig is en slechts tijdverlies oplevert. Dat heeft de Kamer als wetgever
ook aanvaard bij andere wetten, waarin al dergelijke vormen zijn aanvaard.
Welnu, het onderha vige wetsvoorstel wil het als algemene regel
mogelijk maken dat voor die uitzonderingsgevallen maatwerk geleverd kan worden
in plaats van dat er rigide moet worden vastgehouden aan de hoofdregel.Wat zijn de uitzonderingsgevallen? De heer Witteveen citeert de omschrijving
van de VAR: gevallen waarin alle betrokkenen hun argumenten reeds bij de voorbereiding
van het besluit zo uitputtend hebben gewisseld dat bij voorbaat vaststaat
dat een bezwaarschriftenprocedure geen toegevoegde waarde zal hebben. Met
de heer Witteveen meen ik dat dit inderdaad gevallen zijn die in de zin van
het wetsvoorstel geschikt zijn voor rechtstreeks beroep. Dit zijn echter niet
de enige gevallen.In een andere categorie gevallen gaat het geschil bijvoorbeeld uitsluitend
over een rechtsvraag. Daarin zijn met andere woorden de feiten of het beleid
niet in geschil. Daarbij is vervolgens duidelijk dat de partijen een antwoord
van de rechter op die rechtsvraag willen. Ook in die gevallen kan de bezwaarschriftprocedure
geen toegevoegde waarde hebben. Te denken is het geval dat na een wijziging
van de belastingwet tussen de fiscus en een belastingplichtige verschil van
inzicht ontstaat over het antwoord op de vraag of een bepaald veel gebruikte
fiscale constructie nog steeds toelaatbaar is. Veelal zullen in die situatie
beide partijen er belang bij hebben dat die vraag door de Hoge Raad zo snel
mogelijk beantwoord wordt.Dit laat ook zien dat het praktisch nut van het rechtstreekse beroep niet
alleen maar kan worden afgemeten aan het aantal keren dat er gebruik van wordt
gemaakt en dat het wordt toegepast, zo merk ik op aan het adres van de heer
Holdijk. De versnelling van één proefprocedure kan ertoe bijdragen
dat een groot aantal soortgelijke gevallen sneller afgehandeld kan worden
dan wel überhaupt niet ingediend wordt. Ik kan ook uit eigen ervaring
vertellen over situaties in het milieurecht en in het ruimtelijke ordeningsrecht
die in wezen neerkwamen op een burenruzie, een geschil tussen twee bewoners.
Wat het bestuur ook beslist, het geschil wordt voorgelegd aan de rechter.
Het gaat alleen om de vraag hoe de situatie moet worden beoordeeld zoals de
partijen die zien. Ook in een dergelijke situatie heeft men er belang bij
dat er een eindoordeel wordt geveld. Men wil niet dat nog een aantal tussenfasen
moeten worden doorlopen.Op voorhand valt niet te zeggen om welke categorieën het gaat. Ook
valt niet te verwachten dat dit vaak wordt toegepast. Uit evaluaties blijkt
alleen dat het in een beperkt aantal uitzonderingsgevallen juist nuttig kan
zijn. Ik herhaal dat dit ook nuttig blijkt te zijn in de zin dat er een aantal
voorstellen voor een dergelijke procedure is gedaan. Dat is het tweede belang
van dit wetsontwerp, los van de vraag of het ook veelvuldig op andere terreinen
zal worden toegepast. Deze regeling hebben wij nodig om te voorkomen dat door
afzonderlijke regelingen en soorten aanpak er een verscheidenheid aan figuren,
aan procedures en aan rechtsposities van belanghebbenden ontstaat. In essentie
is de functie van de Algemene wet bestuursrecht dat ervoor wordt gezorgd dat
de verscheidenheid in de bestuurswetgeving wordt voorkomen. Hieraan bestond
behoefte. Hierom gaat het in dezen. Tegelijkertijd ligt in dit maatwerk besloten
dat het niet voor de hand ligt, zoals de heer Witteveen suggereert, om het
bestuur in het algemeen te verplichten tot wijzen op de mogelijkheid van de
uitzondering. Nu de uitzondering beperkt is, zou het alleen maar verwarrend
en misleidend zijn om daar iedere keer op te wijzen. Als het bestuur op voorhand
denkt dat een concreet geval vatbaar is voor rechtstreeks beroep, dan staat
het dat bestuur vrij om dit te vermelden in het besluit. Een tegenvraag kan
zijn hoe wij weten dat het middel om rechtstreeks beroep in te stellen alleen
in uitzonderingsgevallen zal worden benut. Daarvoor zijn nu juist de waarborgen
ingebouwd. De belangrijkste waarborg op dit punt is dat partijen ermee moeten
instemmen. Het bestuur dus ook. Dat is geen rechtsvraag, maar een beleidsvraag.
Er is ook een belangrijke rem, want de belanghebbende moet uitdrukkelijk een
verzoek doen. Daarmee moeten het bestuur en alle betrokkenen instemmen. De
rechter heeft de mogelijkheid om zonder veel motivering terug te verwijzen.
Dat is de laatste waarborg in het systeem tegen het risico dat beide partijen
in onderlinge overeenstemming de problemen op het bordje van de rechter leggen
terwijl die er nog niet rijp voor zijn. Mevrouw Broekers maakte zich hier
ook zorgen om. De rechter kan het onderzoek onderbreken en de zaak naar het
bestuur terugverwijzen voor behandeling in bezwaar. Als de rechter aanleiding
ziet om dat veelvuldig te doen, ontstaat de nodige normering van de vraag
wat al dan niet geschikt is. Ook in die zin is het aan de rechter om te beoordelen
waar de lat moet worden gelegd als er misbruik wordt gemaakt. Ik wijs er ook
nog op dat het bestuur een extra risico loopt dat het besluit wordt vernietigd,
de zaak wordt terugverwezen naar het bestuur voor behandeling en het bestuur
wordt veroordeeld in de kosten en eventueel in de inmiddels betaalde griffierechten
als dat bestuur zaken al te lichtvaardig geschikt acht. Ook wordt er tijd
verloren. De terugwijsmogelijkheid van de rechter fungeert dus als noodrem.Ik betwijfel dat dit schering en inslag is, maar mocht het toch blijken,
dan normeert de rechter op die wijze in wezen het gebruik dat van de procedure
wordt gemaakt. In dat geval ben ik het met mevrouw Broekers eens dat de procedure
dan weinig zin heeft. Dat veronderstelt echter een situatie dat er veelvuldig
terugverwezen moet worden. In andere gevallen, waar twee partijen het erover
eens zijn, zal uit de uitspraken van de rechter moeten blijken wie van de
partijen gelijk heeft. Dan zal ook kunnen blijken wat de winst is van de bezwaarschriftenprocedure.
Ik verwacht niet dat de rechter veel zaken zal moeten terugsturen naar de
bezwaarfase, want dan zou de tijdwinst in tijdverlies veranderen.Het oogmerk van het wetsvoorstel is tijdwinst behalen in die gevallen
waar dit kan. Daarom is er ook alles aan gedaan om de procedure zo eenvoudig
mogelijk te maken. Anders dan de heer Witteveen veronderstelt, kan er dan
ook geen sprake van zijn dat partijen zich tussentijds tot de rechter wenden
om uitsluitsel te krijgen over de vraag of een zaak geschikt is voor rechtstreeks
beroep. Die mogelijkheid sluit het wetsvoorstel nu juist uitdrukkelijk uit.
Dat is ook de reden waarom het begrip niet verder genormeerd wordt, want dat
heeft geen functie. Daar waar een normering nodig zou zijn, zal dit blijken
uit het terugverwijzingsbeleid van de rechter. Voor het overige gaat het,
zoals bij alle prorogatie van een instantie, om onderlinge
overeenstemming tussen partijen omdat zij menen dat afstand kan worden gedaan
van een instantie. Het is in wezen een simpel, digitaal systeem. Zodraéén
van de betrokkenen neen zegt, gaat de bezwaarschriftprocedure door. Als de
rechter meent dat het bestuur ten onrechte de zaak doorverwijst, gaat de zaak
door als bezwaarschrift en wordt de beroepszaak onderbroken.De toetsing in de bezwaarschriftenfase is, anders dan mevrouw Broekers
veronderstelt, niet noodzakelijkerwijze een doelmatigheidstoetsing. De rechter
toetst bij de terugverwijzing ook niet op de doelmatigheid. De primaire vraag –
dat is de reden voor de bezwaarschriftenprocedure – betreft doorgaans
de toetsing of alle feiten beschikbaar zijn. Dat blijkt ook uit het beroep,
namelijk of het beroep gaat over nieuwe feiten die gesteld worden en die opnieuw
beoordeeld moeten worden. De tweede vraag die bij een bezwaarschriftenprocedure
doorgaans aan de orde komt, is of het beleid duidelijk is en voldoende gemotiveerd.
Ook die gevallen laten zich onmiddellijk en vrij snel schiften van de zaken
waarin duidelijk is dat er een beslissing nodig is en waarbij in wezen alle
elementen voor het besluit beschikbaar zijn. Tegelijkertijd ligt daar ook
in besloten dat met het oordeel van het bestuursorgaan dat een zaak niet geschikt
is, het bestuursorgaan niet aangeeft dat er zelfs nog ruimte is voor een beleidsbeslissing.
Het kan heel wel zijn dat dit berust op de constatering dat het nieuwe feiten
betreft die in de motivering meegenomen moeten worden, zonder dat het beleid
een grotere ruimte geeft. Men wil dan in het licht van het bezwaar het besluit
zekerder maken tegen vernietiging. Dat is vaak ook waar de bezwaarschriftenprocedure
toe dient.In antwoord op de vragen van mevrouw Broekers en de heer Dölle wijs
ik erop dat het wetsvoorstel met opzet niet regelt wie binnen het bestuursorgaan
beoordeelt of een zaak al dan niet geschikt is voor rechtstreeks beroep. Ook
in dat opzicht moet het zo eenvoudig mogelijk gehouden worden. Dit sluit niet
uit dat als een bestuursorgaan het nuttig oordeelt, het de deskundigen van
de bezwaarschriftencommissie kan raadplegen. De wetgever moet dit echter niet
als voorwaarde gaan voorschrijven, want in wezen zijn wij dan bezig om de
bezwaarschriftenprocedure te handhaven maar deze op een andere wijze in te
richten. De wet sluit niet uit dat het bestuur zelf tot het oordeel komt dat
de zaak geschikt is en laat dit geheel aan de beoordeling van het bestuur.
Zelfs is inschakeling van de bezwaarschriftencommissie niet verboden, zij
het dat het niet voor de hand ligt bij een beslissing die vooral snel moet
worden genomen. Het feit dat niet een onafhankelijke instelling oordeelt over
de geschiktheid, is inherent aan de bezwaarschriftenprocedure waarbij het
altijd het bestuur is dat beslist op het advies over de bezwaarschriftenprocedure.
De bezwaarschriftenprocedure is derhalve niet een onafhankelijke rechter in
andere gedaante. Ook de vraag of daaraan voorbijgegaan kan worden, is een
kwestie die het bestuur zelf kan oordelen. De procedure van het bezwaarschrift
gaat om een hernieuwde afweging. Het is dan ook aan het bestuur om te bezien
of een hernieuwde afweging zinvol is of niet.De heer Dölle heeft de kwestie van de derde belanghebbende aangesneden.
Als een derde belanghebbende bijvoorbeeld niet betrokken geweest is bij het
vooroverleg over een bouwvergunning en er wordt een bezwaarschrift ingediend,
ligt het niet voor de hand dat men kiest voor direct beroep. Dan zijn er immers
nieuwe feiten en argumenten die niet meegewogen zijn in het besluit. Zou het
bestuur dat wel doen en zou de rechter niet terugverwijzen, nogmaals, dan
is de uitkomst van zo'n procedure dat het besluit vernietigd wordt en de zaak
alsnog moet worden overgedaan. Daarvoor zal een bestuur niet kiezen in die
situatie. Dat moet u zien in de praktische operatie. Het bestuur zal instemmen
met direct beroep als zij de verwachting heeft dat het besluit zoals het er
ligt in beroep bevestigd zal worden. Idem dito zal in die situatie degene
die bezwaar indient akkoord gaan met direct beroep als hij de verwachting
heeft dat zijn argumenten steekhoudend zijn. Juist daarin en in het vereiste
van instemming van beide partijen ligt de waarborg dat het niet zal leiden
tot veel onnodige procedures maar juist gebruikt zal worden in die zaken waar
het tot een versnelling kan leiden. Voorts vraagt de heer Dölle om een voorbeeld van een categorie van
besluiten waarvoor nu al in een beleidsregel zou kunnen worden vastgelegd
dat in beginsel rechtstreeks beroep mogelijk is. Die voorbeelden zijn nog
niet te geven, anders dan de voorbeelden van een aantal wetvoorstellen waarin
een dergelijke procedure wordt voorgesteld in de wettelijke regeling zelf.
Ik verwacht niet dat er veelvuldig gebruik van gemaakt zal worden. Dat sluit
niet uit dat in de praktijk na verloop van tijd zal blijken dat het bij een
bepaalde categorie besluiten regelmatig wordt toegepast. In die situatie kan
eventueel een beleidsregel worden opgenomen. Ook dan moet men niet meteen
van de uitzondering regel gaan maken, want dan verliest men de situatie. Het
blijft maatwerk.Deze regeling biedt een experimentenregeling aan het bestuur om ermee
in te stemmen in die situaties die het bestuur ervoor geschikt acht. Ik heb
gewezen op het veel grotere gevaar dat op dit moment dreigt, namelijk dat
het in verschillende regelingen verschillend georganiseerd gaat worden. Dan
zijn wij veel verder van huis dan met deze regeling die het in het algemeen
mogelijk maakt. Als een bestuursorgaan wel een beleidsregel opstelt, zal daar
uiteraard naar verwezen kunnen worden in het besluit.De heer Holdijk vroeg mij nog naar de ervaringen met de mogelijkheid van
rechtstreeks beroep tegen beslissingen van de NMa. De regeling waarin die
voorziening is opgenomen, heeft nog geen kracht van wet. Wij hebben daarmee
dus nog geen ervaringen opgedaan. De enige ervaring die wij met rechtstreeks
beroep hebben, dateert van voor 1994. Toen bestond een dergelijke mogelijkheid
in het belastingrecht, waarvan toen spaarzaam gebruik werd gemaakt.De vraag van de heer Holdijk of het bestuursorgaan de mogelijkheid heeft
een prorogatieverzoek af te wijzen, ook als de zaak wel geschikt zou zijn,
beantwoord ik met "ja". Nogmaals, er is niet alleen toetsing van de vraag
"geschikt of niet geschikt". In dat geval zal ook het bestuursorgaan dat kunnen
herbeoordelen. Er is inderdaad sprake van een discretionaire bevoegdheid van
het bestuursorgaan. Er kan voor worden gekozen om in beginsel
geen instemming te verlenen met verzoeken om rechtstreeks beroep. De aanwezigheid
van een objectief criterium dat de zaak geschikt moet zijn voor rechtstreeks
beroep vormt alleen maar een waarborg dat het bestuursorgaan zorgvuldig omgaat
met de uitoefening van die discretionaire bevoegdheid, met name wanneer de
zaak kan worden terugverwezen door de rechter indien men van mening is dat
die nog niet geschikt is voor beoordeling door de rechter. Zelfs dat gebeurt
zonder criteriumDe heer Holdijk stelt dat het bestuur in de praktijk reden kan zien om
alleen bij tweepartijengeschillen in te stemmen met rechtstreeks beroep. Ik
denk ook dat het bij tweepartijengeschillen vaker zal voorkomen dan bij meerpartijengeschillen.
Maar ook bij meerpartijengeschillen is het niet ondenkbaar. Het komt weleens
voor dat bij het vooroverleg over een bouwvergunning ook buren zijn betrokken.
Het is mogelijk dat alle partijen besluiten het bestuur te verzoeken om hun
geschilpunt direct aan de rechter voor te leggen. Ik heb vele malen meegemaakt,
ook in het milieurecht, dat dit verstandiger zou zijn. Daarbij is niet gegarandeerd
dat met deze regeling het verstand zal zegevieren in die zaken. Nog vaak zal
een bezwaarschriftenprocedure worden gevolgd, als rechtstreeks beroep geen
uitkomst biedt.De heer Dölle werpt de problematiek op van de derdebelanghebbende
die geen bezwaar indient. Ook als het besluit geheel aan zijn oorspronkelijke
verzoek tegemoet komt en er geen reden is voor bezwaar, blijft hij voor de
rechter potentieel partij bij de zaak en kan hij opmerkingen maken. In die
zin verliest hij geen rechten, maar is het redelijk dat hij niet uitdrukkelijk
bij gebrek aan bezwaar zal moeten instemmen met de eventuele prorogatie. Dan
wordt zijn standpunt in wezen behartigd door het bestuursorgaan.Mevrouw Broekers vraagt zich af hoe dit verenigbaar is met het streven
van het kabinet om geschillen te voorkomen. De tegenspraak die zij signaleert
zie ik niet. Het proces van mediation wordt inderdaad ingegeven door de wens
om onnodige geschillen te voorkomen. Direct beroep, de prorogatie, berust
nu net op het gegeven en op de beoordeling van beide partijen dat het rechtsgeschil
onvermijdelijk is en dat de bezwaarschriftenprocedure er niets aan wijzigt.
In al die gevallen waarin de verwachting is dat de bezwaarschriftenprocedure
het geschil voor de rechter kan voorkomen, is het waarschijnlijk dat een van
de partijen niet zal instemmen met de prorogatie. De prorogatie is alleen
zinvol wanneer en gaat uit van de vooronderstelling dat er geschillen zijn
waarbij het geschil voor de rechter onvermijdelijk is. Dan is het niet zinvol
om de procedure te rekken met een bezwaarschriftenprocedure. Ik ben mij ervan
bewust dat wij in zekere zin een vooronderstelling doen over de toekomstige
praktijk. Als hier veelvuldig gebruik van wordt gemaakt en als dat niet leidt
tot terugwijzen door de rechter en niet tot andere oordelen door de rechter,
dan is dit wetsvoorstel een succesvolle operatie. Zou dit wetsvoorstel leiden
tot veelvuldig terugwijzen door de rechter of zou in prorogatie veelvuldig
het besluit vernietigd worden waardoor alsnog een besluit door het bestuur
moet worden genomen, dan zullen wij moeten bezien of dit een verstandig besluit
is geweest.Nogmaals, ik schat in dat de rechter met de terugwijsmogelijkheid die
situatie kan voorkomen. Door de balans van standpunten kan een situatie ontstaan
waarin de waarborgen zullen verzekeren dat de prorogatie niet leidt tot onnodig
beslag op de rechter, maar juist kan functioneren om het onnodig rekken van
procedures te voorkomen. Vandaar dat ik heb toegezegd om al na een jaar de
werking van de wet te evalueren. Dat is van belang in dezen. Inderdaad, wij
begeven ons hier tot op zekere hoogte op onbetreden terrein op basis van schattingen,
evaluaties en behoeften in andere procedures. Juist de behoefte in specifieke
gevallen rechtvaardigt een algemene regeling, ook als wij de verwachting hebben
dat het in het algemeen een uitzondering zal worden.De heer Witteveen (PvdA):Mevrouw de voorzitter. Ik dank de minister voor de beantwoording van de
vragen. Het stelsel van rechtsbescherming tegen bestuursbeslissingen dat wij
in Nederland gaandeweg ontwikkeld hebben, heeft de grote deugd dat het rechtvaardig
is en eenvoudig en goed uit te leggen. Je hebt altijd eerst een bezwaarschriftprocedure
en daarna pas toegang tot de rechter. Dat werkt in de praktijk ook buitengewoon
goed. De bezwaarschriftprocedure voldoet in alle opzichten aan de verwachtingen
die men ervan had toen zij werd ingevoerd. Het is een manier waarop conflicten
kunnen worden bijgelegd en het voorkomt dat massaal gebruik wordt gemaakt
van de gang naar de rechter, met alle nadelen van dien.Het is de vraag of het wel verstandig is om aan dat systeem te gaan tornen
met het risico dat het nieuwe systeem minder goed functioneert en veel lastiger
is uit te leggen aan alle betrokkenen. Die zorg bij mijn fractie is in het
geheel niet ingegeven door een verschil van mening over de doeleinden. Daar
zijn wij het helemaal over eens. Wij schatten de gebeurtenissen echter anders
in. Het feit dat de Raad van State zulke waarschuwende geluiden heeft laten
horen, heeft indruk op ons gemaakt.Ik heb de minister horen zeggen dat hij niet verwacht dat het in de praktijk
veel zal voorkomen dat rechters gaan terugverwijzen. Als dat wel zou gebeuren,
zou dat natuurlijk tijdverlies opleveren. Waar is die verwachting eigenlijk
op gebaseerd? Kunnen wij in de logica van de situatie van zo'n rechtstreeks
beroep redenen vinden om aan te nemen dat men dat toch niet zal gaan doen?
Zal het niet toch regelmatig voorkomen dat bestuur en burger met elkaar afspreken
om maar eens naar de rechter te gaan, omdat dat voor beide partijen tijdwinst
oplevert? De rechter moet dan constateren dat er nog allerlei onbenutte mogelijkheden
zijn die in de bezwaarschriftprocedure hadden kunnen worden bekeken. Daar
moet dan jurisprudentie over worden gevormd met commentaar door bestuursrechtsjuristen.
Op lange termijn zou dat weleens averechts kunnen werken. Daar maakte ik mij
zorgen over. Ik dacht dat er dan geen tussentijdse uitspraak zou kunnen worden
gedaan, want daar kennen wij geen voorziening voor in het bestuursprocesrecht.
Ik dacht veeleer aan de situatie dat bestuur en burger met elkaar afspreken
dat zij de kans nemen dat zo'n rechtstreeks beroep succes oplevert, terwijl
ze nog niet goed hebben bekeken of de bezwaarschriftprocedure
misschien geschikter zou zijn.De vragen van mijn fractie hadden ook betrekking op het vage begrip "geschiktheid".
De minister meent dat dit niet scherper te formuleren is en dat we beleidsregels
of regels uit de praktijk moeten afwachten om dat begrip duidelijker te krijgen.
Als dat het geval is, dan is het geen eenvoudig systeem meer. Dan zit je de
hele tijd met bestuurders en burgers met hun raadslieden die zich afvragen
of een besluit geschikt is voor rechtstreeks beroep, met het aantrekkelijke
perspectief van tijdwinst, of dat toch de bezwaarschriftprocedure moet worden
gevolgd. Uit een oogpunt van rechtszekerheid lijkt mij dat een riskante weg.
Vandaar dat mijn fractie de argumenten van mevrouw Broekers-Knol heel interessant
vond. Zij bracht een aantal thema's naar voren dat ik in het geheel niet onder
ogen had gezien. Ik denk met name haar suggestie om de vraag van de geschiktheid,
als burger en bestuur beide denken aan rechtstreeks beroep, voor te leggen
aan de bezwaarschriftencommissie. Als die commissie een en ander niet geschikt
vindt, dan zit je eigenlijk al aan het begin van de bezwaarfase. Dan heeft
dat in ieder geval niet tot tijdverlies geleid. Dit lijkt mij een aanpassing
van het systeem die misschien beter zou werken. Het risico van onzekerheid
en tijdverlies door een nodeloze rechtsgang bij het rechtstreekse beroep en
het niet benutten van het bezwaarschriftsysteem lijkt mij dan beter gewaarborgd.Ik vind dat er heel zware overwegingen moeten zijn, goed onderbouwd, om
een zo efficiënt, doelmatig en snel systeem als wij nu hebben te veranderen.
Het risico is aanwezig dat het daardoor minder snel en misschien minder goed
gaat werken.De heer Dölle (CDA):Voorzitter. Ik dank de minister voor de beantwoording. Op één
punt dat wij in eerste termijn naar voren hebben gebracht, heeft de minister
niet als zodanig gereageerd. De evaluatie komt echter snel. Ik neem aan dat
een aantal vraagstukken dat de PvdA naar voren heeft gebracht, daarin wordt
meegenomen. Ik sprak over de kans dat met name mensen die weinig idee hebben
van de rechtsgang, dus niet instituties of professionele organisaties, maar
mensen die kwaad zijn over een bepaald besluit, te snel doorschieten naar
de rechter en daarmee afzien van de mogelijkheden van vooral de doelmatigheidstoets,
die soms dicht in de buurt komt van mediation-achtige situaties. De minister
zal waarschijnlijk reageren met de stelling dat sprake is van een waarborg,
omdat het bestuursorgaan het er ook mee eens moet zijn. Als dat bestuursorgaan
het ermee eens is, terwijl de kwestie vervolgens wordt terugverwezen, moet
men griffierechten en dat soort dingen betalen. Die kwestie regelt zichzelf
volgens de minister. Dat zou kunnen, maar ik zou het op prijs stellen als
dat element in de evaluatie wordt onderzocht, op een manier die methodologisch
verantwoord is.Dan iets over de adviescommissie. Deze is in de schriftelijke voorbereiding
gesuggereerd. De minister zegt er nu iets anders over. Ik ben daar blij mee.
In de memorie van antwoord zegt hij dat het inschakelen door een bestuursorgaan
van bijvoorbeeld de voorzitter van een adviescommissie niet past. Nu stelt
de minister echter dat dit een mogelijkheid is, maar dat dit wordt overgelaten
aan het bestuursorgaan. Als ik dat goed heb begrepen, dan is dat een goede
ontwikkeling. Geen enkele situatie is hetzelfde, maar in de situaties die
ik ken, kan ik me goed voorstellen dat advisering, zeker in de aanvang, over
de vraag of iets geschikt is, niet wordt verricht door de mensen die later
bij het bestuursorgaan moeten adviseren over de uiteindelijke beslissing als
er is terugverwezen door de rechter, maar door mensen die er vanwege hun ervaring
verstand van hebben. Zij zien vrij snel, gelet op de standaardpraktijk in
een gemeente of provincie, wat er aan de hand is. Dat versnelt. Ik ben blij
dat de minister, als ik hem goed heb begrepen, deze verruiming ten opzichte
van wat in de memorie van antwoord staat, mogelijk acht. Dat is een belangrijk
punt.Voorzitter. Ik heb me in geval van de derde belanghebbende misschien niet
correct uitgedrukt. Het gaat om de derde belanghebbende die zich in eerste
instantie afzijdig houdt, ten gunste van wie het besluit is genomen, waarover
vervolgens een geding ontstaat tussen degene die het besluit heeft genomen
en een bezwaarde. De laatste twee besluiten vervolgens de instantie van de
bezwaarschriftenprocedure over te slaan en direct naar de rechter te gaan.
De derde belanghebbende is dan uiteraard ook gerechtigd om mee te doen. Het
zou wellicht mogelijk zijn geweest dat men in een bezwaarschriftenfase tot
een oplossing was gekomen, die had verhinderd dat het conflict was doorgaan.
Kortom, de begunstigde schikt in die fase hier en daar wat in. Ik geef onmiddellijk
toe dat dit niet het belangrijkste punt is. Ik wilde echter de bedoeling van
onze vraag nog even verduidelijken. Mijn fractie zal het voorstel steunen.De heer Holdijk (SGP):Mevrouw de voorzitter. Ik dank de minister voor zijn concrete, rechtstreekse
beantwoording van de vragen, die onze fracties in eerste termijn hebben voorgelegd.
Ik kan mij goeddeels in deze antwoorden vinden. Ik kom op een enkel aspect
terug.Er is bij de behandeling van het voorstel gebleken dat de waarde van de
bezwaarschriftenprocedure als zodanig in confesso is en dat daarover geen
verschil van mening tussen de regering en de Kamer bestaat.Het komt er bij dit wetsvoorstel op aan welke gedachten, voorstellingen
of misschien zelf vooronderstellingen men huldigt ten aanzien van de verwachte
effecten ervan. Om die reden hadden onze fracties, zoals in eerste instantie
gemeld, graag een wat breder experiment gezien. De minister zegt dat ik met
deze regeling bediend word, omdat zij een experimenteerpositie biedt. Dat
is waar, zeker in combinatie met de toezegging dat de regeling uiterlijk na
een jaar geëvalueerd zal worden. Dan kan duidelijk worden of de verwachtingen
die we nu ventileren, op de feiten berusten. Ik heb inderdaad gevraagd naar
ervaringen die met de NMa en de Mededingingswet waren opgedaan. Het antwoord
was heel duidelijk. De minister verwees nog even naar de ervaringen in het
belastingrecht. Deze gaven weinig aan over positieve of negatieve verwachtingen
rondom dit experiment. De minister zei dat hier zeldzaam gebruik van werd
gemaakt. Hieruit valt heel weinig af te leiden. Blijft in onze visie staan dat we aan een experiment beginnen. Er bestaan
verschillende verwachtingen over wat het effect daarvan zal zijn.De minister heeft gezegd dat deze regeling is bedoeld om te voorkomen
dat in de bestuurswetgeving verscheidenheid van procedures ontstaat. Ik heb
mij afgevraagd of het nou wel zo'n ramp is als op specifieke terreinen in
de bestuurlijke sector ervaring wordt opgedaan met prorogatie. Ik denk dat
wij daar alleen maar winst mee behalen voor een meer algemene regeling zoals
nu wordt voorgelegd.Onze fracties zijn niet vrij van de ambivalentie waarvan ik in eerste
instantie melding maakte, maar gegeven de korte experimenteerperiode willen
wij het voorstel een kans geven.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Voorzitter. Ik sluit aan bij de laatste woorden van de heer Holdijk. De
wet zal over een korte periode geëvalueerd worden, namelijk over een
jaar. Het is dus een experiment van een jaar en daarom zouden de fracties
van SGP en ChristenUnie maar in moeten stemmen met dit wetsvoorstel.Een dergelijke situatie is al eerder voorgekomen. In het aprilnummer van
Ars Aequi is een artikel verschenen van Rolf Ortlep. Hij schrijft het volgende."Uit de eerste evaluatie van de Algemene wet bestuursrecht in 1994-1996
kwam naar voren dat de bezwaarschriftprocedure in veel gevallen wel degelijk
een grote toegevoegde waarde heeft en bovendien noodzakelijk is om de omvang
van het beroep op de bestuursrechter binnen redelijke grenzen te houden. Echter,
dat deed niets af aan het feit dat de commissie Evaluatie Algemene wet bestuursrecht
aanleiding zag om een beperkte uitbreiding van de uitzondering op de bezwaarschriftprocedure
te heroverwegen. Uiteindelijk werden zes varianten bedacht. Na lang gesteggel
bleek de mogelijkheid om met instemming van partijen de bezwaarschriftprocedure
over te slaan, de voorkeur te genieten.""Na lang gesteggel". Na twee jaar is de Algemene wet bestuursrecht, na
het in werking treden van de wet in 1994, geëvalueerd. Nu zouden wij
dit wetsvoorstel moeten aannemen, een experimentenregeling moeten treffen
en over een jaar moeten evalueren. Misschien komen wij dan tot de conclusie
dat het toch niet werkt of alleen in een enkel heel uitzonderlijk geval.Ik wil even terugkomen op het belang van de bezwaarschriftprocedure en
het belang van de Algemene wet bestuursrecht. Het belang van de AWB is dat
zij rechtsbescherming biedt aan de burger tegen besluiten van een bestuursorgaan.
De bezwaarschriftprocedure in de AWB is een buitengewoon effectieve methode
voor de burger, die niet alles weet, die niet alles goed kan motiveren en
die ook niet precies weet hoe de regeltjes in elkaar zitten als hij bezwaar
wil maken tegen een besluit van een bestuursorgaan. De mogelijkheden om de
gronden nog aan te vullen, om met de overschrijding van de termijn rekening
te houden of om te corrigeren als de handtekening niet klopt, zijn er om de
burger een maximale rechtsbescherming te bieden. Ik heb de minister, die ik
overigens hartelijk dank voor zijn beantwoording, horen zeggen dat de mogelijkheid
van rechtstreeks beroep moet bestaan als partijen het erover eens zijn dat
het alleen maar een juridisch probleem is. Dat is immers efficiënt en
snel. Dan kan men opschieten en dan hoeft men niet eindeloos lang in procedures
te blijven steken. Daar hoort de minister mij niet over piepen. Ik ben het
met hem eens dat dit nuttig is, maar de minister gaat daarbij wel uit van
gelijkwaardige partijen die precies weten waar het over gaat en die precies
doorhebben wat de problemen zijn. Dan hebben wij het niet over de burger die
bezwaar maakt tegen een besluit van een bestuursorgaan omdat hij daar niet
tevreden of gelukkig mee is en die niet weet hoe de zaak precies juridisch
moet worden aangepakt. De gevallen waarvan de minister uitgaat doen zich dus
inderdaad in een uitzonderlijk klein aantal gevallen voor. Moet deze mogelijkheid
dan via de AWB worden geregeld of kan dat ook met de bestaande bezwaarschriftprocedure?
Als het zo duidelijk is dat beide partijen ervan overtuigd dat het alleen
een rechtsvraag betreft, dat alle andere zaken dus niet aan de orde zijn en
dat je dus het beste meteen naar de bestuursrechter kunt stappen, is het tussenstapje
van de bezwaarfase toch geen enkel probleem? Dat is dan toch heel snel afgehandeld?
Om het heel eenvoudig te zeggen: dat is dan toch een eitje? Daar hebben wij
toch geen problemen mee? Daar hoeven wij toch niet eindeloos over te doen?Bezwaar maken moet de burger meestal binnen zes weken doen; dat is de
gebruikelijke termijn die er voor staat. Dat het vervolgens langer duurt voordat
de bezwaarfase is afgerond, ligt niet zozeer aan degene die bezwaar maakt,
want die heeft maar zes weken de tijd om bezwaar te maken, maar aan het bestuursorgaan.
Als wij tempo willen hebben, kijk ik dan ook naar het bestuursorgaan.De antwoorden van de minister hebben de VVD-fractie er niet van overtuigd
dat dit wetsvoorstel op dit moment op deze wijze zou moeten worden aangenomen.De vergadering wordt enkele minuten geschorst.Minister Donner:Mevrouw de voorzitter. Omdat de heer Witteveen bij het begin van mijn
betoog niet aanwezig was, benadruk ik dat het belang van de bezwaarschriftenprocedure
ons niet verdeeld houdt. Daar gaat het dus niet over. De eerdere evaluatie
in 1996 heeft dat bevestigd, maar tegelijkertijd is er geconstateerd dat het
blindelings vasthouden aan de bezwaarschriftenprocedure in een aantal gevallen
tot overbodige procedures en tot een overbodige lengte leidt. Daar is de zaak
mee begonnen. In de praktijk is echter te zien dat de onvrede met de lengte
van de bezwaarschriftenprocedure iedere keer de wetgever in verleiding brengt
om die procedure af te schaffen of de procedure facultatief te maken. Op dit
moment liggen bij de Eerste Kamer drie wetten voor, de Gaswet, de Elektriciteitswet
en de Mededingingswet, waarbij op het punt van de bezwaarschriftenprocedure
wijzigingen worden voorgesteld met een voor bestuur dan wel partijen nadelige
positie. Het risico dat de zaak aan de rechter wordt voorgelegd is bovendien
groter dan in de voorgestelde procedure. In die gevallen kan de betrokkene
immers rechtstreeks naar de rechter. Het bestuur kan eventueel achteraf zeggen het toch als bezwaar te willen behandelen als men het proces
heeft verloren. In het andere geval kan zelfs dat niet.Bij de zorgen over het belang van de bezwaarschriftenprocedure stel ik
vast dat de wetgever op een aantal terreinen zonder meer aanstuurt op het
beperken van de bezwaarschriftenprocedure. Dat klopt. Dat is bevestigd door
de evaluatie. De heer Holdijk vindt het helemaal niet bezwaarlijk om verschillen
te creëren. Als wij die eenmaal hebben gecreëerd, zal het echter
zeer moeilijk zijn om ervan af te komen. Iedere sector zal zijn eigen voordelen
willen veiligstellen. Binnen de kortste keren zullen wij dan weer de situatie
zien waaruit de Algemene wet bestuursrecht is geboren, namelijk die van onduidelijkheid
voor mensen over de procedure waarin zij zich bevinden. Dit is de achtergrond.
Het gaat om de reële behoefte, met de erkenning dat er sprake is van
een uitzondering.De heer Witteveen (PvdA):De regering is toch medeverantwoordelijk voor het scenario dat opdoemt
van drie wetten waarin de bezwaarschriftprocedure wordt afgeschaft?Minister Donner:In de loop van de tijd zijn deze wetten in discussie met de Tweede Kamer
ontstaan. Daarom is ook in ieder van die wetten voorzien dat bij aanvaarding
van het huidige wetsvoorstel de procedure in de plaats treedt van de procedure
die in die wetten wordt voorzien. Aanvaarding van dit wetsvoorstel heeft dus
harmoniserende werking. Als het wetsvoorstel niet wordt aanvaard, moet de
Kamer besluiten om de drie wetsvoorstellen te verwerpen vanwege dit aspect
dan wel de toenemende verscheidenheid te aanvaarden. Er is door de regering
juist door de amendering en de roep om het systeem te veranderen voorzien
in deze regeling.De heer Witteveen vraagt waarom er geen beoordeling komt van de adviescommissie,
of de voorzitter van die commissie, of de zaak geschikt is voor doorverwijzing.
In antwoord op de vraag van de heer Dölle heb ik aangegeven dat het wetsvoorstel
dat op zichzelf niet uitsluit. Als wij dat wettelijk voorschrijven, voeren
wij in wezen een tweede rechterlijke instantie in, namelijk de voorzitter
van de bezwaarschriftencommissie. Het criterium is dan de geschiktheid. De
bezwaarschriftenprocedure wordt dan bovendien zodanig gewijzigd dat het geen
besluit van het bestuur is of de zaak geschikt is. Dat is immers aan de voorzitter
van de adviescommissie. Wij zijn dan inderdaad een omslachtig systeem aan
het creëren. Ik ben het eens met de nadruk op het belang van eenvoud
en de verdedigbaarheid van het huidige systeem. Daarom wordt ook de meest
eenvoudige structuur geïntroduceerd voor afwijking, namelijk als alle
partijen het ermee eens zijn en de rechter geen aanleiding ziet tot terugverwijzing.
Mocht uit de praktijk blijken dat er veelvuldig terugverwezen wordt of dat
het bestuur in gevallen van direct beroep veelvuldig in het ongelijk gezet
wordt, dan realiseer ik mij ten volle dat je dan bij de evaluatie moet constateren
dat er niet aan de verwachtingen is voldaan. Dat moet je overwegen of je terug
moet komen op het besluit. In tegenstelling tot wat mevrouw Broekers zegt,
kan de procedure niet nu al versneld worden als men het daarover eens is.
Ook als de vragen eenvoudig zijn, zal de bezwaarschriftenprocedure haar gang
moeten gaan met het horen van partijen, het bezien van de geschriften en met
de conclusie dat er alleen een rechtsvraag is. Dat betekent dat wij de burger
tot een bureaucratische procedure veroordelen om de eenvoud te handhaven.
Er wordt gezegd dat je altijd het risico loopt dat de burger niet precies
weet wat zijn belang is. Een ding weet de Nederlandse burger in ieder geval,
namelijk dat de gratis toegang tot de bezwaarschriftenprocedure aantrekkelijker
is dan de gang naar de rechter waar griffierechten voor moeten worden betaald.
Dat zal bepalen of de burger ja zegt. Als hij niet de kans heeft om in een
bezwaarschriftenprocedure alsnog zijn gelijk te krijgen, is het vrij onwaarschijnlijk
dat de Nederlandse burger het risico bij de rechter neemt, tegen betaling
van het griffierecht. Als wij in het belang van de eenvoud vasthouden aan
dit systeem terwijl bij evaluatie na evaluatie is gebleken dat het wenselijk
is om maatwerk mogelijk te maken, dan wordt de vrees bepalend. Op dit punt
is nu eenmaal keer op keer gebleken, ook uit de besluitvorming in de Tweede
Kamer, dat het wenselijk is om een stap te nemen. De Tweede Kamer heeft dus
al in drie wetten een regeling aanvaard naast deze regeling, die eveneens
aanvaard is door de Tweede Kamer.Ten slotte vroeg mij de heer Dölle naar de derde belanghebbende die
door de prorogatie niet de mogelijkheid had om eventueel te kunnen functioneren
in het kader van de bezwaarschriftenprocedure. Hij gaf zelf ook al aan dat
dit in wezen een marginale situatie is. Die situatie zal zich voor de rechter
even hard voordoen. Het is vaak voorgekomen dat ook de rechter op een gegeven
moment moet constateren dat je bezwaren in wezen zou kunnen oplossen, maar
alleen bij de gratie van het feit dat de zekerheid er is van de beslissing
die de rechter kan nemen. Juist die zekerheid biedt in mediationachtige situaties
een oplossing. In het algemeen, zo is mijn mening, is er geen reden voor de
derde belanghebbende, die volledig tot zijn recht is gekomen in het besluit,
om te verwachten dat hij er minder uitkomt.Ik herhaal dan ook dat het, juist vanwege het feit dat er nu al verschillende
procedures voorliggen, verkieslijk is om dit wetsontwerp te aanvaarden. Anders
bestaat er alleen maar de mogelijkheid om de wetten te verwerpen dan wel verdergaande
procedures te aanvaarden, die nu al zijn voorgesteld. Inderdaad moet strikt
worden vastgehouden aan de evaluatie na één jaar, waarbij wordt
nagegaan of de veronderstellingen juist zijn. Die stap zullen wij dus moeten
nemen.Dit is geen bevlieging van vandaag of gisteren, maar al sinds 1994 en
opnieuw in 1998 is dit keer op keer tot uitdrukking gekomen. Het wordt dus
tijd om de eerste stap te zetten. Het zou jammer zijn, als wij op dat punt
nu verder van huis raakten door het aanvaarden van een verscheidenheid aan
procedures.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik constateer dat de fracties van de VVD en de PvdA stemming over dit
wetsvoorstel wensen. Mitsdien zal over twee weken worden gestemd over dit
wetsvoorstel. Volgende week is er namelijk geen vergadering in verband met
4 mei.De vergadering wordt van 18.40 uur tot 19.15 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20032004-1352-1358.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl