Debat over de Staat van de Europese Unie (31202)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2007-2008, pag. 2983-3008

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

15-02-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

nr. 38, pagina 2983-3008

19-12-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 31202Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van het debat over de Staat van de Europese Unie (31202)Pagina 3008-3039
Presentie en opening (woensdag 19 december 2007)Pagina 2983-2983
Regeling van werkzaamheden (woensdag 19 december 2007)Pagina 3008-3008
Debat over de Staat van de Europese Unie (31202)Pagina 2983-3008
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 19 december 2007)Pagina 3039-3039

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 158 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is het debat over de Staat van de
Europese Unie (31202).De voorzitter:Ik heet in het bijzonder welkom de Nederlandse leden van het Europees
Parlement, en natuurlijk ook de bewindslieden. De Kamer heeft vorige week
ingestemd met een wijziging van het Reglement van Orde, waarin is bepaald
dat in Nederland gekozen leden van het Europees Parlement kunnen worden uitgenodigd
om inlichtingen te verstrekken en daartoe deel te nemen aan de beraadslaging
over het aan de orde gestelde onderwerp. De Kamer heeft vorige week bepaald
dat de Nederlandse leden van het Europees Parlement vijf minuten spreektijd
krijgen in eerste termijn. De sprekersvolgorde wordt gehanteerd aan de hand
van de grootte van de fracties. Ik wijs erop dat op grond van artikel 57 de
leden van het Europees Parlement kunnen interrumperen. Deze interrupties dienen
wel het karakter te hebben van het vragen om nadere inlichtingen.Het woord is aan de heer Ormel van de CDA-fractie.De heer Ormel (CDA):Voorzitter. Binnen een week na de ondertekening van het wijzigingsverdrag
in Lissabon debatteren wij met de regering over de Staat van de Unie. Het
gaat in dit debat over de hoofdlijnen van het Nederlandse Europabeleid voor
het komende jaar, maar het gaat ook over de vraag waar de Unie staat voor
de burger. De CDA-fractie staat voor een eurorealistische koers: niet terugtrekken
achter de Hollandse Waterlinie, maar ook geen hypereurofiel gejubel. Eurorealisme
wil zeggen dat Europa niet de Haarlemmerolie is tegen alle kwalen, maar wel
dat wij dankzij Europa een bloeiende economie hebben en ons vrij kunnen bewegen –
van Cork tot Bialystok en van Kiruna tot Iráklion, om eens geen hoofdsteden
te noemen. Wij kunnen CO2-reductie bereiken, terroristen en boeven
gezamenlijk aanpakken en ongewenste immigratie tegengaan. Het betekent ook
dat wij ertoe doen in een geglobaliseerde wereld met grote machtsblokken.Het gevoel van veel burgers is echter, dat Europa ver weg ligt en dat
wij te weinig invloed hebben. Dit moeten wij ons aantrekken en ook daarover
behoren wij te debatteren naar aanleiding van de Staat van de Unie. Het kabinet
geeft aan, te werken aan een structureel betere informatievoorziening over
Europese samenwerking. De plannen zijn op zichzelf genomen
goed, maar niet het ei van Columbus, zoals het kabinet zelf ook zegt. De CDA-fractie
is van mening dat de Europese dimensie van grensoverschrijdende problematiek
nadrukkelijk als zodanig moet worden benoemd, waarbij zowel de positieve als
de negatieve aspecten worden betrokken. Verder is een Europese Unie gewoon
een democratie. Dat betekent dat wij nu eenmaal niet alles kunnen binnenhalen
wat wij nationaal willen. Sterker nog, nationaal zijn wij het zelden met elkaar
eens.De Kamer moet dicht op onderwerpen met een Europese dimensie zitten en
politieke debatten voeren over concrete keuzes op het moment dat wij daarop
nog invloed kunnen uitoefenen. Politiseren, daar gaat het om. Wij kunnen politieke
punten die wij belangrijk vinden, op de Europese agenda zien te krijgen, via
de Raden en via onze collega's in het Europees Parlement – die vandaag
in ons midden zijn – in plaats van de rol van de Kamer louter te zien
als een soort remsysteem. Voorlichting is nodig, maar die bereikt lang niet
iedereen. De CDA-fractie is van mening dat er meer moet worden gedaan dan
voorlichting op scholen, discussierondes en roadshows. Houd Europa praktisch
en dicht bij de burger. Laat ik u een praktisch voorstel doen. Als ik in mijn
portemonnee kijk – en dat doet iedere burger – dan zie ik enigszins
fletse bankbiljetten, maar er staat wel Europa op. Dat weten wij eigenlijk
nauwelijks. Waarom drukken wij niet net zoals bij het muntgeld een nationaal
aspect, bijvoorbeeld een tulp, op de ene kant, en op de andere kant een duidelijke
kaart van de Europese Unie waarop je goed kunt zien waar Nederland ligt? Waarom
doen wij dat niet? Ik heb hier een voorbeeld. Een tulp op de voorkant en Nederland
op de achterkant. Het is maar een praktisch voorstel, maar het zou er wel
voor zorgen dat de burger dagelijks aan Europa denkt en dat wij een fleuriger
betaalmiddel krijgen. Kan de regering zich hiervoor inzetten?De heer Pechtold (D66):Dit schept veel verwachtingen bij de Turken, waar de tulp, zoals u ongetwijfeld
weet, in de 17de eeuw vandaan kwam, net zoals de bisschop van Myra, onze sinterklaas.
Dus de Turken zullen overspoeld worden met warme gevoelens voor dit voorstel
van de CDA-fractie.U noemde daarvoor twee dingen die mij intrigeren. U had het over de democratie
van Europa – u zei Europa is een democratie – en u zei vervolgens
dat wij hier zaken moeten politiseren. Het laatste ben ik met u eens, maar
bij het eerste plaats ik vraagtekens. Hebben wij nu voldoende democratie in
Europa? Lukt het ons om hier zaken te politiseren? Wij zitten hier netjes
met onze dubbele afvaardigingen, maar hebt u het idee dat dit er echt toe
bijdraagt? Of moeten wij vervallen in voorstellen zoals dat van andere bankbiljetten?De heer Ormel (CDA):Democratie heeft vele gezichten. Wij zijn een voorstander van de representatieve
democratie. Wij vinden dat wij hier in de Kamer de Nederlandse burger vertegenwoordigen.
Wij vinden dat in het Europees Parlement de Europese burger is vertegenwoordigd.
Sterker nog, door de verdragswijziging die verleden week is ondertekend en
die wij komend jaar kunnen ratificeren, is het zelfs mogelijk om ook direct
democratische vormen in Europa van toepassing te laten zijn. Dat moet zeker
voor u een bron van grote vreugde zijn.De heer Pechtold (D66):Ja, prachtig, maar ik zou van de CDA-fractie behalve mooie voorstellen
over bankbiljetten zo graag horen dat ik ze meekrijg om dat politiseren ook
mogelijk te maken. Ik zou er met de CDA-fractie voor willen pleiten dat wij,
als wij een algemeen overleg over de RAZEB hebben, de stukken niet pas 24
uur van tevoren krijgen, waardoor wij nauwelijks meer politiek kunnen maken.
De minister begint te zuchten. Het was gisteravond voor ons beiden laat, maar
ik heb nog alle energie en ik hou deze minister graag op tempo.Waar het mij om gaat – en daarover zou ik vandaag graag een voorstel
willen doen samen met u – is dat wij zaken beter kunnen agenderen als
wij de stukken eerder krijgen. Dan kunnen wij daar nog eens overleg over plegen
en samen met onze collega's in Europa optrekken. Ik voel mij vaak onmachtig
als het Europa aangaat. Ik vind het prachtig als u de bankbiljetten wilt veranderen,
maar met name op het punt van de democratie en van het politiseren is zo veel
mogelijk, laten wij daar eens wat aan doen! Daar hoor ik graag uw reactie
op.De heer Ormel (CDA):Ons voorstel om bijvoorbeeld een tulp op de bankbiljetten te zetten, is
maar een voorbeeld. Zo heb ik het ook genoemd. In tegenstelling tot dat voorstel
vind ik uw voorstel helemaal niet nieuw. Dat is iets waar wij al heel lang
voor pleiten. Dat is wat wij keer op keer in de overleggen over RAZEB zeggen
als wij weer een keer te laat de geannoteerde agenda krijgen. Daar vragen
wij de regering om, keer op keer, en de regering belooft keer op keer beterschap.
Tegelijkertijd moet ik zeggen dat wij bijvoorbeeld het Nederlandse verslag
van de Europese top pas gisterochtend hebben gekregen, terwijl wij gistermiddag
een debat daarover hadden. Toch hadden u en ik daarvoor al toegang tot de
raadsconclusies. Sterker nog, wij krijgen de raadsconclusies van het kabinet
in het Engels, terwijl ik de conclusies dit weekend al in het Nederlands heb
kunnen lezen op de website van Europa. Ik kan mij dus wel degelijk voorbereiden
op zo'n debat. Het feit dat de regering wat traag is, is aan de regering,
maar wij kunnen wel directer, via de raadsconclusies, met de regering in debat
gaan.Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):Voorzitter. De heer Ormel begint zijn betoog met een stevige inleiding
over de vraag waar Europa over zou moeten gaan. Dat is goed. Ik vraag mij
echter af waar het idee van de bankbiljetten vandaan komt. Is dat nou echt
iets waar Nederland op zit te wachten? Wij hebben in het voorjaar hoorzittingen
gehad in Nederland. Daar zijn wij bij betrokken geweest en wij hebben mensen
gehoord in het land. Ik heb niemand horen vragen om een tulp op een bankbiljet,
maar mensen zeiden wel: wij willen een Europa dat ergens over gaat en dat
grensoverschrijdende vraagstukken aanpakt. Is zo'n bankbiljet dan niet een
heel erg mager antwoord aan de burger?De heer Ormel (CDA):Mevrouw Wiegman, blaast u het toch niet op tot proporties die het niet
heeft. Het is een idee. De regering heeft gezegd dat wij er van alles aan
moeten doen om Europa dichter bij de burger te brengen. Een van de ideeën
die ik aandraag – het is maar een klein ideetje – is om op het
geld, waar burgers dagelijks mee te maken hebben en dat dagelijks door hun
handen gaat, de kaart van de Europese Unie te zetten. Dan kunnen
wij daarop bijvoorbeeld Nederland zien of de Akropolis en de kaart van Griekenland.
Als wij op ons patatje met wachten en naar dat bankbiljet kijken, denken wij:
hé, dat is mooi. Dan gaat het spelenderwijs. Ik doe het zo al met muntgeld,
niet iedere keer, maar ik doe het wel. Daarom lijkt mij het bankbiljet daar
een goede aanvulling voor. Het is maar een voorbeeld, meer als casuïstiek
van de vele dingen die wij met zijn allen kunnen doen om Europa dichter bij
de burger te brengen.Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):Ik wil het absoluut niet opblazen, maar gewoon een punt aanstippen. Afgelopen
voorjaar bleek wel dat een burger niet zit te wachten op dit soort symbolen.
De burger zit te wachten op inhoud. Zij wil weten waar Europa over gaat en
wat Europa voor haar betekent. Dat bereik je niet met een plaatje van Europa
op een bankbiljet.De heer Ormel (CDA):Daarover ben ik het met u eens; dat bereik je door en het een en het ander
te doen. Ik ben bovendien nog maar aan het begin van mijn betoog, al heb ik
al gezegd dat wij moeten politiseren. Wij moeten niet alleen maar op de rem
staan als het Europa betreft, maar ideeën aandragen. Wij moeten hier
politieke debatten voeren. Wij moeten zeggen: dit vinden wij een belangrijk
punt; regering, breng dat over. Dit hebben wij bij de top van verleden week
ook gedaan. De CDA-fractie heeft nadrukkelijk aandacht gevraagd voor het maritiem
beleid en voor Afghanistan.De voorzitter:Mijnheer Ormel, ik ga u even onderbreken. Ik heb vanochtend namelijk een
betoog gehouden over het instrument van interrupties. Dat zijn hier traditioneel
korte, puntige vragen waarop korte, puntige antwoorden dienen te volgen. Om
nu het maritiem bij bankbiljetten te betrekken, gaat vrij ver.De heer Ormel (CDA):Dat is belangrijk, voorzitter.De voorzitter:Ik geef het woord aan de heer De Roon en verzoek nogmaals om korte, puntige
interrupties.De heer De Roon (PVV):Ik vind het heel leuk dat de heer Ormel een rode tulp uit zijn portemonnee
trekt. Het idee op zichzelf vind ik ook heel erg leuk. Ik had natuurlijk veel
liever gezien dat u Nederland in staat had gesteld om in het Europees concert
ook de rode kaart te trekken. Mijn concrete vraag aan de heer Ormel is hoe
de burger volgens hem het gevoel kan krijgen dat hij meer betrokken is bij
Europa, dat hij meer invloed heeft op wat er in Europa gebeurt dankzij zijn
voorstel voor het bankbiljet. Hoe werkt dat concreet uit op het gevoel van
de burger dat hij meer wordt betrokken bij Europa en er meer zeggenschap over
krijgt?De heer Ormel (CDA):Daar ging de vorige interruptie al over, zoals de heer De Roon had gehoord
als hij had geluisterd. Het belangrijkst is dat wij politiseren. In plaats
van ons alleen maar achter de Hollandse Waterlinie terug te trekken en onze
kop in het veen te steken, zegt mijn fractie: nee, wij hebben belangrijke
ideeën. Nederland past een plaats in de Europese voorhoede. Zo kunnen
wij bijvoorbeeld bereiken en hebben wij al bereikt dat onze minister-president
samen met de minister-president van Groot-Brittannië het voortouw neemt
in klimaatverbetering in Europa. Dat is gewoon de Europese praktijk. Wij kunnen
meer doen dan alleen iets voor Nederland.De heer De Roon (PVV):Ik constateer dat het antwoord is dat het effect van het door de heer
Ormel voorgestelde bankbiljet op het gevoel van de burger dat hij meer invloed
op Europa heeft en erbij wordt betrokken, nul is in het opzicht waarover ik
sprak.De heer Ormel (CDA):Nee, mijnheer De Roon, ik wil het nog wel een keer voor u herhalen, maar
ik denk dat de voorzitter dan ingrijpt, dus dat zal ik niet doen.De voorzitter:Dat hebt u goed begrepen.De heer Ormel (CDA):Ik wil u wel zeggen dat met wat u doet – alleen maar op de rem staan
en u alleen maar terug te trekken als ware Nederland een eiland – niet
bereikt dat de Nederlandse burger meer welvaart kent, meer vrije tijd heeft
en vrij kan reizen. U bereikt ook niet dat de waarden die de Europese Unie
verwoordt en waar u en ik dagelijks van genieten, namelijk dat wij vrijheid
van meningsuiting hebben en dat mannen en vrouwen gelijk zijn, niet alleen
achter de Hollandse Waterlinie gelden, maar in de gehele Europese Unie.Binnen de Europese Unie is sprake van vrij verkeer van personen waardoor
Nederlanders zich elders kunnen vestigen en burgers van andere lidstaten dat
in Nederland kunnen doen. De culturele diversiteit van de Europese Unie is
enorm. De CDA-fractie is van mening dat aan burgerschap niet louter rechten
kunnen worden ontleend, maar dat daar ook plichten aan vastzitten. Bovendien
kunnen rechten van bijvoorbeeld kinderen op een goede opvoeding leiden tot
plichten voor ouders om de wereld te begrijpen waarin hun kinderen het moeten
maken. Mijn collega Van Toorenburg vroeg bij de begroting van WWI en bij de
minister voor Jeugd en Gezin al aandacht voor het recht van kinderen om goed
opgevoed te worden. Voor de CDA-fractie heeft inburgering van ouders van opgroeiende
kinderen deze kabinetsperiode simpelweg prioriteit, dus ook inburgering van
EU-ouders. Dit aandachtspunt wil het CDA op de EU-agenda. Wij vinden dat eenieder
die voor langere tijd in een andere lidstaat woont, zich in de taal van die
lidstaat moet kunnen uitdrukken en het besef dient te hebben van de cultuur
en specifieke gewoonten van het land waar hij of zij woont en waar de kinderen
naar school gaan. Wij pleiten voor een inburgeringscursus voor EU-burgers
die langer dan twee jaar in een andere lidstaat wonen. Nu krijgt iedere EU-burger
op een gegeven moment lokaal kiesrecht. Wij pleiten ervoor om bij het slagen
voor deze inburgeringscursus direct lokaal kiesrecht aan die EU-burger te
geven. Wij vragen de regering om zich in Europees verband hier nadrukkelijk
voor in te zetten.De grenzen van de Europese Unie zijn een belangrijk punt van zorg voor
veel Nederlanders. De CDA-fractie vindt dit een zeer belangrijk thema, waar
wij in partijverband op veel plaatsen actief over debatteren. Naar onze mening
is er ook op dit belangrijke punt zeer veel bereikt door het Verdrag van Lissabon.
Dankzij dit verdrag is er geen sprake van statelijke aspecten van de Unie.
De Europese Unie is een samenwerkingsverband van soevereine staten, waarvan
de burgers tevens burgers van de Unie zijn; jongeren hebben
ons vanmorgen nog deze prachtige definitie aangereikt.De grens van Nederland is onze soevereine grens. De westgrens van Ierland
of de oostgrens van Letland is tegelijkertijd de grens van het samenwerkingsverband "Europese
Unie". Het Europees nabuurschapsbeleid moet een belangrijk hulpmiddel
zijn om ongewenste en illegale migrantenstromen te voorkomen. Het afschuwelijke
lijden van velen, dobberend op wrakke bootjes, moet voorkomen worden. Het
is een gezamenlijke plicht van de Europese Unie en de nabuurstaten om deze
humanitaire ramp te stoppen. De CDA-fractie vraagt de regering om deze aspecten
prominent naar voren te brengen. Graag krijg ik een toezegging op dat punt.De heer Pechtold (D66):Als iemand zijn rijbewijs niet haalt, kunnen wij hem van de weg houden.
Die regel hebben wij afgesproken. Ik begrijp dat de heer Ormel vindt dat als
iemand de inburgeringscursus met succes doorlopen heeft, hij het lokale stemrecht
moet krijgen. Maar is het omgekeerde volgens de CDA-fractie ook gerechtigd,
namelijk dat als iemand het niet haalt, hij dat stemrecht niet krijgt? Hoe
wil het CDA dat internationaalrechtelijk regelen?De heer Ormel (CDA):Internationaalrechtelijk geldt dat uiteindelijk iedere burger van de Europese
Unie recht heeft op lokaal stemrecht. Daar staat alleen geen tijd bij. Nederland
heeft dat ingevuld na vijf jaar, Italië na drie jaar. Wij pleiten ervoor
om zodra een burger slaagt voor de inburgeringstoets, hem direct het lokale
stemrecht te geven. Een burger kan besluiten om geen inburgeringstoets te
doen, bijvoorbeeld een pensionado die in Malaga woont. Die burger krijgt internationaalrechtelijk
na de maximale termijn het Europese stemrecht.De heer Pechtold (D66):Het lijkt een sympathiek voorstel, maar de keerzijde van de medaille is
allesbehalve sympathiek en dat wil ik met het CDA toch even boven water krijgen,
want dat zou betekenen dat er twee termijnen zijn waarop mensen mogen stemmen,
afhankelijk van hun vermeende interesse in hun leefomgeving. Dat kan ik niet
helemaal doorgronden. Is de heer Ormel bereid om die negatieve keerzijde –
want hij probeert het als positief te brengen – onder ogen te zien?
Als die negatieve keerzijde tot grote bezwaren leidt, is hij dan bereid het
voorstel te laten varen?De heer Ormel (CDA):Het laatste niet. Ik vraag de regering om het voorstel nader uit te werken
en het in Europees verband aan de orde te brengen. Wij moeten de problemen
waar wij voor staan onder ogen zien. Dankzij het vrije verkeer van personen,
wat een groot goed is, vestigen grote aantallen Europese burgers zich in andere
lidstaten. Ik vind dat bij burgerschap niet alleen rechten, maar ook plichten
horen. Als ik mij in Slovenië zou vestigen, vind ik het noodzakelijk
dat ik mij daar op een gegeven moment ook kan uitdrukken. Als mijn kinderen
daar naar school gaan, vind ik dat ik met de leraar moet kunnen spreken. Om
dat te bewerkstelligen, stellen wij een inburgeringstoets voor. Als beloning
voor het behalen daarvan vinden wij dat dan direct het lokaal stemrecht zou
moeten worden verleend.De heer Ten Broeke (VVD):Op zichzelf is het mij sympathiek dat u zegt dat arbeidsmigratie binnen
de EU leidt tot inburgeringsproblemen. Ook de VVD-fractie heeft eerder gezegd
dat wij het eigenlijk wel goed zouden vinden als ook op dat vlak inburgering
mogelijk zou zijn. Telkens als wij dat voorstelden, stuitten wij onder andere
op onbegrip bij uw fractie omdat dit internationaalrechtelijk niet mogelijk
zou zijn. Ik neem aan dat u iets hebt gevonden of onderzocht waardoor u nu
van mening bent dat dit wel kan.De heer Ormel (CDA):Internationaalrechtelijk is niet een soort mantra dat wij niets kunnen
doen. Juist door de wijziging van het Verdrag van Lissabon zijn wij een volwaardige
partner van de Europese Unie. Wij zijn een van de lidstaten. Net zo goed als
wij hier nationaal een wetsvoorstel of een wetswijziging kunnen indienen,
kunnen wij dat in Europa ook. Wij moeten Europa niet zien als iets wat boven
onze macht is en waaraan wij niets kunnen doen. Daaraan kunnen wij wel degelijk
iets doen. Wij hoeven niet alleen maar oranje en gele kaarten te gebruiken
om te remmen. Wij moeten politiseren, zeg ik met u. Dit is een voorbeeld.
Ik wil in de Eurorealistische koers van het CDA praktische punten naar voren
brengen in het kader van de Staat van de Unie, waarbij ik absoluut niet zeg
dat ik hiermee de waarheid in pacht heb. De Europese Unie is zo veelomvattend.
Maar die zaken die ertoe doen voor onze kiezers breng ik nadrukkelijk naar
voren omdat ik vind dat wij die veel beter in Europees verband kunnen regelen
dan ons alleen maar achter de waterlinie te verschuilen.De heer Ten Broeke (VVD):Ik ben ook niet voor een waterlinie, maar ik ben heel gelukkig met uw
uitspraken. Ik zou bijna zeggen: legt u het ook eens uit aan de heer Van Geel,
die als het gaat om inburgering en integratie kennelijk niet begrijpt dat
je daarvoor wel degelijk internationale verdragen, ook Europees-rechtelijke
verdragen, zou moeten kunnen opzeggen. Wij zijn al heel lang die mening toegedaan.
Ik zie uw voorstellen dan ook met vertrouwen tegemoet.De heer Ormel (CDA):Ik hoef niets uit te leggen aan mijn fractievoorzitter. Ik moet wel aan
u uitleggen dat wij natuurlijk wel realistisch moeten zijn. Met heel grote
slagen de illusie wekken dat het wel even volgend jaar geregeld zal zijn is
geen reële politiek. Dan krijg je het lid op de neus, maar je kunt er
wel degelijk aan werken. Dat is wat ik voorstel.De heer De Roon (PVV):Ik kan mij niet goed voorstellen dat de heer Ormel van mening is dat een
afgelegde inburgeringstoets gelijkwaardig is aan vijf jaar in de Nederlandse
samenleving wonen. Zou het niet een kwestie van en, en moeten zijn voor het
verkrijgen van het lokale kiesrecht?De heer Ormel (CDA):Dat vind ik niet. Als je dat doet, beperk je echt het vrije verkeer van
personen binnen de Europese Unie. De CDA-fractie is voorstander van het vrije
verkeer van goederen en personen binnen de Europese Unie. Wij willen wel een
beloning geven aan die mensen die zich actief integreren in de lokale samenleving
waarin zij van plan zijn zich te vestigen of waarin zij zich kortgeleden hebben
gevestigd. Dat is het lokale stemrecht. Dat zie ik dus als beloning.De heer De Roon (PVV):Het beperken van het vrije verkeer van personen door die
en-en-eis te stellen zie ik toch echt niet. Die burgers uit andere EU-landen
komen echt niet hier naartoe met het vooropgezette doel om hier het kiesrecht
uit te oefenen. Zij komen met andere doelen. Dus u moet mij toch nog eens
uitleggen hoe dat nu beperkend werkt op het vrije verkeer van personen.De heer Ormel (CDA):Het werkt helemaal niet beperkend op het vrije verkeer van personen. Dat
is ook allerminst de bedoeling. Ik ben voorstander van het vrije verkeer van
personen binnen de Europese Unie, maar als dat er is, heb je als burger van
de Unie ook de plicht om je aan te passen aan de lokale cultuur, aan de taal
van dat gebied van de Europese Unie waarin je je vestigt. Als u naar Slovenië
verhuist, wat ik jammer zou vinden voor het debat hier, zou ik u aanraden
om Sloveens te gaan spreken.De heer Blom (PvdA):Het is toch helemaal niet zo ingewikkeld? Wanneer je naar een ander land
verhuist als Europees ingezetene en wanneer je ergens vijf jaar woont, kun
je je toch gewoon laten naturaliseren? Dan heb je toch het kiesrecht? Of wilt
u de situatie van een soort lokaal kiesrecht in het ene land en een soort
landelijk kiesrecht in het andere land? Dat lijkt mij zeer wonderlijk.De heer Ormel (CDA):Toch is dit nu het geval, mijnheer Blom. Je kunt je uiteraard laten naturaliseren,
maar je kunt als EU-burger ook besluiten om Nederlands staatsburger te blijven
en te gaan wonen in Florence of Bialystok. Als ik een huis zou hebben in Bialystok,
zou ik het prettig vinden om mee te kunnen praten over de lokale problematiek
aldaar. Om dit zo snel mogelijk te bereiken, zal ik Pools moeten leren en
zal ik moeten weten hoe de PvdA in Polen is georganiseerd.De heer Blom (PvdA):Ik heb geen idee hoe de PvdA in Bialystok is georganiseerd. Ik denk dat
zij dat niet is. Je kunt volgens mij echter niet in twee landen kiesrecht
hebben. Of je bent Nederlands staatsburger en hebt in Nederland kiesrecht,
of je bent staatsburger van een ander land, waar men andere dingen doet. In
zo'n geval heb je in dat andere land kiesrecht. Het kan in dit verband niet
van tweeën een zijn.De heer Ormel (CDA):Maar mijnheer Blom, als ik een betrokken Nederlander ben en zeer geïnteresseerd
ben in de Nederlandse nationale politiek, wil ik wel degelijk mijn nationale
kiesrecht kunnen uitoefenen, ook al woon ik in Bialystok. Tegelijkertijd wil
ik ook mee kunnen praten over de boom die in Bialystok op de stoep voor mijn
huis staat. Daarvoor heb ik het lokale kiesrecht in Bialystok nodig. Om in
Nederland op het CDA te kunnen stemmen, heb ik daarnaast mijn Nederlanderschap
nodig.Turkije, Macedonië en Kroatië hebben de status van kandidaat-lid.
Dit betekent dat deze landen kunnen toetreden als zij voldoen aan de Kopenhagen-criteria
en als de absorptiecapaciteit van de EU dit toelaat. Volgens de CDA-fractie
is dat op dit moment echter absoluut niet aan de orde. Wij constateren stagnatie
van het hervormingsproces in Kroatië en nog geen begin van implementatie
van de Kopenhagen-criteria in Macedonië. In Turkije wordt weliswaar voortgang
geboekt op sommige dossiers, maar er is sprake van grote stagnatie ten aanzien
van zeer belangrijke en noodzakelijke aanpassingen zoals bij de vrijheid van
godsdienst en het toelaten van schepen en vliegtuigen uit Cyprus.Verder zijn er nog landen waarvan de EU vindt dat hun toekomst in de Europese
Unie ligt. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Servië, Albanië, Montenegro
en Bosnië-Herzegovina. De CDA-fractie deelt de mening van de regering
en de Europese Unie dat de toekomst van deze landen in de Europese Unie ligt,
maar dat Kopenhagen-criteria strikt gehanteerd dienen te worden. Wij zijn
dan ook zeer verheugd dat er in het nieuwe verdrag naar deze criteria wordt
verwezen. De realiteit gebiedt dan te zeggen dat een volwaardig lidmaatschap
voor sommige van deze landen zeer ver weg ligt. Helpt het om decennialang
kandidaat-lid te zijn en het maar niet te worden?De CDA-fractie is van mening dat er een groep landen is waarvan de verre
toekomst in de EU ligt. Deze groep onderscheidt zich volgens ons van landen
die goede buren zijn, maar niet op het continent Europa liggen. Wij zien een
wezenlijk onderscheid tussen bijvoorbeeld Egypte en Albanië vanwege de
geografische ligging. De CDA-fractie vindt dat landen die vanwege hun geografische
ligging mogelijk EU-lid kunnen worden maar die nog zeer ver verwijderd zijn
van een kandidaat-lidmaatschapstatus, een partenariaat moet worden aangeboden.
Ook kan dit worden aangeboden als zulke landen in goed overleg besluiten dat
een andere samenwerkingsvorm dan het kandidaat-lidmaatschap wenselijker is.
Het partenariaat is geen voorportaal voor een lidmaatschap, maar een unieke
en op maat gesneden samenwerkingsvorm tussen de EU en een soevereine, zich
in het werelddeel Europa bevindende staat. Het biedt een waarnemerschap, maar
geen stemrecht, in de democratische organen van de Europese Unie. Het partenariaat
biedt ook een unieke kans aan staten om zich op te werken naar de EU-standaard.
Het zou voor een stagnerend kandidaat-lid, of zelfs voor een uittredend lid –
ook dat maakt het nieuwe verdrag mogelijk – een te verkiezen alternatief
kunnen zijn. Het partenariaat is geen rigide structuur en kan voor bijvoorbeeld
Montenegro tot andere afspraken leiden dan voor IJsland. Het partenariaat
biedt de desbetreffende staat nadrukkelijk voordelen en kan ook worden aangeboden
als de absorptiecapaciteit van de EU verdere uitbreiding op een bepaald moment
onwenselijk maakt. Wij verzoeken de regering om het partenariaat nader uit
te werken dan zij in de Staat van de Unie heeft gedaan en hierover met een
notitie te komen.Het is een Nederlands belang om nadrukkelijk mee te praten en te denken
over de vele uitdagingen die niet exclusief op óns land afkomen. De
CDA-fractie wenst een rol van Nederland in de Europese voorhoede. Dat betekent:
actief en constructief meedoen. Op die wijze verdedigen wij de Nederlandse
belangen beter dan door net te doen alsof wij terug kunnen naar het tijdperk
van de botersmokkelaars. Een rol in de Europese voorhoede vraagt veel van
regering en parlement. Mouwen opstropen en aan de slag, dat zal de eurorealistische
koers van het CDA zijn.De heer Wiersma (EP/PvdA):De heer Ormel hield een uitgebreid betoog over het partenariaat. Daar
wordt ook in het Europees Parlement veel over gediscussieerd. De collega's
in de EVP-fractie, en met name de Duitse collega's in die fractie, zien het
partenariaat als een alternatief voor het lidmaatschap van
de Europese Unie van Turkije. Zij vinden eigenlijk dat de onderhandelingen
die nu worden gevoerd, niet mogen uitmonden in een lidmaatschap, maar moeten
uitmonden in een partenariaat. Bedoelt de heer Ormel dat ook?De heer Ormel (CDA):Dat bedoel ik niet. Ik bedoel dat Turkije weliswaar kandidaat-lid is en
wij in onderhandeling zijn met Turkije, maar dat de realiteit ons gebiedt
te zeggen dat Turkije nog ver af is van het voldoen aan alle Kopenhagen-criteria.
Er kan in de verre toekomst een moment zijn dat gezamenlijk de conclusie wordt
getrokken dat de Kopenhagen-criteria niet worden gehaald, of dat Turkije een
punt bereikt dat het zegt: wij kunnen niet voldoen aan de Kopenhagen-criteria.
Wat dan? Ik vraag mij af of een eeuwigdurend kandidaat-lidmaatschap dan wel
zo'n fijne status is. Als alternatief voor die mogelijke situatie zou ik mij
kunnen voorstellen dat een partenariaat een goed alternatief is.De heer Meijer (EP/SP):Voorzitter. De heer Ormel heeft een opmerking gemaakt over kandidaat-lid
Kroatië. Op dit ogenblik wordt ervan uitgegaan dat die onderhandelingen
voorspoedig lopen en dat ze hooguit stuk kunnen lopen op de weigering van
alle partijen in Kroatië om de gesubsidieerde scheepsbouw te sluiten.
De verwachting is dat daar de komende jaren een beslissing over zal worden
genomen. Betekent dit een aankondiging dat het CDA zich in de Kamer gaat verzetten
tegen het komende lidmaatschap van Kroatië?De heer Ormel (CDA):Dat betekent het absoluut niet. Zodra Kroatië voldoet aan álle
Kopenhagen-criteria, vinden wij dat Kroatië als volwaardig lid zou moeten
kunnen toetreden tot de Europese Unie. Alleen constateren wij wel dat er wat
stagnatie is. Met de Kamer zijn wij verleden jaar op delegatiereis naar Kroatië
geweest, en wij volgen de ontwikkelingen daar op de voet. Wij vinden dat het
voortgangsproces wat traag verloopt. Wij nodigen Kroatië uit om met gezwinde
spoed actie te ondernemen, want de CDA-fractie verwelkomt Kroatië als
lid als het voldoet aan alle Kopenhagen-criteria.Mevrouw Martens (EP/CDA):Voorzitter, geachte leden van het kabinet, geachte leden van de Tweede
Kamer. Dit is voor mij een bijzonder moment. Het is voor het eerst dat ik
in de Tweede Kamer spreek. Het is goed dat Europarlementariërs in de
gelegenheid worden gesteld deel te nemen aan dit debat. Contacten tussen het
Nederlandse en Europees Parlement zijn voor beide parlementen van groot belang
voor adequate anticipatie op en controle van het Europese beleid. In het CDA
hebben wij sinds enkele jaren de traditie dat leden van de CDA-delegatie en
de CDA-fractie wekelijks elkaars vergaderingen bezoeken. Het is goed dat ook
op institutioneel niveau de contacten worden versterkt. De liaison-functionaris
speelt daarin een belangrijke rol.Afgelopen weekeinde is het Verdrag van Lissabon ondertekend. Wij weten
allemaal dat een nieuw verdrag hard nodig was om te voldoen aan de vraag van
burgers om de Europese Unie transparanter, efficiënter en slagvaardiger
te maken en om op meer terreinen te kunnen samenwerken. Het is goed dat in
het verdrag ook nog eens nadrukkelijk de waarden van de Europese Unie zijn
vastgelegd, zoals solidariteit, vrijheid, rechtvaardigheid en menselijke waardigheid.
Zij worden als voorwaarden genoemd voor toetreding en als doelen waaraan de
Unie moet werken. Mijn felicitaties aan het kabinet voor het behaalde resultaat.
Het is nu tijd om ons te concentreren op de inhoud.Er zijn veel onderwerpen die de aandacht verdienen. In mijn bijdrage wil
ik graag op twee punten nader ingaan. In de eerste plaats wil ik iets zeggen
over Europa als kans voor economische groei. De Europese samenwerking heeft
ons geen windeieren gelegd. Onze welvaart is enorm toegenomen, dankzij onder
andere de open grenzen en de Europese middelen. Wij hebben een sterke positie
in de wereldeconomie. Die moeten wij behouden, ook in de veranderende wereldeconomie
waar nieuwe spelers als China en India razendsnel terrein winnen. Daarom moeten
wij doen waar wij goed in zijn: kwaliteit, innovatie en ondernemerschap. Bij
de nieuwe Europese financiële perspectieven zullen wij alert moeten zijn.
Zeker waar het gaat om onderzoek en technologie en de daardoor te creëren
werkgelegenheid voor het midden- en kleinbedrijf liggen er kansen voor Nederland.
Onze CDA-delegatie zet zich juist daarvoor hard in.Dan iets over communicatie. Terecht pleit het kabinet voor meer communicatie
over Europa. Dat is buitengewoon belangrijk. De onbekendheid van en met Europa
is helaas nog steeds te groot. Maar ik ben ook hoopvol. In de laatste drie
jaar hebben meer dan een miljoen mensen het Europees Parlement bezocht. Een
voorzichtige schatting laat zien dat per jaar 30.000 tot 40.000 Nederlanders
bij ons op bezoek komen. De impact van deze bezoeken is groot. Europa gaat
voor hen leven. Wekelijks krijgen wij enthousiaste reacties en mails van mensen
met vragen en opmerkingen. De kritiek dat Europa geen propagandamachine mag
zijn, heb ik gehoord, maar dat betekent niet dat je niets aan communicatie
zou moeten doen. Integendeel, je moet mensen willen bereiken, juist in al
hun verscheidenheid. Dat lukt niet met slechts één communicatiemiddel.
Wij hebben en de roadshow en brochures en websites en lessenpakketten nodig.
Inderdaad, laat vooral mensen, organisaties en bedrijven aan het woord die
veel in Europa werken en met Europese regelgeving te maken hebben.Het kabinet wil zich inzetten om Europa een prominentere plaats te geven
in het onderwijs. Meer aandacht is goed, maar het is wel zaak dat Europa in
het goede perspectief wordt geplaatst. Europa wordt nu nog te vaak behandeld
als een internationale organisatie, zoals de VN of de NATO, maar dat is onjuist.
De Europese Unie is de vierde binnenlandse bestuurslaag, naast gemeenten,
provincies en het Rijk. Europa is geen buitenland, maar binnenland.De heer Ten Broeke (VVD):Voorzitter. Ik wil mevrouw Martens confronteren met het voorstel dat haar
collega Ormel zojuist deed om een bankbiljet van twee zijden te voorzien,
een Europese kant en een nationale kant. Daar kun je dan straks een patatje
mee afrekenen. Met de koopkrachtontwikkeling die dit kabinet veroorzaakt,
zul je daar binnenkort waarschijnlijk inderdaad bankbiljetten voor nodig hebben.
Mevrouw Martens zit in dezelfde fractie in het Europees Parlement als de heer
Sarkozy, althans de mensen die namens hem in het Europees Parlement zitten.
Het gaat mij niet zozeer om de nationale kant van een bankbiljet,
maar wil mevrouw Martens er in ieder geval voor zorgen dat de heer Sarkozy
op het hart wordt gedrukt dat er geen nationale kant aan de Europese Monetaire
Unie komt, dat er geen nationale invloed mag komen bij de Europese Centrale
Bank en ook geen protectionisme in Europa?Mevrouw Martens (EP/CDA):Daarover zijn wij het eens. De Europese munt is een munt met Europese
regels. Wij zijn van mening dat die kwestie niet politiek moet worden gestuurd,
maar financieel.Onlangs was de premier in Brussel waar hij de Nederlanders in Brussel
toesprak. Het werd alom gewaardeerd dat hij dat deed, staande voor de Nederlandse
en de Europese vlag. In 2004, het jaar van het Nederlandse EU-voorzitterschap,
heb ik alle gemeenten en provincies opgeroepen om de Europese vlag uit te
hangen. Veel gemeenten en provincies hebben daar toen gehoor aan gegeven.
In de Staat van de Europese Unie stelt het kabinet voor dat ministeries op
de Europadag, 9 mei, de Europese vlag uithangen. Ik hoop van harte dat
dit een aanstekend effect heeft voor gemeenten, provincies en andere overheidsgebouwen.Ik kom aan het eind van mijn betoog. Ik moet denken aan de woorden van
Paul Henri Spaak: "Sommige landen beseffen dat zij klein zijn, andere
nog niet, maar uiteindelijk kan geen enkel land het alleen." Hij zei
dat in de jaren vijftig. Als dat toen al het geval was, hoeveel te meer is
het dat nu dan? Wij kunnen niet zonder Europese samenwerking, maar uitgangspunt
moet blijven: wat wij beter samen kunnen doen, moeten wij samen doen en wat
beter op nationaal niveau kan, moet vooral bij de lidstaten blijven.De heer Blom (PvdA):Mevrouw de voorzitter. Het afgelopen donderdag in Lissabon getekende hervormingsverdrag
staat centraal bij deze Staat van de Unie. Niet alleen omdat het vanaf 2009
de basis zal vormen van een uitgebreid Europa, maar ook omdat de totstandkoming
van het verdrag de discussie over Europa de afgelopen jaren heeft bepaald.
Bij eerdere debatten heb ik al aangegeven dat voor de PvdA zo veel als mogelijk
recht is gedaan aan het Nederlandse nee. Gisteren heb ik al aangegeven dat
de PvdA tevreden is over het hervormingsverdrag dat er nu ligt.Daarmee is echter de kous voor de Partij van de Arbeid nog niet af. Dan
heb ik het niet over het feit dat wij eerst nog zorgvuldig in deze Kamer het
ratificatieproces zullen moeten doorlopen; dat is natuurlijk het geval. Voor
de Partij van de Arbeid is het echter nog veel belangrijker dat wij de weg
naar boven willen doorzetten. Want ja, de afstand tussen de politiek en de
kiezer is nog steeds veel te groot als het gaat om Europa. Politici die denken
dat dit valt op te lossen met het volgende referendum hebben een gebrek aan
oplossend vermogen. De vertrouwenskloof is het gevolg van decennialang achterstallig
onderhoud. Herstel is een kwestie van de lange adem, het hervormingsverdrag
biedt voldoende aanknopingspunten om die slag aan te gaan. Het is tijd dat
wij als volksvertegenwoordigers op basis daarvan met oplossingen komen om
de kloof te dichten in plaats van te beschrijven hoe wijd die wel niet is.
Ik geloof toch dat dit het minste is wat wij hier van elkaar kunnen vragen. Voor de Partij van de Arbeid loopt de weg omhoog langs de route van het
versterken van de legitimiteit van de EU. Daarvoor zijn grofweg twee zaken
van het grootste belang. Ten eerste moet de kiezer het vertrouwen krijgen
dat de EU zich beperkt tot de zaken waar Europese samenwerking een bewezen
meerwaarde heeft. Ten tweede moet Europa op de terreinen waar dat het geval
is, beter gaan presteren. Ik zal deze beide lijnen waarlangs het herstel dient
te verlopen zo verder uitwerken.Voordat ik dat doe echter het volgende. Wij, als politici, kunnen dit
soort debatten over Europa alleen voeren op basis van een eerlijke analyse
van de huidige situatie. Voor mij is het zonneklaar dat het hervormingsverdrag
de laatste spijker in de doodskist is van de Europese federale gedachte. Daarmee
komt in feite een eind aan een ziekbed dat is begonnen met die Wende in 1989.
Met de val van de Berlijnse Muur werd onherroepelijk ook de eerste dominosteen
van het uitbreidingsproces omver geduwd. Vervolgens is het karakter van de
EU onmiskenbaar en onomkeerbaar veranderd. Met iedere stap in het uitbreidingsproces
is het ideaal van een steeds hechtere Unie verder uit het zicht geraakt. Het
is opmerkelijk dat dit besef maar bij weinig politici is doorgedrongen. Nu
begrijpen wij natuurlijk ook wel dat het tegengeluid een stuk beter groeit
en bloeit op de bodem van federale doemscenario's, maar mensen mogen toch
ook van hun volksvertegenwoordigers verwachten dat zij een heldere analyse
van de historische ontwikkeling kunnen maken. Wouter Bos heeft die analyse
in 2004 al gemaakt en die wijst maar in één richting: het is
goodbye, vaarwel, auf Wiedersehen, adieu Europese superstaat.Voorzitter, later wij op basis van die analyse als nationale politici
nu eens eindelijk de volle verantwoordelijkheid nemen voor het Europese project.
Laten wij ons niet richten op de onderbuik, maar vooral op het verstand en
het hart. Laten wij niet alleen maar zeggen wat wij niet willen, maar vooral
wat wij wel willen. Om een solide bodem te leggen waarop het vertrouwen in
de EU weer kan groeien, is het allereerst van belang dat er een heldere bevoegdheidsverdeling
tussen de EU en de lidstaten komt. Misschien nog belangrijker is dat nationale
volksvertegenwoordigers die verantwoordelijkheid nemen om op te treden als
de hoeders van die strikte verdeling. Door deze rol actief in te vullen kunnen
nationale parlementariërs Brusselse voorstellen naar de prullenbak verwijzen.
Daarvoor hebben wij geen waakhond in Brussel nodig, maar een bulldog in de
Den Haag. Alleen als deze rol met verve wordt vervuld, kunnen Nederlanders
weer grip krijgen op Europa. Alleen op die manier is het mogelijk om de legitimiteit
van de EU te vergroten. De Kamer moet een werkwijze ontwikkelen die het mogelijk
maakt om als het ware bovenop de Brusselse wetgeving te zitten. Wat dat betreft
biedt het hervormingsverdrag een grote kans: als 14 van de 27 nationale parlementen
van mening zijn dat de EU zich onterecht met iets bemoeit, trekken zij een
oranje kaart. Zodoende krijgen de nationale volksvertegenwoordigers voor het
eerst in de geschiedenis van Europa in een vroeg stadium iets te zeggen over
de wenselijkheid van de Europese regelgeving. Die voorzet dient echter nog
wel te worden ingekopt. Mijn fractie en die van de VVD willen daarom dat die
procedure verder wordt opgetuigd en stellen voor dat nationale parlementen
hun macht bundelen. Dat is mogelijk als zes maal per jaar twee
vertegenwoordigers van elk parlement bijeenkomen om gezamenlijk vast te stellen
of het nodig is om gele of oranje kaarten uit te delen. De plaats van die
ontmoeting is Straatsburg. Door die werkwijze te volgen, slaan wij twee vliegen
in één klap: wij gebruiken Straatsburg voor andere doeleinden
en maken daarmee een eind aan de maandelijkse kostenverslindende verhuizing
van het Europees Parlement van Brussel naar Straatsburg.Nederland waar het kan en de EU waar het moet, maar dan wel goed. Problemen
die te maken hebben met klimaatverandering, energievoorziening en migratie
zijn niet gediend bij een halfhartige aanpak. Hetzelfde geldt voor terrorisme
en georganiseerde criminaliteit.De heer Ten Broeke (VVD):Vanzelfsprekend ondersteun ik het betoog van de heer Blom. Wij hebben
een en ander immers samen uitgedokterd. De heer Blom zou echter nog meer indruk
maken als hij deze regering, waaraan hij steun geeft, opriep om het punt van
Straatsburg in te brengen in de Europese Raad.De heer Blom (PvdA):Ik ben het volledig met de heer Ten Broeke eens en verwacht dat hij aan
dat punt ook in zijn bijdrage aandacht besteedt. Ik kan mij voorstellen dat
wij Straatsburg tot centrum maken van de oude nationale democratieën.
Dan zouden wij Brussel vervolgens tot het centrum kunnen maken van alles wat
met Europa te maken heeft. Ik doel dan op de Europese Top, de Raad van Ministers
enzovoorts. Het zou dan voor iedereen duidelijk zijn en het was niet meer
nodig om voortdurend te verhuizen.De voorzitter:Ik verzoek de leden om kort te interrumperen en te antwoorden. De premier
is immers slechts tot 19.00 uur beschikbaar.De heer Ormel (CDA):Er zitten wat haken en ogen aan het voorstel van de heer Blom. Ziet de
heer Blom niet dat wij allemaal van mening zijn dat Straatsburg in de Europese
realiteit moet worden afgeschaft? Liever vandaag dan morgen. De lidstaat Frankrijk
wil dat echter absoluut niet.Belangrijker is dat de heer Blom een soort senaat voorstelt. Is dat naar
zijn oordeel inderdaad wenselijk? Dat lijkt mij namelijk niet de bedoeling.De heer Blom (PvdA):Tijdens het debat over het Europese hervormingsverdrag hebben diverse
fracties gezegd dat zij gelukkig zijn met het feit dat de nationale parlementen
een grotere bevoegdheid krijgen. Daarbij moet het echter niet blijven. Als
27 landen twaalf weken de tijd hebben om Europese regelgeving te accepteren
en te implementeren, is het belangrijk om binnen die termijn iets te doen.
Een halfjaar geleden hebben wij gezegd dat de nationale parlementen sterker
zijn geworden. Als wij dus geen actie ondernemen, hebben wij iedereen voor
de gek gehouden. Het is het een of het ander.De heer Blokland (EP/ChristenUnie-SGP):Welke argumenten draagt de heer Blom aan om president Sarkozy ervan te
overtuigen dat Frankrijk zijn vetorecht ten aanzien van de wijziging van het
verdrag wat Straatsburg betreft moet laten vallen?De heer Blom (PvdA):Met een goed plan. Het goede plan is om Straatsburg een nieuwe functie
te geven, één van de belangrijkste functies in de Europese Unie.
Het moet namelijk het centrum worden van de nationale parlementen waar een
Europese Top gehouden kan worden, waar de Europese Raad kan vergaderen. Daarmee
geven wij aardig wat wisselgeld en zijn wij meteen van het probleem van de
verhuizing verlost. De fracties van de VVD en de PvdA vinden dit een tamelijk
briljant plan. Maar nu de rest nog.Degenen die voortdurend aan de Europese noodrem hangen, leven in een waanwereld.
Zij gaan ervan uit dat wij dit soort problemen wel met wat losse afspraken
tussen verschillende lidstaten of op basis van besluitvorming met unanimiteit
kunnen oplossen. Gelukkig breekt het hervormingsverdrag op een aantal terreinen
met de unanimiteitsregel. Het Nederlandse belang is namelijk niet gediend
bij stroperige of verlammende besluitvorming. Ik geef een concreet voorbeeld.
Iedereen is het erover eens dat wij ons energiegebruik moeten terugdringen.
Eén van de middelen daarvoor is het snel zuiniger maken van auto's.
Maar als Roemenië, waar auto's worden geproduceerd, maar één
vinger opsteekt, gebeurt er weer geen bal. Daar gaat ons milieu; daar passen
wij dus voor. Niet alleen gaat het hier om een flagrante ontkenning van de
omvang van de problemen waarmee wij kampen, maar ook om een afnemende Europese
slagkracht van 27 en straks eventueel nog meer.Toch zijn wij er daarmee nog niet. Ik denk dat weinig mensen twijfelen
aan het nut en de noodzaak van Europese milieuregels. Toch wordt de legitimiteit
van Europa ondergraven doordat er vaak een probleem is met de uitvoerbaarheid
van de regels. De Europese regels krijgen vaak een extra Nederlandse dimensie
omdat zij in onze, op sommige terreinen ingewikkelde regelgeving moeten worden
ingepast. Het is geen nieuws dat veel lokale en provinciale overheden problemen
hebben met de implementatie van deze regelgeving. Laten wij dit serieus nemen.
Niet meer het argument "het moet van Brussel" of vage toezeggingen
die betere regelgeving beloven. Laten wij eens kiezen voor een offensieve
aanpak. Ik stel voor dat wij een meldpunt voor klachten oprichten. Dan alleen
krijgen wij inzicht in de problemen. Misschien blijkt dat die klachten wel
meevallen en dat Europese regels wel degelijk positief uitpakken. Maar wanneer
dat niet het geval is, kunnen wij op basis van een inventarisatie en een analyse
van die klachten de onderlinge problemen in kaart brengen. Daarna kunnen wij
serieus werk maken van het oplossen van de knelpunten.Tot slot, Europa is er niet alleen voor de politiek, maar juist voor de
burgers. Een mooi initiatief dat de Europese samenwerking bereikbaar wil maken
voor alle niveaus in de samenleving, is het Huis van Europa. Wij vragen de
staatssecretaris of hij bereid is, de landelijke organisatie gedurende een
periode van bijvoorbeeld vijf jaar financieel te ondersteunen in het kader
van de communicatie over Europa en Nederland. Daarnaast vragen wij hem of
hij bereid is, een aantal andere landen uit te nodigen om dit concept gedurende
een aantal jaren uit te proberen.Voorzitter. Ik sluit af. Het hervormingsverdrag is geen wondermiddel,
maar het geeft op al deze punten wel de juiste richting aan. Het vindt de
juiste balans tussen heldere bevoegdheidsverdeling en een grotere Europese slagkracht. Nederlandse politici moeten maar eens ophouden met het
gepluk aan hun voetbalbroekje langs de zijlijn. Het wordt tijd dat zij zich
weer volop met de wedstrijd gaan bemoeien.De heer Wiersma (EP/PvdA):Voorzitter. Ook ik wil namens mijn fractie waardering uitspreken voor
de uitbreiding van onze rechten in dit debat. Ik hoop dat wij daar vandaag
op een goede en gepaste wijze gebruik van zullen kunnen maken.Afgelopen donderdag heeft de Nederlandse regering in Lissabon haar handtekening
gezet onder het hervormingsverdrag. Het was de afsluiting van een roerige
periode. Nederland zat na het "nee" natuurlijk in een lastige positie.
Maar Europa zat ook in een lastige positie. Terwijl Nederland met zichzelf
in debat ging, keken andere landen met enige verwondering toe. Wat waren eigenlijk
onze bezwaren en hoe wilden wij dan verder? Onze Europese partners zijn bereid
geweest, een stap in onze richting te zetten en een nieuw compromis te sluiten;
een compromis waarmee Europa verder kan en dat tegemoetkomt aan de Nederlandse
zorgen. Wij konden ons nu concentreren op de inhoud. Nederland kan in Europa
een rol spelen, maar zal natuurlijk de nodige compromisbereidheid moeten tonen.
Nederlandse burgers verwachten veel van Europese samenwerking. Het gisteren
gepubliceerde rapport van Eurobarometer, de driemaandelijkse opiniepeiling
van de Europese Unie, heeft als opvallend resultaat dat Nederland na Luxemburg
het hoogst scoort als het gaat om de vraag of lidmaatschap van de Europese
Unie een goede zaak is. Dit is heel positief na jaren debat over de zorgen
die Nederlanders hebben over de Europese samenwerking. Maar natuurlijk, uiteindelijk
gaat het om het resultaat van wat wij in Europa gezamenlijk – nationale
lidstaten, Europees Parlement en andere instellingen – ondernemen. De
Staat van de Unie geeft een mooi overzicht van de activiteiten voor het komende
jaar, maar wij zouden ons niet alleen moeten laten leiden door de agenda van
het Sloveense voorzitterschap. Een voorbeeld: over twee dagen sluiten lidstaten
zich aan bij Schengen, open grenzen. Dat is een historische stap. De mogelijkheid
om vrij te reizen in Europa is voor de inwoners van de nieuwe lidstaten een
van de belangrijkste en meest tastbare voordelen van hun EU-lidmaatschap.
In feite is dit een mooi kerstcadeau van de EU aan die landen.Door het vrij verkeer binnen Europa ontstaan ook problemen. Vorige maand
liep de spanning tussen Italië en Roemenië hoog op. De Italiaanse
autoriteiten dreigden als een reactie op een brute moord de Roma het land
uit te zetten. Dat gaat ons te ver, maar er zijn wel degelijk legitieme zorgen
over de migratie binnen de Europese Unie. In Nederland is er discussie ontstaan
over de instroom van Polen en de wethouders van de grote steden hebben al
aan de bel getrokken.Hoe kunnen wij een aanpak vinden die werkt zonder dat er een keten van
defensieve reacties in Europa ontstaat? Wat kunnen wij doen aan de bron? De
Europese Unie trekt veel geld uit om het niveau van de nieuwe lidstaten op
te krikken. Hoe sneller de inkomensverschillen binnen het uitgebreide Europa
verminderen, hoe minder problemen er zullen ontstaan door arbeidsmigratie.
Wat de Roma betreft, velen van hen verlaten hun land van herkomst omdat er
te weinig voor hen wordt gedaan. In het licht van de recente uitspraak van
de Europese Raad is het de vraag hoe Nederland kan bijdragen aan de verbetering
van hun situatie.Veel landen zijn jaloers op het Nederlandse sociale stelsel, want dit
is helaas niet overal even goed geregeld. Is de Nederlandse regering van plan
om de onderhandelingen in Brussel over bijvoorbeeld de werktijdenrichtlijn,
pensioenen en de rechten voor uitzendwerkers te bevorderen? Wordt het geen
tijd om de werknemersrechten op Europees niveau te versterken? Ik verwijs
als voorbeeld naar de afslanking van Airbus.Hoe zit het met onze openbare dienstverlening? Nederland heeft geijverd
voor de erkenning van publieke diensten in het hervormingsverdrag. Met succes,
maar daarmee is de kous niet af. Voor kwalitatief goede sociale woningbouw,
zorg en onderwijs zijn juist Europese afspraken nodig. Ik ga ervan uit dat
Nederland hierin een voortrekkersrol zal spelen. Ik hoor graag de voornemens
van het kabinet op dit vlak.Over diensten gesproken, de Europese Commissie komt vandaag of kort na
de kerstvakantie met een voorstel voor de liberalisering van de gezondheidsdiensten.
Als dit "Bolkestein door de achterdeur" is, kan het niet op onze
steun rekenen. Wij wensen geen herhaling van het debat over de dienstenrichtlijn.
Dit zou ook slecht uitkomen in een jaar waarin de ratificatie van het Verdrag
van Lissabon voorrang zou moeten hebben.De heer Ten Broeke (VVD):Wij willen die dienstenrichtlijn juist via de voordeur. Hoe kwalificeert
de heer Wiersma de recente uitspraak van het Europese Hof in de Laval-zaak?
Die heeft betrekking op diensten die werden aangeboden in Zweden. De vakbonden
zijn daar dwars voor gaan liggen, met als gevolg dat een onderneming zijn
deuren heeft moeten sluiten.De heer Wiersma (EP/PvdA):Ik heb al gezegd dat wij bij de verdere uitwerking van voorstellen met
betrekking tot diensten op het niveau van de Europese Unie en de Europese
Commissie willen vasthouden aan de afspraken die eerder dit jaar zijn gemaakt
over de dienstrichtlijn. Wij zullen andere voorstellen daar ook op beoordelen.
Natuurlijk moet er ruimte zijn voor de aanbieding van diensten uit andere
lidstaten in andere lidstaten, maar wij willen wel opkomen voor de kwaliteit
van arbeid en voor de rechten van de werknemers in bijvoorbeeld de rijkere
lidstaten in vergelijking met de nieuwere lidstaten.De heer Ten Broeke (VVD):Dus de heer Wiersma omarmt het landvanoorsprongbeginsel uit de "Bolkestein-richtlijn"
niet?De heer Wiersma (EP/PvdA):Nee, dat omarm ik niet. Wij hebben daar dit jaar goede afspraken over
gemaakt met zowel de Commissie als de Raad. Die afspraken zijn vastgelegd
in wetgeving en wij willen voorkomen dat via nieuwe voorstellen een poging
wordt gedaan om toch nog via de achterdeur de "Bolkestein-methode"
opnieuw in te voeren.Ten slotte wil ik nog twee kanttekeningen plaatsen bij de buitenkant van
de Europese Unie. Wij kunnen op het terrein van de buitenlandse politiek alleen
slagen als wij samen optrekken, of het nu gaat om een succesvol vervolg op
Bali, de handelspolitiek of de financiële toestand in
de wereld. Dit is niet altijd gemakkelijk want de lidstaten hebben uiteenlopende
economische belangen. Neem onze handelsbetrekkingen met China, India, Brazilië
en Rusland, de beroemde BRIK4. Is Nederland bereid om binnen Europa compromissen
te bevorderen, bijvoorbeeld bij de herziening van de antidumpingregels, zodat
wij samen sterk staan in de Wereldhandelsorganisatie? Wil het kabinet toezeggen
dat het er alles aan zal doen om te voorkomen dat hedgefunds er met onze bedrijvigheid
vandoor gaan? Is het ook van plan zich in te zetten voor een Europese regulering
van flitskapitaal? Een laatste kwestie die ik wil aansnijden is de situatie
op de Balkan en vooral die met betrekking tot Kosovo. Ik vraag de regering
om zich ervoor in te zetten dat de eenheid blijft bestaan die de vorige week
rond Kosovo is getoond, dat een beleid wordt gevoerd met als uitgangspunt
onafhankelijkheid voor Kosovo onder voorwaarden. Ook vraag ik dat tijd wordt
genomen om consensus te organiseren binnen de Europese Unie en dat er alles
aan wordt gedaan om de waarschijnlijk bittere pil voor Servië te verzachten,
inclusief eventueel een kandidaat-status voor dit land. Het laatste als politiek
gebaar, vergelijkbaar met hetzelfde aanbod aan Macedonië een aantal jaren
geleden.De heer Ormel (CDA):Vindt de heer Wiersma dat Servië kandidaat-lid van de Europese Unie
kan zijn als de heer Mladic daar nog gewoon rondloopt?De heer Wiersma (EP/PvdA):Ik vind dat Servië geen lid kan worden van de Europese Unie als de
heer Mladic daar nog rondloopt. Ik ga zelfs zover dat wij volgens mij geen
onderhandelingen met dat land over het lidmaatschap moeten beginnen als mijnheer
Mladic daar nog vrij rondloopt. Ik heb het voorbeeld van Macedonië gebruikt.
Gezien de geïsoleerde situatie waarin Servië waarschijnlijk volgend
jaar komt te verkeren – wij weten immers allemaal welke kant het met
Kosovo uit zal gaan – vind ik wel dat zo'n gebaar kan worden gemaakt.
Een aantal jaren geleden is met hulp van de Europese Unie in Macedonië
een akkoord gesloten tussen de Albanese minderheid en de Macedonische meerderheid,
het Akkoord van Ohrid. Als beloning daarvoor is als politiek gebaar aan dat
land de kandidaat-status verleend.De heer Ormel (CDA):Dat is een loos gebaar. U biedt een status aan en zegt vervolgens dat
wij die niet gaan invullen.De heer Wiersma (EP/PvdA):Dat is een volgende stap. Na het ondertekenen en ratificeren van het Stabilisatie-
en Associatieakkoord zou het kandidaat-lidmaatschap een volgende stap kunnen
zijn. Ik denk dat zo'n gebaar in de huidige situatie van groot belang is,
omdat wij het risico lopen dat wij daar straks met een regering en een president
worden geconfronteerd die wij niet willen, als wij Servië te veel van
ons afstoten en te weinig rekening houden met de belangen van dat land. Wij
hebben er alle belang bij om nu de pro-Europese regering en de pro-Europese
president van dat land te steunen. Vandaar deze suggestie.De heer Van Bommel (SP):Voorzitter. Na de 100-dagentournee komt het kabinet opnieuw naar de burger
toe, nu met de Europese Unie in de aanbieding. De staatssecretaris gaf in
het programma Pauw en Witteman alvast een voorproefje met een aantal leuzen: "Europa
is er. Het gaat niet meer weg" en "Europa, wen er maar aan".
De SP-fractie vraagt zich af of deze communicatiestrategie, waarbij de Europese
Unie wordt voorgesteld als een chronische ziekte waarmee de patiënt zal
moeten leren leven, bij burgers een positief Europagevoel zal opwekken. Welk
reclamebureau staat de regering in 's hemelsnaam bij? Hier rijst toch het
vermoeden dat van hetzelfde bureau gebruik wordt gemaakt dat de regering naar
de nederlaag heeft geleid bij het referendum in 2005.René Cuperus van de Wiardi Beckman Stichting van de Partij van
de Arbeid, de partij van de staatssecretaris voor Europese Zaken, heeft het
een dag later treffend in de Volkskrant beschreven. Ik citeer hem: "Je
moet maar durven. Het ene moment boor je burgers een referendum door de neus.
Het volgende moment roep je, als het geen kwaad meer kan, op tot een nieuw
Europadebat. Dat is op zijn minst een kwestie van botte timing." Dat
ben ik natuurlijk volledig met de heer Cuperus eens. Natuurlijk, de burger
moet worden uitgelegd waarover Europa gaat en waarover het nieuwe verdrag
gaat. Maar omdat het kabinet eerst als een dief in de nacht het parlement
de facto een van de belangrijkste rechten, namelijk het recht op initiatief,
heeft ontstolen, is dit debatcircus natuurlijk een gotspe. Waarom beperkt
de regering zich niet eenvoudigweg tot informatie? Ongetwijfeld scheelt dat
ook bakken met geld.De regering heeft aangekondigd dat Nederlandse ambtenaren die voor de
Europese Unie werken op 14 april volgend jaar gastlessen gaan geven op
hun oude school. Omdat veel kanttekeningen zijn te plaatsen bij de visie van
de regering op het huidige Europa, zal de SP hetzelfde doen. Volksvertegenwoordigers,
bestuurders en beleidsmedewerkers van mijn partij zijn op 14 april 2008
beschikbaar om het verhaal over de Europese Unie dat de regering die dag gaat
verspreiden compleet te maken. Inschrijving kan vanaf heden en er zijn geen
kosten aan verbonden. Tegen de staatssecretaris zeg ik dan ook: de SP is er
en gaat niet meer weg; wen er maar aan! Dat is geen dreigement, maar een belofte.Het debat met de burger had natuurlijk veel eerder moeten worden gezocht.
In plaats daarvan had het kabinet na een winterslaap van twee jaar opeens
haast met het nieuwe verdrag. Zo lag er in juni ineens een dichtgetimmerd
akkoord. Dat was mogelijk, omdat 96% van de oude grondwet klakkeloos
werd overgenomen. Haast om met een nieuw verdrag te komen was er overigens
helemaal niet. Uit het recente rapport van Helen Wallace, hoogleraar aan de
London School of Economics, blijkt namelijk dat de verwerping van de Europese
grondwet niet heeft geleid tot minder robuuste besluitvorming. De gangbare
praktijk binnen de EU om bij voorkeur op basis van consensus te besluiten
heeft zich voortgezet, terwijl de hoeveelheid voorgestelde wetgeving en de
hoeveelheid wetgevende besluiten nauwelijks zijn afgenomen.De regering blijkt zelf traag te zijn met het omzetten van richtlijnen
in nationale wetgeving. Bij Justitie, VROM en Financiën haalt men zelden
de afgesproken invoeringstermijn van richtlijnen. Terwijl de regering aandringt
op snellere besluitvorming over terrorismebestrijding, is een richtlijn uit
2005 over het tegengaan van witwassen en misbruik ter financiering van terrorisme nog steeds niet geïmplementeerd. En dat had vorige
week al gebeurd moeten zijn! Zo zijn er meer voorbeelden. De regering heeft
dan ook boter op haar hoofd als zij klaagt over langzame Europese besluitvorming.Leidde de referendumcampagne er nog toe dat de voors en tegens van het
nieuwe verdrag werden besproken, nu is het maar de vraag of kritische geluiden
nog wel aan bod komen. Daaraan kun je twijfelen, nu blijkt dat sceptici moeten
wachten op geld uit het Europafonds. Expliciete tegenstander van het nieuwe
EU-verdrag kregen na lang zeuren € 40.000 van de beschikbare 2,5
mln. uitgekeerd. Wel werd er € 225.000 uitgetrokken voor de nationale
Eurometer, die werd gepresenteerd op de televisiezender Max met de centrale
boodschap dat het wel meeviel met de prijsstijgingen na de introductie van
de euro. Dan sprak er ook nog iemand van het Nibud over de vraag hoe zuiniger
om te gaan met de euro. Dat was wel de grootste belediging van de oudere kijkers:
het bleek allemaal ook nog eens hun eigen schuld te zijn. De boodschap was:
ze hebben een gat in hun hand.De SP-fractie plaatst grote vraagtekens bij de oprechtheid waarmee de
regering werkt aan herstel van het vertrouwen van een meerderheid van de bevolking
in de Europese samenwerking. Met de gang van zaken rond het hervormingsverdrag
lijkt de Europese samenwerking eerder gebaseerd op wantrouwen van de Europese
regeringsleiders tegenover de eigen bevolking. Zo zei de Franse president
Sarkozy onlangs: "Er is een kloof tussen burgers en regeringen. Een referendum
nu zou Europa in gevaar brengen. Er zal geen verdrag zijn als wij een referendum
zouden hebben in Frankrijk, dat opnieuw zou worden gevolgd door een referendum
in het Verenigd Koninkrijk."Ondanks de borstklopperij van het kabinet dat er geen referendum nodig
is, omdat het onderhandelingsresultaat recht doet aan het Nederlandse nee,
past die weigering bij het lakeiengedrag van al die nationale regeringen die
nu geen referendum organiseren. Het zijn dan ook holle woorden als het kabinet
schrijft dat Europa geen eliteproject meer mag zijn.De heer Blom (PvdA):Het is niet het kabinet dat weigert om een referendum te organiseren,
want daartoe heeft een democratische meerderheid van de Kamer besloten. De
echte situatie is dus dat een meerderheid van de Kamer een referendum niet
nodig vindt.De heer Van Bommel (SP):Dat moet nog maar blijken. Hierover is in de Tweede Kamer namelijk wel
gesproken, maar niet gestemd. Er komt nog een wetsvoorstel voor een referendum
naar de Kamer. Ik kan raden wat uw opvatting over dit wetsvoorstel is, maar
op basis van de notulen van de ministerraad heb ik vastgesteld dat het de
opvatting van het kabinet is dat het hoe dan ook niet zal meewerken aan dit
wetsvoorstel.De heer Blom (PvdA):Blijf lekker dromen! Ik vind het allemaal prima, maar er is gewoon geen
meerderheid in de Kamer te vinden voor uw ideeën. Ik weet dat u het heel
vervelend vindt, maar er is een democratische meerderheid die geen prijs stelt
op uw wetsvoorstel.De heer Van Bommel (SP):Meerderheden worden niet door de heer Blom vastgesteld. Meerderheden worden
in de Kamer vastgesteld bij handopsteken. Hierover is nog niet gestemd en
dat betekent dat u voor uw beurt spreekt.De heer Van Buitenen (EP/EuropaTransparant):Wanneer blijkt of er wel of niet een meerderheid is te vinden voor uw
voorstel? Ik vraag dat, omdat het mogelijk is dat er binnenkort dingen gebeuren
waardoor Tweede Kamerleden van mening veranderen.De heer Van Bommel (SP):Niet alleen dat kan gebeuren: het kabinet kan vallen en er kunnen nieuwe
verkiezingen komen, waardoor de steun voor het wetsvoorstel om een referendum
te houden over het hervormingsverdrag in de Kamer heel anders kan komen te
liggen. U hebt helemaal gelijk: of er een meerderheid is, zal pas blijken
op het moment dat het initiatiefwetsvoorstel, dat door vijf fracties is ingediend,
waaronder de SP, in de Tweede Kamer is besproken en erover is gestemd. Vervolgens
gaat het eventueel naar de Eerste Kamer. Dan zal pas blijken of er een meerderheid
is.Het referendum over de Europese grondwet heeft niet geleid tot meer kennis
bij de burger over Europa, zegt het kabinet. Is dat gebrek aan kennis over
Europa een gevolg van te weinig informatie, of valt het huidige Europa eenvoudigweg
niet te begrijpen? Wie begrijpt bijvoorbeeld hoe het mogelijk is dat voor
de dertiende keer op rij de Europese Rekenkamer geen goedkeurende verklaring
heeft afgegeven voor de Europese begroting? Wat de Rekenkamer wel heeft kunnen
achterhalen, is dat gelden die bedoeld zijn voor landschapsbeheer door boeren
wegens veranderde regels onder andere terechtgekomen zijn bij spoorwegmaatschappijen
in Engeland, bij maneges in Duitsland en bij golfclubs in Denemarken. Dat
doet het ergste vrezen voor de gelden die de Rekenkamer niet heeft kunnen
achterhalen. Hoe wil de regering dat uitleggen?Ook onbegrijpelijk is het rondpompen van geld. Voor lagere overheden is
Europa een extra subsidieloket geworden. Gemeenten en de provincie Noord-Brabant
proberen bij Europa veel geld los te peuteren voor verbetering van spoorzones.
Europa betaalt mee aan het omtoveren van een straat hier in Den Haag tot een
Avenue Culinaire, met talloze restaurants. De EU financiert een deel van de
promotie van de Canarische Eilanden als vakantiebestemming. Wat is dat voor
waanzin? Kan de regering belastingbetalers in Nederland uitleggen dat onze
betaling aan de Europese Unie mede voor die doelen wordt gebruikt?Helaas gaat nog steeds zo'n 60% van de structuurfondsen naar de
rijke lidstaten. Dat moet echt stoppen. Laat de EU dat geld besteden in de
armere, nieuwe lidstaten, zodat daar aan echte ontwikkeling kan worden gedaan
Dat heeft dan ook meteen een gewenst dempend effect op de volksverhuizing
uit Oost-Europese lidstaten naar landen als Nederland.De Nederlandse regering moet de EU meer ertoe manen, zich te beperken.
Is het nu nodig dat de Europese Commissie plannen maakt om schoolfruit in
te zetten in de strijd tegen zwaarlijvigheid? Daarvoor hebben wij toch onze
oud-collega Rosenmöller ingehuurd? Veel erger nog is het dat de Europese
Unie erin slaagt zich te bemoeien met zaken die de lidstaten zelf prima hebben
geregeld. Ik denk bijvoorbeeld aan de Bodemrichtlijn. Nederland heeft al een
hoogwaardige bodembescherming; daar hebben wij Brussel niet voor nodig.
Omdat sommige andere landen het niet zo goed hebben geregeld, moet er nu in
een keer een richtlijn komen, met als gevolg extra administratieve lasten
voor Nederland. Valt dit niet op een andere manier te regelen dan met de "one
size fits all-benadering" van de Europese Unie?Europa is en blijft vooral één markt. Het is misschien geen
superstaat, maar dan toch zeker wel een super-markt. Ook daarin slaat de Europese
Unie door. De Zweedse overheid wil de verkoop van alcohol beperken, maar wordt
daarin gedwarsboomd door marktregels van Europa. Vijf Europese landen zien
een publiek belang in steun aan de publieke omroep, maar dat mag ook niet
van Europa, want dat is staatssteun. Nederland wil gokverslaving tegengaan
door beperking van casino's, maar Europa zegt nee, want het is concurrentievervalsing.
Zo wordt de Europese Unie de vijand van nationale beleidsmakers, die willen
opkomen voor gerechtvaardigde publieke belangen. Graag hoor ik de opvatting
van de regering over die ontwikkelingen.De heer Ten Broeke (VVD):Ik heb hier een motie van mijn collega Van der Burg, waarin staat dat
wij moeten voorkomen dat Nederland iets gaat toevoegen aan allerlei Europese
regels. Als Europese regels voldoen, is het niet nodig om nog eens een hele
kerstboom op te tuigen. Wie schetst mijn verbazing dat de SP-fractie daar
tegen heeft gestemd? Dat kan ik niet rijmen met het betoog dat u zo-even hield.
Ofwel u stuurt een waakhond naar Brussel en u let hier op, ofwel u doet mee
aan de eindeloze optuiging van Brusselse regeltjes, maar dan klopt uw verhaal
van daarnet niet.De heer Van Bommel (SP):U geeft een samenvatting van een motie in plaats van dat u de overwegingen
en het dictum voorleest. Ik kan de motie op dit moment dus niet beoordelen.
Wij zullen ongetwijfeld goede redenen hebben gehad om tegen te stemmen; daar
zal ik in tweede termijn op terugkomen. Het is geen manier van debatteren,
om hier een motie samen te vatten en dan te zeggen: De SP was daar tegen,
maar u moet eigenlijk voor zijn.Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):Voorzitter. De heer Van Bommel heeft een enorme waslijst aan kritiekpunten.
Is het gezien die kritiek niet veel logischer om in te gaan stemmen met een
hervormingsverdrag dat de democratisering, de transparantie en de rol van
de nationale parlementen juist wil versterken? Dan krijgt de heer Van Bommel
toch ook veel meer middelen in handen om zijn kritiekpunten te lijf te gaan?De heer Van Bommel (SP):Wij bespreken hier de Staat van de Unie en dat is op dit moment nog de
staat van de Unie zonder het hervormingsverdrag. In het hervormingsverdrag
zitten ook dingen die wij goed vinden, bijvoorbeeld de door u genoemde versterking
van de nationale parlementen, de mogelijkheid om iets terug te halen. Er zitten
echter ook heel veel slechte dingen in. U kent onze afweging. Wij zullen daar
bij de ratificatie van het verdrag uitgebreid bij stilstaan. Het gaat hier
nu over de huidige staat van de Europese Unie, en die is al belabberd genoeg.Ik hoor graag van de regering waarom goedkope spaarlampen uit China de
toegang tot de Europese Unie wordt bemoeilijkt. Wat is daar de rechtvaardiging
voor? Waarom moet er een importheffing van 66% in stand worden gehouden
op Chinese spaarlampen? Zou het niet veel beter zijn als iedereen zijn huis
vol zou hangen met die spaarlampen? Hoe verhoudt dat zich toch de Europese
milieu- en klimaatdoelstellingen? Ik wil maar zeggen, voorzitter, die Europese
markt is doorgeslagen.De SP-fractie vraagt zich af of de Europese Unie wil leren van haar eigen
verleden. Ben Bot, voormalig minister van Buitenlandse Zaken, wil dat wel.
Hij zei deze maand terecht: "Er was veel onvrede over de uitbreiding.
Terecht volgens mij, want wij hebben veel te snel uitgebreid. Bij die nieuwe
landen zagen wij wel erg veel door de vingers en er waren toch zeker vier
of vijf echt nog niet klaar voor die toetreding." Deelt de regering achteraf
dat oordeel? De SP-fractie doet dat in ieder geval wel.De heer Blom (PvdA):Spaarlampen intrigeren mij in bijzondere mate. Ik zat net even naar de
heer Van Bommel te luisteren. Bedoelt hij eigenlijk te zeggen dat de markt
van de Europese Unie te klein is en dat wij die markt moeten vergroten met
China?De heer Van Bommel (SP):Nee, voorzitter. Wat ik zeggen wil, is dat de interne markt en de spelregels
daarvoor – in dit geval protectie tegen producten van buiten, want daar
hebben wij het dan over – ook tegen het belang van de EU kunnen ingaan.
De EU zou er zeer veel belang bij hebben, wanneer er veel meer spaarlampen
worden gebruikt. Dat past ook in de milieu- en klimaatdoelstellingen van Europa.
Maar wat doet Europa? Europa komt met een heffing van 66,1% op Chinese
spaarlampen, waardoor die spaarlampen in Europa veel duurder worden dan nodig.
Dat is een slechte zaak. Of vindt de heer Blom dat een goede zaak?De heer Blom (PvdA):Als er bedrijven zijn die hun productie verplaatsen van Nederland naar
het buitenland, dan is de SP de eerste die bij die bedrijven staat te protesteren
dat dit eigenlijk niet kan. Dan is de SP de eerste die zegt: wij moeten marktprotectie
gaan toepassen, omdat wij anders die bedrijven moeten sluiten. Dat vind ik
een dubbele moraal die zijn weerga niet kent! Aan de ene kant zegt u: laat
die spaarlampen maar binnenkomen, wat kan mij het schelen wat er met de gloeilampenfabrieken
in Nederland gebeurt, en tegelijkertijd staat u te protesteren aan de poort
van die fabriek als de fabriek gesloten wordt, want dan vindt u dat weer zo
erg. Wat is nu waar?De heer Van Bommel (SP):Laat de heer Blom mij één spaarlampenfabriek noemen waar
de SP voor de deur gestaan heeft. Flauwekul. Wat ik hier afzet tegen elkaar...De heer Blom (PvdA):Precies omdat wij die protectie op dit moment nog hebben! Laten wie die
echter los, dan sluiten de spaarlampenfabrieken in Europa ook en dan staan
jullie weer lekker te demonstreren dat het allemaal zo erg is.De heer Van Bommel (SP):Voorzitter. Wil de heer Blom, die net een vurig pleidooi hield voor milieuregels
die niet moeten worden tegengehouden door een of ander land, hier nu een pleidooi
houden dat de markt boven alle andere aspecten van Europa gaat? Mijn klacht
hier over dit voorbeeld is dat Europa dus kennelijk zegt: als
het even niet uitkomt, dan laten wij het milieu maar zitten. De heer Blom
en anderen in deze Kamer nemen moties aan over gloeilampen en over spaarlampen,
maar als het erover gaat, mensen in staat te stellen om hun huis vol te hangen
met spaarlampen, dan gaat in een keer de markt weer voor. Dat is dubbelhartig!De voorzitter:Wilt u afronden?De heer Van Bommel (SP):Voorzitter. Dat kan ik doen en dat zal ik doen.Een van de gevolgen van de uitbreiding van de EU is dat lidstaten zoals
Nederland grote problemen hebben met de opvang van werknemers uit Oost-Europa.De voorzitter:Nu gaat u een heel nieuw thema aansnijden, en met afronden bedoel ik echt
afronden.De heer Van Bommel (SP):Ik rond af. Het is geen nieuw thema. Ik was bezig met het thema uitbreiding
en heb er nog twee zinnen voor nodig om dat af te ronden. Gelukkig is de Tweede
Kamer nu ook doordrongen van dat probleem en gelukkig is er nu een meerderheid
voor het alsnog niet openstellen van de Nederlandse arbeidsmarkt voor Roemenen
en Bulgaren. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.De heer Meijer (EP/SP):Voorzitter. Ik spits mijn betoog toe op drie onderwerpen, te weten allereerst
de bedreigde publieke voorzieningen, ten tweede de verkeerde prioriteiten
binnen de Europese Unie en ten derde de grondwet die geen grondwet meer mag
heten. Terecht bestaat bij regering en Kamer belangstelling voor de bemoeienis
van de Europese Unie met onze publieke voorzieningen, met name voor de gevolgen
daarvan voor woningcorporaties. Tot 1989 konden die scherp worden onderscheiden
van commerciële onroerendgoedmaatschappijen en projectontwikkelaars.
De overheid heeft sindsdien sterk gestimuleerd dat zij op de markt nieuwe
inkomstenbronnen zoeken. Zij stuit alleen op de Europese Unie, die uit liefde
voor de vrije concurrentie het marktaandeel van privébedrijven wil
beschermen tegen andere bedrijven die voordeel kunnen hebben van overheidsmaatregelen.
Elke door de overheid gesteunde sector moet dus kunnen bewijzen dat hij geen
winst maakt en vooral ook geen commercieel marktaandeel bij anderen wegkaapt.
Al vele maanden slaagt de Europese Commissie er niet in om mijn vragen te
beantwoorden over de door deskundigen uitgesproken verwachting dat het protocol
daarover bij het herzieningsverdrag van Lissabon vooral de bestaande situatie
verduidelijkt, maar daarin geen verandering brengt. Het wordt dan wel bijzonder
moeilijk als woningcorporaties commerciële nevenactiviteiten hebben of
als zij in het nieuws komen vanwege aan hen in Nederland opgelegde winstbelastingen.
Dan halen wij de ongewenste bemoeienis van Europa zelf naar ons toe.Dat het binnen de Europese Unie ook heel anders kan, blijkt bij de aanbesteding
van contracten voor stads- en streekvervoer. In 2000 deed de Europese Commissie
het voorstel om die aanbesteding overal verplicht te stellen. In mijn rol
van rapporteur over deze rechtstreekse Europese wetgeving, stelde ik in november
2001 voor om naast aanbesteding ook diensten door overheidsbedrijven of onderhandse
contracten met kleine particuliere ondernemingen te blijven toestaan. Dat
voorstel kreeg de steun van grote steden, vakbonden, nationale verenigingen
van gemeenten, milieuorganisaties en gebruikersorganisaties. In het Europees
Parlement volgde de gehele linkerzijde mij en ook een deel van rechts, met
317 tegen 224 stemmen. Na instemming door de Raad van Verkeersministers is
die langslepende zaak op 10 mei 2007 afgerond met een eindstemming, waarbij
alleen nog de liberale fractie mij niet steunde. Dit betekent dat het niet
alleen nu, maar ook na volledige toepassing van de nieuwe verordening in 2019,
mogelijk blijft dat Nederlandse gemeenten, intergemeentelijke samenwerkingsverbanden
of provincies een eigen vervoerbedrijf behouden of oprichten, of dat kleine
steden zoals Gouda of Kampen een plaatselijk touringcarbedrijf inschakelen.
Nederland gebruikt die door Europa aan de lidstaten teruggegeven vrijheid
vooralsnog niet, behalve voor de drie grootste steden waar het gemeentebedrijf
is blijven voortbestaan. Waarom? Zowel in het geval van de volkshuisvesting
als in het geval van het openbaar vervoer legt Nederland zichzelf –
met een beroep op Europa – meer beperkingen op dan volgens de Europese
Unie strikt nodig is.Op andere punten dreigt daarentegen nog steeds wel de hinderlijke bemoeizucht
van Europa. De nieuwe synthetische drug benzylpiperazine is net zo ongezond
als andere drugs die hier reeds lang in omloop zijn, maar niet erger. Toch
drong een meerderheid in het Europees Parlement onlangs aan op een Europees
verbod, mede als signaal tegen het sinds decennia afwijkende maar verstandige
Nederlandse beleid.Het Europees Parlement besloot dit jaar ook dat een Europese verordening
voor passagiersrechten in het spoorvervoer zich minder dan oorspronkelijk
bedoeld moet bezighouden met grensoverschrijdend treinverkeer en meer met
binnenlands vervoer. In plaats van betere informatie en kaartverkoop voor
langeafstandstrajecten in het buitenland eist het Europese normen voor financiële
compensatie bij vertraging of uitval van binnenlandse ritten. Het gevolg is:
geen toegevoegde waarde van Europa voor zaken die wij niet binnen één
land kunnen oplossen, maar wel meer bemoeizucht met de gang van zaken binnen
elke afzonderlijke lidstaat. Het verbaast mij dat regeringen na aanvankelijk
tegenpruttelen daarmee toch hebben ingestemd.Ook ten aanzien van het ontslagrecht heeft de Europese Unie geen bevoegdheden,
maar onder de naam "flexicurity" proberen de Europese Commissie
en het Europees Parlement wel druk uit te oefenen op de lidstaten om te komen
tot afschaffing van de rechtsbescherming die wij in Nederland na een lange
discussie nu juist willen handhaven. Het lijkt mij aanbevelenswaardig dat
Nederland actief probeert om dit soort nutteloze bemoeienissen van de Europese
Unie tegen te gaan, en daarentegen meer werk te maken van het nut van Europese
samenwerking bij de oplossing van overlast in grensregio's en van grootschalige
problemen die lidstaten niet afzonderlijk kunnen oplossen. In het Europees
Parlement is de meerderheid van de voorstanders van het ontwerp uit 2003 voor
een Europese grondwet uiterst tevreden over het nieuwe Verdrag van Lissabon.
In een debat op 22 oktober betreurden die voorstanders dat de oorspronkelijke
teksten zijn geherformuleerd en herverkaveld over andere documenten
en dat de uiterlijke symbolen voor een superstaat zijn gesneuveld. Desondanks
vonden zij het een knappe prestatie dat de oorspronkelijke doelstellingen
volledig onbeschadigd zijn gebleven. Ik hoorde alleen mijn PvdA-collega Wiersma
als eenzame dissonant. Loyaal aan zijn partij betoogde hij dat het om een
heel ander stuk gaat: Wie dat resultaat niet opnieuw laat toetsen door de
kiezers, geeft de boodschap af dat Europa een hobby is voor beroepspolitici
waar het volk zich buiten moet houden, en daarmee bewijzen wij het draagvlak
voor de Europese samenwerking geen dienst.De heer Ten Broeke (VVD):Voorzitter. Manuel Barroso, de voorzitter van de Europese Commissie, riep
ooit in een vlaag van totale vertwijfeling dat de Europese Unie een "Unidentified
Political Object" is, ofwel een UPO, iets buitenaards. En zo werd en
wordt het helaas nog steeds door veel Nederlanders ervaren. "Ver van
mijn bed", "over ons en zonder ons" zijn nog de meest vriendelijke
kwalificaties voor een samenwerkingsverband dat precies deed wat het beloofde:
nooit meer oorlog. Een samenwerkingsverband dat welvaart bracht: maar liefst
80% van onze boterham wordt er gesmeerd. Een samenwerkingsverband dat
vrijheid gaf aan miljoenen mensen die in angst waren voor communisten en dictators,
zonder dat er één soldaat hoefde te worden uitgezonden. Een
samenwerkingsverband dat emancipeerde, bijvoorbeeld doordat studenten met
een smalle beurs nu een lowfare-ticket kunnen boeken naar Europese steden
en stranden, terwijl hun ouders zich op die leeftijd amper een camping in
de buurt konden veroorloven. Overigens is er niets mis met campings; zoals
zoveel Nederlanders deed ik er mijn eerste Europese ervaringen op. Ik geloof
met een meisje uit Frankrijk!Geen staten verbinden, maar mensen, dat was het ideaal van Monet. Hij
had ongelijk, Europa verbindt namelijk staten en mensen. En alleen als die
balans er is, kan Europa vooruit. Dat is volgens de VVD-fractie de Staat van
de Unie. Dat is ook de boodschap die wij vanochtend ontvingen van Nederlandse
jongeren. Zij omschreven Europa niet als iets buitenaards en voor buitenstaanders,
maar ook niet langer als de "sui generis" van de ingewijden. Positief
en heel simpel omschreven zij Europa als een unie van burgers en lidstaten: "Europa
is een samenwerkingsverband van soevereine staten, waarin de burgers van de
lidstaten ook burger van de Unie zijn."Ik volg deze jongeren nu al een jaar. Zij en hun inspirator Jaap Hoeksema
werken zonder subsidie of communicatiestrategie. Dat wekt bij de WD al snel
sympathie. Maar mijn fractie omarmt ook hun definitie. Die vat namelijk perfect
samen wat er in het hervormingsverdrag is gerealiseerd. In dit Verdrag van
Lissabon is de balans tussen de lidstaat en de Unie hersteld. Die balans was
in het grondwettelijk verdrag zoekgeraakt. De Europese Grondwet, bedoeld als
een liefdesverklaring aan Europa, oogstte een loyaliteitsverklaring aan de
natiestaat.Het Verdrag van Lissabon is een gewoon verdrag geworden dat letterlijk
teruggaat tot het Verdrag van Nice. "Terug naar af", "terug
naar Nice" zei de VVD aan het begin van dit jaar, en nu, aan het einde
van het jaar, constateren wij dat dit precies is gebeurd. Dat is de Staat
van de Unie. De overdracht van bevoegdheden mag dan niet zo spectaculair zijn
als oorspronkelijk in Rome en later in Maastricht, maar op cruciale punten
worden deze verdragen nu aangepast aan de eisen van deze eeuw. In die zin
kan Lissabon dus aan het rijtje van Europese hoofdsteden en andere steden
worden toegevoegd, waarlangs Europa zich een weg vooruit meandert. Want dat
is het! De vooruitgang, maar ook het gebrek daaraan, wordt bepaald door de
wil van lidstaten om soevereiniteit te delen, mits de lidstaten daar tenminste
oplossingen voor terugkrijgen.De Staat van de Unie is nu trouwens niet zo veel anders dan in 1953. Europa
begon als een winkel in oud ijzer waarvan de handel wat eerlijker moest worden
verdeeld. Wat is het verschil als "Nikkelen Neelie" dominante ondernemingen
moet knevelen om een eerlijke prijs voor een biertje te regelen? Of als Microsoft
en Bill Gates zich niets aantrekken van hun klanten of van Amerikaanse rechtbanken,
maar wel op hun blote knieën gaan voor de Europese Commissaris Mededinging?
Dat is dus wel veranderd. De Staat van de Unie is dat Europa de wereld economisch
haar wil oplegt. Welke Nederlandse politicus zou daartoe ooit in staat zijn
geweest? Lubbers? Kok? Van Mierlo? Nee, Kroes! Maar de constructie die dat
mogelijk maakt, heet Europa. Dat is dus geen superstaat, geen federatie, geen
confederatie, maar een pragmatisch huwelijk – een unie dus – tussen
lidstaten en burgers.Ter voorbereiding van dit debat over de toekomst van de Staat van de Unie
heb ik een gesprek gevoerd met een van de mensen van het eerste uur: Mom Wellenstein.
Hij was een van de zes magazijnchefs van die ijzerhandel in 1953, de Gemeenschap
van Kolen en Staal. Ik biechtte hem mijn afkeer op van eurogelovigen die de
EU veel harder treffen dan de populisten die haar als schietschijf gebruiken.
Ik vroeg hem of hij en zijn collega's toen ook gelovigen waren. Zijn antwoord: "Wij
geloofden niet. Al helemaal niet in blauwdrukken! En dat doe ik nog steeds
niet. Op zijn best waren wij ambachtslieden, bezig met een nuchter handwerk."In het debat dat volgde op de top in Lissabon, waar het hervormingsverdrag
werd beklonken, heb ik het Nederlandse politieke spectrum op Europa gekwalificeerd
als "een strijd tussen dromers, drammers en doeners". De dromers
vonden die blauwdruk van de grondwet ook na het nee nog steeds geweldig, maar
gingen uiteindelijk akkoord met een uitgekleed verdrag. De drammers wisten
al voordat er een woord was onderhandeld dat er niets uit zou komen waar men
ja tegen kon zeggen. En de doeners, waar ik ook de VVD toe reken, bogen voor
het nee van de Nederlanders, zwoegen met het chagrijn dat er is over Europa,
maar kunnen wel wijzen op bereikte resultaten die tegemoetkomen aan het nee
van diezelfde Nederlanders in 2005. De uitbreidingscriteria werden al genoemd.
Ik wijs op het absorptiecriterium, zeer belangrijk voor de VVD. Maar ook op
de vele noodremmen die zijn aangebracht om de eigen identiteit van Nederland
te behouden. Op het punt van arbeidsmigranten en onze sociale zekerheid, de
operationele politiesamenwerking, het behoud van het Nederlands strafrecht,
en natuurlijk de positie van nationale parlementen en de oranje kaart die
wij zelf voorstelden. Dit alles zorgt ervoor dat de balans tussen de lidstaten
en de Unie verbetert en dat Europa dichter bij de burger kan worden gebracht.Europese regels – voor fijnstof bijvoorbeeld – leggen niet
alleen de Brusselse bemoeizucht bloot, maar ook onze eigen Nederlandse nalatigheid.
De elektronische fijnstofpaal, hier twee kilometer verderop in Den Haag, is
een voorbeeld dat ik al eens noemde. Die paal is voor de verandering nu eens
geen schandpaal voor Brussel maar voor ons eigen falen, met als gevolg dat
heel Nederland stilstaat en dat er geen huizen en geen wegen meer worden gebouwd.
Ere wie ere toekomt, onze collega's in het Europees Parlement repareerden
nog wel iets, maar wederom lieten bijna alle partijen in deze Kamer het afweten.
So much for a bulldog, mijnheer Blom!De VVD heeft vorige week met de motie-Van der Burg voorgesteld om de fijnstofgekte
los te koppelen van het ruimtelijke-ordeningsbeleid. Wij zijn het enige land
in Europa dat dit doet, maar van de SP tot het CDA vond bijna iedereen dat
wij hier gekke Henkie moeten blijven.Van de SP begrijp ik dat sowieso niet. Bij de vorige Europese verkiezingen
stuurde men een waakhond naar Brussel. Hier in Den Haag wordt er wel geblaft
maar niet gebeten. Toen mijn collega Van der Burg wederom voorstelde om korte
metten te maken met die tomeloze drift om allerlei Europese regels als een
kerstboom op te tuigen met extra Nederlandse regeltjes stemde de SP tegen.
Daar een waakhond en hier een schoothond, dat kan niet.De heer Van Bommel (SP):Ik heb de genoemde motie nog eens goed tegen het licht gehouden. Ik kan
de heer Ten Broeke melden waarom wij daartegen hebben gestemd. Daarin staat
namelijk dat het de mening is van de indiener dat nationale koppen op Europese
regelgeving zeer ongewenst zijn en dat het beter is te voorkomen dan te genezen.
Dat per definitie stellen is een onzinnige redenering. Het kan zeer wel wenselijk
zijn dat er bovenop Europese richtlijnen een nationale kop wordt gezet om
verder te gaan wanneer wij vinden dat Europa niet ver genoeg gaat. Het dictum
maakt dat uiteindelijk ook weer mogelijk, al staat daar dat het gemotiveerd
moet worden. Deze motie is een lege huls en verandert helemaal niets aan de
politieke werkelijkheid, noch aan de positie van regering of parlement, en
verdient in die zin ook helemaal geen steun.De heer Ten Broeke (VVD):Ik heb er net voor gekozen om de motie niet helemaal voor te lezen om
wat tijd te besparen. Nu leest de heer Van Bommel net dat gedeelte voor waaruit
hij deze conclusie zou kunnen trekken. Dan kunnen wij beter de hele motie
voorlezen. Dan zal men zien dat wij daar waar het nodig is die gekte –
het toevoegen van allerlei Nederlandse koppen op Europese regels – moeten
stoppen. Dat is een heel heldere opdracht aan dit kabinet en aan ons parlement.
Ik constateer dat de SP een van de partijen is die daaraan niet wensen mee
te werken.De heer Van Bommel (SP):Daarmee ben ik het absoluut niet eens. Ik vind dit ook geschiedvervalsing.
Er staat wat er staat, namelijk: "verzoekt de regering expliciet, het
beleidsvoornemen te nemen dat er in Nederland geen nationale koppen op Europese
regelgeving komen, tenzij hiervoor zeer zwaarwegende redenen zijn en deze
uitdrukkelijk in de memorie van toelichting uiteengezet en gekwantificeerd
worden". Dit betekent dat de nationale koppen ook na aanname van deze
motie mogelijk blijven. Dat is maar goed ook. De motie verandert dus niets
aan de situatie die er was voordat die werd aangenomen. Ik herhaal: deze motie
is een lege huls.De heer Ten Broeke (VVD):Mijnheer Van Bommel, deze motie betekent een heel fundamentele wijziging
van de manier waarop wij met Europese regels omgaan. Ik noemde zojuist de
fijnstofregels. Nederland heeft op dit punt zelf allerlei nationale bepalingen
aan de Europese regels toegevoegd zonder dat hiervoor enige noodzaak was.
De normering voor de fijnstof is niet in Brussel bedacht, maar in Den Haag
op twee departementen die elkaar beconcurreerden met het bedenken van de scherpste
norm. Het resultaat hiervan is dat Nederland zichzelf in de voet heeft geschoten.
Dit land staat stil; er worden geen huizen meer gebouwd en er kunnen geen
wegen meer worden aangelegd. Nergens in Europa gebeurt dit op eenzelfde manier.Het belang om in nationale parlementen het Europese debat verder te politiseren,
is voor de VVD-fractie cruciaal. Volgend op het voorstel van de oranje kaart,
om in EU-verband de controle via nationale parlementen te verbeteren, hebben
mijn collega Blom en ik voorstellen gedaan. De heer Blom verwees hiernaar
al. Simpel gezegd komt het erop neer dat wij voorstellen om in Cosac-verband
zes keer per jaar met twee nationale parlementariërs álle voorstellen
van de Europese Commissie te controleren, in plaats van twee keer per jaar
met zes afgevaardigden per lidstaat slechts twee voorstellen te beoordelen.Vervolgens zei de heer Blom iets interessants. Een onderdeel van ons voorstel
was dat in ieder geval serieus door de regering moet worden gekeken naar de
kwestie rond Straatsburg. Ik wil hierin heel ruimhartig zijn, maar ik wil
de regering deze toezegging graag horen doen. Ik vind het namelijk hoogst
noodzakelijk dat wij het Straatsburgprobleem, de verhuizingen van het Europees
Parlement, nu eindelijk eens aanpakken. Ons voorstel is in ieder geval creatief.
Het koppelt een aantal zaken. Ik overweeg in de tweede termijn een motie in
te dienen en ik neem aan dat de heer Blom die zal steunen. Als de regering
in haar beantwoording aangeeft dat zij tijdens de eerstvolgende vergadering
van de Raad van Europa het Straatsburgprobleem aan de orde zal stellen, hoef
ik mijn motie niet in te dienen.Ook in dit huis wil de VVD-fractie anders debatteren over Europa. Moeten
wij de RAZEB niet alvast eens opknippen tussen een buitenlanddeel en een algemeen
deel, zodat er tijd genoeg is voor al die onderwerpen waar Europa gewoon binnenland
is geworden? Hieruit volgt ook dat wij de doctrine van de grondwetsartikelen
91 tot 96, die Europa als buitenlands beleid behandelen, eigenlijk niet meer
adequaat vinden. Wij zouden onze werkwijze kunnen verbeteren door niet meer
achteraf, maar vooraf een behandelingsvoorbehoud te maken, zoals dat nu al
bij Justitie gebeurt. Wij willen graag met onze collega's nadenken over een
dergelijk amendement op de goedkeuringswet bij het Verdrag van Lissabon zodra
deze wet aan de Kamer wordt voorgelegd.Wij zijn nu vijftig jaar verder. De omweg van de Europese grondwet en
het duidelijke nee – een soort schitterend ongeluk dat wel moest gebeuren –
heeft ons gebracht waar wij op dit moment moeten zijn. Niet langer kolen en
staal, maar energie en klimaat zijn onze handel. Asiel en migratie moeten
wij aanpakken en terrorisme moeten wij bestrijden. De veiligheid aan onze grenzen is nu ook onze eigen zaak geworden. Daarvoor zijn inderdaad
veto's opgegeven. Iedereen die naar België kijkt, ziet wat er gebeurt
als iedereen elkaar kan blokkeren. Europese samenwerking is niet vrijblijvend,
maar moet wel rekening houden met de belangen van de lidstaten. Alleen als
het daarin slaagt, zal Europa werken. Voor de VVD-fractie is het uitgangspunt
dat Europa werkt. Dat is het motto voor de Staat van de Unie en dat moeten
wij telkens zien te bereiken.Ik zeg tot slot nog iets over de communicatiestrategie van staatssecretaris
Timmermans. De combinatie van overheid en voorlichting is een moeizame. Europa
maakt deze cocktail voor veel mensen ondrinkbaar. Het is moedig maar misschien
ook terecht dat de staatssecretaris hieraan zijn politieke lot verbindt. Hij
ontwierp immers de Europese grondwet, kleedde haar vervolgens weer uit en
staat nu op de barricade met het verhaal van een bekeerling. Ik heb meerdere
malen gezegd dat de VVD-fractie hiervoor respect heeft. Wij zouden echter
een duidelijke keuze hebben gemaakt. Volgens ons had de staatssecretaris ofwel
all out moeten gaan en een echte toer moeten organiseren, desnoods op de fiets,
ofwel het principe "show, don't tell" moeten volgen. De VVD-fractie
voelt meer voor het laatste. Deze brief hangt tussen deze twee principes in.
Waarom niet gekozen voor echte propaganda? Dit kabinet draait zijn hand er
niet voor om, om voordat je een kind krijgt eerst een CD van André
Rouvoet toe te sturen. Waarom is er dan geen dichtbundel van de heer Timmermans?
Ook de terughoudendheid op mediagebied deelt de VVD-fractie niet. Waar blijft
Brussel deze week? Verder missen wij de rol van echte ondernemers, bijvoorbeeld
van vervoersondernemers, maar ook die van voorbeeldfiguren en mediapersoonlijkheden.
Ten slotte is de aandacht voor het onderwijs noodzakelijk, maar die vinden
wij te mager.De heer Maaten (EP/VVD):Voorzitter. Er was een tijd dat je trots was op Nederland als buitenlanders
over Nederland spraken. Tegenwoordig moet je eerder uitleggen wat er de laatste
jaren allemaal is veranderd en wat er in Nederland aan de hand is. Onze premier
heeft dat ook gedaan, in het Europees Parlement in Straatsburg, en ik herhaal
hier nog maar eens dat hij dat heel geloofwaardig deed. Hij gebruikte daarbij
overigens dezelfde argumentatie: gezien de wijze waarop niet-Europeanen over
Europa spreken, hebben wij alle reden om trots te zijn op Europa. Neem het
vertrouwen dat overal bestaat in onze munt, de euro. Buiten Europa wordt ook
met veel vertrouwen en vooral met hoop uitgekeken naar een meer eenvormig
Europees buitenlands beleid. Uit de laatste peilingen blijkt dat ook 69%
van de Nederlanders een sterker gezamenlijk Europees buitenlands beleid wil.De heer Ormel (CDA):Ik wil de heer Maaten graag zijn betoog laten vervolgen, maar zijn eerste
zin frappeerde mij nogal. Begrijp ik zijn woorden goed als ik stel dat de
vertegenwoordiger van de VVD in Europa niet meer trots is op Nederland?De heer Maaten (EP/VVD):Dat is absoluut niet aan de orde. Vooral nadat de premier had gesproken,
voelde ik mij best trots op Nederland. Het was een goede presentatie. Ik denk
in het Europees Parlement zelden aan iets anders.Ik kom terug op het buitenlandbeleid. Ik maak mij zorgen over de praktische
invulling van dat buitenlands beleid. Wij krijgen een hoge vertegenwoordiger
van de Europese Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid. Deze niet-minister
voor Buitenlandse Zaken zal met één been staan in de Europese
Commissie en met een ander been in de Raad. Maar wanneer hij nou precies met
welk been waar staat, moet nog blijken. Hoe zal dit in de praktijk gaan lopen?
Wat wordt de rol van de voorzitter van de Raad. Vertegenwoordigt deze ook
de Europese Unie tegenover de buitenwereld, en wat doen de Europese commissarissen
op dat punt? Wij krijgen een diplomatieke dienst, de External Action Service,
die de high representative moet ondersteunen. Waar wordt deze formeel ondergebracht?
Dat zijn allemaal onduidelijkheden.Met de versterking van de rol van de nationale parlementen en van het
Europees Parlement is de parlementaire democratie de winnaar van het hervormingsverdrag.
Een gevolg van het hervormingsverdrag is ongetwijfeld ook, dat de positie
van de Raad tegenover de Europese Commissie versterkt wordt, al was het maar
door de permanente voorzitter. Dat kan een goede zaak zijn. Maar wie controleert
de Raad? De nationale parlementen, deze Kamer voorop, zijn vlijtig invulling
gaan geven aan wat wij in Nederland de oranje kaart noemen. Dat is terecht,
want het is een heel belangrijk nieuw instrument. In haar enthousiasme overweegt
deze Kamer zelfs soms om wit- en groenboeken subsidiair te verklaren. Dat
is natuurlijk een zaak van deze Kamer, maar dat is hetzelfde als de weersvoorspellingen
baseren op de Enkhuizer Almanak. Ik wil de nationale parlementen vooral oproepen
om eens echt werk te maken van het controleren van de Raad. Dat gebeurt bijna
nergens op serieuze wijze, en bij een sterkere Raad zal dat des te noodzakelijker
zijn. Het Europees Parlement kan dat niet doen. Wij zijn medewetgever en controleren
enigszins de Europese Commissie, die wij ook mede benoemen. Het controleren
van de Raad is echt het pakkie-an van de nationale parlementen. Dan gaat het
om controle van de ministers, maar nog veel meer om greep te krijgen op het
uitdijende ambtelijk overleg op Raadsniveau. Daar zit het groeiende democratische
gat, en alleen de nationale parlementen kunnen daar iets aan doen. Ik stel
dan ook voor dat de Europese en nationale parlementariërs vaker met elkaar
in overleg treden, om te beginnen tweemaal per jaar: eenmaal in Den Haag en
eenmaal in Brussel of Straatsburg.De heer Van Buitenen (EP/EuropaTransparant):Ik deel de opvatting van de heer Maaten volledig dat de nationale parlementen
zich meer bezig zouden moeten houden met de controle van de Raad. Deelt de
heer Maaten mijn zorg dat door de oranje kaart de nationale parlementen zich
weer kunnen gaan bemoeien met beleidsterreinen die juist opschuiven naar supranationaal
niveau doordat op bepaalde terreinen qualified majority voting en medebeslissingsrecht
is afgesproken?De heer Maaten (EP/VVD):Dat is een evoluerend proces. Ik vind de oranje kaart een goede zaak omdat
de Europese beslissers, de Europese Commissie en het Europees Parlement, beter
op zullen moeten gaan letten wat subsidiair is en wat niet.
Ik zie daar dus geen probleem in, in tegendeel, ik denk dat het een stap vooruit
is.Wij zijn het zeer eens met het idee dat er geen onnodige Brusselse bureaucratie
moet komen. Wij zouden ook graag zien dat de kansen van Europa meer gegrepen
worden. Er is meer interne markt nodig, zodat je gemakkelijker van de ene
naar de andere bank kunt overstappen, een goedkopere hypotheek van een buitenlandse
aanbieder kunt nemen, en je pensioen kunt meenemen.Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dit kabinet het idee heeft
overgenomen dat Nederlanders angst hebben voor Europa, en zijn taalgebruik
daaraan aanpast. Uit de vlaggenactie van mijn fractie, begonnen door collega
Manders, blijkt dat er veel meer vraag is naar het product Europa dan eerst
werd gedacht. Er zijn nu bijna 600 vlaggen verspreid, waarvan meer dan de
helft aan gemeenten die op 9 mei willen gaan vlaggen. Uit de eurobarometer
bleek nog eens dat 80% van de Nederlanders positief dacht over de Europese
vlag. Dat lag boven het Europese gemiddelde. Ik verwelkom dan ook dat de ministeries
op 9 mei de vlag uit zullen doen. Mocht de Kamer dat ook willen doen,
voorzitter, ik heb er eentje meegebracht.Ik kom tot een afronding. Met het hervormingsverdrag, voor wat het waard
is, wordt een tijdperk afgesloten. Het is het einde van de Europese ideologie,
in twee opzichten. De Europese eenwording nastreven uit ideologische overwegingen
is nu echt uit de tijd. Je verzetten tegen Europese samenwerking en tegen
de supranationale aspecten ervan, is nu ook achterhaald. Het is tijd om Europa
met minder emotie te bezien, of die nu positief of negatief is, en met meer
verstand. Als het verdrag er niet in voorziet dat een beleidsterrein, neem
volksgezondheid, Europees wordt vormgegeven, dan wil dat nog niet zeggen dat
de Europese samenwerking bij de verdediging tegen internationale pandemieën
niet hoogst noodzakelijk is. Omgekeerd, als Europa volgens het boekje iets
mag doen, betekent dat niet dat Europa het moet doen. Denk maar aan de Bodemrichtlijn
die nu in behandeling is. Er is wel behoefte aan meer informatie, want er
is een groot informatietekort. Ook ik ben er voorstander van de publieke omroep
op te roepen of te verplichten de burgers veel meer te informeren over Europa.De heer De Roon (PVV):Voorzitter. Het herstel van het vertrouwen in Europa is, zo lees ik al
op de eerste pagina van de Staat van de Unie, een prioriteit van het kabinet.
Het kabinet maakt zich zorgen over het feit dat vele Nederlanders Europa zijn
gaan zien als een ongecontroleerd voortrazende trein. Ik constateer dat het
kabinet dit dus als een feit erkent. Dat is al winst, althans dat het kabinet
dit verbaal erkent. Het kabinet belijdt met de mond dat het inziet dat veel
Nederlanders Europa ervaren als een dolgedraaide moloch.Maar dat betekent nog niet dat het kabinet ook handelt overeenkomstig
dat inzicht. Het kabinet belijdt dat inzicht niet in daden. Heeft het kabinet
al die verontruste burgers betrokken bij de totstandkoming van het hervormingsverdrag
van Lissabon? Absoluut niet. Het kabinet heeft dat helemaal niet gewild. De
totstandkoming van dat hervormingsverdrag is als een stoomwals over de burgers
heen gekomen. Burgers ervaren dat in meerderheid zo. Maar liefst tweederde
van de burgers wil een referendum over dat hervormingsverdrag, maar het kabinet
slaat dat ijskoud in de wind. Het kabinet heeft er vanaf het begin op gekoerst
dat zo'n referendum in geen geval zou mogen plaatsvinden. Dat heeft het kabinet,
ere wie ere toekomst, heel listig gedaan door het politieke vraagstuk van
wel of geen referendum als een hete aardappel door te schuiven naar de Raad
van State. Het advies van die raad was een prachtig excuus voor de coalitie,
en trouwens ook voor de VVD, om zich tegen het referendum uit te spreken.
Weg invloed van de burger, weg herstel van vertrouwen van de burger, weg ook
die verbaal beleden zorg van het kabinet over het geringe vertrouwen van de
burgers.De heer Ten Broeke (VVD):Voorzitter. Er is één partij in deze Kamer geweest die al
direct heeft aangegeven dat het advies van de Raad van State door dit kabinet
als een vluchtheuvel is gebruikt, maar dat wij dat niet nodig hadden. De VVD
heeft aangegeven dat zij een uitspraak zou doen, zodra er een verdrag zou
liggen. Wij konden op dat moment niet weten dat dit kabinet de Raad van State
om een soort spoedadvies heeft gevraagd. Wij hebben ons woord gehouden. Daarmee
is de combinatie die de heer De Roon legt tussen het advies van de Raad van
State en het excuus dat wij zouden hebben gebruikt, volkomen onjuist. Ik wil
dat de heer De Roon zijn woorden op dat punt terugneemt.De heer De Roon (PVV):Het is prachtig dat de heer Ten Broeke die kwestie verduidelijkt, maar
de eindconclusie is wel dat zijn fractie zich uiteindelijk heeft aangesloten
bij de uitkomst van dat advies en bij de conclusies van de Raad van State
en het kabinet.De heer Ten Broeke (VVD):Ik constateer dat u dit, al doet u het met omslag van woorden, gewoon
weer terugneemt. Onze beoordeling ging uit van het verdrag zelf en had niets
te maken met het advies van de Raad van State. Ik heb dat hier expliciet en
meer dan eens duidelijk gemaakt.De heer De Roon (PVV):Ik neem helemaal niets terug. Ik geloof dat verhaal niet zomaar op de
blauwe ogen van de heer Ten Broeke.De heer Ormel (CDA):De heer De Roon blijft maar roffelen op de trom van het referendum. Daarmee
onderschat hij toch echt zijn eigen positie in de Tweede Kamer. De Partij
voor de Vrijheid, die hij vertegenwoordigt, zit met negen leden in de Tweede
Kamer. Hij heeft invloed hier, hij spreekt hier nu. Hij is een volwaardig
lid van de Tweede Kamer. Hij kan alles inbrengen; daar heeft hij geen referendum
voor nodig. Hij is, althans uiterlijk, geen kloon van de heer Wilders. Hij
kan zijn eigen inbreng namens de Partij voor de Vrijheid hier zonder meer
kwijt. Schei dus eens uit met het roffelen op de trom van het referendum!De heer De Roon (PVV):Daar scheid ik helemaal niet mee uit. Afgezien van de inbreng van de PVV
in deze Kamer over deze materie, gaat het ons erom dat de burger zichzelf
moet kunnen uitspreken. Dat zal namelijk bevorderen dat de burger het gevoel
heeft dat hij er ook nog iets over te zeggen heeft, dat hij
er ook bij betrokken is en dat men ook naar hem wil luisteren.Wat zijn wij ver weggedreven, staatssecretaris Timmermans, van uw positionering
in 2002, toen u nog beleed dat het referendum het aangewezen instrument is
om de betrokkenheid bij Europa te vergroten. Ik moet zeggen dat de minister-president
consistenter is geweest, want hij gaf in 2002 ook al aan geen enkele behoefte
te hebben aan een referendum. Gefeliciteerd, staatssecretaris, met die draai
van 180° die u hebt gemaakt! Gefeliciteerd, burgers van Nederland, met
zo'n kabinet dat u niet aan het woord wil laten over die pseudogrondwet! Gefeliciteerd,
voorstanders van de Europese superstaat, dat u dit in elk geval wel hebt bereikt,
dat de burgers monddood zijn gehouden!Voorzitter. Als puntje bij paaltje komt, vindt het kabinet het belangrijker
om vriendjes te blijven met de andere Europese regeringsleiders dan om eens
echt naar de burgers te luisteren. Het kabinet wil in de Europese colonne
vooral niet uit de pas lopen. Dat de Europese stoomwals voort moet rollen,
is voor het kabinet belangrijker dan het vertrouwen van de burger. Dat vertrouwen
is niet vergroot, maar verkleind. Met haar communicatiestrategie over Europa
heeft de regering een valse start gemaakt door de burger het communicatiemoment
bij uitstek, het referendum, te weigeren. Regering, u bent voor de PVV-fractie
met uw zogenaamde communicatiestrategie al afgevlagd voordat u goed en wel
van de startlijn bent vertrokken.De PVV is niet tegen Europa, maar wil een ander Europa dan de regering
voor ogen staat. Wij willen een Europa dat echt dicht bij de burger staat
en dat voldoet aan wat de burger van Europa verwacht. Pas dan zal de legitimatie
van de EU in de ogen van de burger toenemen. Daarmee bewijzen wij Europa een
dienst en bewijzen wij tegelijk de burger een dienst.De democratische legitimatie van de EU laat nog steeds veel te wensen
over. Met het Europees Parlement voelen de meeste burgers helemaal geen band.
Een substantiële invloed van het Nederlandse parlement in de vorm van
een rode kaart is door de regering ook niet binnengehaald. Die gele en oranje
kaart zijn alleen maar doekjes voor het bloeden, als het erom gaat de Nederlandse
burgers het gevoel te geven dat zij invloed hebben op hetgeen in de EU gebeurt
en om ze het gevoel te geven dat er echt naar hen wordt geluisterd. Dat trekken
van die kaarten kan namelijk alleen effectief gebeuren met medewerking van
veel andere parlementen. Dat geldt ook voor de tandeloze tijger van het burgerinitiatief.
Dat veelgeprezen burgerinitiatief heeft namelijk als best denkbare uitkomst
dat er bij de Europese Commissie wordt aangedrongen op regelgeving. Hoera,
burgers mogen bij een orgaan dat iedere democratische legitimatie ontbeert
ergens op aandringen. Volgens mij mogen zij dat nu trouwens ook al. De Europese
Commissie kan dat nu en ook straks na enige plichtplegingen schouderophalend
naast zich neerleggen.Ik heb ten slotte nog wat vragen voor de staatssecretaris en ik hoop ook
dat hij die zelf wil beantwoorden. Staatssecretaris, wat doet u aan de uitvoering
van uw eigen motie van 10 oktober 2006, waarvan de strekking is dat Straatsburg
wordt opgeheven als zetel van het Europees Parlement? Die dubbele zetel van
het Europees Parlement is geld en moeite verslindend en dat was u vorig jaar
ook al een doorn in het oog. Wat doet u daaraan? Ik hoor dat uw partijgenoot
Blom hier vandaag voorstelt dat nog veel meer mensen, namelijk allerlei nationale
parlementariërs, ook in Straatsburg moeten vergaderen. Wat vindt u daarvan,
staatssecretaris? Gaat dit niet nog meer geld en moeite verslinden?De heer Ten Broeke (VVD):De heer De Roon wil het vetorecht afschaffen en Straatsburg opheffen.
Hij is tegenstander van een pardonregeling – de VVD-fractie wil een
dergelijke regeling ook niet – maar hij werkt niet mee aan een Europees
asielbeleid. De PVV-fractie wil zitting nemen in het Europees Parlement, maar
zij wil dat ook afschaffen. Zij wil terrorisme bestrijden, maar niet in Europees
verband en sinds gisterenavond ook niet meer in Afghanistan. Voor de fractie
van de PVV houdt de grens bij Nederland op. Dat is grenzeloos onverantwoordelijk.
Wat wil zij eigenlijk?De heer De Roon (PVV):Aan die vraag kan ik een hele dag besteden.De voorzitter:Die gelegenheid krijgt de heer De Roon niet, dus hij moet een paar speerpunten
noemen.De heer De Roon (PVV):De keuze voor twee zetels, één in Straatsburg en één
in Brussel, moest eigenlijk ook door een veto worden getroffen. Als dat mogelijk
was geweest, hadden wij al die ellende nu niet gehad.Wij willen een EU met minder bevoegdheden in plaats van meer. Wij willen
een kleinere EU die haar kerntaak goed vervult, namelijk het tegemoetkomen
aan de wens van de burger die inhoudt dat er meer welvaart komt. Wij zijn
veel verder als de EU goed werkt en de burgers bij het beleid worden betrokken
en zij het gevoel hebben dat er naar hen wordt geluisterd, ook als het beleid
van Nederland met betrekking tot Europa wordt bepaald.De heer Blom (PvdA):Ik moet de woorden van de heer De Roon soms laten bezinken. Zojuist heeft
hij gesproken over het vetorecht in relatie tot Straatsburg. Juist door het
in stand houden van het vetorecht, blijft de situatie in Straatsburg in stand.
Als het vetorecht zou worden afgeschaft, was er van die situatie al lang geen
sprake meer geweest.De heer De Roon (PVV):De heer Timmermans, de huidige staatssecretaris, heeft in zijn motie van
vorig jaar aangegeven op welke wijze het naar zijn idee mogelijk is om van
die dubbele zetel af te komen. Wat heeft hij eraan gedaan om ervoor te zorgen
te realiseren wat hem voor ogen staat? Als het idee van die dubbele zetel
destijds al met een veto was getroffen, werden wij nu niet met die ellende
geconfronteerd.De voorzitter:Ik sta de heer Blom niet meer toe om te reageren.Mevrouw Peters (GroenLinks):Hoe zullen historici over tien jaar op het Nederlandse Europese jaar 2007
terugkijken? Het vijftigste jaar van de Europese integratie was het jaar van
het Europees hervormingsverdrag. Het was het jaar waarin Europa aan slagkracht
won, maar waarin het in Nederland aan geloofwaardigheid verloor doordat een
referendum over het Europees Verdrag werd tegengehouden. Mensen
hadden het idee van de EU over ons maar ook zonder ons.De staatssecretaris voor Europese Zaken wil de geloofwaardigheid van de
EU herstellen met een communicatiestrategie onder de titel "Europa met
ons". Natuurlijk bevat die zaken waarmee mijn fractie het roerend eens
is, zoals beter onderwijs in Europa. De EU verkoopt echter niet als een wasmiddel.
Gesprekken en filmpjes zijn leuk, maar waar leiden die toe? Een debat zonder
doel is als wielrennen op een hometrainer: veel inspanning zonder ergens te
komen. Dat zou de wielrennende staatssecretaris als geen ander moeten weten.Ik nodig de regering uit om een tipje van de sluier op te lichten: waarop
moet die strategie betrekking hebben? Heeft die betrekking op inhoudelijke
thema's als immigratie, het klimaat en de verhouding tot de VS? Ik noem maar
een aantal zaken, want van een toelichting op de werking van de subsidiariteitstoets
wordt niemand meer wakker. Het moet ergens toe doen en door de mensen gedaan
worden die iets te zeggen hebben. Er komt een reflectiegroep die zich richt
op de toekomst van de EU. Waarom gaat die niet ook het debat aan met de burgers?
Laat die groep uit de ivoren toren komen en rondtoeren door Europa. Vul die
groep aan met spraakmakende mensen als Orhan Pamuk, Geert Mak of desnoods
toch Johan Cruijff. Laat zulke vrijdenkers meepraten over iets wat er daadwerkelijk
toe doet en herstel de geloofwaardigheid voor de burgers.Aan geloofwaardigheid schort het ook naar buiten toe. De les van Bali
is dat Europa sterk is als het gezamenlijk optreedt. De keerzijde is dat verdeeldheid
een zwak Europa betekent: mooie woorden, weinig daden. Nergens is afhankelijkheid
van Europa duidelijker dan bij het energievraagstuk. Een gezamenlijk Europees
energiebeleid is daarom van levensbelang als wij ons buitenlandbeleid niet
willen laten gijzelen. De regering schrijft ook zelf in de Staat van de Unie:
Nederland vindt de coherente samenhang met extern energiebeleid belangrijk
en is een voorstander van energiesolidariteit. Mooie woorden, maar het ontbreekt
aan daden. Ik doel natuurlijk op de gasdeal van dit jaar tussen Gazprom en
de Gasunie, of in werkelijkheid natuurlijk tussen premier Balkenende en president
Poetin. Want wat is een gezamenlijk energiebeleid nog waard als de verschillende
Europese regeringsleiders bij Poetin op audiëntie komen om hun eigen
dealtje af te sluiten? Niet voor niets werd daarover in de pers geschreven
dat de recente Nederlandse gasdeal past in een strategie van het Kremlin om
de Unie als geheel te verzwakken. Graag een reactie van de Nederlandse regering
op deze discrepantie tussen woorden en daden.Geloofwaardigheid ontstaat als woorden en daden met elkaar overeenkomen.
Dat was het geval met het optreden van Europa op de Top van Bali. Het akkoord,
helaas nog zonder harde doelstellingen, is vooral te danken aan het gemeenschappelijke
optreden van de Unie. Daar stond een Europa dat andere landen inspireerde,
een Europa dat de leiderschapsrol op zich nam in de strijd tegen klimaatverandering.
Vooral een geloofwaardig Europa, dat met consistent en gemeenschappelijk optreden
respect afdwong. Europa moet de wereld echter wel recht in de ogen kunnen
blijven kijken, zowel als het gaat om de arme landen, die direct bedreigd
worden door klimaatverandering, als om de Amerikanen, die weigeren mee te
doen. Europa moet tegenover de arme landen het beginsel "de vervuiler
betaalt" erkennen. Een geloofwaardig Europa verzet zich niet langer tegen
de erkenning en toepassing van dit beginsel en maakt werk van de adaptatie
in de armste landen. Premier Balkenende heeft zich hard gemaakt voor dit beginsel,
maar Europa heeft zich nog niet achter dit beginsel durven scharen. Hier ligt
een enorme taak voor Nederland in Europa om de geloofwaardigheid van Europa
na dit akkoord van Bali te behouden en succesvol op concrete klimaatafspraken
voor een post-Kyoto-akkoord af te stevenen. Hoe gaat de regering zich hiervoor
inzetten, zodat Europa zich dik achter dit principe schaart?Geloofwaardigheid betekent aan de andere kant dat je ook de rijke landen
die nog geen bijdrage leveren aan de strijd tegen klimaatverandering de rekening
presenteert. Met een Kyoto-taks op energie-intensieve producten uit de Verenigde
Staten zou Europa de vervuilers die niet meedoen aan Kyoto toch kunnen laten
betalen. Dat is een heel eenvoudig economisch principe, vorige week nog bepleit
door Stiglitz in de Guardian. Het biedt ons bovendien ruimte om een financieel
raamwerk te maken van onze solidariteit met de armste landen. Graag een reactie
van de regering op dit idee van de Kyoto-taks. Ik overweeg op dit punt een
motie in te dienen.Ten slotte heb ik nog een actuele vraag. Het Europese Hof van Justitie
heeft gisteren een slag toegebracht aan het Zweedse sociale model. De Zweedse
vakbonden blijken buitenlandse bedrijven niet te kunnen dwingen om aan de
cao te voldoen. Wij van GroenLinks staan voor "gelijk werk is gelijk
loon". Nu ben ik benieuwd hoe de regering deze uitspraak van het Hof
interpreteert. Voorziet de regering ook gevolgen voor Nederland? Welke stappen
wil zij zetten om een ondermijning van ons sociale systeem te voorkomen? Hier
kan wat ons betreft de communicatiestrategie van de regering meteen beginnen
om uit te leggen of ook dit Europa goed is voor Nederland en geloofwaardigheid
in de ogen van de burgers kan behouden.De heer Ten Broeke (VVD):Ik heb een vraag aan mevrouw Peters over klimaat en energie. Zij ziet
de mogelijkheid van kernenergie over het hoofd. Dat is voor de VVD nu juist
een heel goed alternatief om de CO2-doelstellingen te kunnen halen.
Het Nederlands Instituut Energie Prestatie Advies berekende deze week dat
wij 70 mld. extra nodig hebben om die doelstellingen te halen. Dan worden
wij ook onafhankelijk van de Poetins en de Ayatollah's van deze wereld. Ik
stel mevrouw Peters voor de keuze: 70 mld. extra uittrekken of kernenergie
introduceren?Mevrouw Peters (GroenLinks):De heer Ten Broeke vraagt mij te kiezen tussen twee kwaden, waar het mindere
nog niet eens beproefd is. Het belasten van vervuilende auto's kan zo maar,
zonder dat je leven in gevaar komt. Kernenergie staat in de wetenschap nog
altijd niet bekend als een veilig product. Zolang het niet als zodanig te
boek staat, is mijn fractie er niet voor om het te gebruiken als oplossing
voor de klimaatverandering.De heer Lagendijk (EP/GroenLinks):Voorzitter. Ik wil beginnen met een citaat van de koningin. In haar voorbeschouwing op het boek Paleis Europa citeert zij met instemming
Jacques Delors, de oud-voorzitter van de Europese Commissie, die op de vraag
naar wat volgens hem het grootste gevaar voor Europa is, antwoordde: "Een
gebrek aan ambitie en nostalgie naar het verleden."Ik wil het hebben over een van de onderwerpen die wij de komende jaren
nog bij ons zullen houden als het gaat om Europa, namelijk de uitbreiding
van de Europese Unie naar de Balkan en Turkije. Dit is een zeer omstreden
onderwerp, dat weet ik. Het trekt veel aandacht en is zeer explosief als het
misgaat. Lees de stukken van de regering, de Staat van de Unie, maar ook brieven
aan deze Kamer en dan blijkt de toon over dit onderwerp plichtmatig. Er ontbreekt
een besef van urgentie. Het idee lijkt: wij hebben de voorwaarden voor toetreding
gesteld, wij leunen nu achterover en wij zien wel wanneer de lidstaten eraan
toe zijn. Onuitgesproken is de stille hoop dat dit nog wel even zal duren,
want gedoe met nieuwe leden kunnen wij er op dit moment niet bij hebben. Men
kijkt een beetje ongeïnspireerd de andere kant op in de hoop dat de liefde
van de andere kant ook bekoelt.De heer Wiersma sprak al over de Balkan en over de keuze van de regering
om vast te houden aan de voorwaarde die gesteld is aan Servië om samen
te werken met het tribunaal. Ik snap die voorwaarde, ik heb er ook veel begrip
voor, maar ik ben van mening dat vorige week een verkeerde afweging is gemaakt.
Volgens mij heeft het wel degelijk zin om nu, in de aanloop naar de Servische
verkiezingen, de gematigde krachten, de prohervormers, de pro-Europakrachten
een steun in de rug te geven. Ik vind dit jammer.Dit is echter maar een onderdeel van een veel groter debat over de vraag
hoe wij de hoop levend houden dat het er ooit nog van komt. Iedereen weet
dat het lang zal duren. Iedereen weet dat er beweging in het proces moet blijven.
Dit bereik je niet alleen met mooie toezeggingen, zoals in 2003, ook niet
door alleen maar te blijven hameren op de voorwaarden, hoe terecht ook. Daar
hoort ook een duidelijke uitdrukking van het besef van urgentie bij en de
erkenning dat het een ramp zou zijn, voor de regio en voor Europa, als de
boel vastloopt, als de economie blijft stagneren, als de georganiseerde misdaad
een vrijplaats behoudt en als het geweld weer oplaait. Waar staat Nederland?
Waar staat de regering in dat debat?Ik zie bijvoorbeeld dat men zich niet aansluit bij iemand als Carl Bildt,
de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken, die iedere keer weer, heel concreet
en zonder luchtfietserij aangeeft dat het ons belang is als het op de Balkan
goed gaat. Dit zijn heel concrete voorstellen. Laat het helder zijn, sommige
ideeën als: laten wij er een hek omzetten, het is te problematisch, klinken
leuk, maar ze zijn en waren pervers, ook in de jaren negentig toen dit geluid
klonk tijdens de Bosnische oorlog.Het helpt ook niet om weg te kijken, af te wachten wat er gebeurt. Wat
wel helpt, is meer bemoeienis, meer betrokkenheid en, ja, ook meer geld. En
waar blijft de minister van Buitenlandse Zaken met een zodanige speech in
de regio, in Sarajevo of in Pristina, en de verdediging van hetzelfde standpunt
als hij terug is in Nederland? De minister is er geweest, zegt hij nu, maar
dit soort bevlogen geluiden heb ik niet gehoord. Er kan geen misverstand over bestaan dat er nog heel veel moet gebeuren
voordat Turkije lid kan worden van de Europese Unie. Wij kennen de onderwerpen:
vrijheid van meningsuiting, de Koerdische problematiek en het terugdringen
van de rol van het leger. Het is echter ook waar dat een deel van de lidstaten
van de Europese Unie een doelbewuste ontmoedigingspolitiek voert. Het bekendste
voorbeeld is president Sarkozy die met zijn politiek van uitstel en uithollen,
helaas, zeg ik, buitengewoon succesvol is. Het politieke klimaat in Turkije
en tussen Turkije en de Europese Unie is verzuurd, de tegenstanders van de
hervormingen worden in de kaart gespeeld en wij dreigen in een soort vicieuze
cirkel te komen. Daar wil men het niet, hier zeggen de tegenstanders: zie
je wel, dat hebben wij altijd al gezegd, de scepsis breekt door en de hoop
van vele tegenstanders zal zijn dat Turkije de eer aan zichzelf houdt en ermee
kapt. Waar staat Nederland in dit debat? Wij sluiten ons niet aan bij landen
die de trein willen trekken zoals Zweden, Italië en Polen. Wij willen
ook niet worden gezien bij de Cyprioten en de Fransen. Wij bevinden ons ergens
in de grijze middenmoot die Sarkozy zijn gang laat gaan. Waar blijft de visionaire
speech van de minister-president als hij zegt dat het succes van de democratisering
in Turkije ook in ons belang is vanwege de stabiliteit in Europa en vanwege
de dialoog met de islamitische wereld? Mijn les uit het debat over de grondwet
is dat men het bij een moeizaam, lastig, gecompliceerd en controversieel onderwerp
niet redt met een technocratische en plichtmatige verdediging. Als de Nederlandse
regering nog steeds vindt dat de toetreding van Turkije en de landen van de
westelijke Balkan van groot strategisch belang is, ook voor Nederland en Europa,
moet men dat project met passie verdedigen. Er is veel gesproken over betere
communicatie. Dat betekent niet alleen beter en eerder uitleggen. Dat betekent
ook visie tonen en durf en bezieling en ja – de Koningin zei het al –
ook ambitie. Dat wens ik de regering dan ook voor het volgend jaar toe: meer
ambitie.Mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie):Voorzitter. In mijn Europadebatten heb ik vaak een citaat uit een boek
gebruikt. Dit debat wil ik beginnen met een uitspraak van mijn oudste zoon.
Dit schooljaar krijgt hij als achtjarige voor het eerst les in de vakken geschiedenis
en aardrijkskunde. Een poosje geleden zei hij op een avond tegen mij: "Mama,
het is eigenlijk best mooi gegaan. Eerst was Duitsland onze vijand, maar nu
zijn wij al heel lang vrienden." Volgens mij raakt hij daarmee de kern
van onze Europese samenwerking, namelijk vrede en stabiliteit.De laatste jaren is het vooral gegaan over problemen binnen de Europese
Unie: over het teveel aan invloed van de Europese Commissie, over de hoge
kosten, over de moeizame besluitvorming, et cetera. Begrijp mij goed: het
is terecht dat wij daarover spreken, want zo houden wij de EU werkzaam en
elkaar alert. Wij zullen ons nu echter ook moeten richten op nieuwe uitdagingen.
Er ligt een hervormingsverdrag dat voor een belangrijk deel aan de kritiekpunten
van de fractie van de ChristenUnie tegemoet komt en waarmee de Europese Unie
deze nieuwe uitdagingen aankan. Dat zijn wat de ChristenUnie-fractie betreft
vooral versterking van de nationale lidstaten en een duidelijk
afbakening van beleidsterreinen en bevoegdheden. Wij zullen daarover in 2008
nader spreken.Wij lijken in Nederland wel eens te vergeten hoe goed wij het hebben.
Wij hebben een hoog welvaartsniveau en kunnen vrij reizen. Belangrijk voor
mijn fractie is dat Nederland niet alleen wat aan Europa heeft, maar ook dat
Nederland een positieve bijdrage levert aan een goede Europese integratie
en kennis, dat het expertise en ervaring deelt met nieuwe lidstaten. Ik vind
het altijd heel bijzonder om te merken dat nieuwe lidstaten of staten die
nog in de wachtkamer zitten, veel meer op de lijn zitten dat Europa vrede
en voorspoed kan brengen.De Staat van de Europese Unie gaat terecht in op de moeite die burgers
ervaren met de EU, maar gaat ook in op de verworvenheden. Gisteren heb ik
gesproken over de noodzaak van goede communicatie, waarop ik vandaag graag
een reactie ontvang van de regering. Mijn fractie maakt overigens complimenten
voor de lijn die het kabinet voorstaat voor het informeren van het parlement
en het aangaan van het gesprek.Als ik aan verworvenheden denk, denk ik ook aan landen die geen zicht
hebben op lidmaatschap, maar waarvoor wij als EU veel kunnen betekenen. Een
van de instrumenten daarvoor is nabuurschapsbeleid. Ik wil vandaag concreet
spreken over Wit-Rusland. Recentelijk had ik een groep Wit-Russen op bezoek.
Hoewel het land niet bijzonder ver weg ligt, lijkt het om een totaal andere
wereld te gaan. Wat zijn op dit moment de specifieke punten van het nabuurschapsbeleid
ten opzichte van Wit-Rusland? Een van de problemen is het gebrek aan vrijheid
van godsdienst. Mijn fractie voelt er veel voor om de lijst met personen uit
Wit-Rusland die de EU niet binnen mogen komen, uit te breiden met personen
die de vrijheid van godsdienst in Wit-Rusland schenden. Daarnaast ziet mijn
fractie graag dat het respecteren van godsdienstvrijheid gaat gelden als een
van de eerste criteria om het niveau van democratisering in Wit-Rusland te
meten, naast criteria als vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vergadering.
Ook vraag ik om dit thema onderdeel te laten zijn van de gesprekken met Wit-Rusland.
Kan de minister-president deze punten via het Europese nabuurschapsbeleid
aankaarten?Naast het nabuurschapsbeleid denk ik ook aan het Europese ontwikkelingsbeleid.
De EU vormt een groep welvarende lidstaten die veel kunnen betekenen voor
ontwikkelingslanden. Hoewel mijn fractie waardeert dat de coherentie wordt
bevorderd, is zij nog niet helemaal overtuigd van de welwillendheid van de
Commissie tegenover ontwikkelingslanden. Ik denk dan vooral aan de epa's.Het ontwikkelingsbelang krijgt in de onderhandelingen niet de centrale
plaats die het verdient. Zeker gezien de ambities van de EU op het terrein
van migratie, moet er meer aandacht komen voor de braindrain uit ontwikkelingslanden.
Ik denk bijvoorbeeld aan medisch personeel uit Afrikaanse landen. Ik hoor
graag van de minister-president welke voortgang er is geboekt bij de doelstelling
om elke lidstaat 0,7% bnp aan ontwikkelingssamenwerking te laten besteden.
Ik ben benieuwd naar de perspectieven voor een nieuwe Doha-ronde en de aandacht
die daarbij zal uitgaan naar de voor Nederland en Europa zo belangrijke non-trade
concerns.Ook van grensoverschrijdend belang is de klimaatproblematiek. Daar heeft
de EU een duidelijke rol te spelen. Het stemt mij dan ook tevreden dat zij
dat heeft gedaan tijdens de klimaattop op Bali. Het lijkt mijn fractie een
goede zaak om het klimaatbeleid te koppelen aan het beleid voor de interne
markt en handelsafspraken met ontwikkelingslanden. Op nationaal niveau kunnen
wij dat ook doen, maar hiervoor is verder echte Europese samenwerking nodig.Van alle internationale dimensies, relaties en grensoverschrijdende problematiek
keer ik terug naar de unie zelf. Het hervormingsverdrag draagt bij aan een
gematigder Europese Unie. Er bestaat echter nog steeds onduidelijkheid over
de uiteindelijke vormgeving van de Unie, zowel wat betreft haar inhoud als
haar grenzen. Ik sprak hierover gisteren al, maar ik wil vandaag nogmaals
gezegd hebben dat mijn fractie hierover duidelijkheid wil krijgen. Dat bevordert
namelijk niet alleen de samenwerking binnen de EU en van de EU met haar partners,
maar ook het vertrouwen van burgers in de Europese samenwerking. Het is dan
immers duidelijk waar men naartoe werkt.De afgelopen vijftien jaar zijn de Europese agentschappen als paddenstoelen
uit de grond geschoten. Voedselveiligheid, maritieme veiligheid, de ontwikkeling
van beroepsopleidingen: Europa regelde het via een agentschap. Die agentschappen
zijn een belangrijk voorbeeld van de sluipende machtsgroei in Brussel. Het
is een natuurlijke neiging van instellingen om de eigen macht te vergroten.
Mijn fractie vindt dat daaraan een halt moet worden toegeroepen door de controle
te versterken. Datzelfde geldt voor het commitologiesysteem. Ik hoor graag
van de minister-president hoe het toezicht hierop kan worden verbeterd.Ik heb waardering voor de inzet van het kabinet op het punt van de begrotingsevaluatie.
Het hoort inderdaad niet in de eerste plaats te gaan over de verdeling van
de centen en pas in de tweede plaats over de inhoud. De inhoud van het beleid
en de hervormingen dienen centraal te staan. De fractie van de ChristenUnie
vindt dat het kabinet in moet zetten op afrekenbare doelen, net zoals wij
dat voor onze nationale begrotingen wensen.De heer Blokland (EP/ChristenUnie-SGP):Voorzitter. Het debat over de voorliggende jaargang van de Staat van de
Europese Unie is bijzonder. Het is voor mijzelf immers een noviteit dat ik
mag reageren op de beleidsvoornemens van een regering, waarin een van de partijen
van de Eurofractie ChristenUnie/SGP participeert. Dat schept uiteraard verbondenheid
met de koers die de regering in Europa volgt.Op pagina 8 van de Staat van de Europese Unie staat terecht dat de moeizame
discussie over de verdragswijziging de agenda gedurende een aantal jaren heeft
gedomineerd. Ik pleit er dan ook voor dat Nederland de Raad duidelijk maakt
dat de komende jaren in het teken moeten staan van een zorgvuldige implementatie
van het nieuwe EU-verdrag. Mij dunkt dat diverse nieuwe elementen uit het
verdrag, zoals de vaste voorzitter en de institutionele verankering van de
hoge vertegenwoordiger, om die tijd vragen.Een belangrijke vooruitgang in het Verdrag van Lissabon ten opzichte van
zowel het vigerende verdrag als de Europese grondwet is de heldere manier
waarop het klimaatbeleid als Europese doelstelling wordt geformuleerd. Het
Verdrag van Lissabon, dat slechts enkele jaren na de Europese grondwet, tot
stand is gekomen, vraagt terecht aandacht voor belangrijke
thema's als klimaat en energie, thema's waarvoor de Europese grondwet enkele
jaren eerder geen oog had. De Staat van de Europese Unie speelt op die ontwikkeling
in door aandacht te vragen voor het klimaatbeleid.Afgelopen week was ik met een delegatie van het Europees Parlement op
Bali. Ik ben ingenomen met het feit dat er een akkoord is bereikt. Er waren
twee doelstellingen: het ontwikkelen van een routekaart en het bepalen van
de ingrediënten voor een nieuw klimaatverdrag. Beide doelstellingen zijn
gehaald. Ik vind het positief dat er veel aandacht uitgaat naar het tegengaan
van ontbossing en het bevorderen van de transfer van technologie naar ontwikkelingslanden.
Dat waren prioriteiten van het Europees Parlement. Op het gebied van de emissiereductie
is het jammer dat de harde getallen zijn verdwenen uit de definitieve tekst
van het akkoord. Dit wordt ten dele gecompenseerd door een voetnoot, waarin
wordt verwezen naar het IPCC-rapport. Daar staan die harde getallen wel degelijk
in. Dit blijft daarom ons richtpunt voor de reductie van broeikasgassen.Een winstpunt is het feit dat de Verenigde Staten op de valreep hebben
ingestemd met het akkoord dat voorligt, al blijft het teleurstellend dat daar
zoveel morele druk voor nodig was. Wij kunnen op basis van dit akkoord verder
met de onderhandelingen over een nieuw klimaatverdrag in 2009.Ook andere milieuonderwerpen krijgen aandacht in de Staat van de Europese
Unie. Ik refereer daarbij aan het feit dat het Europees Parlement zijn goedkeuring
heeft gegeven aan een definitief akkoord over luchtkwaliteit. Na moeizame
onderhandelingen is daar een goed resultaat uitgerold: wel een wat strengere
norm, maar daarnaast meer flexibiliteit voor de lidstaten wat betreft de uitvoering.
Ook het bronbeleid is in het akkoord opgenomen. Dit goede resultaat had niet
tot stand kunnen komen zonder de uitstekende samenwerking tussen onze bewindslieden
en de Nederlandse Europarlementariërs. Deze samenwerking hebben wij vanuit
Brussel bijzonder gewaardeerd.Over het bodembeleid ben ik minder positief. De Richtlijn Bodembescherming
is helaas tijdens de stemming in het parlement vorige maand aanzienlijk verscherpt
ten opzichte van het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. Voor Nederland
is dit een ongewenste ontwikkeling, omdat de nieuwe richtlijn veel extra administratieve
lasten met zich brengt. Ik noem dan nog niet eens de overlapping van deze
richtlijn met maar liefst 33 andere Europese richtlijnen. Die overlapping
maakt de nieuwe regelgeving in de vorm van een bodemrichtlijn in mijn ogen
overbodig. Dat neemt niet weg dat de ontwikkelingen in de Raad verder gaan.
Ik heb vernomen dat het Portugese voorzitterschap op dit moment hard werkt
aan een pakket waarin aan alle bezwaren van Nederland tegemoet wordt gekomen.
Met het feit in het achterhoofd dat Nederland zich tegen de richtlijn heeft
gekeerd op basis van proportionaliteit in plaats van subsidiariteit, ontstaat
er in mijn ogen een nieuwe situatie.In de Staat van de Europese Unie van dit jaar wordt ook het beleid inzake
sloopschepen genoemd. Dat is een onderwerp waarvoor ik door het parlement
als rapporteur ben aangewezen. Het probleem rond sloopschepen is aanzienlijk.
Het slopen vindt plaats onder mensonterende omstandigheden en de schade aan
het milieu is groot. Ik werk daarom in het Europees Parlement aan een krachtige
aanpak van dit probleem. Van dit moment wil ik gebruik maken om de Tweede
Kamer te bedanken voor de goede hoorzitting die zij over dit onderwerp heeft
georganiseerd en waar ik de mogelijkheid kreeg om te spreken.Ik rond mijn bijdrage af met de problematiek rond Frontex. Na bestudering
van de operationele plannen van dit agentschap ben ik van mening dat de Nederlandse
regering een grotere bijdrage moet leveren aan de operationele mogelijkheden
van Frontex. Een gezamenlijke bescherming van de buitengrenzen van de Europese
Unie is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van de lidstaten. Na de urgente
situaties die zich de afgelopen jaren hebben voorgedaan, moet ons land meer
materiële manschappen ter beschikking van Frontex stellen. Alleen op
die manier kan dit belangrijke agentschap zich afdoende van zijn taken kwijten.De heer Pechtold (D66):Voorzitter. Het is mij een genoegen om hier vandaag over Europa te spreken.
Ik heb de indruk dat zich hier steeds meer medestanders verzamelen; mensen
die door hebben dat Europa een rijdende trein is, in positieve zin. Het is
de snelste weg naar een goed georganiseerde toekomst. Ik heb het over medestanders,
want de constructieve houding van D66 ten opzichte van de EU krijgt navolging.
Zo vraagt minister Hirsch Ballin zich retorisch af wat een mens anders kan
zijn dan overtuigd Europeaan, als hij om zich heen kijkt in de wereld. Collega
Kamp vindt dat er allerminst iets op tegen is als mensen zich ook identificeren
met Europa. Het hadden mijn woorden kunnen zijn. Samenwerking kan ons bijna
alleen maar goed doen. D66 heeft onlangs een boek uitgegeven: eigenlijk bent
u een Europeaan. Daarin worden op toegankelijk niveau de voordelen van Europa
op veel verschillende vlakken geïllustreerd. Uit het recente nieuws herinner
ik mij verder een bericht in de kantlijn dat de Europese economie door samenwerking
concurrerender is dan ooit. Verder noem ik natuurlijk de klimaattop op Bali.Dat zijn twee willekeurige gevallen waarin wij het in Nederland beter
doen door onze krachten te bundelen met de ons omringende landen. Dat is de
beste, zo niet de enige weg naar een veiligere, welvarendere en schonere wereld.
Om maar even op Bali te blijven: daar spande de EU effectief samen voor een
vruchtbare klimaattop. De EU-landen waarschuwden dat zij alternatief klimaatoverleg
van de VS nog wel eens zouden kunnen boycotten. Hoeveel meer indruk maakt
de EU dan de losse staten. De Europese landen hebben door een nauwe samenwerking
een voorname positie in het wereldwijde klimaatdebat verworven. Het is nu
zaak dat Europa dat leiderschap verdiept. Een eenzaam dreigement van Nederland
was eerder grotesk dan effectief geweest, terwijl wij toch onze dijken zelf
moeten bewaken. Toch voelt het niet alsof ik hier voor eigen parochie preek.
Daarvoor heerst in Nederland nog teveel een sfeer van tegenzin. Europa wordt
vooral breed uitgemeten als een zondebok. Die tweedeling tussen Nederland
en Europa is vals. Wij zijn geen omstanders, wij ondergaan het niet passief,
wij zijn het. Onze mentaliteit moet meer bij die werkelijkheid gaan aansluiten.Voorzitter. D66 staat voor een Nederland dat serieuze Europese ambities
koestert. U heeft het ons eerder horen zeggen: een kans, geen bedreiging;
mensen geen rad voor ogen draaien met ongegronde angst voor "de Polen".
Wat dan wel? Een paar dingen. D66 hecht blijkbaar meer waarde aan symboliek
dan het kabinet. Alleen op 9 mei de Europese vlag hijsen, is echt te
mager. Daarom zal ik mijn motie – de premier kent haar inmiddels –
om de Europese vlag vaker te laten wapperen, morgen in stemming brengen. Symbolen
zijn echter niet alles. De D66-fractie zal het debat over Europa blijven aanjagen.
Als je beoogt dat wij allemaal zeer door Europa beïnvloed worden, kun
je niet anders dan openheid en inspraak voorstaan. Binnenkort debatteert de
Kamer op ons initiatief over het WRR-rapport "Europa in Nederland".
In dat debat zullen wij concreter verder spreken over de legitimering van
de EU in Nederland. Wij moeten de Europese besluitvorming politiseren. Het
werd al gezegd. En dan bedoel ik niet alleen de discussie over institutionele
structuur, maar ook de concrete kwesties.De heer Ormel (CDA):Voorzitter. Het is een moeizame bevalling, die motie-Pechtold. Zij is
ingediend op 27 juni, stond gisteren op de stemmingslijst en is vlak
voor de stemmingen wederom aangehouden door de heer Pechtold. Als ik het dictum
van die motie lees, dan roept de heer Pechtold de regering op om een vlaginstructie
te ontwerpen en om de Kamer hier in de Staat van de Unie nader over te informeren.
Als de heer Pechtold deze motie morgen in stemming brengt, kan hij dan wel
aangeven in welke Staat van de Unie hij dan wil dat de regering de Kamer hierover
informeert?De heer Pechtold (D66):Wat een leuke strikvraag. Die vind ik echt heel charmant. De minister-president
kent mijn streven. Ik vond dat hij de vorige keer best ruiterlijk toegaf dat
er iets meer kon. Volgens mij komen wij een eind bij elkaar. Mevrouw Martens
heeft daarnet ook een pleidooi gehouden. Het gaat mij er niet om iets te forceren,
het gaat mij erom dat wij wat officiëler met die vlag omgaan, net zoals
wij met onze driekleur officieel omgaan. Wat dat betreft werd laatst ook door
de partij van de heer Ormel bepleit, daar eens wat meer lijn in te brengen.
Wij hebben die tweede vlag en die vlag staat los van onze nationaliteit, maar
is toch belangrijk voor onze identiteit. Laten wij zorgen dat die ook een
officiële plek krijgt en dat die niet daar zus en ergens anders zo wordt
uitgehangen. Nee, daar zou ik graag wat meer structuur in zien. Als ik daar
morgen uw steun voor vind, dan ben ik natuurlijk ontzettend dankbaar.Voorzitter. Ik heb geruchten gehoord dat het vanaf volgend jaar mogelijk
zou zijn om af te stemmen op een Europees radiostation met een Europees perspectief.
Wat mij betreft – anderen riepen het ook al – komt dat er in Brussel
vandaag. Meer aandacht voor Europa is in Den Haag ook welkom. D66 staat voor
Europa zolang het iets toevoegt, dus ook voor subsidiariteit. Naast de Nederlandse
identiteit ook een Europese identiteit. Don Quichotte of de Praagse Lente
klinken bekend in de oren, de slag van Maipu al een stuk minder. De afgelopen
jaren is onze levensstandaard mede dankzij het vrije verkeer van goederen,
personen en diensten in de EU aanzienlijk gestegen en u bent steeds meer Europese
filmproducties gaan kijken. U kent vermoedelijk minstens een persoon die een
deel van haar studie via een Europees uitwisselingsprogramma heeft gevolgd
en u belt via satellieten die door de European Space Agency in de ruimte worden
gehouden. Misschien krijgt u geen warm gevoel bij de Europese vlag, maar u
herinnert zich wel de voordelen die een goed georganiseerde Unie meebrengt,
voordelen waarvan iedereen mee profiteert. Europa overstijgt op die manier
partijen. Er zijn geen verliezers als wij Europa met de nodige ambitie tegemoet
treden. Ik weet dat u niet allemaal D66'er denkt te zijn, maar dat u allemaal
Europeaan bent, is een gegeven. De subsidiariteitscommissie is gekomen om
ervoor te zorgen dat de juiste maatregelen op het juiste niveau worden genomen.
Misschien moet deze commissie ook eens wat Nederlandse wetten gaan behandelen.Misschien niet altijd bewust, maar u hebt waarschijnlijk veel meer en
gedetailleerdere kennis van Europese cultuur en geschiedenis dan van die van
pakweg Zuid-Amerika. Het is mij dus uit het hart gegrepen dat Plasterks gemopper
over de Europese talenbrij en Timmermans' verbolgenheid over de zetelverdeling
in het Europees Parlement nu wat tegenwicht krijgen en dat er ook hier kleine
veranderingen merkbaar zijn, zoals het feit dat er extra commissieassistenten
bij de Griffie van de Kamer zijn aangesteld.Mevrouw In 't Veld (EP/D66):Voorzitter. Vorige week is het nieuwe EU-verdrag getekend. Het is nu aan
de ondertekenaars, de 27 regeringen, om er voor te zorgen dat het ook geratificeerd
wordt. Staatssecretaris Timmermans wijst zeer terecht op het belang van eerlijke
communicatie. D66 communiceert altijd eerlijk over Europa, ook als dat toevallig
even niet zo populair is.Het kabinet wil scholen stimuleren om meer aandacht aan Europa te besteden.
Van D66 mag dat wel een stuk steviger. Europees burgerschap moet net zoals
Nederlands burgerschap een van de kernvaardigheden zijn die jongeren op school
aanleren. Het zou eigenlijk een soort verplichte inburgeringscursus van Nederlanders
in Europa kunnen worden. De meeste mensen vinden net zoals wij – ook
hier in de zaal – dat de Europese samenwerking de beste garantie biedt
voor duurzaamheid, veiligheid en welvaart. De vraag wat wij precies Europees
doen en wat nationaal, is vooral een kwestie van politieke smaak. De kernvraag
is dan ook niet wát wij doen, maar hóé wij het doen,
met fatsoenlijke democratische controle en invloed van de burger op de besluiten.
Precies dat komt door het nieuwe verdrag een stap dichterbij.Het kabinet wil de Tweede Kamer beter betrekken bij Europees beleid. Daar
kan het kabinet dan meteen vandaag al mee beginnen. Het kan bijvoorbeeld de
nieuwe regeling voor de uitwisseling van persoonsgegevens tussen politie en
justitie in heel Europa voorleggen, oftewel het kaderbesluit bescherming persoonsgegevens
in de derde pijler. In plaats van privégegevens van burgers te beschermen,
verzwakt dit besluit juist de rechtspositie van burgers als hun gegevens naar
een ander land worden gestuurd. Dit hebben de regeringen van de lidstaten
achter gesloten deuren uitonderhandeld; de nationale parlementen mogen alleen
nog een stempel van goedkeuring geven. Gelukkig wordt vanaf 2009 dankzij het
nieuwe verdrag effectief democratisch toezicht door het Europees Parlement
gegarandeerd. Tot die tijd mag ook de Tweede Kamer er sterker bovenop zitten.
Daar heeft de Tweede Kamer helemaal geen rode kaart voor nodig. Kan het kabinet
de Kamer ook bijpraten over de afspraken die op dit moment op ambtelijk niveau
met de Amerikanen worden gemaakt over het uitwisselen van persoonsgegevens?
Daar wordt nooit iets over gezegd. Wat kan het kabinet meedelen over de plannen
voor een grootschalige inzameling van privégegevens van reizigers in
het geplande "Electronic Travel Authorization System"? Is dat hier
in de Kamer al meegedeeld? Ik denk het niet. Al die zaken worden in stilte
rondgemaakt; nationale parlementen mogen alleen op het laatste moment nog
ja of ja zeggen. Dat is geen daadwerkelijke democratische controle.Het kabinet hamert terecht op democratie, maar democratie is veel meer
dan alleen maar kwesties van stemgewicht, codecisie of rode kaarten. In een
democratie moet de uitvoerende macht verantwoording afleggen. Dat betekent
concreet dat er eindelijk volledige verantwoording moet worden afgelegd voor
de steun van Europa voor het programma van illegale CIA-uitleve­ringen,
-ontvoeringen en geheime gevangenissen. De regeringen hebben in EU-verband
gehandeld, als collectief, maar als het aankomt op het afleggen van verantwoording,
verschuilen zij zich achter het argument van nationale bevoegdheid. De SP
wil misschien niets weten van een Europese minister van Buitenlandse Zaken,
maar D66 had graag gewild dat een dergelijke minister er wel was, want dan
konden wij hem vandaag nog op het matje roepen in het Europees Parlement.Ook over economische kwesties moet er eerlijk worden gecommuniceerd. Zo
wil ik hier de mythe eens ontzenuwen die eerder aan de orde is geweest: dat
de Europese marktregels een bedreiging vormen voor onze publieke diensten.
Dat is onzin. Overigens is het evenzeer een mythe dat die bedreiging is afgewend
door het inhoudsloze protocol over publieke diensten, dat op verzoek van Nederland
is opgenomen.Er waait een wind van protectionisme door Europa. Nederland houdt de Polen
en de Chinezen buiten; een soort 21ste-eeuwse versie van "helpt elkaar,
koopt Nederlandse waar". Maar open markten en vrije en eerlijke concurrentie
hebben ons een ongekende welvaart gebracht. Wie welvaart voor de toekomst
wil garanderen moet niet de valbrug ophalen, maar investeren in eigen kracht.Tot mijn verbazing zijn zowel de SP als de VVD tegen de komst van werknemers
uit Bulgarije en Roemenië. Onbegrijpelijk, want van de VVD zou je verwachten
dat zij de economische noodzaak inziet. Overigens zijn de liberalen in het
Europees Parlement, waartoe wij ook behoren, er onverkort vóór.
Van de SP zou je verwachten dat zij ook solidair is met werknemers uit andere
landen, zo van: arbeiders aller landen, verenigt u. Maar door de grenzen dicht
te houden, houd je hen niet buiten. Dan komen zij namelijk illegaal en worden
zij hier onder mensonterende omstandigheden uitgebuit. Ik denk dat het tijd
is dat wij gewoon weer volwaardig meedoen in Europa en ook kijken naar de
voordelen die onze activiteiten in Oost-Europa hebben opgeleverd. Daar hebben
wij veel geld verdiend en dat mag ook wel eens vermeld worden.De heer Van der Staaij (SGP):Voorzitter. De Staat van de Europese Unie is nuchter en realistisch getoonzet,
waarvoor wij waardering hebben. In vergelijking met eerdere beleidsstukken
wordt er nu een heel andere toon aangeslagen. "Nederland wil niet méér
Europa, maar een beter Europa. En dat betekent soms minder, soms meer, afhankelijk
van het niveau waarop problemen het beste kunnen worden opgelost", zo
lees ik nu. Die benadering spreekt mijn fractie aan, aan de ene kant biedt
de EU oplossingen voor problemen die grensoverschrijdend zijn, aan de andere
kant geldt dat de EU geen doel op zich is. Op 1 juni 2005 bleek dat veel
burgers van Nederland dat ook zo zagen, toen bij referendum de EU-grondwet
verworpen werd. Het kritische geluid, zoals dat ook door de SGP werd verwoord,
kreeg toen tot onze verrassing een brede weerklank. Het gaat om een Europa
dat zijn grenzen kent en zich tot kerntaken beperkt. Daarom zijn wij blij
met de gekozen nuchtere insteek. De lijn die wij willen steunen is: een nationaal
beleid waar mogelijk, een Europees beleid waar dat geboden is. Burgers zullen
zich immers het beste in "Europa" herkennen als het bijdraagt aan
de oplossing van concrete problemen.Deze benadering moet echter wel handen en voeten krijgen. Bestaat er niet
een stevig spanningsveld tussen de toon van de Staat van de Unie en het onlangs
ondertekende hervormingsverdrag? In het laatste krijgen veranderingen op institutioneel
terrein toch weer een impuls op het gebied van federalisering, waarbij veel
bevoegdheden naar Brussel verschoven worden en nationale veto's worden afgeschaft.Op papier hecht de regering veel waarde aan het beginsel van subsidiariteit.
Maar op welke terreinen ziet de regering ruimte voor reële terugtreding
van Europa ten gunste van de nationale staat? Kan dat concreter worden gemaakt?
Er worden hieromtrent wel procedurele opmerkingen gemaakt, maar geen concrete
aanzetten gedaan. In het hervormingsverdrag worden nieuwe taken aan de EU
toegekend, bijvoorbeeld ten aanzien van het sportbeleid (titel XI). Ook wordt
er gesproken over een Europese agenda voor cultuur en een gemeenschappelijk
toerismebeleid. Kortom, het zou goed zijn om ook eens de andere kant te laten
zien. De regering heeft eerder aangegeven daar wel gevoelig voor te zijn.
Hoe kun je aangeven dat Europa niet alleen van ophouden, maar ook van terugtreden
weet?Mijn fractie heeft steeds afwijzend gestaan tegenover de toetreding van
Turkije, en dat zullen wij ook blijven doen. Ten aanzien van het onderhandelingsproces
willen wij beklemtonen dat erop toegezien wordt dat niet alleen op papier
veranderingen worden bewerkstelligd, maar dat het ook in de praktijk wordt
gerealiseerd. Wij hebben nog enige wensen; ik verwijs in dit verband naar
de veelal vijandige opstelling tegenover christenen. Zo is afgelopen zondag
nog een priester neergestoken in Izmir. De Turkse overheid lijkt hier nauwelijks
iets tegen te doen. De EU zou er bij de Turkse overheid op moeten aandringen
dat veel ruimhartiger aan de noties van godsdienstvrijheid invulling wordt
gegeven.De Staat van de Unie rept ook nog over de positie van Roemenië en
Bulgarije. Wij zien dat landen voordat zij konden toetreden aan allerlei voorwaarden
moesten voldoen, maar hoe wordt nu in het oog gehouden of die voorwaarden
ook blijvend worden nageleefd? Een specifiek voorbeeld waardoor
ik tot die vraag kom is de schrijnende positie die al eerder aan de orde is
gesteld in bepaalde weeshuizen en bij de opvang van verstandelijk gehandicapten.
Daarover hebben wij recentelijk van hulporganisaties heel verontrustende geluiden
gehoord, ook uit Roemenië en Bulgarije. Is daar ook aandacht voor?In het kader van de trans-Atlantische betrekkingen en het buitenlands
beleid leg ik de vinger bij de beschamende EU-missie in Afghanistan, althans
de start daarvan. Door allerlei bureaucratisch geblunder en door een gebrekkige
verhouding met de NAVO komt van de training en opleiding van Afghaanse agenten
nog veel te weinig terecht. Krijgt de oplossing van dergelijke problemen wel
voldoende prioriteit?De afgelopen tijd is ook regelmatig in het nieuws gekomen dat de drempel
om burgers uit te zetten uit andere EU-landen, te hoog is. Het moet eenvoudiger
mogelijk zijn om bijvoorbeeld Roemen en Bulgaren – maar natuurlijk ook
anderen – die zich aan ernstige misdrijven schuldig maken, het land
uit te zetten. Maakt Nederland hier verder werk van, ook in Europees verband?De heer Van Buitenen (EP/EuropaTransparant):Voorzitter. Ik begin met het feit dat ik Europeaan ben. Ik ben in februari
1990 begonnen bij de Europese Commissie als ambtenaar. Daar heb ik bijna veertien
jaar gewerkt. Ik ben altijd loyaal geweest aan Europa en de Europese instellingen.
Ik ben er nu ook met veel plezier parlementariër.Eergisteren was ik in gebed met een Europese ambtenaar. Daar kwam een
tekst naar voren die ik hier graag voorlees, uit 1 Corinthiërs 1: "Denk
eens aan uw roeping, broeders en zusters. Onder u waren er niet veel die naar
menselijke maatstaf wijs waren, niet veel die machtig waren, niet veel die
van voorname afkomst waren. Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is, heeft
God uitgekozen om de wijzen te beschamen; wat in de ogen van de wereld zwak
is, heeft God uitgekozen om de sterken te beschamen; wat in de ogen van de
wereld onbeduidend is en wordt veracht, wat niets is, heeft God uitgekozen
om wat wél iets is teniet te doen."Ik heb een gespecialiseerde medewerker die heel veel van Europese verdragen
weet en die voor mij de hele Staat van de Unie heeft uitgeplozen. Ik zou daarover
veel kunnen vertellen, maar ik denk dat ik in lijn met deze Bijbeltekst moet
focussen op één onderwerp, namelijk dat men geen keuzes wil
maken in Europa. Zoals ik de vorige twee jaar ook al heb betoogd, heb ik heel
veel moeite met het sui generis in Europa. Dat is een mengvorm van supranationaal
en intergouvernementeel. Per beleidsterrein wordt dit gemixt zoals het uitkomt.Ik las net een stukje dat iemand mij aanreikte uit de NRC van afgelopen
maandag, waarin een VVD-Tweede Kamerlid zegt dat parlementariërs de Nederlandse
regering dienen te controleren en de leden van het Europees Parlement de Europese
Commissie. Het moet niet door elkaar gaan lopen. Ik vul dit aan met de opmerking
dat nationale parlementariërs de Raad van Ministers moeten controleren
en Europese parlementariërs de Europese Commissie. Met de oranje kaart
krijgen wij dat de nationale regeringen een spaak in het wiel kunnen steken
op terreinen waarop nu juist een qualified majority voting is ingevoerd en
waar de Raad niet meer met unanimiteit beslist maar waar als tegenwicht het
Europees Parlement mag meebeslissen. Als je besluit om een bepaald terrein
Europees te maken, laat het dan ook Europees en wees daar consequent in.De heer Ten Broeke (VVD):Het elegante van die oranje kaart is nu juist dat die het institutionele
evenwicht, dat u zo graag wilt bewaren, volkomen intact laat. Anders hadden
wij voor de rode kaart moeten gaan, een direct verwerpingsrecht van de meerderheid
van de nationale parlementen. Dat is dit niet. Wij moeten werken via de Raad
van Ministers. Dat doet die oranje kaart. Daarom klopt die ook.De heer Van Buitenen (EP/EuropaTransparant):Ik kan hierover kort zijn. De supranationale en intergouvernementele mechanismen
zouden beter toegespitst moeten worden. De nationale parlementen kunnen een
rol spelen in het intergouvernementele circuit via het overlegorgaan dat de
woordvoerder van de fractie van de PvdA al aanroerde. De introductie van een
rode kaart zou ik nog veel erger hebben gevonden, zeker als zo'n kaart betrekking
zou hebben op de mechanismen waarbij de Europese Commissie en het Europees
Parlement betrokken zijn.Ik noem een voorbeeld. In 1999 bracht een comité van wijzen een
advies uit op verzoek van het Europees Parlement en de Europese Commissie.
Het betrof een comité van echte wijzen. Deze hebben een advies uitgebracht
dat onder andere ging over de werking van de antifraudedienst van de Europese
Unie, de OLAF. Op deze dienst wordt geen toezicht gehouden. Het comité
van wijzen adviseerde om het toezicht ofwel intergouvernementeel te organiseren,
waarbij de nationale Openbare Ministeries toezicht houden via een soort orgaan,
ofwel een soort European Public Prosecutor op te richten, een Europees Openbaar
Ministerie dat toezicht houdt. Wat doet men echter? Men maakt geen keuze en
er komt een toezichtorgaan zonder bevoegdheden dat alleen adviezen kan geven
en geen enkele juridisch kader heeft om in te grijpen. Als gevolg hiervan
werk ik nu aan een dikke nota waarin wordt gewezen op vele onregelmatigheden
die hebben plaatsgevonden tussen 2000 en 2007 binnen de Europese antifraudedienst.
Deze zaken gaan bijvoorbeeld over personeelsbenoemingen, de manier waarop
er met geld wordt omgegaan en waarop de fraudeonderzoeken worden uitgevoerd.
Ik heb alle autoriteiten steeds op de hoogte gehouden van de vorderingen van
de nota door middel van draftversies. Een van de eerste gevolgen van mijn
nota is een onderzoek dat de Europese Commissie instelt naar het handelen
van de directeur-generaal van de antifraudedienst. Naar mijn weten doet de
Europese Commissie zoiets nu voor het eerst in haar geschiedenis. Stelt u
zich dit eens voor; een commissaris uit Estland, die niet tot de grote politieke
families behoort, stelt een onderzoek in naar het handelen van de directeur-generaal
van de Europese antifraudedienst.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt van 13.10 uur tot 14.00 uur geschorst.Voorzitter: VerbeetDe voorzitter:Op de tafel van de griffier ligt een lijst van ingekomen stukken. Op die
lijst staan voorstellen voor de behandeling van deze stukken. Als voor het
einde van de vergadering daartegen geen bezwaar is gemaakt, neem ik aan dat
daarmee wordt ingestemd. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20072008-2983-3008.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl