Gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529); - het wetsvoorstel Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 565-571

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

19-01-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 12, pagina 565-571

19-12-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 19529Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 30137Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de rechtsbijstand houdende aanpassing van het inkomens- en vermogensbegrip aan het fiscale inkomens- en vermogensbegrip (29685)Pagina 595-597
Presentie en opening (maandag 19 december 2005)Pagina 553-553
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 inzake de rol van het provinciaal bestuur en het gemeentebestuur bij de rijkssubsidiëring van beschermde monumenten alsmede het vervallen van de voorhangbepaling van artikel 34 (29734)Pagina 572-581
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter terzake gedane voorstellen (maandag 19 december 2005)Pagina 607-609
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Ambtenarenwet en enkele andere wetten in verband met goed ambtelijk handelen, goed werkgeverschap en algemene regels over integriteit (29436); - het wetsvoorstel Goedkeuring van het voornemen tot opzegging van het op 25 juni 1973 te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende de havenarbeid, 1973 (Verdrag nr. 137, aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie in haar achtenvijftigste zitting; Trb. 1974, 70) (30007); - het wetsvoorstel Wijziging van enige bepalingen van het Burgerlijk Wetboek omtrent de overeenkomst inzake geneeskundige behandeling en van artikel IV van de wet van 17 november 1994, Stb. 837 (30049) en 10 andere wetsvoorstellen (30138, 30188, 30223, 30238, 30314, 30331, 30337, 30349, 30357 en 30361)Pagina 553-554
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in verband met het stellen van een inburgeringsvereiste bij het toelaten van bepaalde categorieën vreemdelingen (Wet inburgering in het buitenland) (29700)Pagina 597-607
Gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529); - het wetsvoorstel Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).Pagina 565-571
Gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en de Wegenverkeerswet 1994, in verband met de herijking van een aantal wettelijke strafmaxima (28484); - het wetsvoorstel Herstel van wetstechnische gebreken en leemten alsmede aanbrenging van andere wijzigingen van ondergeschikte aard in diverse wetsbepalingen op het terrein van het Ministerie van Justitie (Reparatiewet II Justitie) (30171)Pagina 559-565
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de rechtsbijstand houdende aanpassing van het inkomens- en vermogensbegrip aan het fiscale inkomens- en vermogensbegrip (29685)Pagina 571-572
Voortzetting van de gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en de Wegenverkeerswet 1994, in verband met de herijking van een aantal wettelijke strafmaxima (28484); - het wetsvoorstel Herstel van wetstechnische gebreken en leemten alsmede aanbrenging van andere wijzigingen van ondergeschikte aard in diverse wetsbepalingen op het terrein van het Ministerie van Justitie (Reparatiewet II Justitie) (30171)Pagina 588-595
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 inzake de rol van het provinciaal bestuur en het gemeentebestuur bij de rijkssubsidiëring van beschermde monumenten alsmede het wijzigen van de voorhangbepaling van artikel 34 (29734)Pagina 554-559
Voortzetting van de gezamenlijke behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529); - het wetsvoorstel Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).Pagina 581-588

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de gezamenlijke behandeling van:het wetsvoorstel
Vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het
nieuwe Burgerlijk Wetboek (19529);het wetsvoorstel
Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling van
titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk
Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek) (30137).De voorzitter:De minister van Justitie had ik al welkom geheten. Dat welkom geldt ook
de regeringscommissaris, de heer Neleman.De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Westerveld (PvdA):Mevrouw de voorzitter. Ik wil de minister om te beginnen complimenteren
met deze zeer doorwrochte wetsvoorstellen die ons verzekeringsrecht in een
eigentijds jasje zullen gieten. Beide zijn de vertaalslag van juridische inzichten
die in de afgelopen decennia zijn gerijpt en beide zullen dus, zoals ik in
mijn schriftelijke inbreng ongeveer twee jaar geleden aangaf, nu gewoon hun
werk moeten gaan doen. Tegelijk is dit compliment wat dubieus. Wij betreuren
het namelijk wel, dat dit allemaal zo ontzettend lang heeft moeten duren.
Ik begreep onlangs dat dit wetsvoorstel het oudste bij deze Kamer aanhangige
wetsvoorstel is, en daarvóór heeft het ook al veel te lang geduurd
voor het als een voldragen ontwerp bij de Tweede Kamer kon worden ingediend.
Maar dat is nakaarten. Laten wij blij zijn dat de titel 7.17 nu de wind in
de zeilen heeft gekregen van de nieuwe Zorgverzekeringswet, zodat dit nu echt,
na aanvaarding in dit huis, per 1 januari aanstaande de haven van het
Burgerlijk Wetboek kan binnenvaren.Mijn fractie was vanwege de zeer uitgebreide schriftelijke behandeling
aanvankelijk niet van plan aan dit debat mee te doen. De door ons gestelde
vragen waren redelijk beantwoord, weliswaar waren wij niet met ieder antwoord
even gelukkig, maar dat is nog geen reden om aan een mondeling debat te willen
meedoen. De reden dat wij hiervan zijn teruggekomen, is dat, net zoals de
Zorgverzekeringswet heeft geïnterfereerd in het tempo van deze wetsvoorstellen,
de Wet WIA heeft gezorgd voor nieuwe figuren en constructies die mede verband
houden, dat althans zouden kunnen doen, met het nieuwe verzekeringsrecht.
De gelegenheid om hierover in twee instanties met de minister van gedachten
te wisselen heeft ontbroken, vandaar dat ik mijn vervolgvragen nu maar bij
de behandeling stel. Ik merk dan wel of de minister daar hier en nu op wil
ingaan, of dat hij wil toezeggen hierop in een later stadium schriftelijk
terug te komen. Aan onze waardering voor de aan de orde zijnde wetsvoorstellen
doen de vragen namelijk niet zoveel toe of af.Verzekeraars worden in ons sociale bestel steeds meer een mengvorm van
een private wederpartij en een publiekrechtelijke actor. Dat speelt in het
nieuwe zorgstelsel, het speelt ook bij het thema reïntegratie. En wie
de laatste weken naar de commercials op radio en tv luistert, die moet wel
eens menen dat er nog maar twee typen verzekeringen bestaan: van ziektekosten,
en van reïntegratie en andere WIA-aanvullende of ondersteunende producten.
Bij de behandeling van het ontwerp van deze laatste wet heeft de minister
van SZW aangegeven, dat de werkgever die als eigenrisicodrager acteert, in
de eerste twee jaar tot zijn werknemer in een privaatrechtelijke relatie staat
en nadien als zelfstandig bestuursorgaan in een publiekrechtelijke. Ik zou
menen dat dit iets genuanceerder ligt en dat de werkgever, zolang het dienstverband
duurt – en dat kan zich verder uitstrekken dan de periode van loondoorbetalingsplicht
van artikel 7:629 – in die periode ook in een arbeidsrechtelijke relatie
tot zijn werknemer staat. Voor het onderwerp van vandaag is dit van belang
vanwege de relatie van de verzekeraar van de werkgever met deze werknemer.
Dat is, dat geven wij de minister na, geen contractuele band, maar zij krijgen
wél met elkaar te maken; misschien nog wel meer dan de werknemer en
de eigenrisicodragende werkgever, althans in de context van reïntegratie.Ik werk deze stelling uit in een voorbeeld dat uitmondt in een paar gerichte
vragen. In dit voorbeeld heeft de eigenrisicodragende werkgever de met arbeid
en ziekte samenhangende werkgeversrisico's ondergebracht bij verzekeraar X.
Het UWV heeft de werknemer gezien en hem gekwalificeerd als WGA-gerechtigd.
Eerder al had deze werknemer geruime tijd te maken met een aan X gelieerd
reïntegratiebedrijf waarvoor deze verzekeraar, uit hoofde van de met
de werkgever gesloten verzekeringsovereenkomst, de rekening betaalt. De werknemer
daarentegen is ontevreden over de inzet van dit reïntegratiebedrijf
en meent dat hij bij een ander bedrijf beter af zal zijn. Hem staan de volgende
opties ter beschikking. Hij kan een civiele vordering instellen tegen zijn
werkgever om zijn verplichting ex 7:658a anders in te laten vullen dan nu
gebeurt. Daarnaast, of in plaats daarvan, kan de werknemer bezwaar maken tegen
de invulling van zijn reïntegratieplan. Echter, het feit dat het reïntegratieplan
wordt ingevuld zoals het wordt ingevuld, zou wel eens het gevolg kunnen zijn
van het beleid van X, of van het verzekerde pakket dat de werkgever bij X
heeft afgesloten. Is dat een reële optie, zo vragen wij de minister.
Is het denkbaar dat de beleidsvoering door de eigenrisicodrager mede wordt
bepaald door het afgesloten verzekeringspakket? En als dat denkbaar is, hoe
verhouden beide zich dan tot elkaar? Stel bijvoorbeeld dat de bestuursrechter
oordeelt dat de claim van de werknemer terecht is en dat de werkgever hem
als uitvoerder van de WGA meer ruimte moet geven. En stel dat dit "meer
ruimte geven" duurder is dan de optie die X, met een beroep op de polisvoorwaarden,
voor deze werknemer wil betalen, werkt de rechterlijke beslissing in dat geval
door in de relatie tussen de eigenrisicodrager en X in de zin dat de beslissing
in het geding tussen werknemer en eigenrisicodrager mede kan worden aangemerkt
als een opdracht aan X om de meerkosten te vergoeden? En wat wordt de vervolgstap
als X weigert hieraan te voldoen? Want wij kunnen X nu wel de "hulppersoon
van de werkgever" noemen, zoals de minister deed, hij is verzekeringsrechtelijk óók
diens wederpartij. Is dit nu een voorbeeld van een situatie waarin partijen –
de werkgever als verzekerde en de werknemer in de termen van de minister als"middellijk
belanghebbende" – de bemiddeling van de Ombudsman Verzekeringen
kunnen vragen?Mijn tweede vraag, of beter set vragen, heeft betrekking op de ondoorzichtigheid,
vooral voor degene op wie de meeste sturingsinstrumenten zijn gericht: de
voor de eigen arbeid ongeschikt geraakte werknemer. Hoewel, van de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid mogen wij deze persoon niet meer zo noemen.
Wij moeten spreken van een werknemer die gedeeltelijk arbeidsgeschikt is.
Het gaat om die werknemer, die aan alles wat er voor en over hem bedacht wordt,
zal moeten meewerken. Of anders...Eigenrisicodragers worden naar verwachting een steeds vaker voorkomende
rechtsfiguur. Dat geldt ook voor het bij een particuliere verzekeraar onderbrengen
van risico's die aan arbeid en ziekte gelieerd zijn. Naarmate meer bevoegdheden
contractueel worden overgedragen, wordt het voor de te reïntegreren werknemer
steeds lastiger te onderscheiden wie de wederpartij is en wie de "hulppersoon".
En dat is vooral het geval naarmate de arbeidsrechtelijke band tussen de eigenrisicodrager
en de werknemer langer geleden is verbroken. Is de minister het daarmee eens?
Zo ja, zou enige voorlichting op dit punt dan niet geboden zijn? En als dat
zo is, wie zal deze dan naar zijn oordeel moeten verzorgen?Het komt erop neer, dat mijn fractie in dit stadium van de rechtsontwikkeling
gaarne een scherpere analyse wil hebben dan wij tot nu toe hebben gezien van
de driehoek inkomensverzekeraar, werkgever/eigenrisicodrager, werknemer. Daarbij
dienen dan vragen te worden beantwoord over de doorwerking van polisvoorwaarden
in de eerdergenoemde werkgeversverzekeringen, maar ook in het reïntegratie-
en sanctiebeleid dat de verzekerde als uitvoerder van wat wij voorheen nog
wel eens een "sociale verzekering" noemden, moet ontwikkelen. Zou
het zo kunnen zijn, zo vragen wij de minister, dat in de toekomst niet de
eigenrisicodragende werkgever, maar de grote verzekeraars het door hun cliënten
te hanteren sanctiebeleid gaan bepalen? Zo ja, wat betekent dat voor de in
dezen geëigende rechtsgangen? Meer specifiek: krijgen in dit gewijzigde
speelveld ook instanties zoals de Ombudsman Verzekeringen en de Raad van Toezicht
Verzekeringen een rol? Zo ja, welke? En hoe verhoudt deze rol zich tot de
bezwaar- en beroepsprocedure die de eigenrisicodragende werkgever binnen de
context van het WGA-beleid moet ontwikkelen?Wij wachten de antwoorden van de minister met belangstelling af.De heer Van de Beeten (CDA):Mevrouw de voorzitter. Ik sluit mij graag aan bij de felicitaties aan
de minister wegens zijn uitverkiezing tot politicus van het jaar. Ik heb begrepen,
dat na aanvaarding van de wetsvoorstellen die hier zojuist werden behandeld,
hij het risico loopt dat mevrouw Van den Bossche hem vervolgens straffeloos
tot een duel bij Quatrebras kan uitdagen, maar dat wachten wij dan maar rustig
af. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij ook dat duel zal weten te winnen.Om te beginnen, dank ik de minister en zijn ambtenaren voor de uitvoerige
beantwoording in de schriftelijke voorbereiding van beide wetsontwerpen. De
gedachtewisseling in de stukken is, denk ik, zeer vruchtbaar geweest. Op een
groot aantal punten is voor de rechtspraktijk nuttige verheldering geboden.
De minister heeft, gebruikmakend van het wetgevingsmodel waarbij na de ontwerphoofdwet
een ontwerpinvoeringswet wordt ingediend, via de ontwerp-Invoeringswet bovendien
op verscheidene punten overeenkomstig de wensen van deze Kamer het hoofdwetsvoorstel
aangepast, waarvoor wij hem zeer erkentelijk zijn. Van mijn bijdrage aan deze
plenaire behandeling wil ik gebruikmaken om stil te staan bij enkele wetstechnische
aspecten. Daarna wil ik terugkomen op een thema dat ik ook in de schriftelijke
voorbereiding aan de orde heb gesteld, te weten de toekomst van het aansprakelijkheidsrecht
in relatie tot zowel het fenomeen van de verzekering als het in het verzekeringsrecht
belangrijke begrip van roekeloosheid.In de inbreng voor het voorlopig verslag bij het wetsvoorstel op stuk
nr. 19259 heb ik aangekondigd ook te willen terugkomen op het onderwerp van
de stapeling van procedures en de wenselijkheid van een brede arbeidsrechter.
Intussen is in de schriftelijke voorbereiding van de behandeling van de ontwerpinvoeringswet
uitvoerig op commissievragen hierover gereageerd door de minister. Die antwoorden
vind ik zo tevredenstellend dat ik geen aanleiding zie om thans op dit thema
terug te komen. Wellicht doe ik dat nog in tweede termijn, aangezien ik veronderstel
dat mevrouw Westerveld er misschien nog over te spreken komt, hoewel zij dat
in eerste termijn niet heeft gedaan.Allereerst dus capita selecta. Ik volg daarbij de nummering van het wetsvoorstel.
In de nota naar aanleiding van het verslag betreffende de ontwerp-Invoeringswet
is op de vraag van de commissie naar de relatie met de Wet bescherming persoonsgegevens
en non-discriminatiewetten enerzijds en de Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogen anderzijds geantwoord aan de hand van artikel 7.17.1.4.
Het ging daarbij om de vraag welke gezondheidsgegevens particuliere verzekeraars
mogen opvragen bij de werkgever/verzekeringnemer. In dit verband antwoordt
de minister dat op grond van de Wbp dergelijke gegevens alleen mogen worden
verstrekt met toestemming van de betrokkene. Op zich vloeit dat inderdaad
voort uit de wet, maar het kan toch tot vreemde situaties aanleiding geven.
Immers, het zou kunnen betekenen dat de ene werknemer er wel toestemming voor
geeft en de andere werknemer niet. In dit verband rees bij mij ook nog de
vraag of in een arbeidsovereenkomst een dergelijke algemene toestemming kan
worden bedongen door de werkgever. De minister wijst er verder op dat doorgaans
wordt gevraagd naar geaggregeerde gegevens omtrent het verzuim- respectievelijk
het arbeidsongeschiktheidsrisico en niet naar tot individuele werknemers te
herleiden gegevens. Echter, indien bij de verzekeraar twijfel ontstaat over
de juistheid ervan, zal wel degelijk onderzoek naar die individuele gegevens
noodzakelijk zijn Dat kan aan de orde zijn bij het aangaan van de verzekering,
maar ook later, indien de verzekeraar overweegt dekking te weigeren wegen
onjuiste gegevensverstrekking door de werkgever. Graag krijg ik hierop een
nadere reactie van de minister.In het voorlopig verslag betreffende de ontwerp-Invoeringswet heb ik een
vraag gesteld in relatie tot artikel 7.17.2.5. Na lezing van de nota naar
aanleiding van het verslag en na herlezing van het voorlopig verslag kan ik
niet anders concluderen dan dat ik mijn gedachtegang aanvankelijk niet goed
heb verwoord. Dat hangt samen met de omstandigheid dat ik op dat punt in feite
heb voortgeborduurd op de memorie van antwoord op de ontwerphoofdwet. Ik wil
daarom graag een poging doen, mijn probleem nog eens te verhelderen in de
verwachting dat de minister daarop een helder antwoord zal kunnen formuleren.De situatie is dat in een CAR-polis kan worden bepaald dat er bij risico-overgang,
hetgeen zich vaak voordoet bij nieuwbouwprojecten vanwege het verschijnsel
van de sleutelverklaring, geen voortgezette dekking zal zijn van die polis.
Dat is op zichzelf al onwenselijk, omdat de verkoper/verzekeringnemer hierop
vaak niet bedacht zal zijn, en de koper nog minder. Ik zie wel dat het niet
mogelijk is om op dit punt thans enige wettelijke voorziening na te streven,
wel kan ik mij voorstellen dat bij wijze van consumentenbescherming een beroep
op een dergelijke clausule in een CAR-polis wettelijk alleen wordt toegestaan
bij zakelijke partijen. Ik geef de minister in overweging, dat bij een evaluatie
van de positie van kopers van onroerend goed, een punt dat ook mevrouw Broekers
altijd zeer na aan het hart ligt, nog eens te betrekken.Het juridisch-technische punt betreft de omstandigheid dat er in zo'n
geval waarin er op grond van de CAR-polis geen dekking is na risico-overgang
via een sleutelverklaring, een brand uitbreekt waardoor de koopovereenkomst
niet meer kan worden nagekomen. Er kan immers niet meer worden geleverd wat
was overeengekomen, namelijk de volledige juridische eigendom van een compleet
onroerend goed. Dat zou betekenen dat in die situatie de leveringsplicht voor
de verkoper/verzekeringnemer vervalt, maar ook de verplichting van de koper
om de koopsom te betalen. Zie ik het juist dat de verkoper/verzekeringnemer
met de schade blijft zitten? Op zich lijkt mij dat overigens aanvaardbaar.Een volgende situatie is die waarbij de verkoper/verzekeringnemer een
nietigverklaring van de sleutelverklaring vraagt, bijvoorbeeld omdat de aflevering
en ondertekening van de sleutelverklaring door een onbevoegde is gedaan. Indien
de koper echter feitelijk al wel de beschikking heeft gehad over de woning,
rijst de vraag of er dan toch geen risico-overgang heeft plaatsgehad op grond
waarvan de CAR-verzekeraar een dekking kan weigeren vanwege de voorwaarde
in de polis dat er in zo'n geval geen dekking meer bestaat. Is zo'n beroep
van een verzekeraar in zo'n situatie aanvaardbaar? Maakt het verschil of de
calamiteit zich voordoet voor of na het beroep op nietigverklaring van de
sleutelverklaring?Een derde casuspositie betreft die, waarbij met de consument/koper al
wel een mondelinge afspraak is gemaakt, maar nog geen koopakte tot stand is
gekomen, terwijl de koper al wel de beschikking heeft gekregen over het beoogde
koopobject. Kan de CAR-verzekeraar zich in dat geval, indien er voordat de
koopakte door partijen wordt ondertekend een calamiteit optreedt, beroepen
op risico-overgang en verval van dekking? In de nadere memorie van antwoord
bij het wetsvoorstel 19529 is de minister nader ingegaan op opmerkingen mijnerzijds
over de long-tailschadesituatie in relatie tot artikel 7.17.2.9c. Voor een
deel is dit een voortzetting van het debat over deze problematiek zoals dit
al bij de verjaring van letselschade aan de orde is geweest. Ons probleem
was dat bij long-tailschades door het claims-madesysteem het maximale risico
van de verzekeraar beperkt blijft tot de jaarlimiet. De minister heeft daarop
geantwoord dat het kenmerk van long-tailschade immers is dat er een lange
periode zit tussen de schadeveroorzakende gebeurtenis en het zich openbaren
van de schade. Daardoor zal niet snel de situatie ontstaan dat slechts heel
kleine schadebedragen worden uitgekeerd aan de gelaedeerden, aldus de minister.Ik ben het met deze redenering niet eens. Het is waar dat er vrijwel per
definitie een lange periode zit tussen de schadeveroorzakende gebeurtenis
en het openbaren van de schade. Het is echter heel waarschijnlijk en in een
aantal gevallen hebben wij dit in de afgelopen jaren ook gezien, dat zich
snel achter elkaar schadegevallen openbaren. Als zich dit vervolgens over
meerdere verzekeringsjaren uitstrekt, zal dus ook meermalen de jaarlimiet
door de verzekeraar moeten worden uitgekeerd, doch ook dit hoeft niet altijd
tot een bevredigende uitkomst te leiden. Het kan immers zijn dat in het ene
verzekeringsjaar zich 100 gelaedeerden melden en in het volgende verzekeringsjaar
150. Die 150 krijgen dan ieder per persoon minder dan die 100.Ik geef toe dat de toepassing van de Wet collectieve afwikkeling massaschade
tot vermijding van dit verschijnsel aanleiding geeft, maar die wet hoeft niet
altijd te worden toegepast. Bovendien kan het voor een verzekeraar interessant
zijn om de wet niet toe te passen aangezien de verzekeraar immers de mogelijkheid
heeft om, indien hij voorziet dat hij in de komende jaren nog meer claims
zal krijgen, een wijziging van de verzekering te bewerkstelligen en bijvoorbeeld
de jaarlimiet te beperken. Ik hoor graag van de minister of ik dit goed zie.
Ik kom hier straks nog op terug in relatie tot het aansprakelijkheidsvraagstuk
in brede zin en de betekenis van de verzekering als maatschappelijk antwoord
daarop.In antwoord op vragen van de leden van de VVD-fractie over artikel 7.17.2.18,
de beredderingsplicht – misschien volgens het Groene Boekje bereddingsplicht –
heeft de minister geschreven dat als voorbeeld van op geld waardeerbare opofferingen
die niet voor vergoeding in aanmerking komen, kan worden genoemd de reissom
van de vakantie die de verzekerde annuleert ten einde maatregelen te kunnen
nemen om ernstige waterschade in zijn woning te kunnen beredderen.In de memorie van antwoord bij wetsvoorstel 19529 (pagina 23) refereert
de minister aan het arrest van de Hoge Raad van 10 oktober 2003 waarin
de Raad wel spreekt over op geld waardeerbare opofferingen. Terecht merkt
de minister op dat de Hoge Raad artikel 7.17.2.18 noemt, maar het blijft toch
opmerkelijk dat de Raad in tegenstelling tot de minister de term op geld waardeerbare
opoffering niet verwerpt. De vraag is dan ook of wij de jurisprudentie in
dit opzicht vandaag nog enige ruimte moeten laten of niet.In dit verband wijs ik erop dat annotator Mendel onder de NJ-publicatie
van het arrest buiten dit door de minister al afgewezen voorbeeld van de vakantiereis
ook nog wijst op het geval van een flatgebouw waarin ter bestrijding van brand,
uitgebroken op de bovenste etage, waterschade ontstaat aan lager gelegen woningen.
In die casus is er mijns inziens aanleiding om die schade als beredderingskosten
aan te merken.Het komt mij voor dat het verschil met de annuleringsverzekering erin
is gelegen dat de geboekte reis een toevallige en incidentele omstandigheid
was die op zichzelf niet in een rechtstreeks verband stond met het object
waar de schade ontstond en het moment waarop dit het geval is. Dit is bij
het voorbeeld van de brand op de bovenste etage van een flatgebouw wel aan
de orde. Ook de casus die ik aan de praktijk ontleen waarbij een auto wordt
benut om een afgesloten garagedeur te forceren teneinde de daarin nog aanwezige
waardevolle goederen te redden waarbij die auto vervolgens beschadigd raakt,
lijkt mij een voorbeeld waarin de schade aan die auto wel degelijk als beredderingskosten
is aan te merken.Met andere woorden: hoe nauwer de band in fysieke en temporele zin is,
hoe eerder er sprake zal zijn van beredderingskosten. Deelt de minister deze
opvatting?Ik kom thans toe aan het meer beschouwende deel van mijn bijdrage. Het
benoemde contract van de verzekering kan men uit verschillende gezichtspunten
benaderen. Ten eerste uit het gezichtspunt van de verzekerde die een bepaald
schaderisico wil dekken tegen premiebetaling. Ten tweede uit het gezichtpunt
van de verzekerden als groep. Zij treffen een collectief arrangement om bepaalde
schaderisico's te dekken in de wetenschap wellicht nooit aanspraak op uitkering
te hoeven maken. Ten derde het gezichtspunt van de samenleving. Door schaderisico's
collectief te dekken, voorkomen verzekeraars dat verzekerden en hun gezinnen
tot armoede vervallen of ondernemingen failliet gaan als het risico zich realiseert.
Ten vierde het gezichtspunt van de verzekeraar. Deze dient zowel in het eigen
belang als in het belang van de collectiviteit van de verzekerden te handelen
bij het aangaan, voortzetten, beëindigen en het nakomen van de verzekeringsovereenkomst.Het fenomeen van de verzekering is dus per definitie een verschijnsel
met een zowel economische, sociale als publiekrechtelijke inslag. Economisch
omdat het bescherming biedt tegen de financiële en bedrijfseconomische
gevolgen van de wisselvalligheden van het leven. Sociaal, omdat het per definitie
een reflex is van het besef dat collectieve arrangementen in een beschaafde
en ontwikkelde samenleving noodzakelijk zijn. Publiekrechtelijk, omdat zonder
ordening door de wetgever door middel van dwingend en regelend recht, de verzekeringsovereenkomst
geen betrouwbaar instrument zou zijn om de oogmerken van de betrokken gezichtspunten
te realiseren.Het gebruik van het begrip publiekrechtelijk in het debat over de regeling
van een civielrechtelijk contract is wellicht wat verrassend. Het is niettemin
goed verdedigbaar. Er is een aantal bevoegdheden van de individuele burger
en zijn verbanden waarop de overheid geen of slechts zeer beperkt inbreuk
mag maken, zoals de fundamentele rechten en vrijheden die hem in het EVRM
en in de Grondwet zijn toegekend. Er is evenzeer een aantal bevoegdheden van
de overheid waarop de burger geen of slechts een beperkte inbreuk mag maken,
zoals het geweldsmonopolie en de bevoegdheid algemeen geldende rechtsregels
te stellen.Tussen deze polen bevindt zich een continuüm dat meer overeenstemt
met het beeld van een veld dan van een lijn waarop telkens bepaald moet worden
welke actor in het maatschappelijk leven welke taak of bevoegdheid moet uitoefenen.
De keuze die men daarbij maakt, is niet waardevrij. Wie tussen individu en
markt geen betekenis toekent aan maatschappelijke verbanden als derde entiteit
in een driehoeksverhouding, zal hem geen rol toebedenken in het nastreven
met wetgeving van maatschappelijke doelen. Wie het individu grosso modo onbekwaam
acht om bepaalde verantwoordelijkheden te dragen, zal geneigd zijn aan de
Staat en maatschappelijke verbanden relatief veel verantwoordelijkheid op
te dragen. Wie de Staat wantrouwt, zal die rol juist willen beperken.Daar waar de Staat aan het maatschappelijk leven regels stelt, doet zij
dit vanuit een publiekrechtelijke rol. Door een civielrechtelijk contract
te benoemen en daarbij regels van dwingend recht te stellen, vervult de Staat
dus een publiekrechtelijke rol. Dit is nog sterker het geval indien specifieke
vormen van verzekering zoals die tegen de kosten van ziekte, arbeidsongeschiktheid
en werkloosheid, in afzonderlijke wetten worden geregeld. Het belangrijkste
verschil is dat er in die gevallen sprake is van verplichte verzekering, maar
de aard van de contractuele relatie verschilt bij dergelijke verzekering niet
principieel van de geconvenieerde verzekering.Deze laatste voorbeelden hebben de afgelopen decennia de wetgever de nodige
hoofdbrekens opgeleverd, omdat bij de wettelijke regeling vaak geen rekening
is gehouden met ongewenste of zelfs perverse effecten, effecten die zich dan
deden gevoelen buiten het juridisch terrein en wel op economisch en sociaal
vlak. Ik heb de indruk dat die effecten niet in de laatste plaats konden optreden
omdat onvoldoende rekening is gehouden met de eigen aard van de verzekering
en of de in een civielrechtelijke vormgeving min of meer ingebakken "checks
and balances" wel aanwezig waren.Die vraag is niet alleen relevant op het moment dat de wetgever zich moet
buigen over dergelijke verplichte verzekeringen, maar ook wanneer het gaat
om het Burgerlijk Wetboek en de herziening daarvan. Recent is de Wet collectieve
afwikkeling massaschade ingevoerd, mede bedoeld om het verzekeringswezen een
mogelijkheid te bieden tot adequate invulling van zijn maatschappelijk
taak. Die wet is deels een gevolg van maatschappelijke ontwikkelingen, maar
schept anderzijds een aanvullend stelsel van "checks and balances"
dat erop is gericht om een ieder het zijn te doen toekomen.Ook in andere opzichten is er een samenhang tussen het recht en de ontwikkelingen
in de samenleving. Als voorbeeld daarvan zou ik willen verwijzen naar de invoering
een aantal jaren geleden van het claims-madesysteem in het schadeverzekeringsrecht.
Dit vormde een reactie van verzekeraars op toegenomen claims terzake van long-tailschades.
Dit verschijnsel maakte een debat los over de verjaring van schadevergoedingsaanspraken.
Al spoedig deed zich in de jurisprudentie de neiging voor om via de omweg
van de eisen van redelijkheid en billijkheid het wettelijk systeem van verjaring
te doorbreken.Ruimschoots voor de wetgever dit sanctioneerde door de wettelijke verjaring
van letselschade te beperken, had het verzekeringswezen zich daar al tegen
ingedekt door het "loss occurrence"-systeem te vervangen door het
claims-madesysteem.Ik vraag mij af of de samenleving met dit effect van de rechtsontwikkeling
wel gediend is. Belangrijker is nog dat de mate van aansprakelijkheid op grond
van de open norm van de onrechtmatige daad of specifieke normen zoals die
van de zorgplicht van de werkgever voor de veiligheid van de werknemer, onmiskenbaar
is vergroot, ten minste mede onder invloed van het bestaan van het fenomeen
verzekering en het ervaringsfeit dat een aangesproken partij doorgaans is
verzekerd tegen aansprakelijkheid wegens schending van die norm.De vraag is echter of dit niet evenzeer een ongewenst effect is van de
manier waarop het recht is ingericht of zich ontwikkelt. Enerzijds kan men
natuurlijk de stelling verdedigen dat het bestaan van een verzekeringsdekking
de uitdrukking is van het rechtsgevoelen dat het handelen of nalaten dat is
aangewezen als bron van de schade, ook moet leiden tot vergoeding van die
schade. Anderzijds is dit moeilijker vol te houden naarmate het verweten handelen
of nalaten ieder doleus element ontbeert en ook het culpose element zwak is.
Voorbeelden daarvan zijn te vinden in het verzekeringsrecht – de automobilist
in relatie tot fietser of voetganger – en het arbeidsrecht – de
werkgever in relatie tot zijn werknemer – en in al die gevallen is risicoaansprakelijkheid
door de wetgever niet gewild, maar komt de rechtspraktijk daar wel erg dichtbij.Nu kan men mij de vraag tegenwerpen waarom dit een ongewenst effect is.
Het antwoord daarop is ten dele te vinden in de voorbeelden die ik al noemde
bij de verplichte verzekeringen. De wetgever heeft destijds niet beoogd dat
vele honderdduizenden uitkeringsgerechtigd zouden worden. Een dergelijke directe
relatie tussen de vormgeving van de regeling en het beroep dat erop wordt
gedaan, zal niet zo gemakkelijk zijn aan te tonen in het domein van het civiele
recht. Als een werknemer ondanks waarschuwingen van zijn leidinggevende een
dak betreedt waarvan de dakplaten los liggen met als gevolg dat hij ernstig
letsel oploopt doordat hij door die platen zakt, ligt het niet voor de hand
dit tamelijk roekeloze gedrag toe te schrijven aan het bewustzijn dat de werkgever
aansprakelijk is en er toch wel voor verzekerd zal zijn.Niettemin is het te simpel te veronderstellen dat ieder verband afwezig
is en het gedrag van mensen altijd, of zelfs meestal is gebaseerd op rationele
afwegingen. In de stukken heb ik de kwestie van de Porscherijder genoemd die
in dichte mist inhaalde en een ongeval met dodelijke slachtoffers veroorzaakte.
De Hoge Raad achtte in die strafzaak onaannemelijk dat hier voorwaardelijk
opzet in het spel was, omdat de chauffeur dan ook het welbewuste risico had
genomen ook zelf het leven te verliezen. Dit klinkt mij te rationeel. Feit
is dat het in onze samenleving in de afgelopen decennia normaal is geworden
om in menig opzicht fysieke risico's te nemen omwille van de sensatie die
men dan ervaart.Een recent voorbeeld uit de jurisprudentie is het arrest van de Hoge Raad
over de "jetblast" op Sint Maarten. Nogal wat bezoekers van dat
eiland vinden het een kick om achter het hek van het vliegveld te wachten
op vertrekkende vliegtuigen. Die veroorzaken bij het starten een zogenaamde "jetblast",
als het ware een stormwind die een toeschouwer gemakkelijk kan omblazen. Moet
de luchthaven als er in redelijkheid geen andere reden voor de aanwezigheid
op die plaats te bedenken is, dan nog meer doen dan waarschuwingsborden plaatsen,
terwijl het die bezoekers kennelijk om de kick te doen is?Ik acht het niet onaannemelijk dat de ontwikkelingen in het aansprakelijkheidsrecht,
de daaruit voortvloeiende risicoverdeling en de tendens om de aanwezigheid
van de verzekering daarbij een grote rol toe te delen, bijdragen aan een gevoelen
in de samenleving waarin risicovol gedrag subjectief wordt gezien als normaal
gedrag al is het objectief roekeloos en het ook normaal wordt geacht om de
gevolgen daarvan bij een ander neer te leggen. Omgekeerd kan toepassing van
het recht duidelijk maken dat dergelijk gedrag niet normaal is en dat de gevolgen
niet bij de samenleving neergelegd mogen worden.Dit brengt mij bij een aantal opmerkingen over het begrip roekeloosheid.
Ik zie wel in dat dit in zekere zin een containerbegrip is. In het arbeidsrecht
zal men het op een andere manier moeten invullen dan in het verkeersrecht.
Wanneer het echter om bewuste roekeloosheid of een grove schuld gaat, derhalve
grenzend aan opzet, meen ik dat de rechter bij beantwoording van de vraag
of daarvan sprake is, niet te snel mag aannemen dat de betrokkene zich niet
bewust zal zijn geweest van de gevolgen van zijn handelen of nalaten. De rechter
zal rekening moeten houden met de omstandigheid dat mensen op vele terreinen
geneigd zijn risico's te nemen omwille van de sensatie of de kick die ermee
gepaard gaat.Heeft dit consequenties voor de uitleg van het begrip roekeloosheid in
het voorliggende wetsvoorstel? Nee en ja. Nee, omdat voor de beperking van
de dekkingsverplichting in artikel 7.17.2.9 de verzekeraar geen bewust roekeloos
gedrag hoeft te stellen en te bewijzen. Ja, omdat ik van mening ben dat deze
uitdrukkelijke keuze van de wetgever op dit punt consequenties moet hebben
voor de invulling van het begrip bewuste roekeloosheid. Nu de wetgever in
deze bepaling van regelend recht een verzekeraar niet tot meer wil verplichten
dan dekking bij zwakkere schuldgradaties, mag de rechter er niet van uitgaan
dat aansprakelijkheid bij roekeloos gedrag van een werknemer toch wel door
een verzekering gedekt zal zijn en mag hij daarom van de werkgever niet verlangen
dat deze ter disculpatie moet stellen dat de werknemer bewust roekeloos handelde.Met aanvaarding van de nieuwe titel van het Burgerlijk Wetboek inzake
het verzekeringsrecht is noch dit terrein, noch dat van het
aansprakelijkheidsrecht in rustig vaarwater beland. Als voorbeeld noem ik
het vraagstuk van de aansprakelijkheid van toezichthouders voor fouten van
aan hun toezicht onderworpen personen en rechtspersonen. Tegen de achtergrond
van mijn voorgaande betoog mag duidelijk zijn dat ik voorshands op grond van
rechts-politieke overwegingen, naast overigens staatsrechtelijke, kritisch
sta tegenover een vergaande mate van aansprakelijkheid. De omstandigheid dat
risico's minder goed of niet meer volledig verzekerbaar zijn is op zich een
slechte reden om de aansprakelijkheid dan maar te verschuiven naar toezichthouders.
Ook hier geldt dat de wetgever oog moet houden voor ongewenste maatschappelijke
effecten. Dit onderwerp komt ongetwijfeld over niet al te lange tijd op de
agenda. Ik zie de reactie van de minister met belangstelling tegemoet.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Voorzitter. De decembermaand wordt jaarlijks gekenmerkt door aansprekende
reclames met feestelijk gedekte tafels in flonkerend kaarslicht, artikelen
in glossy bladen met al dan niet gecompliceerde kerstmenu's en een gastvrouw
die, adembenemend gekleed, desalniettemin als een volleerde chef met de pollepel
in de pannen staat te roeren; steevast zijn er de adviezen over de perfect
bij de kalkoen passende wijnen en andere spiritualiën om de avond onvergetelijk
te maken. Voor de minister is dit jaar de keuze van wijn eenvoudig: slechts
de jaargang 1986 komt in aanmerking. Want als alles goed gaat, wordt een wetsvoorstel
dat het licht zag in 1986 vandaag aangenomen. Daarop past een dronk, Château
Sénat, appellation Binnenhof controlée, Domaine L'Assurance
Oblige, jaargang 1986.Ik spreek over wetsvoorstel 19529: Vaststelling van titel 7.17 en titel
7.18 van het nieuwe Burgerlijk Wetboek. Het wetsvoorstel is lange tijd onderweg
geweest vanwege de samenhang tussen het erfrecht en afdeling 3 van Titel 7.17,
de sommenverzekering. Die samenhang noopte ertoe, eerst het erfrecht in Boek
4 vast te stellen. Maar thans is het zover, voorzitter, en er is, na het jarenlange
traject, dan toch nog een eindspurt voor het wetsvoorstel ingezet. De nieuwe
Zorgverzekeringswet, die met ingang van 1 januari aanstaande in werking
treedt, is gebaseerd op het nieuwe verzekeringsrecht en dus moet dat nieuwe
verzekeringsrecht ook per 1 januari aanstaande in werking treden.Laat ik maar meteen namens de VVD-fractie klare wijn schenken, voorzitter:
de VVD-fractie steunt het wetsvoorstel, evenals wetsvoorstel 30137, de Invoeringswet.
Voorzover ik het kan overzien, heeft het wetsvoorstel in de loop der jaren,
net als goede wijn, aan kwaliteit gewonnen. De schriftelijke behandeling van
het wetsvoorstel in deze Kamer, eerst met het voorlopig verslag en de memorie
van antwoord en vervolgens met het nader voorlopig verslag en de nadere memorie
van antwoord, is zeer uitvoerig geweest. Onze vragen zijn gedegen beantwoord.
Hetzelfde geldt voor de schriftelijke behandeling van de Invoeringswet. De
vragen die in commissieverband zijn gesteld, met name in verband met de samenhang
van de WIA – en u zult begrijpen, voorzitter, dat ik daarover de woordvoerder
van mijn fractie voor de WIA, mevrouw Swenker, heb geraadpleegd – zijn
naar het oordeel van mijn fractie adequaat beantwoord. Dat geldt overigens
ook voor de overige vragen.Toch zijn er nog enkele vragen over beide wetsvoorstellen die ik aan de
minister wil stellen. Het betreft een vijftal vragen: 1. artikel 7.17.1.4,
lid 3; 2. de "bereddingsplicht"; 3. het begrip "roekeloosheid";
4. artikel 7.17.1.15, lid 2; 5. de elektronische polis.Mijn eerste vraag. In artikel 7.17.1.4, lid 3, staat het volgende vermeld: "Betreft
een persoonsverzekering het risico van een bekende derde die de leeftijd van
zestien jaren heeft bereikt, dan omvat de mededelingsplicht mede de hem betreffende
feiten die deze kent of behoort te kennen en waarvan, naar hij weet of behoort
te begrijpen, de beslissing van de verzekeraar afhangt of kan afhangen."
Deze bepaling is alleszins begrijpelijk. Toch is de vraag hoe deze bepaling
zich verhoudt tot de nieuwe Zorgverzekeringswet. De nieuwe Zorgverzekeringswet
houdt in dat kinderen tot en met 18 jaar zonder premiebetaling zijn verzekerd.
Er geldt een acceptatieplicht voor de verzekeraar voor kinderen tot en met
18 jaar. Nu er een acceptatieplicht voor de zorgverzekering is, is de bepaling
van artikel 7.17.1.4, lid 3, niet van toepassing. Is deze interpretatie juist?Mijn tweede vraag. Artikel 7.17.2.18 regelt de "bereddingsplicht".
In de nadere memorie van antwoord van 15 juni jongstleden antwoordt de
minister, naar aanleiding van een vraag daarover van de VVD, dat het annuleren
van een vakantie – een voorbeeld dat door de VVD was genoemd van andere
op geld waardeerbare opofferingen ter voorkoming of vermindering van de schade –
niet voor vergoeding door de verzekeraar in aanmerking komt. Als reden noemt
de minister dat het annuleren van een vakantie geen maatregel ter voorkoming
of beperking van schade betreft, hooguit een voorwaarde om dergelijke maatregelen
te kunnen nemen. Eerlijk gezegd, begrijp ik dat niet. Als het een voorwaarde
betreft om maatregelen te kunnen nemen ter voorkoming van schade, dienen die
kosten eveneens vergoed te worden. Als de voorwaarde niet vervuld wordt, kan
de schade niet voorkomen worden en voldoet de verzekerde niet aan zijn bereddingsplicht.
Dat is een cirkel waar wij niet uit komen. Er zijn moeiteloos situaties denkbaar
waarin bijvoorbeeld een vakantie wordt geannuleerd om vooral schade te vóórkomen.
Vreest de minister soms dat oneigenlijk gebruik zou kunnen worden gemaakt
van de regeling van artikel 7.17.2.18, lid 2, juncto artikel 7.17.2.22, lid
1, en komen om die reden dit type kosten niet voor vergoeding door de verzekeraar
in aanmerking? Ik zou hierover graag van de minister een nadere toelichting
krijgen.Mijn derde vraag. In een recent artikel in WPNR, 2005 nr. 6646, pagina's
953 en 954, met de titel "Bewuste roekeloosheid: consistentie bij begrenzing
in het privaatrecht" bepleit prof. Hartlief pluriformiteit en uniformiteit
tegelijk voor het begrip "(bewuste) roekeloosheid". Hartlief stelt
dat de rechtzoekende en ook de rechtspraktijk verwachten dat het begrip "bewuste
roekeloosheid" binnen het privaatrecht één betekenis heeft.
Maar, zoals gezegd, Hartlief bepleit pluriformiteit en uniformiteit tegelijk.
Hij stelt dat "het eerst en vooral de wetgever is die, gelet op de aard
van de te begrenzen bescherming of bevoegdheid, kiest voor de categorie die
daaraan het meest recht doet. Het is dan uiteraard zaak goede argumenten voor
differentiatie bloot te leggen." In dit verband noemt hij artikel 7.17.2.9.
Is de minister van mening dat de memorie van toelichting voldoende goede argumenten geeft voor gebruik van het begrip "roekeloosheid"
zonder de toevoeging "bewust" in artikel 7.17.2.9 om de differentiatie
ten opzichte van het gebruik van het begrip "bewuste roekeloosheid"
elders in het privaatrecht bloot te leggen?Mijn vierde vraag. Artikel 7.17.1.15, lid 2, maakt duidelijk dat er bij
afwijzing van de claim door de verzekeraar een nieuwe termijn gaat lopen van
een halfjaar. Dit is een verjaringstermijn die door de verzekerde gestuit
kan worden en nog eens gestuit kan worden. Ik vermoed met mr. drs. M.L. Hendrikse
in zijn artikel in het NTHR van augustus 2005, dat dit met de bepaling niet
bedoeld kan zijn. De korte termijn van een halfjaar is bedoeld om snel een
punt te kunnen zetten achter de zaak als de uitkeringsgerechtigde geen actie
onderneemt naar aanleiding van de afwijzing van de verzekeraar. Ligt het niet
voor de hand om de verjaringstermijn om te zetten in een wettelijke vervaltermijn?
Een wettelijke vervaltermijn kan immers niet gestuit worden. Graag een reactie
van de minister.Mijn vijfde vraag. In de literatuur en bij de behandeling van de Invoeringswet
in de Tweede Kamer is door enkelen een lans gebroken om het vereiste van een
schriftelijke akte, zoals vermeld in artikel 7.17.1.8, te schrappen, zodat
een elektronische polis mogelijk wordt gemaakt. Naar de mening van de leden
van de VVD-fractie heeft de minister terecht en met goede argumenten het vereiste
van de schriftelijke polis verdedigd: een akte is een schriftelijk ondertekend
stuk dat bestemd is om tot bewijs te dienen. In het geval van artikel 7.17.1.8
dient dit stuk ter bescherming van de verzekeringnemer. Ook de Zorgverzekeringswet
vereist nadrukkelijk een schriftelijke akte. In de Tweede Kamer is het amendement-Jan
de Vries c.s. aangenomen. Is de minister voornemens om in de in het amendement
bedoelde AMvB alsnog de elektronische polis, althans de mogelijkheid daartoe,
te introduceren?Mevrouw de voorzitter, het doet ons buitengewoon veel genoegen dat wij
vandaag een debat kunnen voeren met de politicus van het jaar 2005. Mijn fractie
feliciteert de minister met die uitverkiezing. Oprechte hulde voor de minister!
In het juryrapport wordt de minister onder meer geprezen voor het feit dat
hij standvastig, onverstoorbaar en consistent is. Het is niets te veel gezegd
als ik opmerk dat de standvastigheid van de minister, of anders geformuleerd
de vasthoudendheid of misschien zelfs de hardnekkigheid van de minister de
leden van de VVD-fractie beslist niet ontgaan is!Mevrouw de voorzitter, wij wachten met belangstelling de ongetwijfeld
standvastige c.q. vasthoudende, onverstoorbare, consistente beantwoording
door de minister van onze vragen af.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20052006-565-571.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl