Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1135-1152

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

25-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 17, pagina 1135-1152

25-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24070Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met het aftappen van GSM (24108)Pagina 1120-1125
17de vergadering; 25 oktober 1995Pagina 1097-1097
Vragen van het lid Verhagen aan minister van Buitenlandse Zaken over het interview met de minister van Justitie in de Franse krant "Le Figaro" van zaterdag 21 oktober 1995Pagina 1111-1116
Regeling van werkzaamheden (woensdag 25 oktober 1995)Pagina 1111-1111
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070)Pagina 1097-1111
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 25 oktober 1995)Pagina 1158-1159
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070)Pagina 1135-1152
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875)Pagina 1125-1135
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de accijns, de Wet op belastingen van rechtsverkeer en enkele andere belastingwetten in verband met het reëel constant houden van de accijns van motorbrandstoffen, de invoering van een fiscaal vertegenwoordiger voor de assurantiebelasting en een aantal technische aanpassingen (24334).Pagina 1152-1158
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875)Pagina 1116-1120

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 93 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand
gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde
wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking
tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt hervat.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank alle leden voor de uitgesproken waardering.
De één deed dat meer dan de ander. Ik proef een brede waardering
voor het feit, dat het wetsvoorstel in gewijzigde vorm thans aan de orde is.
De heer Reitsma heeft gevraagd naar de achtergrond van het gewijzigde wetsvoorstel.
Naar zijn oordeel had het allemaal wat beter gekund, als er meer overleg zou
zijn gevoerd. Collega Jorritsma en ik zijn in feite in een rijdende trein
gestapt. De heer Reitsma wees hierop in andere bewoordingen. Het was de bedoeling
dat op 1 januari 1995 het wetsvoorstel in werking zou treden. Dit verklaart
veel van het oorspronkelijke wetsvoorstel. Ik wijs erop dat het oorspronkelijke
wetsvoorstel niet veel afweek van regelingen in andere vignetlanden, zoals
België, Luxemburg en Denemarken. Het week wel af van de Duitse regeling.
Gezien de constructieve kritiek vanuit de Kamer en naar aanleiding van de
uitvoerige gedachtenwisselingen met onder andere Transport en logistiek Nederland
hebben wij gemeend het wetsvoorstel te moeten aanpassen en zoveel mogelijk
aan te sluiten bij het Duitse systeem. Uit de schriftelijke behandeling bleek,
dat een grote meerderheid van de Kamer het kabinet adviseerde
in die richting te handelen. Nogmaals, er is veel overleg gevoerd met Transport
en logistiek Nederland. Wij betreuren het dat wij geen afschrift hebben gekregen
van de brief aan de Kamer. Een aantal opmerkingen in de brief – ik kom
daarover nog te spreken – had kunnen worden voorkomen. Wij hebben voortdurend
goed overleg gevoerd. Transport en logistiek Nederland is betrokken geweest
bij de voorbereiding en straks doet ze mee bij de herstructurering van de
motorrijtuigenbelasting voor zware vrachtwagens. De brief verdient niet de
schoonheidsprijs.
 
 Voorzitter! De heren Van Middelkoop en Van der Vlies hebben gevraagd of
het verdrag is gebaseerd op een nietige richtlijn en wat dit betekent voor
de huidige situatie. De richtlijn is wel vernietigd, maar de rechtsgevolgen
blijven in stand. Onderhandelingen over een nieuwe tekst kunnen nog wel enige
tijd duren. Het verdrag en de Nederlandse wet zijn niet in strijd met het
EU-recht in de thans bestaande situatie. De andere vignetlanden hebben dezelfde
opvatting.
 
 Voorzitter! De heer Kamp vraagt zich af of de werking van het gepresenteerde
sanctiesysteem wel voldoende is. Ook mevrouw Van Zuijlen heeft hiervoor de
aandacht gevraagd. In het wetsvoorstel zijn twee sancties neergelegd: een
boete van maximaal ƒ 10.000 als er niet of te weinig belasting blijkt
te zijn betaald (artikel 16, lid 1) en een boete van maximaal ƒ 250
als het certificaat niet wordt meegevoerd maar achteraf kan worden aangetoond
dat voor de vrachtauto de belasting is betaald (artikel 16, lid 2). Voorzitter!
Dit sanctiebeleid is losgekoppeld van het bedrag van te weinig betaalde belasting.
 
 Waarom deze bedragen? Iedereen zal kunnen aanvoelen dat deze bedragen
arbitrair van aard zijn. Toch is er sprake van een achtergrond die verband
houdt met de jurisprudentie die aangeeft dat er geen sprake mag zijn van disproportionaliteit
tussen opgelegde boete en overtreding. Daarover bestaat constante jurisprudentie
en daarmee moet rekening worden gehouden als het boetebeleid wordt vastgesteld.
Bij de tweede en volgende overtredingen loopt de boete op tot respectievelijk ƒ
10.000 en ƒ 250. Het is de bedoeling dat, mede met het oog op de controle,
deze wet voortdurend wordt geëvalueerd. Als na verloop van tijd zou blijken
dat de genoemde boetebedragen niet preventief genoeg zouden werken, zouden
die bedragen kunnen worden verhoogd. Wij houden de vinger aan de pols.
 
 De heer Reitsma heeft een kernvraag gesteld over het karakter van het
voorliggende wetsvoorstel. Een opmerking hierover tref ik ook aan in de brief
van Transport en logistiek Nederland. In punt 2 van die brief wordt opgemerkt
dat er sprake is van een houderschapsbelasting. Voorzitter! Er is wat dit
betreft sprake van een misverstand; ik vind het jammer dat dit zo aan de Kamer
is geschreven. De heer Reitsma wil graag overtuigd worden; ik denk dat hij
op dit punt kan worden overtuigd. In artikel 2 is het belastbare feit aangegeven:
het gebruik maken van de autosnelweg. In artikel 5 is de belastingplichtige
aangewezen: de houder van het voertuig. Waarom is deze bepaling nodig? Dat
zal iedereen kunnen bevroeden. Je moet ergens iemand aansprakelijk maken voor
deze belasting. Het ligt simpel voor de hand dat men daarvoor de houder en
niet de gebruiker kiest. Welnu, van een houderschapsbelasting zou sprake zijn
wanneer het belastbare feit op enige wijze, bijvoorbeeld via inschrijving
in het kentekenregister, verbonden zou zijn met het houden van het voertuig.
Echter, er wordt niet belast op het houden van het voertuig maar op het gebruik
van de autosnelweg. Het is in juridisch-technische zin dat men iemand nodig
heeft die de belasting gaat betalen. Daarmee is het verschil aangegeven. Nogmaals,
er zou sprake zijn van een houderschapsbelasting wanneer het enkele feit van
het houden van het voertuig zou leiden tot het betalen van belasting. Ik neem
aan dat het heel duidelijk is. Wij hoeven hier geen juridisch-technische betogen
te houden, maar ik neem ook aan dat de heer Reitsma ervan overtuigd is –
en verder hoeft hij het niet met mij eens te zijn – dat het belastbare
feit in elk geval is het gebruik maken van de autosnelweg. En daar gaat het
in dit geval om.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Ik denk dat de staatssecretaris gelijk heeft. Ik heb artikel 2 ook nog
eens gelezen. Daar staat het duidelijk in. Dan rest voor mij de vraag of in
dit wetsvoorstel de systematiek en degene die aangesproken wordt, identiek
zijn aan die in het wetsvoorstel voor de motorrijtuigenbelasting, zoals die
voorheen was. Dat is dan een van de principiële vragen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Deze constructie in de artikelen 2 en 5 is de normale constructie die
voorkomt in de Wet motorrijtuigenbelasting 1994, zoals die voor vrachtauto's
is opgenomen.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dan is voor mij dit punt opgehelderd. De brief heeft mij op het verkeerde
been gezet.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Ik dank u voor deze ruiterlijke erkenning.
 
 Ik ben al ingegaan op de vraag van de heer Reitsma over de achtergrond
van het onderhavige wetsvoorstel en de gang van zaken. Ik heb al aangegeven
dat het een rijdende trein is. Die vraag kan ik dus nu als beantwoord beschouwen.
 
 De heer Reitsma en mevrouw Giskes hebben ook een vraag gesteld over de
zogenaamde huur- of leenvrachtauto. De vraag is waarom die niet is vrijgesteld.
Het antwoord is eigenlijk al gegeven door de heer Reitsma of mevrouw Giskes
zelf. Het verdrag sluit die mogelijkheid op dit moment uit. Gevraagd is of
wij dit punt willen meenemen in de verdragsonderhandelingen per januari 1997.
Mocht blijken dat dit in de praktijk een probleem is, dan zijn wij bereid
dit mee te nemen bij de verdragsonderhandelingen. Daarbij ben ik wel afhankelijk.
Dat moeten wij ons realiseren, ook als wij toezeggingen doen. Wij kunnen best
iets inbrengen, maar dat wil niet zeggen dat de verdragspartners daarmee zullen
instemmen. Het is echter heel duidelijk dat als wij dat inbrengen, daarover
in elk geval een gedachtenwisseling plaatsvindt met de verdragspartners. Dan
komt het aan op onze overtuigingskracht of het al dan niet kan worden gerealiseerd.
 
 Mevrouw Giskes heeft een vraag gesteld over de vrijstelling op verzoek.
Zij merkte op dat er een gewone rechtstreekse vrijstelling is en dat er ook
een vrijstelling op verzoek is. Die vrijstelling op verzoek geldt uitsluitend
wanneer slechts over een geringe afstand gebruik van de autosnelweg wordt
gemaakt. Dat staat in artikel 7 van het ontwerp-uitvoeringsbesluit. Wij doen
dit om misbruik te voorkomen en om te voorkomen dat er later
interpretatieverschillen kunnen ontstaan. Feitelijk komt het erop neer dat
in overleg met de inspecteur de verzoeker vooraf een route vaststelt. Daarover
worden afspraken gemaakt en dat wordt dan formeel via zo'n verzoek geregeld.
Het gaat om een typische regeling en om korte afstanden. Wij doen het op verzoek,
om te voorkomen dat naderhand interpretatieverschillen ontstaan. Ook met het
oog op de rechtszekerheid en de duidelijkheid vooraf is dit opgenomen.
 
 De heer Kamp heeft een vraag gesteld over de zogenaamde wegomleidingen.
Hij vraagt zich af of er een bepaling nodig is in geval van een noodzakelijke
verkeersomleiding via de autosnelweg. Dat kan natuurlijk voorkomen in de praktijk.
Ik ben ook hier voor een pragmatische oplossing. Een wettelijke bepaling lijkt
mij hier niet nodig. Het kan in de praktijk opgelost worden. Wat mij betreft –
een toezegging – zal dit worden meegenomen in de beleidsinstructie aan
de inspecteur, de zogenaamde leidraad.
 
 Mevrouw Giskes heeft een vraag gesteld naar aanleiding van de brief van
Transport en logistiek Nederland over de compensatie in de sfeer van reis-
en verblijfkosten voor chauffeurs en de zeescheepvaartfaciliteit. Met het
schrappen van de aftrekbeperking voor reis- en verblijfkosten kun je je natuurlijk
moeilijk beperken tot één beroepsgroep. Dat is ook niet gevraagd,
maar ik wijs hierop. Zoiets kan dus niet met het oog op het gelijkheidsbeginsel.
Mevrouw Giskes verwees ook naar het rapport van de commissie-Van Lunteren.
Ik heb de Kamer een brief geschreven over het rapport van de commissie-Van
Lunteren en daar het rapport bijgevoegd. Daarbij heb ik aangegeven welke werkwijze
ik mij voorstel. Een aantal voorstellen die in het rapport worden gedaan,
kunnen worden gerealiseerd in de uitvoeringssfeer. Op dit punt gaat het om
een voorstel van de commissie-Van Lunteren waarmee wetswijziging is gemoeid.
Tegelijkertijd is er sprake van een voorstel waaraan budgettaire consequenties
zijn verbonden. Het heeft ook fiscaal-juridische consequenties met betrekking
tot het gelijkheidsbeginsel. Het voorstel heeft aspecten die de werknemerssituatie
betreffen. Ik heb de commissie-Van Lunteren gevraagd om het wetsvoorstel ook
op die aspecten te beoordelen. Vervolgens zal ik de Kamer daarover rapporteren.
Het is niet mogelijk om specifiek voor één beroepsgroep een
dergelijke uitzondering te maken.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Ik begrijp de uitleg van de staatssecretaris niet helemaal.
Er is toch al een uitzondering gemaakt voor een beroepsgroep? De vraag is
nu of aan die ene beroepsgroep nog een andere toe gevoegd moet worden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Dat was de vraag niet. De vraag was tweeledig.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Maar dat was mijn vraag wel.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Daarover kom ik straks te spreken. De vraag die ik nu beantwoord, was
tweeledig van aard. Er werd gesteld dat de zogenaamde 75%-regeling geldt.
Ook in de brief is gevraagd: waarom kan niet opnieuw 100% gelden? Dat zou
een tegemoetkoming zijn. Mevrouw Giskes heeft in dat verband gewezen op het
gestelde in het rapport van de commissie-Van Lunteren. Daarover heb ik nu
iets gezegd en daarbij aangegeven wat de werkwijze is. Daarnaast is gewezen
op de loonkostenfaciliteit in de zeescheepvaart. Die faciliteit heeft een
zeer specifieke achtergrond. Het debat daarover ga ik niet opnieuw voeren.
Collega Jorritsma heeft afgelopen maandag uitvoerig met de Kamer van gedachten
gewisseld over de problematiek van de zeescheepvaart en de over de keuzen
die op dit terrein zijn gemaakt. Los van de vraag of dat in EU-verband mogelijk
zou zijn, lijkt het mij niet gewenst een dergelijke faciliteit, een faciliteit
die zeer specifiek en op basis van eigen merites, eigen keuzen en eigen mogelijkheden
en ook meer met het oog op de mondiale concurrentie van de zeescheepvaart
is getroffen, hier toe te passen. Als je op dit terrein iets zou doen, zou
je ook al snel te maken krijgen met de problematiek ten aanzien van de staatssteunbepalingen
en de concurrentievervalsing.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Ik begrijp de benadering bij de keus tussen de 75% en 100%. De staatssecretaris
heeft gelijk in dat verband te wijzen op het gelijkheidsbeginsel. Ik spits
mijn vraag nu echter toe op de tweede faciliteit. Ik vind dat de staatssecretaris
hier overtuigend moet aantonen waarom iets bij de zeescheepvaart wel kan en
bij het beroepsgoederenvervoer in Nederland niet. Hij moet dat vooral doen
omdat het Nederlandse beroepsgoederenvervoer over de weg al in een nadeliger
concurrentiepositie zit als het gaat om de hoogte van de brutoloonkosten.
Naar mijn oordeel is dan een discussie mogelijk over de mogelijkheid om specifiek
voor het Nederlandse beroepsgoederenvervoer deze faciliteit te introduceren,
althans als daartoe de politiek wil aanwezig is. Los van de vraag of die politieke
wil er is, zie ik echter niet in welke inhoudelijke argumenten de staatssecretaris
ter tafel zou kunnen brengen om dit punt niet op te nemen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Voorzitter! Over de aspecten die specifiek het beroepsgoederenvervoer
betreffen, komt mevrouw Jorritsma straks nog te spreken. Ik wijs nu op het
volgende.
 
 De geachte afgevaardigde kent de bepalingen inzake staatssteun in de artikelen
92 t/m 94 van het EG-verdrag. Ook in het rapport van prof. Peeters en in de
toelichting op de regelgeving staat, dat wij zoveel mogelijk blijven binnen
het kader van het voorgenomen EU-beleid op dit punt. Als we hier een specifieke
steunmaatregel zouden treffen voor het beroepsgoederenvervoer, zou dat ongetwijfeld
leiden tot een procedure op grond van de artikelen 92 t/m 94 van het EG-verdrag.
Kijkend naar het EU-beleid dat op dit moment wordt toegepast in het beroepsgoederenvervoer,
zal een en ander onmiddellijk leiden tot een dergelijke procedure. Het zal
worden opgevat als een vorm van concurrentievervalsing. Er is sprake van een
heel gevoelige sector. Wij hebben exact aangegeven waarom de zeescheepvaart
zo bijzonder is. Zo speelt er bijvoorbeeld het uitvlagprobleem. Er is mondiale
concurrentie en EU-beleid. In de toelichting hebben wij aangegeven dat wij
bereid zijn om de regelgeving die wij nu treffen rondom de zeescheepvaart,
in te passen in een toekomstig EU-beleid op dit punt. Er is dus een wezenlijk
verschil tussen deze en die andere sector.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Ik ben het niet helemaal met de staatssecretaris eens.
Het gaat mij er niet zozeer om of de politieke wil er is. Dat is een zelfstandige
vraag. Waarom ik hier zo aan vasthoud, is omdat ik voldoende zicht op de materie
wil hebben. Zijn er voldoende fiscale argumenten op een rij te zetten waarom
dit in de zeevaart wel kan en in het beroepsgoederenvervoer niet? Dit punt
zal het komende jaar vermoedelijk meerdere keren terugkomen. Ik vraag de staatssecretaris
om de fiscale aspecten en de aspecten van EU-beleid in een notitie op een
rij te zetten, zodat wij er inhoudelijk over kunnen discussiëren. Nogmaals,
de komende tijd zullen wij vaker tegen deze discussie aan lopen. Ik ben niet
overtuigd door de paar argumenten die de staatssecretaris heeft genoemd.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Ik stel voor, deze discussie te voeren bij de behandeling van het wetsvoorstel
rondom de fiscale zeevaartregeling. Wij zullen dan nog eens heel duidelijk
op een rijtje zetten waarom daar een fiscale faciliteit is toegepast. In dat
kader kan aangegeven worden waarom die situatie wezenlijk afwijkt van andere
situaties. Dit debat kunnen wij vrij snel met elkaar hebben.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Mag ik uit de 7500-discussie afleiden dat de staatssecretaris niet van
plan is, dat deel van de adviezen van de commissie-Van Lunteren te concretiseren
in wetsvoorstellen?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Nee, dat mag u niet. Bij brief heb ik gemeld dat hier budgettaire, maar
ook fiscaal-juridische aspecten aan kleven met een doorwerking naar de werknemerskant.
Wij betrekken dit element bij de technische herziening van de loon- en inkomstenbelasting.
De werkgroep is gevraagd, dit in de advisering mee te nemen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Dus de mogelijkheid blijft open.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Mijn benadering blijkt uit mijn brief. Laten wij maar eens kijken waar
de juridische problemen nog liggen. Ik verwacht een voorstel van de werkgroep.
Wat de budgettaire aspecten betreft heeft de werkgroep een voorstel gedaan
tot gedeeltelijke dekking, waarvoor hulde. Vervolgens zal een wetsvoorstel
de normale procedure doorlopen. Ik ben positief over het rapport, omdat het
bijdraagt aan een forse vermindering van de administratieve lasten. Een dergelijke
verlichting kan rekenen op een ruime kamermeerderheid. Ik stel voor, hierover
verder te praten op het moment dat er een voorstel van het kabinet ligt.
 
 De heer Van der Vlies heeft een amendement voorgesteld tot afschaffing
van de vrijstelling voor kermis- en circusauto's. Wij hebben besloten tot
een dergelijk algehele vrijstelling, omdat dit voordelen heeft. Een belangrijk
deel van de kermis- en circusvrachtwagens is niet bestemd voor vervoer van
goederen. Dat blijkt uit de praktijk. Om afbakeningsproblemen, die zich altijd
voor kunnen doen, te voorkomen, hebben wij heel pragmatisch gekozen voor een
algehele vrijstelling in de wet. Aanneming van het amendement van de heer
Van der Vlies kan aanleiding zijn voor praktische problemen, die wij met deze
expliciete vrijstelling juist voorkomen. Ik ben ook geen voorstander van aanneming
van het desbetreffende amendement, omdat ik in de praktijk zal worden geconfronteerd
met de vraag of die auto's nu wel of niet voor vervoer van goederen zijn bestemd.
Door de vrijstelling zo neer te leggen, voorkom je dat. Het is dus een heel
pragmatische oplossing. Er worden problemen voorkomen. Ook met het oog op
de rechtszekerheid geef ik de voorkeur aan een dergelijke vrijstelling.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Voorzitter! Dat is wel heel pragmatisch en heel praktisch. Ik houd van
praktische oplossingen, maar ze moeten wel een beetje grond hebben. Ik heb
de staatssecretaris gewezen op het rijtje, waarvan deze vrijstelling ook deel
uitmaakt, namelijk defensie, politie, brandweer, wegonderhoud en nog wat andere
doelgroepen van transport. De wegbelasting van die groepen is zo incidenteel
en zo beperkt dat ze een vrijstelling hebben gekregen. Bij de eerstgenoemde
voorbeelden gaat het om publieke functies. Kermissen en circussen zijn commercieel.
Dat was voor mij al voldoende aanleiding om daar zeer kritisch over te zijn.
Praktische problemen zijn er om te worden opgelost. Daar heeft de staatssecretaris
een reputatie in. Daar ben ik dus niet zo van onder de indruk. Laat de bewijslast
maar bij die exploitanten liggen!
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 De praktijk is dat een belangrijk gedeelte van de kermis- en circusvrachtwagens
niet is bestemd voor vervoer van goederen. Wat de heer Van der Vlies zei,
zal wel een keer voorkomen. Als wij dan met afbakeningsproblemen te maken
krijgen, dan kost dat nogal wat in termen van papier, administratie en controle.
Bekend is wel of het om een kermis- of een circusvrachtwagen gaat, want dat
is herkenbaar. Er moet gewoon een keuze worden gemaakt. Om die afbakeningsproblemen
te voorkomen, hebben wij gekozen voor de vrijstelling. Wij hadden ook kunnen
kiezen voor de benadering van de heer Van der Vlies. Wij hadden de zaak ook
kunnen omdraaien. Laat ze het maar bewijzen. Dan leg je het neer bij de kermis-
en de circusexploitanten. Dat is overwogen, maar wij denken dat de gekozen
aanpak, uit het oogpunt van rechtszekerheid en het voorkomen van problemen,
het meest praktisch is.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 De staatssecretaris is het dus eens met mijn principiële benadering.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Principieel zou je kunnen zeggen: bewijs het maar! Je kunt het omdraaien,
maar als het gaat om wetgeving, dan moet je de afweging maken waar je op een
bepaald moment de problematiek neerlegt. Kijkend naar de praktijk, wetend
dat de kermis- en circusvrachtwagens voor een belangrijk gedeelte niet zijn
bestemd voor het vervoer van goederen, hebben wij gekozen voor een algehele
vrijstelling. Als de praktijk anders zou zijn geweest, hadden wij waarschijnlijk
de benadering van de heer Van der Vlies gekozen. Dan hadden wij gezegd: bewijs
het maar.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 De vraag blijft waarom het voor deze bedrijfstak, deze branche, wel gebeurt
en voor andere niet. Ik heb een concreet voorbeeld genoemd, zonder in casuïstiek
te vervallen. Ik heb ook niet de pretentie om dat in totaliteit te kunnen
overzien. Ik heb gewezen op het transport van landbouwwerktuigen
van het boerenerf naar de akker.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Daar heeft mevrouw Giskes naar gevraagd, en ik heb gezegd dat wij daarvoor
een pragmatische regeling getroffen hebben. Er kan een verzoek ingediend worden
en er wordt keurig aangegeven wat het traject is. Het is dus een keurige,
pragmatische regeling.
 
 Voorzitter! De heer Reitsma heeft gevraagd hoe Brussel kan zien of wij
onder de MRB-minima zitten, als wij het zelf niet kunnen. Het is een interessante
vraag, waarop hij zelf al het antwoord heeft gegeven dat de integrale vergelijking
van de nationale MRB-tarieven met de richtlijntarieven zeer gecompliceerd
is. Dat geldt ook voor de Commissie in Brussel. Je kunt het natuurlijk wel
berekenen voor de individuele vrachtauto's; dan kun je gewoon de tarieven
vergelijken, en dat zal de Commissie ook doen. De heer Reitsma gaf zelf al
het antwoord in het door hem verwoorde maar nog niet ingediende amendement.
Dat amendement zal door de Commissie op die wijze worden bezien – dat
verwacht ik althans – en levert dan strijd op, zoals de heer Reitsma
suggereerde toen hij het amendement verwoordde. Ik zou aanvaarding van het
amendement dan ook alleen om die reden al moeten ontraden.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Aanvaarding van een amendement wordt pas ontraden als het
ingediend is.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Dat is mijn probleem.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Ik vind het dus een beetje voorbarig, maar ik begrijp het signaal. Toch
moet de staatssecretaris erkennen dat dit een probleem is. Het is de politieke
wil van de CDA-fractie om in Nederland op het minimumniveau te zitten. Als
dat ook de wil is van een politieke meerderheid, zijn wij door de krakkemikkige
wetgeving in Nederland...
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Die is niet krakkemikkig.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 ...die niet spoort met de tariefstructuur in Nederland...
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Dat is wat anders.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 ...daar dus niet toe in staat. Dat is een manco, dat zo snel mogelijk
opgelost moet worden. Dan kan een fatsoenlijk amendement, dat niet strijdig
is met de EG-regeling, worden ingediend. Het gaat dus om de politieke doelstelling.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Er staat toch in het stuk dat de staatssecretaris druk bezig
is om een onderzoek in te stellen naar de mogelijkheden om de huidige systematiek
aan te passen? Waar vraagt de heer Reitsma nu naar?
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Die opmerking begrijp ik wel. De heer Kamp zit met het probleem dat hij
geen compensatie wil geven. De opmerking is dus een afleidingsmanoeuvre. De
staatssecretaris introduceert per 1 januari 1996 een nieuwe belasting, waarvoor
de CDA-fractie compensatie wil door verlaging van de MRB, maar uiteraard niet
tot onder het EG-minimum. Ik waardeer het dat de staatssecretaris over een
jaar de tariefstructuur aanpakt, maar in het tussenliggende jaar zitten wij
wel met een probleem. En ik vind het jammer dat ik geen amendement kan indienen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Ik begrijp dat de heer Reitsma het jammer vindt. Ik wil niet in herhaling
vervallen. De heer Kamp heeft het antwoord al gegeven; ik ben inderdaad bezig
met herstructurering van de motorrijtuigenbelasting voor vrachtauto's.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Hoe komt het toch, mijnheer Reitsma, dat de CDA-fractie in al de jaren
waarin zij de gelegenheid had om dergelijke mankementen op te lossen, dat
niet heeft gedaan?
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 U kent mij langer dan vandaag. Ik heb wel eens vaker kritische opmerkingen
aan "vak K" gericht, toen er een andere coalitie was.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Voor zover ik weet, is vorig jaar voor het eerst over herziening van de
MRB gesproken.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dan hebt u een aantal debatten gemist, mevrouw de minister.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Voorzitter! De heren Kamp, Reitsma, Van der Vlies, Van Middelkoop, mevrouw
Giskes en mevrouw Van Zuijlen hebben allemaal naar de toekomst gekeken. De
heer Reitsma deed het zoëven nog. Het gaat dan over de herstructurering
van de motorrijtuigenbelasting voor vrachtauto's. Ik heb al gezegd dat ik
bezig ben met een onderzoek en dat ik een voorstel op dit terrein voorbereid.
Dat doe ik overigens in buitengewoon goed overleg met de desbetreffende sector.
Ik hoop dat de samenwerking zo goed kan blijven als ze was. Een aantal van
deze aspecten, zoals de vragen over houderschapsbelasting en gebruiksbelasting,
zullen daarbij uitgebreid aan de orde komen. Dat geldt ook voor de problematiek
van de EU-richtlijn, waar de heer Reitsma naar verwees. Het is allemaal buitengewoon
gecompliceerd, maar ik hoop in de loop van 1996 een wetsvoorstel ter zake
in te dienen. Dan kunnen wij de gedachtenwisseling op dit punt voortzetten.
 
 Ook werd gevraagd naar de mogelijkheden om milieucomponenten een rol te
laten spelen in de hoogte van de MRB van zowel vrachtwagens als personenauto's.
De werkgroep Vergroening is hier op dit moment mee bezig. Deze werkgroep heeft
overigens recentelijk een eerste tussenrapport uitgebracht over de problematiek
van milieucomponenten in de BPM. Dit staat los van de herstructurering waar
ik het zoëven over had.
 
 Mevrouw Van Zuijlen en de heren Van Dijke en Van der Vlies hebben vragen
gesteld over de bewaarplicht. In de toelichting op het wetsvoorstel is aangegeven
dat de bewaarplicht een noodzakelijke voorwaarde is voor het goed toepassen
van controles, en met name fotocontroles. Binnen de verdragslanden is geen
sprake van een uniform registratiesysteem en dat geldt ook voor de verkoop
van vignetten. In Duitsland vindt de registratie geautomatiseerd plaats. In
Denemarken en België is er geen registratie van de verstrekkingen, ook
niet van de verstrekkingen aan buitenlanders.
 
 De bewaarplicht kan niet achterwege blijven als er goed moet worden gecontroleerd.
Dat kan trouwens ook niet omdat het vignet als betalingsbewijs
dient en deel uitmaakt van de bescheiden die moeten worden bewaard in het
kader van de inkomstenbelasting of de vennootschapsbelasting. Er wordt overlegd
met de Duitse regering over de mogelijkheid om de gegevens uit het Duitse
bestand hier ter beschikking te krijgen. Dit verzoek wordt thans door de Duitse
overheid bezien, rekening houdend met privacy-aspecten en technische uitvoerbaarheid.
De bewaarplicht is dus noodzakelijk met het oog op de controle.
 
 Er zijn vragen gesteld over de mogelijkheden tot controle. In Duitsland
vindt controle uitsluitend plaats door het staande houden. Deze methode werkt
daar bevredigend. In Nederland zal er gewerkt worden met fotocontroles, het
staande houden en administratieve controles in de bedrijven. Bij de belastingdienst
en bij de Rijksverkeersinspectie zijn in totaal 35 formatieplaatsen voorzien.
Wij denken daarmee aan de controlebehoefte te kunnen voldoen, maar de praktijk
moet dat uitwijzen.
 
 Bij de Rijksverkeersinspectie zal het accent liggen op het staande houden
van zowel Nederlandse als buitenlandse vrachtauto's. De belastingdienst zal
zijn taak op dit punt uitvoeren door middel van fotocontroles, het staande
houden en administratieve controles. Vooral door de fotocontroles kan de controle-intensiteit
worden verhoogd, zonder dat meer vrachtauto's behoeven te worden staande gehouden.
Er dient rekening gehouden te worden met de verkeersveiligheid en oponthoud
dient zoveel mogelijk te worden voorkomen.
 
 Er is gevraagd waar bij de verkooppunten de verantwoordelijkheid ligt.
Voorzitter! De eerstverantwoordelijke is degene die hier het wetsvoorstel
verdedigt. Daarom is ook in eerste instantie gekozen voor het maximale aantal
van 100 douanepunten. Maar toen bestond feitelijk nog geen concreet zicht
op de deelname van het bedrijfsleven zelf. Inmiddels heeft het voortdurend
overleg met de branche-organisaties en het bedrijfsleven geleid tot ongeveer
220 aanmeldingen van geïnteresseerde bedrijven. Dus ook bij het bedrijfsleven
blijkt interesse te bestaan voor het installeren van de mogelijkheid voor
de vignetten. Van deze 220 bedrijven wordt thans bezien hoe de ligging is,
wat de openingstijden zijn en of de bereidheid bestaat om ook aan de collega's
te verkopen. Dat wordt nu getoetst en tegelijkertijd wordt bekeken of er sprake
kan zijn van uitwaaiering. Wij weten nog niet hoeveel bedrijven er over zullen
blijven, maar wij streven naar een totaal van 200 vaste verkooppunten. Daarbij
wordt gedacht aan 26 douanekantoren, 100 bedrijven en 74 locaties bij tankstations
en wegrestaurants. De laatste informatie is dat er op dit moment 26 douanepunten
definitief zijn aangewezen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Een praktische vraag. Is er aan bedrijven een financiële vergoeding
in het vooruitzicht gesteld als zij dat zelf willen doen?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Daar zal mevrouw Jorritsma straks op ingaan.
 
 Voorzitter! De heren Kamp en Van Dijke hebben gevraagd naar de mogelijkheid
van gespreide betaling. Het verdrag voorziet niet in een regeling voor gespreide
betaling. Het is duidelijk dat er juridische problemen zijn te verwachten
als Nederland eenzijdig een dergelijke regeling wil treffen. Overigens is
het de vraag of die gespreide betaling zo dringend noodzakelijk is, omdat
in het nieuwe systeem, dat thans voorligt, vrij flexibel kan worden geopereerd.
Er zijn dagkaarten, weekkaarten en maandkaarten. Los daarvan zie ik op grond
van het verdrag geen mogelijkheid om een dergelijk systeem in te voeren.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Hoe verhoudt zich dat met de situatie in België, waar schijnbaar
wel toegestaan wordt dat om het halfjaar betaald wordt?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Dan ben je wel duurder uit, heb ik begrepen.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Nee, de informatie die ik heb is dat men een jaarkaart in België
in tweeën mag knippen en dat men per halfjaar mag betalen. Die informatie
heb ik gekregen, maar als zij onjuist is, hoor ik het graag. Het zou ook in
strijd zijn met het verdrag. Dan heb ik nog een vraag. Als gespreide betaling,
waarvan de staatssecretaris voorstander is gegeven zijn toezegging bij de
MRB voor personenauto's, strijdig is met het verdrag, is de staatssecretaris
dan bereid om ook dat punt bij de eerstvolgende discussie op de agenda te
plaatsen?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 U geeft zelf aan dat ik in een ander verband een voorstander ben van gespreide
betaling. Ik heb nu feitelijk moeten constateren dat het verdrag niet voorziet
in een regeling. Ik heb ook gezegd dat ik juridische problemen verwacht als
ik gespreide betaling toesta. Ik zal de Belgische situatie laten analyseren.
Overigens ben ik bereid, zonder dat ik op dat punt een toezegging kan doen,
om die zaak nog eens nader te bezien, ook verdragstechnisch. Maar ik kan niet
zelfstandig, buiten zo'n verdrag om, een regeling treffen. Wel ben ik bereid
om dit punt nog eens aan te kaarten bij de verdragspartners.
 
 Voorzitter! Dan kom ik bij het punt dat de heren Reitsma, Kamp en Van
der Vlies aan de orde hebben gesteld, namelijk de problematiek van de zogenoemde
hernieuwde betaling bij gebruik van meer assen. Ook wat dit betreft stuiten
wij op het verdrag. Het verdrag kent alleen vignetten voor combinatievoertuigen
of trekkers op basis van een gegeven periode en een gegeven aantal assen.
Het verdrag kent geen aanvullend certificaat of iets dergelijks voor incidenteel
gebruik van meer assen dan waarvoor betaald is. Dat is het probleem.
 
 Ik ben wel gevoelig voor de argumentatie die door de leden naar voren
is gebracht, maar ik zou zeer zeker in strijd komen met het verdrag als ik
een regeling zou treffen. Het amendement dat de heer Van der Vlies in het
vooruitzicht heeft gesteld, moet ik op die grond ontraden. Niettemin ben ik
bereid om dit met de verdragspartners te bespreken, kijkend naar de problemen
die zich zouden kunnen voordoen. Ik zou willen dat men mij de gelegenheid
geeft om de problematiek die hier naar voren is gebracht, eens aan te kaarten.
Ik kan melden dat deze problematiek bij de parlementaire behandeling van het
voorliggende wetsvoorstel vrij breed naar voren is gebracht. Dan kan ik nader
bezien hoe de verdragspartners daarop reageren. Vervolgens zal ik terugkoppelen
naar deze Kamer wat de uitkomst daarvan is. Dat lijkt mij beter dan het risico
te lopen dat ik juridisch onderuit ga, om het eens huiselijk
te zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor deze sympathieke reactie.
Hij deelt het inhoudelijke punt in feite met dat deel van de Kamer dat zich
daarover heeft uitgesproken. Ik heb mij heel sterk afgevraagd of ik een amendement
moest indienen, want uit de stukken was mij bekend dat wij tegen het verdrag
op lopen. Het politieke punt is natuurlijk dat het kabinet verdragspartner
is. Dat moet in wetgeving worden neergelegd. Wij gaan een verdrag goedkeuren.
Is het nu een kwestie van slikken of stikken? Ik zeg het even populair, maar
de staatssecretaris begrijpt wat ik bedoel. Ik neem het hem niet kwalijk,
want ik begrijp zijn positie. Ik heb besloten om het amendement toch in te
dienen. Wat let mij? Ik geef daarmee aan dat wij het met een onderdeel van
het verdrag niet eens zijn, respectievelijk dat wij nog een hiaat aanwezig
vinden in het verdrag.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Ik begrijp uw positie. Ik moet reageren zoals ik reageer. Ik heb gezegd
wat ik van plan ben op dit punt.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 De juridische consequenties zijn niet onbelangrijk, maar het zou kunnen
dat de verdragspartijen expliciet bezwaar hebben geuit. Is dit een onderdeel
geweest van de onderhandelingen bij de totstandkoming van het verdrag? Het
zou best kunnen dat men zegt: wat een geweldig idee levert het parlement van
de Staat der Nederlanden, dat moeten wij gauw overnemen!
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Het antwoord moet ik schuldig blijven, want ik ben niet betrokken geweest
bij de onderhandelingen over het verdrag. Het enige wat ik kan doen, heb ik
al toegezegd. Ik ben bereid om dit punt aan de orde te stellen, omdat het
door verschillende leden naar voren is gebracht als een mogelijk knelpunt.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik ben buitengewoon verheugd dat wij eindelijk
dit prachtige wetsvoorstel in deze Kamer mogen behandelen. Ik geloof dat voor
de heer Vermeend en mijzelf geldt dat dit ongeveer onze grootste hobby is
geworden in de loop van de tijd. Wij waren ook buitengewoon verheugd, toen
wij in eerste instantie verplicht waren om dit wetsvoorstel bij de Kamer in
te dienen, zoals het er toen uit zag. Wij konden niet anders dan het zo indienen.
Als wij toen hadden besloten, de uiteindelijk zeer rigoureuze wijzigingen
toe te passen, hadden wij niet kunnen voldoen aan de toen nog levende wens
om het gewoon per 1 januari 1995 ingevoerd te krijgen.
 
 Ik ben de Kamer zeer dankbaar voor de reactie die zij heeft gegeven. Ik
geloof dat het niet gebruikelijk is om complimentjes aan collega's uit te
delen, maar ik vind dat de heer Vermeend en het ministerie van Financiën
buitengewoon creatief zijn geweest in het nadenken over een oplossing voor
een probleem, waarvoor wij eerst geen oplossing zagen. Laten wij ons goed
realiseren dat wij ervan uitgingen dat wij nooit iets konden bedenken om in
Nederland de Duitse systematiek in te voeren. Ik ben heel blij dat wij er
toch uit zijn gekomen.
 
 Het bedrijfsleven vindt nog steeds dat wij te weinig overleg hebben gepleegd,
maar ik weet zo langzamerhand niet hoe wij ooit nog meer overleg zouden kunnen
plegen. Dan is het blijkbaar niet tevreden te stellen en dat spijt mij zeer.
Net als de heer Vermeend ben ik een beetje geïrriteerd door de brief
die op het laatst nog is gestuurd. Daarin staan onderwerpen vermeld, waar
wij naar mijn mening al uit waren gekomen. Een aantal daarvan zijn ook gewoon
onjuist, maar daar heeft de heer Vermeend al iets over gezegd.
 
 Er is nog gevraagd naar de provisies die bedrijven krijgen die verkooppunt
willen zijn. Zij krijgen ƒ 50 per maand, inclusief tien vignetten, ƒ
1 per vignet voor de eerste 500 vignetten, ƒ 0,75 voor de volgende
500 en ƒ 0,50 voor alle vignetten na de eerste 1000. Het gaat dan om
aantallen vignetten per maand. Er is dus een keurige postkantoorregeling voor
gemaakt, om het zo maar te noemen.
 
 Ik meen mij te kunnen beperken tot twee belangrijke elementen die door
de leden zijn aangevoerd en waarover gediscussieerd is. Dat betreft in de
eerste plaats de compensatie en in de tweede plaats de discussie over de tarieven
die ongetwijfeld rond 1 januari 1997 zal plaatsvinden. Ik zou met dat tweede
punt willen beginnen.
 
 Ik moet weer even in de historie duiken. Ik kijk dan bijna in de richting
van de heer Reitsma die er in de historie voortdurend bij geweest is. Hij
zal zich ongetwijfeld herinneren, evenals enkele andere kamerleden, dat toen
het toenmalige kabinet met de zeer verheugende mededeling uit Brussel kwam
dat er een overeenkomst was over het eurovignet niet iedereen in deze Kamer
daarmee even gelukkig was. Een enkele fractie heeft ervoor gepleit niet zoiets
te doen, maar het meer te zoeken in verhoging van de accijnzen met mogelijkheden
om transitolanden te compenseren. Dat was niet de fractie van het CDA. Laat
ik daarover helder zijn.
 
 Ik vind het heel plezierig dat de heer Reitsma nu zegt dat als wij op
1 januari 1997 over de tarieven gaan praten, wij toch ook eens moeten inbrengen
of niet over die accijnsverhoging gepraat zou kunnen worden dan wel over het
afschaffen van de minimumnorm voor de motorrijtuigenbelasting en dat wij die
discussie moeten aangrijpen om verder te praten over road pricing. De heer
Reitsma kan ervan overtuigd zijn dat deze minister dat van harte zal doen.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Wij zullen deze minister als zij deze lijn inzet, van harte
steunen, zelfs vanuit de oppositie.
 
 Voor de geschiedschrijving wil ik wel het volgende opmerken. Ik herinner
mij dat de VVD-fractie in het allereerste algemene overleg toen de toenmalige
minister van Verkeer en Waterstaat met het idee kwam om een verdrag te sluiten –
het was toen nog niet gesloten – zei: liever niet, wij kiezen voor accijnzen.
De CDA-fractie was het toen ook met de VVD-fractie eens, maar in Duitsland
was daarvoor geen draagvlak. Om die reden hebben wij tegen de toenmalige minister
van Verkeer en Waterstaat gezegd dat wij voorlopig konden instemmen met haar
voorstel om een eurovignet te introduceren, gegeven de stand van zaken in
Duitsland. Zij kon voor accijnsverhoging geen draagvlak krijgen en er moest
een doorbraak komen, want anders zouden enkele slechte maatregelen op ons
afkomen. Dat was de situatie in het algemeen overleg. Ik hecht eraan dat de
 minister deze benadering, met die nuancering meedeelt.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Desalniettemin ben ik van mening dat als toen met veel meer politieke
kracht een anti-vignettenbeleid was gevoerd en veel meer gepoogd was om de
accijnzen werkelijk een belangrijk onderwerp te doen zijn, wij er vandaag
de dag misschien anders voor hadden gestaan. Ik heb niet het vermoeden dat
de toenmalige bewindspersoon zo van harte achter de accijnsverhogingen stond.
De conclusie is nu dat de fracties inmiddels meer voor dat soort zaken voelen
dan voor het vignet. De heer Reitsma kan van mij aannemen dat ik waar ik dat
kan zeker zal proberen, een beter systeem voor elkaar te krijgen.
 
 Het verdrag laat overigens wel toe dat wij overgaan van het eurovignet
naar bijvoorbeeld road pricing. Die mogelijkheden zitten in het verdrag. Ook
al zouden wij voor dat soort systemen kiezen de komende jaren, dan behoeft
het verdrag daarvoor niet gewijzigd te worden. Wij moeten het natuurlijk wel
met elkaar eens worden. Ik neem aan dat in de gesprekken die de vaste commissie
met de heer Wissmann heeft gevoerd, het haar duidelijk geworden is dat ook
de heer Wissmann vindt dat het eurovignet een stap is in de richting van een
werkelijk territorialiteitsbeginsel, te weten een aan de afstand gerelateerd
elektronisch systeem. Wij noemen dat gewoon road pricing. Ik zal al dit jaar
een overleg met de heer Wissmann hebben over de uitkomsten van de eerste proeven
in Duitsland ter zake.
 
 Tegen de heer Van der Vlies zeg ik dat wij moeten oppassen dat wij niet
road pricing en road pricing door elkaar halen in dit geval. Het road-pricingsysteem
dat ik voorstel in het kader van de filebestrijding is een op de Randstad
gericht systeem waarbij juist in de stedelijke agglomeraties gespeeld kan
worden met een tarief tussen spits en buiten de spits. Als het gaat over road
pricing in de sfeer van het lange-afstandsgoederenvervoer, dan hebben wij
het over een misschien technisch gelijkwaardig systeem, maar een qua betaling
of qua prijs ander systeem. In dat systeem gaat het erom dat vrachtwagens
die een langere afstand rijden meer betalen dan vrachtwagens die een kortere
afstand rijden. Wij vinden immers met elkaar dat wij in principe moeten proberen
voor het echte lange-afstandsvervoer zoveel mogelijk alternatieven te gebruiken
zoals water en rail. Dan is er ook een wat eerlijkere verdeling van kosten
naarmate men langere afstanden rijdt.
 
 Ik kan de Kamer zeggen dat dit ook de inzet zal zijn als het gaat om de
tarievendiscussie. Ik weet dat de druk van Duitse zijde zeer groot is om het
niveau van het eurovignet per 1 januari 1997 te verdrievoudigen. De Kamer
weet – dat wist de Kamer al lang – dat ik daar geen voorstander
van ben. Ik heb begrepen dat een kamerbrede meerderheid in een gesprek met
de heer Wissmann aan hem heeft gemeld daar ook geen voorstander van te zijn.
Ik neem dus aan dat inmiddels genoegzaam bekend is bij onze oosterburen dat
wij liever zo snel mogelijk een road-pricingsysteem voor het vrachtwagengoederenvervoer
zouden willen invoeren. Daar is de sector het overigens ook over eens.
 
 Ik kom te spreken over de compensatie. Dat is natuurlijk een buitengewoon
interessante discussie. Laat ik maar proberen om ook hier de geschiedenis
op te halen. Indertijd is door Melkert en Terpstra een motie ingediend en
door Reitsma en Van der Vaart een amendement. In de motie hebben de kamerleden
gevraagd om een volledige compensatie van de lastenstijging als gevolg van
de verhoging van de dieselaccijns met 8 cent per 1 januari 1994. Het vorige
kabinet heeft, nadat de motie was aanvaard, er de volgende invulling aan gegeven:
130 mln. structurele compensatie, voor 4 cent van de dieselaccijns, door verlaging
van de motorrijtuigenbelastingtarieven voor bestel- en vrachtauto's en 130
mln. compensatie via het een jaar naar voren halen van de per 1 januari 1995
beoogde compensatie voor het eurovignet en dat dan tot en met het jaar 1998,
verdeeld over de vignetplichtige vrachtwagens. Dat was de bedoeling van het
toenmalige kabinet.
 
 Daarna is het amendement-Reitsma/Van der Vaart aangenomen. Daarmee is
de tweede 130 mln. niet toegekend aan de vignetplichtige vrachtwagens, maar
verdeeld over alle bestel- en vrachtwagens, te zamen in principe dus een 100%
compensatie voor de stijging van de dieselaccijns. Het kabinet heeft daar
vervolgens in de memorie van antwoord bij aangetekend dat de tweede 130 mln.
bij een eventuele invoering van het eurovignet wel degelijk geldt als gedeeltelijke
compensatie voor dat eurovignet. Het bedrag vormt een compensatie van 50%
van de indertijd geraamde bruto opbrengst van het eurovignet van 260 mln.
Wat dan nog resteert, is het toespitsen van de tweede 130 mln. naar de vignetplichtige
vrachtauto's. Dat is indertijd ook beoogd door de indieners van het amendement,
zo lees ik in de toelichting daarop. In het amendement zelf wordt niet gerept
van extra compensatie. In de laatste alinea staat dat in de gekozen uitwerking
de koppeling van de tariefopzet aan het eurovignet is losgelaten. Bij de indiening
van het wetsvoorstel over het eurovignet moet nader worden bezien welke herschikking
binnen de motorrijtuigenbelasting met het oog daarop moet worden aangebracht.
Daarover heeft de heer Vermeend al gesproken. Wij zijn er hard mee aan het
werk. Het is echter knap wat gecompliceerder dan men indertijd heeft kunnen
voorzien. Wij proberen, overigens samen met de branche, wel degelijk de verschuiving
aan te brengen. Er zijn nu een groot aantal vrachtwagenrijders die nooit een
eurovignet hoeven te betalen en in feite wel de compensatie hebben binnengehaald.
Ik vind het dan eerlijk om het ook werkelijk gerealiseerd te krijgen.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 De minister probeert de geschiedenis neer te zetten. Ik pleeg een correctie.
De minister heeft geciteerd uit de memorie van antwoord. Terecht! Zo heeft
het kabinet het toen ook gezegd. Daarna is het amendement-Reitsma/Van der
Vaart ingediend en heeft de Kamer uitgesproken dat zij het met de voorgestelde
compensatie, de mix van de twee, niet eens was. In alle eerlijkheid moet ik
zeggen dat de fractie van de PvdA toen heeft gezegd 100% compensatie voor
de dieselaccijns te willen en geen compensatie voor het eurovignet. Die laatste
discussie zou men dan wel voeren als het kabinet het wetsvoorstel dienaangaande
zou indienen. De CDA-fractie zei toen ook 100% compensatie te willen voor
de dieselaccijns. Het amendement was dan ook de brug tussen PvdA en CDA. Bij
de discussie over het wetsvoorstel over het eurovignet zou
de CDA-fractie eisen dat er ook daar 100% compensatie kwam. Het deed mij toen
veel deugd dat de VVD-fractie zich daarbij aansloot.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Ik wil nog wel verder gaan met de geschiedenis. Intussen is per 1 januari
jl. natuurlijk wel met het begrotingsjaar 1995 130 mln. aan extra inkomsten
eurovignet op mijn begroting bijgeboekt ten behoeve van infrastructuuruitgaven,
terwijl het wetsvoorstel met de dekking ervan nog niet eens was ingediend.
Beter gezegd: het wetsvoorstel was nog niet in de Kamer behandeld. Door het
bedrijfsleven is indertijd geaccepteerd dat het 50% gecompenseerd zou krijgen
in natura, te weten verlaging van de motorrijtuigenbelasting en dat 50% toegevoegd
zou worden aan infrastructuur die door hetzelfde bedrijfsleven op dat moment
toen het akkoord was bereikt over het eurovignet buitengewoon belangrijk werd
gevonden, namelijk de A73 en de A50. Ik herinner mij dat twee jaar lang met
een sterretje in de begroting heeft gestaan dat die infrastructuur gefinancierd
zou moeten worden uit de opbrengsten van het eurovignet. Dat sterretje heb
ik inmiddels verwijderd, omdat dit kabinet heel verstandig niet meer dezelfde
systematiek hanteert als het vorige kabinet, namelijk belastingverhogingen
onmiddellijk gebruiken om de uitgaven mee te financieren. Als wij belastingen
moeten verhogen door bijvoorbeeld internationale verdragen, proberen wij die
onmiddellijk terug te sluizen naar de burger doordat wij het uitgavenplafond
niet gelijktijdig verhogen. Het ware veel beter geweest als het verdrag inzake
het eurovignet niet twee jaar geleden was gesloten, maar gewoon nu. Dan was
er ook geen compensatieprobleem geweest. Het vorige kabinet heeft in de boeken
de opbrengsten en de uitgaven meegenomen. Als wij nu zeggen dat er extra gecompenseerd
moet worden dan betekent dat per saldo dat wij bovenop alle lastenverlichtingen
nog eens een stuk extra lastenverlichting moeten geven, waarvoor geen dekking
is. De heer Reitsma kan straks bij de behandeling van het belastingplan en
de dekkingsvoorstellen een amendement indienen, inhoudende dat de 100 mln.
extra vanwege het eurovignet niet aangewend zal worden voor algemene lastenverlichting,
maar specifiek voor die sector. Zo werkt het tegenwoordig.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dat doen wij ook. Het onderhavige wetsvoorstel maakt deel uit van 29 andere
wetsvoorstellen.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Zo doen wij dat tegenwoordig.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Wij kunnen niet knippen. Het mooiste was geweest als alle wetsvoorstellen
tegelijkertijd hadden kunnen worden behandeld. Wij hadden dan een integrale
wijziging kunnen voorstellen. Reken er maar op, dat wij erop terugkomen.
 
 De minister is zo tevreden over het overleg met het bedrijfsleven. Zij
kent de brief van het bedrijfsleven: prachtige verhalen, kabinet, maar het
is geen compensatie. Ik begrijp wel dat de minister zich in alle bochten wil
wringen om toch onder die 100 mln. uit te komen.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Nee, hoor.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Het is niet ingeboekt. Het bedrijfsleven zegt heel helder dat beide compensaties
generieke compensaties zijn en geen compensaties voor de individuele ondernemers.
Ik pleit ervoor dat de minister oog heeft voor de zorgen van de individuele
ondernemers en dat op hen de compensatie wordt gericht. Ik zet mij daarvoor
in. De minister heeft geen oog voor de werkelijke concurrentiepositie van
de individuele ondernemer. Zij heeft er wel oog voor, dat zij meer geld op
haar eigen begroting krijgt. Dat zou ik ook leuk vinden. Hiermee is het probleem
van de individuele ondernemer niet opgelost.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 De individuele ondernemer die in het internationale goederenvervoer zit
betaalt dit jaar al lang een vignet. Hij rijdt immers op Duitsland of België.
Voor die individuele ondernemer verandert er volgend jaar niets, behalve dat
de belastingcenten niet meer rechtstreeks komen bij de Duitse of Belgische
overheid, maar bij de Nederlandse overheid.
 
 Het standpunt van het vorige kabinet was dat er al 50% gecompenseerd was.
Dat was 130 mln. Dat de heer Reitsma of de meerderheid van de Kamer daarover
een andere opvatting had, mag zo zijn. Ondertussen is in de meerjarencijfers
alles keurig gebleven zoals het was. Er is 130 mln. naar de begroting van
Verkeer en Waterstaat gegaan op verzoek van het bedrijfsleven en gereserveerd
voor twee belangrijke projecten waarbij vooral het vervoerend bedrijfsleven
belang had. Dat het nu aan de Kamer een andere brief schrijft, vind ik, eerlijk
gezegd, getuigen van een korte memorie. Dat spijt mij zeer. Ik zal dat de
dames en heren ook vertellen als ik hen zie, en dat is aanstaande zaterdag.
 
 De 130 mln. extra opbrengst moet voor een klein deel gebruikt worden om
Duitsland te compenseren. Voor een deel is sprake van perceptiekosten. Het
overige komt gewoon terug in de algemene lastenverlichting waarvan ons goederenvervoer
profiteert. Ik weet bijna zeker, dat men per saldo per 1 januari een lastenverlichting
krijgt die meer oplevert dan de 100 mln. die nu naar de Nederlandse overheid
gaat in plaats van de Duitse overheid.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Het blijft een macro-verhaal. De individuele ondernemer wordt geconfronteerd
met een lastenverzwaring van ƒ 1600 tot bijna ƒ 2700 en u draagt
geen oplossing aan in de vorm van een compensatie voor die lastenverzwaring.
Alle verhalen eromheen, dat er generieke lastenverlaging komt, dat u extra
middelen op uw begroting krijgt enz., heb ik al gelezen. Het probleem blijft
voor de individuele ondernemer dat hij door deze maatregel, ten aanzien van
dit onderdeel, wordt geconfronteerd met lastenverzwaring.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Het is niet waar. Ja, natuurlijk, wordt de individuele ondernemer op dit
onderdeel geconfronteerd met een lastenverzwaring maar als u dat niet wil
aanvaarden, moet u tegen het eurovignet stemmen. Dan vindt u dat dit onderdeel
niet moet. De individuele ondernemer zal het volgende jaar, via de generieke
lastenverlichting, een voordeel incasseren. Ik weet bijna zeker dat voor vrijwel
iedere individuele ondernemer deze generieke lastenverlichting groter is dan
de lastenverzwaring via het eurovignet. Dat hebben wij laten doorrekenen omdat
wij weten dat de verminde ring van de werknemerslasten ook
voor het goederenvervoer van betekenis is.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Ik heb de geschiedenis niet vanaf 1823 of zo meegemaakt – daar wordt
hier naar verwezen – maar ik vraag mij af of mijn conclusie juist is
dat die 130 mln., die indertijd werden voorzien, wel degelijk zijn teruggesluisd
naar het bedrijfsleven. Als die conclusie juist is, vindt er in feite een
overcompensatie plaats.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Als je het uitgangspunt van het vorige kabinet zou volgen en de volledige
260 mln. terug zou geven – de ene helft via verlaging van de motorrijtuigenbelasting
en de andere helft in de sfeer van de infrastructuur – dan zou er inderdaad
worden overgecompenseerd. Dat dit ook werkelijk helemaal zo is, is een stelling
waar je vraagtekens bij kunt zetten. Ik vind het niet fraai dat iedere keer
uitgavenverhogingen worden gekoppeld aan belastingverhogingen en daarom ben
ik er blij om dat wij die systematiek hebben verlaten. De huidige werkwijze
is veel plezieriger; daarbij kunnen rechtstreeks relaties in de fiscale sfeer
worden gelegd. In het verleden gebeurde het te vaak dat, als er weer sprake
was van een lastenverhoging, ook de uitgaven werden verhoogd. Toch was dat
de situatie waarmee het huidige kabinet werd geconfronteerd toen het aantrad.
Het is wel bijzonder gemakkelijk wanneer een van de toenmalige regeringspartijen
nu zegt dat ze het daarmee nooit eens is geweest. De realiteit was wel dat
het zo allemaal keurig was ingeboekt.
 
 Voorzitter! Duitsland kan niet onder het verdrag uit en men kan ook geen
eigen vignetten meer invoeren. Dat is men ook niet van plan. Natuurlijk zal
er fors met Duitsland overleg moeten worden gevoerd over de toekomst. Het
doel van mijn Duitse collega en mijzelf is dat er zo snel mogelijk wordt gekomen
tot een afstandafhankelijk systeem. Het tempo waarin men in Duitsland nu al
wil praten over lastenverzwaringen is mij overigens iets te hoog.
 
 Er zijn enkele vragen gesteld over de verschillen in aantallen voertuigen.
Dit is een lastig punt wanneer de registratietechniek niet is afgestemd op
de gestelde vragen. Als gevolg daarvan ontstaan er verschillen van inzicht.
Wij hebben de gegevens van de Rijksdienst voor het wegverkeer getoetst aan
de gegevens van het Centraal bureau motorrijtuigenbelasting en de SIEV-NIWO-cijfers
toen bleek dat de identificatie van vignetplichtige voertuigen boven 12 ton
niet helemaal juist was ingeschat. Een belangrijk probleem was de schatting
van het aantal voertuigen net beneden 12 ton ledig gewicht die, in combinatie
met een aanhangwagen, wel boven deze grens uitkomen. Daarom is de tamelijk
spectaculaire bijstelling nodig geweest tot 90.000 vignetplichtige voertuigen.
 
 Voorts is gevraagd waarom middelen worden ingezet ten behoeve van infrastructuurprojecten
en niet ten behoeve van doelgroepstroken. Voorzitter! Inmiddels – en
dat is een wijs besluit geweest – heeft het kabinet de koppeling tussen
inkomsten en uitgaven losgemaakt. Zowel de A73 als de A50 heeft zijn eigen
prioriteit. Over een van die wegen heeft een tamelijk uitgebreid kamerdebat
plaatsgevonden. Wij zijn overigens volop op weg om zoveel mogelijk doelgroepstroken
aan te leggen. Als het bedrijfsleven dit als compensatie wil beschouwen, is
het daarbij natuurlijk van harte welkom. Maar doelgroepstroken zitten voor
een deel in het MIT. Voor meer doelgroepstroken speelt met name de benutting
en de te doorlopen MER-procedure in de tijd een belangrijke rol. Op een aantal
plekken onderzoeken wij of wij dit bij uitbreiding van de infrastructuur voor
doelgroepen of vrachtvervoer zouden moeten doen. Dan moet je wel een afweging
maken, want zo'n strook moet efficiënt gebruikt worden. Als er maar een
enkele vrachtwagen op rijdt, ga je natuurlijk niet een extra strook aanleggen.
Die moet dan ook voldoende efficiënt zijn.
 
 Er is ook gevraagd waarom er nu eigenlijk twee grenzen zijn. Bij de snelheidsbegrenzer
geldt het voor vrachtauto's vanaf 12.001 kg en de nieuwe belasting geldt voor
12.000 kg en zwaarder. Het lastige is dat het hier om twee volstrekt verschillende
richtlijnen gaat. De ene betreft de veiligheid en de andere is een belastingmaatregel.
Ik ben het met de heer Kamp eens en ook met de organisaties, dat het mooier
zou zijn als er een eenduidige grens zou zijn. Ik denk dat dit typisch een
onderwerp is dat wij in een discussie over een mogelijke aanpassing nog eens
aan de orde moeten stellen. Ik weet alleen niet zeker of de verdragspartners
ervoor zullen kiezen om de systematiek van de huidige snelheidsbegrenzersregeling
over te nemen in deze richtlijn of dat zij zullen zeggen dat de snelheidsbegrenzersregeling
moet worden aangepast. Als dat laatste zou gebeuren, weet ik niet of de belangenorganisaties
nog zo enthousiast zullen zijn over een gelijktrekking van de systematiek.
Dat betekent namelijk dat op meer vrachtwagens de snelheidsbegrenzer van toepassing
zou zijn.
 
 Ten slotte is gevraagd of wij met de SELA-regeling nog iets kunnen doen.
Dat kan op dit moment niet, want de SELA-regeling kan alleen maar toegepast
worden als er een norm Euro III is vastgesteld. Ik ben een groot voorstander
van dit soort stimulansen, maar je kunt het pas doen als een nieuwe norm is
vastgesteld. Ik kan u ervan verzekeren dat op het moment dat Euro III werkelijk
tot een norm verheven wordt op de wat langere termijn, wij zullen proberen
in de tussentijd ook te stimuleren in de sfeer van de versnelde aanschaf van
vrachtauto's volgens Euro III.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Zuijlen (PvdA):
 
 Heeft u enig idee wanneer dit zou kunnen zijn?
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Nee. Het ziet er ook nog heel weinig concreet uit. Daarom kan ik er ook
niet zoveel over zeggen. Er zijn wel discussies gaande, maar het is nogal
moeizaam. Het gaat namelijk over een generatie vrachtauto's voor een vrij
lange termijn.
 
 De heer Vermeend heeft al de nodige opmerkingen gemaakt over de zeescheepvaartfaciliteit.
Ik vind dat u hier voorzichtig moet zijn om de vergelijking met de zeescheepvaart
voor het goederenvervoer te maken. Dat klopt niet, want wij hebben geen uitvlagproblematiek
bij het goederenvervoer. In algemene zin ben ik het volstrekt met de heer
Reitsma eens dat wij zeer voorzichtig moeten zijn met onze brutoloonkosten.
Dat geldt echter niet alleen voor het beroepsgoederenvervoer, dat geldt in
feite voor alle arbeid in Nederland. Wij moeten bij alles waarmee wij bezig
zijn, proberen de wigproblematiek kleiner te maken. Dat is ook de inzet van het kabinet. Er is echt geen verhaal te houden waarom wij in
onze Europese concurrentie specifieke voordelen zouden moeten geven aan Nederlandse
chauffeurs in het beroepsgoederenvervoer. De zeescheepvaartfaciliteit is ook
niet gericht op concurrentie met EU-onderdanen. Juist niet. Die is puur gericht
op prijsconcurrentie met kwalitatief goede mensen uit niet EU-landen. Bij
de zeescheepvaart weten wij ook dat het heel makkelijk is om te zeggen dat
men überhaupt niet meer onder Nederlandse vlag vaart, maar dat men onmiddellijk
gaat varen onder een vlag van een ander land, waarbij overigens alles hetzelfde
blijft.
 
 Bij het beroepsgoederenvervoer is wat dat betreft gelukkig van een heel
andere situatie sprake. Ik moet zeggen dat dankzij het fantastische bedrijfsleven
in die sector, Nederland ondanks het feit dat de loonkosten hier echt aan
de hoge kant zijn, het in de kosten/kwaliteit-verhouding ontzettend goed doet
in de concurrentie. Wij moeten natuurlijk ervoor zorgen dat die loonkosten
zo laag mogelijk blijven, maar dat geldt ook voor andere sectoren. Aan de
andere kant moeten wij met elkaar proberen om dat bedrijfsleven zo goed mogelijk
te laten concurreren als het gaat om de voorzieningen. En dan hebben wij het
over investeringen in infrastructuur, het ervoor zorgen dat de zaken reilen,
dat het goed wordt afgewikkeld en dat de logistieke kennis van het bedrijfsleven
op een zo hoog mogelijk niveau is. Dat zijn zaken waar de overheid, waar zij
dat kan, zal helpen en stimuleren. Ik heb echter wel wat problemen als mij
vervolgens wordt toegevoegd dat wij eigenlijk niet goed bezig zijn met het
bedrijfsleven. Dat verwijt kan aan deze regering in elk geval niet gemaakt
worden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Voorzitter! In eerste termijn heb ik gevraagd naar de voortgang omtrent
het eventueel toch in een houderschapssysteem brengen van de vrachtwagens.
Ik heb de vraag gesteld naar aanleiding van de verwarring over de aantallen
vrachtwagens. In de nota naar aanleiding van het verslag las ik, dat van regeringszijde
zou kunnen worden bezien of het gestelde niet voor zware motorvoertuigen zou
moeten gaan gelden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Voorzitter! Ik heb aangegeven dat we bezig zijn met de herstructurering
en dat we, in overleg met het bedrijfsleven, deze problematiek onderzoeken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Daar hoort dit punt bij?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Ja.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Ik wil de bewindslieden danken voor de beantwoording van de
vragen. Zij zijn redelijk helder geweest. Het is misschien toch goed nog eens
te herinneren aan de kritiek die de CDA-fractie op het oorspronkelijke wetsvoorstel
had. Die kritiek is omgeslagen in een forse waardering voor deze twee bewindslieden.
Zij zijn dus goed omgegaan met de kritiek en zij zijn op de juiste manier
in een rijdende trein gesprongen. Ik heb dit al in eerste termijn gezegd,
maar voor de duidelijkheid herhaal ik het. Deze opmerking staat los van mijn
inbreng over het compensatieverhaal. Daarover kom ik straks te spreken. Voor
de inhoudelijke aanpak van het wetsvoorstel heb ik echter waardering.
 
 Voorzitter! Ik wil nu dan ingaan op enkele punten die nog niet afgehandeld
zijn. Het eerste betreft de opbrengstmaximalisatie. De staatssecretaris heeft
niets gezegd op de vraag waarom er nu in een keer 20.000 voertuigen bij waren.
Hij heeft niet aangegeven waarom dat aantal niet bij de eerste raming was
voorzien.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Ik heb op die vraag zojuist geantwoord. Het verschil had te maken met
de registratiesystematiek. Net onder de grens van 12 ton bleken er veel meer
wagens te zijn. Dat had te maken met het feit dat in de registratie niet de
aanhanger of de oplegger was meegenomen. Daarom bleken er uiteindelijk veel
meer wagens boven de twaalf ton te zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Mijn zin klopt dus nog steeds. De staatssecretaris is namelijk niet op
dit punt ingegaan, maar de minister wel. Ik dank de minister voor deze correctie.
 
 Voorzitter! Mij heeft vandaag verder nog het signaal bereikt dat de opbrengst
nu op 150 mln. bruto is geschat. De signalen die mij vandaag uit het bedrijfsleven
bereikten, gaven aan dat dit vermoedelijk een te lage raming zal zijn. Ik
kan dit niet verifiëren. Kan de staatssecretaris toezeggen, dat hij na
een jaar een rapportage geeft met betrekking tot de opbrengst? Kan opnieuw
een discussie worden gevoerd over de besteding van deze middelen als er sprake
mocht zijn van een forse verhoging van de opbrengst? Dat is mijn eerste punt.
Nu mijn tweede. Dat betreft de compensatie.
 
 In eerste termijn heb ik ervoor gepleit zoveel mogelijk compensatie te
verstrekken met het verlagen van de motorrijtuigenbelasting naar het minimum.
Ik erken dat dit thans met deze wetssystematiek moeilijk is. Voor de CDA-fractie
blijft in dit debat wel de vraag over: kan de staatssecretaris aangeven, welke
ruimte er nu nog wel is tussen het huidige niveau van de motorrijtuigenbelasting
voor vrachtauto's en het minimumniveau? Op zijn minst zou dat deel benut kunnen
worden. Of is de staatssecretaris ook niet in staat om dat stukje ruimte aan
te geven?
 
 De tweede vraag die de CDA-fractie nog heeft betreft andere fiscale mogelijkheden
om compensatie te geven. In eerste termijn heb ik gewezen op de belasting-
en premiefaciliteit die bij de zeevaart geldt. De minister van Verkeer en
Waterstaat zei terecht dat daarbij in die zin een ander aspect speelde dat
het vooral ging om de niet-EU-landen. Daar is weinig tegenin te brengen; dat
moet erkend worden. Toch blijft mijn fractie van mening dat er nader onderzoek
moet plaatsvinden, gericht op de EU-landen. Daarbij moet worden bezien of
er, gezien de concurrentiepositie en de hoogte van de arbeidskosten in Nederland,
toch niet enige faciliteit in welke vorm dan ook mogelijk is. Wij hebben wat
dit betreft behoefte aan een nadere studie op dit onderdeel om toch een definitief
punt te kunnen zetten achter deze discussie.
 
 Ik blijf met belangstelling de discussie volgen omtrent 75% of 100% vergoeding
van de verblijfkosten. In die zin wacht ik ook de concrete voorstellen van
de staatssecretaris af. Als het te lang duurt, zullen wij hem daaraan helpen
herinneren. Wij hebben behoefte aan nadere rapportage over het eerste punt,
want ik ben er niet van overtuigd dat het geen begaanbare weg is. 
 
 Alles afwegende, blijft de vraag of de minister van Verkeer en Waterstaat
en de staatssecretaris van Financiën dit punt zo snel mogelijk op de
Europese agenda willen plaatsen, zeker als wij op niet al te lange termijn
overgaan tot een elektronische heffing ter zake van het eurovignet, dus echt
gebaseerd op het gebruik van de weg. De minister is daarvoor, de CDA-fractie
ook. Wanneer de minimumtarieven in de motorrijtuigenbelasting worden afgeschaft,
hebben landen de vrijheid om uiteindelijk te kiezen voor twee fiscale instrumenten:
de accijns en een vorm van rekeningrijden. Dan zijn wij ook af van de tariefstructuur,
wat nu een moeilijk punt van discussie is en wat wij misschien voor de korte
termijn moeten doen. Misschien moeten wij het laten liggen en moeten wij het
zoeken in een heel andere oplossing. Daar geeft de CDA-fractie eigenlijk de
voorkeur aan. Dan zou het verhaal van de compensatie, zij het met enige vertraging,
ook wat gemakkelijker te houden zijn. Ik hoef dan geen beroep op de staatssecretaris
te doen om met andere belasting- of premiefaciliteiten te komen. Dat zou de
allerbeste oplossing zijn. Graag verneem ik een nadere reactie.
 
 Mijn fractie blijft van mening dat er wel compensatie moet worden gegeven.
Dat geeft ons aanleiding tot het indienen van een motie.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat alle verdragslanden bij de invoering van het Eurovignet
compenserende maatregelen hebben genomen;
 
 voorts overwegende, dat door aanvaarding van het amendement-Reitsma/Van
der Vaart de verhoogde dieselaccijnzen voor 100% zijn gecompenseerd en de
koppeling met het Eurovignet is losgelaten;
 
 van mening, dat volledige compensatie dient plaats te vinden;
 
 verzoekt de regering maatregelen te nemen om het niveau van de motorrijtuigenbelasting
te verlagen naar het EU-minimumniveau en in overleg te treden met de sector
om te komen met nadere compensatievoorstellen,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door het lid Reitsma. Naar mij blijkt, wordt
zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 12 (24070).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Voorzitter! Ik heb al luisterend naar de motie snel meegerekend. Het komt
alles bij elkaar eigenlijk neer op een bedrag van 100 mln. aan compensatie.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Ja, ik heb de cijfers gekregen via de medewerkers van de staatssecretaris.
Ik dacht dat het op zo'n 107 mln. uitkwam. Laten wij het maar de 100 mln.
compensatie noemen; dat klinkt ook wat gemakkelijker.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Zou de heer Reitsma mij toch nog iets willen uitleggen? Bij
de behandeling van de begroting, wanneer het hele financiële overzicht
voor het jaar 1996 in beeld wordt gebracht, wordt er een plan van aanpak gepresenteerd
door de fractie van het CDA. Dan wordt er over die 100 mln. niet gesproken.
Dat is voorbij en dan komt er een voorstel waarmee een gat in de stukken voor
volgend jaar wordt geschoten. Waarom kom je daar niet mee op het moment dat
je je plan van aanpak presenteert?
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Het heeft mij geweldig deugd gedaan dat de minister van Financiën
in de derde termijn van de financiële beschouwingen in de Kamer heeft
gezegd dat het plan van aanpak van de CDA-fractie een deugdelijke financiële
onderbouwing heeft. Dat compliment hebben wij gaarne aanvaard. Tegelijkertijd
heeft de minister van Financiën de drie coalitiepartijen hier fors gekapitteld
over het niet stellen van prioriteiten en posterioriteiten. Ik zou zeggen:
neem daar nou maar eens akte van!
 
 De CDA-fractie heeft een plan van aanpak voorgesteld, waarin binnen de
begroting prioriteiten worden gesteld. De dekking was deugdelijk. Bij de behandeling
van alle voorstellen zullen wij overgaan tot het stellen van nadere prioriteiten.
Het gaat dan dus om verschuivingen. Mijn fractie is dus heel helder. Voor
het bieden van compensatie aan de sector geven wij het kabinet een heel goede
suggestie. Er moeten dan maar wat minder afdrachtskortingen worden doorgevoerd.
De prioriteit moet worden gelegd bij dit belastingwetsvoorstel. Wij komen
erop terug bij het wetsvoorstel over de afdrachtskorting.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 De heer Reitsma heeft een compliment van de minister van Financiën
gekregen, die niet wist wat de heer Reitsma vandaag zou gaan uithalen. Hij
brengt namelijk geen verschuiving aan, maar hij schiet een gat van 100 mln.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Wat mijn collega nu zegt, is onjuist. In het plan van aanpak hebben wij
gesproken over de uitgaven die worden gedaan. Wij zijn niet ingegaan op de
belastinginkomsten. Het kabinet werkt namelijk met een reëel uitgavenpatroon,
de Zalm-norm. Die steunen wij en daarom hebben wij binnen de uitgaven prioriteiten
gesteld met een deugdelijke dekking.
 
 Het totale belastingplan heeft niets te maken met het reële uitgavenkader.
Wij menen dat binnen het plan verschuivingen moeten plaatsvinden. Wij vinden
dat er 100% compensatie moet komen voor de sector van het goederenvervoer
en zijn dan wel zo consequent om te zeggen dat wij bij de behandeling van
het plan inzake afdrachtskortingen 100 mln. zullen schrappen. De heer Kamp
mag mij dan uitleggen waar de CDA-fractie een gat schiet. Hij kan hooguit
onze conclusies, onze prioriteitenstelling niet delen. Alla, wij kunnen verschillend
denken over de politieke invulling. Met droge ogen kan de heer Kamp niet volhouden
dat de CDA-fractie een gat schiet.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Het reële uitgavenkader heeft hier helemaal niets mee te maken. Het
is door minister Zalm ingesteld. Als dat jaren eerder was gebeurd, waren de
problemen nu minder groot geweest. Waar het om gaat, is dat wij een begroting
met inkomsten en uitgaven hebben vastgesteld. De heer Reitsma schiet een van
de inkomsten voor 100 mln. onderuit, zonder dat hij bij de uitgaven iets verandert.
Daarmee Reitsmaschiet hij dus gewoon een gat van 100 mln. in de begroting
voor volgend jaar.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Beste mijnheer Kamp, ik had niet kunnen veronderstellen dat u niet beter
kon rekenen. Dit valt mij echt tegen. Het is heel eenvoudig. Als de minister
van Financiën een X-bedrag heeft om uit te geven, dan discussiëren
wij in dit huis over de manier waarop wij het uitgeven, inclusief prioriteitenstellingen.
Als je op het ene onderdeel wat meer wilt uitgeven, dan moet je pijn lijden
op het andere onderdeel. Zie het duidelijke CDA-plan van aanpak.
 
 De staatssecretaris van Financiën krijgt een X-bedrag aan belastingen
en premies binnen. Op enig moment zegt hij op welke manier hij het wil innen.
De CDA-fractie is het eens met het totale bedrag dat de staatssecretaris wil
innen. Zij zegt erbij dat op het ene onderdeel 100 mln. minder moet worden
binnengehaald en dat op het andere onderdeel 100 mln. meer moet worden gerealiseerd.
Per saldo is dat nul.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Waarom vermeldt de heer Reitsma dat niet in zijn motie? In de motie wordt
slechts gesproken over de vermindering van een inkomstenbron.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 In mijn motie met betrekking tot dit wetsvoorstel spreekt de CDA-fractie
heel helder uit: 100 mln. compensatie naar de goederenvervoersector. Ik heb
in mijn toelichting heel helder aangegeven dat, als het wetsvoorstel afdrachtskorting
hier over vier weken wordt behandeld, mijn fractie consequent zal zijn. Wij
zullen dan aangeven dat de opbrengst voor ons minder mag zijn, want anders
zouden wij er een gat in schieten. Dat willen wij niet.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Zuijlen (PvdA):
 
 Ik ben blij met de toelichting van de heer Reitsma op de motie. Wij kunnen
allemaal gerust zijn. Ik had echter altijd begrepen dat de afdrachtskorting
juist was bedoeld als lastenverlichting voor het bedrijfsleven. Het gaat dus
ten koste van het bedrijfsleven. Dat is een beetje ingewikkeld voor mij.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dat kan, maar ik raad mevrouw Van Zuijlen aan om de rapportage ter zake
van het CPB nog eens te lezen. Daarin wordt aangegeven dat het kabinet uitgaat
van een prioriteit op het punt van de lastenverlichtende maatregelen, met
het oog op werk, werk en nog eens werk. Dat is een prima uitgangspunt. Daar
staan wij politiek allemaal achter. Over de afdrachtskorting stelt het planbureau
echter dat het de werkgelegenheidseffecten daarvan niet kan berekenen. Verder
stelt het CPB dat, als deze korting werkgelegenheidseffecten heeft, vermoedelijk
sprake is van grote verdringingseffecten, waardoor het voordeel per saldo
nul is. Daarom maken wij deze afweging. Daarom hebben wij zo'n lage prioriteit
gegeven aan die belastingmaatregel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Zuijlen (PvdA):
 
 Kan de heer Reitsma mij uitleggen op welke manier de motorrijtuigenbelasting
effecten heeft op de werkgelegenheid?
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Nou en of! Als per vrachtauto de lasten met ƒ 2600 omhoog worden
gejaagd, dan tast dat de concurrentiepositie van de goederenvervoersector
wel degelijk aan.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Neen.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dat mag de minister mij dan eens uitleggen.
 
 De fractie van de PvdA heeft vorig jaar al aangegeven dat, als een deal
wordt gesloten over een compensatie van 100% met betrekking tot de dieselaccijns,
wat haar betreft de compensatie voor het eurovignet nul mag zijn. De PvdA-fractie
is wat dat betreft consistent, maar dat ben ik ook. Wij verschillen wat dat
betreft van mening, maar ik vind dat de werkgelegenheidseffecten door deze
compensatie in de goederenvervoersector groter zijn dan die ten aanzien van
de afdrachtskorting, omdat het CPB daarvan zegt dat die niet eens te berekenen
zijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Zuijlen (PvdA):
 
 Wij staan wat dat betreft tegenover elkaar. De uitwerking van de afdrachtskorting
kennen wij nog niet, maar de vormgeving ervan is speciaal gericht op de onderkant.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel vast, dat de argumenten voldoende gewisseld zijn. Ik verzoek de
heer Reitsma zijn betoog te vervolgen.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dank voor de toezegging over het bespreken van het gespreid betalen in
Europees verband. Dank voor de toezegging dat, ook in Europees verband, nader
zal worden gekeken naar leen- en huurauto's. Dank voor de toezegging met betrekking
tot de kwestie van de assenproblematiek, die collega Van der Vlies, als eerste
ondertekenaar van het amendement, naar voren heeft gebracht.
 
 Wij blijven overigens van mening dat dit soort zaken eigenlijk direct
in het verdrag had moet worden geregeld. Een en ander is nogal voorspelbaar
en daarom had in die fase overleg met de branche moeten plaatsvinden. Naar
mijn mening is er toen nauwelijks overleg geweest. In een latere fase is dat
wel het geval geweest. Daarvoor mijn complimenten. Gelukkig dat wij een en
ander via overleg en de gedane toezeggingen nog kunnen corrigeren. Als het
kabinet verdragen sluit, waarbij de Kamer voor voldongen feiten wordt geplaatst,
dan blijft overigens sprake van problemen.
 
 Ten slotte de afbakening van voertuigen die wel en die niet onder het
eurovignet vallen. Ik heb begrepen dat op dit punt het initiatief van de ondernemer
zelf moet uitgaan. Is het mogelijk dat de regionale inspecties via het afgeven
van verklaringen helderheid geven over de vraag welke auto er wel en welke
er niet onder valt? Ik hoef daar vandaag geen antwoord op, maar ik zou graag
zien dat dit punt wordt meegenomen in het overleg met het bedrijfsleven. Ik
heb namelijk begrepen dat nog sprake is van een klein knelpuntje ter zake.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 De compensatie is voor een deel opgegaan aan gelden die voor de infrastructuur
bestemd zijn. Begrijp ik goed dat de heer Reitsma bij de behandeling van de
begroting voor Verkeer en Waterstaat bezwaar zal maken tegen het bedrag van
130 mln. voor de A50 en de A73?
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Hier moet ik bijna om lachen. Dit is de zaak op z'n kop zetten.
Laat mevrouw Giskes in de stukken nalezen wat de CDA-fractie daar in het verleden
over heeft gezegd. Dat lijkt mij zinvoller dan het herhalen van debatten.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Nee, nee. Ik heb het nagelezen en zo helder staat het er niet als de heer
Reitsma nu doet voorkomen. Hij stemt er kennelijk niet mee
in dat een deel van de compensatie indertijd is gezocht in de infrastructurele
sfeer. Dat is nu verzilverd en mevrouw Jorritsma heeft uitgelegd dat de sterretjes
zijn verwijderd. Dat is mooi meegenomen voor de beroepsgroep waar wij het
over hebben. De heer Reitsma doet nu alsof er nog steeds van alles volledig
gecompenseerd moet worden. Ik vraag gewoon om helderheid daarover.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Beste mevrouw Giskes, de CDA-fractie heeft gezegd: 100% compensatie van
de acht cent dieselaccijns en van het eurovignet aan de individuele ondernemers.
De CDA-fractie heeft er geen enkel bezwaar tegen dat de minister van Financiën
zo goed is geweest om een deel van de opbrengst aan het Infrastructuurfonds
toe te voegen, maar wij willen nog steeds 100% compensatie aan de individuele
ondernemers. Als mevrouw Giskes onder compensatie de investeringen in de A50
en de A73 verstaat, moet zij nog maar eens het commentaar lezen in de brief
van de belangrijkste transportorganisaties, die zij ook heeft.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Ik dank de bewindslieden voor hun beantwoording, die op mij
zeer overtuigend overkwam en die de conclusie van mijn fractie heeft bevestigd,
dat het in eerste instantie wat gammele wetsvoorstel in tweede instantie aanmerkelijk
is verbeterd. De samenwerking tussen beide bewindslieden is ook op dit punt
vruchtbaar gebleken. De reactie op de meeste onderwerpen die mijn fractie
in eerste termijn heeft ingebracht, was zodanig dat ik er niet op hoef terug
te komen. Ik ga slechts in op de punten waar dat nog nodig is.
 
 De heer Reitsma zei dat de gespreide betaling in België zo mooi geregeld
is. In België is juist een slechte regeling getroffen. Daar kun je per
halfjaar betalen, maar de prijs is gelijk aan twaalf keer het maandbedrag,
waardoor je aanmerkelijk hoger uitkomt dan wanneer je in één
keer betaalt, zelfs rekening houdend met het renteverschil. Dat is dus een
heel ongunstige regeling.
 
 De staatssecretaris heeft gelijk dat een door hem te ontwerpen goede regeling
in het overleg met de partners moet worden ingebracht. Ik geef hem graag de
gelegenheid daarvoor. Ter ondersteuning, opdat hij dat overleg gewapend kan
ingaan, geef ik het voorbeeld van een bedrijf dat op een afstand van minder
dan 15 kilometer van mijn woonplaats is gevestigd. Het bedrijf heeft meer
dan 100 vrachtauto's, allemaal met vier assen. Per 1 januari moet het een
bedrag van ƒ 269.000 overmaken. Net als de meeste bedrijven in de branche
heeft het jarenlang magere rendementen gehad. Voor een bedrijf in zo'n financiële
positie is dat een substantieel bedrag. Het zou dus gunstig zijn als wij dergelijke
bedrijven ook op dit punt tegemoet kunnen komen. Ik wacht het overleg af dat
de staatssecretaris zal voeren bij de eerstvolgende gelegenheid die hij daarvoor
geschikt acht.
 
 Ik heb de heer Reitsma beloofd dat ik na de beantwoording door de bewindslieden
zal ingaan op de compensatie. Hij hoort mij graag rekenen. Ik zal graag de
sommen met hem doornemen, om er vervolgens de politieke conclusie van mijn
fractie aan te verbinden. Ik breng de heer Reitsma in herinnering dat het
bij de 8 cent dieselaccijns ging om een lastenverzwaring van in totaal 260
mln. en dat het ook bij het eurovignet ging om een lastenverzwaring van 260
mln. Dat maakt samen 520 mln., waarvoor een compensatie is geregeld van 260
mln. ofwel 50%.
 
 Later bleek dat de werkelijke last van het eurovignet minder was; geen
260 mln. maar 150 mln. De totale stijging van de lastendruk is dus geen 520
mln. maar 410 mln. De compensatie van 260 mln. is gehandhaafd. Daarmee is
er voor 65% gecompenseerd. Vervolgens komt daar het bedrag van 130 mln. ter
bevordering van de infrastructuur bij. Dit betreft een besluit dat is genomen
op initiatief van de vorige minister van Verkeer en Waterstaat die daartoe
werd aangemoedigd door de branche. In totaal komt de compensatie hiermee op
390 mln. Afgezet tegen de lastenstijging van 410 mln. levert dit een compensatie
van ruim 95% op. Daarbij moet bedacht worden dat er dit jaar al compensatie
is geboden voor een lastenstijging die nog niet heeft plaatsgevonden. Dit
is een voordeel van vele tientallen miljoenen. Daarbij moet ook bedacht worden
dat de staatssecretaris bezig is met de voorbereiding van maatregelen om per
1 januari 1997 te kunnen zakken naar het minimumniveau van de EU-richtlijn
inzake de motorrijtuigenbelasting. Verder moet in het oog worden gehouden
dat de branche profiteert van de generieke lastenverlichting. Gezien de salarissen
waar het hier om gaat, is die lastenverlichting voor de desbetreffende bedrijven
substantieel. Mijn politieke conclusie is dat de totale compensatie meer dan
100% bedraagt. Het overgrote deel komt direct ten goede aan individuele ondernemers.
Voor het overige kleine deel profiteren die ondernemers toch samen met anderen
van het voordeel van de betere infrastructuur.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Het is een mooie som, maar ik ben er niet van onder de indruk.
Mijn politieke conclusie blijft dat de VVD akkoord gaat met een lastenverlichting
die de individuele ondernemers slechts voor een deel krijgen. Het andere deel
mag de minister van Verkeer en Waterstaat houden. Het geld komt in het Infrastructuurfonds
en zij mag ermee doen wat zij wil. Het is duidelijk dat de VVD-fractie geen
lastenverlichting geeft aan de individuele ondernemers, althans niet voor
100%.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Ik constateer dat de heer Reitsma met dit zinnetje in zijn
hoofd de zaal is binnengekomen, dat hij dit te pas en te onpas uit en dat
hij absoluut niet wil luisteren naar argumenten die hem van alle kanten zijn
aangereikt. Ik geef het op.
 
 De motie van de heer Reitsma rammelt aan alle kanten. Zij zal dus niet
onze steun krijgen. Er staat in dat alle verdragslanden bij de invoering van
het eurovignet compenserende maatregelen hebben genomen. Als de heer Reitsma
behalve de stukken van tien jaar geleden ook de stukken van dit jaar leest,
zal hij constateren dat de andere verdragslanden gemiddeld voor 50% hebben
gecompenseerd.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Kan de heer Kamp onderbouwen waarom mijn eerste overweging niet juist
is?
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 De motie is zo opgezet dat de heer Reitsma probeert toe te werken naar
100% compensatie in geld voor individuele ondernemers. Hij
suggereert dat er in alle verdragslanden voor 100% gecompenseerd is. Dit percentage
wordt echter niet genoemd omdat dit aantoonbaar onjuist is. Ik stel daar tegenover
dat de andere verdragslanden voor 50% compensatie hebben geboden.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dit staat niet in de eerste overweging! Er staat dat alle verdragslanden
bij de invoering van het eurovignet compenserende maatregelen hebben genomen.
Dat kunt u niet ontkennen! Alle vijf de landen hebben dat gedaan, zelfs Nederland.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik heb willen aangeven dat de eerste overweging in de motie mogelijk een
vals beeld geeft. Omdat het in het vervolg van de motie om 100% compensatie
gaat, kan men denken dat de andere verdragslanden voor 100% compenseren. Ter
informatie aan de deelnemers aan dit debat deel ik mee dat de andere verdragslanden
voor 50% hebben gecompenseerd.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Als wordt uitgelegd wat er niet staat, kan aan elke regel een andere bedoeling
worden gegeven. U moet het met mij eens zijn dat de eerste overweging een
exacte weergave is van de maatregelen in de vijf verdragslanden. Dat u het
met de politieke conclusie van de motie niet eens bent, is mij al lang duidelijk.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mij lijkt dat de argumenten voldoende gewisseld zijn. Ik verzoek de heer
Kamp zijn betoog te vervolgen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Dan kom ik bij mijn tweede punt van kritiek op deze motie. De heer Reitsma
zegt dat volledige compensatie plaats dient te vinden. Daarmee schiet hij
een gat van 100 mln., terwijl hij op dit moment niet aangeeft waar de pijn
geleden moet worden. Hij had bij de begrotingsbehandeling inkomsten- en uitgavenverschuivingen
rechtstreeks met elkaar in verband kunnen brengen. Dat is niet gebeurd. Hij
pakt hier alleen het gunstige en hij laat het ongunstige liggen.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Dit vind ik echt lariekoek. Ik had mijn collega hoger geacht. Ik heb helder
in dit debat gezegd dat ik 100% compensatie wil en dat is om en nabij het
bedrag van 100 mln. Ik kan geen amendement indienen, want het wetsvoorstel
is nog niet in behandeling. Dan kan ik toch niet eerst hier en dan weer daar
een amendement of een motie indienen? Ik heb helder aangegeven dat wij hiervoor
100 mln. willen en dat wij 100 mln. weghalen bij de overdrachtsuitgaven. Dan
kunt u uw opmerking toch niet staande houden? Ik vind het flauw, onbenullig
en ongeloofwaardig dat u zegt dat de CDA-fractie een gat schiet. Dat kunt
u niet staande houden. Als u dat staande wilt houden, moet u helder aangeven
waar wij een gat schieten en dat doet u niet. Als u dat niet kunt, moet u
er gewoon over zwijgen. U gebruikt veel woorden, omdat u het eigenlijk inhoudelijk
met de motie eens bent, maar toch uw kruit hebt verschoten.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik krijg nauwelijks de gelegenheid om veel woorden te gebruiken, want
de heer Reitsma is voortdurend aan het woord. Hij had heel duidelijk bij de
behandeling van het plan van aanpak een min en een plus van 100 mln. tegen
elkaar kunnen zetten. Dat heeft hij niet gedaan. Hij heeft het daar doodgezwegen
en komt nu met een maatregel die sympathiek klinkt, maar waar hij op dit moment
geen concrete dekking voor weet.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Ik...
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Volgens mij zijn de argumenten voldoende gewisseld. U gelooft elkaar alleen
niet.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Nee, de argumenten zijn niet voldoende gewisseld, maar dit is mijn laatste
interruptie op dit onderwerp. Dat beloof ik.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik wil u erop wijzen dat wij dit debat om uiterlijk 19.00 uur kunnen beëindigen.
Daarvoor vraag ik uw medewerking.
 
 
 
 
 
 De heer Reitsma (CDA):
 
 Voorzitter! Ik heb een- en andermaal in dit debat uitgelegd dat de CDA-fractie
bij de algemene politieke beschouwingen heeft gezegd dat zij terugkomt op
het totale belastingpakket en dat zij, als haar onderdelen niet zinnen, verschuivingen
toe zal passen. Deugdelijker kan het niet.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Dan ben ik toegekomen aan mijn derde bezwaar tegen de motie-Reitsma.
Dat betreft zijn verzoek aan de regering om maatregelen te nemen om het niveau
van de motorrijtuigenbelasting te verlagen naar het EU-minimum. De heer Reitsma
heeft nota bene op papier aangereikt gekregen dat de staatssecretaris daar
druk mee bezig is. De staatssecretaris heeft voorbereidingen getroffen om
dit per 1 januari 1997 te realiseren. Het lijkt ons volstrekt overbodig om
dat nog eens in een motie vast te leggen. Kortom, bij deze motie kunnen wij
geen garen spinnen en wij zullen haar ook niet steunen.
 
 Ten slotte kom ik bij het amendement van de heren Van der Vlies, Reitsma
en Van Dijke over de assen. De staatssecretaris heeft uitgelegd dat hij niet
de vrijheid heeft om op dit punt verder te gaan dan hij gegaan is, maar dat
hij het probleem onderkent, dat hij daar in het overleg met de verdragspartners
aandacht voor zal vragen en dat hij daar een oplossing voor wil vinden. Met
die uitleg nemen wij genoegen. Dat betekent dat wij onze steun aan het voorstel
kunnen geven.
 
 
 
 
 
 De heer Schutte (GPV):
 
 Mijnheer de voorzitter! Mede namens mijn fractiegenoot die vanmorgen hier
was, zeg ik de bewindslieden hartelijk dank voor de beantwoording. Ik heb
enkele korte reacties. Een van de elementen die in onze bijdrage centraal
stond, was de vraag in hoeverre je dit soort maatregelen mede dienstbaar kunt
maken aan een algemeen mobiliteitsbeleid. Onze indruk was dat het bij de voorstellen
die nu voorliggen neutraal is, maar dat het perspectief van het overschakelen
op rekeningrijden nieuwe mogelijkheden biedt en dat daarbij het uitgangspunt
is dat dit geen neutrale maatregel mag blijven. Kan dat bevestigd worden in
de beantwoording?
 
 Wij hebben ons wat de compensatie betreft in het verleden niet op het
standpunt gesteld dat steeds alles voor 100% zou moeten worden gecompenseerd.
Dus wat dat betreft staan wij neutraal tegenover de voorstellen die voorliggen.
Ik heb er in eerste termijn op gewezen dat de opbrengst als gevolg van de
nota van wijziging lager is dan aanvanke lijk gedacht. Welke
effecten heeft dat op de relatie tussen de opbrengst en de compensatie die
al dan niet bewust is voorzien?
 
 De heer Reitsma heeft in zijn motie een verzoek gedaan waar financiële
consequenties aan verbonden zijn en hij heeft gezegd hoe hij de dekking ziet.
Daarmee hoeft formeel niets aan de hand te zijn, maar ik denk dat de consequentie
moet zijn dat de stemming over de motie gelijktijdig plaatsvindt met de over
enkele weken in te dienen motie over de dekking. Het zou wel erg gemakkelijk
zijn, als deze motie wellicht eerst wordt afgestemd en de zaak dan weer open
ligt. Ik denk dat er goede afspraken over de procedure moeten worden gemaakt.
 
 Als ik een afweging maak van de inhoud van deze motie, ben ik van mening
dat de aangevoerde dekking zeer onaantrekkelijk is. Daarbij gaat het om werkgelegenheid
aan de onderkant, en daar hebben wij al zo weinig instrumenten voor.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Giskes (D66):
 
 Voorzitter! Ik dank de bewindslieden voor de beantwoording, maar ik heb
nog een aantal korte nabrandertjes. Ik ben blij dat men zich op Europees niveau
zal inzetten voor de kwestie van huur- of leenauto's ingeval van reparaties.
 
 Wat betreft het amendement-Van der Vlies: ik begin overtuigd te raken
van het nut om circus- en kermiswagens wel vrij te stellen van deze heffing.
Ik vind de argumentatie van de heer Vermeend overtuigend dat er geen sprake
is van goederenvervoer door lieden die wel degelijk gebruik moeten maken van
de grote weg. Ik neig ertoe om dit amendement niet te steunen, dit in tegenstelling
tot wat ik eerder heb gezegd.
 
 De heer Van der Vlies heeft ook een amendement ingediend over het aantal
assen dat wordt gebruikt. Met de heer Kamp ben ik van mening dat het antwoord
van de heer Vermeend voldoende is, dat Nederland zich in Europees verband
zal inspannen om hiervoor een oplossing te vinden. Ik denk dat het dan niet
nodig is om dit amendement aan te nemen.
 
 Op het gevaar af de discussie over de compensatie te heropenen, D66 heeft
als standpunt dat het niet nodig is om tot 100% compensatie te komen. Wij
constateren dat bij de besluitvorming over het belastingplan 1994 al is gekozen
voor een ruime compensatie, zowel in de vorm van verlaging van de motorrijtuigenbelasting
als in de vorm van infrastructurele werken. Wij zijn van mening dat hiermee
voldoende compensatie is gevonden. Ik zou nog wel graag een antwoord horen
op de vraag waarom precies is gekozen voor de A50 en de A73, ook al speelt
dit geen rol bij de discussie over dit wetsvoorstel.
 
 Onze fractie is voor de steeds grotere tendens om het gebruik van auto's,
of het nu personenauto's of vrachtauto's zijn, zwaarder te belasten en het
hebben van een auto minder te belasten, waar de heer Schutte ook al over sprak.
Wij vinden dat een zeer goed streven in het licht van het mobiliteitsvraagstuk.
Wij zijn blij dat er zeer instemmend wordt geknikt en wij houden de regering
daaraan.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil graag de bewindslieden hartelijk dankzeggen
voor hun beantwoording. De houding van de SGP-fractie tegenover dit wetsvoorstel
is op zichzelf duidelijk. Het oorspronkelijke wetsvoorstel ontmoette in onze
fractie bijzonder veel kritiek, maar wij hebben de nota van wijziging gekregen
en die heb ik vanmorgen een substantiële verbetering genoemd. Wij kunnen
met het nu voorliggende wetsvoorstel leven, zij het dat ik nog enkele amendementen
heb, maar daar kom ik nog op.
 
 De minister sprak mij wat vermanend toe, omdat ik verwarring zou hebben
gecreëerd over twee wijzen van rekeningrijden. Ik heb mijn tekst er nog
eens op nagelezen. Ik kon mijn fractiegenoot die zich op dit onderdeel bijzonder
heeft gespecialiseerd niet meteen consulteren. Ik meen echter geen aanleiding
te hebben gegeven tot die verwarring. Wij behoeven echter niet over elk woord
te vallen. Dat is mijn punt verder niet.
 
 Ook wij willen inderdaad toe naar een systeem waarbij het gebruik sec
en het gebruik over een bepaalde afstand de criteria zijn. Een dergelijk systeem
komt gelukkig in beeld. Wij zullen de ontwikkelingen op dat punt afwachten.
 
 Dan wil ik nu iets zeggen over de amendementen. Het eerste amendement
komt voor op stuk nr. 10 ter zake van de vrijstelling voor kermis- en circusexploitanten.
Ik blijf bij het principiële motief dat uitzonderingen gemaakt worden
voor publieke taken en voor een branche die gewoon commercieel bezig is. De
staatssecretaris vindt dat inderdaad een punt, maar zegt het zo lastig te
vinden. Mijn suggestie is om de bewijslast bij deze exploitanten te leggen.
In deze tijd van computerisering en informatica moet een oplossing dan niet
echt moeilijk zijn. Kortom, ik wil het amendement in stemming brengen. Ik
wacht het verloop wel af.
 
 Het andere amendement wordt breder gedragen in deze Kamer, zo blijkt.
Ik ben de staatssecretaris erkentelijk voor het feit dat hij gevoelig bleek
te zijn voor mijn argumentatie. Hij beriep zich echter op het bestaande verdrag
en op de juridische implicaties die mogelijk op zijn weg komen als de Kamer
bij meerderheid dit amendement zou aanvaarden. Als ik het goed heb begrepen,
zou dit inderdaad kunnen gebeuren als het amendement in stemming komt.
 
 Ik heb dat argument op mij laten inwerken. Na consultatie van de medeondertekenaren
zou het zuiver zijn, begrip te tonen voor de overwegingen van de staatssecretaris
op dit punt en het amendement om die reden in te trekken. Ik had die mogelijkheid
tevoren gezien. Ik had gedacht in dat geval een motie in te dienen, waarin
ik de Kamer vraag, uit te spreken dat de staatssecretaris en de minister gezamenlijk
bij eerstvolgende gelegenheid zich dan maar moeten inspannen om mogelijkheden
te creëren ter vermijding van deze dubbele belastingheffing en over de
resultaten van die inspanning de Kamer te rapporteren. De staatssecretaris
heeft evenwel in zijn beschouwing die toezegging ingebouwd. Ik moet dan nuchter
zijn en sportief. Ik moet dan ook constateren dat ik die motie niet behoef
in te dienen, want zij zal straks overbodig zijn.
 
 Om die redenen trek ik mijn amendement op stuk nr. 11 in.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Aangezien het amendement-Van der Vlies c.s. (stuk nr. 11) is ingetrokken,
maakt het geen onderwerp van beraadslaging meer uit.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Van het indienen van een motie – als aangeduid – zie ik af
omdat de staatssecretaris het daarin gevraagde al royaal heeft
toegezegd. Ik hoop dus dat bij de eerstvolgende gelegenheid die mogelijkheid
gecreëerd zal worden en dat de bevindingen aan de Kamer gerapporteerd
zullen worden. Dat kan gecombineerd worden met de andere punten die ingebracht
zullen worden in het beraad met de verdragspartijen, namelijk de kwestie van
de huur- en leenvrachtauto's en de kwestie van de gespreide betaling.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Zuijlen (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik wil beide bewindslieden hartelijk bedanken voor de uitgebreide
en zorgvuldige beantwoording van de vragen. De behandeling van dit wetsvoorstel
is, dunkt mij, een schoolvoorbeeld van vruchtbare samenwerking tussen parlement
en kabinet. Zonder de inbreng van het parlement zou hier een aanzienlijk minder
aantrekkelijk voorstel hebben gelegen. Mijns inziens kan de sector tevreden
zijn.
 
 Ik heb nog een viertal opmerkingen. Ten aanzien van de herstructurering
van de motorrijtuigenbelasting komt de staatssecretaris in de loop van 1996
met een voorstel naar de Kamer. De discussie over minimumtarieven en houderschapsbelasting
wordt daarin verwerkt. Het uiteindelijke doel is een meer gerichte compensatie
waarvoor wij in het verleden hebben gepleit.
 
 Ten tweede is de bewaarplicht inderdaad een noodzakelijke voorwaarde voor
het kunnen toepassen van controle. Ik hoop dat het in deze informatiemaatschappij
mogelijk zal blijken te zijn dat Duitsland en Nederland de systemen aan elkaar
koppelen, zodat de bewaarplicht voor het bedrijfsleven kan worden beperkt.
 
 Ten derde ben ik blij dat de staatssecretaris de gelegenheid heeft genomen
om te bevestigen dat hij zich verantwoordelijk voelt en ook is voor een goed
dekkend netwerk van verkooppunten.
 
 Ten vierde denk ik dat het goed is dat hier breed door de bewindslieden
is verklaard dat wij zo snel mogelijk over willen gaan tot een efficiënt
werkend systeem van road pricing voor het goederenvervoer.
 
 De fractie van de Partij van de Arbeid zal het voorstel steunen.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil, met uw permissie, graag als eerste beginnen.
Ik heb nog een andere verplichting na deze vergadering.
 
 Er zijn mij een aantal vragen gesteld. Onder andere heeft de heer Reitsma
nog gevraagd wat de ruimte is tussen de huidige MRB-tarieven en de EG-minima.
Ik heb het dan over de minimumtarieven in de motorrijtuigenbelasting. Dat
is het lastige. Dat ligt heel verschillend. Van sommige individuele vrachtwagens
weten wij dat zij boven het minimum zitten. Van andere vrachtwagens weten
wij – dat is al eerder gemeld – dat zij onder het minimum zitten.
Als je de MRB-tarieven nu over de hele lijn zou verlagen, betekent het dat
je voor een veel groter aantal dan tot nu toe echt onder het minimum gaat
zakken. Een verantwoorde raming over de totale ruimte kunnen wij op dit moment
niet geven als gevolg van ontbrekende cijfers daarover. Dat is een van de
onderdelen van het onderzoek dat uiteindelijk moet leiden tot een nieuw wetsvoorstel.
De staatssecretaris is daarmee bezig. Overigens wordt daarin ook overcompensatie
meegenomen. Voor zover er overcompensatie is voor bepaalde categorieën,
zal daar ook zeker naar gekeken worden.
 
 Er is gepleit voor het laten verdwijnen van de MRB voor road pricing en
accijns. Ik ben het daar volstrekt mee eens. Wij zullen die inzet ook graag
plegen. Als wij straks een systeem hebben waarmee wij ons wel kunnen conformeren
aan het minimumniveau van de motorrijtuigenbelasting, dan is het voorstelbaar
dat die eerder weg kan dan wanneer road pricing wordt ingevoerd. Daarbij kan
nog een relatie met het onderhandelingsproces met Duitsland worden gelegd
als het gaat om verhoging van het eurovignet. Ik vind dat geen zaak die op
dit moment al aangekaart moet worden. In elk geval zijn wij er niet op uit
om het bedrijfsleven lastenverzwaringen op te leggen, zeker niet na alles
wat er gebeurd is.
 
 Ik moet een opmerking maken in de richting van de heer Reitsma over zijn
motie. Ik ben het met de heer Schutte eens dat de motie in stemming zou moeten
komen als ook aan de andere kant wordt voldaan. De heer Reitsma had natuurlijk
ook in de motie zelf kunnen vermelden dat de mogelijke kosten voor deze oplossing
gezocht moeten worden in vermindering van de afdrachtskorting. Dan is hij
echt helder. Ik vind het overigens een heel slechte oplossing. Het internationale
vervoer, dat concurrentie ondervindt, heeft per 1 januari geen extra nadeel,
want dat betaalt al voor het eurovignet. Het nationale vervoer houdt precies
dezelfde concurrentievoorwaarden. Ook daar kan dus niet volgehouden worden
dat het ook maar iets betekent voor de werkgelegenheid. Als het gaat over
rechtstreekse compensatie voor de belastingen, dan heb ik bij de prioriteitenstelling
in het belastingplan meer sympathie voor de afdrachtskorting dan voor de nu,
voor de derde keer, voorgestelde compensatie van een lastenverhoging.
 
 Er zijn vragen gesteld hoe het kan dat in het oorspronkelijke verdrag
een aantal dingen zijn gebeurd. Ik moet u daar een antwoord op schuldig blijven.
De staatssecretaris noch ik hebben daar enige invloed op uit kunnen oefenen.
Het is ook niet gebruikelijk dat je daar bij vorige bewindslieden navraag
over doet. Het kan ze gevraagd worden. Ik denk dat de heer Reitsma ze vaker
ziet dan ik.
 
 Over de afbakening zullen wij graag in overleg met het bedrijfsleven bekijken
hoe op een eenvoudige manier vooral in de grenssectoren zo snel mogelijk duidelijkheid
geboden kan worden over wat eronder valt en wat niet.
 
 Mevrouw Giskes heeft nog een interessante vraag gesteld over hoe het toch
kan dat de 130 mln. gaat naar de A50 en de A73. Daarbij heb ik in eerste termijn
opgemerkt dat TLN en EVO naar mijn gevoel wel erg kort van memorie zijn. Ik
weet in elk geval voor 100% zeker dat NOB en VCO, die toen aan het fuseren
waren, erom gevraagd hebben om het vooral te gebruiken voor de A50 en de A73.
Van de EVO weet ik het niet zeker. Dat men zo kort van memorie is en het nu
vergeten is en thans zegt dat het daar niet naartoe moet, maar naar de doelgroepstroken
vind ik jammer. Overigens gaan wij ook extra geld investeren in doelgroepstroken,
maar wij doen dat niet gekoppeld aan dit wetsvoorstel.
 
 Voorzitter! De heer Schutte heeft volstrekt gelijk als hij zegt dat wij
toe moeten naar een systematiek die meer past in ons mobiliteitsbeleid. Wij zijn erop uit – het staat in het regeerakkoord en het
structuurschema Verkeer en vervoer en het wordt kamerbreed onderschreven –
dat er systemen komen waardoor de variabele kosten worden verhoogd en waar
dat kan ten gunste van de vaste kosten. Dat is ons beleid. Waar wij het kunnen
doen, doen wij het ook. Dat is ook de reden waarom wij erg voor accijnsverhogingen
zijn. Wij proberen het minimumaccijnsniveau in de Europese Unie zo hoog mogelijk
te krijgen. Internationaal gezien zitten daar een aantal problemen. Ik hoop
echt dat ik te zamen met de ons omringende landen zo snel mogelijk toe kan
naar een vorm van elektronisch rekeningrijden of systemen waarbij in ieder
geval op elektronische wijze naar afstand geheven kan worden in plaats van
een verhoging van een vaste last. Ik besef, dat dankzij de dag-, week-, maand-
en jaarkaarten er al iets meer variabilisatie ingebracht is dan in het oorspronkelijke
systeem. Ik ben ervoor dat wij het zoveel mogelijk in accijnzen en road-pricing-achtige
systemen gaan zoeken.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Vermeend:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de heer Reitsma voor zijn uitgesproken
waardering. Hij heeft gevraagd of gekeken kan worden naar specifieke fiscale
compenserende maatregelen. Ik heb al aangegeven tijdens het debatje over de
zeevaartfaciliteit dat het mij niet wenselijk lijkt om specifiek voor een
bepaalde groep uitzonderingen te maken. Het wordt problematisch in verband
met het gelijkheidsbeginsel. Los daarvan heeft hij 29 fiscale maatregelen
genoemd. Daarbij zitten talloze maatregelen die rechtstreeks betrekking hebben
op deze groep, zoals de Vpb-verlaging en de verhoging zelfstandigenaftrek.
Ook deze groep profiteert van de algemene lastenverlichting en de specifieke
lastenverlichting die is gericht op de MKB-sector. Andere maatregelen worden
gefinancierd uit de BTW-reparatiewetgeving.
 
 Het zal hem duidelijk zijn wat mijn oordeel over de motie is. Ik ontraad
aanneming ervan. Als de heer Reitsma een dekking zoekt in de afdrachtskorting,
dan wijs ik hem erop dat de afdrachtskorting rechtstreeks is gekoppeld aan
lastenverlichting op arbeid. Ik weet niet of het bedrijfsleven – met
name het MKB – wel tevreden is met deze actie. Een belangrijk deel van
die 100 mln. wil hij weghalen bij de afdrachtskorting. Feitelijk gesproken
gebruikt hij die 100 mln. ten laste van vooral het midden- en kleinbedrijf.
Maar goed, ik neem aan dat de heer Reitsma daarover goed heeft nagedacht.
 
 Voorzitter! Ik dank de heer Kamp voor zijn voorbeeld. Het is een extra
stimulans om op dat punt actie te ondernemen. Ik dank hem ook voor de informatie
over België.
 
 Ik dank de heer Van der Vlies voor zijn intrekking van het amendement
op stuk nr. 11 en voor het feit, dat er geen motie komt. Ik waardeer zijn
sportiviteit op dat terrein.
 
 Ik dank mevrouw Van Zuijlen voor de vruchtbare samenwerking. Bij eerdere
fiscale wetsvoorstellen heb ik al aangegeven dat als van de kant van het parlement
sprake is van constructieve voorstellen, de wisselwerking ertoe moet leiden
dat bewindspersonen die over moeten nemen of in samenwerking moeten komen
tot een beter wetsvoorstel. Wetgeving wordt hier per slot van rekening gezamenlijk
gemaakt. Dat houdt in dat constructieve voorstellen moeten kunnen leiden tot
aanpassing van het wetsvoorstel.
 
 Mevrouw Giskes heeft tijdens een interruptiedebatje een vraag gesteld
die nog beantwoording behoeft. Wat gebeurt er als een bedrijf meedoet als
verkooppunt? Welnu, daarvoor is een provisieregeling getroffen.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, aanstaande dinsdag te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 18.35 uur tot 20.00 uur geschorst.
 
 
 
 
 Voorzitter: Deetman
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-17-1135-1152.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl