Behandeling wetsvoorstel Wijziging van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering en enkele andere wetten inzake de bewaring en de teruggave van inbeslaggenomen voorwerpen (23692)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 2943-2950

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

08-02-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 45, pagina 2943-2950

08-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23692Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van het hoofdlijnendebat over: - voorstel van wet van het lid Van Boxtel houdende regels tot versterking van de rechtspositie van hen die een medische keuring ondergaan (Wet op de medische keuringen) (23259); - brief van de staatssecretaris van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur over het gebruik van voorspellend medisch onderzoek bij aanstellingskeuringen en keuringen voor levens- en arbeidsongeschiktheidsverzekeringen (23612).Pagina 2918-2943
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 8 februari 1995)Pagina 2950-2950
45ste vergadering; 8 februari 1995Pagina 2917-2917
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering en enkele andere wetten inzake de bewaring en de teruggave van inbeslaggenomen voorwerpen (23692)Pagina 2943-2950
Regeling van werkzaamheden (woensdag 8 februari 1995)Pagina 2917-2918

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 47 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van:
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering en enkele andere wetten
inzake de bewaring en de teruggave van inbeslaggenomen voorwerpen (23692).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer De Graaf (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het probleem van de bewaring van in beslag genomen
voorwerpen is in letterlijke zin omvangrijk. Het gaat om heel veel en steeds
meer voorwerpen. Dat is niet alleen een probleem voor de bewaarder –
anders gezegd: waar laat je al die spullen en hoeveel kost het niet om ze
op te slaan – maar het is ook een probleem voor de rechtsorde. De toename
van goederen waarop strafvorderlijk beslag is gelegd, zegt iets over de toegenomen
noodzaak tot beslag in steeds meer zaken. Dat laatste zegt dus ook iets over
het toegenomen aantal strafbare feiten, waarbij voor inbeslagneming vatbare
goederen zijn betrokken. Dat probleem van de rechtsorde lossen wij vandaag
niet op. Helaas, maar het moet mij van het hart dat het toch wel een beetje
wrang is om vandaag alleen iets te kunnen doen aan de bewaarlast van de overheid,
omdat die als gevolg van toegenomen criminaliteit de pan uit rijst.
 
 De regering zegt in de stukken bij dit wetsvoorstel dat inbeslagneming
te vaak plaatsvindt. Het is zelfs het eerste probleem dat in de toelichting
wordt gesignaleerd. Maar het wetsvoorstel zelf beoogt geenszins een beperking
op te leggen in het aantal of de soort in beslag te nemen voorwerpen. Het
doet alleen iets aan de uitvoeringslasten en – dat moet gezegd zijn –
aan de verbetering van de positie van het slachtoffer, dat zijn eigendom eerder
kan terug krijgen.
 
 Dat roept natuurlijk de vraag op of er inderdaad teveel en te vaak wordt
overgegaan tot inbeslagneming, dat wil zeggen tot onnodige inbeslagneming.
Als dat zo is, wordt het ook tijd om daar iets aan te doen, bijvoorbeeld door
de gronden voor inbeslagneming restrictiever te omschrijven of in ieder geval
meer aandacht te besteden aan de feitelijke invulling van die bevoegdheid.
In het bijzonder wijs ik op het conservatoir beslag. We zien niet zelden op
de televisie politiemensen na een inval het complete ameublement naar buiten
dragen, terwijl het maar zeer de vraag is of dat de moeite
van het beslag en dus van de bewaring waard is. Misschien kan de minister
van Justitie daar nader op ingaan. Er zijn parketten waar interne richtlijnen
gelden, dat spul onder ƒ 10.000 niet wordt meegenomen, maar er bestaan
ook arrondissementen of parketten waar daarover anders wordt geoordeeld en
waar vaak door politiemensen op een wat minder oordeelkundige wijze alles
wordt meegenomen wat niet aard- en nagelvast zit. Daar moet ook iets aan worden
gedaan en ik vraag een reactie van de minister daarop.
 
 Voorzitter! De fractie van D66 onderkent de problemen die thans bestaan
in de bewaringspraktijk. Er moet iets gedaan worden aan zowel de overbelasting
van de bewaringscapaciteit als aan de onbevredigende regeling van de teruggave.
Het slachtoffer, dat het grootste belang heeft bij snel bezit van zijn eigendom,
komt er meestal bekaaid af en kan lang wachten op de spullen die van hem waren
gestolen. Het is goed, dat daar iets aan wordt gedaan.
 
 Een enkele opmerking over de teruggave en de bewaring ten behoeve van
de rechthebbende. Het komt mij voor, dat de nieuwe regeling aanmerkelijk eenvoudiger
is dan de bestaande en dat zij bovendien een aantal fricties oplost die in
de huidige wetgeving onontkoombaar waren. Ik denk met name aan het feit, dat
er geen goede regeling was voor bewaring ten behoeve van een nog onbekende
rechthebbende en aan de moeizame wijze waarop een beslagene die kennelijk
zelf geen rechthebbende is de teruggave aan het slachtoffer kan frustreren.
Beide problemen worden door dit wetsvoorstel opgelost.
 
 Wat betreft de voorlopige teruggave aan het slachtoffer acht mijn fractie
het niet echt bezwaarlijk, dat het openbaar ministerie tot een voorlopige
conclusie komt ten aanzien van de strafbaarheid van de beslagene. Sterker
nog, dat lijkt immers een kerntaak van het openbaar ministerie. Maar dat voorlopige
oordeel moet natuurlijk wel gegrond zijn. De minister zegt in de stukken,
dat bijvoorbeeld de enkele verdenking van heling door de beslagene niet voldoende
is voor inbewaringgeving aan de rechthebbende. Meestal zal echter een auto
of een sieraad, na aangifte van diefstal, worden aangetroffen bij de vermoedelijke
dief of bij degene aan wie de spullen zijn doorverkocht, de heler dus. Als
eigenaar kan je niet altijd een aankoopbewijs tonen en dus is de vraag of
de combinatie van aangifte en het aantreffen van een voorwerp bij een ander,
van wie vermoed wordt dat hij als heler optreedt, voldoende is voor toepassing
van het nieuwe artikel 116, lid 4, kortom de voorlopige teruggave. Het lijkt
mij wel het geval te zijn, maar als dat niet het geval is hoor ik dat graag
van de minister. Als dat niet voldoende zou zijn, ben ik bang dat wij slachtoffers
van vermogensdelicten blij maken met een dode mus.
 
 Voorzitter! De voorlopige teruggave of – beter – de inbewaringgeving
bij de vermoedelijk rechthebbende geschiedt door het openbaar ministerie zonder
rechterlijke tussenkomst. Dat is niet de fraaiste oplossing, omdat het toch
wel een beslissing betreft over het feitelijk gebruik van het voorwerp waarbij
belangen in het spel kunnen zijn. Mijn fractie kan echter instemmen met de
argumenten van de regering. Het gaat niet om een definitief oordeel over de
teruggave, want daar komt de rechter wel aan te pas. Een rechterlijke toetsing
via een raadkamerprocedure zou bovendien tot vertraging leiden en de werking
van het systeem van een snelle, voorlopige teruggave feitelijk ontkrachten.
Dat wil overigens niet zeggen dat de beslagene die meent dat volkomen ten
onrechte het voorwerp aan een andere, veronderstelde rechthebbende in bewaring
wordt gegeven, helemaal buiten rechten zou staan. Is het niet zo, dat de beslagene
in zo'n geval toch nog op de grondslag van artikel 552a van het Wetboek van
Strafvordering beklag kan doen tegen het gebruik van hetgeen in beslag is
genomen en dat hij ook nog civielrechtelijk, bijvoorbeeld via een kort geding
op de grondslag van de onrechtmatige daad kan ageren tegen het openbaar ministerie?
Ik hoor graag het oordeel van de minister op dit punt.
 
 Vervolgens wil ik nog een enkele opmerking maken over de regeling voor
bewaring en opslag. De regering heeft niet de mogelijkheid van al dan niet
gedeeltelijk kostenverhaal bij langdurige of dure opslag willen overwegen.
Ik begrijp die stellingname als het gaat om gevallen waarin de beslagene niet
zelf de verdachte is. Wanneer de beslagene echter wel zelf als verdachte de
oorzaak van de inbeslagneming is, zou ik mij heel wel kunnen voorstellen,
dat de mogelijkheid wordt geopend om bij veroordeling ook de bewaarkosten
te verhalen. Dat lijkt mij niet onredelijk en ik meen dat dit voor de overheid
een paar centen kan schelen. Ik vraag de minister op dit punt in te gaan.
 
 Voorzitter! Volgens het wetsvoorstel kan de bewaarder het openbaar ministerie
schriftelijk verzoeken op de gronden die in de wet genoemd staan een machtiging
tot vervreemding of vernietiging te verlenen. Het openbaar ministerie krijgt
maar liefst drie maanden de tijd om te reageren. Heeft het in die tijd niets
van zich laten horen, dan moet de bewaarder opnieuw schriftelijk kennis geven
van zijn bevoegdheid en dan geldt de termijn van twee weken waarbinnen het
openbaar ministerie alsnog bezwaar kan aantekenen. Ik vind dat zo'n proces
veel tijd kost. Het moet mogelijk zijn in dezen meer efficiency aan te brengen
en de termijn te bekorten. Immers, iedere dag dat onnodig wordt bewaard en
opgeslagen, is kostbaar. Bovendien is het al te gek, dat wij in het algemeen
van de burger vragen binnen een maand beroep of bezwaar aan te tekenen, maar
dat wij het openbaar ministerie drie maanden de gelegenheid geven om te zwijgen
en dat het daarna nog een tweede kans kan benutten. Dat soort procedures zijn
naar mijn mening in strijd met het streven van de indieners van het wetsvoorstel
om tot effectiviteit te komen. Daarom heeft mijn fractie een amendement ingediend
om de termijn van drie maanden te bekorten tot een termijn van een maand.
Het lijkt mij dat de bekorting van de termijn het openbaar ministerie niet
in zijn rechten schaadt en dat zij bijdraagt aan een spoedige opruiming van
de uitpuilende opslagplaatsen van de overheid.
 
 Voorzitter! Het wetsvoorstel kan op de steun van D66 rekenen. Wij hadden
nog enige twijfel over het wegvallen van de rechterlijke toetsing bij de vervreemding
en de vernietiging van de in beslag genomen voorwerpen. Echter, alles afwegende
vinden wij de argumenten niet onredelijk en wat ons betreft krijgen zij dus
het voordeel van de twijfel. In de praktijk blijkt de omslachtige weg van
vordering van een rechterlijke machtiging de daadwerkelijke
vervreemding en vernietiging veelal te frustreren en daarmee zou het probleem
dat men met dit wetsvoorstel tracht op te lossen, blijven bestaan. Ik wacht
met belangstelling de antwoorden van de minister af.
 
 
 
 
 
 De heer Koekkoek (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Wij zouden dit debat over het lot van in beslag
genomen voorwerpen kunnen voeren onder de spannende titel "Van baksteen tot
goudbaar". Ik haal die woorden uit het verslag van de Algemene Rekenkamer
over 1989. Zij hebben niet betrekking op nieuwe alchimie, maar op de grote
variatie aan in beslag genomen voorwerpen. Uit het verslag blijkt ook hoe
ernstig de problemen bij de bewaring zijn. Ik wil volstaan met een citaat
uit dat verslag van de Algemene Rekenkamer. Dat luidt als volgt: "De griffies
behoren in het kader van de Hinderwet en het hierop gebaseerde Hinderbesluit
een vergunning te hebben voor de opslag van munitie. Geen van de griffies
waar munitie lag opgeslagen had een dergelijke vergunning. Volgens de informatie
van de Intendance (van de politie) haalde zij regelmatig munitie op bij de
griffies die zo gevaarlijk was, dat de Explosieven Opruimingsdienst deze vervolgens
niet wenste te vervoeren."
 
 Dat zegt iets over de problemen een aantal jaren geleden. Inmiddels is
het een en ander gebeurd. Er is een besluit over in beslag genomen voorwerpen.
Dit wetsvoorstel is eigenlijk ook een uitvloeisel van de discussie die is
ontstaan naar aanleiding van het verslag van de Algemene Rekenkamer. Een van
de problemen is nog steeds dat er te vaak inbeslagneming plaatsvindt. De heer
De Graaf heeft daarop gewezen. Kan de minister iets zeggen over de nog steeds
stijgende lijn van inbeslagnemingen? Is daar nog steeds sprake van? In ieder
geval is duidelijk dat het wetsvoorstel geen oplossing biedt voor dat probleem,
hoewel dat in de memorie van toelichting wel wordt aangegeven.
 
 De CDA-fractie kan instemmen met het wetsvoorstel. Wij zien in de eerste
plaats als belangrijke verbeteringen dat een snellere beslissing mogelijk
wordt omtrent in beslag genomen voorwerpen en dat een kortere bewaring mogelijk
is. In de tweede plaats is een voordeel dat er een einde komt aan de onbevredigende
situatie die in de rechtspraak is gesignaleerd, dat een in beslag genomen
voorwerp moet worden teruggegeven aan de dief omdat het belang van de strafvordering
zich niet tegen teruggave aan de dief verzet. In de derde plaats noem ik de
mogelijkheid van de bewaargeving van een in beslag genomen voorwerp, als ordemaatregel,
door het openbaar ministerie aan de rechthebbende. Dat is een sympathieke
maatregel. Over die maatregel rijst echter een aantal vragen, die ik graag
aan de minister wil stellen.
 
 De eerste vraag is wat er gebeurt als de rechthebbende toch een ander
blijkt te zijn dan de officier van justitie aanvankelijk dacht. Het probleem
lijkt mij dat, als de officier van justitie een in beslag genomen voorwerp
geeft aan de vermeende rechthebbende, dit aan die bezitter toch enige titel
verschaft, ook al zegt de wet dat de tijdelijke teruggave niets afdoet aan
de rechtspositie van belanghebbenden.
 
 Een tweede vraag is wat er gebeurt als er geen sprake blijkt te zijn van
een strafbaar feit waardoor het voorwerp aan de rechthebbende is onttrokken.
Anders gezegd, als er geen strafbaar feit blijkt te zijn, is er een probleem.
Dat strafbaar feit was nu juist de grondslag voor de officier van justitie
om het voorwerp aan de rechthebbende terug te geven.
 
 Een derde probleem, dat ook door de heer De Graaf is gesignaleerd, is
dat het oordeel van het openbaar ministerie en niet dat van de rechter over
het door het strafbaar feit onttrekken van een voorwerp aan de rechthebbende
beslissend is voor de inbewaringgeving aan de rechthebbende. Dan rijst inderdaad
de vraag van de rechtsbescherming. Ik denk met de heer De Graaf dat artikel
552a van het Wetboek van Strafvordering, de beklagprocedure, in dit geval
van toepassing is, ook al is de tekst daarvan niet helemaal duidelijk. Artikel
552a spreekt namelijk van het beklag van belanghebbende over het gebruik van
in beslag genomen voorwerpen. Dat zou betekenen dat wij de ingebruikgeving
aan de rechthebbende daaronder brengen. Ik zou daar overigens geen bezwaar
tegen hebben, maar ik hoor graag het oordeel van de minister daarover.
 
 Voorzitter! Ik keer terug naar mijn beginvraag over de aanleiding om te
zoeken naar verbetering van de gang van zaken met betrekking tot de in beslag
genomen voorwerpen. Is er al sprake van een verbetering in de administratie
van in beslag genomen voorwerpen en in de praktijk van de bewaring? De minister
heeft meegedeeld dat het computersysteem COMPAS inmiddels de gegevens kan
bevatten. Misschien kan zij ons een overzicht geven van het soort gegevens
dat in COMPAS is opgenomen over de in beslag genomen voorwerpen, zodat wij
desgewenst nadere gegevens kunnen vragen. Wij moeten gewoon eerst weten welke
gegevens in COMPAS zitten.
 
 Ten slotte wil ik nog iets zeggen over het amendement van de heer Van
Oven, dat hij uiteraard nog zal toelichten. Naar mijn indruk dreigt hier toch
een verwarring van civiel recht en strafvordering. Ik denk dat het doel van
de waarheidsvinding bepalend is voor al of niet inbeslagneming en niet de
teruggave aan de rechthebbende van voorwerpen. Dat is mijn voorlopig oordeel
daarover.
 
 
 
 
 
 De heer Van Oven (PvdA):
 
 Voorzitter! Mijn fractie gaat in grote trekken akkoord met het huidige
wetsvoorstel, dat een vrij uitvoerige voorbereidende behandeling heeft gekend.
Voor de redenen daarvoor kan ik aansluiten bij de woorden van de heren Koekkoek
en De Graaf. Resteren twee aandachtspunten: het ontbreken van rechterlijke
toetsing inzake de beslissingen van het openbaar ministerie tot voorlopige
teruggave en de machtiging tot vervreemding en de kwestie van de levende dieren.
 
 Wat de voorlopige bewaring betreft heeft de minister in de voorbereidende
behandeling gewezen op het belang van betrokkene om zo snel mogelijk het genot
van het voorwerp te hebben. Daarvoor moet de reguliere rechtsbescherming van
de beslagene wijken. Bovendien volgt altijd nog het oordeel van de rechter
achteraf, hoewel ik daarbij aanteken dat die rechter dan geconfronteerd wordt
met een min of meer gegeven situatie. Ik kom daarmee op het terrein dat de
afgevaardigde Koekkoek aanduidde. Daarbij speelt de vraag of de beslagene
beklag kan doen op grond van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering.
Ik denk dat hij dat in beginsel wel kan, maar het is de vraag
of hij weet dat sprake is van voorlopige bewaring. Ik heb niet gezien dat
hem daarvan een mededeling wordt betekend. Veelal zal hij er dus onkundig
van zijn. Het kan hem zelfs overkomen dat hij het betrokken goed over straat
ziet rijden. Mijn fractie neemt genoegen met de afweging die de minister heeft
gemaakt. Het rechterlijk oordeel volgt pas achteraf.
 
 Hetzelfde geldt voor de beslissingen over de bewaring en de vervreemdingsmaatregelen
die de officier van justitie kan nemen. Daar lijken vooral procedurele regelingen
een belemmering te vormen voor een tussentijds rechterlijk oordeel. Juist
vanwege het belang van een vlot verlopende procedure stem ik in met het amendement
van de heer De Graaf.
 
 De minister heeft gezegd dat zij het probleem van uit het wild gevangen
dieren wil oplossen via richtlijnen aan het openbaar ministerie waarbij terugplaatsing
in de natuur wordt betracht na een verblijf in een opvangplaats, conform de
motie-Swildens-Rozendaal/Esselink. Mijn fractie gaat daarmee akkoord, maar
realiseert zich dat daarmee niet alle dierproblemen zijn opgelost. Bij vrijwel
iedere bewaring van tamme dieren kan een probleem ontstaan als gevolg van
de affectieve waarde. De bewaring kan onevenredig hoge kosten met zich brengen.
Daarmee ontstaat snel aanleiding tot een machtiging tot vervreemding. Het
desbetreffende artikel is niet meer imperatief geformuleerd, maar dat biedt
toch nog niet zo heel veel waarborg. Voor het openbaar ministerie zal het
altijd efficiënt zijn, zo spoedig mogelijk een machtiging te verlenen.
Ik voel ervoor om ook op dit punt richtlijnen aan het openbaar ministerie
te geven. Deze moeten erop neerkomen dat ook bij vervreemding van tamme dieren
met dit aspect rekening wordt gehouden.
 
 Ik kom op een principieel punt betreffende artikel 94 van het Wetboek
van Strafvordering. Bij amendement stel ik voor, dat voorwerpen waarvan teruggave
aan de rechthebbende wordt beoogd, ook vatbaar voor inbeslagneming worden.
Dat amendement heeft betrekking op een heel oude discussie, die is geïnspireerd
door de onvrede van velen met de situatie waarbij, na inbeslagneming van een
vermoedelijk van diefstal afkomstig voorwerp, voor belanghebbende lange tijd
onzekerheid kan bestaan over de teruggave daarvan, ook als de toedracht van
het misdrijf zonneklaar is. Om dat uit te beelden: zelfs iemand die een ander
op zijn net gestolen fiets ziet rijden en wordt toegeroepen "kijk eens, die
heb ik lekker gejat" zou in de problemen kunnen komen bij het terugkrijgen
daarvan, in die zin dat hij niet anders zal kunnen doen dan, als hij daar
al achteraan kan rennen, de betrokkene met de fiets aan de politie over te
leveren en te wachten op de onherroepelijke rechterlijke uitspraak waarbij
hem die fiets wordt teruggegeven, indien degene die wordt aangehouden tenminste
geen afstand doet van het voorwerp. Dat is uiteraard een uiterst frustrerende
gang van zaken.
 
 Inmiddels is er natuurlijk meer aandacht gekomen voor het positie van
het slachtoffer in het strafproces. Ik wijs op de bepalingen voor de versterking
van de positie van de beledigde partij in het strafproces, de invoering van
de wet-Terwee. Ook in het onderhavige wetsvoorstel wordt de positie van het
slachtoffer van een misdrijf versterkt, omdat hij immers al kort na de inbeslagneming
opnieuw de feitelijke beschikking kan krijgen over het in beslag genomen goed.
Specifiek wordt dat geregeld bij de beslissing van de officier van justitie,
zij het voorlopig. Hoewel artikel 94 niet direct bevoegdheden schept, komt
het mij toch juist voor, de teruggave van de belanghebbende als doel van inbeslagneming
expliciet op te nemen, in het kader van de uitdeuking van de geschokte rechtsorde,
zoals prof. Vrij die indertijd in zijn oratie "ter effening" heeft bepleit.
De argumenten die daartegen in de nota naar aanleiding van het eindverslag
zijn aangevoerd, hebben mijn fractie niet overtuigd. Met name het argument
dat het verband met de strafvordering te los zou worden – ook de heer
Koekkoek heeft daarop geduid – komt mij minder juist voor, omdat in
de eerste plaats ook het belang van het slachtoffer van een strafbaar feit
binnen het kader van strafvordering steeds meer ruimte krijgt, terwijl in
de tweede plaats ook elders in het Wetboek van Strafvordering wel doeleinden
van dwangmiddelen worden genoemd, die een verder verwijderd verband tot de
strafvordering vertonen. Ik noem daarbij het bevel tot voorlopige hechtenis,
met als doel het voorkomen van recidive, in artikel 67a. In datzelfde artikel
noem ik de grens van 12 jaar en het ernstig geschokt zijn van de rechtsorde
als grond voor voorlopige hechtenis, omdat ook daar geldt dat een door de
zittingsrechter eventueel na te streven doel, namelijk het dempen van de schok
die door het feit in de samenleving is veroorzaakt, naar voren wordt gehaald.
Ten slotte kan ook nog wat artikel 94 zelf betreft, op het tweede lid daarvan,
zoals het nu luidt, worden gewezen, waarbij inbeslagneming met als doel onttrekking
aan het verkeer wordt genoemd, zonder dat dat nog in direct verband staat
met strafvordering of waarheidsvinding. Corstens spreekt in dat verband in
zijn leerboek van quasi-strafprocessuele dwangmiddelen. Ook het argument van
de regering dat althans enig verband zou moeten bestaan tussen inbeslagneming
en waarheidsvinding acht mijn fractie niet doorslaggevend. Ook in de in het
onderhavige wetsvoorstel geregelde praktijk zal het kunnen voorkomen dat een
in beslag genomen goed wordt teruggegeven aan de belanghebbende, zij het voorlopig,
en dat het vervolgens, om wat voor reden dan ook, niet tot een terechtzitting
komt, waarop het strafbare feit, in verband waarmee de inbeslagneming plaatsvond,
aan de orde komt. In dat geval wordt, naar ik aanneem, die voorlopige teruggave
op grond van artikel 116, lid 4 (ontwerp), eenvoudigweg gecontinueerd in de
praktijk. Deze situatie zal soms zelfs te voorzien zijn, bijvoorbeeld indien
op de plaats van een kennelijk misdrijf kennelijk gestolen spullen onbeheerd
worden aangetroffen. Inbeslagneming van dergelijke spullen onder het huidige
regime, waarbij in de praktijk teruggave aan belanghebbende voorop zal staan,
doet op zijn minst gedwongen aan.
 
 Ten slotte wil ik in mijn amendement op stuk nr. 10 onder punt 3 "waarmee"
wijzigen in "waarvan".
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het gewijzigde amendement zal worden rondgedeeld.
 
 
 
 
 
 Minister Sorgdrager:
 
 Voorzitter! Ik concludeer dat er in de Kamer brede steun is voor de voorliggende
voorstellen. Dat verheugt mij, omdat het gaat om zaken die voor de praktijk
van alledag in de strafrechtspleging van groot belang zijn.
 
 De heer Koekkoek maakte melding van hetgeen er zoal in beslag genomen
wordt. Er wordt inderdaad een veelheid aan voorwerpen en levende have in beslag
genomen. Men kan zich voorstellen dat dit enorm hoge kosten met zich brengt,
alleen al voor opslag. De voorliggende voorstellen zijn er dan ook op gericht
dat bereikt moet worden dat de officier van justitie in een zo vroeg mogelijk
stadium na de inbeslagneming een beslissing neemt over de noodzaak van het
voortzetten van het beslag dan wel van de bewaring. De heer Koekkoek meent
dat er teveel te vaak in beslag genomen wordt. Het openbaar ministerie dringt
er bij de politie voortdurend op aan dat daar restrictief mee omgegaan moet
worden. Wanneer een zaak nog in een beginstadium verkeert, is het vaak moeilijk
om precies te bepalen waar de beperkingen moeten liggen voor het in beslag
nemen van voorwerpen. Dat blijft toch een probleem. Mede daarom is het zo
belangrijk dat er snel iets voor geregeld wordt.
 
 De relatief geringe mogelijkheden van het huidige stelsel leiden ertoe
dat de gemakkelijkste beslissing voor de officier van justitie, namelijk deponeren
bij bewaarder, het snelste wordt genomen. Het beslag loopt uiteindelijk mee
tot het einde van de strafzaak. Zelfs dan nog verklaart de rechter zich soms
niet in staat om een beslissing te nemen over het beslag, waardoor het voortduurt.
Het is dan vaak moeilijk voor het openbaar ministerie om het beslag uiteindelijk
af te wikkelen.
 
 Het nieuwe stelsel beoogt dan ook te bevorderen dat de officier van justitie
zich al snel na de inbeslagneming een aantal vragen stelt. Hij zal zich afvragen
of er een einde aan kan komen door de in beslag genomen goederen terug te
geven aan de rechthebbende, de beslagene dan wel het slachtoffer. Ook zal
hij zich afvragen of het voorwerp naar zijn aard geschikt is voor bewaring.
Als dat niet zo is, moet het worden vernietigd. Dat geldt voor verdovende
middelen, wapens, gevaarlijke dieren, bederfelijke waar etcetera. Tevens is
de vraag aan de orde of het voorwerp moet worden vervreemd. Dan gaat het om
voorwerpen die voornamelijk een economische waarde hebben. Ten slotte zal
hij zich afvragen of het in het belang van de strafvordering is dat de bewaring
wordt voortgezet. Daarmee kom ik op het conservatoire deel van het beslag,
waarbij het met name gaat om inbeslagneming in het kader van de "Pluk ze"-wetgeving.
 
 De nieuwe bepalingen voorzien ook in een versterking van de positie van
het slachtoffer. De heer Van Oven heeft een amendement ingediend waarin de
positie van het slachtoffer wellicht nog meer wordt versterkt. Ik zal straks
aangeven waarom ik meen dat dit niet zo'n goede oplossing is.
 
 Ten behoeve van onbekende rechthebbenden kan bewaring van de voorwerpen
gedurende enige tijd worden bevolen, bijvoorbeeld bij voorwerpen aangetroffen
bij verdachten van heling. Dat komt nogal eens voor. Vaak kom je dan tot de
ontstellende conclusie dat wanneer niet helemaal duidelijk is van wie het
voorwerp is, het teruggegeven moet worden aan degene onder wie het in beslag
is genomen, terwijl duidelijk is dat het van een strafbaar feit afkomstig
is. Dat is een buitengewoon frustrerende situatie voor een officier van justitie.
Ten slotte merk ik op dit punt nog op dat de voorstellen uiteraard strekken
tot een bekorting van de bewaring van de voorwerpen.
 
 De heer De Graaf vroeg zich af of de aangifte van een strafbaar feit plus
de verdenking dat het voorwerp van diefstal afkomstig is en dat de dader verdacht
wordt van het strafbaar feit, in het algemeen voldoende is voor toepassing
van artikel 116, lid 4. Het antwoord is "ja". Daarop is voor een groot deel
het stelsel gebaseerd, mits aannemelijk is dat de aangever te goeder trouw
is, anders ontstaat er een ander probleem.
 
 Het beklag ex artikel 552a voor beslagenen tegen vervreemding geldt. Het
maakt het beklag mogelijk tegen het gebruik en ook tegen de vervreemding van
in beslag genomen voorwerpen.
 
 Wanneer iemand "zijn bezit ziet rijden", zoals de heer Van Oven suggereert –
ik neem aan dat het om een in beslag genomen auto gaat – kan degene
onder wie de auto in beslag genomen is, uiteraard daartegen in beklag komen.
 
 
 
 
 
 De heer Koekkoek (CDA):
 
 Is de minister ook zo stellig als het gaat om de beklagprocedure ten aanzien
van de ordemaatregel over de voorlopige ingebruikgeving door de officier van
justitie aan de rechthebbende?
 
 
 
 
 
 Minister Sorgdrager:
 
 Ja, daarin ben ik ook stellig.
 
 
 
 
 
 De heer De Graaf (D66):
 
 Ik meen in artikel 552a wel beklag tegen het gebruik te hebben gelezen,
maar niet het beklag tegen de vervreemding. Was dat wel zo geweest, dan hadden
wij het probleem ook niet gehad van het feit dat er geen rechterlijke toetsing
is ingebouwd ten aanzien van de beslissingen over artikel 117 van het Wetboek
van Strafvordering.
 
 
 
 
 
 Minister Sorgdrager:
 
 Dat klopt. Het woord "gebruik" wordt daarin inderdaad vermeld, maar in
de interpretatie van dit artikel valt onder "gebruik" ook "vervreemding".
 
 Ter zake van het kostenverhaal bij de verdachte vroeg de heer De Graaf
of de kosten van bewaring in rekening kunnen worden gebracht bij de verdachte.
Dat doen wij bij dwangmiddelen eigenlijk nooit en ik zie geen reden om dat
nu wel te doen. Ik begrijp wel dat het wat geld opbrengt, maar wij vragen
ook geen eigen bijdrage van een gedetineerde in preventieve hechtenis. Naar
mijn mening moeten wij dat systeem dan ook niet invoeren.
 
 De heer Koekkoek stelde een vraag over de opslag van gevaarlijke spullen,
waaronder munitie. Dat is inderdaad een probleem. Met de Intendance van het
KLPD is nu de afspraak gemaakt dat de opslag geconcentreerd plaatsvindt en
dat er geen wapens meer bij de griffie worden opgeslagen volgens het Besluit
inbeslaggenomen voorwerpen. Wij hopen dat wij op deze manier met gevaarlijke
spullen kunnen omgaan. Het is waarschijnlijk bekend dat in beslag genomen
vuurwerk in het algemeen terstond tot ontploffing wordt gebracht.
 
 Wanneer achteraf geen strafbaar feit wordt geconstateerd, moet het voorwerp
in beginsel terug naar degene onder wie het in beslag werd genomen, tenzij
er een rechthebbende is die daar meer recht op heeft. Degene onder wie iets
in beslag is genomen en die geen strafbaar feit met betrekking tot het voorwerp
heeft begaan, krijgt natuurlijk dat voorwerp weer terug.
 
 De heer Koekkoek vroeg wat voor gegevens er in COMPAS worden opgeslagen.
Eigenlijk alle soorten voorwerpen, de waarde, de aantallen en de titel waarop
het in beslag is genomen. Op die manier ontstaat er een administratief systeem
waarbij de controle op het beslag veel beter mogelijk is dan tot nu toe het
geval was, en kan het openbaar ministerie ook vrij snel een beslissing nemen.
 
 
 
 
 
 De heer Koekkoek (CDA):
 
 Werkt het systeem al?
 
 
 
 
 
 Minister Sorgdrager:
 
 Ik dacht het wel. COMPAS is bij alle parketten in gebruik genomen en de
beslagmodule zit er ook bij.
 
 De levende have is een eeuwigdurend probleem. Het is erg duur om levende
have in beslag te hebben, want de dieren moeten natuurlijk gevoed en op een
fatsoenlijke manier gehuisvest worden. Naar mijn mening is het dan ook goed
dat het openbaar ministerie richtlijnen krijgt over de manier waarop snel
gehandeld kan worden met deze dieren. Er is overigens overleg gaande met de
dierenbescherming en het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
over de problemen met betrekking tot in beslag genomen dieren, zodat dit wat
efficiënter afgewikkeld kan worden en er een inventarisatie plaatsvindt
van de specifieke noden van specifieke dieren.
 
 De amendementen. De heer De Graaf dient een amendement in op artikel 117,
waarbij hij de termijn waarbinnen de officier van justitie moet beslissen
over een aanschrijving van een bewaarder zeer bekort. Er liggen hier enkele
problemen. Een daarvan is gesignaleerd door onder anderen de heer Koekkoek.
Dat probleem is dat de rechterlijke toetsing niet van te voren plaatsvindt,
maar achteraf. Wat dat betreft vind ik dat het openbaar ministerie een orgaan
is waaraan je deze beslissing moet kunnen overlaten. Achteraf vindt immers
toch een rechterlijke toetsing plaats. Wanneer je het openbaar ministerie
deze beslissing wilt laten nemen, moet daar een zekere tijd voor staan. Wanneer
de bewaarder het openbaar ministerie erop attendeert dat er een beslissing
genomen moet worden, is de termijn van één maand wel wat kort.
Het ziet er prachtig uit in verband met de efficiency, maar toch. Ik geef
toe dat een toevoeging van een tweede aanschrijving met nog eens twee weken
reactietermijn erg bureaucratisch aandoet, maar ik wil toch voorstellen om
de termijn van een maand wat uit te rekken en zo meer tijd te geven voor het
nemen van een beslissing. Het is in zoverre efficiënt dat in het geval
het openbaar ministerie niet reageert, de bewaarder tot de actie overgaat
die hij van plan is. Ik ben dan bang dat de toetsing dan wat in gevaar komt.
 
 De heer Van Oven heeft een amendement ingediend over de uitbreiding van
de gronden voor inbeslagneming in verband met het slachtoffer. De heer Koekkoek
heeft al aangegeven dat het meer in de civiele sfeer ligt. Er kleven een aantal
punten aan die ook vanuit het systeem van strafvordering zeer aanvechtbaar
zijn. Het uitgangspunt van inbeslagneming in artikel 116 is dat teruggave
in beginsel plaatsvindt aan de beslagene. Dat is gebaseerd op het uitgangspunt
van herstel van de rechtstoestand van vóór het ingrijpen van
de overheid. Bovendien is de bestaande regeling er ten behoeve van de waarheidsvinding.
Met de regeling kan men vooruitlopen op de mogelijke oplegging van een straf
of maatregel, namelijk verbeurdverklaring, onttrekking aan het verkeer, etcetera.
Dat zijn de gronden voor inbeslagneming. De waarheidsvinding heeft een verband
met het strafvorderlijke element van het onderzoek naar het strafbare feit.
 
 Als het veilig stellen van voorwerpen ten behoeve van de rechthebbende,
lees: het slachtoffer, als doel van de inbeslagneming wordt toegevoegd, ben
ik bang dat de scheidslijn tussen het aantreffen van onbeheerde of verloren
voorwerpen, met civielrechtelijke gevolgen, en van misdrijven afkomstige voorwerpen,
met strafrechtelijke gevolgen, wel heel dun is. Het komt er dan op neer dat
de politie zich zal moeten of willen richten, afhankelijk van de praktijk,
op een ongewenste uitbreiding van het dwangmiddel van inbeslagneming. Het
zal ook een uitbreiding betekenen van het aantal in beslag genomen voorwerpen,
die wellicht alleen maar gevonden voorwerpen blijken te zijn. Dat zal ontaarden
in een groot aantal sepots bij strafzaken. Dat wil niet zeggen dat ik de positie
van het slachtoffer niet belangrijk vindt, maar ons hele strafvorderlijke
systeem is erop gebaseerd om in de eerste plaats onderzoek te doen naar het
strafbare feit en niet naar de genoegdoening van het slachtoffer. Dat is misschien
een manco van het systeem, maar zo is het nu eenmaal. Wij hebben de positie
van het slachtoffer al versterkt door de regeling dat het voorwerp terstond
aan het slachtoffer in gebruik gegeven kan worden. Ik wil dit amendement dus
ontraden.
 
 
 
 
 
 De heer De Graaf (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor de antwoorden. Het is
goed, dat in dit debat helder is geworden wat de gronden zijn waarop het openbaar
ministerie tot voorlopige teruggave kan besluiten. Aangifte gecombineerd met
de verdenking van bijvoorbeeld heling is voldoende als degene die de aangifte
heeft gedaan ook kan worden gezien als iemand die dat te goeder trouw heeft
gedaan.
 
 Ik heb een antwoord van de minister gemist op de vraag hoe om te gaan
met het probleem, dat er te vaak en teveel in beslag wordt genomen. Zou niet
meer helderheid in de richtlijnen moeten worden gegeven? Ik heb het voorbeeld
van de ƒ 10.000-grens genoemd die her en der door verschillende parketten
wordt gehanteerd bij met name conservatoir beslag. Het is verstandig daarin
een zekere eenheid te brengen en ervoor te zorgen dat de pakhuizen niet onnodig
vol raken.
 
 De minister heeft iets gezegd over het kostenverhaal. In beginsel begrijp
ik haar redenering en de analogie van de gedetineerde die geen prijs behoeft
te betalen voor zijn onvrijwillige detentie. Toch gaat het bij de bewaring
van voorwerpen over meer dan het opslaan in pakhuizen. De minister noemde
al het voorbeeld van de levende have die ook nog moet worden gevoed. Ik kan
mij voorstellen, dat er omstandigheden denkbaar zijn, waarin het niet onredelijk
is om tegen de verdachte die wordt veroordeeld te zeggen, dat een tijdje op
de voorwerpen is gepast, met de daarbij behorende kosten. Hij zou dan eigenlijk
een bijdrage moeten leveren.
 
 De gedachte die ten grondslag ligt aan het amendement van de heer Van
Oven steun ik. Gehoord de bezwaren van de minister kan ik mij voorstellen,
dat de heer Van Oven nog eens bekijkt of het amendement kan worden aangepast
in die zin dat de waarheidsvinding prevaleert. Als een soort secundaire doelstelling
zou kunnen worden geformuleerd de teruggave aan het slachtoffer.
Het moet wel worden gekoppeld aan strafvorderlijke doeleinden. Het voordeel
is, dat helder wordt dat inbeslagneming niet alleen kan plaatsvinden met het
oog op teruggave van goederen, maar dat er altijd die strafvorderlijke component
in moet zitten.
 
 Voorzitter! De minister heeft een opmerking gemaakt over mijn amendement
inzake de termijnen, waarbinnen het openbaar ministerie moet beslissen over
het verlenen van een machtiging. Vooralsnog vind ik één maand
alleszins redelijk. Ik kan mij voorstellen dat het een tot twee weken duurt
voordat een schriftelijk verzoek van de bewaarder in de bureaucratie die ook
het openbaar ministerie is, op de plaats van bestemming terechtkomt, namelijk
bij de officier van justitie. Er zijn dan altijd nog twee à drie weken
om daar ja of nee tegen te zeggen. Als de officier van justitie in kwestie
niet weet of hij die machtiging wel wil verlenen, kan hij ook tegen de bewaarder
zeggen: nu maar even niet, komt u volgende maand maar terug. Dat is mijn overweging
om toch aan die maand vast te houden. Ik zal overigens nog eens nadenken over
de vraag, of de termijn iets kan worden opgerekt. Eventueel dien ik een gewijzigd
amendement in.
 
 
 
 
 
 De heer Van Oven (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik wil beginnen met enige opmerkingen over de dieren. Ik ben
tevreden met de mededeling van de minister dat er richtlijnen zullen komen.
Ik verzoek haar daarbij het aspect van de affectieve waarde te betrekken,
evenals de waarde van bijzondere species van diersoorten die het bezwaarlijk
kunnen maken om, hoewel de kosten van bewaring hoog zijn, tot vervreemding
over te gaan, zodat de betrokkene, wie het ook is, uiteindelijk het nakijken
heeft.
 
 Ik wil ook iets zeggen naar aanleiding van mijn amendement. Ik ben nog
niet overtuigd door de bezwaren die de minister daartegen heeft aangevoerd.
Artikel 116 van het Wetboek van Strafvordering zegt dat in beginsel aan een
beslagene wordt teruggegeven. Dat is juist, maar het is duidelijk een beginsel
waarop uitzonderingen mogelijk zijn, zoals nu al in artikel 94 is geformuleerd
in verband met de onttrekking aan het verkeer. Wanneer in beslag genomen wordt
met het oog op onttrekking aan het verkeer – dat gebeurt natuurlijk
veelvuldig; ik denk aan drugs, vuurwapens en dergelijke – is er geen
sprake van dat het beginsel van teruggave aan de beslagene kan worden nageleefd.
In die zin ontmoet het geen bezwaar om ook de teruggave aan belanghebbende
aan artikel 94 toe te voegen.
 
 Ik ben ook niet overtuigd door het standpunt dat het verschil met onbeheerd
vermogen te weinig zal worden gemaakt. Juist in de situatie die ik heb geschetst,
waarin op een kennelijke plaats van misdrijf kennelijk van misdrijf afkomstige
spullen worden aangetroffen – dat kan praktisch onder de ogen van belanghebbende
zijn gebeurd, zij het dat deze niet in de gelegenheid was dat misdrijf te
verhinderen – zou inbeslagneming tot snelle teruggave kunnen leiden
in het kader van de strafvordering. Dat is naar mijn gevoel zeker niet misplaatst,
terwijl de civiele weg veel ingewikkelder en lastiger zal zijn. Vooralsnog
handhaaf ik dus mijn amendement. Wel ben ik bereid na te denken over de suggestie
van de heer De Graaf inzake de koppeling aan de waarheidsvinding. Misschien
kan de minister haar reactie daarop geven.
 
 
 
 
 
 De heer Koekkoek (CDA):
 
 Wat is het voordeel van dit amendement, gelet op het feit dat in het vierde
lid van artikel 116 van het wetsvoorstel staat dat een voorlopige teruggave
door de officier van justitie aan de rechthebbende mogelijk is? Wat voegt
dit amendement toe?
 
 
 
 
 
 De heer Van Oven (PvdA):
 
 Je zou kunnen zeggen dat het een principiële verfraaiing is van het
wetboek. Artikel 94 schept op zichzelf helemaal geen directe bevoegdheden.
Naar de mening van mijn fractie is het artikel als het ware onvolledig en
zou al uit dien hoofde dit toegevoegd moeten worden.
 
 
 
 
 
 De heer Koekkoek (CDA):
 
 Ik ben altijd voor principiële verfraaiingen, maar in dit geval lijkt
het mij echt geen verbetering.
 
 
 
 
 
 Minister Sorgdrager:
 
 Voorzitter! De heer de Graaf heeft gesproken over te vaak en teveel. Ik
ben het er niet mee eens dat tevoren al een inperking moet plaatsvinden, anders
dan door de notie van terughoudendheid bij het in beslag nemen van spullen.
De reden is deze. Het strafvorderlijk beslag wordt gelegd ten behoeve van
de waarheidsvinding bijvoorbeeld door sporenonderzoek. Wanneer het bovendien
gaat om iets wat terug moet naar een slachtoffer, zou het wel jammer zijn
als een dure auto niet meer in beslag kon worden genomen. Het bedrag van ƒ
10.000 is niet eens zo vreselijk hoog. Het kan gaan om antieke spullen, sieraden
enzovoort. Ik vind dat de grenzen niet te krap moeten worden gesteld. Het
te vaak, teveel zit veelal niet eens zozeer in de waarde als wel de omvang
van wat er wordt meegenomen, dus te veel spullen. Maar ook dat kan moeilijk
worden ingeperkt, omdat tevoren de waarde niet precies duidelijk is in verband
met het sporenonderzoek.
 
 Het conservatoir beslag heeft te maken met "Pluk ze"; dat beslag is juist
in het leven geroepen vanwege de verhaalsmogelijkheid. Als je dat als overheid
teveel beperkt, beknot je jezelf juist in die verhaalsmogelijkheid, dus dat
beslag zou ik zeker niet willen beperken. Integendeel zelfs, mits op redelijke
gronden.
 
 Dan de kwestie van het vragen van een bijdrage in de bewaarkosten aan
degene van wie iets in beslag is genomen. Inderdaad is de verzorging van vooral
levende have veelal duur en het is dus zaak, in zulke gevallen zo gauw mogelijk
een beslissing te nemen, waarbij dan gekeken moet worden naar wat je er uiteindelijk
mee kunt doen. Een beschermde diersoort mag al niet eens in het bezit van
een particulier zijn, dus in zo'n geval zul je sowieso tot vervreemding, in
het wild loslaten of aan een dierentuin schenken moeten overgaan, maar over
andere dieren zul je zo gauw mogelijk een beslissing moeten nemen. Ik zou
het geen goed systeem vinden om degene van wie het dier in beslag is genomen,
een bijdrage te laten betalen, alleen al omdat wij dat ook niet doen ter compensatie
van bijvoorbeeld waardevermindering. Iedereen weet dat een auto die een jaar
bij Domeinen heeft gestaan, nogal sterk in waarde gedaald kan zijn. Ook daarbij
gaan wij uit van "it's all in the game", dus vind ik dat de overheid de pendant
daarvan ook maar voor haar rekening moet nemen. 
 
 De heer De Graaf doet eigenlijk de suggestie aan de heer Van Oven om in
gebruik geven aan het slachtoffer als secundaire doelstelling in het wetsvoorstel
op te nemen. Dat zou kunnen, alleen ben ik bang dat dit slechts optisch zou
zijn. Volgens het systeem van de wet speelt het belang van het slachtoffer
secundair al een rol door het aan hem in gebruik geven van voorwerpen die
voor strafvorderlijke doeleinden in bewaring genomen zijn. En als het om nevenschikking
gaat, moet ik zeggen dat voor mij het systeem van waarheidsvinding, het strafvorderlijk
belang, toch vooropstaat. Die twee zaken moet je niet aan elkaar gelijkstellen.
Een vergelijking met onttrekking aan het verkeer gaat ook niet geheel op,
omdat het ongecontroleerde bezit van voorwerpen die daarvoor vatbaar zijn,
op zichzelf al in strijd met de wet is. Dat is een reden voor onttrekking
aan het verkeer, dus het in bezit hebben van zo'n voorwerp is op zichzelf
een strafbaar feit, en dat moet uiteraard voorkomen worden.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, aanstaande dinsdag te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 Sluiting 17.20 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-45-2943-2950.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl