Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen:   - Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden en overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmee verband houdende wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen (Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden) (23445);  - Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing ten aanzien van geestelijk gestoorde delinquenten (24256)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1996-1997, pag. 1584-1594

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

10-07-1997

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

nr. 34, pagina 1584-1594

24-06-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23445Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 24256Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek in verband met de positiebepaling van de Open Universiteit binnen het hoger onderwijs en wijziging van de bestuursorganisatie (25161)Pagina 1569-1571
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 in verband met het opnemen van een vrijstellingsmogelijkheid voor bepaalde uitkeringen tot bestrijding van onderhoudskosten van thuiswonende gehandicapte kinderen (25322)Pagina 1569-1569
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden en overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmee verband houdende wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen (Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden) (23445); - Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing ten aanzien van geestelijk gestoorde delinquenten (24256)Pagina 1584-1594
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het ouderschapsverlof (24869)Pagina 1581-1584
Presentie en opening (dinsdag 24 juni 1997)Pagina 1569-1569
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden en overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmee verband houdende wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen (Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden) (23445); - Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing ten aanzien van geestelijk gestoorde delinquenten (24256)Pagina 1571-1581
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 24 juni 1997)Pagina 1595-1596
Lijst van besluiten (dinsdag 24 juni 1997)Pagina 1594-1595

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen:Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden en
overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmee verband houdende wijzigingen
van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen (Beginselenwet
verpleging ter beschikking gestelden) (23445);Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
omtrent de terbeschikkingstelling en de sanctietoepassing ten aanzien van
geestelijk gestoorde delinquenten (24256).De beraadslaging wordt hervat.Minister Sorgdrager:Voorzitter! Deze beginselenwet kent inderdaad een lange voorgeschiedenis
en, zoals zo vaak bij wetten met een lange voorgeschiedenis, de praktijk heeft
de wet op sommige punten een beetje ingehaald. Ik kom daar straks nog een
keer op terug. Het is niet ernstig, maar gezien de Penitentiaire beginselenwet
en met de ervaringen van dien, vraag je je toch af waarom niet alles exact
op dezelfde manier geregeld is.Ik mag concluderen, dat de Kamer over het algemeen positief staat tegenover
deze beginselenwet. Alleen is de passantenproblematiek, zoals geregeld in
artikel 12, niet zozeer in de wet gelegen als wel in de praktijk. De termijn
van zes maanden is opgenomen en ik heb geen enkele woordvoerder daarover op
zichzelf negatief horen oordelen. Het zit hem meer in de reden van verlenging
met drie maanden – en eventueel daarna nog eens – en de vraag
hoe dat zit met de capaciteitsnood en of datgene wat hier is neergelegd in
de praktijk ook inderdaad gehaald kan worden.Inderdaad heeft een stijging van het aantal TBS-opleggingen plaatsgevonden.
Van ongeveer 100 TBS-opleggingen per jaar is dat op een gegeven moment doorgegroeid
naar ongeveer 200 en sinds een aantal jaren is dat ook weer ongeveer het aantal,
dat per jaar wordt opgelegd. In die zin is er dus sprake van een stijging
geweest en op een gegeven moment weer van een stabilisering.
Hoe dat in de toekomst verder gaat, weten wij niet precies.Mevrouw Michiels van Kessenich heeft gevraagd naar de oorzaken van die
stijgingen. Die vraag is natuurlijk heel relevant. Op het ogenblik verricht
het WODC van het ministerie van Justitie daar een onderzoek naar, omdat dit
natuurlijk voor verdere prognoses van belang is. Bovendien streven wij ernaar
om die prognoses steeds betrouwbaarder te laten zijn. Het is wel lastig om
bij dit soort dingen, die je eigenlijk niet in de hand hebt, te kijken hoe
dat met die prognoses gaat. In elk geval wordt de methodiek verbeterd in overleg
met het SCP, die daar een grote expertise in heeft. Op die manier proberen
we toch betrouwbaarder prognoses te krijgen.Ik zal een paar cijfers noemen. Ultimo 1997 was de capaciteitsbehoefte
op 971 geraamd. De bruikbare aanwezige capaciteit was 904. Daar zit dus een
verschil tussen van 65 tot 70 plaatsen. Voor ultimo 1998 is voorzien in een
behoefte van 1025 plaatsen en een beschikbare, bruikbare capaciteit van 1024.
Ultimo 1998 hebben we een stabiele situatie volgens de huidige prognoses.
Daarbij is uitgegaan van een planning van een passantentermijn van nul. Dat
wil niet zeggen, dat we vervolgens moeten concluderen dat er dus een hoop
ruimte in zit, want we zitten natuurlijk ook wel met een stuwmeer van mensen,
die nu nog zitten te wachten. In die zin mag je dus niet helemaal zeggen,
dat dan ook de passantentermijn op nul gesteld kan worden. In elk geval kom
je toch op een termijn van minder dan zes maanden uit in eind 1998.Daarna wordt verder doorgegroeid tot in 2000 een behoefte van 1099 plaatsen
en een aantal plaatsen van 1103. In die zin komen we dan tot een zeer geringe
overcapaciteit. Dat betekent, dat dan nog wel de noodcapaciteit, die nu in
De Singel wordt gecreëerd, in de planning zit. Die noodcapaciteit wil
niet zeggen, dat bestaande capaciteit vervolgens wordt gebruikt voor TBS-gestelden.
Er zal inderdaad een verbouwing plaatsvinden van de betreffende afdeling.
Bovendien worden er cellen aan het gewone gevangeniswezen onttrokken ten bate
van de TBS. Maar die keuze hebben we gemaakt, omdat bij de TBS de problematiek
het grootst is. Het is de bedoeling om uiteindelijk, als we een stabiele situatie
hebben bereikt, die noodcapaciteit er weer af te halen opdat zij weer ten
goede komt aan het gevangeniswezen. Daarbij kunnen we natuurlijk wel kijken
of die capaciteit gebruikt kan worden voor geestelijk gestoorden, die nu in
het gevangeniswezen zitten. Wij zijn ons zeer bewust van het probleem en samen
met het ministerie van VWS zijn wij bezig om te kijken welke mogelijkheden
er zijn voor deze mensen om door te stromen naar GVZ-voorzieningen dan wel
om deze mensen binnen het gevangeniswezen adequater op te vangen. Bovendien
moet worden gekeken of je niet toch meer aan de geestelijke gezondheidszorg
van deze mensen kunt doen zolang zij nog buiten zijn, voordat zij überhaupt
met justitie in aanraking komen en voordat zij in het gevangeniswezen terechtkomen.
Vaak gaat het namelijk over mensen, die op zichzelf helemaal niet crimineel
zijn of wat dan ook, maar die door hun stoornis een bepaald delict begaan
en daardoor dus in deze situatie terechtkomen. Bovendien zitten er ook nogal
wat verslaafden tussen. Justitie en VWS zijn bezig om in de forensische verslavingsklinieken
ook te kijken wat er nog aan extra capaciteit kan worden gedaan. Met andere
woorden: ik kan het probleem nu niet meteen oplossen, maar men mag van mij
aannemen dat wij ons zeer bewust zijn van de problematiek juist op dit punt.Voorzitter! Mevrouw Michiels van Kessenich vroeg zich af wanneer de Hoge
Raad een uitspraak zal doen in het cassatieberoep tegen de arresten van het
Haagse hof met betrekking tot de passantenproblematiek. De verwachting is,
dat deze omstreeks het einde van dit jaar of aan het begin van het volgende
jaar zal worden gedaan.De vraag over artikel 12, lid 2, is een principiële vraag en heeft
betrekking op de eerstkomende periode. Ondanks alle mogelijke inspanningen
lukt het niet om een TBS-gestelde tijdig te plaatsen in een daarvoor bestemde
inrichting. Ik heb de stukken er nog eens op nageslagen, maar ik heb daarin
gezegd dat het argument van capaciteitsnood daar niet aan ten grondslag mag
liggen. Ik heb dat gebruikt voor de eenderdetermijn van de straf. Capaciteitsproblematiek
mag geen criterium zijn om de plaatsing in de TBS-kliniek later te laten plaatsvinden,
omdat dit natuurlijk niets met de beoordeling van de veroordeelde te maken
heeft. Na eenderde van de termijn krijg je dan wel weer de passantenproblematiek,
maar dat is een andere dan de beoordeling of iemand eraan toe is – om
het maar even in mijn woorden te zeggen – om in een TBS-inrichting geplaatst
te worden. Dat neemt niet weg, dat dat ook in een absolute noodsituatie het
geval moet zijn. Ik vind het niet fraai als mensen echt lang moeten wachten
op plaatsing in een TBS-inrichting, terwijl zij hun straf al hebben uitgezeten.
Ik kan dat ook voor mezelf moeilijk verkopen, alleen is het probleem op dit
moment acuut aanwezig en ik vind dan niet, dat we de mensen dan in vrijheid
moeten stellen. Dat kan ook niet. Wij doen niets anders dan steeds proberen
snel capaciteit te creëren. Daar lopen wij echter ook tegen een andere
situatie aan, namelijk dat het in Nederland heel moeilijk is om voldoende
deskundig personeel te krijgen. Wij kunnen wel een hoop geld investeren en
veel plaatsen creëren, maar vervolgens zijn er te weinig psychiaters
en te weinig behandelaars om nog verder en nog sneller tot uitbreiding over
te gaan. Dit probleem is heel moeilijk oplosbaar.Die verlenging met drie maanden is eigenlijk bedoeld voor een situatie
waarin een veroordeelde een heel specifieke plaatsing nodig heeft, waarvan
er maar enkele in Nederland zijn. Ik geef als voorbeeld een vrouw die, zoals
dat in het jargon heet, ongemengd behandeld moet worden. Daarvoor zijn maar
een paar plaatsen. Dan zal men soms moeten wachten totdat er een plaats vrij
is.In dit verband kan ik ook nog noemen de plannen onder het hoofdstuk doelmatig
behandelen. Wij proberen daarbij een optimale termijn te bezien die voor behandeling
van ter beschikking gestelden nodig is. Wij zien namelijk wel eens dat er
zeer lang wordt behandeld. Daarbij kan men zich afvragen, of die laatste jaren
van behandeling dat nut opleveren dat correspondeert met de investering die
wordt gedaan en met het feit dat een aantal mensen zit te wachten op behandeling.
Dat zijn wij aan het onderzoeken. Ik weet niet wat daaruit zal komen. Er is
een speciale commissie voor ingesteld. Dat is overigens niet in de capaciteitsberekeningen
opgenomen. Er bestaat een kans dat wij op die manier tot een
verlichting van de capaciteitsnood zullen komen. Dat betekent wel dat er voor
de mensen die niet meer intensief behandeld maar meer verpleegd worden, een
aparte setting gecreëerd moet worden. Als je ophoudt met intensief behandelen,
wil dat niet zeggen dat mensen in vrijheid gesteld worden. Dat misverstand
bestaat. Het gaat om de afweging van investering ten opzichte van nut.Voorzitter! Mevrouw Michiels van Kessenich is ingegaan op de EVRM-discussie
rondom de passantentermijn en de Procola-discussie. Wij hebben vorige week
een notitie gestuurd waarin een en ander uiteengezet wordt. Mevrouw Michiels
van Kessenich vraagt zich toch af, of de Centrale raad voor strafrechtstoepassing
in de Procola-problematiek niet een orgaan is geworden dat in feite niet meer
voldoet aan het EVRM. In dit verband moet ik zeggen, dat er zeer binnenkort
een fusie op stapel staat tussen de centrale raad en het College van advies
voor de justitiële kinderbescherming. Dan krijgen wij dus een groter
college en kunnen wij er beter voor zorgen dat de Procola-problemen vermeden
worden. In die zin hoeft dat dus geen rol te spelen.Een ander probleem dat werd opgeworpen, is de vraag of die Centrale raad
voor strafrechtstoepassing wel onafhankelijk genoeg is, omdat de leden benoemd
worden door de minister van Justitie en bovendien maar voor een beperkte duur
zitting hebben; zes jaar met een verlenging. Gewone rechters worden natuurlijk
ook benoemd door de minister van Justitie. Op het moment dat zij benoemd worden,
weten wij nog niets van hen en dan zeggen wij toch ook niet: wij benoemen
hen maar niet want zij doen de verkeerde uitspraken. Op het moment dat iemand
vice-president wordt, weten wij dat natuurlijk wel. Als hij dat eenmaal is,
is hij dat in principe verder voor zijn leven. Ik moet u eerlijk zeggen, dat
ik het in de praktijk weinig voorspelbaar vind dat een onafhankelijke rechter
die zitting neemt in de centrale raad en daarin benoemd wordt door de minister
van Justitie, uit angst dat hij niet herbenoemd zal worden beslissingen neemt
die de minister van Justitie niet onwelgevallig zijn. Ik kan mij dat gewoon
niet voorstellen. De onafhankelijke rechter is in zijn hele habitus van rechtsprekende
natuurlijk niet anders onafhankelijk als hij in een rechtbank zit dan wanneer
hij in de centrale raad functioneert. Bovendien zullen rechters die worden
voorgesteld om zitting te nemen in de centrale raad, niet door de minister
worden geweigerd omdat zij op een verkeerde manier rechtspreken. Ik kan mij
dat niet goed voorstellen. En ik neem aan dat ook mijn voorgangers dit niet
voorstelbaar vonden. Wij moeten in dezen dus niet de verkeerde conclusies
trekken. De leden van het Medisch tuchtcollege worden bovendien voor een beperkte
periode benoemd. Dat hangt hier een beetje mee samen. Zij worden ook op voordracht
benoemd door de minister van Justitie en de minister van Volksgezondheid gezamenlijk.
De vraag is gesteld of dat te verenigen is met het EVRM. De conclusie is dat
het niet strijdig is met elkaar. Met andere woorden, ik zie geen problemen.Is artikel 1:6 van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing op de
verlenging van de passantentermijn? Bij de behandeling van de AWB en de derde
aanpassingswetgeving is ingegaan op de strekking en de betekenis van de bepaling.
Uit de wetsgeschiedenis komt duidelijk het door de wetgever gekozen uitgangspunt
naar voren dat het terrein van de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen
met inbegrip van de tijdens de tenuitvoerlegging genomen beslissingen die
de positie van de van zijn vrijheid beroofde rechtstreeks raken, valt buiten
de AWB. De constructie die mevrouw Michiels van Kessenich presenteerde, vind
ik niet vallen binnen de strekking en de aard van de wetsgeschiedenis. Wat
mij betreft valt die dus buiten de AWB. Natuurlijk kan tegen de vrijheidsbeneming
altijd een kort geding worden aangespannen. Dat blijft altijd mogelijk. Dat
zal ook nooit veranderen.Mevrouw Le Poole heeft gevraagd naar de zaak-Bizzotto. Het ging daarbij
ook om een passantensituatie, maar dan wel een heel aparte. Ik moet eigenlijk
een beetje lachen als ik lees wat er in feite aan de hand was. Het ging om
de strafrechtelijke opvang van verslaafden, dus om een maatregel. De veroordeelde
was niet conform de daarvoor geldende regels in de verslavingskliniek opgenomen,
maar verbleef gedurende de hele duur van de maatregel in een huis van bewaring.
Dat is dus vergelijkbaar met de situatie hier. Het verschil is alleen dat
het nooit de bedoeling is geweest om mijnheer Bizzotto in een strafrechtelijke
opvanginrichting voor verslaafden te plaatsen, omdat hij er namelijk niet
was. Dus ook de Griekse regering was in de onmogelijkheid om dat ten uitvoer
te leggen.Mevrouw Michiels van Kessenich heeft gevraagd waarom niet conform de Penitentiaire
beginselenwet een bezwarenprocedure is gecreëerd, voorafgaande aan het
beroep. Daarmee kom ik te spreken over de tijdgeest. Wij hadden in de TBS-regeling
tot nu toe helemaal geen beroepsprocedure tegen verplaatsingsbeschikkingen.
Hier is een beroepsprocedure geïntroduceerd. Bij de Penitentiaire beginselenwet
kan worden gesproken van een voortschrijdend inzicht, maar bovendien van een
bestaande beroepsmogelijkheid. Daarom is voor deze variant gekozen.Mevrouw Vrisekoop heeft gevraagd naar de verhouding tussen het beklag/beroep
tegen de intrekking van een verlof of proefverlof én het beklag/beroep
tegen de intrekking van een machtiging van de minister. Beklag is mogelijk
tegen de intrekking van verlof of proefverlof, voorzover door het hoofd van
de inrichting tot intrekking wordt besloten. Als de minister de machtiging
intrekt, kan betrokkene daartegen in beroep gaan bij de beroepscommissie.
Voor beklag kunnen alleen de overwegingen van het hoofd van de inrichting
worden getoetst, niet die van de minister. In de praktijk blijkt dat beroepszaken
in het gevangeniswezen door de beroepscommissie worden aangehouden, in afwachting
van de uitkomst van het beklag, als dat althans ook een rol speelt.Mevrouw Vrisekoop heeft vervolgens geïnformeerd naar het contact
met de buitenwereld. Bezoekweigering, voorzover vallend onder het wettelijk
minimum van één uur, is beklagwaardig. Tegen toezicht bij bezoek
is geen beklag mogelijk. Dat moet niet gezien worden als een beperking van
het contact. Het hebben van contact met de pers, is geen recht, maar een gunst.
Daarom is in dat verband ook geen beklag mogelijk.Mevrouw Vrisekoop heeft vervolgens een vraag gesteld met betrekking
tot de regeling over de irreversibele ingreep. Ik heb mij afgevraagd, wat
wij ons daarbij moeten voorstellen, want in de praktijk komt die eigenlijk
niet voor. In de wet is de bepaling terzake opgenomen om een pendant te krijgen
van het bepaalde in de Wet BOPZ. Daarin is op dit punt ook iets geregeld.
Wij proberen de rechtsposities op grond van deze wetten aan elkaar gelijk
te maken en daarom is in deze wet een bepaling terzake opgenomen. Het komt
voor dat mensen zelf vragen om een hersenoperatie. Naar mijn mening moet zoiets
in de inrichtingen niet gebeuren, althans niet onder mijn verantwoordelijkheid.
Ik meen dat de minister van VWS ook niet erg enthousiast over dergelijke ingrepen
in een inrichting is. In de praktijk blijkt dat door artsen het doen ervan
altijd wordt afgehouden. Voor de zekerheid is echter de onderhavige bepaling
opgenomen.Mevrouw Vrisekoop sprak voorts over het verschil tussen afzondering als
disciplinaire straf en als ordemaatregel. Zij vroeg zich af of disciplinaire
straffen wel passen bij de TBS-setting. Het geven van disciplinaire straffen
behoort tot de mogelijkheid, maar is natuurlijk geen verplichting. Een aantal
inrichtingen geeft aan, dat er wel degelijk behoefte aan dergelijke straffen
is. Ik wijs erop, dat niet ieder storend gedrag ook gestoord gedrag is. Er
mag daarom best een keer worden opgetreden met disciplinaire maatregelen.
Bij een disciplinaire straf gaat het om een incident waarvoor de verpleegde
verantwoordelijk kan worden gesteld en waarvoor hij daarom wordt gestraft.
Een ordemaatregel wordt getroffen als de orde en de veiligheid van de inrichting
in het geding is.Er kan zich een situatie voordoen op grond waarvan al dan niet collectief
verpleegden worden afgezonderd. Een ordemaatregel hoeft niet in alle gevallen
tot de afgezonderde verpleegden te worden herleid. Afzondering als ordemaatregel
kan ook worden toegepast in die gevallen waarin de verpleegde niet verantwoordelijk
kan worden gesteld, maar afzondering op zichzelf wel nodig is. Die kan bijvoorbeeld
nodig zijn met het oog op het handhaven van de orde en het waarborgen van
de veiligheid in de inrichting. In het gevangeniswezen bestaan die instituten
ook al sinds 1977 naast elkaar en dat leidt niet tot problemen.De heer Holdijk heeft gevraagd wanneer de beginselenwet wordt geëvalueerd.
Het is de bedoeling om dat na drie jaar na de inwerkingtreding te doen. Daarover
is een bepaling in artikel 80 van de beginselenwet opgenomen. Vervolgens zal
elke vijf jaar een evaluatie plaatsvinden. Elke vijf jaar zal dus worden getoetst
of de regeling voldoet aan de eisen van de tijd.Voorzitter! Vervolgens wil ik reageren op de opmerkingen met betrekking
tot de wet-Fokkens. Daarbij gaat het over de mogelijkheid om eerder –
daarbij wordt gedacht aan eenderde van de straftijd – de TBS te laten
beginnen. Voor het openen van die mogelijkheid wil men zich baseren op het
gestelde in artikel 13, lid 2, van het nieuw Wetboek van Strafrecht. De heer
Talsma vraagt zich af of het gestelde in dit artikel wel de basis is voor
de beoogde regeling. Straks kom ik nog te spreken over de vraag of in dezen
een AMvB of een ministeriële regeling moet worden getroffen.Ik wijs erop, dat op het moment waarop de beslissing moet worden genomen,
de betrokken personen gevangenen zijn. Zij zijn nog niet ter beschikking gestelden.
Dat betekent dat je een regeling moet treffen in het Wetboek van Strafrecht
of in de Penitentiaire beginselenwet. Ik vind niet dat een regeling getroffen
moet worden in de Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden. Die
geldt namelijk voor mensen die zich al in de TBS-inrichting bevinden. Daarom
is gekozen voor het Wetboek van Strafrecht.In de tekst van artikel 13, lid 2, is inderdaad opgenomen, dat getoetst
moet worden. Daarbij wordt bepaald of de veroordeelde in een TBS-inrichting
dient te worden geplaatst. Dat betekent dat er een vervolg moet zijn. Daarop
is het treffen van de ministeriële regeling gebaseerd.De ministeriële regeling is opgesteld overeenkomstig de flexibiliteit
van de criteria. Niet zozeer is als uitgangspunt gekozen dat sprake moet zijn
van eenderde van de straftijd, als wel dat de criteria moeten gelden waarmee
wordt bepaald of iemand in aanmerking komt voor de beoogde TBS-plaatsing.
De beoogde regeling is voorgelegd aan de Centrale raad voor strafrechtstoepassing.
Die heeft hierover positief geoordeeld. Ik zeg dit ook in reactie op een vraag
van de heer Holdijk. Wel zouden enkele kleine wijzigingen in de regeling moeten
worden aangebracht. Daarvoor zullen wij ook zorgen. De bedoeling is ook –
vandaar het argument naar aanleiding van de gestelde vragen – om dat
te evalueren en te kijken of het in de praktijk werkt. Nu bespeur ik bij de
meeste woordvoerders toch een voorkeur om het op een hoger niveau te regelen,
te weten dat van een AMvB, maar op dit moment geeft artikel 13, lid 2, geen
handvat daartoe. Wij kunnen twee dingen doen.De eerste mogelijkheid is dat ik in elk geval toezeg om zo snel mogelijk
een voorstel tot wijziging van artikel 13, lid 2, te doen in die zin dat een
AMvB wordt voorgeschreven. Dan kan worden besloten om nu toch artikel 13,
lid 2, in werking te laten treden plus de ministeriële regeling die daarvan
het gevolg is. Met de criteria die in de regeling worden opgenomen, kan dan
worden gewerkt. De Centrale raad voor strafrechtstoepassing kan dan oordelen
of de criteria waarvan men nu zegt dat ze heel bruikbaar lijken dat in de
praktijk ook zijn. Op het moment dat de wijziging van artikel 13, lid 2, daar
is en de AMvB wordt gemaakt, wordt de regeling ingetrokken.Wanneer u daarmee niet akkoord kunt gaan, is de tweede mogelijkheid dat
artikel 13, lid 2, buiten werking wordt gesteld in afwachting van de wijziging.Ik heb zelf een sterke voorkeur voor de eerste optie, omdat het met de
ervaring die wij in de tussentijd kunnen opdoen veel gemakkelijker is om die
criteria en de AMvB te formuleren. Ik hoor in tweede termijn graag of dat
ook uw goedkeuring kan wegdragen.Mevrouw Le Poole vraagt zich af of door de toepassing van de eenderdetermijn
het capaciteitstekort niet nog groter wordt. Ik verwacht dat niet, omdat het
tijdens het indienen van het wetsvoorstel in feite al gebruikelijk was dat
die eenderdetermijn werd toegepast. Eigenlijk iedereen die met deze wereld
te maken heeft, is ervan overtuigd dat hoe sneller je met een behandeling
begint, hoe beter het is. Datzelfde argument is door mevrouw Michiels van
Kessenich gebruikt om aan te duiden dat het slecht is dat
iemand te lang als passant zit. Of je als passant zit en niet wordt behandeld
of te lang als gedetineerde wordt behandeld, maakt in wezen niet zo vreselijk
veel uit. Het gaat erom dat zo snel mogelijk met de TBS-behandeling wordt
begonnen. Daarom is hiervoor gekozen. De capaciteitstekorten zijn opgenomen
in de prognoses, dus wat de capaciteitsnood betreft wordt het niet slechter
dan het nu is.De heer Talsma vraagt zich af hoe een rechter zal reageren die een lange
straf heeft opgelegd, wanneer blijkt dat na eenderde toch de TBS ingaat. Zal
die rechter dan niet geneigd zijn om nog langere straffen op te leggen? De
heer Talsma vindt het eigenlijk ook onjuist om iemand die een lange straf
opgelegd heeft gekregen al na eenderde in een TBS-setting te plaatsen. Ik
ben dat niet met hem eens. Ik vind dat het goed is om dat zo snel mogelijk
te doen. Dat neemt niet weg dat iemand die een lange gevangenisstraf heeft
gekregen niet voor het moment van VI met proefverlof mag gaan. Dat is niet
de bedoeling. De opgelegde straf, de vrijheidsbeneming, blijft natuurlijk
bestaan.Wat dat betreft, is het goed – dat komt toch tegemoet aan de behoefte
van de heer Talsma om de rechter daarin een functie te laten hebben –
dat de Tweede Kamer het amendement heeft aangenomen waarin de rechter van
advies kan dienen. Als een rechter nu zegt dat de TBS pas na zoveel tijd mag
ingaan, dan zal dat een heel zwaarwegend criterium zijn bij de toetsing of
iemand in TBS kan worden geplaatst. Dat lijkt mij ook logisch, want anders
heeft zo'n advies geen zin. Wanneer de rechter adviseert iemand eerder dan
eenderde in TBS te plaatsen, is die rechter duidelijk van opvatting dat er
weliswaar snel moet worden begonnen met de TBS-behandeling, maar dat het toch
gewenst is dat iemand heel lang buiten de samenleving geplaatst blijft.Ik vraag mij af of een rechter in alle gevallen bij de straftoemeting,
een lange straf in combinatie met TBS, precies kijkt in hoeverre iemand toerekeningsvatbaar
is. Natuurlijk speelt het een rol en misschien zelfs een grote, maar ook de
aard van het delict is van belang. In de praktijk wordt iemand die sterk verminderd
toerekeningsvatbaar wordt geacht, iemand die behoorlijk gestoord wordt geacht,
soms toch een lange gevangenisstraf opgelegd. Daarmee wordt getoond dat de
rechter het delict zo ernstig acht, zo maatschappelijk onaanvaardbaar, dat
de veroordeelde voor langere tijd uit de samenleving verwijderd moet worden.
Ik vind het dus heel moeilijk om een relatie te leggen tussen de hoeveelheid
straf en het niet toepassen van het criterium van eenderde.Bij een combinatie van een korte vrijheidsstraf, bijvoorbeeld van een
jaar, en TBS komt plaatsing na eenderde nauwelijks in aanmerking. Iemand zit
eerst in voorlopige hechtenis, krijgt vervolgens een vonnis en komt daarna
in de wachttijd. In de praktijk is de VI-datum dan al aangebroken.De voorzitter:Mij is gebleken dat de Kamer behoefte heeft aan een korte schorsing voor
interne beraadslaging.De vergadering wordt van 16.40 uur tot 17.02 uur geschorst.Mevrouw Michiels van Kessenich-Hoogendam (CDA):Voorzitter! Ik dank de minister hartelijk voor haar beantwoording. Er
zijn nog een paar punten die ik aan de orde wil stellen. Maar eerst wil ik
erop wijzen dat er, zoals de minister zelf schreef in een brief aan de Tweede
Kamer van 6 januari 1997, gedurende een groot aantal jaren een geleidelijke
en evenwichtige toeneming was van het aantal TBS-opleggingen. Begin jaren
negentig trad daarin plotseling verandering op, want toen was sprake van een
explosieve stijging van het aantal opleggingen en van een daling van het aantal
beëindigingen. Daarop is op de meest korte termijn gereageerd, want reeds
in 1993 werd gewerkt aan een sterke uitbreiding van het aantal plaatsen.Wij hebben met tevredenheid van de minister gehoord dat het departement
druk bezig is met het zoeken naar betere prognosemogelijkheden inzake de oplegging
van de TBS-maatregel. Het is natuurlijk uiterst belangrijk dat die prognose
zo precies mogelijk geschiedt en dat daarvoor goede methoden worden bedacht.
Dan komen wij namelijk niet in dezelfde problemen als die waar wij nu voor
staan. De minister heeft gezegd dat volgens de huidige prognose eind 1998
het aanbod ongeveer gelijk zal zijn aan de opvangmogelijkheid, behoudens de
achterstand die er nu is. Wij vinden dat zeer zorgwekkend. Dit betekent dat
pas over anderhalf jaar het nieuwe aantal opleggingen overeenkomt met het
aantal dan beschikbare plaatsen. Dan moet de achterstand nog worden weggewerkt.
Dat betekent, globaal gezien, dat mensen pas over twee jaar binnen de in het
wetsvoorstel vastgelegde termijn kunnen worden geplaatst. Dat duurt dus nog
heel erg lang. Wij vinden dat een zorgwekkende ontwikkeling.Ik heb er in eerste termijn op gewezen dat cellen aan het gevangeniswezen
worden onttrokken om daar de TBS ten uitvoer te leggen. De minister gaf dat
inderdaad toe. Maar verder ging zij niet in op het probleem dat ik in dat
verband heb geschetst. Ik vroeg namelijk uitdrukkelijk hoe zij die cellen
geschikt maakt voor het ten uitvoer leggen van TBS, hoe zij aan voldoende
personeel komt om de tenuitvoerlegging mogelijk te maken en hoe de ruimte
wordt ingericht. Dit zijn belangrijke vragen. Daarbij speelt nog het extra
probleem van de andere psychisch gestoorde mensen, hetgeen de minister gelukkig
heeft erkend. Wij zijn er tevreden over dat de minister dit als een groot
probleem heeft erkend en ook naar oplossingen zoekt. Maar op dat punt stopte
zij met haar beantwoording. Onze vraag aan de minister is: wat overweegt u
aan maatregelen om aan het grote probleem van de psychisch gestoorde gedetineerden,
onder wie de ter beschikking gestelden, een einde te maken of tegemoet te
komen?De minister heeft er zeer terecht op gewezen dat psychisch gestoorde mensen
vaak niet in de gewone GGZ-opvang terecht kunnen komen en juist dan overgaan
tot het plegen van strafbare feiten. Ik maak dat vrij vaak mee. Er is geen
plaats voor mensen die eigenlijk behoren te worden verpleegd en behandeld.
Als zij dan een delict plegen, komen zij in het justitiële circuit terecht
en dan zijn er opeens wel mogelijkheden. Dat is eigenlijk het paard achter
de wagen spannen. Ik neem aan dat de minister over dit onderwerp met haar
collega Borst van gedachten wisselt, want daar moet de oplossing vandaan komen.Voorzitter! Enigszins tot mijn verbazing heb ik de minister horen zeggen,
dat zij niet eerder had gezegd dat het capaciteitstekort geen grond kan zijn
voor verlenging. De minister hoeft dat eigenlijk niet te zeggen, want uit
het wetsvoorstel zelf volgt dat capaciteitstekort geen grond kan zijn voor
verlenging. Immers, artikel 12 van het wetsvoorstel, waarin die verlenging
is geregeld, verwijst uitdrukkelijk naar artikel 11, tweede lid, waar staat
dat rekening moet worden gehouden met de eisen die de bescherming van de maatschappij
tegen het gevaar van de TBS'er stelt, en de eisen die de behandeling stelt.
De criteria voor verlenging staan dus in het wetsvoorstel; dat zijn de eisen
ter bescherming van de maatschappij en de eisen die de behandeling van de
TBS-gestelde stelt. Andere criteria komen niet in aanmerking. Ik zou graag
willen dat de minister benadrukt dat zij ook vindt dat capaciteitstekort geen
grond voor verlenging is. Zij heeft erbij gezegd: in uitzonderlijke gevallen.
Maar ook in die uitzonderlijke gevallen zal toetsing moeten plaatsvinden aan
de criteria die het wetsvoorstel zelf vastlegt. Het capaciteitstekort moet
men niet als een absoluut gegeven opvatten: een capaciteitstekort kan ook
een relatief gegeven zijn. Voor deze delinquenten, die een bepaalde stoornis
hebben, moet een plaats beschikbaar zijn. Is die plaats niet beschikbaar,
dan is er sprake van een relatief capaciteitstekort, maar ook daarvoor gelden
de criteria van artikel 11.Voorzitter! De minister is ingegaan op mijn opmerkingen over de onvoldoende
rechtsgang. Ik heb daarbij gezegd, dat het beroep op de Centrale raad voor
strafrechtstoepassing (CRS) niet beschouwd kan worden als een voldoende rechtsgang.
De minister heeft alleen gezegd dat zij dat niet zo ziet, dat de CRS in het
kader van de Procola-problematiek niet wordt uitgesloten als rechtsprekend
orgaan. Zij heeft daarbij gezegd dat er binnenkort een fusie met het College
van advies voor de justitiële kinderbescherming plaatsvindt. Deze opmerking
op zich is echter geen antwoord op mijn vraag. Het punt is dat bij de CRS
de toezichthoudende, de adviserende en de rechtsprekende taken in één
orgaan verenigd zijn, en dat het Procola-arrest van het Europees Hof voor
de rechten van de mens ons duidelijk maakt, dat je daarmee zeer voorzichtig
moet zijn. Heeft de minister bedoeld te zeggen, dat na de fusie de rechtsprekende
taken van de CRS worden afgenomen? Dat zou in strijd zijn met dit wetsvoorstel.
Mijn vervolgvraag is, wat de minister heeft bedoeld met haar uitspraak dat
die fusie de Procola-problematiek opheft. Ze heeft het overigens niet zo gezegd,
maar ik dacht dat die suggestie wel in haar woorden lag.Voorzitter! De minister heeft een vergelijking gemaakt met de rechterlijke
macht. Zij versprak zich daarbij: zij zei dat de leden van de rechterlijke
macht en van de CRS door de minister worden benoemd, maar dat moet natuurlijk
zijn door de koningin. Zij heeft daarbij gezegd dat de CRS een onafhankelijke
rechter is. Dát was nu juist de vraag die wij haar hebben gesteld.
Is de CRS wel een onafhankelijke rechter? Inderdaad worden de leden van de
CRS benoemd door de Kroon. Het punt is echter dat zij na zes jaar ophouden
en dan voor herbenoeming in aanmerking kunnen komen. Na de fusie met het College
van advies voor de justitiële kinderbescherming wordt dat zelfs na vier
jaar. Die termijn doet er overigens niet zoveel toe. Wanneer een lid van de
CRS voor herbenoeming in aanmerking wenst te komen, maakt dat enkele feit
hem ongeschikt om te beslissen in een geding van de TBS-gestelde met de minister
van Justitie. Deze moet hem immers voordragen voor de herbenoeming, en alleen
daardoor wordt de schijn van partijdigheid al opgewekt. De minister heeft
gevraagd of ik denk dat leden van de CRS dan maar een haar welgevallige beslissing
geven, omdat ze weer willen worden herbenoemd. Dat doet er eigenlijk niet
zo veel toe. Het Procola-arrest heeft ons heel duidelijk geleerd, dat zelfs
de schijn van partijdigheid moet worden vermeden. Als er een schijn van partijdigheid
is, is er al geen onafhankelijke, onpartijdige rechter meer. Kan de minister
hierop ingaan?De minister heeft in dit verband ook nog een vergelijking gemaakt met
de benoeming van de leden van het medisch tuchtcollege. Het is mij bekend
dat die ook voor zes jaar worden benoemd, maar daar ligt de zaak wel heel
anders. Wat betreft het medisch tuchtcollege is er geen geschil met de minister
van Justitie. De patiënt en de arts en eventueel de inspecteur voor de
volksgezondheid staan tegenover elkaar; de minister van Justitie speelt daarbij
geen rol. Dus daar kan dan ook niet de schijn van partijdigheid optreden.
Bovendien is niet zolang geleden de vraag of de leden van het medisch tuchtcollege
een onafhankelijke rechter vormen, wel degelijk voorgelegd aan het Europese
Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg. Dat was in de zaak-Zoon. Wij
wachten dus af wat daar uitkomt.Het spijt mij dat de minister niet is ingegaan op onze toch eigenlijk
vrij eenvoudige suggestie om bij de toepassing van de uitzondering van artikel
1:6 van de Algemene wet bestuursrecht onderscheid te maken tussen beslissingen
van de administratie die de tenuitvoerlegging van de rechterlijke beslissing
voorbereiden en beslissingen van de administratie die inhoudelijk die strafrechtelijke
beslissing ten uitvoer leggen. Het leek ons eigenlijk een vrij eenvoudige
en elegante oplossing om in dit geval een goede, betrouwbare en EVRM-bestendige
rechtsgang te creëren.In dit verband heeft de minister ook nog gewezen op het kort geding. In
mijn eerste termijn ben ik al uitvoerig ingegaan op het kort geding. De bezwaren
die ik heb aangevoerd zijn niet besproken. De kortgedingrechter kan alleen
een beperkte toetsing toepassen. Die toetsing is door het kader van de onrechtmatige
overheidsdaad geringer en terughoudender dan die welke de administratieve
rechter zou plegen. Naar ons idee betreft het dus een noodmiddel waar de praktijk
zich mee behelpt maar dat wij als wetgever niet kunnen inroepen om te zeggen
dat de zaak nu goed geregeld is.De minister heeft in de loop van haar beantwoording op vragen van andere
woordvoerders gezegd dat zij probeert de rechtspositie van ter beschikking
gestelden gelijk te krijgen met de rechtspositie van verpleegden ingevolge
de Wet BOPZ. Maar op de Wet BOPZ is nu juist wel de Algemene wet bestuursrecht
van toepassing. Dus deze uitlating van de minister wijst veeleer in de richting
van toepasselijkheid van de Algemene wet bestuursrecht dan in de richting
van niet-toepasselijkheid. Zou de minister hierop nog eens willen ingaan?Het laatste punt dat ik in mijn eerste termijn heb aangevoerd, is de discongruentie
tussen de mogelijkheden die bestaan in de Penitentiaire beginselenwet en die
volgens het huidige wetsvoorstel. De minister heeft daarop gereageerd met
de opmerking dat er in dezen sprake is van een voortschrijdende ontwikkeling
en dat het een kwestie is van de tijdgeest. Dat kan wel zijn, maar dan brengt
die voortschrijdende ontwikkeling mijns inziens wel met zich dat ook in dit
wetsvoorstel die nieuwe en kennelijk betere gedachten moeten worden vastgelegd.
Is de minister voornemens om in dat opzicht over enige tijd een aanpassing
van het wetsvoorstel te bevorderen?Mijnheer de voorzitter! Onder voorbehoud van de beantwoording van de minister
in tweede termijn, kan ik reeds mededelen wat de conclusie is van mijn fractie.
In eerste termijn hebben wij een aantal problemen aangestipt. Ik noem het
grote capaciteitstekort dat niet op korte termijn bevredigend kan worden opgelost.
Verder is er de naar ons idee gebrekkige rechtsgang, waarvan natuurlijk niet
met zekerheid is te zeggen dat die in strijd is met het EVRM, maar waarover
wij in ieder geval wel grote twijfels hebben. Wij vinden dat deze probleempunten
overeind zijn gebleven na de beantwoording door de minister in eerste termijn.
Tegelijkertijd vinden wij het zo belangrijk dat de rechtspositie van de ter
beschikking gestelden in de beginselenwet is neergelegd waarbij in het algemeen
een goed evenwicht is gevonden met de eisen ter bescherming van de maatschappij
en de eisen die de behandeling stelt, dat wij met handhaving van onze bezwaren
onze steun aan dit wetsvoorstel zullen geven.Mevrouw Vrisekoop (D66):Mijnheer de voorzitter! Ook mijn fractie dankt de minister heel hartelijk
voor de beantwoording van de door ons gestelde vragen. Er zijn nog twee punten
waarvoor wij nog enige aandacht willen vragen.In de eerste plaats is dat de passantenregeling. Wij hebben in de beantwoording
van de minister kunnen horen dat ook zij de huidige verlenging van die termijn
vanwege capaciteitsproblemen onwenselijk vindt en niet fraai en dat zij het
voor zichzelf ook niet goed kan verkopen. Niettemin is er die problematiek
en die moet op korte termijn worden opgelost. De minister heeft echter toegezegd –
dat is voor ons aanvaardbaar – dat een langere verlenging dan zes maanden
alleen in uitzonderlijke gevallen zal worden toegepast. Ik meen dat daarmee
bedoeld wordt de gevallen als bedoeld in artikel 11, lid 2. Dus wanneer er
een tekort is aan behandelaars voor een heel specifieke behandeling of wanneer
een heel specifieke behandelplaats wordt gezocht, die nog niet voorhanden
is, zou dat vallen onder de uitzonderingen die wij aanvaardbaar achten.Het tweede punt betreft artikel 13, lid 2, van het Wetboek van Strafrecht.
De minister heeft ons gevraagd te kiezen tussen een aantal opties die zij
als oplossing voor de gerezen problematiek voordraagt, te weten enerzijds
de toezegging dat het wetsvoorstel zo snel mogelijk wordt gewijzigd en de
introductie van een AMvB-procedure en anderzijds het buiten werking stellen
van artikel 13, lid 2. Mijn fractie kiest uitdrukkelijk voor de eerste optie.
Verder is onhelder wat nu precies moet worden geregeld in die AMvB. Wij hebben
namelijk gesproken over die termijn van eenderde van de opgelegde gevangenisstraf,
die daarna zou leiden tot een TBS-plaats op grond van de adviezen van de commissie-Fokkens,
maar wij hebben het daar niet specifiek over gehad. Ik neem aan dat dat aan
de orde komt bij de behandeling van de wetswijziging die wij graag zouden
wensen op dat punt.Ten slotte wil ik het verzoek van mevrouw Michiels van Kessenich ondersteunen
om nog eens serieus te kijken naar die onafhankelijke rechtspraak. Ik vrees
namelijk dat er nu zoveel vraagtekens bij zijn gekomen dat je serieus moet
kijken of je toch niet op de door haar ingeslagen weg verder zou kunnen. Wat
verzet zich daar eigenlijk tegen? Ik wil de minister toch nog eens voorhouden
om die optie, zeker in vergelijking met de Wet BOPZ, serieus te overwegen.De heer Holdijk (SGP):Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor haar reactie in eerste
termijn. Ik wil nog twee onderwerpen ter sprake brengen. Ik hang die op aan
twee wetsartikelen. In de eerste plaats artikel 12, lid 2, van de beginselenwet,
de verlengingsmogelijkheid na de termijn van zes maanden. Een van de centrale
vragen in eerste termijn was of onder een noodsituatie, waarvan sprake zou
moeten zijn bij verlenging, het capaciteitstekort kan/mag worden begrepen.
Naar mijn mening is dat in eerste termijn in het antwoord van de minister
toch, althans voor mij, onduidelijk gebleven. Onduidelijk is ook de notitie
van de zijde van het departement waarover wij in eerste termijn hebben gesproken.
Wie dat nog eens naleest, ik bedoel dan in het bijzonder punt 2, capaciteitsgebrek
en verlenging van de passantentermijn, leest in de eerste twee zinnen het
volgende: "De vraag werd gesteld of capaciteitstekort een reden kan zijn om
de passantentermijn te verlengen. Het antwoord daarop is bevestigend." Eén
bladzijde verder, op blz. 3, staat: "De beschikbare capaciteit vormt geen
grond om tot uitstel van de plaatsing in een TBS-inrichting te beslissen."
Ik denk dat het nuttig is om ofwel deze uitspraken met elkaar in een logisch
verband te brengen ofwel de onhoudbaarheid van een van beide aan het licht
te brengen.Voorzitter! Ten aanzien van artikel 12, lid 2, wil ik stipuleren, met
de dames Michiels van Kessenich en Vrisekoop, dat de verlenging alleen kan
slaan op gevallen bedoeld in de criteria van artikel 11, lid 2. Alleen als
die criteria van toepassing zijn, is verlenging mogelijk. Ik zou graag horen
dat de minister deze opmerkingen van mij en van andere zijde bevestigt.In hetzelfde verband van artikel 12, lid 2, kom ik terug op een vraag
die ik in eerste termijn heb gesteld. De minister is erop uit om vervroegde
inwerkingtreding van artikel 12 te bevorderen. Dan gaat volgens de wet een
termijn van zes maanden gelden. Is de minister ervan overtuigd dat, gelet
op de rechtspraak die wij op dit moment kennen, deze termijn voor de rechter
zonder meer acceptabel is? Ik heb in eerste termijn gewezen op de tamelijk
grote discrepantie, namelijk 100%, tussen de termijn van drie maanden die
de rechter nu hanteert en de zes maanden die wij in deze wet vaststellen.Bij artikel 13, lid 2, van het Wetboek van Strafrecht heeft de minister
woorden gewijd aan de bereidheid harerzijds om een hogere regeling dan de
ministeriële regeling tot stand te brengen, althans gedeeltelijk. Mijn
vraag in dit verband is wanneer wij dit tegemoet kunnen zien. Is dat bij de
eerste evaluatie, pas na drie jaar? Of is dat, met de woorden van mevrouw
Vrisekoop, zo spoedig mogelijk?Een andere vraag is wat een algemene maatregel van bestuur gebaseerd op
artikel 13, lid 2, in de nieuwe formulering kan behelzen. Hetgeen thans in
artikel 13 wordt genoemd of ook de zaken die hier ter sprake zijn gebracht,
zoals de eenderdenorm en andere?Mevrouw Le Poole (PvdA):Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor de beantwoording van
onze vragen. In tweede termijn heb ik een aantal opmerkingen over punten die
ook door de andere woordvoerders zijn aangeroerd.Over artikel 13, lid 2, van het Wetboek van Strafrecht heeft de minister
gezegd bereid te zijn om nadere regelgeving bij AMvB te maken en de wet te
wijzigen om dit mogelijk te maken. In principe gaan wij akkoord met de optie
die de voorkeur van de minister heeft. Dat houdt in dat de wetswijziging direct
ingaat en er eerst bij ministeriële circulaire regels worden gegeven.
Wij gaan er daarbij van uit dat de wet op zo kort mogelijke termijn wordt
gewijzigd en dat er op een zo kort mogelijke termijn daarna een algemene maatregel
van bestuur wordt voorgesteld. Op grond van de wetsgeschiedenis en wat hier
besproken is naar aanleiding van artikel 13, gaan wij ervan uit dat in de
regeling ook de criteria rond de eenderderegeling worden opgenomen. Hoewel
dit uit de bewoordingen van artikel 13 niet direct duidelijk is, ga ik ervan
uit dat het de bedoeling is om op dit punt regelgeving te maken. Daarbij hebben
wij in principe geen bezwaren tegen de eenderderegeling, mits die goed doordacht
wordt. Wij hebben de minister tevens horen zeggen dat mensen niet vrij komen
voor hun VI-datum. Dat is voor ons een essentieel gegeven.Ik was blij te horen dat de minister stelde dat invoering van deze regeling
het capaciteitstekort niet zal vergroten. Verder waren wij gelukkig te horen
wat de minister allemaal aan actie onderneemt om het capaciteitstekort te
verhelpen. Overigens betreuren wij het dat het nog lang zal duren voordat
dit tekort zal zijn opgeheven. Wij kunnen dat niet direct deze minister kwalijk
nemen, omdat het allemaal al zo lang speelt; in elk geval zouden wij het op
prijs stellen als dit probleem zo voortvarend als mogelijk en zo degelijk
als nodig wordt opgelost.Als ik het wel heb, is de minister niet ingegaan op mijn vragen naar de
mogelijkheden om de instroom in de TBS te beperken. Ik zou het op prijs stellen
als zij die alsnog beantwoordt.Steeds wanneer er over de kwestie van artikel 12 van de beginselenwet
wordt gesproken, zit er een zekere innerlijke tegenstrijdigheid in de antwoorden,
zo constateer ik evenals sommige andere woordvoerders. Ik heb de minister
heel duidelijk horen zeggen dat verlenging van de zesmaandentermijn alleen
bedoeld is voor uitzonderingsgevallen, en daarvan heeft zij ook een voorbeeld
gegeven. Als dat de bedoeling is, zijn wij het helemaal eens met de minister.
Mijn fractie gaat ervan uit dat beslissingen hieromtrent zullen worden genomen
met inachtneming van artikel 11 van de beginselenwet. Ook daarover ben ik
het geheel met de vorige woordvoerders eens.Mevrouw Michiels van Kessenich heeft gewezen op de verdragsrechtelijke
problemen. Ik ben geneigd om op dit punt het wetsvoorstel het voordeel van
de twijfel te geven, al heeft mevrouw Michiels van Kessenich zeker serieuze
problemen aangeroerd. Naar aanleiding van het Bizzotto-arrest heb ik de minister
gevraagd of die situatie toch niet anders is dan die van TBS-gestelden. Zij
heeft geantwoord dat beide situaties vergelijkbaar zijn. Volgens mij is er
echter wel degelijk verschil. Bizzotto zat in de gevangenis en daar kreeg
hij niet de behandeling die hij moest hebben. Het probleem met de passanten
is nu juist dat zij hun gevangenisstraf uitgezeten hebben en in de TBS-periode
niet de benodigde behandeling ontvangen. De situaties zijn naar mijn idee
dus wel vergelijkbaar maar niet helemaal hetzelfde.De minister heeft niet gereageerd op mijn verzoek om ontwikkelingen op
dit terrein nauwlettend in de gaten te houden. Er is mij verzekerd dat er
in Europees verband steeds strenger op wordt toegezien dat regeringen doen
wat zij hebben gezegd te zullen doen. Wil de minister ook hierop ingaan?De heer Talsma (VVD):Voorzitter! Ik dank de minister voor de gegeven antwoorden. Ik zal op
drie punten kort ingaan. Over twee daarvan ben ik enigszins blij gestemd;
over het derde kan ik dat helaas niet zeggen.Het verheugt mij dat de minister de gedachte aan ministeriële circulaires
heeft laten varen en zich heeft uitgesproken voor de AMvB. Ik geloof niet
dat artikel 13 nu de hele materie zou regelen, maar dat moet bij gelegenheid
maar rustig uitgezocht worden. De minister zei terecht dat het in dat geval
ging om gevangenen, waardoor het Wetboek van Strafrecht van toepassing was.
Die gevangenen met terbeschikkingstelling worden geobserveerd en beoordeeld
gedurende hun gevangenschap. Dat dit in het artikel wordt opgenomen, vind
ik uitstekend.Het is mij echter niet duidelijk dat daarin ook het wat en hoe van de
aanvang van de TBS geregeld moet worden. Ik wijs nog eens op artikel 15. Waar
die mogelijkheid er vandaag de dag is, hoeft de minister de invoering niet
uit te stellen, geen wetswijziging uit te lokken, als zij gewoon artikel 15
toepast. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regelen
gesteld omtrent de plaatsing, de overplaatsing en ook nog de overbrenging
van ter beschikking gestelden in het tweede lid. Goed, ik laat het graag aan
de minister over. Het verheugt mij dat de AMvB dus nu meer ingang vindt.Het tweede punt is de kwestie van de zesmaandenregeling. Met de vorige
sprekers ben ik verheugd over het antwoord van de minister. Ik zal er verder
ook niet op ingaan. Ik onderschrijf wat de heer Holdijk heeft gezegd. Hij
zei dat in de schriftelijke voorbereiding uitdrukkelijk is gesteld dat die
verlenging wel betrekking had op capaciteitsgebrek, zie de notitie van 20
juni, maar het woord van de minister vandaag is het woord in laatste instantie
en daar ben ik op zichzelf zeer verheugd over.Het derde punt is veel moeilijker. Dat is de kwestie van de eenderdetermijn.
Laat het heel duidelijk zijn, mijn punt ligt speciaal bij de zwaarder gestraften
omdat de zwaarte van het delict, de aansprakelijkheid en de schuld daar veel
zwaarder wegen dan bij een sterk verminderde aansprakelijkheid. Nu heeft de
minister vol goede wil gezegd – ik waardeer dat – dat zij dat
wat genuanceerd zou bekijken. Zij wees er nog op dat het advies van de raad
er nog bij komt en dat het advies van de rechtbank zwaar weegt.Ik heb niet gehoord dat de minister aan mijn verzoek wil voldoen om een
splitsing te maken tussen de lichtere gevallen, of een sterkere TBS-inslag,
en de anderen. Voor de zwaardere gevallen zou de eenderderegel, die al zo
lang in de sfeer van de departementale gangen rondwaart, dan komen te vervallen.
Dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht, gezien de commitments die het
departement heeft aan het rapport van de commissie-Fokkens. Ik heb al vaker
gezegd dat ik dat buitengewoon betreur.Ik zie nog een argument in het feit dat wij zeer binnenkort ook de Beginselenwet
gevangeniswezen – dat heet nu met een lelijk woord "penitentiair", maar
het is gewoon hetzelfde – gaan behandelen. Het wetsvoorstel is al in
dit huis. Wij zijn nu bezig om een zware inbreuk te maken op de interpretatie
van de gevangenisstraf door te zeggen dat je na eenderde eigenlijk al onder
een ander regime zit, al zit je nog steeds krachtens een veroordeling. Ik
vind het jammer dat wij dit naar mijn mening wat overhaast behandelen om straks,
als wij over de gevangenisstraf en de beginselen daarvan praten, te constateren
dat wij ons al een klein beetje hebben gecommitteerd.Voorzitter! Dit laatste punt is voor mijn fractie toch van bijzonder groot
belang. Dat leidt tot mijn spijt tot de conclusie dat mijn fractie niet haar
steun aan dit wetsvoorstel kan geven.Minister Sorgdrager:Voorzitter! Mevrouw Michiels van Kessenich begon haar bijdrage in tweede
termijn met te melden dat sinds 1993 wordt gewerkt aan uitbreiding. Dat klopt.
Ik heb dat ook niet ontkend of tegengesproken. Ik ben er alleen maar blij
mee. In 1996 hebben wij een nieuwe kliniek in Poortugaal geopend. Daarna is
met dubbele kracht verder gewerkt aan capaciteitsuitbreiding en wij zullen
in de komende jaren nog een flink aantal plaatsen gaan realiseren.Ik heb het gevoel dat mevrouw Michiels van Kessenich een klein stukje
van mijn beantwoording heeft gemist. Ik heb bij de capaciteitsprognoses en
de behoefte aan en de realisering van capaciteit gezegd dat er eind 1998 een
stabiele situatie ontstaat, behoudens de achterstand nu. Dat klopt, maar daarbij
heb ik gezegd dat die is gebaseerd op een passantentermijn van nul. Juist
door die achterstand wordt niet een passantentermijn van nul gerealiseerd,
maar waarschijnlijk wel een van een paar maanden. In die zin blijf ik wel
binnen de wettelijke grenzen. Bovendien kan eind 1998 in ieder geval die wettelijke
grens bereikt worden.Verder vraagt mevrouw Michiels van Kessenich hoe de cellen in de penitentiaire
inrichting De Singel geschikt gemaakt worden voor gebruik als TBS-inrichting.
Ik ben daarover inderdaad wat kort geweest. Ik heb gezegd dat er een verbouwing
wordt gepleegd en dat de ruimten zo worden ingericht dat zij, weliswaar in
minimale zin, voldoen aan de eisen die aan TBS-behandeling worden gesteld.
Het project wordt gedaan samen met de Mesdagkliniek, de Frederik van Eedenstichting
en de penitentiaire inrichting Over-Amstel. In die zin wordt gezamenlijk gewerkt
aan de mogelijkheid om daar te behandelen. De inhoudelijke verantwoordelijkheid
berust dan bij de Mesdagkliniek en bij de Frederik van Eedenstichting. Het
benodigde personeel wordt deels betrokken uit deskundig personeel van De Singel,
namelijk forensische begeleiders van de FOBA, en deels uit personeel van de
Frederik van Eedenstichting. Daarbij gaat het met name om de B-verpleegkundigen.Na de zomer start het opknap- en aanpassingstraject van die toren, zodat
de locatie voldoet aan de eisen van het College voor de ziekenhuisvoorzieningen
en aan de normen erkenning en financiering van de AWBZ.Verder is gevraagd, hoe nu omgegaan wordt met psychisch gestoorden. Ik
heb daarvan verteld dat samen met het ministerie van VWS een project is gestart
om te bekijken, hoe er binnen de inrichtingen zo goed mogelijk met de mensen
kan worden omgegaan, maar ook hoe je wat meer aandacht kunt hebben voor mensen
die nog niet in het justitiële circuit zitten en daarin ook niet horen,
vooral op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg. Het probleem zit
natuurlijk in de verschillende verantwoordelijkheden. Mensen komen soms in
een ander traject terecht omdat daar voldoende mogelijkheden zijn, terwijl
zij daar in feite niet horen. Juist daarom is samen met VWS gekeken naar deze
categorie mensen. Er wordt een studie gedaan naar de mogelijkheden en uiteindelijk
zal er een financieel gevolg aan verbonden moeten worden.Artikel 12 van de Penitentiaire beginselenwet geeft de grond voor verlenging.
Artikel 12 verwijst naar artikel 11. In artikel 12 staat dat rekening moet
worden gehouden met artikel 11. Daarin staan twee criteria, maar daartussen
staat het zinnetje "in ieder geval". Dat betekent dus niet dat het verboden
is met een ander criterium rekening te houden. Ik voeg daaraan onmiddellijk
toe dat ik capaciteitstekort in het algemeen geen goede reden vind –
dat is een standpunt dat ik heb en iedereen hier in de Kamer in feite ook –
maar wij zullen dit tijdelijk door capaciteitsnood gedwongen moeten gaan doen.
Het is immers niet verantwoord om de mensen vrij te laten. In de toekomst
is het bedoeld voor een relatief capaciteitstekort. Ik begrijp dat mevrouw
Michiels van Kessenich daartegen ook wel bezwaren heeft, maar daarmee ben
ik het niet helemaal eens en mevrouw Vrisekoop ook niet. Als er een hele specifieke
behandelplaats noodzakelijk is en die is op dat moment niet voorhanden, vind
ik dat je de mogelijkheid moet hebben het op een andere manier op te lossen.
Misschien is het dan beter om iemand nog niet in die speciale behandelsetting
te plaatsen maar in een andere TBS-voorziening. Dat kan echter ook contraproductief
werken. In die zin vind ik dat die ruimte er moet zijn.Ik begrijp toch dat mevrouw Michiels van Kessenich en ik het niet geheel
eens zijn over de onafhankelijke positie van de centrale raad. Het feit dat
mensen na vier jaar herbenoemd moeten worden op voordracht van de minister
van Justitie, zou wellicht de schijn kunnen wekken. Dat wil
ik erkennen, want er zijn wel meer dingen die de schijn kunnen wekken. In
de praktijk zal het volgens mij niet zo zijn, maar ik wil wel eens nader bekijken
of dit nu wel de optimale oplossing is. Dat zal ik doen.In dit verband is gesproken over de Procola-problematiek. In het gefuseerde
college zijn verschillende taken ondergebracht. Dat is bij de Nederlandse
Raad van State ook het geval. De centrale raad bekijkt nu al welke voorzieningen
bij de Nederlandse Raad van State worden aangebracht om een scheiding te maken
tussen advisering en wetgeving. Men wil dat in het gefuseerde college straks
op eenzelfde manier doen. Dan is dat probleem er dus niet meer. Dus de Procola-problematiek
zie ik hier niet zo erg. Over het punt van de onafhankelijke rechter moeten
wij inderdaad nog wel nadenken. Ik weet niet of dan moet worden gedacht aan
de bestuursrechter of aan de gewone rechter. Misschien heeft in het strafrecht
de gewone rechter een betere plaats dan de bestuursrechter. Maar ik zal dat
nog bestuderen. Ik zal het meenemen bij de evaluatie van de wet.Wat ik heb gezegd over het kort geding verschilt in feite niet met datgene
wat mevrouw Michiels van Kessenich daarover heeft gezegd. Het is een noodverbandje
dat in de praktijk wordt gebruikt. Het is een ander soort van toetsing. Dat
is juist. Daarover zijn wij het eens.Dan kom ik bij de discongruentie tussen de Penitentiaire beginselenwet
en deze Beginselenwet TBS. Dat is inderdaad iets wat bij de evaluatie moet
worden betrokken. Bekeken moet worden of het inderdaad een oplossing verdient.
Ik denk dat het voorlopig wel op deze manier kan. Maar zeker het geval van
bezwaar en beroep zullen wij nader bekijken.Mevrouw Michiels van Kessenich-Hoogendam (CDA):Voorzitter! Ik wil terugkomen op de eisen voor de verlenging. De minister
heeft gezegd dat in artikel 12 wordt verwezen naar artikel 11. In artikel
11 staat dat bij de plaatsing in ieder geval in de overweging worden betrokken,
enerzijds de eisen van de veiligheid en anderzijds de eisen van de behandeling.
Er staat "in ieder geval". Dus ook bij de verlengingsbeslissing mag ik een
ander criterium handhaven, dus naast de twee genoemde criteria, aldus de minister.
Ik kan het niet met de minister eens zijn. In artikel 12 staat uitdrukkelijk
dat bij de verlengingsbeslissing rekening moet worden gehouden met de in artikel
11, tweede lid, genoemde eisen. Er staat niet dat rekening moet worden gehouden
met datgene wat in artikel 11, tweede lid, wordt bepaald. Als dat er stond,
zou ook de aanhef van belang zijn, met daarin "in ieder geval". Er staat uitdrukkelijk:
de in artikel 11, tweede lid, genoemde eisen. Dat zijn de eisen onder a en
b. Anders kan ik het niet zien. Wil de minister hierop ingaan?Minister Sorgdrager:Voorzitter! Er dient rekening gehouden te worden met de in artikel 11
genoemde eisen. Dat houdt ook de eis in: bescherming van de samenleving. Vervolgens
staat in artikel 11 welke eisen in ieder geval gesteld worden. De beveiliging
van de samenleving en de behandeling zijn elementen in de afweging. Volgens
mij is het geen limitatieve opsomming.De heer Holdijk heeft zich afgevraagd of het opnemen van de zes maanden
in de wet voor de rechter zonder meer acceptabel is. Ik heb mij dat ook afgevraagd.
Ik ben tot de volgende conclusie gekomen. Als in de wet een bepaalde termijn
wordt opgenomen, moet dat voor de rechter een richting zijn. De rechter zal
zich, naar ik aanneem, aan de wet houden. Hij zal niet zeggen dat de wet niet
deugt en voordat de termijn van zes maanden of een eventuele verlenging is
afgelopen alsnog concluderen dat de overheid onrechtmatig heeft gehandeld.
De overheid heeft in overeenstemming met de wet gehandeld. Ik kan mij dat
dus niet voorstellen. Ik vind het wel opmerkelijk dat het hof niet de zes
maanden, zoals voorzien in dit wetsvoorstel, maar de drie maanden, zoals genoemd
in de oude regeling, als uitgangspunt heeft genomen. Verder kan ik er weinig
van zeggen. Ik weet niet wat de Hoge Raad uiteindelijk zal zeggen.Voorzitter! Ik kom vervolgens te spreken over de delegatiebepaling. Ik
begrijp dat de meeste woordvoerders akkoord gaan met de eerste door mij genoemde
optie, mits ik zo spoedig mogelijk een wetsvoorstel indien voor wijziging
van artikel 13, lid 2. Dat laatste zeg ik toe. Ik ga bij wijze van spreken
nu beginnen met de opstelling van dat wetsvoorstel.In de delegatiebepaling wordt gezegd, dat bij AMvB geregeld wordt welke
termijn zal gelden. In beginsel zal er sprake zijn van eenderde van de straftijd.
Dat staat ook in de ontwerpregeling. Hierover komt echter geen bepaling in
de wettelijke regeling. Ik vind het namelijk niet fraai om in de wet te spreken
over in beginsel eenderde van de straftijd en vervolgens een aantal criteria
te noemen. Er zal dus komen te staan dat bij AMvB geregeld wordt wat nu bij
ministeriële regeling is bepaald. Daarbij gaat het dan om de bepaling
over eenderde van de straftijd, maar ook om de criteria die daarbij gehanteerd
worden. Die komen ook in de AMvB te staan. De Kamer staat mij toe gebruik
te maken van de regeling die ik heb. Dat betekent dat de centrale raad met
de gestelde criteria kan werken. Op het moment dat de AMvB in werking moet
treden, weten wij ook op grond van de praktijk of deze criteria inderdaad
moeten gelden. Op deze manier wordt het voor mij gemakkelijk gemaakt in de
AMvB criteria op te nemen. Dat zal ik ook doen.Mevrouw Le Poole heeft nog eens gestipuleerd wat ik heb gezegd: iemand
komt niet vrij voordat de VI ingaat. Dat gebeurt inderdaad niet. Iemand gaat
niet met proefverlof voordat de VI ingaat. Zelf ben ik van plan om voor het
afgeven van machtigingen voor verlof zoveel mogelijk de verlofregeling van
het gewone gevangeniswezen aan te houden, zodat niet een te grote discrepantie
ontstaat tussen de normale vrijheden die men uiteindelijk aan het eind van
de straf heeft en die in de TBS-setting. Daarbij moeten wij wel de mogelijkheden
die er zijn benutten. Daarbij denk ik aan plaatsing in een open inrichting
aan het einde van de straftijd. Op die manier kun je bij de TBS-behandeling
modaliteiten bedenken die overeenkomen met de tenuitvoerlegging van de gewone
gevangenisstraf.Ik vind het jammer dat de bepaling over eenderde van de termijn voor de
heer Talsma prohibitief is. Die bepaling staat niet in de wet, maar komt wel
in de AMvB te staan. Echter de bepaling hierover is voor hem zo prohibitief,
dat hij tegen het wetsvoorstel zal stemmen. Dat vind ik jammer.Voor de heer Talsma gaat het met name om de zwaarder gestraften. Daarbij
valt te denken aan de vrijheidsstraffen van tien, twaalf jaar en meer. Dat
maak ik althans uit zijn woorden op. In de praktijk zullen niet veel gevangen
met de bedoelde combinatie worden geconfronteerd. Ik ben van plan het openbaar
ministerie te verzoeken op dit punt terughoudendheid te betrachten. Een beslissing
kan namelijk ongelukkig uitpakken: men moet bijvoorbeeld vreselijk lang zitten
en krijgt dan ook nog een TBS.Mevrouw Le Poole zei dat men kritisch moest zijn bij het vorderen van
TBS. Daarmee ben ik het ook eens. Ook hierover zal ik met het OM spreken.
Het kan zijn, dat de mogelijkheid die wordt geschapen, namelijk die van de
voorwaardelijke TBS, een oplossing biedt. Als er dus sprake is van een zwartwittegenstelling
en gekozen moet worden tussen wel of niet TBS, is er de tussenoplossing. Daardoor
zal misschien minder snel tot TBS worden besloten. Er kan echter ook sprake
zijn van het tegenovergestelde. Daarom is het gestelde wellicht arbitrair.Voorzitter! Dan wil ik nog iets zeggen met betrekking tot het Griekse
arrest. Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik meen dat in het Griekse arrest
sprake was van het opleggen van een maatregel en niet van een gevangenisstraf.
De maatregel kon echter in Griekenland niet ten uitvoer worden gelegd. Dit
weet ik niet helemaal zeker. Daarom zal ik deze opmerking onmiddellijk inslikken
als iemand zegt zeker te weten hoe dit zit.Mevrouw Le Poole (PvdA):Voorzitter! Wellicht zit het Griekse recht wat anders in elkaar. Het ging
hierbij echter om iemand die zijn straf uitzat. Er was bevolen, dat de straf
uitgezeten moest worden in een faciliteit die bestemd was voor de behandeling
van drugsverslaafden. Of ik zoiets als een straf of als een maatregel moet
omschrijven, weet ik niet. In ieder geval ging het om iemand die in het kader
van zijn veroordeling tot straf in hechtenis zat. Wij hebben de dubbele mogelijkheid
van straf en maatregel. Bij ons is daarom de situatie iets anders. TBS-gestelden
hebben bij ons al een straf uitgezeten. Daarom meen ik dat er niet helemaal
sprake kan zijn van vergelijking met het Bizzotto-arrest.Minister Sorgdrager:Dat is heel goed mogelijk, want wij zijn redelijk "sophisticated" met
onze TBS-maatregelen en dergelijke. Ik weet niet of het Griekse recht die
ook kent. Dat neemt niet weg dat wij proberen om de passantentermijn zo kort
mogelijk te houden, opdat die niet in strijd komt met het Verdrag.De heer Talsma sprak over de mogelijkheid van een splitsing in korte en
lange straffen. Op dit moment voel ik er niet voor. Ik vind dat zeer arbitrair:
wanneer doe je dat en waarom? Ik vind juist dat de TBS zo snel mogelijk moet
ingaan. Uiteindelijk heeft iedereen er baat bij dat het snel en goed gebeurt.
Het is best mogelijk dat in de loop van de tijd blijkt dat rechters heel vaak
zullen adviseren om die TBS later dan eenderde te laten ingaan. Dat kan voor
mij aanleiding zijn om bij de evaluatie van de wet te kijken of het mogelijk
is om die trend op de een of andere manier te formaliseren. Dat zullen wij
zeker in de gaten houden. Het zal ook een punt zijn bij de evaluatie. Ik weet
niet of dit voor de heer Talsma voldoende reden is om zijn standpunt hierin
te wijzigen. Zo niet, dan betreur ik dat. Ik had liever gehad dat deze wet
met algemene stemmen was aangenomen.De heer Talsma (VVD):Voorzitter! Wij zijn het niet zo vreselijk oneens, maar voor mij staat
absoluut vast dat een rechter die meer dan acht jaar gevangenisstraf oplegt
voor een zwaar delict, rekening houdend met een enigszins verminderde toerekenbaarheid,
overwegend het accent legt op de gevangenisstraf. De minister zegt: wij gaan
het toch proberen; als het niet bevalt, draai ik het later wel terug. Ik waardeer
de goede bedoeling, maar ik ben ervan overtuigd dat dit absoluut nodig is
voor de zwaardere categorie. Wij hollen anders het begrip "gevangenisstraf"
uit voor deze categorie. Je kunt er ook een heel grote groep bij halen die
misschien straks nog komt, de zware drugssmokkel en zo, maar die is nog veel
minder geschikt voor therapie. Wij hollen de Beginselenwet gevangeniswezen
een beetje uit. Als wij dat samen behandelen, kunnen wij een evenwichtige
oplossing vinden. Ik waardeer de vele pogingen zeer die de minister doet om
mij over de streep te trekken, maar ik moet tot mijn spijt in dit geval toch
bij mijn standpunt blijven.Minister Sorgdrager:Voorzitter! Ik wil nog een reactie geven. Er zitten geen mensen in de
TBS voor drugssmokkel. Wij hebben een overzicht van de delicten waarvoor mensen
in de TBS zitten. Dat zijn seksuele delicten, geweldsdelicten en in een doodenkel
geval vermogensdelicten, maar ik denk dat die laatste categorie steeds kleiner
wordt. Die mensen zijn met een stoornis behept en handelen op grond daarvan.
Als iemand die enigszins verminderd toerekeningsvatbaar is – dat is
de lichtste categorie – snel wordt behandeld, heeft iedereen er ontzettend
veel baat bij. Ik vind het gewoon jammer.De beraadslaging wordt gesloten.Beide wetsvoorstellen worden zonder stemming aangenomen.De voorzitter:De aanwezige leden van de fractie van de VVD wordt conform artikel 121
van het Reglement van orde aantekening verleend, dat zij geacht willen worden
zich niet met wetsvoorstel nr. 23445 te hebben kunnen verenigen.Sluiting 17.57 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19961997-1584-1594.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl