Behandeling van:  - het wetsvoorstel Wijziging van een aantal socialeverzekeringswetten ter verkorting van beslistermijnen bij beschikkingen op aanvraag (Wet beslistermijnen sociale verzekeringen) (27248)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, pag. 673-678

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

22-01-2001

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 15, pagina 673-678

19-12-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 27248Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: - Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek in verband met de openstelling van het huwelijk voor personen van hetzelfde geslacht (Wet openstelling huwelijk) (26672); - Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek (adoptie door personen van hetzelfde geslacht) (26673)Pagina 652-673
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: - Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap met betrekking tot de verkrijging, de verlening en het verlies van het Nederlanderschap (25891, R1609); - Goedkeuring van het op 6 november 1997 te Straatsburg totstandgekomen Europees Verdrag inzake nationaliteit, en voornemen tot opzegging van de op 13 september 1973 te Bern totstandgekomen Overeenkomst inzake beperking van het aantal gevallen van staatloosheid (26990, R1647)Pagina 640-652
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet met betrekking tot de onroerende-zaakbelastingen (27246)Pagina 703-703
Behandeling van: - het wetsvoorstel Nieuwe regeling voor verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds (Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 200.) (27073)Pagina 678-685
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Regels met betrekking tot het beëindigen van de overeenkomst van samenwerking van de elektriciteitsproductiesector en tot het aandeelhouderschap van de netbeheerder van het landelijk hoogspanningsnet (Overgangswet elektriciteitsproductiesector) (27250)Pagina 629-640
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering, de Wet op de rechterlijke organisatie en het voorstel voor een Penitentiaire beginselenwet (strafrechtelijke opvang verslaafden) (26023)Pagina 685-686
Stemming over het wetsvoorstel Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek in verband met de openstelling van het huwelijk voor personen van hetzelfde geslacht (Wet openstelling huwelijk) (26672)Pagina 687-687
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van een aantal socialeverzekeringswetten ter verkorting van beslistermijnen bij beschikkingen op aanvraag (Wet beslistermijnen sociale verzekeringen) (27248)Pagina 673-678
Stemming over: - het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering, de Wet op de rechterlijke organisatie en de Penitentiaire beginselenwet (strafrechtelijke opvang verslaafden) (26023)Pagina 687-687
Stemming over een motie, ingediend bij de behandeling van het Belastingplan, te weten: - de gewijzigde motie-Rensema c.s. (27466, EK nr. 132d) betreffende de waardestijging van onroerende zakenPagina 686-687
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van een aantal socialeverzekeringswetten ter verkorting van beslistermijnen bij beschikkingen op aanvraag (Wet beslistermijnen sociale verzekeringen) (27248)Pagina 688-694
Presentie en opening (dinsdag 19 december 2000)Pagina 629-629
Stemming over het wetsvoorstel: - Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek (adoptie door personen van hetzelfde geslacht) (26673)Pagina 687-688
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Pensioen- en Spaarfondsenwet en enige andere wetten (recht van keuze voor ouderdomspensioen in plaats van nabestaandenpensioen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen) (26711)Pagina 706-713
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Nieuwe regeling voor verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds (Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 200.) (27073)Pagina 703-706
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Pensioen- en Spaarfondsenwet en enige andere wetten (recht van keuze voor ouderdomspensioen in plaats van nabestaandenpensioen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen) (26711)Pagina 694-703

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van een aantal socialeverzekeringswetten ter verkorting van beslistermijnen
bij beschikkingen op aanvraag (Wet beslistermijnen sociale verzekeringen)
(27248).De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Van Leeuwen (CDA):Ondanks de duidelijke waarschuwingen van de staatssecretaris in de Tweede
Kamer is in november 1999 bij de behandeling van de Veegwet SZW 1999 besloten
het Besluit beslistermijnen socialeverzekeringswetten (BBSW) na het jaar 2000
niet meer te verlengen met als exacte vervaldatum 1 januari 2001. Bij amendement
is toen deze beslissing afgedwongen en dat vroeg om nieuwe wetgeving reeds
per 1 januari 2001 met kortere beslistermijnen in de socialeverzekeringswetten
zelf en niet op de door de staatssecretaris gevraagde datum van 1 januari
2002. De CDA-fractie betreurt dit in hoge mate en voelt zich dan ook met de
rug tegen de muur gezet. Het steekt dan bovendien dat de Tweede Kamer bij
de behandeling van het gevraagde wetsvoorstel niet zodanige spoed heeft betracht
dat ook in dit huis een adequate behandeling mogelijk is. Genoeg gezegd over
de procedure, maar het moest wel worden gezegd, omdat de inhoud van het voorliggende
wetsvoorstel geenszins het afdoen als een hamerstuk rechtvaardigt. Vandaar
nog deze weliswaar korte, plenaire behandeling.Ook de CDA-fractie hecht uiteraard aan zo kort mogelijke beslistermijnen
in het kader van de socialezekerheidswetgeving. Hiermede zijn uiteindelijk
alle partijen gediend. Meer nog staan voor ons echter de duidelijkheid en
de zorgvuldigheid centraal, want als de beslistermijnen niet of nauwelijks
kunnen worden gehaald, dan zijn noch de uitvoeringsorganisaties noch de cliënt –
en deze bepaald niet in de laatste plaats – hiermede gediend. Integendeel,
dan wordt slechts het tegendeel bereikt: ongemotiveerde werknemers in de uitvoeringsorganisaties
en teleurgestelde cliënten. Bovendien is het noodzakelijk, dat de beslissingen –
mede gelet op eventuele beroepsprocedures – goed worden gemotiveerd.
En de vraag is juist nu of de voorliggende voorstellen in dit opzicht wel
de toets der kritiek kunnen doorstaan. Niet alleen de Raad van State, maar
ook het toezichtsorgaan – het CTSV – hebben immers met argumenten
onderbouwd voor een ander systeem geopteerd. In feite kiest de staatssecretaris
nu echter voor een gemengd systeem, namelijk een systeem van vaste termijnen,
variërend binnen de redelijke termijn (bijvoorbeeld van twee tot vier
weken) maar evenzeer ook langer en hiernaast ook de redelijke termijn van
maximaal acht weken met de mogelijkheid van een niet aan een tijdsduur gebonden
verlenging. Terecht wijst het CTSV erop, dat vaste termijnen de duidelijkheid,
maar ook de rechtszekerheid ten goede komen, zowel voor de betrokken aanvragers
als voor de betrokken uitvoeringsorganisaties. Ook de rol van de toezichthouder,
die toch moet oordelen over recht- en doelmatigheid van de wijze, waarop uitvoeringsorganisaties
aanvragen afhandelen, kan dan beter worden uitgeoefend. Op dit argument is
onzes inziens onvoldoende ingegaan. Wil de staatssecretaris dit alsnog doen?Voeg daar dan nog bij, dat het gebruik van de "redelijke termijn" –
toch min of meer een vangnet – nu blijkbaar uitgangspunt is geworden
en dan in wezen nog op een vaste gemaximeerde termijn van acht weken, dan
is toch de conclusie gerechtvaardigd dat de staatssecretaris zich toch in
alle denkbare bochten heeft gewrongen om aan de wensen van de Tweede Kamer
nog zoveel mogelijk tegemoet te komen. De CDA-fractie maakt zich dan ook zorgen
of dit wetsontwerp wel de noodzakelijke duidelijkheid en zorgvuldigheid kan
teweegbrengen.In het wetsvoorstel valt voorts een duidelijk onderscheid te constateren
tussen de volksverzekeringen en de werknemersverzekeringen. Bij de volksverzekeringen
worden, met uitzondering van de buitenlandgevallen, alle beslistermijnen teruggebracht
tot de redelijke termijn. Dat wil dus zeggen dat op de nationale gevallen
binnen de redelijke termijn van acht weken dient te zijn beslist. Toch is
het ons opgevallen dat in het artikelsgewijze commentaar van de Sociale verzekeringsbank
wordt opgemerkt, dat in het kader van de AOW en de ANW "in ruim driekwart
van de nationale gevallen dit metterdaad het geval is". Dat betekent dan toch
dat in 20 tot 25% van de gevallen – hoeveel zijn er dat er jaarlijks? –
de redelijke termijn naar de situatie van vandaag wordt overschreden. Bij
de AKW ligt het percentage van beslissingen binnen de acht weken hoger, namelijk
op 93. Overigens noemt de staatssecretaris in de stukken voor de AOW en de
ANW andere, dat wil zeggen hogere, percentages.Onze vraag is nu, mijnheer de voorzitter, of de staatssecretaris er stilzwijgend
van uitgaat dat bij die 20 tot 25% en bij die 7% er altijd sprake zal zijn
van een verlenging, soms zelfs van langer dan acht weken. Dit laatste uiteraard
in het geval dat een onderzoek naar de rechtsfeiten dit rechtvaardigt. Hoezeer
de CDA-fractie ook overtuigd is van de zorgvuldigheid waarmee met name de
Sociale verzekeringsbank in het algemeen acteert, ook met betrekking tot de
beslistermijnen voor de volksverzekeringen, dit tendeert voor de CDA-fractie
toch naar het volgen van het advies van de Raad van State, hoezeer dit ook
thans door de feitelijke gang van zaken onmogelijk is geworden.Gaat de staatssecretaris er daarentegen van uit dat het percentage van
20 tot 25 nog aanzienlijk moet worden teruggedrongen, dan vraagt de CDA-fractie
zich af of dit technisch mogelijk is. Het overschrijden van de termijnen hangt
in veel gevallen nauw samen met het ontbreken van de noodzakelijke informatie.
Daarmee mag toch niet de hand worden gelicht? Kortom, wij zijn benieuwd naar
de uitleg van de staatssecretaris in deze.Met betrekking tot de werknemersverzekeringen is er sprake van een nog
veel warriger beeld. In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel wordt
op pagina 7 gesteld, dat een groot aantal beslistermijnen, van nu dertien
weken, wordt verkort tot de redelijke termijn. Hier lijkt toch sprake te zijn
van een al te optimistische voorstelling van zaken. Ik heb slechts een beperkt
aantal bekortingen kunnen ontdekken en onderschrijf de passage op pagina 4
van de nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer, dat een aanzienlijk
aantal beslistermijnen, ondanks de wens tot verkorting, voorlopig toch op
langer dan de redelijke termijn wordt gesteld.Dit alles kan overigens en uiteraard niet los worden gezien van de SUWI-operatie,
waardoor de uitvoering van de werknemers verzekeringen over
een aantal jaren ingrijpend wordt gewijzigd. Terecht wordt door de staatssecretaris
gesteld dat alle beslistermijnen dan opnieuw moeten worden bezien en dat er
bovendien nieuwe beslistermijnen zullen moeten worden geregeld. Arme cliënt!
Juist vanwege de praktisch haalbare termijnen – de nieuwe termijnen
zullen anders ongewenste gevolgen hebben – wordt hij of zij nu met een
ratjetoe van termijnen geconfronteerd. En voor hoe lang? Heet dat klantvriendelijkheid?Uit de diverse stukken heeft de CDA-fractie nogmaals bevestigd gekregen,
mijnheer de voorzitter, dat zelfs de huidige werkelijke termijnen nog steeds
de wettelijke overschrijden. Juist daar waar het van het grootste belang is
snelheid te betrachten – bijvoorbeeld bij arbeidsongeschiktheid en reïntegratie –
kunnen de uitvoeringsorganisaties een verkorting van de termijnen nog steeds
niet waarmaken. Al vele malen heeft de CDA-fractie op deze zorgelijke situatie
gewezen. De signalen zijn duidelijk: er is nog steeds geen keer ten goede.
Lees de rapporten van het LISV en het CTSV, maar ook pagina 18 van de nota
naar aanleiding van het verslag; dat geeft toch wel een onthutsend beeld te
zien. Hoezeer ook de vele reorganisaties, waar onder de SUWI-operatie, als
verontschuldiging kunnen worden aangevoerd – overigens is de politiek
daar mede voor verantwoordelijk – daarmee kan de wetgever niet volstaan.
Anders komt het beleid met betrekking tot snelle reïntegratie om de WAO-instroom
te beperken, eveneens in de lucht te hangen. In dit kader rijst dan ook de
vraag of de stellingname van de staatssecretaris op pagina 3 van de nota naar
aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer houdbaar is. Hij zegt daar:
"Ik vind dat het LISV en de UVI's de komende tijd alle zeilen moeten bijzetten
om de bestaande termijnen, die ik in dit wetsvoorstel uit het BBSW heb overgenomen,
alsnog te halen." Welke stok achter de deur heeft de staatssecretaris nu in
feite?Tegen de achtergrond van de door de uitvoeringsorganisaties aangevoerd
knelpunten, nog los van de SUWI-operatie, vreest de CDA-fractie hier toch
wel moeilijkheden. Het tekort aan verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen
wordt bijvoorbeeld zeker de eerste jaren nog onvoldoende ingelopen. Het wetsvoorstel
over het zogeheten poortwachtersmodel moet nog worden ingediend en de behandeling
hiervan in beide Kamers zal ongetwijfeld ook de nodige tijd vergen. Kortom,
de twijfel bij de CDA-fractie blijft vooralsnog bestaan, zeker ook gelet op
de diverse rapportages over de tijdigheid. Wij moeten echter ook constateren
dat er grote verschillen zijn tussen de UVI's.Vanwege die twijfel heeft de CDA-fractie het advies van de Raad van State
met meer dan gewone belangstelling bestudeerd. Het gaat hier om het advies
om vooralsnog niet tot verkorting van de wettelijke beslistermijnen over te
gaan, maar het systeem van de belastingdienst over te nemen. De CDA-fractie
wil graag toegeven dat de door de staatssecretaris hiertegen aangevoerde uitvoeringstechnische
bezwaren, namelijk die van de dubbele registratie en die van de moeilijker
aansturing, bepaald wel hout snijden. Wel roept dit van de weeromstuit de
vraag op of, als over enige jaren een met de belastingdienst vergelijkbare
situatie is ontstaan, te weten een grotere invloed van de bewindslieden en
één uitvoeringsorganisatie, de staatssecretaris dan alsnog overname
van het systeem van de belastingdienst zal overwegen.Met het aangevoerde inhoudelijke argument hebben wij aanzienlijk meer
moeite. Het is juist dat de cliënt pas bezwaar en beroep kan aantekenen,
als de wettelijke termijn is verstreken, ook als de interne streeftermijn
is gehaald. Bij kortere wettelijke beslistermijnen – die moeten echter
voortdurend verlengd worden – treedt evenzeer een voor de cliënt
onbevredigende situatie op. Weliswaar is er dan de mogelijkheid om na het
verstrijken van de redelijke termijn bezwaar en beroep aan te tekenen, maar
daar staat de onzekerheid bij verlenging tegenover. Waar het echter in het
advies van de Raad van State vooral om gaat, is dat een grotere discrepantie
tussen wettelijke en werkelijke termijn leidt tot het negeren in de praktijk
van de gestelde termijnen dan wel tot een onzorgvuldige besluitvorming die
in rechte geen stand houdt. Een overheid die termijnen met voeten laat treden,
ondermijnt haar gezag en verliest haar betrouwbaarheid. De praktijk van de
laatste jaren heeft vooral dat eerste argument maar al te zeer bewezen. De
staatssecretaris weet dat ook. De CDA-fractie verwacht dan ook serieuze aandacht
voor de geschetste problematiek.In dit kader noem ik ten slotte nog een punt. De aanvankelijk beoogde
bekorting van de termijn voor een beschikking over de verzekeringsplicht van
13 naar 8 weken heeft uiteindelijk toch geen vertaling gekregen in het wetsvoorstel,
mede gelet op de bezwaren uit de kringen van de uitvoeringsorganisaties. Deze
termijn zou namelijk uiterst moeilijk haalbaar zijn. Daarmee is het echte
probleem echter niet opgelost, maar is het voorlopig vooruitgeschoven. De
echte vraag is hoe lang het nog kan duren, eer de harmonisatie van ondernemersbegrippen
een feit zal zijn geworden. Wat dat betreft, zijn wij na lezing van de brief
van 16 mei 2000 in het kader van het project Marktwerking, deregulering en
wetgevingskwaliteiten benieuwd naar de feitelijke stand van zaken op dit moment.
In deze brief wordt immers door het kabinet een reactie gegeven op de bevindingen
van de werkgroep Harmonisatie ondernemers- en zelfstandigenbegrip. Zal het
inderdaad mogelijk zijn om aan de hand van de aanbevelingen van deze werkgroep
over enkele jaren een substantiële vooruitgang in dit opzicht te hebben
geboekt?Uiteraard heeft de CDA-fractie eveneens kennisgenomen van de brief van
22 november jongstleden aan de Tweede Kamer over sancties ofwel schadevergoedingen.
In die brief wordt verwezen naar de notitie Termijnen voor bestuur en rechter.
De CDA-fractie kan zich voorstellen dat het verstrekken van schadevergoedingen
bij te laat beslissen door de uitvoeringsorganisaties vragen van principiële
aard oproept, maar dat betekent toch niet dat een standpunt in dezen maar
steeds moet worden opgeschoven? Dat komt het rechtsgevoel niet ten goede.
Bovendien wekt een softe aanpak ook de indruk dat de wetgever twijfelt aan
de haalbaarheid van de nu op te leggen termijnen. In Publieke Zaken van december
2000 wijst de Nationale ombudsman erop dat het kabinet zich er in genoemde
notitie – de staatssecretaris beroept zich daarop – wel erg gemakkelijk
vanaf maakt, ten detrimente van de burger. De wetgever gaat gemakkelijk vrijuit.
De uitvoeringsorganisaties sociale verzekeringen behoeven zich
blijkbaar niet aan termijnen te houden, maar de burger wordt met allerlei
maatregelen, sancties en boeten geconfronteerd.De beslissing moet dus niet overhaast worden genomen, maar wel zo spoedig
mogelijk. Daar gaat het om. Dat neemt niet weg dat de CDA-fractie de twee
bezwaren tegen het geven van schadevergoeding die nu reeds worden aangegeven,
vooralsnog niet deelt, zeker niet waar het de inzet van personeel betreft.
In het niet beschikbaar zijn van personeel kan en mag geen argument worden
gevonden om een op zichzelf noodzakelijke beslissing niet te nemen.Ik kom aan het slot van mijn betoog. Mijn collega Jaarsma heeft namens
de PvdA-fractie, later overgenomen door de gehele commissie, een interessante
problematiek aangekaart over de mogelijkheden van een particuliere verzekeringsmaatschappij
om bij overschrijding van de beslistermijnen de geleden uitkeringsschade via
de rechter terug te vorderen. Mijn fractie is benieuwd wat de staatssecretaris
daarop zal antwoorden.De heer Hessing (D66):Voorzitter! Het voorliggende wetsvoorstel beslistermijnen sociale verzekeringen
is op 22 juli van dit jaar aangeboden aan de Tweede Kamer. Op 23 november
jongstleden is het aangeboden aan de Eerste Kamer. De staatssecretaris heeft
haast met het wetsvoorstel. De vraag is waarom hij het niet eerder heeft ingediend.
Het desbetreffende amendement uit de Tweede Kamer dat bij de behandeling van
de Veegwet Sociale Zaken en Werkgelegenheid 1999 is aangenomen, dateert immers
van 23 november 1999. Dan is 22 juli 2000 wellicht een beetje aan de late
kant. Aan het overleg met de SVB, het LISV en de uitvoeringsinstellingen kan
het niet hebben gelegen, want dat overleg verliep volgens de memorie van toelichting
in een constructieve sfeer. Gaarne een reactie van de staatssecretaris. Voor
de volledigheid moet hier wel aan worden toegevoegd dat de Tweede Kamer de
nodige tijd voor de behandeling heeft genomen, want het verslag is pas op
10 oktober jongstleden opgesteld. Dat resulteert voor deze Kamer per saldo
in een heel korte beoordelingstijd.Los daarvan is mijn fractie niet geheel overtuigd van de haast die is
geboden. Zeker, het Besluit beslistermijnen sociale verzekeringen vervalt
op 1 januari aanstaande, maar zonder een nadere regeling zullen de vangnetbepalingen
uit de Algemene wet bestuursrecht automatisch per 1 januari van toepassing
zijn. Dat betekent dat alle betrokken instellingen hun beschikking binnen
redelijke termijn zullen moeten afgeven: maximaal acht weken, met een verlengingsmogelijkheid
met een redelijke termijn, indien niet binnen die acht weken kan worden beschikt.Er ontstaan formeel gezien in het geheel geen problemen op 1 januari aanstaande
als deze wet niet zou worden aangenomen. Wel doemen er voor het LISV en de
UVI's praktische problemen op, omdat deze instellingen in veel gevallen niet
in staat zijn binnen acht weken een beschikking af te geven. Stel nu dat deze
wet niet op 1 januari aanstaande zou kunnen ingaan, maar bijvoorbeeld pas
op 1 maart. Dan zou er in de periode van 1 januari tot 1 maart niet adequaat
kunnen worden gereageerd. Dan zouden de uitvoeringsinstellingen verlengingsbriefjes
moeten sturen. Dat zou wellicht een punt zijn met het oog op de rechtszekerheid,
maar de UVI's worden dan nog eens met de neus op de feiten gedrukt, in die
zin dat het afgeven van beschikkingen gewoon te lang duurt.Als het om feiten gaat, dan blijkt dat de UVI's die niet op een rijtje
hebben. In de memorie van antwoord aan deze Kamer geeft de staatssecretaris
aan dat over de feitelijk door de UVI's gehaalde termijnen helaas zeer weinig
harde cijfers beschikbaar zijn. Heeft de staatssecretaris wellicht een indicatie
van de termijnen, waarbinnen thans door de UVI's beschikkingen worden afgegeven?
Op basis van welke gegevens precies heeft de staatssecretaris ervoor gekozen
in het voorliggende wetsvoorstel een termijn van dertien weken aan te houden
voor de WAZ, de Wajong, de WAO en de Wet REA? Waarop baseert hij deze grens?
Moet die termijn niet langer zijn? De kern van het voorstel is immers aansluiting
te zoeken bij reële termijnen, maar dan moet wel bekend zijn om welke
termijnen het gaat. En geeft deze onzekerheid niet aan dat het beter zou zijn
geweest om meer tijd te nemen voor een definitieve termijnstelling: liever
één keer goed, dan twee keer half?!En de voor de hand liggende vraag aan de staatssecretaris is of hij kan
aangeven op welk moment de UVI's deze vrij essentiële gegevens –
het gaat hier immers om de "core business" – dan wél kunnen aanleveren.
Mijn fractie neemt aan dat die gegevens snel boven tafel komen, want in de
memorie van antwoord is aangegeven dat het LISV ernaar streeft om op 1 juli
2001 zover te zijn dat 90% van de einde wachttijdbeoordelingen tijdig wordt
verricht. Op 1 januari 2002 dient maar liefst 90% van alle arbeidsongeschiktheidskeuringen
tijdig plaats te vinden.En vindt de staatssecretaris het overigens niet merkwaardig dat hij pas
naar aanleiding van dit wetsvoorstel aan het LISV gaat vragen om een aanmerkelijke
verbetering in de levering van de tijdigheidscijfers door de UVI's? Was er
dan geen aanleiding om eerder een beter beeld te hebben van de prestaties
van de UVI's?Voorzitter! Dan nog het punt van de sancties. Voor aanvragers gelden wél
sancties wanneer termijnen niet worden gehaald, maar voor de instellingen
geldt dat niet. Net als de Belastingdienst wordt er bij te late besluitvorming
louter rente vergoed. Leuker kan men het blijkbaar ook niet maken op het terrein
van de sociale zekerheid. Mijn fractie vindt dit een mager uitgangspunt. Het
wel of niet recht hebben op bijvoorbeeld een WAO-uitkering is in veel gevallen
wel iets anders dan geld terugkrijgen van de Belastingdienst. De huidige wijze
van werken legt geen enkele druk op de uitvoeringsinstellingen om een uiterste
inspanning te leveren om wél tijdig een beslissing af te geven.In de memorie van antwoord aan deze Kamer heeft de staatssecretaris een
wel heel bijzonder argument ingezet om zich af te zetten tegen schadevergoedingen.
Mevrouw Van Leeuwen sprak daar ook over. De staatssecretaris geeft aan dat
voor het uitbetalen van schadevergoedingen personeel ingezet moet worden,
dat zich dan niet meer bezig kan houden met het werk waar het eigenlijk om
gaat: tijdig beschikken. Dat is een testimonium paupertatis. Het kan niet,
want wij hebben er de mensen niet voor! Het mag duidelijk zijn
dat mijn fractie door dit argument geenszins overtuigd is van de onmogelijkheid
om schadevergoedingen uit te keren, integendeel. Mijn fractie zou het argument
eigenlijk willen omkeren: mag uit deze stellingname worden afgeleid dat de
staatssecretaris op zich wél voorstander is van sancties, mits de uitvoeringsinstellingen
voldoende zijn toegerust om deze taak op te pakken? En als deze vraag bevestigend
beantwoord wordt, is de staatssecretaris dan bereid om te bezien wat er precies
nodig is om het daarheen te leiden?Ten slotte, voorzitter, het betalen van rente is nog geen automatisme,
dat gebeurt alleen op aanvraag. De staatssecretaris wil nog bezien of wellicht
rente ambtshalve verstrekt kan worden, mits dit uitvoeringstechnisch en financieel
verantwoord is. Als het probleem klaarblijkelijk uitvoeringstechnisch is,
dan heeft mijn fractie er een hard hoofd in dat dit gaat lukken. Want ook
hier geldt het argument van de staatssecretaris: er moet personeel ingezet
worden om de rente te gaan uitkeren en dat personeel kan zich dan niet meer
bezighouden met het werk waarom het eigenlijk gaat: tijdig beschikken. Kan
de staatssecretaris niet gewoon toezeggen dat hij rentebetalingen gaat invoeren?Mevrouw Jaarsma (PvdA):Mijnheer de voorzitter! Mijn bijdrage bestaat uit twee onderdelen: één
namens de PvdA-fractie en een andere namens de gehele commissie voor SZW.
Ik begin met de inbreng van de PvdA-fractie.Voorzitter! Toen ik vorige week mijn ANW-inkomensmutatieformulier voor
de SVB invulde, zag ik dat de boete voor het niet tijdig doorgeven van inlichtingen
was verhoogd tot minimaal ƒ 300. Vorige week sprak ik ook een collega-weduwe
die af en toe als onderwijsgevende invalt en die als gevolg daarvan wisselende
inkomsten heeft. Zij was er nog niet in geslaagd de afrekening van de SVB
over het éérste halfjaar 2000 te krijgen. Ze overweegt nu maar
te stoppen als invaller in het onderwijs, hetgeen de bewindslieden van OCW
ongetwijfeld niet zullen toejuichen. Het merkwaardige is dat er voor de SVB
geen enkele sanctie staat op het verzuimen dat te doen wat men moet doen.Voorzitter! De werkelijkheid binnen de uitvoering van de sociale zekerheid
is een heel andere dan dit wetsvoorstel suggereert. De Raad van State adviseerde
de wet aan de werkelijkheid aan te passen. Mijn fractie is het met de staatssecretaris
eens dat de uitvoeringswerkelijkheid zich aan de wet dient aan te passen.
De vraag is echter: hoe?Het kabinet wil geen sancties op overschrijding van de termijnen. Ik heb
gevraagd of dat moet worden geïnterpreteerd als een onwaarschijnlijk
hoog vertrouwen in de maakbaarheid van de samenleving door middel van wetgeving.
Die vraag is niet beantwoord. Vermoedelijk omdat deze werd gerangschikt in
de categorie ironie of, erger nog, cynisme. Maar ik bedoel het wel degelijk
serieus. Hoe denkt het kabinet met name de UVI's en straks de UWV –
die geloof ik intussen anders heet, maar dat weet ik niet zeker – te
dwingen tot wetsconforme uitvoering? Wat hebben wij immers aan een wet die
slechts op papier bij de letter blijft en overtredingen onbestraft laat, zodat
er geen enkele prikkel voor prestatieverbetering is?Dat het intussen hoogst noodzakelijk is, de besluitvaardigheid van de
UVI's aan te passen aan de urgentie van de arbeidsongeschiktheidsproblematiek,
lijkt zo langzamerhand zonneklaar. De vele verhalen van gedeeltelijk arbeidsongeschikten
die dolgraag willen werken, maar die maanden van het kastje naar de muur worden
gestuurd, geven dat aan. Wij konden ze lezen in de verslagen van de aan de
overzijde gehouden hoorzittingen, en vorige week nog in de Volkskrant. Dat
is natuurlijk buitengewoon kwalijk. Van een kabinet dat, terecht, hoge prioriteit
zegt te geven aan het beheersbaar maken van de arbeidsongeschiktheidsproblematiek,
mogen de burger en zeker de direct betrokkene verwachten dat het reïntegratie-instrumentarium
snel bereikbaar is. En dat is nu niet zo. Ook het LISV-rapport "Na REA een
verbetering in de reïntegratie?" – en daar staat terecht een vraagteken
achter – wijst in de richting van onderbenutting van het REA-instrumentarium.
Ik vind het overigens verbazingwekkend dat volgens de memorie van antwoord
wel breed bekend is dat de huidige beslistermijnen niet gehaald worden, maar
dat harde cijfers ontbreken. Hoezo, toezicht op de uitvoering?Wij vinden dat er op korte termijn aanzienlijke verbeteringen moeten komen.
Waarom is eigenlijk de suggestie van de PvdA-fractie in de Tweede Kamer, namelijk
dat aanvragen op grond van de Wet REA van rechtswege geacht worden te zijn
gehonoreerd op het moment dat de beslistermijn is overschreden, niet gevolgd?
Je gelooft in een wet of je gelooft er niet in. Als het eerste het geval is –
en dat neem ik aan – dan lijkt die suggestie geen enkel probleem op
te leveren.Vooral tijdens het eerste ziektewetjaar zijn snelle acties geboden ter
voorkoming van instroom in de WAO. Vertraging van beslissingen over de inzet
van REA-instrumenten kan dan geheel verkeerd uitpakken. Waarom wordt niet
de "ja, tenzij"-methode toegepast? De werkgever stuurt een aanvraag in voor
een REA-subsidie of een arbeidsgehandicaptentoets; hij ontvangt per omgaande
een ontvangstbevestiging en wanneer niet binnen de daarop genoemde datum –
dus acht of dertien weken later – een beslissing wordt genomen, kan
de werkgever ervan uitgaan dat een en ander akkoord is.De Tweede Kamer heeft ons klemgezet door de verlenging van het BBSV te
blokkeren. Het wetsvoorstel zullen wij derhalve steunen, gegeven het feit
dat verwerping leidt tot nodeloze papierwinkels bij het LISV en UVI's, maar
blij zijn wij er absoluut niet mee. Tot zover de inbreng namens de PvdA-fractie.De commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft in het verlengde
van dit wetsvoorstel nog van gedachten gewisseld over de volgende stellingname
in de memorie van antwoord: "De discussie over het verstrekken van schadevergoedingen
bij te laat beslissen is naar mijn mening van zo principiële aard, dat
deze in het kader van het gehele bestuursrecht en met afweging van alle voor-
en nadelen moet worden gevoerd." Daarvoor zouden de notitie "Termijnen voor
bestuur en rechter" of de vierde tranche Algemene wet bestuursrecht de juiste
aanknopingspunten bieden. De commissie vraagt zich af of door de gedeeltelijke
privatisering van de sociale zekerheid geen specifieke situatie ontstaat die
een specifieke benadering vergt. In het private domein vinden wij rond de werkgever en werknemer de Arbo-diensten, reïntegratiebedrijven
en verzekeraars. Het publieke domein, de A-poten van de huidige UVI's en straks
de mega-ZBO, beschikt over het REA-instrumentarium. Daartoe beperk ik mij
even.Ik geef twee voorbeelden van de verwevenheid die ontstaat. Werkgever A
heeft zijn ziekterisico verzekerd bij een private verzekeringsmaatschappij.
Werknemer B valt uit en is enige tijd ziek. De Arbo-dienst adviseert een REA-voorziening
waarmee werknemer B weer kan werken. De werkgever vraagt de voorziening bij
de UVI aan. Er kunnen nu drie dingen gebeuren. De werkgever doet niets en
wacht op de beslissing. Daarop moet hij lang wachten, want de beslistermijnen
worden niet gehaald. A lijdt dus schade. Hij moet B onnodig lang ziekengeld
betalen. Hij lijdt verder productieverlies of wordt geconfronteerd met overspannen
werknemers. Hij kan ook tijdelijk een uitzendkracht nemen, wat de schade alleen
maar groter maakt. De tweede mogelijkheid is dat de werkgever de voorziening
voorschiet. Hij lijdt dan minder schade, maar blijft in het onzekere over
de beslissing van de UVI. De wettelijke rente is dan wel een erg schrale troost.
Dat is ook een beetje vreemd als je bedenkt dat dezelfde werkgever premie
betaalt voor de REA, die immers wordt gefinancierd via de PEMBA.De derde mogelijkheid is dat de particuliere verzekeraar de voorziening
voorschiet. De werkgever is dan beter af, maar de verzekeraar verkeert in
het ongewisse of de beslissing positief uitvalt. Zo niet, dan zal de bezwaar-
en beroepsprocedure moeten worden gevolgd. Als dat op grote schaal voorkomt,
zal de premie van de ziekterisicoverzekeringen nog een eind verder stijgen
dan nu al het geval is, wat de schade voor de werkgever eveneens vergroot.Het tweede voorbeeld. Werknemer X is gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Hij
is via de veiling van zijn UVI uitverkoren om te worden gereïntegreerd
door een privaat reïntegratiebedrijf. Dat vindt een werkgever die bereid
is betrokkene te plaatsen, maar dat is alleen maar mogelijk met de REA-voorziening.
Als de beslistermijn van de UVI maar duurt en duurt, wacht de werkgever in
spe een paar weken en neemt dan een ander aan, want wachten betekent productieverlies.
Deze werkgever zal de voorziening in het algemeen niet zelf voorschieten.
De variant dat de verzekeraar voorfinanciert, is helaas onmogelijk, want de
nieuwe kracht valt niet onder de ziekterisicopolis. De zaak gaat dus niet
door. Dat levert economische schade op voor het reïntegratiebedrijf,
dat per gerealiseerde plaatsing wordt betaald en zich op een nieuwe markt
moet handhaven. Dat levert ook menselijke en maatschappelijke schade op. De
arbeidsgehandicapte wordt niet geplaatst als gevolg van de treuzelende besluitvorming
in de publieke sfeer.Er zijn talloze voorbeelden te geven. In mijn bijdrage aan de schriftelijke
voorbereiding noemde ik de zelfstandigen al. Duidelijk mag zijn dat er schade
wordt geleden in de private sector, als de publieke sector disfunctioneert.
Dat geldt niet alleen voor de Wet REA, maar ook bij het vertragen van WAO-keuringen,
die niet bij einde wachttijd plaatsvinden, maar maanden later. Ook daardoor
lijdt de werkgever schade in de vorm van de verhoging van de PEMBA-premie.Voorzitter: Korthals AltesMevrouw Jaarsma (PvdA):Terwijl vroeger de schade uit vertraagde beslissingen in het collectieve
domein bleef, treedt de schade nu direct en indirect in het private domein
op. Voorheen behoorden geschillen derhalve ondubbelzinnig tot het gebied van
het bestuursrecht. Het is voor ons de vraag of dit in de nieuwe constellatie
onverkort zo blijft en of er geen mogelijkheden zijn schadevergoeding te eisen
via het privaatrecht. De overheid heeft immers gekozen voor meer verantwoordelijkheden
bij werkgevers en werknemers en het gedeeltelijk privatiseren van de uitvoering.
Als diezelfde overheid via de ZBO faalt in haar deel van het uitvoeringstraject
en daardoor schade veroorzaakt in het private domein, lijkt het mij dat zij
ook verantwoordelijk kan worden gesteld voor de schade. De commissie denkt
dat het goed is om een helder en beargumenteerd antwoord op die vraag te krijgen,
voordat het wetgevingstraject van de vierde tranche AWB en de SUWI-wetgeving
worden geëffectueerd. Is de staatssecretaris bereid hierover een notitie
te maken, waarbij de juridische positie van alle spelers, inclusief hun rechtsmiddelen
in het veld, worden betrokken?Mevrouw Swenker (VVD):Voorzitter! Ik kan heel kort zijn, want mijn fractie kan zich vinden in
het voorliggende wetsvoorstel. De hoofdlijn om te komen tot een verkorting
van termijnen waarop bestuursorganen hun beslissing moeten nemen, is een goede
zaak.Mijn fractie vindt dat de staatssecretaris wel wat optimistisch is, als
hij stelt dat de implementatie van de verkorting van deze beslistermijnen
geen probleem voor de uitvoeringsorganen zal opleveren. Gelet op de huidige
praktijk kan de VVD-fractie dit optimisme niet helemaal delen. Mijn fractie
verzoekt de staatssecretaris dan ook de vinger goed en zorgvuldig aan de pols
van deze gremia te houden en tijdig te evalueren of de verkorte termijnen
in de praktijk werkelijk worden gehaald.Er blijft een onderdeel waar de fractie vraagtekens bij plaatst. De staatssecretaris
voelt er niets voor om nu reeds te komen tot het invoeren van sancties in
situaties waarin uitvoeringsorganen de beslistermijn overschrijden, onder
meer in afwachting van de zogeheten vierde tranche AWB. De woordvoerster van
de PvdA heeft hierover al het een en ander gezegd namens de commissie en aan
de hand van een aantal voorbeelden duidelijk gemaakt hoe complex deze situatie
is. Hierbij gaat het niet alleen om de vraag in hoeverre de regelingen van
de AWB van toepassing zijn, maar met name of er straks een wettelijke vertaalslag
nodig is naar onderdelen die geprivatiseerd zijn. Wat de VVD-fractie betreft
mag het antwoord plaatsvinden in de notitie die door mevrouw Jaarsma namens
de commissie is gevraagd.De beraadslaging wordt geschorst.De voorzitter:De staatssecretaris zal direct na de dinerpauze antwoorden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20002001-673-678.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl