Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1125-1135

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

25-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 17, pagina 1125-1135

25-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23875Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met het aftappen van GSM (24108)Pagina 1120-1125
17de vergadering; 25 oktober 1995Pagina 1097-1097
Vragen van het lid Verhagen aan minister van Buitenlandse Zaken over het interview met de minister van Justitie in de Franse krant "Le Figaro" van zaterdag 21 oktober 1995Pagina 1111-1116
Regeling van werkzaamheden (woensdag 25 oktober 1995)Pagina 1111-1111
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070)Pagina 1097-1111
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 25 oktober 1995)Pagina 1158-1159
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070)Pagina 1135-1152
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875)Pagina 1125-1135
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de accijns, de Wet op belastingen van rechtsverkeer en enkele andere belastingwetten in verband met het reëel constant houden van de accijns van motorbrandstoffen, de invoering van een fiscaal vertegenwoordiger voor de assurantiebelasting en een aantal technische aanpassingen (24334).Pagina 1152-1158
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875)Pagina 1116-1120

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 185 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand
gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa,
met Bijlagen (23875).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt hervat.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de geachte afgevaardigden voor de opmerkingen
die door hen zijn gemaakt. De Nederlandse regering kan zich zeer wel vinden
in de grote lijnen van die opmerkingen. Toch zal ik proberen, de kamerleden
ervan te overtuigen dat het misschien beter is om te komen tot aanvaarding
van dit statuut. Gezien het begrip dat wij hebben voor de opmerkingen, zullen
wij een voorstel doen.
 
 Het fonds heeft een moeilijke tijd achter de rug. Alvorens in te gaan
op de bezwaren die zijn geuit, zal ik kort de achtergrond van het nieuwe statuut
schetsen. Het fonds is in 1956 opgericht als medefinancieringsfaciliteit.
Het richtte zich toen met name op projecten voor de opvang en huisvesting
van vluchtelingen uit Midden- en Oost-Europa. Na de afname van die vluchtelingenstroom
is het fonds de activiteiten gaan verleggen naar andere projecten in Zuid-Europa.
Er ligt dus een causaal verband tussen de druk die van de vraag uitgaat en
de verlegging van de activiteiten. Vermoedens die enige jaren geleden rezen
over onzorgvuldig en misschien ook frauduleus beheer, resulteerden in een
strafklacht tegen de gouverneur en de schorsing van enige directeuren. Het
nieuwe statuut waarvoor de goedkeuring van de Kamer wordt gevraagd, legt de
doelstellingen van het fonds duidelijker vast en hervormt de beheersstructuur
zodanig dat er grotere duidelijkheid zal bestaan over de taken, bevoegdheden
en verantwoordelijkheden van de verschillende organen van het fonds. Daardoor
is een betere controle gegarandeerd en kan ook een helderder beleid gevoerd
worden. Misschien kan dit ook leiden tot helderder keuzen, maar daar kom ik
dadelijk op terug.
 
 Naar aanleiding van de opmerkingen van de heer Leers, zeg ik allereerst
dat het fonds altijd een sociale doelstelling heeft gehad, maar uitdrukkelijk
geen liefdadigheidsinstelling is geweest. Het fonds heeft dus eigenlijk alleen
maar leningen verstrekt en die betroffen medefinanciering tot een maximum
van 40% van de totale kosten van een project. In principe vonden geen overdrachten
à fonds perdu plaats. Het is dus alleen mogelijk voor het fonds om
ten behoeve van de recente vluchtelingenstroom op de Balkan iets te doen indien
een lidstaat van het fonds daarvoor een lening aanvraagt. Tot dusverre heeft
alleen Nederland één keer van deze mogelijkheid gebruik gemaakt
ten behoeve van vluchtelingen in Slovenië.
 
 Voorts zijn in artikel 2 van het nieuwe statuut de doelstellingen van
het fonds gepreciseerd. De primaire doelstelling is de oplossing van de sociale
problemen waarmee Europese landen worden geconfronteerd als gevolg van de
aanwezigheid van vluchtelingen, ontheemden of migranten tengevolge van verplaatsingen
van vluchtelingen of andere gedwongen verplaatsingen van bevolkingsgroepen.
De tweede groep die valt onder de primaire doelstelling wordt gevormd door
 slachtoffers van natuur- of milieurampen. De secundaire doelstelling,
die zeer duidelijk als zodanig is aangemerkt, betreft investeringsprojecten
die het mogelijk maken om werkgelegenheid te scheppen in achtergebleven gebieden,
om mensen in de lage-inkomensgroepen te huisvesten, of om een sociale infrastructuur
op te bouwen.
 
 Hoewel er natuurlijk een zeer duidelijk organisch verband kan zijn tussen
deze secundaire en primaire groep, vindt ook de regering dat er duidelijk
sprake is van een verschil, en dat met de secundaire doelstelling de kant
op wordt gegaan van werkgelegenheidsdoelstellingen waarvoor andere kanalen
geschikter en daartoe beter toegerust zijn.
 
 Naar het oordeel van de regering is de doelstelling van het fonds wel
afdoende afgebakend. Daarbij zij aangetekend dat het onderzoek dat voorafgaat
aan de goedkeuring van een project, zeer nauwgezet wordt uitgevoerd. Dat heeft
in het laatste jaar al tot het afwijzen van meerdere projectvoorstellen geleid.
De bekrachtiging van het nieuwe statuut – het zij hier nog eens goed
gezegd – heeft niet het karakter van het goedkeuren van het huidige
beleid van het fonds, maar betreft uitsluitend de bevestiging van de in het
verleden noodzakelijk gebleken hervormingen.
 
 Voorzitter! Ik zou graag de voordelen van het Fonds voor sociale ontwikkeling
even bij elkaar willen zetten. Via het fonds kunnen de lidstaten betrekkelijk
voordelig de beschikking krijgen over geld dat wordt opgenomen op de kapitaalmarkt.
Op basis van de sterke reputatie van het fonds kan geld op de goedkoopste
wijze worden opgenomen en vervolgens aan de lidstaten worden doorgegeven.
Daarom weerspreek ik dat andere fondsen beter geplaceerd zouden zijn. Het
fonds heeft zijn eigen middelen grotendeels zelf gegenereerd uit winst, zodat
de lidstaten, ook uit het rijke West-Europa, zeer weinig hebben moeten bijdragen.
Het fonds functioneert erg efficiënt, en dit beperkt de kosten. De controle
op de projecten is nu versterkt, maar er is nog steeds sprake van weinig bureaucratie,
die heel vaak het kenmerk is van fondsen of in ieder geval ook aanwijsbaar
is bij andere fondsen. Uit het feit dat de lidstaten beroep blijven doen op
de medefinancieringscapaciteit van het fonds, blijkt in ieder geval dat het
in een behoefte voorziet. De vraag is in welke mate die behoefte geactiveerd
kan worden op de terreinen waarop wij het geld besteed willen zien.
 
 Met mijn laatste argument voor het fonds beantwoord ik ook een beetje
de vraag van de heer Van Middelkoop, hoewel hij vaak vragen stelt die niet
met een enkel simpel antwoord zijn te beantwoorden. Hij vraagt of het wel
aan de Raad van Europa is om dit te doen. Ik wil heel eerlijk zijn tegen hem.
Als wij opnieuw zouden moeten beginnen, zouden wij ons inderdaad sterk afvragen
of wij deze weg met de Raad van Europa op zouden moeten gaan. Maar ja, alles
heeft een geschiedenis. Je begint niet bij nul. Je begint met een geschiedenis,
met een bestaand fonds, dat een reputatie heeft, dat een voordelige positie
heeft gecreëerd en dat mogelijkerwijs buitengewoon nuttig kan worden,
misschien nog wel nuttiger dan het in het verleden is geweest.
 
 Met andere woorden, de vraag of het wel bij de Raad van Europa hoort,
is een beetje theoretisch. Zelfs op deze theoretische vraag kan ik nog wel
een goed antwoord vinden. Het is namelijk de enige materiële uitdrukking
van die solidariteit. Daarin is de Raad van Europa wel een belangrijk element.
Ik zou erop willen wijzen dat de Raad van Europa de laatste jaren in toenemende
mate "gateway to Europe" is geworden. Voor het soort van landen dat naar de
Raad van Europa en naar dit fonds toe komt, zou de belichaming van die solidariteit
weleens een belangrijk aspect kunnen zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Dank voor dit wat meer lucide onderdeel van de beantwoording.
Ik waardeer dat best, maar de landen die de minister nu noemt, zijn uitgerekend
de landen waarvoor wij de Europese bank voor herstel en ontwikkeling hebben
ontworpen, waar de Europese Unie aparte fondsen voor heeft ontwikkeld, enzovoort,
enzovoort.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ja, maar de heer Van Middelkoop heeft het dan over fondsen die met name
kwesties als de werkgelegenheid regelen. Niet een van de fondsen heeft dit
terrein specifiek als primaire doelstelling. Juist op de vluchtelingen- en
migratieproblematiek zal helaas in toenemende mate het accent komen te liggen.
 
 Voorzitter! Het nieuwe statuut kan alleen in werking treden nadat het
aanvaard is door alle deelnemende landen. Behalve Spanje en Nederland hebben
de andere landen het aanvaard. Weliswaar wordt het statuut nu al in de praktijk
toegepast, maar het gebeurt alleen op voorlopige basis en in afwachting van
aanvaarding door alle lidstaten.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Hoeveel landen hebben een noodzakelijke parlementaire procedure
voor het ratificeren van dit soort zaken?
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Eerlijk gezegd, weet ik dat niet. Het is ook niet zo belangrijk. De landen
hebben het statuut aanvaard. Het ene land heeft daarvoor een ingewikkelder
procedure dan het andere, maar de authenticiteit van de aanvaarding door het
land wordt daardoor niet aangetast.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Gedeeltelijk niet. Wij weten dat het Verenigd Koninkrijk dit soort dingen
gewoon vanuit de regering ratificeert. Zij worden niet voorgelegd aan het
lagerhuis. Er behoeft dus niet al te veel waarde gehecht te worden aan het
feit dat 21 landen het statuut hebben geratificeerd, omdat er weinig parlementaire
controle op is uitgeoefend.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Voorzitter! Ik ben bang dat er sprake is van een misverstand of dat er
een ernstig verschil van mening is over de authenticiteit van iets. Het is
niet aan ons, de procedure te bepalen. Of de verdragsprocedures in een land
dezelfde kwaliteit hebben en daardoor meer of minder authenticiteit geven
aan het aanvaarden van een verdrag is niet aan ons ter beoordeling. Als in
Engeland, waar men een monistisch systeem hanteert, de regering sprekend voor
de meerderheid het niet nodig vindt, een verdrag aan het parlement voor te
leggen dan heeft dat verdrag dezelfde betekenis en zeggingskracht als wanneer
wij de goedkeuring van een verdrag behandelen in een parlementaire procedure.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Authenticiteit is misschien een verkeerd woord. Volkenrechtelijk is alles
wel juist, maar de discussie over het verdrag is veel minder
diepgaand gevoerd dan wij thans doen. In de internationale samenleving bestaat
een automatisme om dit soort dingen maar te laten voortleven.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ja, dat erken ik. De regering zou er niet rouwig om geweest zijn als het
statuut stilzwijgend was aanvaard. Er is werk genoeg. Ik geef toe dat het
voordeel hiervan is dat kamerleden en ministers zich moeten verdiepen in een
materie die zij niet dagelijks op hun bord hebben liggen. Ik kan de Kamer
dan ook alleen maar dankbaar zijn voor het feit dat zij gebruik gemaakt heeft
van een andere regeling dan de Britten hebben.
 
 De toepassing van het statuut op voorlopige basis betekent onder meer
een betere afbakening en definitie van taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden
tussen de organen van een fonds en een meer directe controle op goedkeuring
en beheer van projecten. Een eventuele Nederlandse weigering om het nieuwe
statuut te aanvaarden, te vergelijken met een veto, betekent dat het oude
statuut van kracht blijft. Dat zet de deur weer open voor de gebrekkige controle
en de competentiegeschillen die in het verleden tot ongelukken hebben geleid.
Ik vind het niet gewenst dat Nederland daarvoor de verantwoordelijkheid neemt.
 
 Het zou nog wat zijn als Nederland door die houding ook nog de situatie
kon wijzigen, maar zelfs het niet goedkeuren van het statuut betekent niet
dat je je aan het fonds onttrekt. Daarvoor is een andere daad nodig. Door
het statuut niet goed te keuren, laat je het bij het oude. Als je je daaraan
wilt onttrekken, omdat je vindt dat het de verkeerde kant opgaat en je daaraan
niet wilt meedoen, dan moet je iets anders doen. Je moet de andere landen
dan niet ophouden door een regeling te treffen van verbeteringen die zij willen
aanbrengen. Je moet het fonds dan verlaten. Daar zijn regels voor. Dit is
van belang. In de Kamer hangt een beetje het gevoel dat wij iets opgelost
hebben als wij "nee" zeggen tegen het statuut. Wij hebben dan echter niks
opgelost. Wij verkeren dan in een nog slechtere situatie. Het lost voor Nederland
het probleem niet op dat wij met het fonds hebben. Dat probleem los je pas
op door het fonds te verlaten.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Als ik de minister goed begrijp, dan zegt hij dat bij niet ratificeren
het nieuwe statuut niet meer tot geldigheid kan komen en dat dus het oude
statuut blijft bestaan. Nederland blijft dan vallen onder het oude statuut.
Voor uittreding moet dus een heel andere procedure gevolgd worden.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ja. Bovendien hebben wij dan anderen verhinderd om de vernieuwingen aan
te brengen die zij willen aanbrengen en die wij eigenlijk ook willen aanbrengen
als wij het eens worden over de manier waarop het fonds gehanteerd wordt.
Er is dus weinig verlichting te verwachten van het probleem wanneer wij onze
goedkeuring aan het statuut onthouden. Er is dan ook sprake van veel verzwaring
ten opzichte van de andere lidstaten. De parlementaire assemblée heeft
al op 26 juni van dit jaar in een resolutie haar ongerustheid uitgesproken
over de duur van de procedure hier te lande.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Het is toch niet zo dat alleen Nederland bezwaren had tegen de oude regeling?
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Nee. Het is niet voor niets dat praktisch alle andere lidstaten, op Spanje
en Nederland na, voor de nieuwe regeling hebben gekozen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Ik kan dus concluderen dat als wij niet ratificeren, wij de andere lidstaten
in de oude positie dwingen en zij dus iets nieuws moeten bedenken en daarbij
meer in onze richting kunnen komen.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Natuurlijk. Als er niets nieuws is, blijft het oude van kracht. Als er
iets nieuws wordt bedacht, moet dat met z'n allen aangenomen worden. Dat wordt
een zeer lange procedure. Theoretisch kan het. Het ziet er overigens naar
uit dat Spanje wel gaat tekenen. Dan zou Nederland de volle verantwoordelijkheid
voor deze lange weg moeten nemen ten opzichte van de andere landen. Ik denk
dat er een betere weg is, die toch aansluit op de gevoelens die in de Kamer
en bij de regering heersen. Ik kom daar dadelijk over te spreken.
 
 Nederland kan uittreden volgens de bepalingen van het oude statuut. Dat
is dan artikel 14, lid 2. Het kan overigens op z'n vroegst per 1 januari 1997.
De raad van bestuur zal nadere voorwaarden kunnen stellen. Overigens is nog
nooit eerder een land uitgetreden, zodat het niet duidelijk is wat men zich
precies bij die voorwaarden moet voorstellen. Het is te verwachten dat een
uittredend land het gestorte kapitaal in het fonds zal moeten laten. Ik denk
dat wij daar met 8 mln. in zitten. Dat is dus vooral een verliespost. Op het
ogenblik kost het fonds ons land niets extra's. Je laat dus 8 mln. zitten
in het fonds. Je participeert dan niet meer en je hebt dan ook geen invloed
meer. Je moet dus goed nadenken wat je doet voordat je tot uittreden overgaat.
 
 Omdat het fonds een beetje gezien wordt als de belichaming van de solidariteit
van de lidstaten, is het naar mijn opvatting toch moeilijk om in de Raad van
Europa uitleg te geven aan het onverhoopte afhaken van Nederland, juist nu
op dit moment volop onderhandeld wordt over toetreding tot het fonds door
een aantal nieuwe lidstaten van de Raad van Europa. Ook is het zo dat juist
Nederland een actieve rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van het nieuwe
statuut.
 
 Ik kom nu tot het voorstel dat ik wil doen. Wij zijn nu anderhalf jaar
bezig in de nieuwe situatie, zonder statuut dus, maar waarin min of meer al
gewerkt wordt alsof het statuut er is. Er zijn weinig projecten goedgekeurd –
de helft minder dan in 1993 – doordat de nieuwe structuur tot een scherpere
beoordeling heeft geleid. Deze periode is te kort voor het vellen van een
oordeel. De regering deelt de opvatting van de Kamer, dat wij zoveel mogelijk
terug moeten gaan naar de klassieke doelstellingen en dat wij ons moeten concentreren
op vluchtelingen en migratie. De verwachting is dat vanuit die problematiek
de vraag alleen maar zal toenemen. Aanvankelijk was dit ook de primaire doelstelling.
Pas toen de vluchtelingenstroom uit Europa verminderde, ontstond die verschuiving
naar andere terreinen. Tot ons aller verdriet moet worden verwacht, dat de
vluchtelingenstroom weer zal gaan toenemen als gevolg van nieuw toetredende
landen uit Oost-Europa. Slovenië en Bulgarije zijn net lid geworden.
Wij zijn in onderhandeling met een aantal andere landen. Het zijn alleen maar
landen, van waaruit de vluchtelingenproblematiek en migratieproblematiek
alleen maar groter worden. Dat betekent dat er voor dat fonds alle werk aan
de winkel verwacht kan worden. Als de druk gaat toenemen, zal de druk naar
de meer oneigenlijke projecten afnemen.
 
 Vanuit dezelfde opvatting van de Kamer zal Nederland zijn beleid gaan
richten op die concentratie. Er kan niets worden gegarandeerd. Nederland heeft
maar 4,1% van de aandelen. De Scandinavische landen denken er ook zo over.
Onze beste hulp is in dit verband het naar voren brengen van het probleem.
Als wij een en ander combineren met de ervaring in het afgelopen jaar, is
te verwachten dat er een grote kans is, dat Nederland als belangrijkste advocaat
het keuzebeleid substantieel kan beïnvloeden. Als wij het statuut niet
zouden goedkeuren – ik heb dit al gezegd, maar in de context van het
voorstel herhaal ik het – dan zullen wij als enig land de andere landen
ophouden. Spanje zal het wel gaan doen. De oude situatie zal alleen maar voortduren.
Als je al die gegevens met elkaar combineert, dan kom je tot het voorstel
om de andere landen niet op te houden. Laten wij de consequentie trekken uit
ons eigen werk, want wij hebben zelf het hardst aan de nieuwe regeling getrokken.
Laten wij twee of drie jaar nemen – ik heb er zelf geen behoefte aan,
die termijn vast te leggen, maar als de Kamer dat wil, dan kan dat eventueel
gebeuren – om te zien of het ons lukt om die koers te veranderen. Als
dat niet lukt, dan moeten wij ons gewoon opnieuw beraden, met de mogelijkheid,
dat wij hetzij komen tot een herziening van het statuut, hetzij het fonds
verlaten.
 
 Voorzitter! De heer Woltjer sprak over de mogelijkheid om de zigeuners
ervan te laten profiteren. Binnen het fonds is een apart fonds gecreëerd,
van waaruit onder bepaalde voorwaarden rentesubsidies worden verleend. Dat
maakt op bescheiden schaal goedkope leningen mogelijk ten behoeve van vluchtelingen
en Roma. Ik kan voorts de verzekering geven dat aan Turkije geen lening is
verstrekt voor gedwongen herhuisvesting van Koerden.
 
 De heer Woltjer vraagt voorts naar de relatie tussen het fonds en de EBRD
waar het gaat om de personeelsleden. Het fonds heeft thans 70 medewerkers.
Aanvankelijk ging het om ongeveer 60 mensen maar door de verheviging van de
controle is de formatie groter geworden. De EBRD heeft aanzienlijk meer mensen
in dienst. Ik ben in de korte tijd die mij is geboden niet achter het precieze
aantal gekomen maar het zijn er aanzienlijk meer.
 
 De heer Van den Bos vraagt naar de Nederlanders die bij het fonds in dienst
zijn. Wij hebben daar een hoofd van de personeelsdienst, hetgeen niet onbelangrijk
is omdat het personeel in belangrijke mate de beleidskeuzes voorbereidt. Inderdaad
heeft een Nederlander geopteerd voor het vice-gouverneurschap. Hij is niet
op die post benoemd maar hij is wel in de running voor een andere hoge post.
 
 Voorzitter! Het is niet uitgesloten dat ik een vraag over het hoofd heb
gezien maar ik meen dat ik de essentie van de bijdragen van de fracties heb
behandeld. Mochten er belangrijke omissies zijn in mijn antwoorden, dan hoor
ik het wel in tweede termijn.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor zijn uitgebreide beantwoording
en voor het geven van zijn mening over dit belangrijke fonds. Het is mij opgevallen
dat in eerste instantie de Kamer vrij unaniem is geweest in haar kritische
opstelling. Ik ben daar blij mee, maar ik vraag mij ook zorgelijk af wat er
zou zijn gebeurd wanneer de fractie van het CDA niet de procedure van stilzwijgende
goedkeuring had doorbroken. Dan hadden wij inmiddels het statuut al goedgekeurd
en het nakijken gehad. Dan was er met de kritiek, hier nu terecht geuit, niets
gedaan.
 
 Overigens, voorzitter, houden wij hetzelfde nakijken wanneer wij het statuut
nu wel goedkeuren, zulks ondanks het klemmende pleidooi van de minister. Ik
sta dicht bij dat pleidooi maar kies een wat andere weg. Laat duidelijk zijn
dat de fractie van het CDA zeker betekenis toekent aan dit fonds. Het zal
zelfs kunnen uitgroeien tot het meest importante fonds van de Raad van Europa,
de belangrijkste financiële instelling van die raad. Echter, een fonds
dat wat betreft zijn doelstellingen en zijn werkwijze onduidelijk is, verliest
zijn werkingskracht en, erger nog, zijn geloofwaardigheid. Vooral aan het
laatste tillen wij zwaar. De Europese, in het bijzonder de Nederlandse belastingbetaler
heeft er recht op, te weten dat gelden goed worden besteed en terecht worden
aangewend, ook al staat het woordje "sociaal" ervoor.
 
 Waar wij de vinger bij willen leggen, is de discrepantie tussen woord
en daad. Het nieuwe statuut wordt, zoals de minister terecht zegt, nu al in
praktijk gebracht. Dat klopt; het gebeurt al een paar jaar. Desondanks is
er grote kritiek te leveren op de toepassing. Immers, in de afgelopen vier
jaar heeft het fonds geen enkel project gerealiseerd binnen de termen van
het mandaat. Er zijn daarentegen wel activiteiten geweest op het terrein van
de sociale woningbouw in Italië, om een voorbeeld te geven. Welke garantie
heb ik nu dat, ondanks de goedkeuring van het statuut en onze kritische geluiden,
er in de komende jaren wel concrete projecten zullen worden uitgevoerd binnen
het mandaat?
 
 Er is dus nauwelijks geloof in de werkingspraktijk. Dat geldt wel voor
het statuut dat zeker is verbeterd. Ik geloof ook dat de pas benoemde gouverneur
daarmee op een goede manier zal omgaan. Dat is het probleem niet. Het gaat
om de vraag: wat doet men in de praktijk? Met klem zeg ik dat mijn fractie
er niet voor kiest, permanent niet akkoord te gaan met dit fonds. Dat is niet
aan de orde. Dit fonds heeft betekenis. Wij willen ons echter verzekerd weten
van de goede werking van het fonds. Evaluatie op termijn zou daarheen een
weg kunnen zijn, zoals de minister aangeeft. Eventueel zou daarbij de sanctie
van het uittreden aan de orde kunnen komen. Maar ik zeg u – en dan sluit
ik mij aan bij de woorden van collega Van Middelkoop – dat je niet zo
snel eruit treedt. Dat doe je niet zo makkelijk. Wij kiezen daarom voor een
andere weg, namelijk niet goedkeuren nu en wel de bereidheid uitstralen om
dat te doen, mits het fonds in de praktijk wordt toegepast zoals wij dat wensen
en zoals iedereen dat wil. Ik kies ook deze weg, omdat ik een verschil van
mening heb met de minister over wat er gebeurt als Nederland dit niet goedkeurt.
Het is mijn overtuiging dat er dan niets verandert op dit moment. Het fonds
werkt op basis van het nieuwe statuut al in de praktijk. De minister heeft
dat zelf gezegd. Ik geloof er niets van dat wij dan zouden terugvallen
in de oude praktijk, ook al omdat de andere deelnemers dat niet zullen accepteren.
 
 Conclusie: niet de stick-, maar de carrot-methode kan wat ons betreft
leiden tot een verbeterde werking van het fonds. Wellicht raken dan ook andere
landen geïnteresseerd, zoals Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk. En
dat laatste zou het draagvlak voor het fonds alleen maar ten goede komen.
Met het doel ben ik het dus eens, over de aanpak verschil ik.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Dat was natuurlijk een leuke over het Verenigd
Koninkrijk, aangezien de interruptiediscussie met de minister daarover ging.
Ik was er echter zelf achter gekomen dat het Verenigd Koninkrijk geen lid
is.
 
 De minister heeft getracht ook mij te overtuigen van de noodzakelijkheid
om door te gaan op het gekozen pad. In de tussentijd heb ik toch nog maar
weer eens de stukken doorgekeken. Nergens vind ik naast lippendienst, dat
wezenlijk gekozen wordt voor een andere invulling van de taakstelling, namelijk
meer geconcentreerd op projecten voor vluchtelingen en voor slachtoffers van
natuurrampen. Dat wordt wel gezegd, maar dat wordt niet op een dusdanige wijze
aangegeven. De minister geeft dat ook toe. Er blijft ruimte voor vele andere
projecten. Als je kijkt naar het verslag van de Raad van Europa, waarvan ik
de tekst nog eens heb bekeken, zien wij dat in 1993 en 1994 – en ik
stel vast dat het onderhavige statuut gedateerd is van 1993 – praktisch
niets is gedaan aan de primaire doelstelling, zoals de minister die aangeeft.
 
 De minister komt met de gedachtengang om toch maar toe te treden en om
dan later te evalueren. Na een tijdje zouden wij dan kunnen zeggen of wij
het goed vinden of niet goed vinden. Dat is in tegenspraak met zijn eerdere
opmerking, toen ik vroeg wat er gebeurde als wij niet zouden toetreden. Wat
gebeurt er dan? Nu, dan gaat het oude statuut weer werken en dan zitten wij
dus in die slechte situatie. Die slechte situatie is grotendeels de organisatie
van de bureaucratie. Dat is niet de doelstelling, want de doelstelling is
niet veranderd in het nieuwe statuut. Het gaat puur om het controle-apparaat
en het feit dat er een greep in de kas is gedaan in het verleden. Dat kan
dan met de nieuwe structuur voorkomen worden. Maar dat kan ook met de oude
structuur voorkomen worden wanneer die gewoon op strikte wijze gevolgd wordt,
want er is gewoon onvoldoende controle geweest in het verleden.
 
 Er zit echter een addertje onder het gras in het voorstel van de minister.
Hij zegt zelf dat als je eenmaal ergens in zit, het heel moeilijk is om uit
te treden. Wij weten allen in dit huis dat wanneer je eenmaal ergens in zit,
er miljoenen argumenten zijn aan te voeren waarom het toch zo goed is om te
blijven en er niet uit te stappen. Als wij dus over twee of drie jaar constateren
dat het werkveld van het sociaal fonds niet verbeterd is en dat men is doorgegaan
met projecten op het gebied van rural modernization, medium- and small-sized
business en wat dies meer zij, zullen wij zeggen dat wij nog eens in het board
of governors zeggen dat het helemaal verkeerd is, maar dat het toch wel een
heel zware stap is om er uit te treden, dat wij dat toch niet waar kunnen
maken tegenover de andere lidstaten en dat wij dan de solidariteitsgedachte
aantasten.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Voorzitter! In artikel XV, sectie 1, staat: Elk lid kan uit het fonds
treden onder de door de raad van bestuur vastgestelde voorwaarden na hiervan
zes maanden voor het einde van het lopend kalenderjaar kennisgeving te hebben
gedaan. Er staat dus nadrukkelijk dat deze voorwaarde er is. Als er dus problemen
zijn, zijn die er bij onszelf.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Het gaat om de schone woorden die geschreven zijn. Echter,
de praktijk geeft aan, dat uittreden niet gebeurt. Wanneer namelijk deze Kamer
vindt dat de evaluatie aangeeft dat onvoldoende is gedaan aan de primaire
doelstelling, zullen er ruim voldoende argumenten zijn om maar weer met de
hand over het hart te strijken. Dat weet ik zeker. Wij willen dat voorkomen.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Ik begrijp u toch niet helemaal. In uw eerste termijn zei u dat wij het
statuut nu eigenlijk niet meer zouden moeten goedkeuren, omdat in het verleden
allerlei fouten zijn gemaakt. Waarom zouden wij te zijner tijd, na twee jaar,
ineens niet meer tot dezelfde conclusie kunnen komen?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Mijnheer Woltjer, kunt u mij een lijst geven van internationale verdragen,
tot welke wij zijn toegetreden, waar we niet gelukkig mee zijn, maar waar
we ooit zijn uitgetreden?
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Dat is geen antwoord op mijn vraag.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Nee, maar ik vergelijk de praktijk met datgene wat nu in schone woorden
is vervat. Ik constateer dat met het statuut dat nu voor ons ligt, onvoldoende
beperkingen zijn aangebracht. Het gaat daarbij namelijk om de primaire en
de secundaire doelstelling. Daarnaast constateer ik dat in 1993 en 1994 gewerkt
is volgens de oude benadering. Natuurlijk, ook het oude statuut had de primaire
en de secundaire doelstelling. De secundaire doelstellingen vormen een uitbreiding
van de primaire doelstelling: hulp voor vluchtelingen en slachtoffers in rampgebieden.
Als er dus in het oude statuut al niet voldoende wordt geïmplementeerd
en er in het nieuwe statuut geen sprake is van verscherping, maar slechts
van verbale toevoegingen in de trant van: we zullen een inspanningsverplichting
doen, wat is dan de garantie dat ik over drie jaar kan constateren, dat de
zaak positief uitpakt? Wat gebeurt er als de zaak niet positief uitpakt? Hoe
vaak is in het verleden ooit door een land uitgetreden? Te zijner tijd gaan
namelijk andere argumenten gelden dan op het moment van toetreding.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Voorzitter! Redeneert de heer Blaauw niet erg met inachtneming van het
verleden en let hij wel voldoende op de toekomst? Wat is er nu in alle redelijkheid
op tegen om te zeggen: alle inspanningen worden gericht op het verwezenlijken
van de prioriteiten in de praktijk en we houden de gang van zaken twee jaar
in de gaten? We gooien dan dus niets weg en we doen daar niemand enige schade
mee. Na twee jaar beoordelen wij, dus ook mijnheer Blaauw, of wij al dan niet
op deze weg moeten verdergaan. Ik kan daarvan de onredelijkheid absoluut niet
inzien.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 De inschatting van de toekomst wordt gedaan op grond van het leren van
het verleden. Wat de werkelijkheid is, weten wij op grond van het verleden.
Dat geldt niet alleen voor dit sociaal fonds. Wij weten op grond van onze
ervaringen met diverse internationale, multilaterale instellingen dat het
moeilijk is tot voldoende controle te komen.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Voorzitter! Het verleden geeft ook een les in andere richting. Ik heb
het daarover gehad. Toen het fonds werd ingesteld, was er een groot vluchtelingen-
en migratievraagstuk. Het fonds functioneerde toen zuiver. Toen die druk afnam,
verplaatste zich de activiteit. Dat is op zichzelf ook heel begrijpelijk als
er een groot potentieel aan geld aanwezig is. Wat is de les van het verleden?
Ik vrees helaas, dat opnieuw, nu, op dit moment, de druk door het migratie-
en vluchtelingenvraagstuk sterk zal toenemen. Alle landen die toetreden hebben
een vluchtelingen- en migratievraagstuk. Dus is de les van het verleden, dat
zich precies weer hetzelfde zal voordoen en dat de vraag van onderop de primaire
doelstelling zal betreffen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Wat de minister zegt, klinkt mooi, maar die vluchtelingenstromen
zijn er al. De minister heeft zelf in zijn eerste termijn aangegeven, dat
er slechts één land is geweest, Nederland, dat geld heeft gevraagd
voor een vluchtelingenproject, te weten een project in Slovenië. Waarom
zijn niet door andere lidstaten dezelfde aanvragen gedaan? Dat vluchtelingenprobleem
in Slovenië is toch niet alleen een Nederlands probleem? Waarom zou alles
opeens anders worden? Ik heb dus niet het gevoelen dat er iets echt verandert.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ik heb hier een direct antwoord op. Slovenië is net lid geworden.
Er komen nieuwe leden bij die allemaal dit vraagstuk hebben en die er allemaal
een beroep op zullen doen.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Ik wil hier toch even op reageren.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dat lijkt mij geen goed idee. De woordvoerder moet ook aan bod kunnen
komen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Ik vond het net gezellig worden. Ik heb het nog niet meegemaakt dat ik
als woordvoerder niet aan de bak kom.
 
 Reagerend op de opmerking van de minister vraag ik waarom Nederland geen
beroep op het fonds heeft gedaan in verband met vluchtelingen die hier verblijven.
Waarom heeft Duitsland geen beroep op het fonds gedaan wegens vluchtelingen
uit voormalig Joegoslavië? Waarom heeft alleen Nederland één
keer iets gedaan voor Slovenië? Voor mij is het een bewijs dat het echt
niet zozeer op deze kant zit. Laten wij de projecten eens bekijken. Ik zie
een Cypriotisch project: de constructie van een fruit- en groentenmarkt. Zeer
belangrijk, maar niet voor dit fonds! Zo zijn er meer projecten. Het mechanisme
kennende, vrees ik dat dit niet zal veranderen.
 
 Ik doe de minister een tegenvoorstel: wij blijven met onze ratificatie
hangen. Over twee jaar kijken wij opnieuw of men met het oude mandaat de gedachtengang
van het nieuwe mandaat heeft gevolgd. Als wij kunnen constateren dat in die
twee jaar door de lidstaten die wel ondertekend hebben, de primaire doelstelling
is ingevuld, wil ik nog wel opnieuw praten over Nederlandse ratificatie.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Voorzitter! Het ene voorstel na het andere vliegt over tafel. Het is plezierig
dat wij het over de doelstelling eens zijn. Het gaat om het vinden van een
middel om de druk te optimaliseren teneinde die doelstelling te bereiken.
 
 Ik heb enige ervaring in internationale gremia. De weg die de minister
heeft voorgesteld, lijkt mij de meest effectieve. Als wij niet ratificeren,
laten wij de zaak in een grijze zone terechtkomen. Onder welk statuut functioneert
het fonds dan? Men kan zeggen dat het fonds inmiddels al anderhalf jaar heeft
"gehangen", maar ik vraag mij af wat de effectiviteit ervan is om die fase
te laten voortduren. Het opzeggen van het lidmaatschap is de krachtigste maatregel
die wij kunnen treffen. Het probleem van het al of niet ratificeren hebben
wij anders over twee jaar opnieuw. Daarmee creëren wij een ingewikkelde
situatie.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Het verschil tussen de benadering van de heer Woltjer en die van mij is
volgens mij dat tussen "ja, mits" en "nee, tenzij".
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Ik denk dat het verder gaat. Het "ja, mits" wil ik graag formuleren. Het
fonds moet worden gebruikt voor de doelstelling die wij gezamenlijk hebben
verwoord, namelijk voor het opvangen van vluchtelingen en migranten, met name
in specifieke Midden- en Oosteuropese regio's. Daar is wel degelijk een grote
behoefte aan. Het zal toch niet waar zijn dat dit parlement daar geen oog
voor heeft? Niemand heeft dat ook zo verwoord. Maar ik heb van de heer Blaauw
begrepen dat hij het ook wil. Wij zeggen dus allemaal: ja. Wij hebben echter
wel wat ervaring opgedaan in het verleden. Er zijn organisatorische problemen
geweest. Er is onvoldoende beleidsbeïnvloeding geweest van de kant van
de raad van bestuur. Daarom treedt de Kamer naar mijn mening wel degelijk
heel duidelijk op als zij zou instemmen met de volgende motie.
 
 
 
 
 De Kamer,
 
 gehoord de beraadslaging,
 
 overwegende, dat het noodzakelijk is dat het fonds voor sociale ontwikkeling
van de Raad van Europa zich prioritair weer dient te concentreren op de oorspronkelijke
doelstellingen namelijk opvang van vluchtelingen en migranten alsmede rampenbestrijding;
 
 van oordeel, dat het hierbij vooral moet gaan om de financiering van projecten
in Midden- en Oost-Europa;
 
 gezien artikel XIV, lid 2, van het Statuut betreffende de uittreding van
leden;
 
 nodigt de regering uit alles in het werk te stellen om bovengenoemde doelstellingen
en concentratiegebieden te realiseren en na Woltjertwee jaar met een evaluatierapport
te komen waarbij de continuering van het lidmaatschap aan de orde kan komen,
 
 en gaat over tot de orde van de dag.
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Deze motie is voorgesteld door de leden Woltjer en Van den Bos. Naar mij
blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.
 
 Zij krijgt nr. 8 (23875).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Voorzitter! Is het de bedoeling van de heer Woltjer om deze motie te koppelen
aan het ratificatieproces, bij de ratificatie neer te leggen, zodat ook de
overige lidstaten-deelnemers aan het fonds weten dat wij dit voorbehoud maken?
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Als daartoe procedureel de mogelijkheid bestaat, dan wil ik dat wel, maar
ik ben daar onvoldoende van op de hoogte. Nederland is echter wel lid van
de raad van bestuur. Nederland kan in de raad van bestuur dus uitdrukkelijk
aangeven dat deze motie door het Nederlandse parlement is aanvaard. Nederland
heeft dus weliswaar geratificeerd – onder de nieuwe condities gaan wij
dus door – maar het heeft daar wel een voorwaarde aan verbonden. Ik
zie wat dat betreft geen problemen. De minister heeft deze mogelijkheid.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ja.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Hij kan die dus gebruiken, want hij is lid van de raad van bestuur. Ieder
lid kan aangeven in welke problemen en discussies hij of zij zit.
 
 Ik rond af. Mijn oproep tot de Kamer is om het kind niet met het badwater
weg te laten gooien. Als er ergens anders een oplossing lag, via een fonds,
dan zou ik die toejuichen, maar de minister heeft al aangegeven dat dit niet
kan. Daarom doe ik een beroep op de Kamer om de oplossing voor ons gemeenschappelijke
probleem te zoeken via deze motie.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Voorzitter! Ik begin met collega Leers. Hij viste zojuist vrij nadrukkelijk
naar een compliment. Hij kan die krijgen, want hij heeft daar recht op. Dankzij
zijn inspanningen, beter geformuleerd zijn alertheid, hebben wij nu te maken
met een uitdrukkelijke goedkeuring van deze overeenkomst. Daarvoor dank wat
mij betreft. Ik waag te betwijfelen of dat ook voor de minister geldt.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Zelfs dat.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 "Zelfs dat", hoor ik de minister zeggen. Dat is prima. Het ene compliment
genereert dus het volgende.
 
 Dan de zaak zelf. De minister was zo vriendelijk om met enige onthechtheid
mijn vraag te beantwoorden, redenerend vanuit een nulsituatie, of je aan zo'n
fonds zou beginnen als je nu met de Raad van Europa zou beginnen. De minister
gaf een antwoord dat ik, als ik vervelend zou willen zijn, conservatief zou
kunnen noemen, maar het getuigde wel van enig historisch besef, om het wat
vriendelijker te zeggen. Dat is ook zo. Ik was overigens niet helemaal overtuigd
van het argument dat dit voor ons de enig materiële uitdrukking is voor
de solidariteit van de landen van de Raad van Europa.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Materieel.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Ja, materieel. Ik vind, naast alle instituties die wij in dit deel van
de wereld al hebben, de Raad van Europa juist van belang op immaterieel terrein.
Ook dat is een wat theoretische discussie, omdat wij te maken hebben met dat
fonds en met de taken die de Raad van Europa in het verleden op zich heeft
genomen, ook op materieel terrein. De discussie gaat nu over de vraag of dat
op deze wijze verder kan worden geleid, en daarover houd ik toch enige scepsis.
De minister heeft wel gelijk dat het fonds blijft werken, ook als het wij
statuut niet goedkeuren; daardoor zouden wij dus niet zoveel bereiken. Hij
heeft ons gevraagd om hierover mee te denken, en daar ben ik graag toe bereid.
 
 Het gaat er ons allen om, dat wij best vrede zouden hebben met een fonds
dat uitsluitend gebruikt zou worden voor het belangrijke doel van het opvangen
van vluchtelingen en asielzoekers. De minister heeft er gelijk in dat de toekomstige
waarde, misschien zelfs de actuele waarde van het fonds, daarvoor buitengewoon
groot kan zijn. Maar het betreft wel landen die vermoedelijk de eerste zullen
zijn om het fonds qua doeluitwerking te verbreden, omdat zij daar belang bij
hebben. Zij zullen een beroep op het fonds doen voor bijvoorbeeld allerlei
economische maatregelen, zoals de bestrijding van werkloosheid. Daarom blijf
ik sceptisch. Er is een veel betere statutaire bepaling nodig, maar die kunnen
wij hier en nu niet regelen. Als die er zou zijn, zou ik het vertrouwen kunnen
geven waarom wordt gevraagd. De minister zei dat wij al een jaar of twee werken
onder het regime van het nieuwe statuut, te weten de jaren 1994 en 1995.
 
 Ik herhaal wat ik in eerste termijn heb gezegd, en waar de minister al
of niet bewust niet op in is gegaan. Ik wees op de brief die wij van de minister
hebben gekregen ter begeleiding van het jaarverslag van het fonds over 1994,
toen het al onder het nieuwe regime werkte. In die brief staat te lezen dat
er voorlopig van wordt afgezien om financiële middelen ter beschikking
te stellen voor zaken zoals de financiering van stuwdammen, waterleidingsystemen,
regionale ontwikkeling in gebieden met grote werkloosheid, plattelandsmodernisering
en dergelijke. Zo geformuleerd betekent dit – en statutair is dat ook
zo – dat het niet alleen mogelijk is dat het geld voor dergelijke doelen
zal worden uitgegeven, maar dat wij er serieus rekening mee moeten houden
dat het ook zal gebeuren. En dat is nu juist wat wij met elkaar niet willen.
Ik weet dus nog steeds niet of ik voldoende vertrouwen kan hebben.
 
 De minister heeft een voorstel gedaan met als "spits" dat hij de ruimte
wil krijgen om het beleid zoveel mogelijk substantieel te beïnvloeden,
opdat het zo dicht mogelijk bij de beoogde statutaire doelstelling uitkomt.
Mijn primaire reactie luidt: het is de minister geraden ook dat het fonds
aan het oorspronkelijke doel beantwoordt. Zijn voorstel blijft teveel hangen
in goede bedoelingen. Er is een motie voorgesteld, maar ik meen dat die ook
weinig oplost. Ik doe de minister daarom een ander voorstel en wij moeten
maar een paar dagen de tijd nemen om te bezien hoe wij eruit kunnen komen.
Ik wil best tegen de motie stemmen, maar ik ben ook bereid tot een meer constructieve
opstelling, door na te gaan hoe wij met elkaar verder kunnen komen.
 
 Een optie zou zijn dat de goedkeuring onder voorbehoud wordt gegeven.
Ik heb in de gauwigheid niet kunnen verifiëren of die optie juridisch
ook mogelijk is. Misschien kan het door middel van een amendement, misschien
ook doordat de minister een nota van wijziging indient. Ik
weet nu ook niet precies hoe dat voorbehoud geformuleerd moet zijn. Een andere
optie is dat goedkeuring wordt gegeven voor een bepaalde termijn, bijvoorbeeld
twee jaar, en ook dat kan door amendering of via een nota van wijziging. Dan
kom ik in de buurt van de strekking van de motie, alleen ga ik wat verder.
De minister wordt namelijk verplicht om, als hij na twee jaar wil doorgaan,
terug te komen bij de Kamer en goedkeuring te vragen voor een bepaalde of
onbepaalde duur.
 
 Ik leg deze suggestie aan de minister voor, omdat hier het bekende spanningsveld
aan de orde is tussen nationale wetgeving en de beginselen van het verdragenrecht.
Op dit moment kan ik niet helemaal overzien of raadpleging van een statuut
tot de conclusie leidt dat deze vorm mogelijk is. Soms bevat een overeenkomst
bepalingen over de duur van de geldigheid en over de wijze van opzegging,
maar dat valt best uit te zoeken.
 
 Voorzitter! Ik nodig de minister uit om na te gaan of hij, in dezelfde
richting als de motie maar iets verder gaande, wil onderzoeken of het technisch
mogelijk is om goedkeuring voor een bepaalde periode te vragen of, wat de
Kamer betreft, te geven. Want nogmaals, het kan gebeuren via een nota van
wijziging of via een amendement van de Kamer.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Voorzitter! Zoals de minister al heeft gezegd, heeft het niet goedkeuren
van de statuten niet tot gevolg dat Nederland zijn lidmaatschap opzegt, want
dat moet in een aparte procedure gebeuren. Volgens de motie kan het lidmaatschap
ter discussie komen te staan als over twee jaar het beleid niet is veranderd.
Ik zie niet in wat de meerwaarde van een amendement is.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Dit debat hangt een beetje van toevalligheden aan elkaar. De heer Leers
heeft een signaal afgegeven en de minister is wat overvallen door de politieke
commotie rondom dit punt. Laten wij eerlijk zijn, naar mijn mening voeren
wij een dergelijk debat maar één keer. Wij zullen dit niet over
een paar jaar herhalen. Dat betekent dus dat wij de komende tien à
twintig jaar waarschijnlijk niet meer aan het fonds denken, althans niet op
de manier waarop wij dat nu doen. Dat kan ook het geval zijn na aanvaarding
van de motie die de heer Woltjer zojuist heeft ingediend en waarvan de strekking
mij sympathiek is.
 
 De situatie is anders als wordt geamendeerd, want dan zijn beide partijen
wettelijk verplicht om over twee jaar expliciet onder ogen te zien of wij
verder willen gaan of niet. Ik ga ervan uit dat de inzet behoorlijk groot
zal zijn, omdat er zaken spelen zoals gezichtsverlies van de Nederlandse regering.
Ik ben alleen bang dat de motie, die misschien nu wel goede bedoelingen heeft,
na verloop van tijd niet datgene oplevert, wat wij nu willen. Daarom wil ik
iets verder gaan. Ik heb daarbij de vraag gesteld of het allemaal technisch
wel mogelijk is. Ik neem echter zonder meer aan dat de minister daar met de
expertise van zijn departement de komende dagen wel uitkomt.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Voorzitter! De nieuwe statuten maken een betere controle en een duidelijke
beleidsvoering mogelijk. Garanties zijn natuurlijk niet echt te geven. In
elk geval staat vast dat de voorwaarden aanmerkelijk zijn verbeterd. Iedereen
in de Kamer is het erover eens dat het nu gaat om het in de praktijk brengen
van de oorspronkelijke doelstellingen. De Nederlandse regering kan niet meer
doen dan alles wat redelijkerwijs van haar kan worden verwacht om het beleid
om te buigen. De regering heeft er zelf kennelijk veel vertrouwen in dat de
keuzen ook substantieel kunnen worden beïnvloed, maar zeker is dat natuurlijk
niet.
 
 Daar zou de conclusie uit getrokken kunnen worden dat er maar niet geratificeerd
moet worden. Alles afwegende meen ik echter dat het alternatief, zoals omschreven
in de motie-Woltjer/Van den Bos, beter is. Het oude statuut wordt dan niet
gehandhaafd. Daarnaast meen ik dat het voor de regering moeilijker is om voldoende
landen voor de beleidsprioriteiten te mobiliseren wanneer er niet geratificeerd
wordt.
 
 De heer Van Middelkoop wil naar andere juridisch aanvaardbare wegen zoeken,
zoals goedkeuring onder voorbehoud. Ik heb er grote twijfels over of dit mogelijk
is. Hij heeft er ook over gesproken, de goedkeuring via amendering twee jaar
uit te stellen. Daarmee stelt hij een wettelijke verplichting boven een politieke
afspraak tussen kabinet en Kamer. Hij is lid van de Kamer en kan onderdeel
van die politieke afspraak zijn. Vrijwel alle partijen hebben gezegd dat voorwaarde
voor continuering is dat de prioriteiten in de praktijk vorm zullen krijgen.
Heeft de heer Van Middelkoop zo weinig vertrouwen in deze kamerbrede meerderheid
dat hij verwacht dat er geen consequenties zullen volgen als de prioriteiten
niet in de praktijk worden gebracht? Wil hij per se zichzelf wettelijk dichttimmeren?
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 De heer Van den Bos moet nu natuurlijk niet op mijn gemoed gaan werken.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Ik probeer het zakelijk te houden.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Het mag wel, maar ik ben er niet zo gevoelig voor. U bent ook onderdeel
van deze Kamer. U hebt in eerste termijn een verhaal gehouden dat even kritisch
was als dat van de heren Blaauw en Leers en van mij. Ook aan u kan de vraag
worden gesteld, nu er zo langzamerhand tot stemming overgegaan zal worden,
tot hoe ver u bereid bent te gaan om dat standpunt kracht bij te zetten. Dan
doe ik een voorstel – overigens heb ik eerst aan de minister gevraagd
om een technische uitwerking daarvan – dat sluitend is. U weet even
goed als ik dat er heel wat moet gebeuren voordat wij de zaak over twee jaar
weer zo serieus bij de kop pakken als wij nu doen. Daarom moeten wij dit moment
benutten om ten principale te discussiëren. Dat doen wij ook en wij zetten
onze woorden kracht bij op een wijze die past bij de strekking van die woorden.
Dus het verschil tussen die motie en mijn voorstel is echt niet zo groot.
In mijn voorstel wordt echter gebruik gemaakt van net iets zwaardere bevoegdheden
en ik nodig u uit om in die richting mee te denken, omdat het volstrekt past
bij de strekking van uw betoog in eerste termijn.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Ik ben het ermee eens dat het verschil niet groot is, materieel zeker
niet. Er zit misschien enig verschil in als het gaat om een wettelijke verplichting
 of om politieke afspraken. Dat gaat allemaal op voor deze
Kamer zelf. Deze argumentatie gaat dus niet op – en dat vind ik doorslaggevend –
met betrekking tot de positie van Nederland om andere landen te mobiliseren
om in de praktijk ook die prioriteiten te verwezenlijken. Mijn stelling is
dat wij dan eerder onze positie zwakker zullen maken dan sterker.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Dat laatste moet u nog maar eens uitleggen. Ik denk dat de motie waarin
om een evaluatie wordt gevraagd een steun in de rug van de minister kan zijn,
maar dat hij met die steun bij de andere landen niet zoveel indruk zal maken.
Men zal zeggen: dat uw parlement een evaluatie wil, is normaal; dat gebeurt
bij zoveel beleidsmaatregelen. Ik denk dat de minister iets sterker komt te
staan als hij bijvoorbeeld in de raad kan zeggen dat hij het parlement met
ontzettend veel moeite zo ver heeft gekregen dat dit het voorstel voor twee
jaar heeft goedgekeurd, maar dat hij binnen die twee jaar de garantie moet
hebben dat het goed loopt, omdat hij anders last krijgt met zijn parlement.
Ik vind dat een iets sterker verhaal.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Dat is waar, maar de tekst die u nu uitspreekt kan de minister ook met
droge ogen uitspreken als de motie die wij hebben ingediend wordt aangenomen.
Daar zijn niet per se allerlei amendementen op de goedkeuringswet voor nodig.
 
 
 
 
 
 De heer Van Middelkoop (GPV):
 
 Maar wat weerhoudt u toch, als onderdeel van deze Kamer, om gebruik te
maken van zeer voor de hand liggende bevoegdheden, namelijk de wetgevende?
Dat zijn toch de sterkste bevoegdheden die wij hebben op dit terrein?
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Wat weerhoudt u om een politieke uitspraak van deze Kamer, neergelegd
in een motie, als het middel te hanteren, zodat de positie van Nederland sterker
wordt?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Een van de problemen die wij bij het huidige regeringsbeleid hebben, is
dat wij regelgeving verdragen maar dan in de Nederlandse samenleving willen
ombouwen, willen veranderen. Dat lukt ontzettend moeilijk. Dacht u nu werkelijk
dat het in internationaal verband simpel is, als je eenmaal toegetreden bent
tot dit statuut, om over twee jaar te zeggen: nu trekken wij ons terug? Kunt
u mij een voorbeeld geven, waarbij Nederland heeft gezegd: wij trekken ons
terug? Ik denk in dit verband aan bepaalde regels die wij in het kader van
de ILO medeondertekend hebben, waar wij nu niet meer mee rond kunnen komen.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Nogmaals, wij vervallen nu in herhalingen. Volgens het statuut is het
eenvoudig om eruit te treden. Als een meerderheid in deze Kamer niet meer
mee wil doen, dan gebeurt het niet. Zo simpel is het en u weet dat net zo
goed als ik.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Voorzitter! Ik dank de Kamer voor het weerwoord, hoewel het in mijn ogen
wat makkelijker had kunnen uitvallen.
 
 Ik zeg nogmaals, met de heer Van Middelkoop, dat de heer Leers een echt
probleem aanhaalt. Het is niet alleen de Kamer die zich daar zorgen over maakt;
ook de Nederlandse regering zoekt naar middelen om die invloed uit te oefenen.
Eigenlijk praten wij daarover en hebben wij geen politiek meningsverschil
over de doelstellingen. Het gaat over de vraag hoe in deze situatie het meeste
invloed uitgeoefend kan worden op de gang van zaken, dus op het beleid.
 
 De heer Blaauw vroeg welke garanties wij hadden als wij dat zouden doen,
maar die zijn niet te geven. Ik weet zelfs niet of die te geven zouden zijn
als de doelstellingen werden veranderd. Omdat ik aangaf dat het sterkste argument
juist in het verleden en in de toename van de vraag ligt, vind ik dat de heer
Leers het te gemakkelijk van zich afschuift door te zeggen dat dit alleen
maar mooi klinkt. Neen, in het verleden is het in omgekeerde zin werkelijkheid
geweest. Het was een zuivere toepassing omdat er toen een grote druk van onderop
was vanwege de omvang van het vluchtelingen- en migrantenvraagstuk. Helaas
zal dat nu weer zo zijn en waarom zouden het dan nu ineens mooie woorden zijn?
Natuurlijk is er geen garantie en natuurlijk kan er druk ontstaan om ook andere
projecten op te zetten, maar er is een grote kans dat die druk effectief wordt
wanneer er een grote ruimte onbezet blijft.
 
 En als de heer Blaauw zich afvraagt waarom Nederland niet eerder een beroep
op het fonds heeft gedaan, of aangeeft dat wij toch ook een vluchtelingenvraagstuk
hebben, breng ik daar tegenin dat wij al voordelig kunnen
lenen. Wij hebben dat niet nodig, het is niet voor onszelf. De sociale kant
van het fonds is juist dat het geld niet naar de rijke landen gaat die dat
probleem ook hebben, maar naar de landen dat het niet kunnen oplossen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Met alle excuses: een van de bezwaren van het vluchtelingenvraagstuk die
de Bondsrepubliek Duitsland aangeeft, is ook de financiële druk die er
op dat land ligt. Daarom wordt gezegd dat men het binnen de Europese Unie
moet verdelen. Maar Duitsland doet geen beroep op de mogelijkheden die er
zijn om tegen een rente van bijna 0% te lenen via dit fonds.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Waarom denkt de heer Blaauw dat dit zo is?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Als Duitsland bijna 400 mln. in kas heeft, vraag je je niet af waarom
het niet leent uit dit fonds.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Maar is dan iedereen gek geworden nu ze geld laten liggen?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Ik vermoed van niet. Maar het geld is aanwezig, er wordt geen gebruik
van gemaakt en wij zien dat het fonds zichzelf aan het vullen is. Waarom wordt
er dan geen gebruik van gemaakt en geven wij wel gelegenheid om daardoor de
deur wagenwijd open te zetten? Als onvoldoende van de primaire doelstelling
gebruik wordt gemaakt, wordt immers bijna automatisch teruggevallen op de
secundaire doelstelling.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ja, precies. Maar nu is mijn stelling dat, net als bij de oprichting van
het fonds, juist die primaire druk zal toenemen, hetgeen wordt veroorzaakt
door de landen zelf.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Het fonds werd opgericht in 1956 en Nederland is lid geworden in 1978.
Het is dus toegetreden in een soort "Uyliaanse" gedachtengang.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Toen had deze praktijk zich al ontwikkeld.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Dus moeten wij terug.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Ik wilde zeggen dat Nederland toen is toegetreden, met acceptatie van
de praktijk die er toen was.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Wij zijn aan het corrigeren wat er in de Uyliaanse periode
fout is gegaan in deze samenleving. Dat wou ik ook bij dezen meenemen.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Dat ben ik met u eens, maar deze dubbele doelstelling heeft er altijd
gestaan. Laten wij nu even logisch blijven. Bij de oprichting, toen wij toetraden
en nu is er een primaire en een secundaire doelstelling geweest. Bij de oprichting
was er een zuivere toepassing van de primaire doelstelling, omdat het probleem
zo groot was. Toen de druk wegviel, ontstond er ruimte voor de secundaire
doelstelling, maar nu gaat de druk van de primaire doelstelling weer omhoog.
 
 Er is nu ten minste één land dat pleit voor het optimaal
laten functioneren van de primaire doelstelling, met daarnaast ook de Scandinavische
landen. Wij kunnen geen garanties te geven, maar het verleden heeft laten
zien dat het wel gebeurt, als de druk van onderop groot is. Je moet niet alleen
maar cynische lessen trekken uit het verleden, zoals dat klinkt mooi, maar
dat gebeurt nooit. Er is nu een land in de raad van bestuur dat zich daar
heel expliciet op gaat richten. Dat zal het punt daar ter tafel leggen, al
dan niet in de vorm van een motie. Dat zal gewoon zeggen: de Nederlandse regering
wil dat wij naar die primaire doelstelling toe gaan, met een maximaal gebruik
van de gelden van dat doel. Ik kan het niet garanderen, maar ik vind dat alles
uit het verleden erop wijst dat er een grote kans is dat het die kant dan
ook op gaat.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik hoorde collega Blaauw interveniëren en ik wil hem
een vraag voorleggen. Ik ben een beetje verbaasd over zijn eenvoudige kijk
op het verleden, maar die hoeft hier niet bediscussieerd te worden. Als ik
het goed begrepen heb, heeft hij hier uitdrukkelijk verklaard dat hij principiële
bezwaren heeft tegen dat fonds. Zou hij dat nog eens willen toelichten? Het
komt bij mij over dat hij principieel tegen dit soort fondsen is. Als dat
zo is, hebben wij een heel andere discussie.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Dan heeft de heer Woltjer onvoldoende goed geluisterd. Ik heb een uitermate
grote belangstelling, warm hart, interesse, of hoe men het verder ook wil
noemen, voor een medefinancieringsfaciliteit voor vluchtelingen. Het statuut
is echter verwaterd met een secundaire doelstelling, terwijl de stemverhoudingen
bij projecten zodanig zijn, dat Nederland er onvoldoende grip op heeft.
 
 Ik waardeer het zeer dat de minister nu zegt dat hij zich maximaal zal
inzetten. Het doet mij denken aan de vergadering die wij hadden en nog hebben
over de besluitvorming in de Europese Unie. De minister komt terug van de
raad en zegt dan: ik heb de Nederlandse belangen maximaal verdedigd, maar
ja, de meerderheid ziet het anders.
 
 Ik denk dat wij gewoon het loodje leggen. Daarom wil ik best een statuut
voor een sociaal fonds, maar dan wil ik eigenlijk zelfs de woorden "sociaal
fonds" eruit hebben, zodat het een statuut wordt voor een fonds voor hulp
aan vluchtelingen van de Raad van Europa. Ik wil af van de secundaire doelstelling.
 
 
 
 
 
 De heer Woltjer (PvdA):
 
 Hoe wil de heer Blaauw deze zaak bereiken, als hij de zaak hier niet tegelijkertijd
kan dicteren? Het gaat om een onderhandelingsproces in het verleden. Op een
gegeven moment kun je je de vraag stellen of je lid blijft of niet, maar het
is natuurlijk uiterst gecompliceerd om na afloop van de onderhandelingen te
proberen de zaak nog eens te veranderen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! De historie toont aan dat ik al een hele tijd met het sociale
fonds bezig ben, namelijk vanaf het begin van de jaren tachtig. Toen werd
er al oneigenlijk gebruik gesignaleerd. Ik wil mij best inzetten voor een
ander statuut. Daarom heb ik een gedachtengang die de minister dan misschien
zou kunnen volgen. Dan zetten wij de ratificatieprocedure van onze kant op
sterk water. Wij schorten deze behandeling op en gaan over twee of drie jaar
verder. Als dan bijvoorbeeld 80% van de activiteiten van het sociaal fonds
naar de primaire doelstelling blijken te gaan, kunnen wij alsnog zeggen dat
het fonds binnen de juiste voorwaarden opereert. 
 
 Waarom doe ik dit voorstel? De minister zegt zelf dat er een golfbeweging
is. De primaire en secundaire doelstelling hebben er altijd onderdeel van
uitgemaakt. De wijziging van het statuut is eerder het mechanisme dan de doelstelling.
Ik wil de invulling van die doelstelling dan weleens zien. Ik ben misschien
wat cynisch geworden doordat ik de laatste vijftien jaar heb gezien wat op
dit terrein kan gebeuren.
 
 
 
 
 
 Minister Van Mierlo:
 
 Voorzitter! Het lijkt mij dat je het bevriende lidstaten moeilijk kunt
aandoen, twee jaar te wachten op de invoering. Nederland neemt dan een houding
aan die ons niet past. Het mag wel en het kan ook. Ik vind het echter geen
figuur om te zeggen dat eerst hard gewerkt moet worden aan een nieuw statuut
en dan te wachten met de invoering.
 
 Ik wijs nog op een ander punt. Het nieuwe statuut is niet voortgekomen
uit het verlangen naar nieuwe doelstellingen. Het nieuwe statuut is er gekomen
omdat er onregelmatigheden waren en omdat de controle te kort schoot. Dat
wilden wij verbeteren.
 
 Ik vraag de geachte afgevaardigde, zich te buigen over de vraag in hoeverre
het instrument een beetje misbruikt wordt voor een ander doel dan waarvoor
het in het leven werd geroepen. De herziening is bedoeld ter voorkoming van
malversaties etcetera. Nou gebruiken wij de goedkeuring voor de verandering
van doelstellingen die in het proces zelf niet aan de orde zijn geweest.
 
 Wij maken deel uit van de Raad van Europa. Wij nemen nu ineens een houding
aan die wij de Grieken en andere landen vaak verwijten, namelijk dat zij zo'n
instrument op de verkeerde manier gebruiken om druk uit te oefenen. Als wij
zeggen: wij doen niet mee, doen wij meer dan meer dan alleen het fonds afstemmen.
Wij veranderen onze houding in de internationale gedragingen. Ik wil de Kamer
dat ten krachtigste afraden.
 
 Tegelijkertijd wil ik met nog grotere klem tot de Kamer zeggen dat wij
de ministeriële conferentie hebben en de raad van bestuur waarvan Nederland
lid is. Als een fonds rept van primaire en secundaire doelstellingen en wij
voorzien dat het probleem dat betrokken is bij de primaire doelstellingen
alleen maar groter wordt, dan vind ik het ongepast als het fonds zich zou
storten op die secundaire doelstellingen en als gevolg daarvan de financiële
ruimte zou verkleinen voor het dienen van de primaire doelstelling. Via het
beleid staan alle mogelijke wegen open. Het is inderdaad het beleid van de
raad van bestuur dat het aldaar moet worden opgelost. Ik wil zien welke mogelijkheden
er zijn om in de raad van bestuur dit probleem aan de orde te stellen.
 
 Ik wil dan ook ingaan op het voorstel van de heer Van Middelkoop voor
een paar dagen uitstel, maar niet twee jaar. Ik distantieer mij van het voorstel,
twee jaar te wachten met de invoering. Wij hebben echt een serieus probleem
bij de kop. Als ik vraag, daarvoor wat tijd te nemen, dan is dat niet bedoeld
voor politiek beraad of voor dramatische dingen. Ik vraag dat om na te gaan
of wij een weg kunnen vinden die zoveel mogelijk recht doet aan wat ons bindt.
Ik vraag u, voorzitter, de beraadslagingen over dit onderwerp voor enige tijd
te schorsen. Wij kunnen elkaar dan over een week of twee weer over dit onderwerp
spreken. In de tussentijd moeten wij proberen om door informeel overleg uit
de impasse te komen. Dat is mijn voorstel. Ik zeg de Kamer eerlijk dat ik
van mening ben dat wij het niet kunnen maken om goedkeuring te weigeren. Ik
vind dat het mijn plicht is om dat te voorkomen. Ik vind daar een paar kanten
aan zitten die mij absoluut niet bevallen. Ik vind dus dat wij die weg niet
op moeten. Ik wil bezien of de inventiviteit ons bij elkaar kan brengen.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Bos (D66):
 
 Ik stel voor de minister hierin te volgen.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, op een later tijdstip dan dinsdag aanstaande over het wetsvoorstel
en de ingediende motie te stemmen. Wellicht kan ondertussen in commissieverband
verder gesproken worden over een eventuele brief of wat dan ook.
 
 
 
 
 
 De heer Leers (CDA):
 
 Volgens mij is er sprake van een misverstand. Als wij informeel of hoe
dan ook verder gaan met de beraadslaging, dan gaan wij nu niet stemmen over
een motie.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dat is precies wat ik zeg. Opschorten dus en niet dinsdag aanstaande stemmen,
maar op een later tijdstip, afhankelijk van verdere behandeling.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enkele minuten geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-17-1125-1135.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl