Behandeling van: het wetsvoorstel Een bijzondere voorziening voor de versnelde uitvoering van werken tot versterking van enige dijkvakken langs de Rijn en zijn zijtakken en langs de bedijkte Maas, alsmede van werken tot aanleg van kaden langs de onbedijkte Maas en langs een gedeelte van de Rijksweg A2 (Deltawet grote rivieren) (24109)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 1086-1093

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

11-04-1995

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 26, pagina 1086-1093

11-04-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24109Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van de wetsvoorstellen van (rijks)wet: Wijziging van de Schepenwet (23237, R1476); Wijziging van enige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering en enkele andere wetten inzake de bewaring en de teruggave van inbeslaggenomen voorwerpen (23692); Partiële wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering, het Burgerlijk Wetboek, het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, het Wetboek van Koophandel en enkele andere wetten (23855)Pagina 1067-1067
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen: Herinrichting van de Algemene Bijstandswet (Algemene bijstandswet) (22545); Invoering van een nieuwe Algemene bijstandswet (Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet) (22614)Pagina 1093-1110
26ste vergadering; 11 april 1995Pagina 1067-1067
Behandeling van de wetsvoorstellen: Herinrichting van de Algemene Bijstandswet (Algemene bijstandswet) (22545); Invoering van een nieuwe Algemene bijstandswet (Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet) (22614)Pagina 1068-1086
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Een bijzondere voorziening voor de versnelde uitvoering van werken tot versterking van enige dijkvakken langs de Rijn en zijn zijtakken en langs de bedijkte Maas, alsmede van werken tot aanleg van kaden langs de onbedijkte Maas en langs een gedeelte van de Rijksweg A2 (Deltawet grote rivieren) (24109)Pagina 1110-1116
Behandeling van: het wetsvoorstel Een bijzondere voorziening voor de versnelde uitvoering van werken tot versterking van enige dijkvakken langs de Rijn en zijn zijtakken en langs de bedijkte Maas, alsmede van werken tot aanleg van kaden langs de onbedijkte Maas en langs een gedeelte van de Rijksweg A2 (Deltawet grote rivieren) (24109)Pagina 1086-1093
Lijst van besluiten (dinsdag 11 april 1995)Pagina 1135-1135
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 11 april 1995)Pagina 1135-1136
Behandeling van het wetsvoorstel Regeling van de medezeggenschap van het overheidspersoneel in de Wet op de ondernemingsraden (23551)Pagina 1116-1135

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Een
bijzondere voorziening voor de versnelde uitvoering van werken tot versterking
van enige dijkvakken langs de Rijn en zijn zijtakken en langs de bedijkte
Maas, alsmede van werken tot aanleg van kaden langs de onbedijkte Maas en
langs een gedeelte van de Rijksweg A2 (Deltawet grote rivieren) (24109).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Baarda (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Reeds tijdens de wateroverlast en de bedreigingen
in het rivierengebied in dit vroege voorjaar, is er brede aandacht voor gevraagd
om in het belang van de vele betrokken burgers spoedig over te gaan tot de
noodzakelijke versterking van rivierdijken en kaden en daarvoor zo nodig noodprocedures
af te spreken en in werking te stellen. Het stemt tot voldoening dat het kabinet
dit voortvarend heeft opgepakt en tot spoedige uitvoering wil brengen. De
CDA-fractie stemt daarmee uiteraard in en wil dan ook gaarne meewerken aan
bespoedigde besluitvorming. Eigenlijk kun je zeggen dat de motie-Eversdijk
met terugwerkende kracht wordt uitgevoerd.
 
 In de memorie van toelichting komt onder andere de vraag aan de orde of
deze vorm van noodwetgeving noodzakelijk is. De conclusie is duidelijk, de
wet is immers ingediend. Een adequate oplossing zou slechts kunnen worden
bereikt, indien de wetgever zelf zou overgaan tot een buitenwerkingstelling
van al die voorschriften op grond waarvan vergunningen, ontheffingen, vrijstellingen
of andere bestuursrechtelijke besluiten zijn vereist, zo lezen wij op blz.
3 van de memorie van toelichting. En daarbij moet dan gedacht worden aan met
name besluiten krachtens de Waterstaatswet 1900, de Rivierenwet, de Wet op
de ruimtelijke ordening, de Wet milieubeheer, de Wet bodembescherming, de
Wet verontreiniging oppervlaktewateren, de Natuurbeschermingswet, de Ontgrondingenwet,
de Boswet, de Woningwet, de Onteigeningswet en verder aan de betrokken verordeningen
van provincies, gemeenten en waterschappen. Dat is nogal wat! En al die verschillende
wetten en verordeningen staan een goede planning en onderlinge afstemming
van de bestaande procedures in de weg. Hebben wij de wetgeving met alle bijbehorende
procedures niet te ingewikkeld gemaakt, waardoor snel ingrijpen belemmerd
wordt? Ook in dit geval zou het toch mogelijk moeten zijn om op basis van
bestaande wetgeving snel in te grijpen en de nodige voorzieningen te treffen?
Dat is zeker nodig nu de veiligheid van vele burgers in het geding is. De
nieuwe wet op de waterkering zou het instrument kunnen zijn om tot een goede
en werkbare procedure te komen, ook voor de uitvoering van rivierdijkverbeteringen.
Wij dringen er bij de minister op aan, daar de nodige aandacht aan te besteden.
 
 Vanmorgen hebben wij een brief gekregen van de Unie van waterschappen
waarin de unie instemming betuigt met de voorgestelde procedure, maar waarin
de unie er ook voor pleit, deze procedure als een uitzondering te beschouwen,
zeker als het gaat om de goedkeuring van de plannen door gedeputeerde staten.
De unie vraagt dan ook, overeenkomstig de motie-Van den Berg, die in de Tweede
Kamer unaniem is aanvaard, dit als een uitzondering te beschouwen en er in
de komende wet op de waterkering een ander regime voor te nemen.
 
 Een punt dat ik nog wil noemen, is de kwestie van de onteigening. Wij
vragen ons af of de onteigening wel goed is geregeld. Het is uiteraard een
serieus probleem, waar het de direct belanghebbenden betreft. De rechter zal
in die gevallen moeten toetsen of er een noodzaak is voor onteigening. Dan
zal ook naar alternatieven moeten worden gekeken. Een van de alternatieven
kan een inwendige versterking van de dijk zijn, waarbij een
verbreding uiteraard niet noodzakelijk is. Dan is ook die onteigening niet
noodzakelijk. Als dit alternatief niet extreem duurder is, dus als de kosten
elkaar naderen, kan het betekenen dat de rechter besluit om de gevraagde onteigening
af te wijzen. Hierover verneem ik graag het oordeel van de minister.
 
 Zojuist hebben wij per fax een brief van het Nederlands juristencomité
voor de mensenrechten gekregen. Ik weet niet of de minister deze brief ook
heeft ontvangen. Als dat niet het geval is, stel ik het op prijs dat dit alsnog
gebeurt. De NJCM stelt in de brief een punt aan de orde dat de bevoegdheden
van het college van gedeputeerde staten betreft, namelijk een vrijwel onbeperkte
beoordelingsvrijheid in het al of niet buiten toepassing verklaren van wettelijke
voorschriften die naar de mening van het college een belemmering vormen voor
de uitvoering. Deze bepalingen, die bij amendement door de Tweede Kamer zijn
toegevoegd aan het wetsvoorstel, geven in een rechtsstaat als de Nederlandse
te denken, aldus de brief. In de brief staat: "De machtenscheiding in Nederland,
zoals die ten grondslag ligt aan onze Grondwet, wordt daardoor op een hoogst
curieuze manier inhoud gegeven. De uitvoerende macht bepaalt wanneer welke
voorschriften van de wetgevende macht van toepassing zijn. Het wetsvoorstel
bevat geen enkele inhoudelijke afbakening." Ook daarover verneem ik graag
het oordeel van de minister.
 
 Hierbij refereer ik nog aan een artikel in Trouw van vrijdag 7 april jongstleden,
van de heer Tim Borman, wetgevingsjurist bij het ministerie van Justitie.
De heer Borman heeft het artikel op persoonlijke titel geschreven, met als
kop: "Twee stappen te ver in noodwet dijken". In het artikel plaatst hij kritische
kanttekeningen bij de amendementen die in de Tweede Kamer zijn aanvaard. Dat
is in de eerste plaats het amendement waar ik zojuist over sprak en waarin
gedeputeerde staten wettelijke voorschriften buiten toepassing mogen laten.
Dit zou volgens de auteur verder gaan dan het oorlogsrecht. Bovendien is er
de fictieve vergunningverlening. Wij kennen de praktijk van de Woningwet.
Ook daaraan zouden nog wel eens bezwaren kunnen kleven.
 
 In de stukken staat dat ook de Europese Commissie, ingevolge de Europese
MER-richtlijn, nog een reactie op het wetsvoorstel moet geven. Is deze reactie
al ontvangen en, zo ja, wat betekent dit voor de uitvoering van de werken?
Binnen een tijdsbestek van nog geen twee jaar moet veel gebeuren. Ik neem
aan dat daarvoor reeds een werkprogramma aanwezig is. Hoe staat het overigens
met de planvoorbereiding en de aanbestedingen? Kortom, wanneer gaat de schop
de grond in en wordt begonnen met de daadwerkelijke uitvoering?
 
 Blijkens een bericht in de Leeuwarder Courant van 6 april jongstleden
heeft de hoogleraar milieukunde prof. dr. P. Nienhuis tijdens een symposium
in Nijmegen over internationaal beleid en beheer van de grote rivieren gesteld
dat hoog water steeds vaker zal voorkomen, enerzijds doordat het klimaat sneller
verandert dan tot nu toe werd aangenomen, anderzijds doordat de rivierlopen
door menselijk ingrijpen zodanig zijn veranderd dat het water veel te snel
naar de zeemondingen stroomt. Prof. Nienhuis is van mening dat echte oplossingen
voor de recente watersnood niet liggen in het verhogen en verzwaren van de
dijken, maar in het internationaal aanpakken van de stroomgebieden van Rijn,
Maas en Schelde. Wil de minister hier eens nader op ingaan en met name aangeven
wat de Nederlandse inbreng is bij het internationaal overleg?
 
 Bij de schriftelijke voorbereiding is namens mijn fractie gevraagd om
een nadere toelichting op de financiering van de kade-aanleg langs de onbedijkte
Maas. Ik zeg de regering hartelijk dank voor de vlotte beantwoording van onze
vragen. In het gegeven antwoord wordt aangegeven dat het bedrag van 100 mln.
een maximering is van de rijksbijdrage in de kosten van kadevoorzieningen.
Gesteld wordt dat voor genoemd bedrag in ieder geval de kaden, zoals geadviseerd
door de commissie-Boertien II, aangelegd kunnen worden, alsmede enkele tijdelijke
voorzieningen op specifieke knelpunten. Maar waar zijn de berekeningen op
gebaseerd die hebben geleid tot een maximale bijdrage van 100 mln.? Er is
immers nog geen bestek met begrotingen en er zijn nog geen aanbestedingen
gehouden. Mochten nadere berekeningen en aanbestedingen uitwijzen dat er in
Limburg meer geld nodig is dan in eerste instantie werd voorzien, is de regering
dan bereid tot nader overleg met de betrokken provinciale en regionale instanties,
met als inzet om tot een oplossing van de dan ontstane financiële problemen
te komen?
 
 Mijn fractie heeft met instemming kennis genomen van het standpunt van
de regering, zoals aangegeven op blz. 13 van de nota naar aanleiding van het
verslag (gedrukt stuk, nr. 7), dat uitgangspunt bij de uitvoering van het
Deltaplan grote rivieren is dat de financiën geen probleem zullen mogen
vormen. Wij vertrouwen erop dat dit ook geldt voor de noodzakelijke projecten
die nu nog niet in de programma's zijn opgenomen. Gedacht wordt daarbij aan
de Millingse Bandijk, de kade in Tuindorp en de landbouwbedrijven in de riviergebieden,
zoals de winterbedden.
 
 Hoe is overigens de financiering precies geregeld? Welke fondsen worden
aangeboord? Gaat de financiering via de begroting van Verkeer en Waterstaat
of wordt de financiering ten laste gebracht van een vergroting van het financieringstekort?
 
 De CDA-fractie heeft waardering voor de snelle besluitvorming en zij hoopt
dat deze zal worden gevolgd door een snelle daadwerkelijke uitvoering. Wij
zullen onze steun aan dit wetsvoorstel dan ook niet onthouden.
 
 
 
 
 
 De heer Zijlstra (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! De verleiding is groot om bij dit wetsvoorstel
nog eens uitgebreid in te gaan op de oorzaken van de recente wateroverlast
in het boven- en middenrivierengebied. Wat mij daarbij opvalt is dat veel
is gesproken over ingrepen in het buitenlandse deel van de bekkens van Rijn
en Maas, maar dat zo weinig is gezegd over de gevolgen van menselijk ingrijpen
in het Nederlandse kustgebied. De deltawerken en in het bijzonder de waterkering
in de Oosterschelde hebben waarschijnlijk tot ingrijpende veranderingen in
de kustmorfologie geleid. De voordelta bij Walcheren is daar een voorbeeld
van. Maar het is alleszins mogelijk dat dit soort werken door toenemende opslibbing
de afvoer van het rivierwater naar de zee vertraagt. Verhoging
van het rivierbed en een toenemende kans op dijkdoorbraak is dan het gevolg.
 
 Ik neem aan, dat ook dit aspect bij de aanstaande behandeling van de wet
op de waterkering verder aan de orde zal komen en ik heb er begrip voor dat
de discussie over dit soort onderwerpen tot dan wordt verdaagd.
 
 Bij de behandeling van de wet op de waterkering zou eigenlijk ook de kennelijke
ontoereikendheid van de huidige wetgeving om in situaties als deze te voorzien,
aan de orde moeten komen. Het begrip "dringend en dreigend gevaar", dat in
de waterstaatwetgeving wordt gehanteerd, past kennelijk niet op de bijna-ramp,
die we kort geleden hebben meegemaakt. De "bijzondere voorziening" die we
hier nu behandelen, vult dat gat niet op. Kan de minister ons meedelen wat
zij voor ogen heeft om dit structurele gebrek te herstellen?
 
 Mijnheer de voorzitter! Bij de behandeling in de Tweede Kamer is als meest
principiële punt de verschuiving naar de provincie van de bevoegdheid
om plannen voor dijkvakken, kaden, enzovoorts vast te stellen, aan de orde
geweest. Het Tweede-Kamerlid Van den Berg slikte deze verschuiving als noodoplossing,
maar hij verzette zich heftig tegen een blijvende aanslag op de subsidiaire
bevoegdheden van de waterschapsbesturen. In de toekomst zou daar de besluitvorming
over zulke plannen weer geconcentreerd moeten worden. Hij wist een meerderheid
van de Tweede Kamer achter de motie van deze strekking te krijgen. Ik zeg
uitdrukkelijk dat wij niet gelukkig zijn met deze uitspraak van de Tweede
Kamer en wij vragen ons af, of de minister van Verkeer en Waterstaat dit niet
te gemakkelijk over zich heen heeft laten komen. Zij wees er op, dat ook de
procedure in de tweede fase, dus na 1996, een versnelde zal zijn en zij vroeg
zich in eerste instantie af of de keuze voor de zogenoemde structurele oplossing,
die van de heer Van den Berg, wel de goede zou zijn. Uit haar reactie, in
eerste instantie, krijgen wij de indruk, dat het op zijn minst prematuur zou
zijn om dat nu al vast te leggen. Naar ons oordeel had de Tweede Kamer er
verstandig aan gedaan, te wachten tot de behandeling van het wetsvoorstel
op de waterkering. Dan immers zal deze vermindering van subsidiariteit ten
principale aan de orde dienen te komen.
 
 Wij herinneren er aan, dat in het recente verleden de vertragingen in
het vaststellen van dijkverzwaringsplannen in het betreffende gebied, behalve
door financiële factoren, mede toe te schrijven zijn aan een te starre
opstelling van bepaalde waterschapsbesturen. In het benedenrivierengebied
werden deze problemen veelal opgelost door het tussenschakelen van een speciale
en zeer inventieve projectgroep van Rijkswaterstaat. Deze trouble shooters,
in de letterlijke zin van het woord, slaagden er herhaaldelijk in, tegenstellingen
te overbruggen en voor elke partij aanvaardbare oplossingen geaccepteerd te
krijgen.
 
 De andere verdeling van bestuurlijke en financile verantwoordelijkheden
tussen het Rijk enerzijds en provincies respectievelijk waterschappen anderzijds
gaf kennelijk geen ruimte voor tussenkomst van zo'n groep trouble shooters
in het gebied waar we nu over spreken: het midden- en bovenrivierengebied
in Nederland. Juist omdat die ruimte er kennelijk niet is, moet er alles aan
gelegen zijn om de verdeling van bevoegdheden zo in te richten, dat situaties
van ergernis en conflict zo weinig mogelijk kunnen ontstaan. Voor ons staat
geenszins vast, dat de regeling van het verleden, van concentratie van bevoegdheden
bij de waterschappen, hiervoor de beste is. Misschien is verminderde subsidiariteit
wel beter voor besluiten, die zo veel mogelijk draagkracht onder de bevolking
moeten verwerven. Wat ons betreft is de weg die door de motie Van den Berg
lijkt te zijn afgesneden, nog open voor debat. Wij horen graag van de minister
of zij het met onze conclusie eens is.
 
 Mijnheer de voorzitter! De onteigening in algemeen belang blijft een zwak
punt. Het ogenblikkelijk in bezit nemen van onroerende zaken kan, als ik het
goed heb, in gerechtelijke procedures 20 tot 26 maanden tegengehouden worden.
Het instrument van vervroegde onteigening, waarover in de Tweede Kamer is
gesproken, biedt kennelijk, gehoord het antwoord van de minister, geen soelaas.
De kans is groot, dat de rechter de onteigening afwijst in de gevallen waarin
andere technische oplossingen mogelijk zijn, ook als die meer of zelfs veel
meer geld kosten. Collega Baarda heeft hier ook op gewezen. Het komt mij voor
dat hetzelfde geldt wanneer de bescherming tegen het water gecombineerd wordt
met natuurplannen, zoals dat van "Levende rivieren". Wij maken ons daar ernstige
zorgen over. Heeft de minister zich er al een voorstelling van gemaakt hoe
in zo'n doemscenario, met zeer lange en tot soms niet-aanvaardbare oplossingen
leidende onteigeningsprocedures, in concreto gereageerd kan worden?
 
 Voorzitter! Bij de behandeling in de Tweede Kamer is de Eerste Kamer één
keer uitdrukkelijk genoemd. Dat gebeurde naar aanleiding van een amendement-Blauw.
Gedeputeerde staten kunnen bij het vaststellen van hun plannen bepalen, dat
wettelijke voorschriften krachtens welke vergunningen, ontheffingen en dergelijke
vereist zijn, buiten toepassing blijven. De minister van Verkeer en Waterstaat
betoogde, dat een uiterste poging was gedaan om alle buiten werking te stellen
procedures vast te leggen, maar dat er best iets vergeten zou kunnen zijn.
Ze had dan ook niet veel bezwaren tegen de "vangnetbepaling" van het amendement-Blauw.
Voorzitter! Deze extra bevoegdheid voor gedeputeerde staten is gevaarlijk.
Niemand kan garanderen, dat er in voorkomende gevallen niet ook oneigenlijk
gebruik van zou kunnen worden gemaakt. Collega Baarda gaf enkele citaten die
deze ongerustheid nog onderstrepen. Je weet eigenlijk niet waar je aan begint.
Gezien het grote belang van dit wetsvoorstel zullen we wel over dit bezwaar
heen moeten stappen, maar eigenlijk kan dit niet door de beugel.
 
 Curieus is nu, dat de minister een toevoeging aan het amendement suggereerde –
die suggestie werd door de Tweede Kamer overgenomen – om problemen in
de Eerste Kamer te voorkomen. Die toevoeging luidt: Deze bevoegdheid –
dus de bevoegdheid van gedeputeerde staten – geldt niet indien het buiten
toepassing laten van een wettelijk voorschrift in strijd zou komen met de
Grondwet of enige internationaalrechtelijke verplichting.
 
 Maar alleen de wetgever of de rechter kan toch over zo'n eventuele strijdigheid
oordelen? Waarom wordt dan de suggestie gewekt dat gedeputeerde staten hierover
ook iets te beslissen zouden hebben? Betekent dit, dat zonder deze toevoeging
die door de minister werd gesuggereerd en door de Kamer werd
overgenomen, gedeputeerde staten wettelijke voorschriften buiten werking zouden
kunnen stellen, zelfs als dat strijdig zou zijn met Grondwet of verdragen?
Wij gaan ervan uit, dat dit ten principale niet mogelijk is, ook niet bij
dit type wetgeving. Is die toevoeging dan niet overbodig?
 
 Wat heeft de minister daarbij overigens gedacht? In welke gevallen zou
zo'n strijdigheid met de Grondwet of verdragen kunnen ontstaan? En als de
minister dat niet kan aangeven, waar praten we dan eigenlijk over? We wachten
met belangstelling ook het antwoord op deze vraag af.
 
 
 
 
 
 De heer Hilarides (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Op 10 februari jongstleden kondigden de ministers
van Verkeer en Waterstaat en van VROM het voornemen aan, te komen tot versnelde
dijkversterking. Het voor ons liggende wetsvoorstel dient ertoe dat in april
van dit jaar met de uitvoering van de versterking van de meest bedreigde dijkvakken
en kaden kan worden begonnen.
 
 Mijn fractie heeft kennis genomen van dit wetsvoorstel en zij heeft met
genoegen geconstateerd dat de regering erin is geslaagd, in goed overleg met
de daarvoor in aanmerking komende provincies, gemeenten en waterschappen,
binnen een tijdsbestek van twee maanden het zover te krijgen dat nog deze
maand met de werkzaamheden kan worden gestart. Als het moet, kan het dus snel.
Mijn fractie heeft waardering voor deze snelheid van handelen.
 
 Alles is eraan gelegen, dat de dijken in het rivierengebied versneld worden
verbeterd om daarmee de veiligheid van mens en dier in de nabije toekomst
zo goed mogelijk te kunnen garanderen. Het gaat hierbij om een kerntaak van
de overheid van de eerste orde. Het veiligheidsaspect moet op de eerste plaats
komen.
 
 Velen zullen zich de vraag stellen: hoe heeft het zover kunnen komen,
dat een beroep moest worden gedaan op de nu aan de orde zijnde noodwetgeving?
Mijn fractie is van oordeel, dat de schuldvraag in dezen weinig zinvol is.
Gedane zaken nemen geen keer.
 
 Veeleer is het de bestuurscultuur in ons land, die gebaseerd is op een
zo democratisch mogelijk besluitvormingsproces met veel te lange procedures,
die deze situaties tot gevolg heeft gehad met als resultaat dat men in het
besluitvormingsproces is blijven steken. Een en ander heeft tot gevolg, dat
het wetsvoorstel dat er nu ligt onontbeerlijk is om binnen twee jaar de meest
bedreigde dijkvakken te kunnen versterken.
 
 De wet heeft een beperkte werkingsduur, zodat het van belang is ook te
kijken wat er verder qua wetgeving nog moet gebeuren om het gehele dijkverzwaringsproject
te kunnen afronden voor het jaar 2000, zoals de minister van Verkeer en Waterstaat
onlangs heeft meegedeeld. Bij de behandeling van dit wetsvoorstel aan de overzijde
is hierop ook uitdrukkelijk gewezen. Wellicht verdient het aanbeveling, aansluiting
te vinden bij de ophanden zijnde wet op de waterkering. Nu is namelijk gebleken
dat de bestaande wetgeving inzake de waterstaat en de ruimtelijke ordening
onvoldoende soelaas biedt om in noodsituaties handelend te kunnen optreden.
Ook vorige sprekers hebben hier reeds op gewezen. Met name met het begrip
"dringend en dreigend gevaar", dat in de huidige wetgeving voorkomt, kunnen
we blijkbaar niet uit de voeten. Toch is het van belang dat de waterstaatwetgeving
juist wel een oplossing te bieden heeft voor dergelijke noodsituaties. Mijn
fractie zou het op prijs stellen indien de minister nadere mededelingen kon
doen over het zo nodige vervolgtraject.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ten slotte wil ik nog een tweetal opmerkingen
van geheel andere aard maken. Allereerst wil ik iets zeggen over het aanbestedingstraject
en de Brusselse regelgeving. Bij de beantwoording van vragen dienaangaande
in de Tweede Kamer is de minister betrekkelijk vaag gebleven. Men verwacht
voorshands geen problemen. Het kan toch niet zo zijn, dat wij ons tot het
uiterste inspannen, ook wat wetgeving betreft, om handelend op te treden en
dat EG-richtlijnen roet in het eten kunnen gooien. Kan de minister hierop
nog nader ingaan?
 
 Als laatste punt komt aan bod het financiële kader, een niet onbelangrijk
onderwerp bij wetgeving inzake majeure investeringen. Mijn fractie gaat ervan
uit, dat er volledige overeenstemming is tussen Rijk, provincies en waterschappen
over het gehele financiële pakket. Kan de minister dit bevestigen?
 
 Mijnheer de voorzitter! Wij hebben hier toch te maken met bijzondere wetgeving.
De regering is erin geslaagd in snel tempo een wetsvoorstel te presenteren
om de versnelde uitvoering van de meest bedreigde dijkvakken in het rivierengebied
te verbeteren. In zo'n situatie moet ook sprake zijn van een evenwichtige
belangenafweging. Ook aan die eis voldoet naar het oordeel van mijn fractie
dit wetsvoorstel.
 
 Mijnheer de voorzitter! Mijn fractie zal dit wetsvoorstel steunen.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Voorzitter! De fractie van GroenLinks kan instemmen met het doel van deze
noodwetgeving. Door dit wetsvoorstel kan 145 km van de meest urgente dijkvakken
versneld worden versterkt en is voor het jaar 2000 het totale dijkversterkingsproject
gerealiseerd. Het is op zichzelf prima dat allerlei procedures worden gestroomlijnd
en parallel worden geschakeld. De milieubeweging is akkoord gegaan met het
terzijde stellen van de MER-procedure, maar zij heeft van de regering de toezegging
gekregen, dat zij aan de bel kan trekken als dat nodig is.
 
 In het verleden heeft onze fractie zich bij de behandeling van dit onderwerp
altijd zeer kritisch opgesteld. Ons doel was natuurlijk niet om het veilig
maken van de dijken te vertragen, maar om de bulldozerplannen die in Brakel
werden uitgevoerd, te verhinderen. Ook door de actiegroepen is altijd gezegd
dat het een schande is, dat aan de onveilige stukken dijk niet sneller iets
werd gedaan en dat het onderhoud, door onvoldoende financile middelen van
de rijksoverheid, werd verwaarloosd. Er moest in de Tweede Kamer de motie-Eversdijk –
die werd trouwens unaniem gesteund – aan te pas komen om de regering
te dwingen tot het maken van voortgang.
 
 Voorzitter! Ik vond het een absoluut dieptepunt, dat actiegroepen en de
milieu- en de natuurbeweging als zondebokken werden gezien. Toen het waterpeil
steeg, daalde bij sommigen het politieke peil. De ministers
van Verkeer en Waterstaat en van VROM hebben zich hier gelukkig niet zo aan
bezondigd en zij maakten de zeer heldere en praktische analyse, dat de belangrijkste
oorzaak was gelegen in de enorme regenbuien en het tegelijk smelten van de
sneeuw. Aan de minister wil ik de vraag stellen wat er eigenlijk gedaan is
om de actievoerders die bedreigd zijn – soms werden zij zelfs gemolesteerd –
en die niet eens meer naar huis durfden te gaan, te beschermen. Hierbij denk
ik niet alleen aan de politie, maar ook aan politieke steun. Zijn op dit punt
eigenlijk wel voldoende uitspraken gedaan? Trouw schreef in een artikel "Wie
durft er nog te protesteren"? Is wel voldoende tegenwicht geboden?
 
 De steun van GroenLinks voor deze noodwet – de Raad van State vond
trouwens de term Deltawet misplaatst en stelde voor, de wet om te dopen tot
Tijdelijke wet grote rivieren, een naam die ons ook wat beter had geleken –
komt ook voort uit het gegeven, dat in de plannen nu expliciet lijkt te worden
uitgegaan van de aanbevelingen van de commissie-Boertien. Via een amendement
dat in de Tweede Kamer is ingediend is dit nu zelfs in de wettekst bepaald.
Maar sprekend over dit uitgekiend ontwerpen, waarbij rekening gehouden moet
worden met de zogenaamde NLC-waarden, de waarden van natuur, landschap en
cultuur, komen we meteen toe aan opmerkingen over de grootste zorg en het
grootste probleem dat onze fractie nog steeds heeft. Dat probleem betreft
het antwoord op de vraag: maar gaat dat nu ook echt gebeuren of wordt er hoofdzakelijk
lippendienst beleden? Die lippendienst was er ook al naar aanleiding van het
werk van de commissie-Becht en later in verband met het werk van de commissie-Boertien.
Nu is daarvan dus sprake bij deze wet. Welke spijkerharde garanties hebben
we eigenlijk dat al die waterschappen "Boertien" hebben "geïnternaliseerd"
en dat zij uit zichzelf enthousiast aan de slag gaan om naast het werken aan
de veiligheid optimaal te zoeken naar het zoveel mogelijk realiseren van de
NLC-waarden?
 
 In de Tweede Kamer werden al signalen ontvangen van de natuur- en milieubeweging,
die zich ongerust maakte over sommige waterschappen. Vooral de grote scheiding
tussen de communicatiegroep en de projectgroep – daar ligt uiteindelijk
de macht – was reden tot zorg. Door de minister werden toezeggingen
gedaan waardoor een motie van GroenLinks kon worden ingetrokken. Ik vraag
deze minister ook, hoe groot de voortgang is en of dit signaal van de wetgever
bij de betrokken polderdistricten – genoemd worden onder andere Groot
Maas en Waal, maar ook de Tieler- en Culemborgerwaarden – goed is overgekomen.
Wat is ermee gebeurd? De laatste signalen die wij horen houden in, dat de
communicatiegroep bij sommige waterschappen soms te weinig informatie uit
de projectgroep ontvangt. Maar aangezien de eindverantwoordelijkheid voor
de concrete beslissingen uiteindelijk bij de waterschappen en polderdistricten
ligt, hebben we geen spijkerharde garanties dat die NLC-waarden maximaal worden
gespaard. Zou het geen aanbeveling verdienen dat signalen en brieven aan de
minister vanuit bijvoorbeeld communicatiegroepen zo nodig in het parlement,
vooral aan de overzijde, besproken worden? Ik vraag nadrukkelijk om een reactie
op dit procedurevoorstel.
 
 Het is niet zo verwonderlijk dat het idee van een rijksdienst weer is
opgekomen, waardoor de decentralisatie van dit beleid ongedaan wordt gemaakt.
Ik heb me ook nooit aan de indruk kunnen onttrekken, dat de vorige minister
van Verkeer en Waterstaat, mevrouw Maij, de decentralisatie ook heeft uitgevonden
om zelf van het gezeur en de negatieve publiciteit rondom dit project af te
zijn. Waarom wordt, nu we allen erkennen dat rivierdijkversterking een nationale
zaak is, het roer niet omgegooid? Waarom wordt er inderdaad niet gekozen voor
een rijksdienst – bijvoorbeeld Rijkswaterstaat – die volstrekt
loyaal aan de regering en parlement regelmatig rapporteert over de voortgang,
en er een eer in stelt om de NLC-waarden maximaal te sparen? De kritiek op
de huidige meerlagigheid van Rijk, provincies, gemeenten en waterschappen
snijdt in mijn ogen hout. Ik hoor graag een reactie van de minister.
 
 Maar er is nog een belangrijk probleem waardoor uitgekiend ontwerpen misschien
lippendienst wordt, en dat zijn de financiën. Hoewel ik nog steeds geen
uitgebreid overzicht heb gezien wat het hele project kost en welke bedragen
bij de waterschappen en provincies ter beschikking zijn, lijkt het duidelijk,
dat betere oplossingen die bijvoorbeeld huizen kunnen laten staan en natuur
kunnen sparen, soms wat duurder zullen zijn. De ijzeren plaat die dwars in
de dijken wordt geboord – de heer Baarda noemde dat ook al – is
zo'n voorbeeld. In veel situaties kan zo'n damwand maximaal recht doen aan
de NLC-waarden. Technisch is daar ook nauwelijks kritiek op geleverd. GroenLinks
staat dan ook op het standpunt, dat duurdere oplossingen niet zonder meer
afgewezen mogen worden en dat er meer geld voor de rivierdijkversterkingen
moet kunnen worden uitgetrokken. Behoud van landschap, natuur en cultuur mag
van GroenLinks wat kosten. Het gevaar is nu, dat op decentraal niveau betere,
en soms duurdere, oplossingen niet eens meer naar voren worden gebracht, omdat
op landelijk niveau extra budget wordt uitgesloten. Ziet de minister dit gevaar
ook? Kloppen de berekeningen van De Grooth in het Nederlands juristenblad
van 3 maart 1995, waarin hij spreekt over 1,1 mld. extra kosten? Dat is dan
2800 mln. in plaats van 1700 mln., voor 30% dijkvak met damwanden.
 
 Vergelijk dat nu eens met de Betuwelijn. Er is een lijst gemaakt van de
knelpunten en van de kosten om deze op te lossen. De commissie-Hermans rekende
een bedrag van 1,2 mld. uit. Zo wordt het een politieke keuze om dit bedrag
wel of niet wat hoger of wat lager vast te stellen. Voor de rivierdijkversterkingen
zouden we zo'n overzicht op prijs stellen. Een politiek debat daarover zou
belangrijk kunnen worden. Is de minister in staat en bereid om ons dit overhandigen?
En zo nee, is ze bereid dit te laten samenstellen?
 
 Voorzitter! In onze procedure is de schriftelijke ronde in een noodtempo
gehouden. De gedachte bij sommigen was, dat dan de spa eerder de grond in
kon. Ik laat nu maar in het midden of dit echt zo is. Maar aangezien onze
fractie dit tempo niet helemaal kon bijbenen, zal ik nu een aantal vragen
stellen die wellicht als vrij technisch beschouwd kunnen worden. Ik heb er
trouwens geen moeite mee als die schriftelijk beantwoord worden. In de eerste
plaats gaat het om de criteria, waarmee de 145 kilometer zijn aangewezen.
Eerst was de lijst korter, maar de overzijde heeft er nog het een en ander
aan toegevoegd, waarbij de technische criteria werden aangevuld met wensen
van omwonenden. Dat laat ik nu rusten. Mijn hamvraag is nu of de regering
zeker weet of deze 145 kilometer rivierdijk ook werkelijk alle zwakke plekken
bevat. We zijn nu allemaal via de videopresentaties op de hoogte van het "piping"-effect.
Dit treedt vooral op waar de ondergrond niet uit stevige klei, maar uit zand
bestaat. De vraag is gesteld, waarom in het verleden de waterschappen nooit
de voorrang hebben gegeven aan die dijkvakken, waarvan het bekend was dat
ze op een zandige, kwelgevoelige ondergrond liggen. De indruk is dat de schaardijken
het eerst zijn aangepakt, terwijl die veel steviger waren. Klopt die indruk?
Moet er bij een zandige ondergrond, vooral bij oude meanders van rivieren
eronder, niet voor andere dijken worden gekozen? En wat is de reactie op de
vraag of de prioriteitsstelling nu wel door deze zandige ondergrond is bepaald?
 
 Een ander min of meer technisch punt is de prangende vraag of het nu werkelijk
waar is, dat grote stukken dijkvak door het stijgende water sterk waren verweekt.
Door sommigen is erop gewezen dat de dijken er al eeuwen liggen en sterk zijn
ingeklonken, zodat er een behoorlijke kans was, dat de kern van de dijken
nog steeds kurkdroog, en dus stabiel was. De verweking zou dus veel langzamer
gaan. Is hier voldoende onderzoek naar verricht, en zo ja, wat zijn de resultaten?
Zo nee, komt dat onderzoek er nog? Behalve boormethoden zijn er ook geofysische
meettechnieken voor mogelijk.
 
 Een ander min of meer technisch punt is de hoogte van de vergoedingen
bij onteigeningen. Ons hebben signalen bereikt, dat dit aspect in sommigen
gevallen tot problemen leidt. Goedkope grond wordt onteigend tegen een lagere
prijs, maar duurdere grond moet ervoor in de plaats gekocht worden. Voor de
noodwet werd ƒ 5 per vierkante meter betaald, na de noodwet nog maar ƒ
1,35. Ook bij de sloop van dijkwoningen moeten bewoners te veel voor nieuwe
bouwgrond betalen. Mensen die toch al gedupeerd zijn wordt, zo lijkt het,
met de noodwet in de hand het vel over de oren getrokken. Is de minister bereid
nog eens kritisch naar deze problematiek te kijken? Deelt ze ons uitgangspunt,
dat in deze noodwetprocedure ten bate van een algemeen belang zodanig met
eigenaren van grond en woningen omgegaan moet worden, dat deze niet benadeeld
mogen worden?
 
 Wat is de reactie van de minister op het eerder genoemde artikel van De
Grooth, waarin hij stelt dat de grond voor onteigening vervalt, nu technisch
sprake is van een alternatief, namelijk dat van de damwanden. Hetzelfde punt
van de onteigening staat ook al in de brief van het Nederlands juristencomité.
Dit zegt dat een en ander zelfs in strijd is met artikel 13 van het EVRM,
en dat de noodzaak van een ruimere onteigeningsregeling dan artikel 73 nu
reeds biedt, onvoldoende is aangetoond. Ook hierop zou ik een reactie op prijs
stellen.
 
 In Trouw van vrijdag jongstleden stond, op persoonlijke titel, een artikel
van Tim Borman, een wetgevingsjurist, waarin ook GroenLinks stevig werd gekritiseerd.
Op het eerste gezicht leek het mij dat hij gelijk had en dat de lobby van
de Unie van waterschappen wat te haastig is gehonoreerd. Zou de regering op
de twee hoofdpunten van kritiek in dat artikel – de fictieve termijn
bij gedeputeerde staten leidt tot een wassen neus voor de inspraak en het
buiten toepassing laten van voorschriften geeft nog meer bevoegdheden dan
het oorlogsrecht – willen ingaan. Zou de minister verder willen aangeven,
welke mogelijkheden er nog zijn om dit te corrigeren? Ook hierover heeft het
Nederlands juristencomité een passage geschreven. "Artikel 2, tweede
lid, bevat geen enkele nadere specificering van de wettelijke voorschriften,
die mogelijkerwijs een belemmering kunnen vormen voor de uitvoering, evenmin
als de toelichting bij het wetsvoorstel. Hierdoor wordt niet alleen grote
rechtsonzekerheid geschapen, het biedt evenmin geen enkel normerend kader
voor de bestuurlijke uitvoering". Het comité stelt de vraag of een
dijk kan worden verzwaard met verontreinigd afvalslib. Het zou natuurlijk
dwaas zijn als dat zou kunnen. Ook hierop zou ik een reactie op prijs stellen.
 
 Zou de termijn van vier weken bij gedeputeerde staten geen problemen kunnen
geven, als de plannen van de waterschappen, door welke oorzaak dan ook, worden
opgepot en er acht à negen tegelijk worden ingediend, waardoor zorgvuldige
weging in het gedrang komt? Ook zijn er vraagtekens of de termijnen van voor
2000 en 145 kilometer in twee jaar wel gehaald kunnen worden. Er moet nu acht
keer zo snel gewerkt worden. In de Tweede Kamer is die vraag ook gesteld,
maar een duidelijk antwoord heb ik nog niet gelezen. Kan de minister dat nu
wel geven?
 
 Misschien nog wel belangrijker dan deze technische maatregelen in het
kader van deze noodwet is het aanpakken van de oorzaken van de wateroverlast
en de bijna-ramp. Over de oorzaken van de klimaatverandering hoef ik na Berlijn
niet veel meer te zeggen. Het is bekend dat GroenLinks de inzet van de minister
mager, erg mager vond. Belangrijk is, dat er via de verklaring van Arles een
werkgroep is samengesteld, die een studie verricht naar de maatregelen om
het bovenstroomse retentievermogen van met name de Rijn te verhogen. Er wordt
gesteld, dat Duitsland volop meewerkt. Wat zijn precies de termijnen en wanneer
kunnen we de eerste maatregelen verwachten? Wordt het parlement van de tussentijdse
resultaten op de hoogte gesteld? Ik vraag dat aan deze minister, die hierover
gaat.
 
 Uit de handelingen van de Tweede Kamer kon ik niet precies opmaken, wat
er nu precies is toegezegd over het volbouwen van de uiterwaarden. Komt er
een landelijk restrictief beleid, met een bouwverbod in de uiterwaarden? Heeft
het kabinet hier al een besluit over genomen? Die bouwplannen bij Tiel, Druten
en Zaltbommel worden nu toch wel ingetrokken? Het kan toch niet zo zijn, dat
dit beleid gedecentraliseerd wordt, gezien de rijksverantwoordelijkheid? Het
zou toch absurd zijn, nu er zoveel angst en woede is geweest als gevolg van
deze waterdreiging, dat de risico's vervolgens worden vergroot vanwege korte-termijn-economische
belangen? Het vrijgeven van het rivierengebied voor planologische ontwikkelingen
wekt de indruk dat het veilig is en dat trekt weer nieuwe ontwikkeling aan.
Met een consequent vol te houden restrictief rijksbeleid en bouwverboden,
eventueel met aanwijzingsbevoegdheden, moet dit naar onze mening worden voorkomen.
Delen de minister en het kabinet deze mening? 
 
 Ik kom tot een afronding. De fractie van GroenLinks werkt van harte mee
aan deze noodwet, die door de wateroverlast en bijna-ramp is geforceerd. Hoewel
wij smakelijk konden lachen om Freek de Jonge, die de ramp nogal relativeerde
en die vooral wees op de ramp van het ontdooien van de Friki-kippen in de
volgestouwde vrieskisten, hebben de gebeurtenissen in het rivierengebied ook
GroenLinks gebracht tot steun aan deze noodwetgeving, waarbij wij kritische
vragen uiteraard niet hebben geschuwd.
 
 
 
 
 
 De heer Veling (GPV):
 
 Voorzitter! Ik spreek mede namens de fracties van de SGP en de RPF. Ook
onze fracties steunen het wetsvoorstel dat voorligt.
 
 De voorbereiding van grote werken, bijvoorbeeld het versterken van dijken,
kan gemakkelijk oeverloos worden, zeker als de overheden het geld er slechts
met pijn in het hart voor uittrekken. Het is daarom verheugend dat regering
en parlement in staat zijn gebleken om snel een bedding te graven om de voortgang
van de noodzakelijke voorzieningen mogelijk te maken. Ik blijf even bij dit
beeld. De praktijk leert namelijk dat het uitgraven van een bedding stroomafwaarts
soms problemen schept, doordat de afwatering dan overhaast plaatsvindt. Elders
ontstaan dan weer nieuwe moeilijkheden. Ik ga de door anderen gestelde vragen
niet opnieuw stellen, maar wij lopen natuurlijk langs het randje. Ik ben erg
nieuwsgierig naar de taxatie van de minister van de toch serieuze problemen
die zijn gesignaleerd, met name waar het gaat om de rechtsstatelijkheid van
deze Deltawet.
 
 Ik maak nog twee kanttekeningen bij de wet. Beide hebben betrekking op
de wat ruimere context van de Deltawet. In de eerste plaats zou ik de vraag
willen stellen of het voorliggende wetsvoorstel lessen bevat voor de vormgeving
van de geldende regelingen op het terrein van Ruimtelijke Ordening en Verkeer
en Waterstaat. In de memorie van toelichting wordt gemeld dat de wettelijk
geregelde procedures voor besluiten en ook de procedures voor bezwaar en beroep
onderling allerlei verschillen vertonen. Deze verschillen bemoeilijken bijvoorbeeld
een geïntegreerde versnelling, wanneer daarvoor noodzaak bestaat. Daarom
koos men liever voor een nieuwe wet dan voor het toepassen van noodbepalingen
in bestaande wetten. Onze vraag is of in deze grote verscheidenheid een motief
is gelegen om te denken aan een betere afstemming. Dan kan de discussie rond
de huidige problemen en de oplossing daarvan mogelijk een verder strekkend
voordeel hebben.
 
 De tweede kanttekening beoogt een zekere relativering van de Deltawet.
Met de Deltawet en met de uitvoering van de daarin vervatte plannen zijn we
niet klaar. Sterker, dijkverzwaring is geen afdoende antwoord op de dreiging
van watersnood langs de grote rivieren. Vorige week betoogde prof. Nienhuis
tijdens het symposium "Integraal beleid en beheer voor grote rivieren" dat
de waterproblemen het gevolg zijn van een complex van factoren. Ik baseer
me daarbij op een verslag in het Reformatorisch Dagblad van 5 april. De heer
Nienhuis noemt als factoren de groeiende hoeveelheden regen- en smeltwater,
een te snelle afvoer van water in de bovenloop van rivieren en een vertraging
in de benedenloop. Hij zegt dat er de laatste jaren terecht veel aandacht
is voor het kwalitatieve waterbeheer, maar dat het nog ontbreekt aan, wat
hij noemt, een offensief Europees plan "grote rivieren", met daarin twee actie-elementen:
Het vergroten van het watervasthoudend vermogen bovenstrooms en het versnellen
van de waterafvoer benedenstrooms in Nederland.
 
 Hopelijk kan de impuls die is uitgegaan van de grote waterproblemen van
de afgelopen winter, nog meer bewerken dan alleen een versnelling van de procedures
voor het versterken van dijken, namelijk enerzijds de afstemming van regelingen
en procedures en anderzijds planvorming, ook internationaal, om de problemen
fundamenteel aan te pakken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Tiesinga-Autsema (D66):
 
 Voorzitter! Met grote belangstelling en met evenredige waardering heeft
de fractie van D66 kennisgenomen van het onderhavige wetsvoorstel. Dit houdt
in dat in 1995 en in 1996 in totaal 140 kilometer aan dijken wordt versterkt.
Voor de periode 1997-2000 staat dan nog 540 kilometer op het programma.
 
 Bij de behandeling van de begroting van de minister van Verkeer en Waterstaat
vorige maand in dit huis heb ik al gemeld dat wij er graag aan mee helpen
om deze wet zo spoedig mogelijk in het Staatsblad te krijgen. Daarbij hadden
wij een snelle, adequate en zorgvuldige aanpak van de rivierdijkversterking
in de lijn van de commissie-Boertien voor ogen. Toen kende ik de wettekst
nog niet. Nu dat wel het geval is, is die bereidheid van onze fractie er niet
minder om geworden. Wij kunnen met dit wetsvoorstel instemmen.
 
 De recente wateroverlast heeft niet alleen aangetoond dat waterstaatszorg
in Nederland een hogere prioriteit verdient dan er tot dusverre aan werd toegekend,
maar ook dat voor de snelle aanpak een bijzondere procedure is gerechtvaardigd.
De grote voortvarendheid waarmee de regering in goed overleg met betrokkenen
te werk is gegaan, vinden wij prijzenswaardig. Het gaat hier om een uitzonderlijke
ingreep in het geldende recht. Voor noodgevallen, voorzitter, niet verder
dan dat! Gevallen die daarbuiten vallen, vallen ook buiten de urgentieprocedure.
Daarop zijn de normale procedures onverkort van toepassing. Dat moge duidelijk
zijn. Ik hoop ook dat ik in dit huis niet op een herhaling van de discussie
aan de overzijde over het verkiezingsprogramma van D66 op dit punt hoef te
rekenen. Daarom geef ik ook meteen duidelijkheid inzake het standpunt van
onze fractie over de vervolgfase. Ook wat dat betreft gaan wij ervan uit dat
het voor de projecten na 1996 mogelijk is om de inspraak via parallelle procedures
voldoende te waarborgen en om ook de MER binnen de tijdsplanning te laten
plaatsvinden.
 
 De heer Baarda verwees naar de motie op stuk nr. 21 die aan de overkant
is ingediend. Hij zei daarover dat deze motie unaniem is aangenomen, maar
ik moet daar een kleine correctie op aanbrengen. D66 heeft namelijk niet voor
die motie gestemd. Onze fractie daar heeft daarbij aangegeven dat zij niet
wilde vooruitlopen op het wetsvoorstel op de Waterkering, omdat zij het onjuist
vond om, zonder inzicht te hebben in het nog te vormen kader, vooraf al uitspraken
te doen over de organisatie en de bevoegdheden. Desalniette min
ben ik erg benieuwd naar de antwoorden van de minister op de door de heer
Baarda gestelde vragen naar aanleiding van de brief van de Unie van waterschappen.
Ik ben ook benieuwd naar de antwoorden op de vragen die zijn opgeworpen in
de brief van het Nederlands juristencomité voor de mensenrechten. Die
brief bereikte ons net voor deze vergadering. In de brief wordt gesteld dat
de bevoegdheid van het college van gedeputeerde staten met betrekking tot
het buiten toepassing verklaren van de wettelijke voorschriften zich niet
verdraagt met de grondbeginselen van onze rechtsstaat, te meer omdat die bevoegdheid
niet nader is gespecificeerd. Het tweede bezwaar dat in de brief naar voren
is gebracht, luidt dat artikel 5 van de desbetreffende wet in strijd is met
het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele
vrijheden. Vervolgens wordt gesteld dat de noodzaak van een ruimere onteigeningsregeling
niet voldoende is aangetoond.
 
 Dan nog een opmerking over de procedures. Wij gaan ervan uit dat de bewindslieden
alle zorgvuldigheid zullen betrachten als het gaat om het van meet af aan
actief betrekken van de natuur- en milieu-organisaties, belangengroeperingen
en de burgers bij de planprocedures. Ik doel dan op een optimale communicatie
tussen de projectgroepen en de adviesgroepen. Ik heb begrepen dat ook hiervoor
een modus is gevonden, maar ik zou graag zien dat de minister dit nog een
keer bevestigt.
 
 Rest mij nog om alle betrokkenen, waaronder niet in de laatste plaats
ook de waterschappen, te complimenteren met de wijze waarop zij hebben meegewerkt
aan deze operatie. Daarmee – ik heb het dan over alle partijen –
hebben zij hun verantwoordelijkheid tot uitdrukking gebracht voor de veiligheid
van mens, dier en natuur in het rivierengebied. Ik spreek de hoop uit dat
de plannen op de voorgenomen wijze en binnen het aangegeven tijdsbestek tot
uitvoering kunnen worden gebracht.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Wij hervatten de beraadslaging over dit wetsvoorstel na de afhandeling
van de wetsvoorstellen over de herinrichting van de Algemene bijstandswet.
Die komen na de theepauze aan de orde.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 15.25 uur tot 15.55 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19941995-26-1086-1093.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl