Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen en enige andere wetten in verband met de aanpassing van de in deze wet opgenomen klachtregeling (28999)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 215-226

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

22-11-2005

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 5, pagina 215-226

08-11-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28999Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Bevordering van het naar arbeidsvermogen verrichten van werk of van werkhervatting van verzekerden die gedeeltelijk arbeidsgeschikt zijn en tot het treffen van een regeling van inkomen voor deze personen alsmede voor verzekerden die volledig en duurzaam arbeidsongeschikt zijn (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen) (30034), het wetsvoorstel Regels omtrent de invoering en financiering van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen alsmede met betrekking tot de intrekking van de Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten (Wet Invoering en financiering Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen) (30118), en over:de motie-Westerveld c.s. inzake openstelling van de instrumenten premiekorting en no-riskpolis voor arbeidsgehandicapte werkzoekenden die onder verantwoordelijkheid van de gemeente vallen (30034/30118, G)Pagina 226-227
Lijst van besluiten (dinsdag 8 november 2005)Pagina 227-228
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen en enige andere wetten in verband met de aanpassing van de in deze wet opgenomen klachtregeling (28999)Pagina 215-226
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 8 november 2005)Pagina 228-229
Presentie en opening (dinsdag 8 november 2005)Pagina 215-215

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 66 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische
ziekenhuizen en enige andere wetten in verband met de aanpassing van de in
deze wet opgenomen klachtregeling (28999).(Zie vergadering van 1 november 2005.)De beraadslaging wordt hervat.De heer Hamel (PvdA):Voorzitter. Ik zou de twee bewindslieden willen danken voor de door hen
gegeven antwoorden. Dat wil niet zeggen dat daardoor de beoordeling van dit
wetsvoorstel gemakkelijker geworden is. De indruk dat de BOPZ erg veel toelichting
behoeft, wordt ermee versterkt alsmede dat een restyling wenselijk is.Ik doelde in eerste termijn niet zozeer op een uitbreiding van de mogelijkheden
tot dwangopname, maar op een meer op behandeling gerichte en transparante
wet. Na zoveel wetswijzigingen en reparaties is het belangrijk om te weten
dat bij een nieuw wetsvoorstel integraal wordt gekeken naar de gehele systematiek
van de wet. Daarom blijft de vraag of de bewindslieden bereid zijn om bij
het aangekondigde wetsvoorstel de eerder genoemde punten te betrekken.Het is goed, nog even te memoreren waarover het debat in eerste termijn
ging. Het gaat om de klachten als genoemd in artikel 41, lid 1. Dat is een
breed scala, zeker als het gaat om een situatie waarin er geen behandelplan
is of het behandelplan overeengekomen is met een verwante van de patiënt.
Door de nieuwe regeling van het klachtenrecht komt de behandelaar dan wel
de psychiater in de moeilijke positie dat hij een beslissing die hij heeft
genomen, dan wel een behandeling die hij heeft gegeven op grond van zijn eigen
professionele inzichten, vanwege een gegrondverklaring door de klachtencommissie
terug moet nemen en een andere beslissing móet nemen. De vraag is,
of het reëel is om dit van een behandelaar te vragen en of het een behandeling
ten goede komt als de relatie tussen behandelaar en patiënt hiermee wordt
belast. Dit laatste kan, maar hoeft niet altijd het geval te zijn.Iedereen in deze Kamer heeft opgemerkt dat er geen impasse moet ontstaan
in het behandeltraject door een verdere juridische procedure.
Wel is het de vraag of van de behandelaar die niet in beroep kan gaan, mag
worden gevraagd om eventueel tegen zijn professionele inzichten te handelen.
Om tot een oplossing van dit dilemma te komen, heb ik een vrij eenvoudig voorstel
gedaan. Ik heb gevraagd om de instelling te belasten met de uitvoering van
de consequenties van de gegrondverklaring. Het is dan de instelling die in
overleg met de betrokken psychiater bekijkt, of deze zelf dan wel een andere
psychiater de behandeling zal voortzetten. De minister heeft aangegeven dat
dit nu al mogelijk is en onder het begrip "behandelaar in functionele
zin" moet worden opgevat. Ik blijf dit betwijfelen omdat in de wet herhaaldelijk
wordt gesproken over de voor de behandeling verantwoordelijke persoon. Ik
verwijs naar artikel 38. Deze persoon maakt met de patiënt afspraken
over de behandeling, vastgelegd in het behandelplan.Ook in de somatische zorg is altijd sprake van een behandelaar. Deze zal
niet 24 uur per dag aanwezig zijn, maar andere artsen moeten zich in dit geval
wel houden aan de aanwijzingen van de betrokken arts. Zeker in de psychiatrie
is het van belang dat er sprake is van een relatie tussen een patiënt
en één behandelaar.Voorts wordt geantwoord dat de door mij voorgestelde positie van de instelling
geen nadere regelgeving behoeft, omdat het al kan. Het kan wel, maar de betrokken
psychiater moet ervoor zorgen en is daarbij afhankelijk van anderen. Wij spreken
hier over een wettelijke regeling en dan lijkt een dergelijke afhankelijkheid
minder voor de hand te liggen. Minister Donner stelde in dit verband, dat
de behandelaar kan aangeven dat hij een behandeling niet kan of wil voortzetten
en dat de instelling maar een andere behandelaar moet aanwijzen. Dat staat
echter niet in de wet. De wet stelt dat de rechtbank de voor de behandeling
verantwoordelijke persoon kan opdragen een nieuwe beslissing te nemen.Ik constateer dat door de regering geen bezwaren zijn geuit tegen de verantwoordelijkheid
van de instelling. Laten wij het dan ook zo regelen. Daarmee wordt de positie
van de psychiater veel duidelijker. Bovendien is voor een deel het beroeprecht
niet nodig, omdat het duidelijk is dat een psychiater niet hoeft te handelen
tegen zijn wil en geen afhankelijkheidspositie heeft. Daarmee zou die discussie
kunnen worden beëindigd en is een snelle voortgang van de behandeling
gewaarborgd.Tot slot zou ik willen vragen naar de aard van de 64 gegrond verklaarde
klachten die in eerste termijn door minister Hoogervorst zijn genoemd. Voor
de behandeling nu is het van belang te weten, of deze klachten vooral betrekking
hebben op de dwangverpleging of dat dit niet het geval is.Ik wacht de antwoorden van de bewindslieden met belangstelling af. Of
mijn fractie haar twijfels met betrekking tot dit wetsvoorstel kan overwinnen,
zal in belangrijke mate daarvan afhangen.De heer Van de Beeten (CDA):Voorzitter. Ik sluit mij graag aan bij de woorden van dank van de heer
Hamel aan het adres van de beide bewindslieden.Voor een paar punten wil ik nog aandacht vragen. Wij hebben ons in het
debat sterk geconcentreerd op de behandelaar. Als ik kijk naar de wet, hebben
wij ook te maken met maatregelen die niet worden genomen door de behandelaar,
maar door een andere verantwoordelijke functionaris. Ik geef als voorbeeld
de beperking van het recht op vrij telefoonverkeer: artikel 40, lid 4, onderdeel
b van de BOPZ. Ter voorkoming van verstoring van de openbare orde of ter voorkoming
van strafbare feiten kunnen beperkingen worden opgelegd. Er wordt niet gezegd
dat het gaat om beperkingen die worden opgelegd door de behandelaar. Dat is
echter wel het geval in onderdeel a van hetzelfde lid, waar het gaat om ernstige
nadelige gevolgen voor de gezondheidstoestand van de patiënt. Ik noem
dit voorbeeld om de discussie over de vraag of er behoefte bestaat aan een
beroepsrecht voor de behandelaar, enigszins te relativeren.In de wet staat een reeks van maatregelen die een beperking van de vrijheid
van de patiënt met zich brengen en die absoluut niet door de behandelaar
hoeven te worden genomen, maar door een andere verantwoordelijke functionaris
binnen de instelling genomen zal worden. Ook in die gevallen zal behoefte
bestaan aan een mogelijkheid om dat aan de klachtencommissie voor te leggen,
maar dat heeft dan geen rechtstreekse betekenis voor de behandeling.Dat brengt mij opnieuw bij de vraag of de toetsing van de commissie niet
in belangrijke mate een marginale toetsing moet zijn. Ik heb vorige week bij
interruptie een debat gevoerd met minister Donner over de strekking van die
toetsing en de betekenis van de gronden zoals die in de wet zijn opgenomen.
Ik heb bij mijn voorbeeld aangegeven welke gronden er in artikel 40, vierde
lid te vinden zijn als het gaat om het vrije telefoonverkeer. Die gronden
komen voortdurend terug in al die bepalingen. Zij zijn nauwkeurig omschreven.
Natuurlijk ben ik het met de minister eens dat zo'n klacht gegrond verklaard
moet worden als er geen sprake is van een dreigende verstoring van de openbare
orde. Het gaat echter om de vraag of de feiten en omstandigheden die de beslisser
respectievelijk de behandelaar aanvoert tegenover een klachtencommissie, de
beslissing om de beperking op te leggen, hebben kunnen dragen. Ik meen dat
die toetsing een sterk marginaal karakter heeft. Zou het gaan om een beslissing
over de vraag of de noodmaatregel die maximaal zeven dagen mag duren, op de
achtste dag nog mag worden voortgezet, dan spreekt het vanzelf dat als de
wet spreekt van zeven dagen, de klachtencommissie in zo'n situatie de klacht
gegrond moet verklaren.De voorziene nieuwe wet zal kennelijk meer een behandelwet zijn. Ik steun
de gedachte van de heer Hamel om bij die nieuwe wet te bekijken, of de rol
van de instelling niet moet worden versterkt en of daarmee het probleem kan
worden opgelost.Ik wil nog een ander idee opperen, waarmee het veld wellicht nadrukkelijker
kan worden betrokken bij de vormgeving van de volgende wet. De minister spreekt
over 64 gegrond verklaarde klachten. Dan zou het toch ook interessant zijn
om te zien, waar het probleem zit. Hoe staat de behandelaar tegenover de beslissing
van de klachtencommissie? Zou het niet verstandig om daar onderzoek naar te
laten doen? Zou het niet verstandig zijn om lopende de voorbereiding van de
wet het patroon van de indiening van klachten te volgen en dat te evalueren?
Op die manier wordt een duidelijk signaal gegeven vanuit deze Kamer en vanuit
de overheid aan het veld dat wij zeker niet ongevoelig zijn voor de daar bestaande
zorgen, dat wij die ook serieus nemen en willen betrekken bij
het formuleren van een nieuwe wet. Als beide ministers bereid zijn om dat
toe te zeggen, is er brede steun voor dit in wezen technische wetsvoorstel.Mevrouw Dupuis (VVD):Voorzitter. Dank voor de antwoorden in eerste termijn. Maar wij hebben
nog een aantal opmerkingen en vragen, te beginnen met de kwestie van de cassatie.
De ministers hebben er hoog van opgegeven dat deze wet de mogelijkheid van
cassatie opent voor de patiënt. Hebben wij het goed begrepen dat de cassatie
alleen maar kan slaan op de patiënt die via de rechter verder kan en
niet op de hulpverlener, omdat deze daarin geen partij is? Als het al gaat
om een patiënt die in cassatie gaat om te kijken of er niet meer eenheid
kan worden gebracht in een aantal beslissingen, is dit een zaak die de wetgever
zou moeten regelen. Het is een vorm van afschuiven om de Hoge Raad daarmee
op te zadelen. Dat hele cassatieverhaal spreekt ons dus totaal niet aan.Een volgend zeer principieel en inhoudelijk punt betreft de invulling
die door de bewindslieden wordt gegeven aan het belang van de patiënt.
Ik stel voorop dat de VVD-fractie de rechten van de geesteszieke patiënt
natuurlijk ten volle honoreert. De vraag is echter wat die rechten inhouden
in een situatie waarin de patiënt onder dwang via de geëigende procedures
in een psychiatrische inrichting is terechtgekomen, waarbij wij moeten vaststellen
dat de patiënt aan een ernstige vorm van geestesziekte lijdt. Anders
zat hij daar niet. Wat is in zo'n situatie het belang van de patiënt
die al in een inrichting zit, omdat hij een ernstige psychiatrische stoornis
heeft? Het komt mijn fractie voor dat de patiënt maar één
belang heeft, namelijk een adequate behandeling om zo snel mogelijk een aanspreekbaar
en redelijk mens te worden. Dat betekent dat er adequate medicatie moet worden
gegeven en die is er ook. Er is adequate medicatie, waarmee de patiënt
binnen de kortste keren op een aanspreekbaar niveau kan worden gebracht. Dat
is volgens de VVD-fractie het primaire belang van de patiënt. Dit moet
voorrang krijgen op alle andere belangen. Er moet dus een mogelijkheid zijn
om een behandeling toe te dienen, ook al is de patiënt het daar in principe
niet mee eens. Die klacht hangt immers samen met zijn geestesziekte, wat niet
zomaar kan worden geaccepteerd als het eind van een behandeling. De bedoeling
is dat bij een klacht de behandeling verder wordt opgeschort. Realiseren de
ministers zich dan wel wat dat in de praktijk voor de behandelaar en voor
de patiënt betekent?De heer Hamel (PvdA):Wilt u onderscheid maken tussen het moment waarop er een behandelplan
is en de periode die daaraan vooraf gaat?Mevrouw Dupuis (VVD):Daar heeft de heer Hamel volledig gelijk in. Overigens heeft hij voor
een groot deel namens de VVD-fractie gesproken, want alle argumenten waarmee
hij kwam, spreken ons zeer aan. Er zijn eigenlijk twee situaties: het moment
dat er nog geen behandelplan is, waarbij ik aanneem dat er dan wat moet gebeuren.
Wat is dan de rechtstitel voor een behandelaar bij een weigerachtige patiënt?
Is er eenmaal een behandelplan, dan is er een andere situatie ingetreden,
want daarbij kan ook de vertegenwoordiger betrokken zijn en moet verder worden
gekeken hoe de situatie dan ligt. Het is lastig, maar ik blijf namens de VVD-fractie
volhouden dat een inbewaringgestelde of onder rechterlijke machtiging opgenomen
patiënt hoe dan ook moet kunnen worden behandeld. Anders had hij niet
in die instelling terecht hebben moeten komen. Daar zit wat ons betreft een
dwingende logica achter. Zolang de minister er geen blijk van geeft dat hij
het in dit opzicht met ons eens is, hebben wij heel veel moeilijkheden met
dit wetsvoorstel.Wij zijn er pijnlijk door getroffen dat zowel in de Tweede Kamer als in
de Eerste Kamer de ministers tot twee keer toe in uitermate negatieve termen
over psychiaters spreken. In de Tweede Kamer is gesproken over het feit dat
de artsen zo moeilijk deden vanwege hun beroepseer. In eerste termijn hebben
wij gezegd dat dat eigenlijk niet kan, dat is niet aan de orde. Als men zich
realiseert hoe lastig de situatie is voor een psychiater, met een weigerende
maar wel gedwongen opgenomen patiënt, dan is dit een volkomen buiten
de orde zijnde opmerking. In het antwoord van de ministers aan de Eerste Kamer
lezen wij nota bene weer zo'n negatieve uiting over psychiaters. Wat is er
gezegd? De minister wil niet dat na een gedwongen opname de patiënt wordt
uitgeleverd aan de willekeur van de psychiater. Wat wordt daarmee bedoeld?
Dat psychiaters maar een beetje aanrommelen? Dat zij in hun eentje beslissingen
nemen? Dat zij dat doen om de patiënt te schaden? Wat is dit voor manier
om te kijken naar de artsenstand? Graag een antwoord van de ministers.De heer Van de Beeten (CDA):Is dit geen op zich begrijpelijke juridische kwalificatie van een situatie,
waarin een psychiater zich nooit zou hoeven te verantwoorden ten opzichte
van de rechter? Ik kan mij voorstellen dat dit psychologisch wat ongelukkig
valt bij psychiaters, maar zeker in deze Kamer, waar aan wetgeving wordt gedaan,
mag deze kwalificatie toch niet helemaal vreemd voorkomen.Mevrouw Dupuis (VVD):Wat u zegt, is onjuist. Zo moet je volgens ons niet over psychiaters spreken.
Het kan juridisch wel kloppen, maar het feit dat een psychiater zich moet
verantwoorden, blijft volop staan. Daar hebben wij het tuchtrecht voor, evenals
de gang naar de rechter. Dat is dus niet aan de orde. Het gaat erom dat de
wetgever kennelijk uitgaat van wantrouwen jegens deze beroepsgroep. Daarover
is mijn fractie languit gevallen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Voorzitter. Ik spreek mijn bijdrage uit namens de fractie van GroenLinks.Vandaag vindt de voortzetting plaats in tweede termijn van het debat over
de aanpassing van de klachtregeling in de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische
ziekenhuizen. Vorige week werd het debat geschorst, omdat er onrust was ontstaan
en de verschillende partijen er behoefte aan hadden de zaak nog eens te beoordelen
aan de hand van de discussie gevoerd in eerste termijn. Ik kon het verslag
mooi nog eens doorlezen. Eerlijk gezegd is mijn onrust nog niet geheel weggenomen.
Als ik het verslag van de discussie nalees, vind ik dat er nog steeds om het
meest wezenlijke punt is heen gedraaid. Dat is het antwoord op de vraag waarom de behandelaar niet de mogelijkheid krijgt om bij de rechter
in beroep te gaan tegen de bindende beslissing van de klachtencommissie en
waarom de patiënt, onder dwang opgenomen in een psychiatrische inrichting,
die mogelijkheid wel heeft.Vanuit het veld is een- en andermaal aangegeven dat het in dezen gaat
om het respecteren van de professionaliteit en de integriteit van de behandelaar.
Versterking van de rechtspositie van de patiënt, zoals deze wetswijziging
beoogt en wat wij overigens toejuichen, hoeft toch niet uit te sluiten uit
dat de behandelaar ook de mogelijkheid krijgt om de rechter de beslissing
van de klachtencommissie te laten toetsen? Als een klachtencommissie een voorgenomen
dwangbehandeling of beveiligingsmaatregel afwijst, wil de behandelaar dit
aan een hogere instantie kunnen voorleggen omwille van goede zorg aan de patiënt
of ten behoeve van de veiligheid in de instelling, juist omdat de behandelaar
goed hulpverlenerschap boven alles stelt. Op welke argumenten stoelt nu de
stelling van de minister van Justitie dat met deze wetswijziging een evenwichtige
regeling tot stand is gebracht met "equality of arms"?De minister van VWS heeft getracht de implicaties van de wetswijziging
te relativeren. Graag krijg ik nog antwoord op de volgende vragen. Naar zeggen
van de minister zijn er in 2003 over ruim 7600 beslissingen over dwangbehandeling
in psychiatrische ziekenhuizen slechts 215 klachten bij klachtencommissies
ingediend. Van deze 215 klachten werden er 64 gegrond verklaard. Vorige week
heb ik gevraagd naar de inhoud van die klachten en moest de minister het exacte
antwoord schuldig blijven. Graag krijg ik nu wel een duidelijke toelichting.
Zijn deze ingediende klachten alle klachten die in de nieuwe regeling door
de versterkte klachtencommissie moeten worden getoetst aan artikel 41, waarin
de limitatieve lijst van klachtgronden staat? Of betreft het ook klachten
die door de gewone klachtencommissie uitgaande van de Wet klachtrecht cliënten
zorgsector moeten worden behandeld? Wat is er overigens gebeurd na de gegrondverklaring
van de klacht? Heeft dat problemen opgeleverd; problemen die wij nu vrezen?
Het lijkt mij een goede suggestie van collega Van de Beeten om dat bij een
evaluatie te analyseren.Met de nieuwe klachtenregeling zal de patiënt of zijn zaakwaarnemer
waarschijnlijk alleen in de situatie dat de klachtencommissie de klacht ongegrond
verklaard in beroep willen gaan bij de rechter, terwijl de behandelaar juist
in het omgekeerde geval in beroep zal willen gaan met de al eerder benoemde
motivering. Dit houdt tevens in dat de mogelijkheid van cassatie ook voor
de behandelaar na uitspraak van de rechter een lege dop is, waarmee de minister
van Justitie ons gerust heeft willen stellen. De behandelaar heeft er juist
behoefte aan om in beroep te gaan bij een gegrond verklaarde klacht. In die
situatie zal de patiënt die behoefte zeker niet voelen. De mogelijkheid
om in cassatie te gaan, wordt zo bepaald door de motivering van de patiënt
en/of zijn zaakwaarnemer. Het ligt dus buiten de macht van de behandelaar.
Ik blijf van mening dat de arts, bij gebrek aan beroepsmogelijkheid op het
moment dat zij dat nodig acht, met lege handen staat en daag de ministers
nogmaals uit dit te weerleggen. De mogelijkheid van cassatie biedt geen soelaas.Onbeantwoord blijft in beide situaties de vraag wie verantwoordelijkheid
moet dragen voor het vervolg. Het gaat namelijk nog steeds om een niet voor
niets gedwongen opgenomen patiënt. Patiënt en behandelaar zijn door
de dwang die achter de opname zat tot elkaar veroordeeld. Heeft de klachtencommissie
die een rechtsgeldige bindende uitspraak doet ook de plicht om samen met partijen
naar oplossingen te kijken? Moet niet veeleer, zoals tot nu toe het geval
is, veel meer worden ingestoken op bemiddeling en overleg? Kan de inspectie
ook worden betrokken bij de gevolgen van een uitspraak van de klachtencommissie?
Kan de raad van bestuur de casus ook voorleggen aan de inspectie?De uitspraak van de klachtencommissie is bindend. Kan de minister nog
ingaan op de mogelijkheid dat de veelal per instelling georganiseerde klachtencommissies
op een gelijkluidende klacht een verschillende beslissing nemen? Heeft de
inspectie ook een rol bij het toezicht op het functioneren van de klachtencommissies?
Deze wetswijziging zal maken dat het nog moeilijker wordt leden voor deze
commissies te vinden. Ook hierop krijg ik graag nog een reactie.Naar de mening van heel veel veldpartijen en ook van mijn fractie is er
helaas geen juridisch kloppende klachtregeling tot stand gekomen waarin duidelijk
bevoegdheden en verantwoordelijkheden zijn vastgelegd in het belang van afwending
van gevaar en van het verlenen van verantwoorde zorg conform goed hulpverlenerschap.
Misschien is het wijzer te wachten met een wijziging van de klachtenregeling
totdat de hernieuwde BOPZ gereed is. Dan kan bij die gelegenheid tevens een
evenwichtige door alle partijen gedragen klachtenregeling worden gepresenteerd.
Wij wachten de beantwoording van de ministers in spanning af.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. Namens onze beide fracties dank ook ik de bewindslieden voor
hun antwoord in eerste termijn. Ik zal in tweede termijn kort zijn, al was
het alleen maar vanwege de toestand van mijn stembanden.Laat ik vooropstellen dat wij ons in eerste termijn geen uitgesproken
voorstander van een hoger beroep voor de behandelaar hebben getoond. Wel blijf
ik met de heer Van de Beeten van mening dat de toetsing door de klachtencommissie
iets van een toetsing à la de rechterlijke toetsing is. Ik heb in eerste
termijn al te kennen gegeven dat ik ertoe neig om in plaats van het hoger
beroep eerder à la de heer Hamel te pleiten voor een uitweg via het
bestuur van de instelling. De minister zegt dat deze uitweg er al is. Niettemin
blijft artikel 41, lid 9, in mijn ogen toch de kern van de problematiek vormen:
indien de commissie de klacht gegrond verklaart, kan zij de voor de behandeling
verantwoordelijke persoon opdragen een nieuwe beslissing te nemen of een andere
behandeling te verrichten met inachtneming van haar beslissing. Zolang dat
er zo staat, is er bijzonder weinig ruimte voor het alternatief dat de heer
Hamel heeft aangewezen en dat ik in beginsel ondersteun.Naar aanleiding van het antwoord in eerste termijn van in het bijzonder
de minister van Justitie heb ik nog een paar vragen die het stenogram lezende
zijn gerezen. Er komt een passage in voor die bij onze fracties vragen heeft
doen rijzen: wel of niet op basis van mededeskundigheid. Behandelt de klachtencommissie
klachten nu wel of niet op basis van mededeskundigheid? Een ander punt heeft vraagtekens doen rijzen in die zin dat ons niet helder
is wat er wordt bedoeld. De minister van Justitie zegt in zijn antwoord: bij
gegrondverklaring van een klacht kan de behandelaar niet naar de rechter,
maar moet hij het risico nemen om eventueel naar de tuchtrechter te gaan.
Dat is een voor mij volstrekt onbegrijpelijke zin. Kan hierover duidelijkheid
worden verschaft in tweede termijn?Dat geldt evenzeer voor mijn laatste opmerking, waarvoor ik opnieuw uit
het stenografisch verslag citeer: "Als er geconstateerd wordt dat de
commissie deskundige behandeloordelen ongegrond verklaart, zal de instelling
een andere commissie instellen." Staat daar echt dat, als de behandeling
door de commissie de instelling niet bevalt, die instelling een andere commissie
aanwijst? Het is bijna niet te geloven. Ik blijf in afwachting van het antwoord.De heer Schuyer (D66):Voorzitter. Over het algemeen ben ik buitengewoon huiverig om te praten
over dingen waar ik verstand van heb, maar waar ik de vorige week op uw stoel
zat, kan ik het niet nalaten om nu alsnog het woord te voeren.In de 19 jaar dat ik met klachtencommissies heb gewerkt in de psychiatrie,
is de situatie waarover hier gesproken wordt mij nog nooit geworden. Met betrekking
tot medicatieverstrekking volgen de klachtencommissies in vrijwel alle gevallen
de arts, zeker als het gaat om een rechterlijke machtiging in een acute situatie
zonder behandelplan. Bij de klachtencommissies gaat het in 95% van
de gevallen om andere zaken, zoals bejegening. In dat opzicht steun ik eigenlijk
de minister van Justitie omdat ik een vergelijking maak met de kringrechtspraak
bij het onderwijs. Daarbij kan de leraar wanneer deze in het ongelijk gesteld
wordt, naar de rechter en het bestuur niet. Dat op zichzelf is een logische
situatie, want ten aanzien van het bestuur, in dit geval de psychiater, is
geen vrijheidsbeneming in het geding. Dus waar zou die rechter over moeten
gaan? Ik zie dat niet. Het afdwingen van een langdurige behandeling is op
dat punt wettelijk zelfs niet eens mogelijk. Waarom ik toch moeite heb met
deze wet, is dat naar mijn mening voorbijgegaan wordt aan de positie van de
besturen. Een klachtencommissie doet een uitspraak die vervolgens kenbaar
gemaakt wordt aan het bestuur. Tot nu toe is dat een advies en naar mijn idee
zou het dat ook moeten blijven. Als men vindt dat een bestuur op dat punt
verantwoording moet afleggen over wat het met die klacht doet, dan zou het
een vrij gemakkelijke way out zijn dat wanneer de klachtencommissie een uitspraak
doet die het bestuur niet volgt, er een plicht tot melding bij de inspectie
is. Dat laatste zou wat mij betreft alle problemen oplossen. Ik verzoek dan
ook dringend om daar naartoe te werken. Het is echt geen goede zaak om een
klachtencommissie in het leven te roepen die met voorbijgaan aan de bestuurlijke
verantwoordelijkheid van het ziekenhuis een uitspraak kan neerleggen waar
men geheel aan gebonden is. Ik zeg dat nadrukkelijk niet vanwege de klachten
waarover de vorige en deze vergadering gingen, maar vanwege de eerdergenoemde
90% van de klachten. Dat percentage van de klachten gaat over geheel
andere zaken.Minister Hoogervorst:Voorzitter. Ik dank de Kamer voor haar inbreng in tweede termijn. Dit
keer zal ik als eerste het woord voeren, maar de heer Donner neemt nog steeds
de moeilijke juridische kwesties voor zijn rekening.Mevrouw Dupuis heeft gezegd dat zij uit een aantal uitlatingen van de
heer Donner en mijzelf de indruk kreeg dat wij het beeld schetsen dat psychiaters
maar wat lopen aan te rommelen. Ik kan haar zeggen dat die indruk niet terecht
is en dat derhalve ook dat beeld niet klopt. Het is ook niet het beeld dat
opkomt uit de statistieken rond de klachtencommissies. Wij moeten in dezen
uitgaan van de professionele integriteit van de beroepsgroep in kwestie. Ik
meen ook dat wij dat met een gerust hart mogen doen. Tegelijkertijd weten
wij natuurlijk ook dat geen enkel mens onfeilbaar is, dus ook medici niet.
Ook met een integere instelling kunnen er foute beslissingen genomen worden.
Dat is ook de reden waarom de patiënt rechten heeft om daar tegen in
het geweer te komen. Ik ga ervan uit dat mevrouw Dupuis de noodzaak daarvan
niet zal bestrijden en dat zij erkent dat er derhalve voor de patiënt
een adequate rechtsbescherming tegen menselijke fouten bestaat. Die fouten
kunnen natuurlijk ook optreden in een situatie waarin de patiënt al heel
ver heen is. Wil je überhaupt gedwongen opgenomen worden, dan ben je
natuurlijk al ver heen. Dan heeft de rechter een zware beslissing genomen.
Dat doet deze alleen maar als er echt bittere noodzaak voor bestaat. Daar
komt dan nog een tweede beslissing overheen, namelijk dwangbehandeling. Mevrouw
Dupuis zegt dat het in het belang van de patiënt is, die waarschijnlijk
wilsonbekwaam, dat er stevig wordt opgetreden, dat hem medicijnen worden toegediend...Mevrouw Dupuis (VVD):Hij ís wilsonbekwaam, anders zou hij niet onder dwang worden opgenomen.
Dat feit op zich betekent dat hij op dat moment wilsonbekwaam is. Anders zou
hij er helemaal niet mogen zitten.Minister Hoogervorst:Nee, maar hoe wilsonbekwaam die patiënt ook is, dat wil nog niet
zeggen dat de psychiater in kwestie geen fouten kan maken.Mevrouw Dupuis (VVD):Natuurlijk kan een psychiater fouten maken. Het punt is dat in de huidige
situatie de psychiater nauwelijks alternatieven heeft bij een patiënt
die heel onrustig en psychotisch is en die binnenkomt en met wie iets moet
gebeuren. Zo'n ziekenhuisafdeling kan het ook niet hebben dat mensen daar
zo onrustig zijn. Dus laten wij niet doen alsof er hier talloze vrijheidsgraden
voor de psychiater zijn. Dat is niet zo. Bovendien zijn er protocollen die
duidelijk maken wat je medisch gezien in zo'n situatie moet doen. Dus de constatering
dat er fouten kunnen worden gemaakt, slaat nu juist het allerminst op dit
soort situaties.Minister Hoogervorst:Maar die zijn ook heel zeldzaam. Het gaat om minimaal 7500 beslissingen
per jaar. Waarschijnlijk zullen het er wat meer dan 8000 zijn. Daar komen
maar 215 klachten uit voort. Daarvan worden er slechts 64 gegrond verklaard.
Dat betekent dat 151 klachten niet gegrond zijn verklaard door de klachtencommissies.
Van die 151 zijn er maar 20 patiënten naar de rechtbank gegaan. Van die
20 beroepen bij de rechtbank werd slechts in 7 zaken dat beroep
geheel of gedeeltelijk gegrond verklaard. Dus 1 op de 1000 gevallen wordt
gegrond verklaard. Dat bevestigt het beeld dat mevrouw Dupuis vorige week
heeft geschetst. Het gaat om hoogst ernstige gevallen waarin mensen het inzicht
in hun eigen situatie hebben verloren. Dan zal het heel zeldzaam zijn dat
een rechter in beroep de klacht van de patiënt gegrond verklaart. Echter,
ook bij patiënten die er zo slecht aan toe zijn, worden er door psychiaters
fouten gemaakt. Daarom is het niet verwonderlijk dat daarover in de statistieken
het een en ander opduikt.De heer Hamel (PvdA):Waar gingen die 64 gegrondverklaringen dan over? Wat was de aard daarvan?
Als ze over echte dwangverpleging gaan, is er iets anders aan de hand dan
wanneer er sprake is van bejegening of anderszins.Minister Hoogervorst:Volgens de gegevens van de patiëntvertrouwenspersoon, de pvp, en
volgens de site van de inspectie betreffen de klachten op het eerste gezicht
in veruit de meeste gevallen dwangtoepassing. Daarover gaan 167 van de 215
klachten. Een klein aantal klachten gaat over vrijheidsbeperking en over artikel
40 van de Wet BOPZ inzake het openen van post. Cijfers over klachten over
de bejegening van de patiënt zijn alleen te vinden bij de gegevens over
de klachten op grond van de Klachtwet. Natuurlijk is het mogelijk dat de klachten
over de bejegening van de patiënt besloten liggen in de klachten over
de dwangtoepassing. De essentie van de klacht kan namelijk wel de bejegening
betreffen, maar bij de presentatie van de klacht gaat het dan om de dwangtoepassing.
Wij weten het niet precies, maar ik meen dat mevrouw Slagter het met haar
vermoeden bij het juiste eind had.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Eigenlijk zegt u dan dat die 215 klachten allemaal te maken hebben met
de dwangopname en de dwangbehandeling.Minister Hoogervorst:Het gaat uiteindelijk om de vraag: welk percentage van het aantal klachten
wordt door de rechter in beroep bestendigd? Dat percentage is buitengewoon
klein. Het gaat om een promillage. Echter, gegeven de ernst van de inbreuk
op de vrijheden van de patiënt, die op zichzelf gerechtvaardigd zijn,
is het niet verwonderlijk dat er klachten zijn.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Tegelijk geldt dat er nog niet een aparte klachtencommissie is. Daarom
vraag ik mij af op welke manier men het aantal klachten heeft geturfd. Ik
kan mij niet voorstellen hoe dat is gebeurd, maar dit is een technische kwestie.
Ik meen dus dat wij nog steeds niet alles goed in beeld hebben.Minister Hoogervorst:Ik wijs erop dat wij hier te maken hebben met patiënten met een hoog
geestelijk verval die in een zeer ernstige situatie verkeren. Dat heeft twee
aspecten. Het ene is dat je niet kunt verwachten dat er heel veel klachten
ontstaan, omdat de desbetreffende patiënt nu eenmaal een verkommerd bestaan
leidt. Het andere is dat de inbreuk op zijn vrijheden rigoureus is en daardoor
kun je juist weer wel klachten verwachten. Het ene aspect weegt tegen het
andere op. Echter, het uiteindelijke cijfer laat zien dat maar in zeer zeldzame
gevallen de behandelaar in het ongelijk wordt gesteld. Dat mag je ook verwachten
en dan zou je ook kunnen stellen dat deze wet goed werkt. Materieel geldt
zij namelijk al.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Een van onze zorgen is dat er problemen zullen ontstaan, maar misschien
kunt u dat tegenspreken met iets te zeggen over het vervolgtraject. Door de
rechter zijn zeven klachten gegrond verklaard.Minister Hoogervorst:Ik heb op dit punt geen indicaties. Wellicht moeten wij hieraan expliciet
aandacht besteden bij de evaluatie.Voorzitter. Doel van de wetgeving is om via de klachtregeling de rechtspositie
van de patiënt te versterken. Een behandelaar verkeert ten opzichte van
de gedwongen opgenomen patiënt toch in een zekere machtspositie. Bovendien
gaat het hierbij om ingrijpende beslissingen die de fundamentele rechten van
burgers betreffen. De versterking van de positie van de patiënt bestaat
daarin dat via de klachtregeling de ingrijpende beslissing van de behandelaar,
zoals dwangmedicatie en separatie, deskundig en onafhankelijk door een rechter
kan worden getoetst. In de vorige termijn heeft de heer Donner al gezegd dat
om te voorkomen dat alle klachten, rijp en groen, door een patiënt bij
de rechter aanhangig worden gemaakt, de regeling van het klachtrecht zo is
opgezet dat eerst de klachtencommissie over de klacht van een patiënt
moet oordelen. Als de klachtencommissie de klacht niet gegrond acht, kan de
patiënt beroep bij de rechtbank instellen.Met dit wetsvoorstel beogen wij dus vooral een juridische exercitie om
daarmee ten principale de rechten van patiënten te verbeteren voor die
ultieme gevallen waarin een behandelaar en een patiënt er samen niet
uitkomen. Ik heb geschetst hoezeer het daarbij om ultieme gevallen gaat. Het
is goed dat dan de patiënt juridisch iets sterker komt te staan, want
de psychiater staat met de praktijk van de hulpverlening al sterk. Het voorstel
brengt symmetrie in de onderlinge relatie.Verder wordt met het onderhavige wetsvoorstel naast verschillende technische
aanpassingen van het klachtrecht bewerkstelligd dat de wetsbepaling inzake
cassatie in werking kan treden. Dat is nieuw. Hierdoor kan straks zowel de
patiënt als de behandelaar cassatie aantekenen bij de Hoge Raad. Met
name met het oog op het vormen van jurisprudentie kan dat erg interessant
zijn. Stel dat de patiënt door de rechtbank in het gelijk wordt gesteld.
Dan zou de behandelaar cassatie kunnen aantekenen. Hij heeft dan niet de illusie
dat hij onmiddellijk de behandeling kan hervatten, want met de uitspraak is
tijd gemoeid. Het gaat er echter om dat hij het gevoel heeft dat hij niet
die behandeling kan geven die hij conform zijn professionele inzicht wil geven.
Hij kan het dan niet alleen voor zijn eigen patiënt, maar ook voor andere
patiënten en voor het handelen van de beroepsgroep in de toekomst van
belang vinden dat de rechter een uitspraak doet. Daarom kan het aantekenen
van cassatie ook voor de behandelaar interessant zijn, al geef ik direct toe
dat zoiets niet onmiddellijk soelaas biedt.Mevrouw Dupuis (VVD):Denkt u dat de Hoge Raad in zo'n geval een beter instituut is dan de wetgever?
Bij een evenwichtige en goed uitgebalanceerde behandeling van de
wet zou de wetgever toch voor een goede regeling moeten kunnen zorgen.Minister Hoogervorst:Ik had het niet over de wet, maar over de toepassing van de wet.Mevrouw Dupuis (VVD):Dat is juist, maar doordat de wet zoveel ruimte laat worden de arresten
van de Hoge Raad in meer gevallen nodig.Minister Hoogervorst:Mijn hoop is dat het zelden of nooit tot het aantekenen van cassatie komt.
De mogelijkheid daartoe biedt de behandelaar een extra waarborg. Bij het niet
aanvaarden van deze wet zou die er in ieder geval niet zijn. Met de huidige
wet wordt alleen maar voor de patiënt de gang naar de rechter geregeld.
Als het wetsvoorstel niet wordt aangenomen, blijft de huidige wet gelden.De heer Hamel (PvdA):Er wordt nu gesteld dat die beroepsmogelijkheid er is. Het is de vraag
of die er moet zijn en zeker of het aantekenen van cassatie niet erg ver weg
is. Voor de jurisprudentie kan het aantekenen van cassatie uitstekend zijn,
zeker als er in het land grote verschillen zijn bij dwangopname. De vraag
is echter of de reële mogelijkheid er is. De cliënt of de patiënt
moet namelijk naar de rechter stappen. Pas als die een uitspraak heeft gedaan
kan de behandelaar in cassatie gaan.Minister Hoogervorst:Ook de behandelaar kan na de rechtbank beroep in cassatie aantekenen.De heer Hamel (PvdA):Als de cliënt naar de rechter is gestapt, kan de psychiater meeliften.Minister Hoogervorst:Dat ben ik met u eens; de cliënt moet de eerste stap zetten.Voorzitter. Ik zei dat als deze wet niet wordt aangenomen, de behandelaar
minder juridische mogelijkheden heeft dan wanneer deze wet wel wordt aangenomen.De kern van het betoog van de heer Hamel was dat de behandelaar min of
meer in een onmogelijke positie wordt geplaatst. Een belangrijk deel van diens
behandeling wordt als het ware uitgeschakeld. Als de patiënt in het gelijk
wordt gesteld, kan hij de behandeling die hij wil verlenen niet geheel geven.
Hij wordt dan gedwongen om een nieuwe beslissing te nemen. Zou dat er niet
toe leiden dat hij in een onmogelijke positie komt te verkeren? Zou het niet
beter zijn dat een ander de beslissing nam?Laat ik vooropstellen dat ik graag bereid ben om met de aanstaande evaluatie
van de Wet BOPZ na te gaan of dit werkelijk een probleem is. Bij een eventuele
nadere wetswijziging zouden wij dit aspect dan in aanmerking kunnen nemen.
Op dit moment leert mijn inzicht dat een dergelijk probleem er niet is en
dat het er ook niet hoeft te zijn. Wij hebben voor het bestaan ervan geen
aanwijzingen gevonden.Waarom hoeft dit probleem zich niet voor te doen? Allereerst wijs ik erop
dat de behandelaar kan besluiten om de behandeling aan iemand anders over
te dragen, omdat hij in de ontstane situatie niet verder kan. Dat kan een
zeer goede beslissing zijn. Iemand anders moet in zo'n geval de behandeling
voortzetten. Een andere mogelijkheid is dat de geneesheer-directeur van zijn
gezaghebbende functie gebruik maakt door duidelijk te maken dat een behandeling
door een andere behandelaar nodig is. In de praktijk zien wij vooral dat de
behandelaars er wel degelijk in slagen, de behandeling aan te passen aan de
beslissing van de klachtencommissie of de rechter. Deze drie mogelijkheden
liggen dus voor, maar ik ben graag bereid dit aspect grondig te bezien tijdens
de evaluatie van de BOPZ.De voorzitter:Ik verzoek de leden, hun eerste termijn niet te herhalen.De heer Hamel (PvdA):Sommigen vinden dat er meer beroepsmogelijkheden moeten zijn. Dat leidt
echter tot veel juridische procedures en onduidelijkheden in het behandeltraject.
Voor de patiënten is vooral van belang dat dat laatste wordt voorkomen.
Aan de andere kant moet ook de psychiater in zijn waarde worden gelaten en
het is goed dat dat in de wet tot uitdrukking wordt gebracht. Een deel van
de commotie is ontstaan omdat het erop lijkt dat de psychiater maar moet volgen
wat er wordt gezegd. Dit alles kan via de instelling worden geregeld en mijn
vraag is nu of de minister op dit punt iets concreter kan zijn. Niemand heeft
er principiële bezwaren tegen. Het hoeft niet, maar het kan en dan krijgt
de regeling een ander karakter. Nu gaat het steeds over de persoon en die
persoon dient, zonder allerlei beroepsmogelijkheden te creëren, de mogelijkheid
te hebben om zich terug te trekken als er tegen zijn inzichten in wordt gehandeld.
Bovendien moeten wij ons realiseren dat psychiaters meestal in dienstverband
functioneren en een relatie hebben met de directie.Minister Hoogervorst:Dit lijkt mij vooral een kwestie van interne organisatie van de instelling.
Ik zal dit graag nog eens bespreken met GGZ-Nederland. Misschien dat binnen
de mogelijkheden van de wet een protocol of iets van dien aard kan worden
opgesteld. Ik meen dat de wet volop mogelijkheden biedt om tegemoet te komen
aan de wensen van de heer Hamel. Zoals gezegd, deze kwestie wordt ook betrokken
bij de evaluatie.De heer Hamel heeft verder nog gevraagd of het niet beter is, een meer
op behandeling gerichte wet te maken. Hoewel in de titel van de wet het woord "opneming"
voorkomt, meen ik dat het al een op behandeling gerichte wet is. Als de breed
geschakeerde evaluatiecommissie tot de conclusie komt dat de geest van de
wet moet veranderen, zullen wij daar goed naar luisteren.Mevrouw Slagter denkt dat deze wetswijziging het moeilijker zal maken
om leden voor de klachtencommissie te vinden. Ik zou niet weten waarom, want
de samenstellingseisen en de werkwijze van die commissie worden niet veranderd.
Ook vroeg zij mij, in te gaan op de mogelijkheid dat de veelal per instelling
georganiseerde klachtencommissies verschillende beslissingen nemen op dezelfde
klacht. Dat is inderdaad mogelijk, maar als de instellingen zorgen voor kwalitatief
hoogwaardige klachtencommissies, zal die kans relatief gering zijn. Overigens
verhindert de wet niet dat klachtencommissies de krachten bundelen en regionaal
gaan opereren.De Inspectie voor de Gezondheidszorg kan inderdaad betrokken worden bij
de gevolgen van de uitspraak. De IGZ krijgt alle uitspraken van de klachtencommissies
en de rechter op haar bureau. Als de IGZ daarvoor aanleiding
ziet, kan zij er werk van maken. De IGZ houdt toezicht op naleving van de
wettelijke eisen die gelden voor de klachtencommissies. Als haar blijkt dat
niet aan die eisen wordt voldaan, kan zij de instelling daarop aanspreken.De heer Van de Beeten (CDA):Ik reageer nogal secundair omdat ik een beetje in verwarring ben door
de woorden van de minister over de eventuele gevolgen van de evaluatie voor
de huidige wet. Minister Donner was vorige week wat stelliger in zijn uitspraken.
In het stenogram lees ik namelijk: "Onder meer door de heer Hamel is
gesproken over de behoefte aan een bredere mogelijkheid van behandeling onder
dwang. Het wetsvoorstel daartoe is in voorbereiding en ik hoop dat wij het
binnenkort bij de Kamer kunnen indienen."Minister Hoogervorst:Dat klopt.De heer Van de Beeten (CDA):Dat klinkt toch wat anders dan wat u nu zegt.Minister Hoogervorst:Dat ben ik met u eens. Het wetsvoorstel dat de mogelijkheden van dwangbehandeling
uitbreidt, wordt nu voorbereid. Het gaat binnenkort naar de Staten-Generaal.
Daarnaast vindt er een brede evaluatie van de BOPZ plaats en daaruit kan ook
het een en ander voortvloeien.Mevrouw Dupuis (VVD):Ik maak de minister erop attent dat het GGZ-veld, waartoe ook de psychiaters
behoren, de BOPZ niet als een behandelwet ziet. Integendeel, men heeft er
grote moeite mee. Als het veld zo eenduidig is, begrijp ik niet waarom dit
voor de bewindslieden niet een voldoende argument is. Het kan toch niet de
bedoeling zijn om een duidelijke mening van deze beroepsgroep te negeren?Minister Hoogervorst:Ik krijg niet het eenduidige signaal van het GGZ-veld dat dit allemaal
op zijn kop moet. Bij de evaluatie van de wet komt het veld overigens ruim
aan zijn trekken. Zijn deskundigheid kan ik zeker niet missen in de evaluatiecommissie.Mevrouw Slagter heeft nog gevraagd of de raad van bestuur de casus kan
voorleggen aan de IGZ. Dat kan, maar het is niet gebruikelijk. De praktijk
leert dat die noodzaak niet bestaat omdat de instellingen doorgaans met een
gegrondverklaring uit de voeten kunnen.De heer Schuyer heeft in tweede termijn nog een voorstel gedaan dat het
wezen van de wet wezenlijk verandert. Hij stelt namelijk voor dat de klachtencommissie
een adviserende in plaats van een bindende uitspraak doet. Dat is echter een
wezenlijk andere invulling van de wet die meer ten principale aan de orde
had moeten komen bij de behandeling van de wet in eerste instantie. Het lijkt
mij dat er voldoende waarborgen zijn om de commissie in staat te stellen bindende
uitspraken te doen.De heer Hamel (PvdA):Ik heb niet anders gevraagd dan bij de komende wetswijziging de mogelijkheid
te betrekken, er meer een behandelwet van te maken. De BOPZ was destijds erg
georiënteerd op de gedwongen opname, terwijl het behandelelement min
of meer werd verwaarloosd. Waarom kan niet worden toegezegd dat bekeken zal worden of het instellingselement
in het komende wetsontwerp kan worden ingepast? Dat is voor mijn fractie van
belang bij haar oordeelsvorming over dit wetsontwerp. Dat hoeft toch niet
zoveel moeite te kosten?Minister Hoogervorst:Minister Donner zal op de tweede vraag antwoorden. Op de vraag of het
onze bedoeling is om de wet meer op behandeling gericht te maken, is het antwoord
volmondig ja. De afgelopen twee jaar heb ik niets anders gedaan.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Mijn voornaamste vraag was waarom de behandelaar niet de mogelijkheid
krijgt om in beroep te gaan. De minister heeft gezegd dat de behandelaar vanuit
zijn professionele status de overhand heeft en dat daardoor onevenwichtigheid
ontstaat. Dat wordt rechtgetrokken door de patiënt de mogelijkheid te
geven om via de rechter in beroep te gaan. Is dat de reden van het kabinet
om daaroverheen geen beroepsmogelijkheid te bieden omdat het evenwicht hierdoor
voldoende is gewaarborgd?Minister Hoogervorst:Ik had het zelf niet mooier kunnen zeggen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Dan is het voor mij duidelijk.De voorzitter:Het is interessant om vast te stellen dat de leden die interrumpeerden,
zich beriepen op het voorkomen van een derde termijn die niet was gepland.Minister Donner:Voorzitter. Mevrouw Dupuis heeft mij voorgehouden dat ik te weinig respect
voor psychiaters zou hebben en te weinig begrip voor de positie van behandelaars.
Niets is minder waar. Ik heb het volste respect voor psychiaters. Ook heb
ik begrip voor de moeilijkheden van de behandelaars. Daarom zijn de bevoegdheden
van de psychiater in de wet geregeld en is er een aantal keuzes gemaakt waardoor
de bevoegdheden bij de behandelaar liggen en niet bij de instellingen. Ik
ga daar straks verder op in.In de wet die wij nu proberen te repareren, hebben wij de behandelaar
een aantal bevoegdheden gegeven die hij niet heeft als arts of psychiater.
Hij krijgt tegenover een andere burger dwangbevoegdheden. Die bevoegdheden
ontleent hij niet aan zijn medisch gezag of aan enige deskundigheid, maar
die krijgt hij van de wetgever. Daarom is in de procedure de "equality
of arms" niet in het geding. Neen, wij proberen de "equality of
arms" te herstellen door aan de ene kant de psychiater de bevoegdheid
te geven om bepaalde dwangmaatregelen te nemen en aan de andere kant de patiënt
tegen wie die maatregelen zich richten de mogelijkheid van beroep te geven.Dat is niets anders dan wat wij in het bestuursrecht doen. Het bestuur
neemt een beslissing en de bestuurde heeft de mogelijkheid van beroep op de
rechter. Ook in het bestuursrecht hebben wij een zeefwerking ingebouwd in
de vorm van de bezwaarschriftencommissie. De bestuurde heeft toegang tot de
bezwaarschriftencommissie, die het bezwaar behandelt. De bezwaarschriftencommissie
neemt een beslissing en geeft een advies aan het bestuur. De ambtenaar wiens
beslissing daarmee omver wordt gehaald, heeft geen apart beroepsrecht tegen
de beslissing van de bezwaarschriftencommissie. Hij kan niet naar de rechter
stappen om aan te geven dat hij de juiste beslissing heeft genomen. Dat doen
wij niet, omdat het hier om beroepsoordelen gaat. Daarom wordt er in de wet
niet van uitgegaan dat de behandeling bij de instelling ligt, maar bij de
behandelaar. Daarmee maken wij het inderdaad tot een beroepsuitoefenaar. Dat
is de essentie van de wet. Ik ga straks in op de vraag van de heer Hamel of
dat anders zou kunnen, maar dit zijn de keuzes die zijn gemaakt.De wetgever heeft de keuze gemaakt om toegang te geven tot de rechter
als er een dwangmaatregel wordt genomen door de psychiater. Alleen de behandelde
heeft die toegang. Over de keuze om in het belang van de eenheid van het beleid
op dit punt cassatie mogelijk te maken, is toen gesteld dat er een goede zeefwerking
moet zijn voor de besluiten die bij de rechter komen. Kortom, die commissie
is een zeef en wordt daarom ook eenzijdig door de instelling ingesteld. Die
zeef moet voorkómen dat beslissingen die niet onterecht zijn, bij de
rechter terechtkomen. De commissie moet door de instelling worden ingesteld
vanuit de opdracht en de taak van die instelling, namelijk om goede behandelingen
te verzorgen. Derhalve zal die commissie het professionele oordeel van de
psychiater niet veranderen. Ik denk dat hiervan geen voorbeelden te geven
zijn.Als een instelling zou constateren dat een beroepscommissie professionele
oordelen structureel ten onrechte verandert, moet zij een andere commissie
instellen. Dat heb ik willen zeggen in de passage waarop de heer Holdijk heeft
gewezen. De commissie maakt haar taak en verantwoordelijkheid dan niet waar,
omdat niet de beslissingen kunnen worden genomen die nodig zijn in het belang
van de behandeling. Deze procedure zorgt er dus juist voor dat de behandeling
volgens professionele normen plaatsvindt. Er wordt alleen voor gezorgd dat
er niet te veel beslissingen ten onrechte bij de rechter komen. De commissie
wordt derhalve ingesteld om beslissingen bij de rechter weg te houden die
niets met een professioneel oordeel te maken hebben, maar met een inschatting
van een situatie of eventueel met de bejegening.Ik bekijk het vanuit de zaken die bij de rechter komen. Daar is de vraag
aan de orde of de feitelijke situatie juist is ingeschat en of is voldaan
aan de wettelijke criteria onder welke de psychiater bevoegdheden krijgt.
Dat gebeurt dus niet om afbreuk te doen aan het professionele oordeel van
de psychiater, maar om recht te doen aan een systeem waarin de wetgever een
burger, hoe deskundig ook, dwangbevoegdheden geeft over een andere burger.
De wetgever zorgt ervoor dat toch wordt gewaakt over de rechten van die ander,
ook al is hij geestesziek en ook al is dat een van de redenen dat hij in een
instelling zit. Dat is ook de functie van die commissie. Om die reden kiest
de wetgever er in deze opzet voor om degene die in zijn belang wordt getroffen
door de uitvoering van de wet – en dat is de behandelde – bij
een ongegrondverklaring van zijn klacht toegang te geven tot de rechter. Als
de klacht gegrond wordt verklaard, kan er een situatie ontstaan waarin rechtstreeks
tegen het professionele oordeel van de psychiater wordt ingaan. Dit is nog
geen probleem gebleken bij de toepassing van de wet. Als dit herhaaldelijk
zou voorkomen, moet de instelling ofwel kijken of de commissie behoorlijke
oordelen geeft ofwel kijken of de psychiater op zijn plaats is. Dat is echter
niet waar deze wet voor dient.Als de betrokken psychiater de behandelaar blijft en deze meent dat hij
vanuit zijn professionele verantwoordelijkheid een bepaalde behandeling moet
toepassen, dan rest hem de mogelijkheid om het oordeel van de commissie naast
zich neer te leggen en de behandeling toch toe te passen. Dan zal de tuchtrechter
moeten oordelen of hij professioneel heeft gehandeld of niet. Dat is de vraag,
maar dit betreft een zeer uitzonderlijke juridische situatie. De behandelaar
heeft alle ruimte voor de toepassing van zijn behandeling. Daar is de hele
inrichting op afgestemd. Wij geven in de wet juist de mogelijkheid om die
dwangmaatregelen toe te passen.Ik ben het met de heer Hamel eens dat de wetgever ervoor had kunnen kiezen –
maar hij heeft dat om goede redenen niet gedaan – om de behandeling
op te dragen aan de instelling. Dan was het volstrekt logisch geweest om te
zeggen dat de beslissing zich richt tot het bestuur van de instelling die
moet doen wat hem geraden voorkomt. De wetgever heeft ervoor gekozen om te
spreken van een behandelaar. De uitspraak van de commissie richt zich ook
tot de formulering betreffende de persoon die belast is met behandeling, want
hij moet de beslissing uitvoeren. Dat hoeft niet dezelfde persoon te zijn
die eerder de beslissing nam. Niets in de wet leidt tot dat oordeel.De heer Hamel (PvdA):In de hele GGZ wordt dat niet als zodanig begrepen. Je kunt je daarom
afvragen in hoeverre de wet wordt beleefd in een sector waar die in ruime
mate van toepassing is. Ik heb met betrekking tot het andere element niet
gevraagd of de instelling de behandeling zou doen. Ik heb alleen gevraagd
of de beslissing over de uitvoering van een eventuele gegrondverklaring bij
de instelling komt te liggen, omdat de instelling in eerste instantie zelf
een behandelaar heeft gekozen.Minister Donner:Ik ben gaarne bereid – en de minister van VWS heeft dat net ook
gezegd – om met de betrokken psychiaters te spreken als zich op dat
punt problemen voordoen waardoor zij in hun beroepsfunctioneren worden bekneld.
Wij kunnen dat dan zeker herzien in het kader van het andere wetsontwerp dat
eraan komt.De heer Hamel (PvdA):Ik denk dat het richting de psychiaters helder is om te zeggen dat de
instelling dat op dat moment kan doen, zodat men nooit belast kan worden met
zo'n uitvoering.Minister Donner:Ik denk inderdaad dat het systeem van de wet inhoudt dat als een psychiater
zegt "ik kan dit in geweten niet doen", hij dan naar de instelling
zal gaan en zal zeggen "doe wat". Als het een goede instelling is,
doet de instelling voor die tijd al iets, namelijk wanneer de potentiële
situatie ontstaat. Nogmaals, ik ben gaarne bereid om met psychiaters te bespreken
of daar een knelpunt zit in de bestaande toepassing. Dat kunnen wij zonder
meer meenemen op het moment dat de andere wet, die nu in voorbereiding is,
bij de Kamer wordt ingediend. Vanuit het concept dat het hier niet om een puur bestuurlijke beslissing gaat, is de wetgever uitgegaan van die
behandelaar. In die systematiek is het niet logisch dat de beslissing van
de beroepscommissie een advies is aan het bestuur dat het besluit moet uitvoeren.
Nee, de systematiek van de wet is juist dat de taak van behandeling is gelegd
bij de behandelaar. Derhalve is gekozen voor deze systematiek.De heer Hamel (PvdA):Ik zou het niet afhankelijk willen maken van overleg met psychiaters,
want het is voor mij even een raadsel wie dat zijn. Het komt bij dit wetsvoorstel
aan de orde en ik vraag gewoon om het mee te nemen bij het volgende wetsvoorstel.
Volgens mij heeft de minister daar "ja" op gezegd. Toch?Minister Donner:Ik heb gezegd dat ik dit punt meeneem bij het volgende wetsontwerp.Mevrouw Dupuis (VVD):Ik zou ook graag door de minister bevestigd willen zien dat de BOPZ geen
behandelwet, maar een opnamewet is. Is dat juist?Minister Donner:De BOPZ is indertijd inderdaad ingevoerd voor de gedwongen opname. Dat
is de eerste invalshoek die daarbij heeft gespeeld. In de loop van de tijd
zijn de mogelijkheden voor behandeling met een stok achter de deur met een
aantal maatregelen, onder andere door de voorwaardelijke opname, verruimd.
In het nieuwe wetsontwerp is onder andere met het veld gekeken hoe op deze
wijze nog verder verruimd moet worden. Dat is iets anders dan zeggen dat er
een behandelwet moet komen. Één ding is zeker: als de wetgever
een behandelaar de bevoegdheid geeft tot dwangmaatregelen over een andere
burger, dan zal hij die andere burger moeten beschermen door hem een beroepsmogelijkheid
te geven. Wij krijgen dan in beginsel dezelfde regeling, maar wellicht met
het punt van de heer Hamel daarbij genomen.Mevrouw Dupuis (VVD):Ik denk dat ik te dom voor deze zaken ben, want het komt mij opnieuw voor
dat de minister voorbijgaat aan het feit dat er vóór dwangmedicatie
een dwangopname heeft plaatsgevonden. Het wordt mij steeds duidelijker dat
de kwestie waarom het gaat, het wezenlijke verschil is dat door de minister
wordt aangebracht tussen een dwangopname en een dwangmedicatie. Je zou daarentegen
ook de redenering kunnen toepassen dat een dwangopname per definitie dwangmedicatie
betekent, omdat de opname anders alleen inhoudt dat de persoon van straat
wordt gehaald. Dat willen wij in Nederland juist niet.Minister Donner:Die keuze heeft de wetgever eerder gemaakt, want die is gemaakt met de
wet die wij nu aan het repareren zijn. Het is namelijk niet zo dat dwangopname
per definitie betekent dat de behandelde binnen de inrichting geen rechten
meer heeft en geen beroep meer kan doen op de regels die nu juist de behandelaar
bevoegdheden geeft. Dat is geen keuze die wij met dit wetsontwerp maken, want
wij hebben die keuze al gemaakt. Dit wetsontwerp komt niet op die keuze terug.
Dit wetontwerp doet alleen wat nodig is gebleken in het licht van het andere
wetsontwerp.Mevrouw Dupuis (VVD):Dat is volstrekt duidelijk, maar het basisprobleem is wel dat gedwongen
opname geen gedwongen medicatie betekent. Dat is de kern van het probleem.Minister Donner:Dat is een keuze die inderdaad is gemaakt. Met de eerdere wet is de voorziening
getroffen dat bepaalde dwangmaatregelen binnen de inrichting genomen kunnen
worden. Die keuze is gewoon gemaakt.Mevrouw Dupuis (VVD):Die keuze kan toch worden herzien? Daar vragen wij om.Minister Donner:Dat klopt, maar dat is iets anders dan in dit wetsvoorstel staat. Hoe
wij het wetsvoorstel verder ook herzien, het blijft zo dat men zich niet alles
moet laten welgevallen, tenzij men kiest voor uw systeem met dwangopname.
En kom nu niet met het argument dat ik onrecht doe aan de status van artsen,
want dat is waar het ons als wetgever om gaat. Het gaat er niet om dat de
wetgever het beter weet dan de arts in zijn medisch oordeel. In de gevallen
die niet voortvloeien uit het medisch oordeel, maar waarin ik de arts bijzondere
bevoegdheden geef die hij anders niet heeft, moet ik die ander daartegen beschermen.
De wetgever zal het moeten regelen, of dat nu binnen of buiten de inrichting
is. Het punt blijft dat het belang dat is geschaad, de behandelde betreft
die wordt gedwongen en niet het professioneel oordeel van de behandelaar.
Zonder meer blijft het punt staan dat de heer Hamel noemde. Moet de arts tegen
het oordeel in dat hij eerder heeft gegeven, nu iets anders doen? Dat is een
andere vraag. Als dat een knelpunt is, dan neem ik dat mee met het andere
wetsontwerp. Zie deze regeling niet als een miskenning van het professionele
oordeel van artsen of een miskenning van de moeilijkheden bij de behandeling.
De cijfers laten in wezen zien dat die ruimte er volledig is.Als de behandelde beroep bij de rechter heeft geopend, is het vervolgens
niet zo dat de behandelaar niet in cassatie zou kunnen gaan. Daarvoor geldt
gewoon de normale procesordening. In het bestuursrecht kan de bestuurde er
bijvoorbeeld voor kiezen om na de bezwaarschriftencommissie naar de rechter
te gaan. Vanaf dat moment heeft het bestuursorgaan de mogelijkheid om eventueel
in hoger beroep te gaan. Dat is onderwerp van een andere regeling. Het gaat
overigens niet zozeer om hetgeen de wetgever heeft beslist; het EVRM eist
dat er bij dwangbehandeling een rechterlijke toets kan plaatsvinden. Om die
reden kan de beslissing niet uitsluitend op grond van het medische beroepsoordeel
worden genomen. Als er binnen het kader van de behandeling verdere dwang wordt
toegepast, is er uiteindelijk een rechterlijke toets nodig.De heer Van de Beeten vroeg of er sprake is van marginale toetsing. Welnu,
gelet op de jurisprudentie over de toepassing van deze bepalingen, geldt wat
betreft de toetsingsmaatstaf voor de noodzaak van dwangbehandeling, dat de
rechter niet toetst of de arts de maatregel in redelijkheid noodzakelijk kon
achten. De rechter hanteert als criterium of dwangbehandeling volstrekt noodzakelijk
is. Daarover zijn er uitspraken van de rechtbank Den Haag en van de rechtbank
Utrecht. In een ander geval heeft de rechtbank Den Bosch juist een iets andere
formulering gebruikt. Dat is een van de redenen waarom de mogelijkheid van
cassatie wenselijk is. Een en ander ligt besloten in de aard van de wettelijke
regeling. Van de commissie wordt niet gevraagd om het beroepsoordeel van de
behandelaar te beoordelen, maar om te beoordelen of er gronden
aanwezig zijn die volgens de wetgever het nemen van dwangmaatregelen rechtvaardigen.
Mede in het licht van het EVRM toetst de rechter of aan die voorwaarde is
voldaan.De heer Van de Beeten (CDA):Aan de toetsing ligt per definitie altijd het deskundige oordeel van de
behandelende psychiater ten grondslag. Deze stelt de diagnose, stelt vast
wat de verwachtingen zijn en stelt vast wat er medisch gezien noodzakelijk
is voor de behandeling van de betrokken patiënt. Als de behandelaar tot
de conclusie komt dat voor de patiënt de dwangmaatregel nodig is, treedt
hij buiten het domein van zijn eigen deskundigheid, maar niettemin is de stap
die hij dan zet, gebaseerd op zijn deskundige oordeel. Ik kan mij voorstellen
dat men achteraf tot de conclusie komt dat de psychiater behalve optie A ook
nog de opties B en C tot zijn beschikking had en dat het wellicht beter was
geweest om optie B te kiezen in plaats van optie A. Ik denk echter dat de
toetsing van de eerste stap uiterst marginaal zou moeten zijn. Ook voor de
tweede stap ben ik echter nog steeds geneigd om de toetsing marginaal te laten
zijn, omdat het in de concrete situatie nu eenmaal de behandelaar is die de
beslissing moet nemen. Wij kunnen hem niet in de positie brengen waarin hij
als het ware met de patiënt moet onderhandelen over de vraag of optie
A, B of C de aangewezen weg is. Als wij het erover eens worden dat dit niet
het gevolg mag zijn van deze wijze van toetsen, kunnen wij de rechter enige
richting meegeven. Ik denk hierbij ook aan het vervolg op deze wetgeving en
aan het feit dat ook de Hoge Raad hierover op een gegeven moment een oordeel
moet geven.Minister Donner:Zoals u het nu formuleert, is het inderdaad juist. De wetgever gaat juist
uit van het beroepsoordeel. Er is geen sprake van een voorafgaande procedure
van afweging en overweging. Ik ga ervan uit dat de instelling gehouden is
om klachtencommissies in te stellen, die recht doen aan het beroepsoordeel
dat gegeven wordt. De commissie beoordeelt of het beroepsoordeel de maatregel
rechtvaardigt. Zij treedt buiten het strikt beroepsmatige. De marginale toetsing
ligt besloten in het systeem van de wet, die uitgaat van het beroepsoordeel
van de behandelaar.Ik dacht dat ik ook de vraag van mevrouw Slagter had beantwoord op het
punt van de "equality of arms". Dit is namelijk precies wat de wetgever
doet. De behandelaar krijgt bevoegdheden, maar aan de behandelde wordt rechtsbescherming
geboden tegen het meerdere waartoe de behandelaar niet primair vanuit zijn
medische deskundigheid bevoegd is. Ingevolge het EVRM is de wetgever gehouden
om toegang tot de rechter te regelen. Het belang dat beschermd moet worden
is de positie van de behandelde tegenover de dwang van de psychiater. In dat
geval is niet het beroepsoordeel van de behandelaar aan de orde. De vraag
is, hoe de instelling daar verder mee omgaat.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Hoe verhoudt een en ander zich tot het belang van medebehandelden of personeelsleden
van de instelling? Op welke manier kan daarmee rekening worden gehouden? Ik
denk dat het voor een behandelaar belangrijk kan zijn om in beroep te gaan
met het oog op die belangen; niet om zijn professionaliteit te beschermen,
maar omdat er meer belangen zijn. Ik ga er vanuit dat de behandelde primair
zijn eigen belang voor ogen heeft.Minister Donner:Dat ben ik helemaal met u eens en daarom gaf ik aan dat dit primair voorwerp
zal zijn van de keuze die de instelling maakt bij de instelling van beroepscommissie.
Dit ligt daarin besloten, omdat de instelling primair ingevolge de wet gehouden
is om een behandeling te verzekeren. De instelling kan daar eventueel op aangesproken
worden. Als in een instelling blijkt, uit klachten van personeel of uit klachten
van de psychiaters, dat een klachtencommissie vooral eenzijdig op de patiënt
let, is de instelling – niet alleen wegens de klachten, maar gewoon
wegens zijn verantwoordelijkheid – gehouden de klachtencommissie te
wijzigen, teneinde erin te voorzien dat de klachtencommissie in lijn ligt
met de verantwoordelijkheid van de instelling. Als de beroepsbeoordeling verzekerd
is, mogen andere belangen daaraan geen afbreuk doen. Dat is de enige reden
waarom de zeefwerking erin zit. Als de instelling zegt: de persoon klaagt
wel, maar uit een oogpunt van onze verantwoordelijkheid kunnen wij daaraan
niet tegemoet komen, is het aan de rechter om dat te beoordelen, en niet aan
de klachtencommissie. Daarom is de klachtencommissie niet omgeven met allerlei
waarborgen. Het gaat hier om een zeefsysteem, zoals een bestuursorgaan naar
eigen inzicht een bezwaarschriftencommissie kan instellen.Als een klacht gegrond wordt verklaard, komt de behandelaar niet bij de
rechter. Men kan echter wel geconfronteerd worden met verschillende uitspraken
van verschillende rechters. Dan is het juist in het belang van de behandelaar
om daarin eenduidigheid te krijgen. De cassatiemogelijkheid zal derhalve vaker
in het belang van de behandelaars zijn, omdat daardoor voor hen duidelijkheid
wordt geschapen over wat wel en niet kan. De behandelaars worden dus meer
geschaad door het niet doorgaan van de cassatiemogelijkheid, omdat de persoon
die in beroep gaat waarschijnlijk primair bij de rechter zijn recht haalt.
Ook daarbij blijkt het op het totaal van de klachten overigens om een minimaal
aantal te gaan.Ik dacht dat ik ook alle vragen van de heer Holdijk had beantwoord, zoals
zijn punt van de verantwoordelijke persoon. De gegeven uitleg staat er niet
aan in de weg dat het mogelijk een andere persoon is, na een besluit van de
instelling.Zoals ik al eerder heb opgemerkt, is de keuze om de verantwoordelijkheid
voor de behandeling niet bij de instelling, maar bij de behandelaar te leggen,
inherent aan de opzet van de Wet BOPZ. Dat zeg ik in antwoord op de vraag
van de heer Schuyer. Dit laat onverlet de vraag in hoeverre recht moet worden
gedaan aan het punt dat de heer Hamel noemde.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Mevrouw Slagter wenst het woord te voeren over de orde.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Voorzitter. Ik stel voor, de vergadering te schorsen. Ik denk namelijk
dat verschillende partijen er behoefte aan hebben zich nader te beraden op
de vraag hoe verder met dit wetsvoorstel om te gaan.De voorzitter:Als u wilt overleggen hoe u zult gaan stemmen dan vraagt u er dus om,
de stemming pas volgende week te houden. Wilt u echter vragen om een derde
termijn, dan hoor ik dat graag nu van u.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Het gaat mij om het eerste.De voorzitter:Dan gaan wij over tot afhandeling van het wetsvoorstel. Wenst een der
leden stemming? Naar mij blijkt, is dat het geval. Daarvan uitgaande stel
ik overeenkomstig het voorstel van mevrouw Slagter voor, de stemming volgende
week te houden, teneinde de fracties in de gelegenheid te stellen om onderling
en bij zichzelf te rade te gaan.Daartoe wordt besloten.De vergadering wordt van 14.07 uur tot 14.30 uur geschorst.De voorzitter:Ik maak de leden erop attent dat op de publieke tribune aanwezig zijn
enige leden van de senaat van Canada, tegen wie ik hoop in het Engels iets
te mogen zeggen.I welcome the delegation from the Canadian Senate in our midst. You have
just seen the decorum of this House – the members of the Senate always
shake hands with the Speaker. We have understood that you are highly interested
in the way in which we are appointed in this Senate. It appears that Senators
who are appointed by governments like to see how we do it. Well, we are elected
by our provincial assemblies. As Canada has provinces, too, our way of doing
things might be a good idea for the Canadian system as well. In the meantime,
you are very welcome in our midst. You will be watching us voting on a very
important bill, which will or will not be passed. After that I will close
the meeting, because we have no more business to do today. However, you should
not get the impression that this is what we usually do. Welcome again to all
of you.Dan ga ik weer over op het Nederlands. Wij gaan over tot de stemmingen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20052006-215-226.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl