Behandeling van het wetsvoorstel Wet ambulancezorg (29835)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2008-2009, pag. 543-567

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

19-12-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

nr. 11, pagina 543-567

02-12-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 29835Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wet ambulancezorg (29835)Pagina 543-567
Presentie en opening (dinsdag 2 december 2008)Pagina 541-541
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet in verband met het afschaffen van het raadplegend burgemeestersreferendum (31393); het wetsvoorstel Goedkeuring van de op 15 oktober 2007 te Luxemburg tot stand gekomen Stabilisatie- en associatieovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Montenegro, anderzijds, met Bijlagen en Protocollen (Trb. 2007, 224) (31423); het wetsvoorstel Wijziging van een aantal wetten in verband met de invoering van een basisregistratie inkomen (Aanpassingswet basisregistratie inkomen) (31566), en van nog een wetsvoorstel (31586)Pagina 541-541
Stemming over het voorstel van wet van het lid Halsema houdende verklaring dat er grond bestaat een voorstel in overweging te nemen tot verandering in de Grondwet, strekkende tot invoering van de bevoegdheid tot toetsing van wetten aan een aantal bepalingen van de Grondwet door de rechter (28331)Pagina 541-543
Lijst van besluiten (dinsdag 2 december 2008)Pagina 567-567
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 2 december 2008)Pagina 567-568

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 115 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wet
ambulancezorg (29835).De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Swenker (VVD):Voorzitter. Met zeer groot genoegen meld ik dat ik in dit geval mede namens
de fractie van D66 mag praten. Dit wetsvoorstel ligt al sinds het najaar van
2006 voor in dit huis. De reden van de uitgestelde behandeling is de nieuwe
wetgeving rondom de veiligheidsregio's en het feit dat ambulances zeker een
belangrijke taak hebben in geval van rampen.Al tijdens de vorige kabinetsperiode was duidelijk dat er een goede afstemming
moet zijn tussen de verschillende hulpverleningsdiensten. Volgens de VVD-fractie
had die afstemming ook plaatsgevonden. De nieuwe Wet op de veiligheidsregio's
sluit dan ook redelijk goed aan bij de Wet ambulancezorg. Maar het is goed
dat wij ons realiseren dat de praktijk van alledag wel is dat 95% tot
98% van het werk van de ambulancediensten uitsluitend betrekking heeft
op de gezondheidszorg. Op dat terrein bestaat ook nog een aantal knelpunten.De organisatie van de ambulancediensten volgt de veiligheidsregio. Met
name bij acute zorg is beschikbaarheid belangrijk. Die vormt een essentieel
onderdeel. Er wordt daarom gekozen voor één vergunninghouder
per regio. Daardoor is er geen concurrentie tussen zorgaanbieders, maar concurrentie
om de markt per regio. Dat is een logische keuze, maar deze houdt ook in dat
er een "level playing field" moet zijn, opdat de kwalitatief beste en meest
doelmatige rav de vergunning kan krijgen. Overigens rijst dan wel de vraag
wat er gaat gebeuren met de rav die de vergunning niet krijgt. Deze zal uiteraard
proberen, zijn staande organisatie te verhuren of te verkopen aan degene die
de vergunning voor de regio heeft gekregen. Als dat niet of maar ten dele
lukt, wordt de verliezende partij dan gesaneerd of moet die dienst het zelf
maar uitzoeken? Graag krijg ik een antwoord op deze vraag van de minister.Een ander knelpunt is de juridische vormgeving van de verschillende diensten.
Deze dateert uit vroeger tijden. Van oudsher zijn er ambulancediensten ondergebracht
bij gemeenten, de GGD's. Er zijn diensten in de vorm van een B3-instelling
en er zijn particuliere ondernemers, allemaal met verschillende rechtsposities
voor medewerkers met zeer uiteenlopende verplichtingen voor de werkgever.
Er zijn nu vier cao's, rechtspositieregelingen, waarbij met name de publieke
diensten en de B3-instellingen, gelet op de nog steeds bestaande FLO-regeling
op personeelskosten, absoluut niet kunnen concurreren met particuliere instellingen
bij het krijgen van een vergunning. Sterker nog, de commissie sanering heeft één
dienst onlangs zelfs financieel moeten redden. Ook in dit opzicht zal er dus
nog een "level playing field" moeten worden gecreëerd. Hoe gaat de minister
dit oplossen?Het is een logische keuze om de provinciegrenzen los te laten, ofwel om
de planning van de ambulancediensten niet meer bij de provincie te leggen.
Door uit te gaan van een landelijk raamwerk moet voorkomen worden dat er sprake
is van overlap dan wel witte vlekken aan de randen van bijvoorbeeld provinciegrenzen,
zoals dat in het verleden wel eens voorkwam. Bovendien sluiten de territoria
van de veiligheidsregio's niet aan bij de provinciegrenzen. En "last but not
least" is de financiering in handen van de zorgverzekeraar en vormt een scheiding
van verantwoordelijkheid tussen planning en financiering meestal geen "incentive"
voor een optimale doelmatigheid. In het verleden gingen directeuren van de
diensten namelijk naast de vergoeding die zij kregen van de verzekeraars,
vaak ook nog met de pet langs bij de provincies. Vaak deden zij dit met redelijk
succes. Een eenduidige financieringsbron in de toekomst geeft meer transparantie
en verhoogt het kostenbewustzijn.Het middelpunt van de discussie en van de vertraging van de behandeling
van dit wetsvoorstel is in dit verband de samenwerking en de afstemming binnen
de gemeenschappelijke meldkamer tussen rood, wit en blauw. Maar terwijl er
bij brandweer en politie met name taken liggen om op te treden bij rampen
en openbare orde en veiligheid, ligt dit bij de ambulancezorg duidelijk anders,
omdat deze een reguliere en vaak cruciale rol in de keten van de gezondheidszorg
van alledag vervult. Dat is waarschijnlijk ook de reden voor de heftige discussies.De verantwoordelijkheid voor de oprichting en instandhouding van de gemeenschappelijke
meldkamer is een taak van het bevoegd gezag dat de meldkamer aanstuurt. De
discussie is echter lange tijd gegaan over de interne organisatie van de meldkamer,
waarbij ambulancezorg er mijns inziens terecht op heeft aangedrongen dat er
geen zogenaamde grijze centralisten aan de witte telefoon van 112 zouden moeten
zitten. De afhandeling, in feite de eerste triage van meldingen, vereist veel
kennis en ervaring van de betrokken verpleegkundige ten aanzien van de vraag
of er een ambulance ingezet moet worden, en zo ja, of het een A1- dan wel
een A2-rit is. Er moet sprake zijn van een geïntegreerde opeenvolging
van handelingen, zonder tussentijdse "dossieroverdracht": van het opnemen
van de telefoon, waarna de zorgindicatie en zorgtoewijzing worden geregeld
op de meldkamer, tot aan de zorgverlening, het vervoer en de zorg in het ziekenhuis.In het najaar van 2007 heeft Ambulancezorg Nederland een rapport gepresenteerd
waarin het zelf aangeeft op welke gebieden de diensten goed en minder goed
presteren. Hieruit blijkt dat er best wel grote verschillen zijn tussen de
regionale meldkamers. Met name geldt dit voor de tijdsduur tussen aanname
van de telefonische melding en het uitrijden van de ambulance. Kortom, bij een effectieve triage aan de telefoon valt er nog veel te winnen,
met name omdat dan ook de tijdsklok van vijftien minuten begint te tikken.
Dit maakt overigens ook duidelijk dat het inzetten van een grijze centralist
die alle telefoontjes van rood, wit en blauw opvangt, het risico op fouten
vergroot en in ieder geval niet bijdraagt aan een optimale doelmatigheid en
kwaliteit. Deelt de minister dit standpunt van de VVD-fractie?Inmiddels is de discussie weer opgelaaid of de aanrijtijden niet verkort
zouden moeten worden van vijftien naar acht minuten. Het lijkt zo'n veilige
uitspraak als iedere seconde telt. Maar het is maar helemaal de vraag of het
waar is. Alleen bij hartfalen zou zes minuten aanrijtijd waarschijnlijk gezondheidswinst
opleveren, maar ten aanzien van andere aandoeningen is er eigenlijk geen wetenschappelijk
onderzoek voorhanden waaruit blijkt dat deze winst te behalen is. Het zou
wel betekenen dat de kosten van de ambulancezorg ten minste zouden verdubbelen,
zo niet verdrievoudigen, als er zou worden teruggegaan naar zes minuten. Hierbij
ontstaat nog een ander probleem. Er zouden dan zoveel ambulances bij moeten
komen dat dit weleens ten koste zou kunnen gaan van de ervaring van de ambulancemedewerkers.
Wij weten dat te weinig praktijkervaring van een zorgaanbieder een extra risico
kan vormen voor een patiënt.Het zou beter zijn om niet alleen andere vormen van hulpverlening, zoals
de hulpambulances in te voeren, maar ook de outillage van de ambulances verder
uit te breiden, niet alleen met apparatuur, maar ook met verbindingen naar
het ziekenhuis, opdat een specialist instructies kan geven zodat in de auto
in feite al met behandelen kan worden gestart. Kortom, de ambulancezorg is
er meer mee gediend als die evalueert tot een miniziekenhuis op wieltjes.
Wat is daarop de visie van de minister?Een ander punt is de reanimatie. In een reportage op de televisie deelden
ambulancemedewerkers mee dat zij er geen boodschap aan hadden als iemand te
kennen gaf, bijvoorbeeld door middel van een non-reanimatiepenning om de nek,
dat hij niet wilde worden gereanimeerd. Er wordt altijd gereanimeerd, was
hun stelling. De VVD-fractie vindt dit een grove miskenning van de wil van
betrokkene. Het betreft een duidelijke schending van de integriteit van het
lichaam van de patiënt. Iedereen heeft wettelijk het recht om een behandeling
te weigeren.In haar brief van 7 oktober jongstleden heeft de staatssecretaris
aangegeven dat een reanimatiepenning dezelfde rechtskracht zou moeten hebben
als een schriftelijke wilsverklaring. Naar aanleiding daarvan is er tussen
juristen een levendig debat ontstaan of dit wel zo is. Centraal staat de betreffende
omschrijving in de WGBO die naar de mening van sommigen een op schrift gestelde
wilsverklaring vereist van de betrokkene als hij geen behandeling wil. Vanuit
het grondrecht van mens/patiënt om een behandeling te weigeren, kan het
niet zo zijn dat hierover onduidelijkheid bestaat. De VVD-fractie is dan ook
van mening dat de minister deze duidelijkheid moet geven. Als het niet anders
kan, moet dat maar via een aanpassing van de WGBO. Graag een duidelijk antwoord
van de minister hierop.Tot slot. De plaats van de ambulancezorg en de publieke borging, met name
in relatie tot de veiligheidsregio's, ligt nu vast. De GHOR heeft adviesrecht
bij het door de minister op te stellen programma van eisen en de te verlenen
vergunning. Bovendien stelt de GHOR een programma van eisen op voor het functioneren
van de meldkamer bij opschaling en rampen, en wordt het regionale ambulanceplan
beoordeeld.De afstemmings- en inspraakmomenten van de veiligheidsregio's, maar ook
van anderen, zoals provincie en zorgverzekeraars, bij het verlenen van een
vergunning aan regionale ambulancediensten, zijn zo overvloedig geregeld dat
je er duizelig van wordt. Laten wij alstublieft hopen dat er hierdoor niet
een nieuwe stroperigheid aan procedures ontstaat, want daar is in ieder geval
de burger niet mee gediend.Als wij afgaan op de huidige praktijk, dan blijkt dat de ambulancediensten
er bij rampen en rampjes meestal zeer snel en soms wel eens met te veel auto's
bij zijn. Het adagium bij de ambulancemedewerkers: "niet kletsen, maar rijden"
is misschien wel de beste geruststelling dat het allemaal goed zal gaan.De heer Klein Breteler (CDA):Voorzitter. Vandaag behandelen wij plenair de Wet ambulancezorg, verder
aan te duiden als de Waz. Dat doen wij ruim vier jaar nadat dit wetsvoorstel
is aangenomen in de Tweede Kamer. Hoofdreden hiervoor is de samenloop tussen
de Waz en de Wet op de veiligheidsregio's, WVR, met name op het gebied van
meldkamer en congruentie tussen de rav en de veiligheidsregio's in ons land.
De WVR is overigens nog steeds in behandeling bij de Tweede Kamer. Gelet op
de motieven van de minister en de wensen in het veld van de ambulanceorganisaties,
is de CDA-fractie niettemin bereid, vandaag de Waz te behandelen.De eerste vraag die wij ons gesteld hebben, is: heeft het wat opgeleverd
dat er vier jaar zit tussen de behandeling in de Tweede Kamer en de behandeling
in de Eerste Kamer? Deze vraag beantwoordt mijn fractie deels positief. Op
de eerste plaats vanwege het punt dat de minister besloten heeft om op basis
van een referentiecapaciteitsonderzoek door het RIVM meer geld (voor meer
ambulances) uit te trekken, met name in die gebieden waar de veldnorm voor
de zogenaamde A1-ritten – binnen 15 minuten ter plaatse arriveren –
niet gehaald kan worden in gemiddeld 95% van de gevallen waarin een
ambulance direct noodzakelijk is.Dat is helaas maar al te vaak het geval, met name in rurale gebieden.
Wij steunen de minister in zijn ambitie om hier 97% van te maken. Eigenlijk
zou ook de 15-minutennorm acht minuten moeten worden. Ondanks het feit dat
vele deskundigen menen dat dit nauwelijks gezondheidswinst oplevert, moet
niet onderschat worden dat in levensbedreigende situaties het wachten op een
ambulance zeer emotioneel is voor patiënt en omstanders. Minuten lijken
immers uren te duren. Onze fractie vindt daarom dat beide veldnormen, hoewel
niet eens een kernpunt in de nieuwe wet, gehandhaafd moeten worden door het
beschikbaar zijn van voldoende financiële middelen. Er bereiken ons veel
ongeruste signalen dat dit niet altijd lukt. Ik verwijs de minister bijvoorbeeld
naar de brief van de inwoners van Texel. Graag vraag ik de minister om hierop
in te gaan bij zijn eerste termijn. Graag nodig ik de minister ook uit om
te reageren op de vraag of hij met de CDA-fractie van mening is dat deze veldnormen
tenminste een voorwaarde moeten zijn in het op te stellen programma van eisen voor de Waz of dat zij, nog beter, in de wet zelf geborgd moeten
worden. Uiteraard is ons niet ontgaan dat uit het op 30 oktober jongstleden
uitgebrachte sectorrapport: "Ambulances in zicht 2007" blijkt dat er verbeteringen
optreden, zeker in regio's waar al een rav tot stand is gekomen. Niettemin
waren in 2007 in 91% van de gevallen ambulances binnen 15 minuten ter
plekke, terwijl de veldnorm 95% is. Dit is overigens een gemiddelde.
De spreidingscoëfficiënt verschilt per regio en is soms echt te
groot.Een ander aspect waarom het uitstel van de behandeling van de Waz ook
positieve zaken heeft opgeleverd, is dat het veld zich al kon richten op de
nieuwe situatie. Een aantal zaken is daardoor beter op zijn plaats gekomen
dan ten tijde van de behandeling van de Waz in de Tweede Kamer het geval was.
Een voorbeeld hiervan is dat Nederland al grotendeels in ambulancevervoerregio's
(rav's) is ingedeeld. Dat geldt op één uitzondering na, en daarmee
bedoel ik natuurlijk de regio Zaanstad/Waterland. Kan de minister hierover
nog wat zeggen?Een tweede voorbeeld is het opnemen in het wetsvoorstel van het zogenaamde
tienpuntenplan van de burgemeesters als voorzitters van de GHOR. Onze fractie
ziet overigens nog wel een aantal relevante problemen in de praktijk ontstaan.
Ik geef een aantal voorbeelden. Weliswaar ziet de bevoegdheids- en verantwoordelijkheidsstructuur
van de meldkamer er in theorie in het wetsvoorstel en op papier kloppend uit.
Er blijven toch onduidelijkheden. Weliswaar wordt de directeur van de gemeenschappelijke
meldkamer betrokken bij de aanstelling van het personeel van de rav in de
meldkamer, maar hij heeft daarna formeel geen zeggenschap over dit personeel.
Dit kan alleen worden opgelost als het gehele personeel van de gemeenschappelijke
meldkamer in dienst is van één rechtspersoon. Denk hierbij bijvoorbeeld
aan de veiligheidsregio Hollands Midden, zoals dat bij de politie is. Dan
los je ook het probleem op van het van toepassing zijn van verschillende cao's
in de meldkamer. De CDA-fractie kiest primair voor een gemeenschappelijke
meldkamer binnen het publieke domein. Is de minister dit met onze fractie
eens? Het bestuur van de veiligheidsregio heeft geen directe zeggenschap over
de rav bij de operationele hulpverlening. Deze bevoegdheid ligt in de Waz
bij de minister van VWS. Het wetsontwerp sluit hier, tot op heden, niet helemaal
op aan. Feit blijft dat het toch zeer ingewikkeld is.Onze fractie is overigens blij dat het zogenaamde tienpuntenplan van de
burgemeesters waar ik net over sprak, in de wet is verwerkt, waardoor de positie
van de burgemeester bij rampen en grote ongelukken onverlet blijft. Toch zal
de praktijk moeten aangeven of deze structuur ook echt werkt, temeer daar
de gehele constructie in feite is opgebouwd op basis van slechts 2%
van de ambulanceritten bij rampen en grote ongelukken. Dat de minister hiervoor
10 mln. extra uittrekt, is gerechtvaardigd. Het zal onder andere van de deskundigheid
en professionaliteit van alle betrokkenen afhangen, of de voorgestelde constructie
adequaat werkt.In één geval heb ik door middel van een werkbezoek deze
zomer aan de veiligheidsregio Hollands Midden ervaren, dat het inderdaad kan.
Hier is overigens wel sprake van een gemeenschappelijke meldkamer in het publieke
domein. Wellicht ten overvloede onderstreep ik de opvatting van onze fractie
dat de professionaliteit van de zogenaamde "witte kolom" overeind kan en moet
blijven, en niet wordt ondergeschoven ten gunste van alleen de "blauwe kolom",
politie en/of de "rode kolom", de brandweer. Niet voor niets zijn de kleuren
rood, wit en blauw in onze nationale driekleur even groot en vormen ze samen één
geheel.Een ander punt van zorg van onze fractie is het hele proces van vergunningsverlening.
Door het amendement op stuk nr. 17 in de Tweede Kamer is immers de voorgestelde
aanbesteding vervangen door vergunningsverlening in combinatie met maatstafconcurrentie.
Ik zou graag van de minister willen horen hoe hij aankijkt tegen dit proces.
Past dit nog onder de noemer gereguleerde marktwerking? Overigens is de vraag
of maatstafconcurrentie toelaatbaar is in ons land onder de rechter, gezien
het geschil hierover tussen de minister en de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen
(NVZ). De komende weken vernemen wij de zienswijze van de rechter. Hierbij
wordt de Waz sterk gecentraliseerd in vergelijking met de WAV. Derhalve wordt
de rol van de provincies teruggedrongen.Onze fractie stelt vast dat uit eerdergenoemd RIVM-onderzoek is gebleken
dat de provincies hun taak bij de WAV goed hebben vervuld. Sterker: er zijn
provincies, ik denk met name – zonder andere provincies tekort te willen
doen – aan de provincie Gelderland, die de ambulancezorg zeer goed heeft
ondersteund, ook met eigen geld uit de eigen vrije beleidsruimte. Dit kan
dus nooit een reden zijn om thans te centraliseren.Dit hebben wij met de minister en onze Kamercommissie ook besproken op
24 juni 2008. In dit overleg heeft de minister een aantal toezeggingen
gedaan, te weten: 1. bij de herijking van het landelijk referentiekader zal
een vertegenwoordiger van de provincies deelnemen in het expertteam; 2. de
provincies worden in staat gesteld, zo zij willen, om de minister te adviseren
bij het opstellen van het programma van eisen; 3. er zal een vertegenwoordiger
van de provincies deelnemen en adviseren bij de opstelling van de tweejaarlijkse
benchmark. Gaarne verzoek ik de minister, wellicht ten overvloede, deze toezeggingen
in dit debat te herbevestigen. Ik ga ervan uit dat bij een ruimhartige wijze
van betrekken van de provincies bij voorgaande punten en bij de Waz in het
algemeen, zij hun financiële bijdragen ter zake willen continueren.Een soortgelijk pleidooi houden wij voor de Inspectie voor de Gezondheidszorg
(IGZ). Juist nu er sprake is van een, in principe, eenmalige vergunningsverlening,
is de is de objectiviteit van de kwaliteitstoetsing van groot belang. Welke
rol ziet de minister voor de IGZ bij de Waz? Kan de GHOR als publiek orgaan
in regio's met publieke en private vervoerders toch geheel objectief adviseren
in het kader van vergunningsverlening? Omdat ook de Waz-planning en -financiering
niet in één hand zijn, is ook van belang welk commitment zorgverzekeraars
hebben bij de Waz. Kan de minister op deze vragen ingaan?De vergunningsverlening als zodanig is onze fractie nog niet geheel duidelijk.
Nu niet voor een aanbesteding is gekozen, is een toelichting van de minister
op de transparantie van dit proces extra relevant. Het zogenaamde besluit
ambulancevervoer is immers nog niet bij ons bekend. In dit besluit, nemen
wij aan, wordt de vergunningsverlening nader geregeld. Mijn fractie vraagt
zich af hoe de praktijk zal zijn in rav-regio's waarin thans meer dan één,
private en/of publieke, vervoerder is. Wij gaan ervan uit dat voor beide gelijke
kansen zijn. Natuurlijk is onze fractie ermee bekend, dat in
veel rav-regio's dit proces redelijk soepel is verlopen. Maar wij moeten ook
oog hebben voor regio's waarin al tientallen jaren een andere startsituatie
was. Dit vraagt om maatwerk. Maatwerk zal volgens de CDA-fractie ook nodig
zijn bij het opstellen van de spreidingsplannen in grensgebieden, denk aan
België en Duitsland, maar ook in Zeeland en op de Waddeneilanden.Aangezien er slechts één vergunning per rav-regio wordt
verstrekt, zijn er twee alternatieven: of de vervoerders vinden elkaar vóór
de vergunningsverlenging en vragen in gezamenlijkheid een vergunning aan of
zij doen het ieder afzonderlijk. Normaal gesproken is er in het tweede geval
een verplichting dat de nieuwe vergunninghouder de vervoerders die afgewezen
worden, uitkoopt. Vaak is dit in een cao geregeld. Ook zijn in voorkomende
gevallen de artikelen 662 tot en met 666 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek
van toepassing. Hoe gaat dit bij de Waz? Met name het verschil in tussen de
cao's van publieke en private vervoerders, bijvoorbeeld op het gebied van
ouderenbeleid, geeft geen gelijk speelveld. Ook kent de Waz geen saneringsfonds,
waardoor kapitaalvernietiging dreigt voor hen die buiten de boot vallen.Feitelijk zijn volgens onze fractie alleen de artikelen 17,18 en 32 van
de WTZi van toepassing. Die zullen in de praktijk niet voldoende zijn. Weliswaar
is er in de Waz niet langer sprake van concurrentie in de markt, maar om de
markt waardoor aanbesteding niet noodzakelijk is. Een eenmalige vergunningsverlening
met maatstafconcurrentie maakt het er volgens onze fractie niet eenvoudiger
op. Het zal ook niet eenvoudig zijn dat er in de toekomst nieuwe toetreders
in deze sector komen, anders dan door het opkopen van de bestaande vergunninghouder.
Ook bestaat de mogelijkheid, dat een vervoerder in verschillende rav-regio's
een vergunning wil verwerven. Dit kan leiden tot het monopoliseren van het
vervoer. Ook is volgens onze fractie van belang, dat de minister in het programma
van eisen bij vergunningsverlening de ketenaansprakelijkheid vastlegt als
er mogelijkheden zijn voor onderaanbesteding door de nieuwe vergunninghouder.
Is de minister met mijn fractie van mening, evenals de Raad van State en de
vakorganisaties, dat de overheid een verantwoordelijkheid heeft op grond van
de ILO labour clause 94? Nederland heeft dit verdrag immers ondertekend.In deze Kamer worden wetsontwerpen speciaal getoetst op uitvoerbaarheid.
Is de minister er zeker van dat het ministerie van VWS voldoende kwantitatief
en kwalitatief is uitgerust voor een adequate uitvoering van dit omvangrijke
proces van vergunningsverlening in alle regio's van ons land? Gaarne hoort
onze fractie hier de visie van de minister nog eens op.Hoe staat de minister ten opzichte van de reële mogelijkheid dat
buitenlandse partijen een of meerdere vergunninghouders opkopen en zich dientengevolge,
in elk geval per regio, een monopolie verschaffen? In een dergelijke situatie
lijkt het aanwezig zijn van een saneringsfonds essentieel, tenzij een buitenlandse
vergunningvrager daartoe in een programma van eisen wordt verplicht. Onze
fractie roept de minister op, dat liefst voor het in werking treden van de
Waz, ten minste nog eenmaal de mogelijkheid te scheppen voor een passende
compensatie van de kosten van vrijwillige bedrijfsbeëindiging, uitgaande
van de economische waarde van de huidige vergunningen. Een andere mogelijkheid
is, zoals zijn ministerie dit via een wetswijziging in de sector thuiszorg
voorbereidt, om in het programma van eisen op te nemen dat de nieuwe vergunninghouder
verplicht is andere vervoerders, die niet gecontracteerd worden, uit te kopen
en het personeel met bestaande arbeidsvoorwaarden over te nemen. Uit de informatie
waarover onze fractie beschikt, blijkt dat deze knelpunten in ten minste zes
regio's nog aan de orde zijn. Ik verwijs hem ook hiervoor nog eens naar mijn
eerdere opmerking inzake het ILO-verdrag.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik vind dat de heer Klein Breteler een aantal heel zinnige zaken heeft
aangedragen.De heer Klein Breteler (CDA):Dank u wel, mevrouw Slagter, neemt u vooral de tijd.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik ondersteun uw punten ook van harte, mijnheer Klein Breteler. De CDA-fractie
heeft in de Tweede Kamer volgens mij tegen dit wetsvoorstel gestemd. Als de
minister goede toezeggingen doet op de punten die u hebt genoemd, is dat dan
een reden voor uw fractie om voor te gaan stemmen? Hoe staat de CDA-fractie
hierin?De heer Klein Breteler (CDA):Wij hebben vragen aan de minister gesteld. Die vragen zouden niet van
waarde zijn als ik van te voren het antwoord al zou geven.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):U hebt toch wel een idee wat voor antwoord u zou willen hebben om ja te
stemmen?De heer Klein Breteler (CDA):Uiteraard, daarom vervolg ik nu mijn verhaal.Een volgend punt waar onze fractie aandacht voor vraagt, is het landelijk
referentiekader. Hulpambulances, maar ook motoren en ik heb zelfs van de gedeputeerde
van Gelderland begrepen dat er ook ambulancefietsen zijn, zijn hierin niet
meegenomen volgens onze inzichten. Klopt dit en, zo ja, hoe gaat de minister
hiermee om? Dit is van belang om vanuit het referentiekader te komen tot het
vaststellen van de financiële budgetten per regio. Volgens onze fractie
moet de NZa hiervoor van de minister een aanwijzing krijgen? Is dit juist?Wij zijn met de minister van mening dat de Waz een verbetering is ten
opzichte van de WAV uit 1971. Schaalvergroting en een strakkere aansturing
van het ambulancevervoer zijn anno 2008 nodig. Toch had het volgens onze fractie
nog beter gekund. Het feit dat planning en financiering ook niet in de nieuwe
Waz in één hand zijn gekomen, vinden wij een gemiste kans. Er
bestaat bij onze fractie ook zorg over gelijke kansen voor private en publieke
vervoerders. Deze zorg geldt ook voor vervoerders die bij de vergunningsverlening
buiten de boot vallen. De structuur van de gemeenschappelijke meldkamer is
gecompliceerd en leidt tot enkele open einden in de afstemming van verantwoordelijkheden.
Wat onze fractie betreft ontbreekt het toch enigszins aan een eenduidige aansturing
van deze meldkamer. Ook kunnen er tussen het bestuur van de veiligheidsregio
en de rav spanningen ontstaan inzake de verantwoordelijkheid en bevoegdheid
van de operationele hulpverlening. Wat ons betreft mogen de kwaliteitseisen
voor de meldkamer in de Waz juridisch harder geformuleerd worden.Mijn fractie – daar begon ik mee – constateert ook dat in
tenminste 19 van de 25 regio's het vormen van een rav ordentelijk is verlopen
en de "witte" kolom de snelle komst van de Waz toejuicht. Wij constateren
ook een duidelijke prestatieverbetering in meerdere rav-regio's. Dit geldt
ook voor de twee veldnormen. Ook wat de GHOR's betreft staat het signaal voor
de Waz thans op groen. Ik nodig de minister graag uit om door zijn beantwoording
van onze vragen in eerste termijn, onze fractie ervan te overtuigen dit ook
te doen in onze tweede termijn.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Voorzitter. Vandaag is het dan eindelijk zover dat wij het wetsvoorstel
Wet ambulancezorg behandelen. Deze Waz, die over ambulancezorg gaat, vervangt
de oude WAV, die het vervoer tot onderwerp had. Daarmee markeert dit wetsvoorstel
in één klap de professionalisering die deze sector de afgelopen
jaren heeft doorgemaakt.Het wetsvoorstel heeft al een heel traject doorlopen voordat het vandaag
aan de beurt is. Vanaf de indiening bij de Tweede Kamer op 18 oktober
2004 is er meer dan vier jaar verlopen, waardoor in deze Kamer het debat met
een andere minister van VWS wordt gevoerd dan in de Tweede Kamer is gebeurd.
De behandeling in deze Kamer is twee jaar opgehouden omdat een meerderheid
van de commissie VWS van mening was dat de Waz bij voorkeur gelijk met de
wet op de Veiligheidsregio's behandeld zou moeten worden.In deze twee jaar is er uitgebreid schriftelijk en mondeling overleg tussen
minister en commissie geweest. De minister gaf hierbij steeds aan haast met
de behandeling van het wetsvoorstel te willen maken, terwijl de commissie
vragen hield over met name de publieke borging en aansturing van de meldkamer
en de positie van provincies.Ook was er onduidelijkheid over het gebrek aan congruentie tussen veiligheids-
en ambulanceregio's. En hoewel de WVR nog steeds niet is afgehandeld aan de
overkant, laat staan dat hij hier al in behandeling is genomen, behandelen
wij de W AZ dan toch vandaag, omdat er onder een nieuwe minister van VWS toch
een deel van de oorspronkelijke onduidelijkheid is weggenomen. Mijn fractie
verwacht dat de minister in het debat van vandaag de laatste onduidelijkheden
wil wegnemen en ernaar zal streven de imperfectie, die ook nu nog aan het
voorstel kleeft, te herstellen.Van het oorspronkelijke doel om marktwerking in de ambulancesector te
introduceren, is tot genoegen van mijn fractie niet veel overgebleven. Wij
denken dat de organisatie van deze zorg een dermate groot publiek belang dient
dat de overheid er op centraal en decentraal niveau verantwoordelijk voor
moet blijven. En dat gebeurt dan ook, de minister verleent een vergunning
voor onbepaalde tijd aan één rechtspersoon per regio. Deze rechtspersoon,
de regionale ambulancevoorziening (rav) kan zowel een publiekrechtelijke als
een privaatrechtelijke rechtsvorm hebben. De vergunning behelst de instandhouding
van de meldkamer en het daadwerkelijk verlenen of doen verlenen van ambulancezorg.
De meldkamer ambulancezorg dient geïntegreerd te worden in een gemeenschappelijke
meldkamer die onder verantwoordelijkheid van het decentrale bestuur van de
veiligheidsregio komt.De minister heeft per brief van 1 juli aan deze Kamer toegezegd dat
de veiligheidsregio's en de rav-regio's nu en in de toekomst volledig congruent
zullen zijn. De indeling van de regio's zoals vastgelegd is in de WVR is leidend
voor hem. Hiermee is voor mijn fractie de onduidelijkheid weggenomen die had
kunnen ontstaan en in het verleden ook ontstaan is over de rolverdeling bij
grote rampen. In dat geval heeft de burgemeester de gehele meldkamer ambulancezorg
en het personeel tot zijn beschikking. Vallen inmiddels alle regio's samen?
En hebben alle 25 regio's een convenant met de minister van BZK gesloten?Het bestuur van de veiligheidsregio bevordert het bestaan van een gemeenschappelijke
meldkamer, waarin de werkzaamheden voor de rode, blauwe en witte kolom gecolokeerd
worden uitgevoerd. Dit kan betekenen dat als het bestuur van de veiligheidsregio
besluit tot verhuizing de rav zal moeten volgen, ook als dat extra kosten
voor de rav met zich meebrengt. Kan de minister ons vertellen hoe ver het
proces van colokatie is gevorderd en hoe de rav's hier financieel uitspringen?Gemeenschappelijk betekent, naast het feit dat ICT-systemen en gebouw
gedeeld moeten worden, ook dat er samengewerkt moet worden. Dat is gezien
de verschillende culturen, de verschillende werksoorten die bij elkaar komen
in de meldkamer, nog een hele klus. De mensen die samenwerken in de gemeenschappelijke
meldkamer moeten kennis en informatie delen en zich verdiepen in elkaars werksoort.
Is de minister het met de fractie van de SP eens dat hier nog veel energie
in moet worden gestoken?In de verschillende memories van antwoord en de brieven die over de Waz
zijn gewisseld, is het onderwerp vergunningsverlening door de minister nog
onvoldoende uit de verf gekomen. Zo wordt er nu eens wel en dan weer niet
van aanbesteding gesproken, ook door de minister zelf. Wat maakt nu dat er
bij een gunningprocedure geen sprake is van aanbesteding? Het feit dat de
vergunning voor onbepaalde tijd wordt verleend of dat de vergunning door de
minister wordt verleend? Hoeft er echt geen rekening te worden gehouden met
de EU-aanbestedingsregels? De minister verleent de vergunning op basis van
een aanbieding van een ambulancedienst. De aanbieding wordt gedaan op basis
van het door de minister opgestelde programma van eisen, waarbij het landelijk
kader spreiding en beschikbaarheid als referentie dient. Ook worden eisen
gesteld ten aanzien van transparantie, good governance, HKZ-certificatie en
samenwerkingsafspraken in de acute zorgketen.Onduidelijk blijft dan op basis van welke argumenten en parameters de
minister beslist wie waarom de gunning krijgt. Zeker in die gevallen waarin
meer aanbieders strijden om de gunning, moet dat toch volstrekt duidelijk
zijn. Geeft de prijs de doorslag, of de kwaliteit, of het advies van de regionale
partijen, zoals de zorgverzekeraar of het GHOR-bestuur?Hier moet de minister zelf transparanter over zijn. In de nadere memorie
van antwoord vermeldt hij overigens zelf ook – op bladzijde 60 –
dat hij overweegt, zich bij de beoordeling te laten adviseren door een onafhankelijke
beoordelingscommissie. Is de minister in deze materie al tot een besluit gekomen?
De aanbieders hebben recht op neutraliteit, onpartijdigheid en gelijke behandeling.Want hoe kunnen met elkaar om één vergunning strijdende
ambulancediensten in een rav-regio duidelijkheid krijgen over wat een doorslaggevend
criterium zal zijn en waar kan eventueel beroep aangetekend worden ingeval
het besluit negatief is? Is de minister ervan op de hoogte dat in het veld
verwacht wordt dat er een aantal bezwaarprocedures wordt gestart, om nog maar
te zwijgen over schadeclaims? Dat is overigens ook niet zo gek als je bedenkt
dat er ontslagen zouden kunnen vallen en dat er mogelijk investeringen zijn
gedaan door ambulancediensten die bij het niet verwerven van de vergunning
tevergeefs zijn geweest. Dat is kapitaalvernietiging. Deelt de minister met
ons de mening dat onrust op het ambulancefront de continuïteit van de
acute zorg in gevaar brengt? Het is bekend dat er in de sector nog sprake
is van verschillende cao's. Dit betekent ongelijkheid en daarmee ook geen
level playing field. Gevolg kan of zal zijn dat de diensten met een duurdere
cao mogelijk achter het net vissen bij de gunning.De minister zegt zelf ook dat hij niet gelukkig is met deze ongelijkheid
in de arbeidsvoorwaarden. Wat zijn de laatste ontwikkelingen om tot een oplossing
te komen voor deze ongelijkheid? Is de onafhankelijk deskundige – wie
is dat trouwens? – al tot een advies gekomen, dat ook nog door de sector
wordt gedragen?De particuliere diensten hebben aangegeven dat zij de financiële
steun die de minister in september 2008 aan de B3-stichtingen heeft toegezegd
als staatssteun beschouwen. Hoewel de minister dat ontkent, is mijn fractie
toch geneigd deze diensten hierin gelijk te geven. Graag krijg ik een toelichting
van de minister.Ook wil mijn fractie nog een nadere toelichting op het feit dat in de
nadere memorie van antwoord wordt gesteld dat er in het programma van eisen
geen bepalingen behoeven opgenomen te worden over eventuele overname van het
personeel, omdat degene die uiteindelijk de vergunning krijgt, verantwoordelijk
is voor de arbeidsvoorwaarden.Deze bewering staat haaks op hetgeen de vakcentrales FNV, CNV en AbvaKabo
ons hebben laten weten, namelijk dat de vergunningsverlening door de minister
en het daarbij behorende programma van eisen een vorm is van "public contract"
in de zin van het ILO-verdrag 94. Dit verdrag is in 1957 door Nederland geratificeerd.
Bij een public contract gaat het immers om uitgave van geld door een overheidsorgaan.
In het geval waar wij het vandaag over hebben, vergunning met bijbehorend
budget verleend door de minister van VWS.Dan heeft deze minister een verantwoordelijkheid ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden
van de werknemers, hetgeen inhoudt dat er een zogenaamde "labour clause" in
het wetsvoorstel dient te worden opgenomen, waarmee wordt vastgelegd dat de
arbeidsvoorwaarden gegarandeerd zijn. Wat is de reden dat de minister geen
labour clause in dit wetsvoorstel heeft opgenomen? Graag krijg ik daarop een
toelichting. Is de minister bereid dat alsnog te doen? Zeker als hij weet
dat zijn collega Donner van Sociale Zaken nog onlangs in de Tweede Kamer heeft
toegezegd, toe te zien op verbetering van de implementatie van ILO-verdrag
94? Misschien kan de minister dan ook kijken op welke manier hij de ketenaansprakelijkheid
wil borgen ingeval van onderaanneming, want ook dit ontbreekt in het voorliggende
wetsvoorstel.Tot slot heeft mijn fractie nog enkele korte vragen. Wanneer is het besluit
ambulancezorg gereed en wat zal daarin in ieder geval staan? De minister heeft
toegezegd daarin in ieder geval de rol van de provincies te beschrijven, graag
een bevestiging hiervan. Zolang de WVR nog niet is aangenomen, geeft het GHOR-bestuur
advies over het programma van eisen en de vergunningsverlening. Is dat na
de aanname van de WVR het regiobestuur? En zo ja, hoe correct is het dat een
regiobestuur waarin vertegenwoordigers zitten van gemeenten die soms een eigen
ambulancedienst exploiteren, adviseren over een eventuele gunning aan de eigen
dienst?Zorgverzekeraars hebben ook een adviesfunctie. Gaat het daarbij altijd
om de regionale zorgverzekeraar of is het in bepaalde gebieden ook denkbaar
dat meerdere zorgverzekeraars advies geven? Die zorgverzekeraars dienen ook
met elkaar te concurreren en dat kan op gespannen voet met elkaar staan.Is de NZa al gestart met het kostenonderzoek dat de basis moet gaan vormen
voor het macrobudget?Is de minister met ons van mening dat in bepaalde gebieden, zoals op Texel,
een aparte situatie bestaat waarin geen standaardregeling van kracht kan zijn,
ook al betekent dit dat extra budget noodzakelijk is als er extra ambulancezorg
moet worden georganiseerd? Vindt de minister ook dat dit budget niet door
de plaatselijke bevolking moet worden opgehoest, maar dat de zorgverzekeraars
en de minister daarin een verantwoordelijkheid hebben?Als een van de schakels in de acute zorgketen heb ik van dichtbij de ontwikkeling
meegemaakt van ambulancebroeders tot uiterst deskundige zorgprofessionals,
die van ziekenvervoer een vak hebben gemaakt, met protocollen en een wetenschappelijke
onderbouwing. Het is een sector die dag en nacht klaar staat om soms erg belastend
werk te doen, waarbij snel handelen vooropstaat om mensenlevens te redden.
Deze sector verdient het om niet opgezadeld te worden met een Waz die de opgebouwde
kennis en deskundigheid vernietigt. Deze sector is gebaat met continuïteit,
overigens ook als publiek belang. Ik zie daarom uit naar beantwoording door
de minister.Mevrouw Linthorst (PvdA):Voorzitter. Het voorliggende wetsvoorstel is door deze Kamer lang aangehouden.
De reden daarvoor was dat wij absolute zekerheid wilden dat de te vormen veiligheidsregio's
een-op-een zouden samenvallen met de regionale ambulancevoorzieningen. Wij
kennen te veel voorbeelden waarin "grensgeschillen" ertoe leiden dat een dienst
niet optimaal wordt geleverd of de burger tussen wal en schip valt. Dat zou
met de ambulancezorg niet mogen gebeuren. Gelukkig lijken de veiligheidsregio's
nu inderdaad te gaan samenvallen met de regio's voor de ambulancezorg. De
minister heeft bovendien toegezegd dat hij, mocht er alsnog een wijziging
optreden in de indeling van de veiligheidsregio's, het voorliggende wetsvoorstel
zal aanpassen, zodat de ambulancezorg de veiligheidsregio volgt. Mijn fractie
is daar verheugd over, evenals over het feit dat de oorspronkelijk beoogde
aanbesteding is verlaten ten gunste van een vergunningenstelsel met zogeheten
maatstafconcurrentie. Het doet ons bovendien genoegen dat de minister in zijn
antwoorden steeds heeft benadrukt dat het om prijs én kwaliteit gaat.Dit gezegd hebbende, heeft mijn fractie nog wel enkele vragen. Het zou
verstandig zijn als de minister ook echt een goed antwoord geeft op deze vragen.
De eerste vraag betreft de aansturing van de gezamenlijke meldkamer. De minister
stelt dat het bestuur van de veiligheidsregio verantwoordelijk is voor het
instellen en in stand houden van de meldkamer. Vervolgens merkt de minister
op dat "de daadwerkelijke uitvoering (...) en daarmee de verantwoordelijkheid
voor de feitelijke inzet" berust bij de rechtspersoon aan wie de vergunning
is verstrekt. Dat lijkt mijn fractie een constructie die op zijn minst lastig
is en die in het ongunstigste geval aanleiding kan geven tot conflicten. Met
alle gevolgen van dien. Wij zien dit ook terug in de positie van de directeur
van de meldkamer. Deze wordt benoemd en ontslagen door het bestuur van de
veiligheidsregio. Wij vragen ons af hoe de vergunninghouder verantwoordelijk
kan zijn voor de feitelijke uitvoering, als de directeur van de meldkamer
niet onder zijn verantwoordelijkheid valt. Wat is meer in het algemeen de
hiërarchische verhouding tussen de vergunninghouder, het bestuur van
de veiligheidsregio en de directeur van de meldkamer?Een hiermee samenhangend probleem betreft de verhouding tussen de directeur
van de meldkamer en de directeur van de rav. Enerzijds stelt de minister dat
de directeur van de meldkamer zijn verantwoordelijkheid voor het algehele
beheer en de kwaliteit van de processen alleen kan waarmaken als hij zeggenschap
heeft over het personeel dat in de meldkamer te werk wordt gesteld. Anderzijds
stelt de minister dat de directeur van de meldkamer geen instemmingsrecht
heeft bij de benoeming van de directeur van de rav. Beide directeuren zijn
volgens de minister nevengeschikt. De leden van mijn fractie vinden dit een
lastige en eveneens potentieel conflictrijke constructie. Moeten wij het zo
zien dat de directeur van de rav het ambulancepersoneel aanstuurt? Zo ja,
hoe verhoudt zich dat tot de verantwoordelijkheid van de directeur van de
meldkamer voor het algehele beheer en de kwaliteit van de processen? Graag
krijgen wij van de minister meer duidelijkheid op dit punt.Een tweede punt van zorg betreft de regio's waarin nog geen rav gerealiseerd
is. Het gaat hier vooral om de grootstedelijke gebieden Amsterdam en Rotterdam.
Het blijkt in deze regio's niet eenvoudig om een rav te vormen, omdat in deze
gebieden ook private ambulanceorganisaties werkzaam zijn. Soms komt samenwerking
niet tot stand en ketst overname af op irreële vraagprijzen. Maar er
zijn mijn fractie ook situaties bekend zoals die in de regio Rijnmond, waar
al jaren goed wordt samengewerkt en de ambulancediensten naar buiten toe als één
organisatie optreden en waar nu toch een van beide diensten het veld moet
ruimen. Mijn fractie kan zich goed voorstellen dat de minister sterke rav's
wil en dat een veelheid aan kleine ambulancediensten daar niet in past. Maar
in het geval van de regio Rijnmond lijkt sprake van vernietiging van kennis
en kapitaal. Is het juist dat deze ambulancediensten zich als combinatie wilden
inschrijven, maar dat het ministerie dit niet wilde accepteren? Zo ja, wat
is de reden van deze weigering? Als het ministerie deze samenwerking niet
wil accepteren, hoe verhoudt dit standpunt zich dan tot de vergunning die
in het kader van de Wet op bijzondere medische verrichtingen wél aan
dit samenwerkingsverband is afgegeven? Het derde punt van zorg is ook door andere fracties al genoemd. Wat moet
er gebeuren met de ambulancediensten die geen vergunning krijgen en waarvan
de huidige vergunning van rechtswege wordt ingetrokken, dus niet omdat deze
diensten niet naar behoren presteren? In het antwoord op de schriftelijke
vragen heeft de minister gesteld dat het Burgerlijk Wetboek in dit geval voldoende
garanties biedt. Mijn fractie betwijfelt of dit zo is. Waarom is niet, net
zoals bij het openbaar vervoer is gebeurd, in de wet opgenomen dat personeel
en materieel door de nieuwe vergunninghouder moeten worden overgenomen?Een vierde punt van zorg betreft de situatie op Texel. Dit punt is ook
al door andere sprekers genoemd. Ons hebben berichten bereikt dat de zorgverzekeraar
maar één van de twee op Texel beschikbare ambulances wil vergoeden.
Dit terwijl op Texel met twee ambulances in 12,9% van de gevallen,
en in de eerste helft van 2007 zelfs in 16,1% van de gevallen, de aanrijtijd
van 15 minuten wordt overschreden. Wij delen de zorg van het bestuur van Texel
dat het inzetten van slechts één ambulance tot onverantwoorde
risico's kan leiden. Is de minister bereid de bekostiging van twee ambulances
voor Texel op te nemen in het pakket van eisen? Op dit punt dienen wij wellicht
een motie in.Mijn fractie is verheugd dat bij wijziging van de veiligheidsregio's,
de rav-regio's eveneens gewijzigd zullen worden. Wij vragen ons echter wel
af door wie eventuele kosten van een dergelijke wijziging worden gedragen.
De vergunninghouder heeft immers een offerte uitgebracht op basis van een
andere rav. Hetzelfde geldt voor de situatie waarin het bestuur van de veiligheidsregio
besluit te verhuizen. Volgens de minister zal de rav dan moeten volgen, ook
als dit kosten voor de rav met zich meebrengt. Acht de minister het redelijk
dat de rav hiervoor gecompenseerd wordt? Wij wachten de antwoorden van de
minister met belangstelling af.De heer Klein Breteler (CDA):Is mevrouw Linthorst met de CDA-fractie van mening dat een situatie zoals
op Texel, voorkomen had kunnen worden als planning en financiering in één
hand geweest waren? Mevrouw Linthorst is daar niet op ingegaan, maar wat is
het standpunt van de Partij van de Arbeid ten aanzien van het in één
hand houden van planning en financiering? Dit soort dingen kan daarmee voorkomen
worden.Mevrouw Linthorst (PvdA):Wij hebben een andere aanvliegroute gekozen. Wij hebben gekeken naar het
wetsvoorstel dat er ligt en wij zien daarin een aantal onvolkomenheden, dan
wel problematische situaties. Wij proberen om de minister binnen dit wetsvoorstel
te verleiden tot het oplossen daarvan. Wij hebben ons niet echt gebogen over
de vraag of het met een ander wetsvoorstel voorkomen had kunnen worden. Wij
zijn uitgegaan van dit wetsvoorstel, temeer daar dit wetsvoorstel al een aantal
goede aspecten heeft, zoals het feit dat niet alleen op de prijs wordt gelet,
maar op prijs én kwaliteit.De heer Klein Breteler (CDA):Dat maakt het belang van het antwoord van de minister nog groter.De heer Van den Berg (SGP):Voorzitter. Ik voer het woord namens de fracties van de SGP en de ChristenUnie.Ambulancezorg is altijd zorg, of die nu een reguliere situatie betreft
of een bijzondere, zoals grote incidenten en rampen. Het belang van hoogwaardige
ambulancezorg wordt onderstreept door het feit dat in Nederland meer dan 600.000
mensen zijn aangewezen op spoedeisende hulpverlening. AI een aantal jaren
is de sector bezig met een proces van kwaliteitsverbetering en professionalisering.
Het is dan ook van belang dat de sector een volwaardig zorgproduct biedt,
een product dat wordt getoetst door de Inspectie voor de Gezondheidszorg.
Het wetsvoorstel formaliseert dat ambulancezorg zorg is en dat de karakterisering
vervoer met de huidige, verouderde wet niet meer adequaat is.De huidige wet, de Wet ambulancevervoer, belemmert de zo belangrijke functiedifferentiatie,
het innovatief zijn en het doorvoeren van productdifferentiatie. Iedere rit
dient in alle gevallen te worden uitgevoerd met de meest specialistisch geoutilleerde
ambulances en door het hoogst mogelijk gekwalificeerde personeel. Er zijn
tal van situaties denkbaar waarin differentiatie mogelijk en zelfs wenselijk
is. De Wet ambulancezorg staat de mogelijkheid tot differentiatie toe. Dat
vinden wij een goede ontwikkeling. Dit opent namelijk de weg voor meer vormen
van samenwerking met ketenpartners in de acute zorg. Daarbij denken wij aan
huisartsen en ziekenhuizen. Is de minister bereid om deze ontwikkeling te
stimuleren?De regionale ambulancevoorziening, rav, is verantwoordelijk voor het leveren
van ambulancezorg in de regio, zowel in dagelijkse routinematige situaties
als bij rampen en zware ongevallen. Er wordt gewerkt met een regionaal ambulanceplan,
waarin afspraken zijn gemaakt met andere zorgaanbieders en dat is afgestemd
met zorgverzekeraars en het bestuur van de geneeskundige hulpverlening bij
ongevallen en rampen, de GHOR, in de regio. Zijn er, zo vragen wij de minister,
met het wetsvoorstel voldoende waarborgen, zodat de rav adequaat invulling
kan geven aan haar verantwoordelijkheid voor alle zorghandelingen? Met het
wetsvoorstel Veiligheidsregio's gaat men uit van een gemeenschappelijke meldkamer.
Op welke wijze garandeert de minister dat de rav binnen de omgeving van de
gemeenschappelijke meldkamer verantwoordelijk is en blijft voor de zorghandelingen
die binnen de meldkamer ambulancezorg worden uitgevoerd?De vergunningsverlening wordt de verantwoordelijkheid van de minister
van VWS. Vergunningsverlening, sturing en financiering komen dan in één
hand. Dat leidt tot een heldere structuur en verantwoordelijkheidsverdeling
met betrekking tot planning en financiering.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik begrijp u niet helemaal. U zegt: Dat leidt tot een heldere structuur
en verantwoordelijkheidsverdeling met betrekking tot planning en financiering.
Daarvoor zei u: Vergunningsverlening, sturing en financiering komen dan in één
hand. Collega Klein Breteler zei zojuist dat die niet één hand
komen. Hoe zit het nu?De heer Van den Berg (SGP):Voorzitter. Ik dacht eerst een compliment voor mijn verhaal te krijgen.
Dat blijkt niet het geval te zijn.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik luister altijd uiterst geboeid naar u. Dat weet u.De heer Van den Berg (SGP):Maar de minister zal straks met zijn antwoord zeggen hoe het zit. Ik sta
voor datgene wat ik zeg en de heer Klein Breteler staat voor zijn verhaal.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):De heer Klein Breteler let niet op en daardoor mist hij dit punt.De heer Van den Berg (SGP):Het is ook tijd voor een middagdutje.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):U moet het niet bonter maken dan het al is.De heer Van den Berg (SGP):Ik vulde u aan. Voorzitter. Ik wil verdergaan met mijn betoog, maar nu
ben ik de tel kwijt.De heer Klein Breteler (CDA):Dat heb je met een middagdutje.De heer Van den Berg (CDA):Voorzitter. Ik zei dat de vergunningsverlening de verantwoordelijkheid
wordt van de minister van VWS. Vervolgens stelde ik dat de vergunningsverlening,
de sturing en de financiering in één hand komen. Onze fracties
vinden dat dat tot een heldere structuur en verantwoordelijkheidsverdeling
met betrekking tot planning en financiering leidt. De verantwoordelijkheid
voor de spreiding van ambulancecapaciteit komt eveneens op landelijk niveau
te liggen. In het gehele land zal dus met dezelfde, eenduidige criteria gewerkt
worden, waardoor de beschikbare ambulancecapaciteit op effectieve wijze ingezet
kan worden. Ook de sturing en de financiering van de ambulancezorg zullen
met de nieuwe wet overeenkomen met de sturing en de financiering van de ketenpartners
in de acute zorg. De onderhandelingen tussen zorgaanbieder, RAK, en zorgverzekeraar
zullen niet over de hoogte, maar over de aanwending van het budget gaan. Hoe
ziet de minister de rol van de samenwerkende gemeenten in de GHOR met betrekking
tot het adviesrecht bij de opstelling van het programma van eisen en met betrekking
tot de daadwerkelijke vergunningsverlening? Is hier sprake van een spagaat?De heer Klein Breteler (CDA):Voorzitter. De heer Van den Berg zegt dat het bij de zorgverzekeraars
niet meer om de hoogte van het budget gaat. Waar het wel om gaat is de kwantiteit
van de inkoop. Wat kopen de zorgverzekeraars in? Anders gezegd: als zij te
weinig zorg inkopen in de vorm van ritten, is er wel degelijk een financieel
probleem. Mevrouw Linthorst heeft al een voorbeeld gegeven toen zij sprak
over Texel. De facto zijn planning en financiering niet in één
hand. De kwantiteit van de inkoop door de zorgverzekeraars is namelijk bepalend.De heer Van den Berg (SGP):Dat begrijp ik. Ik vraag de minister of dit tot problemen leidt. Bij de
onderhandelingen zal namelijk niet alleen het budget, maar ook het kwaliteitsaspect
een rol spelen. De zorgverzekeraars zijn met het beschikbare budget daarvoor
verantwoordelijk. Hoe ziet de minister de rol van de samenwerkende gemeenten
met betrekking tot het adviesrecht bij de opstelling van het programma van
eisen en met betrekking tot de daadwerkelijke vergunningsverlening? Daarbij
kan zich namelijk weer een probleem voordoen. Hoe ziet de minister de rol
van de regionale zorgverzekeraar bij de vergunningsverlening in relatie tot
de rol van de minister die verantwoordelijk is voor de aansturing en de financiering
van de sector ambulancezorg?Op grond van de Wet ambulancezorg zullen vergunningen voor onbepaalde
tijd afgegeven worden, gecombineerd met periodieke kwaliteitsmetingen. Dit
houdt in dat de vergunning van een rav wordt verlengd wanneer aan de gestelde
criteria en afspraken wordt voldaan. De periodieke toetsing op toegankelijkheid,
kwaliteit en doelmatigheid op grond van vooraf geformuleerde criteria vinden
onze fracties een goede zaak. Deze toetsing komt het product ambulancezorg
ten goede. Mede door de beoogde continuïteit kunnen de zorgaanbieders
dan aantrekkelijke werkgevers zijn en blijven.De minister ziet de acute zorg als een niet-concurrentieel deel van de
zorg. Hoe ziet volgens de minister dan de rol van de zorgverzekeraar er in
dezen uit? Wat gaat er gebeuren met de huidige vergunninghouders die hun vergunning
verliezen? Door andere collega's is hierover eveneens gesproken. De minister
zal dan ook ongetwijfeld uitgebreid op dit punt ingaan. Wat betekent het verliezen
van de huidige vergunning voor de medewerkers die in dienst zijn van de desbetreffende
vergunninghouders en wat betekent dat voor het materieel?Wij hebben begrepen dat er sprake is van meerdere cao's voor de sector.
Ziet de minister dat als mogelijk obstakel op het traject van vergunningsverlening?
En, zo ja, hoe wil de minister daarmee omgaan?Onze fracties hebben er goede nota van genomen dat gekozen is voor een
goede publieke borging van de ambulancezorg. De minister verleent de vergunning
en stelt het macrobudget voor de sector vast. Het regionale belang wordt ook
goed geborgd met de zware adviesbevoegdheden van zorgverzekeraars en het GHOR-bestuur.
Ter ondersteuning en borging van een goede voorbereiding is een convenant
gesloten tussen de Raad van RGF's en Ambulancezorg Nederland over de door
het GHOR-bestuur bij de rav in te kopen producten. Dit geeft vertrouwen voor
de toekomst. De provincie heeft van oudsher een sturingsrol: waar moeten hoeveel
ambulances komen? Op het probleem van Texel is al gewezen. Deze verantwoordelijkheid
wordt nu overgedragen aan de minister. Vindt de minister dat hij voldoende
inzicht heeft in de lokale situatie om deze verantwoordelijkheid op een goede
manier te dragen? Op welke wijze zal hij hier uitvoering aan geven?Er is in toenemende mate sprake van agressie jegens hulpverleners met
een publieke functie en dus ook tegen ambulancehulpverleners. Hoe kijkt de
minister aan tegen de toename van het aantal agressie-incidenten jegens ambulancehulpverleners?
Hoe denkt de minister over de aangekondigde pilot met camera's op de ambulances?
Zorgverlening en opsporingsactiviteiten zouden op deze manier met elkaar vermengd
kunnen raken. Wij vinden dit een zorgelijk punt. Wat vindt de minister hiervan? Met belangstelling wachten wij de beantwoording af.De heer Laurier (GroenLinks):Voorzitter. In de Wet ambulancezorg wordt getracht een aantal doelstellingen
te realiseren: het versterken van de professionele organisatie van de ambulancezorg,
het vergroten van de doelmatigheid en het verminderen van de versnippering.
Op zichzelf zijn dit natuurlijk doelstellingen waarin mijn fractie zich uitstekend
kan vinden. Per slot van rekening is het ziekenvervoer de afgelopen periode
sterk van karakter veranderd: van vervoer naar een gezondheidsvoorziening.
In dat kader voorziet de wet in de instelling van 24 rav's met één
rechtspersoon per regio. De provincie zal niet langer vergunningsverlener
zijn voor ambulances. De minister zal een rav-vergunning verstrekken. Er komt
een landelijk referentiekader voor een spreidingsplan.Tijdens de behandeling van dit wetsvoorstel is een aantal wijzigingen
aangebracht. In plaats van vierjaarsvergunningen worden het vergunningen voor
onbepaalde tijd. De minister heeft toegezegd dat de rav-regio's zullen samenvallen
met de veiligheidsregio's. Mochten de veiligheidsregio's veranderen, dan zullen
de rav-regio's volgen. Inmiddels hebben de provincies een adviesstem gekregen
bij het spreidingsplan. Een aantal van deze veranderingen juicht mijn fractie
van harte toe. Er zijn verbeteringen, maar regelt dit wetsvoorstel de zaken
goed? Er staan grote belangen op het spel. Mijn fractie heeft op dit punt
nog wel een aantal vragen. De eerste heeft betrekking op de bestuurlijke verantwoordelijkheden
rond de meldkamer. De directeur van de Landelijke Meldkamer Ambulance Zorg
lijkt een eigenstandige verantwoordelijkheid te hebben, naast de verantwoordelijkheid
van het GHOR-bestuur. Klopt mijn waarneming? Wil de minister de verschillende
verantwoordelijkheden nog eens helder uiteenzetten?De rav-vorming is op gang gekomen. De overgang naar het nieuwe stelsel
zal daardoor wellicht gemakkelijk verlopen. Hoe zit het met de regio's waar
het wat minder gemakkelijk loopt? Kan sprake zijn van fusies? Welke oplossingen
ziet de minister? In sommige regio's is de samenwerking goed, maar zijn er
meerdere aanbieders. Hoe ziet de minister de situatie voor de overblijvende
partijen?Ik sprak al over de bestuurlijke verantwoordelijkheid rond de rav's, maar
het is ook de vraag hoe het intern zal verlopen. De directeur van de meldkamer
heeft zeggenschap over de aanstelling van het personeel wat het ambulancedeel
betreft, maar het gaat natuurlijk niet alleen om de aanstelling. Ook tijdens
de werkzaamheden kunnen problemen en conflicten ontstaan. Hoe is die verantwoordelijkheid
intern geregeld?Wij hebben enkele vragen over de gunning. Welke criteria zal de minister
feitelijk hanteren bij het verlenen van vergunningen? Er is een plan van eisen,
maar daarbinnen kunnen meerdere aanbieders voldoen. Op een gegeven moment
zullen knopen moeten worden doorgehakt. Bij onderpresteren kan een vergunning
beëindigd moeten worden. Wat zijn dan de feitelijke criteria?Hoe weegt de minister de verschillende adviezen? Hoe weegt hij het zwaarwegende
advies van het GHOR-bestuur? Uit correspondentie die ons bereikt heeft, blijkt dat een aantal particuliere organisaties zich zorgen maakt over een
dubbele positie van het GHOR-bestuur.Wat gebeurt er als de vergunning wordt ingetrokken en er feitelijk geen
rav-aanbieder meer is? De wet voorziet in de mogelijkheid dat de minister
een rechtspersoon instelt. Hoe denkt de minister dat gat op te vullen?Wat gebeurt er met aanbieders die bij de vergunningsverlening van rechtswege
hun vergunning verliezen? Wat wordt hun positie? Wat betekent het voor overbodig
geworden materieel, voor personeel, voor schadeloosstelling en dat soort zaken?Vakorganisaties hebben ons gewezen op mogelijke lacunes in de wet. De
eerste heeft betrekking op het ILO-verdrag 94, waarin het gaat om regelingen
rond arbeidsvoorwaarden van ambulancepersoneel. Als de overheid financiert,
moet daarover iets opgemerkt worden. In dit geval is dat niet zo.De tweede gaat om de vraag of bij de ketenaansprakelijkheid in geval van
onderaanneming de kwaliteitseisen worden gesteld die voor de vergunninghouder
worden gehanteerd. Als wij het hebben over de kwaliteit van de zorg is dit
een belangrijk aspect.Mijn fractie sluit zich aan bij de vragen die voorgaande sprekers over
Texel hebben gesteld. Zij ziet de beantwoording door de minister met belangstelling
tegemoet.De vergadering wordt van 15.03 uur tot 16.30 uur geschorst.Minister Klink:Voorzitter. De Waz markeert de ontwikkeling van de ambulancesector naar
een verdergaande modernisering en professionalisering. Er is een lang traject
aan voorafgegaan. Het oorspronkelijke wetsvoorstel is vier jaar geleden, in
het najaar van 2004, aan de Tweede Kamer aangeboden. Ik ben verheugd dat de
Eerste Kamer het wetsvoorstel vandaag plenair behandelt.De ambulancesector ziet deze dag als een historisch moment en ziet in
de wet grote mogelijkheden. De verwachting is dat er nieuwe impulsen zullen
ontstaan voor de inrichting van de ambulancezorg en de acute zorg in het algemeen.
Ook komt er duidelijkheid over de verantwoordelijkheidsverdeling met betrekking
tot de veiligheidstaak. Ik zal daarop nog nader ingaan.De modernisering en professionalisering hangen overigens niet direct en
in eerste instantie af van deze wetgeving, hoe belangrijk die ook is. Ik heb
de afgelopen jaren op verschillende momenten gesproken met de ambulancesector
en af en toe publicaties in ontvangst mogen nemen. In die publicaties zie
je dat de wet van binnen uit de sector komt. De sector stelt zich buitengewoon
transparant op en wil zich via jaarlijks gepresenteerde cijfers daadwerkelijk
inzichtelijk en transparant maken. Deze wetgeving is in feite eerder het bekrachtigen
van die ontwikkelingen, terwijl er nog betere randvoorwaarden voor worden
gecreëerd, dan dat het de initiator van de modernisering en professionalisering
is.Desalniettemin is de Waz belangrijk en wel om verschillende redenen. In
de eerste plaats beoogt de wet een hogere doelmatigheid in de ambulancesector
te realiseren. Dat wordt onder meer bereikt door de vorming van de rav's.
Die vorming heeft zich reeds afgetekend in de sector. Voor zover de rav ontstond
en er dus één verantwoordelijkheid kwam voor één
organisatie, betekende dat in de regel ook een grotere ketenkwaliteit en een
grotere doelmatigheid. De aanrijdtijden verbeterden in die zin dat in regio's
waar de rav's nog niet zijn gevormd, de prestaties achterblijven. Het is duidelijk
geworden dat de regio's waar rav's zijn gevormd, betere prestaties op het
gebied van kwaliteit laten zien dan in de regio's waar zij nog niet zijn gevormd.
De aanname van deze wet door de Eerste Kamer – ik hoop dat daartoe vandaag
wordt overgegaan – zal ertoe leiden dat in de regio's waar de rav's
nog niet zijn gevormd, een impuls ontstaat om de rav tot stand te brengen.Behalve de vorming van de rav's zijn er in de wet ook andere instrumenten
die tot doel hebben de doelmatigheid in de sector te verhogen. Ik wijs op
twee instrumenten: ten eerste de tweejaarlijkse benchmark en ten tweede het
Landelijk referentiekader spreiding en beschikbaarheid. Met dit laatste instrument
werken wij reeds. Het RIVM levert hiervoor de nodige rapportages. Het referentiekader
krijgt in deze wet zijn wettelijke grondslag.Een ander belangrijk punt is dat deze wet vervoersdifferentiatie mogelijk
maakt. De wet biedt mogelijkheden voor verbetering van de doelmatigheid en
van de kwaliteit. Beide gaan hand in hand. Er kan een betere aansluiting plaatsvinden
tussen de vraag naar ambulancezorg en het aanbod aan ambulances. De programma's
van eisen en de waardering die wij daaraan vervolgens geven met betrekking
tot de vergunningsverlening zijn voor ons maatgevend. Het gaat echter in eerste
instantie om de kwaliteit. Doelmatigheid is belangrijk, maar hooguit als afgeleide.
Doelmatigheid heeft ook een zelfstandige waarde – afgeleide is wellicht
iets te minimalistisch uitgedrukt – maar mag nooit ten koste gaan van
de kwaliteit. De kwaliteit is bij de prestatie-eisen van grote betekenis,
maar zal ook altijd gewaarborgd blijven via de andere wetten, waaronder de
Kwaliteitswet zorginstellingen.Behalve een vergroting van de doelmatigheid en de kwaliteit komt er ook
een duidelijker verdeling van verantwoordelijkheden en bevoegdheden. Onder
de huidige wetgeving zijn die versnipperd. De Waz geeft vooral een grotere
duidelijkheid over de veiligheidstaken. Ik kom daarop terug in mijn antwoord
op de vragen van mevrouw Linthorst.Omdat ik de afgelopen twee jaar uitvoerig met de Kamer over het wetsvoorstel
heb gesproken, zal ik mijn inhoudelijke toelichting op het wetsvoorstel beperken
en vervolgens ingaan op de vragen die zijn gesteld. In algemene zin ga ik
in op de volgende punten: - de positionering van de meldkamer;- de afstemming met de Wet op de veiligheidsregio's;- de
rol van de provincies;- het karakter van de gunningprocedure;- het verschil in arbeidsvoorwaarden.Bij de afzonderlijke beantwoording
zal ik dieper op deze punten ingaan, maar ik zal eerst de contouren schetsen.Er is bij de behandeling van de Waz de nodige discussie geweest over de
positionering van de meldkamer en de verhouding van deze wet tot de Wet op
de veiligheidsregio's. De Kamer heeft de afgelopen maanden vragen gesteld
over de positionering van en de zeggenschap over de meldkamer. Het komt erop
neer dat in de gewone dagelijkse situatie de rav verantwoordelijk is voor
de meldkamer, voor zover het de ambulancezorg betreft. De rav
beslist in dat geval over de operationele inzet van mensen en middelen.Als er sprake is van een lokale crisissituatie, bij ongevallen en rampen,
verandert dit. Mevrouw Linthorst stelt hierover een vraag en ik vind dat een
essentieel punt. Op zo'n moment heeft de burgemeester de uiteindelijke bevoegdheid
en zeggenschap, de doorzettingsmacht. De burgemeester bepaalt op dat moment
wat er gebeurt. De burgemeester is dan volledig bevoegd over de witte kolom
binnen de meldkamer. Uiteindelijk is het ook de burgemeester, althans de Binnenlandse
Zakenkolom, die bepaalt of er sprake is van een situatie waarin deze bevoegdheden
hem toekomt. Daarover kan geen enkel misverstand bestaan. In een crisissituatie
beslissen de burgemeester en de veiligheidsregio op grond van de daarmee gemoeide
bevoegdheden.In de meer reguliere gevallen – en dat is inderdaad in 97%
tot 98% van de gevallen – is de directeur van de rav bevoegd
over het personeel binnen de meldkamer voor zover het de witte kolom betreft.
Ik breng hierbij een nadere precisering aan. Er is wel een bevoegdheid voor
de directeur van de meldkamer. Hij heeft instemmingsrecht bij de benoeming
van personeel. In het tienpuntenplan is bovendien vastgelegd dat er, op het
moment waarop er sprake is van disfunctioneren, indringend van de zijde van
de directeur van de meldkamer met de directeur van de rav kan worden gesproken.
Als de directeur van de rav ongevoelig zou blijken te zijn voor evidente misstanden
binnen de meldkamer in de sfeer van de witte kolom, voor zover het ooit al
zo ver komt, is er na twee jaar altijd nog de benchmark. Daarin speelt immers
het veiligheidsbestuur een belangrijke rol in de advisering in onze richting.
Ik vind dat van belang, want dan kom je via een U-bocht altijd weer bij de
benchmark terug.De Kwaliteitswet zorginstellingen geldt ook voor de rav's en de meldkamer
en dus ook voor de witte kolom. Als daar misstanden zouden zijn – iets
wat ik overigens volstrekt niet verwacht – is het dan ook de inspectie
die daarop toeziet en die vervolgens de directeur van de meldkamer in het
gelijk kan stellen over het al dan niet disfunctioneren van betrokkene.Mevrouw Linthorst (PvdA):Ik begrijp dat in een crisissituatie er maar één baas is,
namelijk de burgemeester. Hij gaat dan over alles en dat lijkt mij buitengewoon
geruststellend. Eerder in de discussie is echter gezegd dat 98% van
de ritten niet-crisissituaties betreft. Ik proef toch een situatie van twee
kapiteins op één schip. Er vindt na twee jaar wel een benchmark
plaats, maar dat lijkt mij in het geval van ambulancezorg erg lang. Als er
een verschil van inzicht is tussen de directeur van de meldkamer en de directeur
van de rav over het functioneren van een van de medewerkers, moet er toch
iemand zijn die een knoop kan doorhakken?Minister Klink:Op dat moment is het de directeur van de rav die een knoop doorhakt. Hij
gaat uiteindelijk over zijn personeel. Dit heeft te maken met wat mevrouw
Swenker stelde, namelijk dat het ook hier gaat om zorgverlening die om "een
geïntegreerde opeenvolging van handelen gaat, waarbij tussentijdse dossieroverdracht
en dergelijke gewoon ongewenst is". Het risico op fouten is namelijk te groot
als binnen de meldkamer, in de witte kolom, iemand van de zijde van de directeur
van de meldkamer kan worden aangestuurd, terwijl het om triage gaat, om behandelingen
van patiënten enzovoorts. Dit zijn allemaal momenten waarop de zorg kwalificerend
is voor het gedrag van de persoon in de meldkamer. Daarom is het van belang
om geïntegreerd aan te sturen vanuit een zorgoptiek. Mocht iemand desalniettemin
disfunctioneren in dat geheel, dan geldt ten eerste de instemming met het
aanstellen van het personeel, verder kan door de directeur van de meldkamer
indringend worden gesproken met de directeur rav en ten slotte is het veiligheidsbestuur
bij de benchmark en bij het opstellen van het programma van eisen betrokken
geweest. In die wetenschap zal een directeur van een rav het wel uit zijn
hoofd laten om dat niet zeer serieus te nemen, als de directeur van een meldkamer
met klachten komt over het functioneren van een personeelslid. Wij hebben
daarover op dit moment niet veel klachten: ik ken geen dramatische situatie
in die richting. Maar als laatste blijft gelden dat eenieder bij evidente
tekortkomingen altijd de inspectie kan inlichten, onder verwijzing naar de
levering van onverantwoorde zorg.Mevrouw Swenker (VVD):Wat kan de inspectie dan? Stel dat er onverantwoorde zorg plaatsvindt,
maar dat dat niet de schuld is van de rav-directeur? Als de inspectie dan
wordt verwittigd, geldt dat die niet kan optreden tegen een publiek lichaam.Minister Klink:Nee, maar de rav is verantwoordelijk voor de hele keten van de zorgverlening
die te maken heeft met deze vorm van acute zorg. Als daar iets misgaat, kan
de inspectie actie ondernemen, en het resultaat daarvan loopt gewoon mee in
het reguliere ritme van de handhaving en het arsenaal dat de inspectie ter
beschikking heeft.Mevrouw Swenker (VVD):Even zwart-wit gesteld: stel dat er tegenstrijdige orders zijn en dat
een publiek lichaam iets wil dat geen verantwoorde zorg oplevert, moet het
andere dan wijken? Hoe zit dat qua doorzettingsmacht in elkaar?Minister Klink:In ultieme zin kan de inspectie mij verzoeken een aanwijzing te geven
die ertoe kan leiden dat de wijze van werken, dan wel de invulling van de
personeelssamenstelling, leiden tot het bieden van verantwoorde zorg.De heer Klein Breteler (CDA):In dit interruptiedebat valt al een paar keer het woord "benchmark". Wij
hebben geleerd dat wij qua terminologie zuiver moeten zijn. In het wetsvoorstel
staat het woord "maatstafconcurrentie", vertaald als benchmark. Het eerste
is echter meer. Nu de minister zegt dat dit een punt is waardoor iedereen
scherp wordt gehouden, zeg ik dat maatstafconcurrentie momenteel onder de
rechter ligt. Zou daarover binnen een aantal weken een uitspraak van de rechter
komen en zou maatstafconcurrentie niet als toelaatbaar worden gezien, dan
komt een aantal stellingen van de minister toch in een ander daglicht te staan.Minister Klink:Wij kennen op dit moment in de sfeer van de ziekenhuizen nog geen maatstafconcurrentie,
anders dan wij aanvankelijk beoogden. Het is de vraag in hoeverre wij daar
volgend jaar toe overgaan, dat hangt er een beetje vanaf in
hoeverre de NZa komt met maximumtarieven per cluster van dbc's. Wij wegen
dat op dit moment af. Voor zover er een procedure komt op dit punt heeft dat
meer te maken met het vaststellen van de maatstaf in termen van de kosten
die ermee gemoeid zijn, dus de gemiddelde prijzen, op basis waarvan vervolgens
budgetten aan ziekenhuizen worden toegekend, dan met de maatstafconcurrentie
als instrument als zodanig. Het heeft dus meer met de uitwerking dan met de
inzet van de maatstafconcurrentie te maken. Bovendien geldt hier dat het niet
eens zozeer gaat om een maatstafconcurrentie in termen van kosten, maar dat
in de benchmark de aanrijtijden enzovoorts worden berekend.De heer Klein Breteler (CDA):Er is niets op tegen om prestaties onderling te vergelijken, maar daar
moet je niet bij laten, zeker niet bij eenmalige vergunningsverlening. Met
andere woorden: die benchmark moet bij ondermaatse prestaties wel leiden tot
een helder kader, waarmee door u kan worden ingegrepen. Benchmarking als zodanig
heb je nodig om prestaties inzichtelijk te maken, maar bij een eenmalige vergunningsverlening
is het natuurlijk niet voldoende. Daar moeten acties uit kunnen voortkomen.Minister Klink:Dat moet inderdaad kunnen. Wij hebben die benchmarks immers niet voor
niets. Het kan betekenen dat het programma van eisen wordt aangepast, waaraan
eenieder dan dient te voldoen, maar minstens zo belangrijk zijn de vergelijkingen
die de sector zelf maakt. Dat komt van binnenuit, en het leidt er op dit moment
al toe dat men zich over en weer spiegelt aan de resultaten die in de verschillende
regio's worden gerealiseerd.De heer Klein Breteler (CDA):Uit de benchmarking kan dus materiaal naar voren komen dat kan leiden
tot aanpassing van het programma van eisen?Minister Klink:Ja. Die benchmarking zal met name plaatsvinden op het punt van de kwaliteit
en de aanrijtijden, plus de differentiatie die daarbij wordt gerealiseerd.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Bij de discussie over de meldkamer vind ik het wat verwarrend dat er verschillende
meldkamers zijn. Voor de helderheid zou het handig zijn dat, als je het hebt
over "de" meldkamer, te spreken over de gemeenschappelijke meldkamer, terwijl
de directeur van de rav ook directeur is van de meldkamer-ambulancezorg, maar
dat is wat anders. Voor de sector is "de" meldkamer vaak niet de gemeenschappelijke
meldkamer, maar de meldkamer-ambulancezorg.Minister Klink:Gemeenschappelijk, geïntegreerd, het gaat in feite...Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik noemde het ook geïntegreerd, waarover ik een vraag heb gesteld,
maar toen werd ik in de nadere memorie van antwoord juist gecorrigeerd dat
het niet om de geïntegreerde, maar om de gemeenschappelijke meldkamer
gaat. Laten wij samen afspreken dat het om de gemeenschappelijke meldkamer
gaat.Minister Klink:"Gecolokeerd" is volgens mij nog het meest precieze woord. In die zin
hebt u gelijk, dat men binnen de kolommen over hun meldkamer spreekt. De witte,
de blauwe en de rode kolommen gaan als het ware gecolokeerd tot melding over.
Die colokatie is wel van belang, want dat waarborgt de afstemming, en zeker
op het moment dat je in een crisissituatie zit, is het van betekenis om daarbij
gemeenschappelijke aansturing van de kant van de directeur van de meldkamer
te krijgen, zodanig dat hij iedereen op één lokatie heeft en
direct kan aansturen.Ik kom toe aan de rol van de provincies. De heer Klein Breteler somde
de drie momenten op waarop de provincie "in charge" is, waarbij ik mij ik
zou bijna zeggen voor de notulen aansluit. Voor de notulen zeg ik, op grond
van het feit dat wij daar eerder over spraken, dat de provincie drie belangrijke
rollen krijgt met betrekking tot spreiding en bereikbaarheid, het programma
van eisen en de benchmark. Ik hecht eraan dat te melden, op grond van het
feit dat provincies vanuit hun expertise en kennis van zaken van de regio
een bewezen meerwaarde hebben in dit verband. Ik hecht eraan om ook dat voor
de notulen vast te leggen, op grond van het feit dat de provincies zich terecht
of ten onrechte niet altijd erkend hebben gevoeld.De voorzitter:In het parlement heten het de Handelingen. De notulen zijn van de ministerraad.Minister Klink:Geen gecolokeerde Handelingen. Ik zal mij opnieuw aan het spraakgebruik
aanpassen. Hoe noemt u de dames en de heren die hier zitten eigenlijk? Dat
weet ik eigenlijk niet!De voorzitter:Zij zijn bijna allemaal Eerste Kamerleden, zo vaak zitten ze hier!Minister Klink:Ik bedoel de dames en heren tussen u en mij in.De voorzitter:Daar had ik het ook over, over de medewerkers van de Dienst Verslag en
Redactie.Minister Klink:Oké, nu versta ik het. Dank u wel.Ik kom nog terug op het karakter van de gunningprocedure, maar wil er
nu alvast wat over zeggen. Als de wet aangenomen zou worden, komt er een besluit
ambulancezorg, waarin de procedure uiteengezet zal worden. Vervolgens zal
in een ministeriële regeling het programma van eisen zodanig worden vastgelegd
dat het objectief en transparant is en een aangrijpingspunt kan zijn voor
iedereen die vindt dat hij ten onrechte de vergunning niet gekregen heeft.
Het is dan een referentiepunt voor eventueel bezwaar en beroep dat door betrokkenen
aangetekend kan worden.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Wat is de plek of het moment waarop eventueel bezwaar ingediend kan worden?Minister Klink:In bestuursrechtelijke zin kan bezwaar aangetekend worden op het moment
dat men op basis van het programma van eisen de vergunning niet krijgt. In
de regel teken je alleen bezwaar en beroep aan als je vindt dat je benadeeld
bent. Voor zover men bezwaar maakt, zal het dus altijd degene zijn die het
niet krijgt. Eerst komt dus de wet. Daarna krijgt men via het
besluit inzicht in de procedure die gevolgd zal worden en die zal daarin ook
vastgelegd worden. Vervolgens komt in een ministeriële regeling het programma
van eisen. Dat is geobjectiveerd, helder en kenbaar voor iedereen en een referentiepunt
bij eventueel bezwaar en beroep.Ik heb mij de afgelopen anderhalf jaar verschillende keren over de arbeidsvoorwaarden
moeten en willen buigen. Ik kom er straks uitvoerig op terug. In 2003 is een
poging gedaan om de primaire arbeidsvoorwaarden te harmoniseren en daar zijn
toen ook middelen voor uitgetrokken. Dat is voor een groot deel gelukt, behoudens
op het punt van het flo. Ik zal daar straks meer over zeggen. Wat betreft
de secundaire arbeidsvoorwaarden rond het flo hebben wij de afgelopen periode
gezien dat de publieke ambulancediensten de cao van de gemeenten volgden.
Dat leidde uiteindelijk tot riantere arbeidsvoorwaarden voor het flo dan aanvankelijk
werd verondersteld. Men is vervolgens naar de NZa gegaan om te bekijken hoe
de kosten die daarmee gemoeid waren, in tarieven versleuteld konden worden.
De B3-stichtingen, die overigens wel cao-volger zijn met betrekking tot de
gemeenten, hebben dat niet gedaan. Vervolgens zijn van onze kant de B3-stichtingen
gecompenseerd. Het is begrijpelijk dat de private partijen vervolgens opwierpen
dat zij in zekere zin het nakijken hadden met hun cao. Wij staan op het punt
om met de private partijen een akkoord te sluiten om hen ook wat betreft het
flo te accommoderen en tot een soort level playing field over te gaan. Dat
neemt niet weg – vandaar mijn aarzeling als ik dat zeg – dat er
nog de nodige slagen te maken zijn. Op dit moment poogt de gemeenschappelijke
sector tot één cao te komen, die ik algemeen verbindend kan
verklaren. De heer Borstlap is door de sector gevraagd om die verkenningen
te doen en te bekijken hoe wij op korte termijn tot een uniformering van de
arbeidsvoorwaarden kunnen komen. Dat zou in ieder geval langs die lijnen een
level playing field kunnen garanderen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):De minister zegt dat de sector dicht bij een cao-akkoord is en dat ene
meneer Borstlap dit coördineert. Kan de minister ons zeggen wanneer hij
dat voorziet? Kunnen wij daar bericht over krijgen? Het lijkt mij heel belangrijk
dat dit goed geregeld is wanneer de Waz ingaat. Ten aanzien van een level
playing field is dit toch een belangrijke voorwaarde.Minister Klink:Ik gaf al aan dat er rond 2003 naar de primaire arbeidsvoorwaarden is
gekeken. Laat er geen misverstand over bestaan: door de B3-stichtingen en
daarna de private partijen tegemoet te komen, is er met vele tientallen miljoenen
een handreiking naar deze partijen gedaan. Het bedrag is weliswaar gespreid
over de periode waarin je in aanmerking kunt komen voor leeftijdsontslag.
Bij de private partijen ligt dat rond de 60 jaar en bij de rest rond de 55
jaar op dit moment. Deze handreiking leidt ertoe dat de werkzaamheden van
de heer Borstlap in dit opzicht door ons zijn vergemakkelijkt. In feite is
de eerste slag al geslagen. Of en wanneer de heer Borstlap er met de sector
in zal slagen, kan ik u niet melden. Wij streven ernaar om dit binnen veertien
maanden te doen en het zou een hele prestatie zijn als wij dat halen. Ik hoop
het in elk geval gerealiseerd te hebben voordat de vergunning echt verleend
moet worden. Alles is daar ook op gericht.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Zou het geen goed idee zijn om tegen de sector te zeggen dat de Waz pas
kan ingaan als dat cao-akkoord er is?Minister Klink:Dan maak ik het daadwerkelijk invoeren van en het uitvoering geven aan
de wet afhankelijk van de prestaties van de sector. Dat wil ik niet doen.
Het geldt ook andersom namelijk. Het moment waarop de wet daadwerkelijk in
werking zal treden, is een stok achter de deur om gemeenschappelijk hard aan
de cao te werken. Zo wordt het ook ervaren.De heer Klein Breteler (CDA):Is het zeker dat de hele private sector in Nederland in die cao zit? In
eerste termijn is dat ook gevraagd. Wij hadden het zojuist over de Handelingen
en ik moet de minister in nog iets corrigeren. Hij heeft ons in de vragenronde
ook op enkele termen gecorrigeerd. Het is niet de minister van VWS die de
algemeenverbindendverklaring doet, maar de minister van SZW. Het is van belang
dat partijen die algemeenverbindendverklaring kunnen aanvechten. Vandaar mijn
vraag of het zeker is dat iedereen erachter staat als dit proces tot een succes
leidt.Minister Klink:Zo houden wij elkaar scherp; dank u wel. Gegeven het feit dat het kabinet
een collectieve verantwoordelijkheid draagt, zal de minister van SZW weer
bij mij langskomen, denk ik. Formeel heeft de heer Klein Breteler gelijk.
De heer Borstlap is op dit moment aan het verkennen of tot één
cao gekomen kan worden. Wij kennen nu één cao voor de private
sector. Wij staan op het punt om een handtekening te zetten onder een tegemoetkoming
die in de sfeer van het flo in de richting werkt van een level playing field.
Via die ene cao die er hopelijk komt, zal dat nader worden ingevuld. Ik ben
ervan overtuigd dat als de publieke partijen, de B3-stichtingen en de private
partijen gemeenschappelijk volgens één cao willen gaan werken,
de algemeenverbindendverklaring er feitelijk toe zal leiden dat nieuwe toetreders
aan die randvoorwaarden en cao-voorwaarden zullen moeten voldoen. Zo krijg
je niet de situatie dat iemand zich aan de afspraken onttrekt en op die manier
een voordeel haalt. Dat moeten wij zien te vermijden en vandaar die algemeenverbindendverklaring.
Dat is natuurlijk belangrijk, want daar ging het u om met betrekking tot de
vergunningsverlening straks: het moet niet zo zijn dat iemand eronder kan
gaan zitten en daarmee als het ware de aantrekkelijkste partij voor –
in dit geval – de minister van VWS is.Ik kom nu toe aan de afzonderlijke vragen. Ik begin met mevrouw Swenker.
In de regel krijgt degene die als laatste aan de beurt was, vaak de minste
aandacht. Sommige vragen liepen echter parallel en ik hoop dat ik er dan aan
denk om de betrokkenen te noemen. Mevrouw Swenker vroeg in hoeverre partijen
benadeeld worden vanwege het ontbreken van een level playing field in de vergunningsverlening.
Het programma van eisen kent een pakket "objectief meetbare eisen". Arbeidsvoorwaarden
maken daar niet direct deel van uit. Uiteraard hebben degenen die hogere arbeidskosten
hebben, bijvoorbeeld als gevolg van cao-afspraken over flo-overgangsrecht,
wel een andere uitgangspositie dan partijen die deze afspraken niet hebben
of andere afspraken hebben in de cao. Om die reden zijn, zoals ik zojuist
al aangaf, die handreikingen gedaan. Vanuit mijn perspectief zijn dat handreikingen.
Laat duidelijk zijn dat men er vanuit het perspectief van de
private partijen en de B3-stichtingen min of meer recht op had omdat een ander
bevoordeeld werd. Dit moet dus niet te zeer worden gezien als barmhartig van
mij, maar dit gaat wel in de richting van het level playing field waar mevrouw
Swenker naar vraagt.Dit verleidt mij tot de mededeling dat wij over de manier van bekostigen
uiteindelijk nog besluiten moeten nemen. Het kan zijn dat men een budget krijgt
waarmee men het moet doen. Het kan ook zijn dat wij overgaan naar prestatiebekostiging,
in die zin dat er per rit als het ware een bepaald bedrag staat. Daar zijn
wij nog niet uit. Een ding is volstrekt helder, zelfs al zou je naar een budget
gaan, op het moment dat je duurder bent, betekent dit dat je toch moet interen
op de investeringen die je kunt doen en de innovaties die je kunt verrichten,
ook al zou je aan de budgettaire randvoorwaarden voldoen. Zo werkt links-
of rechtsom het verschil in cao en arbeidsvoorwaarden toch uiteindelijk ten
nadele van degene die meer moet betalen. Dat effect willen wij dus wegnemen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik begrijp dat momenteel aan het programma van eisen wordt gewerkt en
dat het een ministeriële regeling wordt die nog aan ons zal worden voorgelegd.Minister Klink:Ik heb zojuist aangegeven dat die in de vorm van een ministeriële
regeling ter beschikking komt.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik meende op te vangen dat u zei dat er geen arbeidsvoorwaarden in staan.
Wij hebben opgemerkt dat je zult zien dat een aantal ambulancediensten buiten
de boot zal vallen. Op regionaal niveau zal daarvoor toch op de een of andere
manier verantwoordelijkheid moeten worden genomen. Bent u niet met mij van
mening dat dit ook in een programma van eisen zou moeten staan?Minister Klink:Dit is een van de vragen waarop ik later wilde ingaan, maar dat kan ik
nu ook doen. Een ding is duidelijk, wij spreken hier over een sector met zeer
gespecialiseerd personeel en gespecialiseerde middelen. Een partij die de
gunning krijgt en vervolgens een rivaal heeft in de huidige regio's zal buitengewoon
geïnteresseerd zijn, gegeven de schaarste op de arbeidsmarkt, in het
personeel van de ambulancedienst die de gunning niet heeft gekregen. Daarom
ben ik er niet zo bang voor dat het personeel met lege handen komt te staan.
Dat zal snel worden overgenomen door de partij die het werk wel gegund heeft
gekregen. Ik begrijp dat dit punt buitengewoon veel aandacht krijgt.Mevrouw Linthorst (PvdA):Als de minister hierover weinig zorgen heeft, wat is er dan op tegen om
in de wet op te nemen dat het verplicht is om het personeel over te nemen?Minister Klink:Laat ik een voorbeeld geven: Stel dat iemand bezig is met innovaties,
of op een buitengewoon goede manier hulpambulances en dergelijke weet in te
zetten – zojuist zijn ook de fietsen genoemd en in Friesland is men
bijvoorbeeld bezig met een ambulanceboot – dan kan dat ertoe leiden
dat hij minder personeel nodig heeft dan op dat moment in zijn regio ambulancediensten
verleent. Dit zou betekenen dat iemand die de vergunning krijgt op grond van
het feit dat hij innovatief bezig is en gegeven de schaarste op de arbeidsmarkt
met minder mensen toe kan, verplicht wordt om mensen over te nemen, terwijl
dit een van de punten was die hij beter deed dan zijn rivaal.Mevrouw Linthorst (PvdA):De minister weet natuurlijk ook heel goed dat onze zorg over de overname
van het personeel niet ligt in het feit dat de nieuwe aanbieder het met minder
mensen kan, maar dat er misschien minder gekwalificeerde mensen worden aangetrokken,
waarmee er uiteindelijk een wissel wordt getrokken op de kwaliteit. In de
Wet personenvervoer is opgenomen dat nieuwe aanbieders personeel en materieel
moeten overnemen. In de thuiszorg is deze voorwaarde niet opgenomen en komt
men daar nu op terug. Moeten wij niet gewoon gebruik maken van voortschrijdend
inzicht en in de wet opnemen dat personeel en materieel overgenomen moeten
worden? Mocht zo'n nieuwe aanbieder in zijn aanpak weer mensen kwijt kunnen,
dan kan dat misschien via natuurlijk verloop of op een andere wijze. Ik vraag
de minister, een bodem in de overname van het personeel te leggen en van het
materieel.Minister Klink:Als u het zo zegt, ben ik het eigenlijk wel met u eens, maar dan zou ik
dat nader willen invullen. Ik kan het op dit moment niet helemaal overzien,
maar ik maak me sterk dat niet nu al hoge kwaliteitseisen worden gesteld aan
ambulancepersoneel met betrekking tot opleiding enzovoorts, waaronder je gewoon
niet mag zakken. Mocht dat niet zo zijn dan kunnen wij in ieder geval in het
programma van eisen opnemen dat een minimale kwaliteit gegarandeerd moet zijn
met betrekking tot het personeel. Ik kom hier graag in tweede termijn op terug.De heer Klein Breteler (CDA):Ik denk dat wij hetzelfde probleem allemaal duidelijk zien en dat wij
daarvoor een oplossing willen, maar die oplossing moet volgens mij wel in
het programma van eisen worden opgenomen en niet in de wet. Je hebt immers
als overheid en wetgever geen bevoegdheid in een privaat onderhandelingsproces.
Met andere woorden, als je het in de wet regelt en degene die overgenomen
zou moeten worden zou onredelijke eisen stellen voor de overnamesom, dan kun
je geen resultaatverplichting opnemen. Juist in het programma van eisen kun
je voor dat proces duidelijk regels opnemen. Dat wil men in de sector thuiszorg
ook zo doen. Ik pleit ervoor dat u toezegt dat dit in het programma van eisen
wordt geregeld, want op zich is het natuurlijk wel terecht dat er iets gebeurt.
Je kunt als wetgever natuurlijk nooit een resultaatsgarantie geven, want het
blijven vrije onderhandelingen tussen private of publieke partijen, dus tussen
twee onderhandelaars.Minister Klink:Over de procedure heb ik zo-even al gezegd dat die in een besluit zal
neerslaan. Vervolgens komen de ministeriële regelingen met de programma's
van eisen. Ik heb de eisen waaraan een vergunningaanvrager moet voldoen voor
mij liggen. Die beginnen met: de personele voorzieningen die noodzakelijk
zijn voor het op een verantwoorde manier verrichten van ambulancevervoer.
Daarnaast staan de materiële en de organisatorische voorzieningen, maar
in eerste aanleg worden de personele voorzieningen genoemd. Daarin besloten
liggen dus ook de kwaliteitseisen die je aan het ambulancepersoneel
stelt; die zijn hoogwaardig en op dit moment toereikend.De heer Klein Breteler (CDA):Dit is mij iets te mager. Waar in een rav een vervoerder niet tot de vergunninghouder
behoort, denk ik dat er in het programma van eisen ten minste sprake moet
zijn van een concrete, aantoonbare en verifieerbare inspanningsverplichting
om personeel en materieel over te nemen. Wat u zegt, kun je ook op een andere
manier regelen. Ik kan ook personeel uit de EU halen of uit andere regio's.
Het is mogelijk dat de vergunninghouder in meerdere rav's een vergunning krijgt.
Wat de minister zegt, zou iets te mager zijn voor de CDA-fractie. Ik kan mij
voorstellen dat dit voor meer fracties zo is.Minister Klink:Ik hoor wat u zegt. Van mijn kant meld ik dat hetgeen u geregeld wilt
zien, naar mijn stellige overtuiging spontaan zal ontstaan, namelijk dat de
kwalificatie van het personeel dusdanig is en het aanbod dusdanig schaars
is, dat er vanzelfsprekend zal worden gekeken naar het personeel dat op dit
moment in die regio's feitelijk de werkzaamheden uitvoert.Mevrouw Linthorst (PvdA):Ik wil verder gaan dan een inspanningsverplichting. Ik weet nooit zo goed
wat ik mij bij een inspanningsverplichting moet voorstellen. Het is natuurlijk
in de totale ambulancezorg zeer belangrijk dat mensen bijgeschoold worden
en blijven. Ik kan mij voorstellen dat een vergunninghouder weinig ambitie
heeft om nog in scholing te investeren, als hij op een gegeven moment zijn
vergunning kan kwijtraken en niet zeker weet of zijn personeel wordt overgenomen.
Nu zie je dat veel ambulancediensten gezamenlijk aan de certificering werken.
Ik begrijp niet goed wat er tegen is om die verplichting op te nemen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):De verplichting om personeel over te nemen, kan ook een ondersteuning
van de sector zijn. Als je die niet opneemt, geeft je veel meer ruimte voor
bezwaarprocedures en schadeclaims dan wanneer die er gewoon in staat, zeker
als de minister zegt dat de situatie zich waarschijnlijk helemaal niet zal
voordoen, omdat er eerder een gebrek is aan personeel dan dat er te veel is.
Dan is dit alleen maar een ondersteuning.Minister Klink:Mevrouw Linthorst gaf het eigenlijk al aan: de kwaliteitswetten gelden
ook voor de ambulancesector. In die zin kan er geen enkele sprake zijn van
nalatigheid van degenen die ambulancediensten leveren. Bovendien zal men zich
willen kwalificeren voor de vergunningen over veertien, zestien of twintig
maanden; hopelijk in ieder geval veertien maanden. Het zou dus buitengewoon
dom zijn om in die tussentijd niet te investeren in de kwaliteit van het personeel.
Daar zie ik niet zo snel een hiaat ontstaan in de aanloop naar de vergunning
die men kennelijk graag wil. Ik zie het punt van mevrouw Slagter en van mevrouw
Linthorst wel, alleen heb ik redelijk veel vertrouwen in het feit dat er op
dit moment sprake is van een dusdanige schaarste aan personeel en middelen,
dat ik er niet zo bang voor ben dat het personeel en de middelen niet zouden
worden overgenomen op het moment dat iemand die gunning niet krijgt. Dat is
een verschil van inschatting.Mevrouw Swenker (VVD):Laten wij teruggaan naar Friesland, waar ambulanceboten komen. Dat is
zeer innovatief. Vervolgens constateren wij dat er auto's blijven staan en
dat de chauffeurs niet meer nodig zijn, want de nieuwe vergunninghouder regelt
het op een andere manier. Wat gebeurt er dan? Is dat dan jammer, of is er
dan een regeling? Stel je voor dat er schaarste is, dat materieel niet wordt
overgenomen – zoals men weet, gaat het om dure auto's – of dat
er toch mensen buiten de boot vallen en niet worden overgenomen ondanks het
feit dat in het programma van eisen vastligt dat men adequaat personeel moet
hebben. Wat dan? De nieuwe vergunninghouder zegt dan: die nieuwe auto's hoef
ik niet en die drie chauffeurs ook niet, maar de verpleegkundigen wil ik wel
hebben. Wat gebeurt er met de auto's en de chauffeurs?Minister Klink:Daar ligt precies mijn bezwaar tegen het zomaar eisen dat al het personeel
en de middelen overgenomen moeten worden. Dat kan wringen met de plannen van
een buitengewoon innovatieve ambulancedienst die zich wil kwalificeren voor
de vergunning. Ik zie overigens de keerzijde van dit punt. Het is voor mensen
die hun werk verliezen buitengewoon vervelend, akelig en soms zelfs dramatisch.Mevrouw Swenker (VVD):De minister heeft mij niet horen pleiten voor een verplichting tot overname.
Ik vraag mij echter af wat er gebeurt als die plicht er niet is en het voor
de hand ligt dat het meeste overgenomen wordt of verhuurd of wat dan ook.
De kans is reëel dat delen niet overgenomen worden. Wat is dan de positie?
Is het een geval van jammer voor degene die geen vergunning heeft gekregen
of is er een commissie sanering? Hoe verloopt het traject verder? Moeten mensen
hun eigen verlies nemen, komt er een commissie sanering of worden de ondernemers
gelijkgesteld met de mosselkwekers?Minister Klink:Over dat punt kom ik net te spreken. In hoeverre wordt de verliezende
partij gecompenseerd via sanering of via nadeelcompensatie? Voor nadeelcompensatie
staat de civiele rechter open voor wie vindt onevenredig nadeel te hebben
opgelopen vanwege, in dit geval, rechtmatig overheidshandelen. Dat zal binnenkort,
als het aan de minister van Justitie ligt, een bestuursrechtelijk traject
worden. Dit wordt in de Algemene wet bestuursrecht geregeld. Het juridische
vangnet staat nu al ter beschikking voor eenieder die voor nadeelcompensatie
naar de rechter wil gaan.Het expliciet regelen van nadeelcompensatie in de wet komt sporadisch
voor en is eigenlijk ongebruikelijk. Voor zover het voorkomt gebeurt het vooral
bij VROM-wetgeving en bij wetgeving op het terrein van Verkeer en Waterstaat.
Met het vraagstuk van de nadeelcompensatie kom ik voor de derde keer in aanraking,
na het rookverbod en de ziekenhuizen wat betreft de kapitaallasten. Eén
ding is mij inmiddels helder geworden. Neem het voorbeeld van KPN die in de
markt moest gaan opereren. Dat was een behoorlijke aanslag op zijn monopoliepositie.
Toen is echter geen nadeelcompensatieregeling geboden in termen van wet- en
regelgeving. Een ander voorbeeld is het openstellen van het openbaar vervoer
voor concurrentie middels concessies. Toen zijn er geen nadere compensatieregelingen
in het leven geroepen.Mevrouw Swenker (VVD):Begrijp ik goed dat de minister de term commissie sanering niet noemt
in dit verband?Minister Klink:Op dit moment niet.Mevrouw Linthorst (PvdA):Bij het openbaar vervoer was er de verplichting om het materieel en het
personeel over te nemen. Dan is het logisch dat er geen nadeelcompensatie
is. In dit geval is het anders.Minister Klink:Dat zijn twee te onderscheiden punten. In het ene geval gaat het over
het overnemen van personeel en middelen. Ik geef toe dat voor de middelen
zeker betaald moet worden. Dat neemt niet het totale nadeel weg bij degene
die geen vergunning krijgt.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Wij zijn er nog niet helemaal uit. Ik hoor de minister over innovaties
zeggen dat wie voor een vergunning in aanmerking wil komen natuurlijk zijn
stinkende best zal doen om in de komende veertien maanden te investeren. In
regio's met meerdere aanbieders kijken de gegadigden echter de kat uit de
boom. Je bent toch wel gek om te investeren in innovatie als je de kans loopt
buiten de boot te vallen? Volgens mij wringt het op dit punt. Het is duidelijker
als in het programma van eisen wordt vastgelegd dat degene die de vergunning
krijgt het personeel en het materieel overneemt van degene die de vergunning
niet heeft gekregen.Minister Klink:Ik gaf zo-even al aan dat dit de beoogde innovatie en het gunnen aan degenen
die het best presteert op de prestatie-eisen behoorlijk in de wielen kan rijden.
Het betekent immers dat personeel en middelen geheel overgenomen moeten worden.
Dat kan de innovatie die wij willen belonen teniet doen. Daar ligt inderdaad
een afwegingsmoment.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Er kan onderscheid gemaakt worden tussen de periode voor de Wet ambulancezorg
ingaat en de periode daarna. Met benchmarking kan dan bekeken worden hoe het
gaat met de innovatie. Op grond daarvan kan eventueel iets aan de vergunning
worden gedaan. Op het moment van de start moet er een duidelijker vangnet
zijn dan: het staat in het Burgerlijk Wetboek. Dat is de mening van mijn fractie
en, als ik zo rondkijk, van wel meer fracties.Minister Klink:Het is in elk geval nog niet mijn mening. Ook bij de gunning op basis
van het programma van eisen is het belangrijk om bij de eerste keer de meest
innovatieve dienst te selecteren en om die de kans te geven om de plannen
ten uitvoering te brengen op basis waarvan de dienst is gekwalificeerd.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Het gaat nog verder. Het gaat ook over de vraag op basis waarvan de vergunning
wordt verleend. De minister moet dan een keuze maken. Wat bepaalt of de ene
innovatie kansrijker is dan de andere? Gaat het om de kwaliteit van de innovatie
of om de prijs? Dat is heel moeilijk om te beoordelen.Minister Klink:Het gaat mij om de kwaliteit en het innovatief vermogen. Bij de keuze
voor bootjes zijn geen of minder auto's nodig. Dat betekent dat de verplichting
om alle auto's over te nemen bij vergunningsverlening de eis van kwaliteit
en innovatief vermogen ondermijnt. Voor zover er personeel aangenomen moet
worden, zijn degenen die ontslagen dienen te worden omdat hun baas geen vergunning
heeft kregen het eerst aan zet. Ik kan mij voorstellen dat dit in het programma
van eisen wordt opgenomen. Dat is beter dan dat er staat dat al het personeel
en alle middelen overgenomen moeten worden. Dat is overvragen.De heer Klein Breteler (CDA):De minister zegt dat sanering waarschijnlijk niet van toepassing is. Volgens
de CDA-fractie is dat op grond van de artikelen 17, 18 en 32 van de WTZi nog
maar de vraag. Wellicht dat de minister alvast kan nadenken over een antwoord
in tweede termijn.Minister Klink:Ik ga ernaar kijken.Een heel ander thema is de reanimeerpenning waarover mevrouw Swenker sprak.
Laat ik duidelijk zijn dat ik het standpunt van de staatssecretaris van VWS
deel over de niet-reanimeerpenning. Deze penning heeft dezelfde rechtskracht
als een schriftelijke wilsverklaring. De ambulancesector heeft ons echter
duidelijk gemaakt dat standpunt niet op voorhand te delen. Gisteren heeft
overleg plaatsgevonden met de sector over de bezwaren die men heeft. Het punt
is dat bij een schriftelijke wilsverklaring veel meer nuances meegenomen zijn
over in welke situaties al dan niet gereanimeerd dient te worden. Die nuances
zijn bij een penning niet direct afleesbaar. Ambulancepersoneel weet daardoor
soms simpelweg niet wat te doen bij het aantreffen van een reanimeerpenning.
Ik sluit mij dus aan bij de staatssecretaris van VWS. Wij hebben de sector
beloofd om nog eens goed te kijken naar de zorgvuldigheid van de procedure
waarmee niet-reanimeerpenningen worden verkregen. Wij moeten gezamenlijk kunnen
concluderen dat de juridische status van de penningen identiek is aan de schriftelijke
wilsverklaring.Mevrouw Swenker (VVD):De minister spreekt een aantal goede voornemens uit. Wat gaat er nu precies
gebeuren? Hij zegt dat de niet-reanimeerpenning blijkbaar niet subtiel genoeg
is over condities enzovoorts. Wat gaat er nu gebeuren? De minister kan wel
wat zeggen, maar als het niet werkt schiet het niet op.Minister Klink:Nee, maar het gaat ook niet om niets. Het gaat om ambulancepersoneel dat
op dat moment voor de afweging staat om wel of niet te gaan reanimeren. Kennelijk
zijn er in de sector grote aarzelingen bij het niet reanimeren als men zich
afvraagt of betrokkene nu daadwerkelijk in deze situatie niet gereanimeerd
zou willen worden. U kunt zich voorstellen dat er geen zware achtergronden
zijn van het feit dat mensen gereanimeerd dienen te worden. Ik heb tegen de
sector gezegd, wij hebben tegen de sector gezegd dat wij de zorgvuldigheid
waarmee een en ander tot stand komt, nog een keer nader zullen uiteenzetten
in hun richting. Daaruit mag u aflezen dat wat mij betreft, de status van
de schriftelijke wilsverklaring identiek is aan die van de niet-reanimeerpenning.
Daar ben ik klip-en-klaar over, maar ik neem graag de sector mee. Ik zou de
sector graag overtuigen van het feit dat de afwegingen die daaraan ten grondslag
liggen, niet anders zijn dan die van de schriftelijke wilsverklaring.
Zo moet u mijn opmerking verstaan.Mevrouw Swenker (VVD):Een niet-reanimeerpenning om je nek hebben, is niet iets wat normaal tot
je dagelijkse bezigheden hoort. Als je dat doet, heb je dus uitdrukkelijk
gekozen. Wat u zegt, betekent ook dat u met de uitgever van de penning zou
moeten overleggen wat er misschien op die penning nog allemaal bij zou moeten.
Anders blijft de onduidelijkheid onder juristen gewoon bestaan.Minister Klink:Nee, die blijft wat mij betreft niet. Die onduidelijkheid wil ik bij de
sector juist wegnemen. Ik ben het volstrekt met u eens dat iemand die een
niet-reanimeerpenning heeft en die bij zich draagt, zich elke dag opnieuw
moet vergewissen van het feit dat men de penning bij zich heeft. Alleen daaruit
al kun je een uitdrukkelijk kenbare wil van betrokkene afleiden om niet gereanimeerd
te willen worden. Niemand kan tegen zijn zin behandeld worden in dit land.
Dat ben ik volstrekt met u eens. Wat ik zeg, is dat ik de sector ervan wil
overtuigen dat de toedracht en het proces dat voorafgaat aan het verkrijgen
van een niet-reanimeerpenning dusdanig is dat men daaraan het vertrouwen kan
casu quo moet ontlenen dat betrokkene dat daadwerkelijk niet wil.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Deze discussie deed mij ergens aan denken. Ik breng het maar als een anekdote,
want het is een ernstige discussie, en dan is het soms ook wel leuk om het
anders te vertellen. Het gaat om een sector die opgeleid is om levens te redden.
Ik heb vaak EHBO-lessen gegeven en daarbij was het uitgangspunt altijd dat
mensen die dit soort beroepen hebben, pas afzien van reanimeren als het hoofd
duurzaam van de romp gescheiden is. Dat is de enige situatie waarin men afziet
van reanimatie. Wat dat betreft moet de sector gewoon nog een slag maken,
denk ik. Het lijkt mij heel belangrijk dat u dat van uw kant nog eens duidelijk
naar voren brengt.Minister Klink:Ik vind het wel een heel mooi voorbeeld, moet ik zeggen. Ik probeer duidelijk
te maken dat het zo ernstig niet hoeft te zijn, alvorens men niet reanimeert.
Ik wou dat ik het zo duidelijk had kunnen stellen, mevrouw Slagter, maar ik
heb ook nooit EHBO-lessen gegeven.Dan de 8 tot 15 minuten aanrijtijd. Ik ben het eens met de strekking van
de opmerking van mevrouw Swenker. Ik teken daar nog maar even bij aan dat
de gezondheidswinst die bij 8 minuten te boeken valt – dit speelt met
name bij hartfalen een rol – toch beperkt is, terwijl – dat hebben
wij ook laten uitrekenen – de kosten die ermee gemoeid zijn, in feite
verdubbelen. Naast het feit dat ambulancepersoneel minder vaak bepaalde handelingen
moet uitvoeren en dus ook aan kwaliteit gaat inboeten als men met veel meer
ambulances en posten moet gaan werken. Dat heeft ons uiteindelijk bewogen
tot het niet verkleinen van het aantal minuten aanrijtijd, wat in feite een
veldnorm is, die echter door ons serieus genomen wordt op grond van het feit
dat wij daar onze spreidingsplannen op baseren.Dan uw punt van de grijze centralisten. Het zijn wel mooie termen allemaal:
wit, rood, blauw en dan nu weer een grijze centralist. Daar zal ik niet lang
bij stilstaan. Ik ben het met u eens dat wij die kant niet op zouden moeten.
Ik geef het de heer Klein Breteler echter graag na dat er natuurlijk niets
mis mee is, als er om bepaalde redenen voor gekozen wordt ook voor de witte
kolom een gecolokeerde meldkamer te hebben, onder het gezag van de directeur
van de meldkamer, maar dan integraal. Dan kan men daarvoor kiezen. De wetgeving
staat dat niet in de weg, maar opent de mogelijkheid om het anders te doen.Mevrouw Swenker vroeg nog naar productdifferentiatie en innovatie. Dat
worden, wat ons betreft, belangrijke wegingscriteria bij de vergunningsprocedure.
Mevrouw Swenker vroeg voorts naar de financieringsbron, althans ze meldde
die, want zij hoeft er niet naar te vragen, omdat zij het zelf ook wel weet.
Financiering vindt plaats via de premiegelden. Uiteindelijk komt de financiering
dus via de verzekeraar tot stand. Wij stellen – dat is wel belangrijk
met betrekking tot de opmerkingen van de leden Linthorst en Klein Breteler,
en ik meen dat het vanuit de SGP-fractie ook gemeld werd – dat bekostiging
en planning in die zin in een hand zijn dat wij de kaders vaststellen, terwijl
de financiering vervolgens natuurlijk wel van de zijde van de verzekeraars
komt. Dat kan weer relevant zijn als wij spreken over prestatiebekostiging.
Als je daar naar maximumtarieven gaat, dan komt er ook onderhandelingsruimte
voor de verzekeraars in de richting van de rav, maar daar zijn wij nog niet
aan toe. Dat zal dus uiteindelijk ook in het programma van eisen tot uitdrukking
komen. Dat zullen wij in samenspel met de NZa bezien.Dan de vragen van de heer Klein Breteler. Op de vragen van de provincies
ben ik al ingegaan. In hoeverre is de vergunningsverlening – dat kwam
ook verschillende keren naar voren – een aanbestedingsprocedure? Dat
is het uiteindelijk niet. Een aanbestedingsprocedure heeft een meer privaatrechtelijk
karakter. Dit is echt bestuursrechtelijk in die zin dat wij hier spreken van
vergunningen. Het heeft wel veel kenmerken van een aanbestedingsprocedure
in die zin dat uiteraard de procedure transparant moet zijn, objectief en
niet discriminatoir. Het laatste houdt in dat alle partijen – publiek,
privaat of B3-stichting – gedurende de hele vergunningsprocedure in
alle opzichten een gelijke behandeling zullen krijgen. Dat houdt trouwens
ook in dat buitenlandse partijen kunnen meedingen. Op grond van het Europese
recht mag en kan ik niet discrimineren naar nationaliteit. Dat kan inderdaad
tot gevolg hebben, zeg ik tegen de heer Klein Breteler, dat een buitenlandse
partij vergunninghouder wordt en misschien wel meerdere vergunningen gaat
krijgen. Ook zo'n buitenlandse partij zou die vergunning echter alleen krijgen
als zij aan het programma van eisen voldoet en blijft voldoen.Een aantal partijen heeft in de procedure tot vergunningsverlening dus
een adviesrol. Dat zijn onder andere de regionale GHOR-besturen en zo meteen
de veiligheidsbesturen. De heer Klein Breteler vroeg of de GHOR-besturen wel
in staat zijn om een objectief advies te geven, als zij daarmee advies moeten
geven over hun eigen organisatieonderdeel. Ook dat kan immers voorkomen en
verschillenden uwer hebben daarnaar gevraagd. Ik ga ervan uit dat de GHOR-
dan wel de veiligheidsbesturen professioneel genoeg zijn om een onafhankelijk
en objectief advies te gaan geven. Het gaat – en dat is misschien nog
wel het belangrijkste – om een advies. Het is een zwaarwegend advies,
maar het blijft een advies en uiteindelijk beslist de minister van VWS over de vergunningsverlening. Voor zover dat mij nog gegeven is,
zal ik dat doen en anders mijn opvolger. Daarbij laten wij ons niet alleen
adviseren, dat zeg ik ook uitdrukkelijk tegen de heer Klein Breteler, door
de GHOR, maar ook door de provincie en door de verzekeraar. Daar komt bij
dat ook de inspectie daarin een rol zal krijgen. De IGZ heeft naar aanleiding
van de vraag van de heer Klein Breteler niet alleen een adviserende rol in
de voorbereiding. Ook als de vergunningen eenmaal verleend zijn, behoudt zij
haar rol in termen van toezicht houden. Dat heb ik zo-even al gemeld met betrekking
tot de meldkamer.Een belangrijk onderdeel van de procedure tot vergunningsverlening is
dus het programma van eisen. In dat programma zullen onder meer eisen worden
gesteld aan de spreiding, de beschikbaarheid van ambulances, de aanrijtijden
en de samenwerking in de regio. Ook de 15 minuten aanrijtijd zal dus een belangrijk
punt zijn met betrekking tot de weging en de vergunningsverlening. Ik wil
hierbij nogmaals onderstrepen dat wij met betrekking tot de middelen die wij
voor 2009 voor ambulances hebben uitgetrokken, uiteindelijk toe willen naar
een situatie waarin wij de aanrijtijden halen in 97% van de gevallen,
in plaats van de 95% die gemiddeld genomen – dat ben ik volstrekt
met u eens – in de afgelopen jaren voor ons als veldnorm indicatief
waren.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Nog even. Ik had het in mijn bijdrage over bladzijde 60, maar het staat
bovenaan bladzijde 6 van de nadere memorie. U overwoog nog om u ten aanzien
van de vergunningsverlening te laten adviseren door een onafhankelijke beoordelingscommissie.Minister Klink:Ik schreef dat ik dat overwoog. Dat overwegen wij. Ik ben er nog niet
uit of wij dat daadwerkelijk zullen gaan doen. Een ding moge duidelijk zijn,
dat gaf ik zo-even aan en ik wil het nog een keer benadrukken: wij zullen
dus volstrekt transparant zijn over de procedure. Dat komt in het besluit
te staan dat wij gaan nemen en vervolgens via de ministeriële regeling
ook in de eisen die wij gaan stellen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Is er ook een situatie denkbaar dat in een bepaalde regio waarin twee
diensten eigenlijk een gelijk aanbod hebben, zij samen een vergunning krijgen?Minister Klink:Die vraag stelde mevrouw Linthorst met het oog op Rotterdam-Rijnmond.
Voor zover beide gaan samenwerken onder één rechtspersoon en
daaronder iets eigenstandigs houden, vind ik dat geen probleem. Er moet wel één
rechtspersoon zijn waaraan de vergunning wordt verleend. Als er één
stichting komt waarin men gaat samenwerken, is die ene stichting de vergunninghouder.
Via die stichting kan er dan een soort samenwerkingsverband zijn.Mevrouw Linthorst (PvdA):Ik heb een iets andere vraag gesteld, namelijk of het juist is dat door
het ministerie zo'n stichting waarin twee partijen samenwerken niet is geaccepteerd.Minister Klink:Voor zover men dat heeft ontleend aan gesprekken die met mijn ambtenaren
zijn gevoerd, wil ik de gewekte indruk corrigeren: het kan wel.Mevrouw Linthorst (PvdA):Kan het alsnog?Minister Klink:Het kan alsnog.De heer Klein Breteler stelde ook nog een vraag over Texel. Op basis van
het Referentiekader Spreiding en Beschikbaarheid Ambulancezorg 2008 gaan wij
ertoe over twee ambulances aan Texel te verlenen. Daarmee is de problematiek
waar verschillende leden naar hebben verwezen volgens mij ondervangen.De heer Klein Breteler (CDA):Dat is nog niet zo zeker. Er is ook nog het punt van de bekostiging. Het
opstellen van het spreidingsplan en de vergunningsverlening zijn wel in één
hand. Als de zorgverzekeraar echter vervolgens besluit om één
ambulance niet in te kopen, om kort door de bocht te gaan, heb je er niet
veel aan. Het probleem is dat als de zorgverzekeraars zich gecommitteerd hebben
aan het advies uit het spreidingsplan, er wel enige zekerheid moet zijn dat
zij ook voldoende zorg inkopen. Dat was het probleem op Texel.Minister Klink:Als de vergunning wordt verleend op basis van het programma van eisen,
is het de daarmee gemoeide zorgplicht van de verzekeraar om daar toereikende
middelen voor uit te trekken. Dat ga ik linksom of rechtsom, om die term maar
weer eens te gebruiken, garanderen. In dit land zijn wij overgegaan naar een
privaatrechtelijk stelsel van zorgverzekeringen. Daaruit vloeit wel de plicht
voort van verzekeraars om die zorg daadwerkelijk te verlenen op basis van
de polis die mensen ook het vertrouwen en de zekerheid moet geven dat de zorg
toereikend wordt ingekocht. Dat geldt bijvoorbeeld ook bij de IJsselmeerziekenhuizen
op dit moment. Ook daar is sprake van een verplichting van de zorgverzekeraars.
Ik heb ook in de Tweede Kamer gezegd dat wij goed moeten kijken naar hoe het
zit met wat ik maar even systeemziekenhuizen noem. Ook daar vloeit een zorgplicht
uit voort. Iedereen moet in elk geval binnen 45 minuten aan zorg kunnen komen.
Dat geldt in dit geval ook.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik ga even in op de casus Texel. Op basis van het spreidingskader wordt
dus gesteld dat er twee ambulances op Texel moeten zijn. Dat wordt in het
programma van eisen opgenomen. Vervolgens vindt de gunningenprocedure plaats
en moet de zorgverzekering er geld voor geven. Gaat het op die manier? Is
dat de volgorde? De zorgverzekeraar heeft overigens op bepaalde plekken ook
inspraak.Minister Klink:Ja, onder de nieuwe Waz zal het zo gaan. Wij hebben voor volgend jaar
al middelen uitgetrokken om in elk geval toereikend te kunnen investeren in
ambulancezorg, zodanig dat wij kunnen beantwoorden aan het RIVM-plan rond
spreiding en beschikbaarheid.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):En "wij" is dan minister Klink?Minister Klink:Ja. Ik kan u melden dat deze minister Klink vervolgens met de minister
van Financiën in de slag gaat om te bezien in hoeverre dat allemaal daadwerkelijk
kan worden betaald. Ik moet daar namelijk op andere fronten
weer voor inleveren. Gezien het feit dat ook ik een zorgplicht heb, doe ik
dat graag.De eisen die aan de ambulancezorg worden gesteld, zijn niet alleen gebaseerd
op de Waz en het op grond daarvan op te stellen programma van eisen. Er gelden
ook andere wetten – dat is in de schriftelijke stukken al aan de orde
geweest – namelijk de Kwaliteitswet zorginstellingen en de Wet BIG.
De Waz brengt in die eisen geen verandering. Dat houdt in dat de Waz niet
leidt tot achteruitgang van de kwaliteit van de geleverde zorg in die zin
dat bijvoorbeeld zou kunnen gewerkt met onbekwaam personeel. In het programma
van eisen zal hierover worden opgenomen dat de vergunninghouder moet voldoen
aan de geldende wet- en regelgeving. Dat geldt ook voor degenen die door de
rav worden ingeschakeld als onderaannemers. Hiermee wordt dus ook de ketenaansprakelijkheid,
waar de heer Klein Breteler op doelde, geregeld. Die ketenaansprakelijkheid
wordt meegenomen in het programma van eisen, voor zover die niet uit de Kwaliteitswet
zorginstellingen voortvloeit.De procedure resulteert uiteindelijk in 25 vergunningen voor 25 regio's.
Wanneer zittende vergunninghouders in de nieuwe situatie geen vergunning krijgen
en menen als gevolg hiervan schade te lijden, kunnen zij nadere compensatie
vragen bij de rechter op grond van het civielrechtelijke vangnet.De heer Klein Breteler vroeg naar de eenmaligheid van de vergunningen.
Die zijn in die zin eenmalig dat zij voor onbepaalde tijd zijn. De wet zal
daardoor voor het nodige werk gaan zorgen, ook voor de mensen op mijn departement.
De werkzaamheden zijn ook eenmalig en er is toereikend in voorzien dat het
personeel dat aankan. Grappenderwijze nodigde een van mijn ambtenaren u via
mij uit om een motie te dienen om ervoor te zorgen dat deze afdeling met extra
mensen wordt gecompenseerd. Ik zou u dat toch niet aanraden.Mevrouw Linthorst (PvdA):Aan wie kan de benadeelde partij bij de civiele rechter schadevergoeding
vragen? Hij gaat naar de rechter, maar wie moet in die schadevergoeding voorzien?Minister Klink:Ik vrees dat ik dan over de brug moet komen.Mevrouw Linthorst (PvdA):De minister van VWS dus?Minister Klink:Ja. Ik zei zo-even al iets over de achtergronden van de gesprekken met
de minister van Financiën. Het is om die reden dat ik graag, voor zover
de rechter een uitspraak doet, daaraan tegemoet kom, maar er ook niet op vooruit
wil lopen.Wat betreft de arbeidsvoorwaarden is het van belang dat wij ons realiseren
dat het om een vergunning gaat en dus een beschikking. Ten aanzien van de
arbeidsvoorwaarden stelt de heer Klein Breteler dat ik een verantwoordelijkheid
heb krachtens het ILO-verdrag 94. Dat is volgens ons niet het geval. Ik heb
door de landsadvocaat, vandaar dat ik ons zei, laten uitzoeken of het ILO-verdrag
hier van toepassing is. Dat is niet het geval. Dat wil overigens niet zeggen
dat ik geen oog heb voor de arbeidsvoorwaarden, maar het ILO-verdrag heeft
geen betrekking op de beschikkingen die hier aan de orde zijn. Het betreft
namelijk vergunningsverlening. Over het functioneel leeftijdsontslag hebben
wij al gesproken. De heer Klein Breteler vroeg in hoeverre hulpambulances in het plan voor
spreiding en bereikbaarheid zijn opgenomen. Onder de oude Wav was een pilot
toegekend aan de regio Haaglanden om te experimenteren met hulpambulances.
Bij de totstandkoming van zowel het eerste als het tweede referentiekader
van het RIVM is besloten die ritten niet mee te nemen in de berekeningen omdat
die ritten niet via de meldkamer worden ingezet. Het gaat in de regel namelijk
om besteld vervoer tussen een ziekenhuis en een verpleeginrichting enzovoorts
en niet over acute zorg. Bovendien is een rit met zo'n ambulance een ander
type rit dan de reguliere ambulance-inzet met dus ook een lager kostenplaatje.
Uiteindelijk heeft de NZa in het budget van Haaglanden een bedrag 1,6 mln.
opgenomen voor de kosten van de hulpambulance. Navraag bij zowel de zorgverzekeraar
als de ambulancesector heeft opgeleverd dat dit een realistisch bedrag is
voor de kosten die zijn gemoeid met de ambulanceritten. Een aanwijzing aan
de NZa is derhalve niet nodig. De hulpambulance is immers in dat kader wel
meegenomen.De heer Klein Breteler (CDA):Kan de minister uitleggen hoe het gaat in de nieuwe procedure? Het zou
immers bijzonder jammer zijn als deze kostenbesparende en ook vaak kwalitatief
goede mogelijkheid, zeker in stedelijke gebieden waarin een fiets of een motor
sneller is dan een auto, verloren zou gaan. Dat zouden wij ook maatschappelijk
niet goed bezig zijn. Blijft in de Waz ruimte voor dit soort experimenten
in Haaglanden? Als het in Haaglanden een succes is, waarom zouden wij dat
soort dingen dan ook niet elders doen? Ik ben geïnformeerd door de gedeputeerde
van Gelderland dat men daar blijkbaar – ik kan het niet verifiëren –
zelfs een ambulancefiets heeft. Dat is nog goedkoper.Minister Klink:Die innovaties – ik noemde net het bootje in Friesland – kunnen
heel belangrijk zijn. Ik wil die meenemen in het programma van eisen. Zij
zullen ook een rol gaan spelen bij het RIVM als wij de nieuwe spreidings-
en beschikbaarheidsplannen gaan opstellen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Zo'n fiets kan misschien in één geval, maar het is veel
belangrijker dat er innovaties worden bevorderd voor auto's opdat zij geavanceerder
worden. De kosten van een fiets stellen helemaal niets voor ten opzichte van
die van een auto, dus het is absoluut niet relevant voor deze materie. Je
zult maar een gebroken bekken hebben. Ik zie het al voor me, in een aanhangwagentje
achter de motor! Dat zijn geen methoden waarmee je echt levens redt in dergelijke
situaties.Minister Klink:Ik ben een aantal keren meegegaan met ambulances, bijvoorbeeld in Utrecht.
De meerwaarde van het feit dat men een scooter, een brommer of een motor –
vooral een motor – kan hanteren, is evident, met name in termen van
kwaliteit. Je bent gewoon veel sneller ter plaatse dan met een auto. Daar
zit dus wel kwaliteitswinst in.De heer Klein Breteler (CDA):Ik ga absoluut niet in discussie met mevrouw Slagter over medische aspecten,
dat zal zij mij niet kwalijk nemen als econoom. Ik heb hiervan begrepen dat
juist de vervoersalternatieven, zoals motor, fiets en scooter,
snel ter plekke zijn om stabilisatie te kunnen toepassen.Minister Klink:Mevrouw Linthorst heeft gevraagd naar de verantwoordelijkheidsverdeling
die zich aftekent. Op momenten, waarover het veiligheidsbestuur zelf beslist,
dat er sprake is van ongevallen en rampen, is het de burgemeester die doorzettingsmacht
heeft om te beslissen over de totale meldkamer, dus ook over het ambulancepersoneel.
Wanneer het om reguliere zorg gaat, is het de directeur van de meldkamer die
bij de directeur rav kan aankloppen en indringend kan melden dat er een probleem
is. Ik moet het nog meemaken dat een directeur rav daar zomaar aan voorbijgaat,
in de wetenschap dat een en ander terugkomt in de evaluatie en de benchmark.
Ik wil hier de komende jaren ook wel een vinger aan de pols houden om te zien
in hoeverre dit goed loopt, met inachtneming van het feit dat het niet zo
hoeft. Het kan dus ook zo zijn – de voorbeelden heeft de heer Klein
Breteler al genoemd – dat er behalve een gecolloceerde meldkamer ook
sprake is van een geïntegreerde meldkamer.Ook de Stichting Rijnmond kan dus wel, voor zover er twee instanties zijn
die via die stichting willen samenwerken.Over de overgang van het personeel heb ik al iets gezegd. Voor zover daar
een regeling moet komen, vind ik wel dat het alleen zou moeten gaan om het
noodzakelijke personeel, dat men uit een oogpunt van eigen bedrijfsopzet nodig
heeft, zodat men niet met overtollig personeel komt te zitten op grond van
het feit dat men uiteindelijk de vergunning heeft gekregen, juist vanwege
innovatie.Mevrouw Linthorst antwoord ik dat ook de rav ermee geconfronteerd wordt
als de veiligheidsregiogrenzen veranderen. Dat levert ongetwijfeld kosten
op. Over de vraag hoe ik dat ga realiseren, moet ik mij nog eens buigen. Ik
vrees dat dit uiteindelijk toch wel zal neerslaan in extra kosten die uiteindelijk
ook in de BKZ zullen moeten worden opgevangen, op grond van het feit dat wij
volgend willen zijn bij de grenzen van de regio. Wat de vraag betreft in hoeverre
wij dan blokkerend kunnen zijn, ik committeer mij in ieder geval aan die grenzen
van de veiligheidsregio's. Als die door de minister van Binnenlandse Zaken
in samenspel met het parlement worden veranderd, dan wel op initiatief of
op uitnodiging van het parlement, zal ik mij daarbij aansluiten. Dat geldt
natuurlijk ook voor de voorziene extra kosten die hiermee gemoeid zijn, zodat
die niet ten laste komen van de rav's.Mevrouw Slagter heeft gevraagd naar de congruentie. Daarover heb ik zo-even
al iets gezegd. Zaanstad/Waterland zal ook een aparte regio worden met een
eigen, gecolokeerde meldkamer. Zij vroeg verder naar de convenanten die met
de minister van Binnenlandse Zaken zijn gesloten. Dat zijn er inmiddels negentien.
Dan gaat het met name om de samenwerking tussen politie en brandweer bij het
bestrijden van rampen en ongevallen.De samenwerkingsafspraken tussen de disciplines en de meldkamer zijn op
veel plaatsen gesloten. Wij krijgen geen signalen dat dat op dit moment niet
goed zou lopen. Of het nu om een geïntegreerde meldkamer gaat of niet,
die signalen krijgen wij in elk geval niet.Ik gaf ook al aan dat de vergunningsverlening niet onder het aanbestedingsrecht
valt. Over de procedure daarbij en de transparantie daarvan hebben wij gesproken.
Het besluit vergunningsverlening zal nog komen. Daarin zal de procedure nader
worden geschetst. Neutraliteit, onpartijdigheid en gelijke behandeling zullen
daarin terugkomen, evenals de termijnen waarbinnen een en ander moet worden
gerealiseerd.De ministeriële regeling betreft de materiële voorwaarden op
basis waarvan vergunningen worden verleend. Die zullen overigens in de Staatscourant
en het Staatsblad worden gepubliceerd en op een speciale website van VWS kenbaar
worden gemaakt voor eenieder.In de Wet op de veiligheidsregio's zal het inderdaad het bestuur van de
veiligheidsregio zijn dat advies zal uitbrengen over het programma van eisen
en over de vergunningsverlening, en niet meer het GHOR-bestuur. Dat spreekt
vanzelf, want het gaat hier om de rechtsopvolger.De heer Van den Berg sprak over een landelijk programma van eisen. De
landelijke eisen zijn uniform en worden aangevuld, of gepreciseerd, naar de
regio. Dat zullen wij doen op basis van de regionale kenmerken en mede op
basis van de adviezen van het GHOR-bestuur, c.q. het veiligheidsbestuur. Uniforme
eisen liggen in de sfeer van het personeel, het materieel en de samenwerking,
maar regiospecifieke bijzonderheden zullen ook in het programma van eisen
terugkomen. Het GHOR-bestuur heeft inderdaad een adviserende stem bij het
programma van eisen en bij de daadwerkelijke vergunningsverlening. Dat is
dus een zwaarwegend advies.De zorgverzekeraars sluiten uiteindelijk de contracten binnen de budgettaire
kaders en met inachtneming van de wettelijke verplichtingen die op hen rusten,
waaronder inderdaad toereikende voorzieningen, hetgeen voortvloeit uit de
zorgplicht.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik had nog gevraagd welke zorgverzekeraar per rav advies geeft over het
programma van eisen en over de vergunningsverlening, omdat er ook regio's
zijn waar meerdere zorgverzekeraars actief zijn, die mogelijk tegenstrijdige
adviezen geven. Hoe gaat u daarmee om?Minister Klink:Die situatie kennen wij op dit moment ook bij de contractering van ziekenhuizen.
Voor zover een zorgverzekeraar in een bepaalde regio zijn zwaartepunt van
activiteiten heeft, kan ik mij voorstellen dat daar wordt gewerkt in de vorm
van een mandaatconstructie. Dat moeten wij nog nader uitwerken, maar ik wil
van de kant van de verzekeraars een uniform geluid horen over de advisering.
Ik geef toe dat ook in het besluit dat wij nog zullen moeten nemen een plaats
zal krijgen hoe wij willen regelen dat de zorgverzekeraars de adviezen zullen
vormgeven.De heer Van den Berg vroeg naar de differentiatie. Deze wet maakt die
differentiatie met betrekking tot de vervoersmodaliteiten mogelijk. Dat kon
eigenlijk niet krachtens de huidige wet. Dat is ook de reden dat in Haaglanden
sprake is van een experiment in plaats van een reguliere differentiatie, c.q.
innovatie op het punt van het vervoer.De heer Van den Berg vroeg verder naar de agressie. De minister van Binnenlandse
Zaken is met een pilot begonnen met camera's in ambulances. Daar wordt binnen
de sector overigens zeer verschillend over gedacht, precies
vanwege de overwegingen die de heer Van den Berg noemde, namelijk in hoeverre
men de verlengde arm wordt van de rechtshandhaving. Een punt dat ook meespeelt,
is de privacy en de effectiviteit van een camera in een ambulance. Ik wacht
de resultaten van de pilot af alvorens de minister van Binnenlandse Zaken
en ik daarover een oordeel zullen geven, maar de kanttekening die de heer
Van den Berg maakte, herken ik wel. Die zullen wij ook zeker meenemen bij
de nadere afweging. Daarover heb ik vanochtend overigens nog in een van de
onderraden gesproken, ook met mijn collega van Binnenlandse Zaken, om precies
deze punten nog eens te verkennen en aan te geven dat zij bij de uiteindelijke
beoordeling een rol zullen spelen.De heer Klein Breteler vroeg naar het in één hand houden
van planning en financiering. Ik stel het referentiekader spreiding en beschikbaarheid
en de macrobudgettaire kaders vast. Ik zal ook vaststellen op welke wijze
bekostiging plaatsvindt. Dan kan zijn in de vorm van een budget of in termen
van prestatiebekostiging. De financiering en de planning liggen dus in die
zin in één hand, dat ik zowel kaders voor spreiding en beschikbaarheid
vaststel als het macrobudgettaire kader. Ik heb zo-even al gewezen op het
feit dat de verzekeraars bij het contracteren, althans bij het toedelen van
de middelen, rekening moeten houden met het programma van eisen en de daaruit
voortvloeiende zorgplicht. Over de vergelijking van de eisen heb ik in feite
ook gesproken.Ik denk dat ik alle vragen van GroenLinks heb meegenomen, maar ik ben
daar niet helemaal zeker van. Ik duik even in mijn stukken om te kijken in
hoeverre ik ze beantwoord heb.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Misschien kan de minister dan ook even kijken wat er nog over ketenaansprakelijkheid
in geval van onderaanneming wordt gezegd. Dat is ook iets wat mijns inziens
in het programma van eisen geregeld zou moeten worden.Minister Klink:Ik heb zo-even wel tegen de heer Klein Breteler gezegd dat de ketenaansprakelijkheid
in die zin gerealiseerd wordt, dat men ook bij onderaanbesteding aan alle
programma's van eisen dient te voldoen. Ook de partij die zich voor de onderaanbesteding
kwalificeert, moet dus aan alle eisen voldoen. Ik zal dat in het programma
van eisen meegeven, en het eisen.De heer Laurier vroeg wat er gebeurt als er voor één regio
meerdere vergunningsaanvragen komen. Die aanvragen zullen met elkaar worden
vergeleken op basis van de eisen die worden gesteld in het programma van eisen
en op basis van de beleidsaandachtspunten die zijn vastgelegd in het besluit
tot vergunningsverlening, dus de ministeriële regeling en het besluit
tot vergunningsverlening. Aan die beleidsuitgangspunten zullen wegingsfactoren
worden toegevoegd, om te voldoen aan de eisen van transparantie en objectiviteit.
Die eisen gelden overigens ook voor de Europese aanbestedingsprocedures. Op
basis van de afweging van de onderdelen, dus van de nadere weging, zal de
minister komen tot het besluit welke aanbieder de vergunning uiteindelijk
krijgt toegewezen. Voordat de vergunning wordt toegekend, zal het regionale
veiligheidsbestuur om zwaarwegend advies worden gevraagd en zullen de zorgverzekeraars
om hun zienswijze worden gevraagd. De overige punten die de heer Laurier aansneed,
heb ik naar mijn stellige overtuiging meegenomen bij de beantwoording van
de vragen van de overige leden.De voorzitter:Ik geef het woord aan mevrouw Slagter-Roukema voor een punt van orde.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Ik stel voor om vijf minuten te schorsen om na te gaan waar wij op dit
moment staan.De vergadering wordt enkele minuten geschorst.Mevrouw Swenker (VVD):Voorzitter. Ik dank de minister voor zijn antwoorden. Hij heeft al mijn
vragen uitbundig beantwoord, zou ik bijna zeggen. Ik blijf echter met een
klein stukje zitten, namelijk de Commissie sanering. Mijn vraag ligt in het
verlengde van de vraag die de heer Klein Breteler in de tweede termijn stelde
en is als volgt samen te vatten: kan de Commissie sanering buitenspel worden
gezet op grond van de wet? Dat is de enige vraag die bij mij overbleef.De heer Klein Breteler (CDA):Voorzitter. In deze dagen voor 5 december kijk je nog wel eens hoe
ver je schoen gevuld is. Ik moet zeggen dat de minister de schoen van de CDA-fractie
redelijk goed heeft gevuld, want hij heeft een paar goede antwoorden gegeven
op onze vragen. Wij zijn daar blij mee en wij zijn er de minister zeer erkentelijk
voor. Ik wil een aantal zegeningen kort noemen, niet om de palmares extra
in de Handelingen te benadrukken, maar om te kijken of onze fractie ze goed
begrepen heeft.Het is belangrijk dat de minister heeft toegezegd dat de veldnormen in
het programma van eisen worden opgenomen. Hetzelfde geldt voor een aantal
kwaliteitsaspecten, ik zal ze niet allemaal herhalen.Wij hebben nog een verschil van mening over wat er na vergunningsverlening
gebeurt bij de aanbieder die overblijft. De minister zou nog nakijken of mijn
stelling juist is, dat het College sanering op grond van de WTZi wel een rol
kán hebben. Het hangt er natuurlijk vanaf hoe je de wet wilt uitleggen.
Daarnaast bevat het Burgerlijk Wetboek ter zake bepalingen. De minister herinnerde
in dat verband aan de mogelijkheid van de gang naar de rechter. Ik wil zelf
nog op een ontzettend belangrijk punt wijzen en dat betreft een zorg die Kamerbreed
wordt gedeeld. Na de vergunningsverlening zullen er vervoerders overblijven.
De minister heeft al gezegd dat onze zorg niet voor het materieel hoeft te
gelden. Daarover kan ik dan ook kort zijn, maar dat ligt anders als het om
het personeel gaat. Ik ben het met de minister eens dat de arbeidsmarkt, zeker
de arbeidsmarkt voor de sector van de zorg en dus ook voor de sector van de
ambulancediensten, met zich meebrengt dat gediplomeerd ambulancepersoneel
niet gauw overtollig zal zijn. Ik hoop de minister toch te kunnen overtuigen
van het feit dat er sprake is van een bijzondere situatie. Wij hebben namelijk
voor de eerste keer te maken met het proces van vergunningsverlening. De minister
zou naar onze mening zich dan ook iets soepeler moeten opstellen. Hij heeft
zelf ook belang bij een goed verloop van het proces. Wij vinden daarom dat
in het geval er vacatures zijn de nieuwe vergunninghouder het
personeel van de vervoerder die overblijft, dus van de vervoerder die geen
vergunning krijgt, bij voorrang in aanmerking moet laten komen voor het vervullen
van die vacatures. Uiteraard moet dat personeel voldoen aan de gestelde kwaliteitseisen.
Het zou mij niet verbazen als op dit punt in tweede termijn een motie werd
ingediend.Voorzitter. Het stemt mij gelukkig dat de minister met nadruk heeft gesteld
dat als de verzekeraars advies hebben uitgebracht bij de opstelling van het
programma van eisen, dus overal bij betrokken zijn geweest, zij ook de plicht
hebben om tot een verantwoorde zorginkoop te komen. Daarvoor dienen zij dus
verantwoording af te leggen. De minister regelt de bekostiging.De minister is op één vraag uit mijn betoog in eerste termijn
niet ingaan. Ik neem aan dat hij het zoiets vanzelfsprekends vond, dat hij
er niet op hoefde te reageren. Het ging om de situatie in de grensgebieden
van Duitsland en België. In die gebieden zou sprake moeten zijn van enig
maatwerk en van afstemming met vervoerders die zich net aan de andere kant
van de grens bevinden.Voorzitter. Ik heb zes minuten spreektijd en meen nu nog twee minuten
over te hebben.De voorzitter:U bent niet genoodzaakt om uw tijd vol te maken.De heer Klein Breteler (CDA):Dat weet ik. Misschien gun ik de rest van de spreektijd wel een ander,
maar ik zie dat er toch nog iets op mijn briefje staat.Misschien wil de minister zich wat welwillender opstellen op het punt
van het personeel van de vervoerders die overblijven. In mijn eerste termijn
heb ik gezegd: de Tweede Kamer en de burgemeesters in de GHOR hebben het licht
op groen gezet. Ook voor de CDA-fractie zou daarom het licht op groen kunnen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Voorzitter. Ik doe mijn best om van de krabbels die ik op het papier voor
mij heb een coherent verhaal te maken. De term van de dag is toch wel de gecolokeerde,
gemeenschappelijke meldkamer. Die term zullen wij niet gauw vergeten. De directeur
die verantwoordelijk is voor de meldkamer wordt door de veiligheidsregio aangestuurd.
Er is nog een aantal andere directeuren, waaronder de directeur van de rav.
Over het algemeen is hij de baas van de witte kolom, behalve in 2%
van de gevallen, namelijk niet in die gevallen waarin sprake is van een ramp.
Het is goed dat dit zo is geregeld, want in bedoelde gevallen moet er duidelijkheid
zijn.Er wordt gestreefd naar colokatie, maar er kunnen zodanige consequenties
voor bepaalde rav's zijn dat zij moeten verhuizen. Er is gevraagd of het in
die situatie niet redelijk zou zijn om de desbetreffende rav compensatie te
bieden. Op die vraag heeft de minister niet gereageerd.Over het level playing field hebben wij het vaak gehad. Ik was blij te
horen dat er aan de horizon één verbindende cao blinkt. Ik hoop
dat er op dit punt heel gauw duidelijkheid is, want dat lijkt mij een voorwaarde
voor inwerkingtreding van de Waz.De naam Borstlap is gevallen. Dat is een bekende naam. Ik moest direct
aan Marius denken. Hij is iemand van de muziek, maar ik hoop dat ook deze
man zoveel in zich heeft dat hij als dirigent het koor van de verschillende
belangenbehartigers die bij het opstellen van de cao betrokken zijn een mooie
wijs kan laten voortbrengen. Dat is van belang voor de continuïteit.
Zolang er gedoe is op het front van de arbeidsvoorwaarden, is er minder energie
voor het werk dat nodig is voor het tot een geheel maken van de sector. Dat
zou het verlenen van acute zorg weer lastig maken en ook lastig zijn voor
het werkveld.Volgens mij zijn wij er nog helemaal uit en weten wij nog niet wat er
wel en wat er niet in het programma van eisen moet staan. Graag hoor ik van
de minister wat de volgorde is. Ik heb begrepen dat er eerst het Besluit ambulancezorg
komt. Ik neem aan dat daarvoor een AMvB zal worden opgesteld. Ik vroeg mij
af of die naar ons wordt toegestuurd en of daarvoor een voorhangprocedure
zal gelden. Uit het voorgaande zou weer een ministeriële regeling voortvloeien
met een programma van eisen. Krijgen wij dat ook nog te zien? Ik vraag in
ieder geval de minister om ons dat toe te zenden.Ik vind het prettig dat de minister heeft benadrukt dat de ketenaansprakelijkheid
ook met het programma van eisen wordt verwoord. Die aansprakelijkheid was
nog niet vastgelegd. Het lijkt mij een goede zaak dat dat gebeurt.Kennelijk hecht de minister erg aan innovatie. Ik doe dat natuurlijk ook.
Tegelijk geldt dat het nut van hetgeen innovatie ons brengt, moet worden bewezen.
Ik vind dat wij daarvan geen overspannen verwachtingen moeten hebben. Het
is belangrijk om eerst na te gaan wat er is en of wij daarmee verder kunnen
komen. Ik vind ook dat je geen oude schoenen moet weggooien voordat je nieuwe
hebt.Voorzitter. Ik heb getracht om een motie te formuleren. Het is namelijk
erg belangrijk dat de positie van het personeel en zeker de positie van het
personeel dat mogelijk buiten de boot valt, zo goed mogelijk geborgd is.De voorzitter:Door de leden Slagter-Roukema, Linthorst, Klein Breteler, Van den Berg
en Laurier wordt de volgende motie voorgesteld:De Kamer,gehoord de beraadslaging,constaterende: - dat met dit wetsvoorstel een vergunning aan
Slagter-Roukemaéén rechtspersoon per regio wordt verleend;- dat de vergunning geldt voor onbepaalde tijd;- dat hierdoor
de nu geldende vergunningen ontbonden worden;- dat het aantal nu
geldende vergunningen zal afnemen tot maximaal 25 (één per rav-regio);- dat hierdoor een aantal ambulancediensten geen vergunning zullen
kunnen verwerven, waardoor personeel werkloos en materieel overbodig kan worden,verzoekt de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om in het programma
van eisen op te nemen dat de vergunninghouder bij vacatures
personeel van de oude vergunninghouders overneemt,en gaat over tot de orde van de dag.Ik stel vast dat deze motie op basis van het aantal ondertekenaars voldoende
wordt ondersteund.Zij krijgt letter R (29835).Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Voorzitter. De minister zei dat hij verantwoordelijk is en dat hij zal
betalen als bij de gang naar de rechter het bezwaar wordt gehonoreerd. Ik
hoop dat de minister mijn motie daarom wil zien als ondersteuning van zijn
beleid. Daarmee wordt hij mogelijk minder verantwoordelijk. Hiermee krijgt
hij een advies van een afhankelijke woordvoerder die namens een partij spreekt,
maar daarom is dat advies niet minder waardevol, naar ik hoop. Ik ben benieuwd
en wacht met belangstelling de antwoorden van de minister af.Mevrouw Linthorst (PvdA):Voorzitter. Ik dank de minister oprecht voor zijn heldere antwoorden,
met name voor zijn toezeggingen inzake Texel, het samenwerkingsverband in
Rotterdam en het meer in zijn algemeenheid mogelijk maken van samenwerking.Mijn naam staat onder de motie, maar liever was ik nog wat verder gegaan.
Ik had liever gezien dat alle personeel zou worden overgenomen. Uit de eerste
termijn heb ik begrepen dat de minister dat niet wil, omdat dat een rem zou
zetten op innovatie. Innovatie is in mijn ervaring vaak een eufemisme voor
bezuinigingen, voor kostenreducties. De minister zegt aan de ene kant dat
er een tekort is aan goed opgeleid personeel. Aan de andere kant zegt hij
dat hij niet al zijn mogelijkheden tot innovatie, lees: kostenbesparingen,
meteen uit handen wil geven. Als overname van personeel het niet meer mogelijk
maakt om tot kostenbesparing te komen, zou dat impliceren dat de huidige ambulances
overbemenst rondrijden, en dat kan ik mij niet voorstellen. Ik ben een pragmatisch
mens: als je niet het volle pond kunt krijgen, dan neem je genoegen met een
half pond. Denkt de minister dat het met zoveel mensen minder kan? Als dat
zo is, zouden de huidige aanbieders een gaatje in hun hoofd hebben, om het
maar even onparlementair te zeggen.Dit wetsvoorstel heeft een ontwikkeling doorgemaakt van aanbesteding naar
gunning. Men vecht elkaar de tent niet meer uit, maar komt tot maatstafconcurrentie.
Het klinkt allemaal wat redelijker, wat volwassener. Wil de minister nog een
stapje verder gaan? Het zou mijn fractie een lief ding waard zijn als er in
die rav's niet alleen geconcurreerd werd om die gunning te krijgen, maar ook
werd samengewerkt. Dan heb je ook veel minder problemen met overtollig personeel
en materieel. Dan ga je er samen voor. Wij zijn heel blij dat de minister
heeft gezegd dat samenwerking in één stichting mág, maar
is hij ook bereid om dat te bevorderen?De heer Van den Berg (SGP):Voorzitter. Ook namens onze fracties zeg ik de minister hartelijk dank
voor zijn grondige beantwoording. Wij hebben waardering voor zijn inzet om
te komen tot één cao. Het spreekt voor zichzelf dat wij de motie
hebben meeondertekend. Wij hebben vandaag een goede, waardevolle discussie
gehad. Wij hebben de gemeenschappelijke meldkamer tegen het licht gehouden.
Naar onze mening heeft deze meldkamer een duidelijke poortwachtersfunctie
als het gaat om toegang tot de acute zorg. De meldkamer is niet alleen van
invloed op de toegankelijkheid, de kwaliteit en de doelmatigheid van de ambulancezorg,
maar ook op de gehele keten van acute zorg. Het is belangrijk dat dit in de
discussie wat verhelderd is.Er is al een groot aantal jaren uitvoerig over de toekomst van de sector
gediscussieerd met alle relevante partijen uit de zorg, de veiligheid en het
openbaar bestuur. Dat heeft een evenwichtige visie op die ambulancezorg opgeleverd.
Daar kunnen wij mee vooruit. Het is een goede zaak voor de samenleving. Deze
visie is in dit wetsvoorstel verankerd. Wij steunen het van harte.De heer Laurier (GroenLinks):Voorzitter. Ook namens mijn fractie dank voor de beantwoording van de
vragen. Een aantal punten blijft liggen. Er is veel gesproken over de verantwoordelijkheidsverdeling.
De minister heeft op een aantal punten helderheid verschaft, maar bij mijn
fractie blijft een gevoel van spanning achter. Het GHOR-bestuur is verantwoordelijk
voor het instellen van de meldkamer. De rav is verantwoordelijk voor de instandhouding
en het dagelijks gebruik ervan. De zorgverzekeraar is verantwoordelijk voor
de financiering van het gebruik en het geheel. Naar ons gevoel zit daar spanning
in.Wat gebeurt er met het personeel en het materieel van degene die de vergunning
niet krijgt? De minister heeft benadrukt het belang van de mogelijkheid van
innovaties. Voor materieel kunnen wij dat begrijpen. Voor personeel begrijpen
wij dat aanzienlijk minder. Mevrouw Linthorst ging er ook al op in. Een aantal
genoemde innovaties, zoals het gebruik van motorfietsen, fietsen en zelfs
boten, is een aanvulling op de geboden zorg. Wij zien niet in dat dit onmiddellijk
leidt tot personeelsreducties. Wij zien niet in dat de voorwaarde om personeel
over te nemen een rem op de innovatie zou zijn. Om die reden hebben wij de
motie medeondertekend.Wij zijn blij dat de ketenaansprakelijkheid wordt opgenomen in het plan
van eisen. Wel is het de vraag of dat voldoende is. Heeft het geen zwaardere
verankering nodig?Wij wachten de beantwoording met belangstelling af.Minister Klink:Voorzitter. Het meest springende punt betreft het personeel. Zoals ik
al tussen de regels door heb aangegeven, zal ik bij vacatures bij voorrang
een positie geven aan personeel van de ambulancedienst die de vergunning niet
geschonken is. Als de motie wordt aangenomen, zal ik daar graag invulling
aan geven. Ik wil nog een stap verder gaan, op basis van wat mevrouw Linthorst
zei, maar ook vanuit onze ervaring met de thuishulp. Ik ben het niet eens
als mevrouw Linthorst zegt dat innovatie een eufemisme voor bezuinigingen
is. Dat is in elk geval niet waar de staatssecretaris en ik op uit zijn bij
het Zorginnovatieplatform. Dat doen wij uitdrukkelijk om innovatie ertoe te
laten leiden dat wij met minder mensen toe kunnen. Niet om te
bezuinigen, maar om de schaarste aan personeel die op ons afkomt, ongeacht
de bancaire crisis, te accommoderen.Mensen die hun baan verliezen, willen wij voor de zorg behouden. Los van
het feit dat ik de Kamer graag toezeg dat ik invulling zal geven aan de aangenomen
motie, leg ik mijzelf de verplichting op om degenen die boventallig worden,
te begeleiden in de richting van andere banen in de zorg, die er in voldoende
mate zijn. Die handreiking wil ik wel doen. Het zijn lessen die wij uit de
gang van zaken rond de thuishulp hebben geleerd.Mevrouw Linthorst (PvdA):Ik constateer dat de minister en ik het met elkaar eens zijn. Ik heb niet
beweerd dat innovatie een eufemisme is voor kostenbesparing, maar in verschillende
sectoren komt het daar in de praktijk wel op neer.Minister Klink:Ik voeg daaraan toe dat, als innovatie tot arbeidsbesparing leidt en gegeven
de schaarste die er is, op ons de plicht rust om actief mee te werken aan
de toeleiding naar die banen waar men om mensen staat te springen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):In de sector thuiszorg werken veel mensen met een ander soort deskundigheidsniveau.
Dat is niet vergelijkbaar. In de ambulancesector is het personeel hoogopgeleid
en gekwalificeerd. Het zou jammer zijn als die niet direct zouden overgaan.
Ik voorspel dat je anders de beweging krijgt die men ook ziet bij de intensive
care. Mensen laten zichzelf inhuren, waardoor de kosten alleen maar hoger
worden. Het is ook voor de sector zelf veel gunstiger om die mensen over te
nemen en ze niet eerst de gelegenheid te bieden zich te organiseren, waarna
zij zich laten inhuren. Het is echt heel hoog gekwalificeerd personeel.Minister Klink:De opmerking van mevrouw Slagter onderstreept wat ik zo-even zei. Er is
vooral behoefte aan hoog gekwalificeerd personeel. Mevrouw Slagter verwijst
terecht naar de intensive care en de operatiekamers. Wij speculeren over arbeidsmarktbesparende
innovaties, maar ook in de ambulancesector zie je dat de behoefte aan personeel
groot blijft. Mocht het zo zijn dat het bruggetje naar de vergunninghouder
ontoereikend is op grond van het feit dat er minder vacatures zijn dan er
aanbod aan personeel is, dan zullen wij er alles aan doen om deze mensen voor
de zorg te behouden en daarop anticiperen. Ik zie de opmerking van mevrouw
Slagter als een nadere inkleuring van wat ik heb gemeld.Mevrouw Linthorst spreekt over samenwerking. In het programma van eisen
komt te staan dat men over de regiogrenzen heen met elkaar moet samenwerken.
Wij willen dat langs die lijnen bevorderen. Binnen een regio is samenwerken
lastiger, omdat wij met één vergunninghouder te maken krijgen.Mevrouw Linthorst (PvdA):De vraag is of de minister wil bevorderen dat de huidige vergunninghouders
gaan samenwerken om samen in één rechtspersoon de gunning te
krijgen. Het wetsvoorstel gaat van harde concurrentie naar meer kwaliteit
en het zou een mooi slotakkoord zijn als de huidige vergunninghouders gestimuleerd
en misschien zelfs wel gefaciliteerd zouden worden om samen een gooi te doen
naar de gunning. Dan zijn veel problemen over personeel en materieel opgelost.
Er zijn voorbeelden waar ambulancediensten al jaren goed met elkaar samenwerken.Minister Klink:Ik laat het eerlijk gezegd een beetje aan de sector over. De benchmark
heeft in zich dat wij in de aanloop naar de vergunning willen uitdagen tot
excelleren. Die prikkel wil ik niet direct missen. Mevrouw Linthorst geeft
het voorbeeld van Rotterdam, waar men daadwerkelijk de samenwerking heeft
gezocht. In 19 van de 25 regio's is dat overigens daadwerkelijk gebeurd. Ik
sluit niet uit dat als dit wetsvoorstel kracht van wet krijgt en als men weet
dat dit eraan komt, er een prikkel van uitgaat om de samenwerking te zoeken
en waar dat nog niet is gebeurd, tot rav-vorming over te gaan.Dan het College sanering zorginstellingen. Voor zover mijn informatie
strekt – en men moet ervan uitgaan dat dit juridisch goed is nagegaan –
vallen de ambulancediensten onder de WTZi. Een aantal artikelen, namelijk
17, 18 en 32, waarin bepalingen staan over onder andere de verkoop van onroerend
goed, het behouden van vermogen en de rol van het College sanering zorginstellingen,
slaat echter niet op de ambulancediensten. Dat is overigens weer anders bij
een andere regio-indeling. Als het College sanering zorginstellingen daaraan
te pas moet komen, heeft het weer wel een rol krachtens de Waz.Mevrouw Swenker (VVD):Waarom zijn die artikelen niet van toepassing?Minister Klink:Mevrouw Swenker overvraagt mij. Er zal ongetwijfeld een goede reden aan
ten grondslag hebben gelegen, maar ik kan die niet noemen.Mevrouw Swenker (VVD):Kan de minister die informatie aan het papier toevertrouwen?Minister Klink:Ja, ik zal die informatie verschaffen. Naast mijn eigen nieuwsgierigheid
zal ik ook die van mevrouw Swenker bevredigen.Mevrouw Slagter-Roukema (SP):Mijn vader zei altijd: omdat ik het zeg! Zou dat niet voldoen?Minister Klink:Nee, want het is niet zo omdat ik het zeg, maar omdat het kennelijk zo
besloten ligt in de wetgeving. Ik zou daaraan niet voorbij durven gaan. Ik
zal de Kamer graag de overwegingen die eraan ten grondslag liggen, doen toekomen.
Op een ander punt bijvoorbeeld geldt de WTZi ook niet. Wij hebben private
instellingen en eerlijk gezegd weet ik niet in hoeverre winstwaardering toegestaan
is. Ik denk dat dit wel het geval is in de ambulancezorg. Ook voor de thuiszorg
en de kraamzorg geldt die bepaling niet. Niet alle sectoren vallen onder alle
bepalingen van de WTZi.De heer Laurier vraagt in hoeverre de ketenaansprakelijkheid in de wetgeving
moet worden geregeld in plaats van in het programma van eisen. Ik zal de ketenaansprakelijkheid
in elk geval opnemen in het programma van eisen en bezien of dat toereikend
is of dat een nadere wettelijke precisering nodig is.De verhouding tussen de directeur rav en de directeur van de meldkamer
neem ik zeer serieus. Wij hebben na twee jaar een benchmark en ik stel voor
dat wij na die twee jaar ook dit punt als aandachtspunt meenemen en bezien
hoe deze verhouding in die twee jaar is geweest. Zo kunnen wij nagaan of deze
wettelijke regeling toereikend is om potentiële conflicten te ondervangen
of te vermijden.Ik zal de Kamer in kennis stellen van de ministeriële regeling en
het besluit, dat inderdaad de AMvB is, op het moment dat die door ons worden
gerealiseerd.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik constateer dat het wetsvoorstel met algemene stemmen is aangenomen.Over de ingediende motie zal volgende week worden gestemd.Sluiting 18.25 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20082009-543-567.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl