Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Aanpassing van de Auteurswet 1912, de Wet op de naburige rechten en de Databankenwet ter uitvoering van richtlijn nr. 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PbEG L 167) (Uitvoering richtlijn auteursrecht en naburige rechten in de informatiemaatschappij) (28482)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2003-2004, pag. 3335-3361

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

18-02-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

nr. 50, pagina 3335-3361

11-02-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28482Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (woensdag 11 februari 2004)Pagina 3361-3361
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 4 februari 2004 over het huurbeleidPagina 3323-3328
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Aanpassing van de Auteurswet 1912, de Wet op de naburige rechten en de Databankenwet ter uitvoering van richtlijn nr. 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PbEG L 167) (Uitvoering richtlijn auteursrecht en naburige rechten in de informatiemaatschappij) (28482)Pagina 3335-3361
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 29 januari 2004 over de huisartsenzorgPagina 3330-3335
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 5 februari 2004 over zorgfraudePagina 3328-3330
Presentie en opening (woensdag 11 februari 2004)Pagina 3321-3321
Regeling van werkzaamheden (woensdag 11 februari 2004)Pagina 3321-3323

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 309 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van:het wetsvoorstel Aanpassing van de Auteurswet 1912, de Wet op de naburige
rechten en de Databankenwet ter uitvoering van richtlijn nr. 2001/29/EG van
het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 22 mei 2001 betreffende
de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige
rechten in de informatiemaatschappij (PbEG L 167) (Uitvoering richtlijn auteursrecht
en naburige rechten in de informatiemaatschappij) (28482).(Zie vergadering van 10 februari 2004.)De algemene beraadslaging wordt hervat.Minister Donner:Voorzitter. Ik ben blij met de gelegenheid om thans het voorliggende wetsvoorstel
te bespreken. Het heeft alle sprekers gisteren gestimuleerd tot een meer fundamentele
beschouwing van de functie en plaats van het auteursrecht en van het evenwicht
tussen de rechten van enerzijds de auteur en anderzijds de consument. Alle
fracties hebben geconstateerd dat het in de huidige informatiemaatschappij
steeds moeilijker wordt om een passend evenwicht te behouden tussen auteursrechtbelangen
en gebruikersbelangen. De heer Van Dam heeft opgemerkt dat de balans dreigt
door te slaan in het nadeel van de gebruikers terwijl de heer Luchtenveld
zich juist afvroeg of dat niet ten aanzien van de rechthebbenden het geval
is. Deze discussie heeft in de afgelopen tijd geleid tot een uitvoerige voorbereiding
in twee schriftelijke ronden van het wetsvoorstel. Reacties uit de Kamer hebben
geleid tot twee nota's van wijziging, die een dichtere aansluiting op de tekst
van de richtlijn tot gevolg hebben gehad. Bovendien is het evenwicht in het
wetsvoorstel verbeterd, zoals de heer De Vries reeds aangaf. De vele positieve
reacties van de betrokken organisaties onderstrepen deze overtuiging.Een en ander neemt niet weg dat er gezocht moet blijven worden naar een
evenwicht. Mevrouw Gerkens heeft de uitersten in die discussie heel treffend
geschetst: is internet één grote kopieermachine die bediend
wordt door een leger anonieme piraten of gaat het om een onmisbaar medium
dat ongekende kansen biedt en dat niet via het auteursrecht beperkt moet worden?
Ik maak in dit verband graag enige opmerkingen over het referentiekader waarin
het wetsvoorstel geplaatst moet worden. Ook in de informatiemaatschappij,
zeker met de huidige digitale revolutie, is bescherming van de rechthebbenden
nodig. De ratio van het auteursrecht blijft onverminderd de bescherming en
de exploitatie van werken en prestaties. Rechthebbenden, zoals auteurs, uitvoerende
kunstenaars en omroepen, verdienen erkenning van hun belangen met betrekking
tot de werken die zij hebben voortgebracht. Als wij die bescherming niet verlenen
of een te vrije verspreiding zonder vergoeding toelaten, dan drogen de creatieve
en culturele bronnen op. Hieruit volgt aanspraak op bescherming tegen het
gebruik van creatieve prestaties zonder toestemming of vergoeding daarvoor
door anderen. De ontwikkeling van nieuwe werken en prestaties wordt gestimuleerd
door de bescherming, en daar profiteert de samenleving van,
zowel wetenschappelijk en cultureel als economisch. Auteursrechten steunen
verder de instandhouding van informatiekanalen waarvan de uitoefening van
het recht van vrije meningsuiting en informatieverspreiding afhankelijk zijn.
Het auteursrecht mag uiteraard niet ten koste gaan van algemeen maatschappelijke
belangen. Naar mijn mening voorziet het wetsvoorstel daarin, bijvoorbeeld
door de bepalingen omtrent het citaatrecht, de excepties voor onderwijs, privé-kopie
en persovername, waarmee de belangen worden gewaarborgd van gebruikers, onderwijs,
wetenschap en pers. Nogmaals, het ontstaan van het instrument van internet
en de mogelijkheden van vrije verspreiding maken het noodzakelijk om in de
internetsamenleving het auteursrecht ook voor dat medium te beschermen. Men
kan een bad wel laten leeglopen door de randen lager te maken, maar daarna
kan het steeds slechter worden gevuld.Het auteursrecht berust op een evenwicht tussen rechten en vergoedingsaanspraken
enerzijds, en beperkingen en uitzonderingen anderzijds. De heer Luchtenveld,
de heer Van Dam en mevrouw Gerkens hebben gevraagd waar het evenwicht precies
ligt. Met zekerheid valt dat niet nu en voor altijd te zeggen. De heer Van
Dam heeft er terecht op gewezen dat de discussie iedere keer weer is opgelaaid,
naarmate nieuwe technologieën zijn opgekomen: radio, tv, videorecorder,
personal computer en internet. In ieder geval constateer ik dat er binnen
Europa een consensus is bereikt over een juist evenwicht. Dat ligt in de richtlijn
vast en daarmee in het wetsvoorstel. In richtlijn en wetsvoorstel wordt in
feite aangegeven dat auteursrecht een soort eigendomsrecht is. Dat is het
fundamentele beginsel. De eigenaar moet het recht primair zelf uitoefenen.
Dat is in wezen niet direct een overheidstaak. Net als bij ieder ander eigendom
is de eigenaar in eerste instantie zelf verantwoordelijk voor de beveiliging
ervan en niet zozeer de overheid. Het primaat ligt bij de individuele rechtsuitoefening
en de privaatrechtelijke handhaving. Iemand kan ervoor kiezen om een privé-kopie
bijvoorbeeld van een cd door een technisch slot te verbieden. Als hij kiest
voor een beveiliging tegen privé-kopieën, dan wordt uiteraard
wel afgezien van een aanspraak op de thuiskopievergoeding. Je kunt er zo voor
zorgen dat wat je op de markt zet, niet kan worden gekopieerd. In het wetsvoorstel
wordt de gebruiker niet het recht gegeven om te kopiëren, dat door de
overheid zou moeten worden gewaarborgd. Als dat recht wel wordt gegeven, dan
tasten wij in wezen een fundamenteel beginsel van het burgerlijk recht aan,
namelijk de vrijheid en de vormloosheid van contracten. Bij mevrouw Gerkens
beluisterde ik het streven dat de wetgever zou zeggen dat iemand die iets
op de markt zet, altijd een privé-kopie mogelijk moet maken en erkennen.
Dat is echter niet de strekking van het wetsvoorstel en het is niet de bedoeling
van de wetgever.Mevrouw Gerkens (SP):Wellicht kan de minister ook naar het consumentenrecht kijken. Als consument
koop ik een cd en betaal ik een vergoeding voor het maken van een kopie. Ik
betaal namelijk mee aan de auteursrechten. Als het slot erop zit, kan ik geen
gebruik maken van hetgeen waarvoor ik heb betaald. De minister zegt dat de
auteur of de maker van het stuk dan geen aanspraak kan maken op vergoedingen
uit het fonds van de thuiskopie. Moet ik daaraan als consument dan meebetalen?Minister Donner:U betaalt er in die zin niet aan mee, dat degene die het product op de
markt brengt het auteursrecht betaalt. Het zit in de prijs. In die gevallen
waarin iets op de markt wordt gebracht wat niet kan worden gekopieerd, kan
er logischerwijs ook geen vergoeding over verschuldigd zijn. Derhalve zal
de consument er niet aan meebetalen. Om die reden vind ik dat wel op het etiket
moet staan dat men iets koopt wat men niet kan kopiëren. Het moet kenbaar
zijn voor de consument. De wet mag niet zo worden uitgelegd dat wat wij regelen
als zijnde geen inbreuk maar iets waar een vergoeding tegenover staat, een
recht is dat onder alle omstandigheden door de wetgever wordt gewaarborgd.Mevrouw Gerkens (SP):Ik noem het hypothetische geval dat alles wat digitaal is, straks van
zo'n slot is voorzien. In het wetsvoorstel staat dat als je iets koopt waarvan
je de auteursrechten mede hebt betaald, je het recht hebt om een privé-kopie
te maken.Minister Donner:In het wetsvoorstel staat niet dat je het mag, maar dat het geen inbreuk
is op het auteursrecht vanuit de vooronderstelling van de vergoeding. Als
ik iets verkoop, mag ik dat op een zodanige manier doen dat er geen kopie
van kan worden gemaakt. Als ik boeken kan maken die onkopieerbaar zijn, dan
mag ik ze verkopen, maar moet ik de consument wel vertellen dat hij er geen
kopie van kan maken.De heer Vendrik (GroenLinks):Ook op dit punt verschil ik met de minister van mening. Als er in toenemende
mate cd's op de markt verschijnen met een kopieerbeveiliging, kan voor miljoenen
consumenten de consequentie zijn dat deze cd's niet op de apparatuur thuis
kunnen worden afgespeeld. Dergelijke technische onvolkomenheden komen voor.
In mijn termijn heb ik aangegeven dat er situaties denkbaar zijn waarin de
kopieerbeveiliging op de cd het afspelende apparaat beschadigt. De minister
komt dan niet weg met de opmerking dat hij zich er niet mee bemoeit omdat
het niet aan de wetgever is om het recht op een privé-kopie toe te
staan. In een dergelijke situatie wordt de consument onrecht aangedaan en
is er sprake van gedwongen winkelnering. Dat vind ik een heel lastig punt
in deze discussie.Minister Donner:U doelt op algemene kwesties van consumentenbescherming en van koop en
verkoop. Als er een cd wordt verkocht met een zodanige beveiliging dat deze
niet kan worden gekopieerd, moet de overheid eisen dat dit wordt vermeld.
Wanneer ik als consument afspeelapparatuur heb waarin die cd niet kan worden
afgespeeld, zal ik hem niet kopen. Onder omstandigheden kan het gebeuren dat
er iets op de markt wordt gebracht dat onbedoeld en ongewild beschadigingen
veroorzaakt, maar dat valt onder de algemene productaansprakelijkheid en onder
de algemene bescherming van de consument tegen het op de markt brengen van
ondeugdelijke waar. Dit heeft echter niets te maken met de auteursrechtelijke
bescherming, waarbij de auteur iets zodanig op de markt kan brengen dat een ander daarop geen ongewenste inbreuk kan maken.De heer Vendrik (GroenLinks):Behoort het dan niet tot uw verantwoordelijkheid om de voorzieningen die
rechthebbenden treffen om het auteursrecht te beschermen, geen radicale inbreuk
betekenen op de rechten van consumenten?Minister Donner:De consument heeft geen absoluut recht op het maken van kopieën.De heer Vendrik (GroenLinks):De consument heeft wel recht op bescherming door de overheid indien auteursrechthebbenden
hun materiaal beschermen op een wijze die grote groepen consumenten benadeelt.
Ik ben het eens met wat u hebt gezegd over het evenwicht tussen de belangen
van de auteursrechthebbenden en de gebruikers, maar behoort bij het zoeken
naar dat evenwicht de wijze waarop auteursrechten worden beschermd, via digitale
sloten of anderszins, niet te worden onderworpen aan een toets uwerzijds of
er sprake is van een te fundamentele inbreuk op consumentenrechten?Minister Donner:Neen, want er is geen absoluut consumentenrecht, anders dan het recht
om als consument te bepalen wat men koopt. Als ik een cd koop waarvan ik weet
dat deze niet kan worden gekopieerd, wordt er geen inbreuk gemaakt op mijn
recht, want ik weet wat ik koop. De overheid hoeft op dat punt niet meer te
doen. Als ik bijvoorbeeld naar een autohandel ga, dan heb ik geen absoluut
recht op een voertuig op vier wielen, om maar wat te noemen. Als ik mij iets
op drie wielen als auto laat verkopen, weet ik wat ik koop en dan is de overheid
er niet om mij daartegen te beschermen. Duidelijk moet zijn wat ik koop en
duidelijk moet zijn dat wat ik koop, niet gekopieerd kan worden. Dat is het
fundamentele element van koop en verkoop. De zaak wordt helemaal uit het privaatrecht
gehaald wanneer u zou willen dat de overheid eist dat er desondanks kopieën
kunnen worden gemaakt.De heer Vendrik (GroenLinks):Voorzitter...De voorzitter:Nog een korte interruptie, op twee wielen.De heer Vendrik (GroenLinks):Ik blijf even bij de beeldspraak van de minister. Als de automobielmarkt
zich zo ontwikkelt dat de auto's voor het merendeel niet meer in de in Nederland
gebouwde garages passen, is er dan niet een minister die zegt: dit gaat echt
te ver, de consument behoort hiertegen te worden beschermd? Ik geef toe dat
het een belachelijke vergelijking is, maar de beeldspraak van de minister
daagt mij daartoe uit.Minister Donner:De omvang van auto's wordt geregeld uit een oogpunt van verkeersveiligheid,
maar het is aan de consument om erop te letten dat een auto die hij koopt,
ook in zijn garage past. Het is niet aan de overheid om op dit punt bescherming
te bieden. Dat laat onverlet dat er elementaire regels van aansprakelijkheid
zijn als er schijven op de markt komen die toestellen beschadigen. In wezen
sluit dit aan bij de handhaving, een punt waar gisteren veel aandacht voor
is geweest. De heer Luchtenveld waarschuwde ervoor het auteursrecht al te
zeer in de strafrechtelijke sfeer te trekken. Als motief gaf hij aan dat dit
onnodig beslag zou leggen op middelen die beter anders ingezet kunnen worden.
Het zou verder leiden tot een onnodige en onwenselijke criminalisering van
het auteursrecht. Even los van deze overwegingen wijs ik erop dat het wetsvoorstel
ook geen specifieke strafbaarstelling kent. Ik denk dat het probleem fundamenteler
is. Wij regelen hier in wezen een eigendomsrecht. In de discussie gisteren
dreigde de handhaving soms geïdentificeerd te worden met strafrechtelijke
handhaving. Dat is niet het geval. De handhaving is een civielrechtelijke
en wordt uitgeoefend door de eigenaar dan wel door de incassobureaus die door
de overheid belast zijn met de handhaving. Dat is de regeling die wij daarvoor
hebben getroffen.Een principieel standpunt is dit echter niet. Aan de grenzen bijvoorbeeld
wordt de douane ingezet om op te treden tegen namaakproducten. In wezen is
dat hetzelfde beginsel: ik gebruik publiekrechtelijke middelen om civielrechtelijke
eigendomsrechten te beschermen door te voorkomen dat deze namaakproducten
op de markt komen. Het is niet een principieel punt, maar een keuze. Er is
sprake van een civielrechtelijke verhouding, dan kan ten principale civielrechtelijk
worden gehandhaafd.Ik ben het eens met de stelling van de leden Van Dam, Vendrik en Gerkens
dat de privaatrechtelijke handhaving niet tot onnodige inbreuken op het privé-domein
moet leiden. Ik ben er om een aantal redenen minder beducht voor. Juist om
handhavingsproblemen te voorkomen, kennen wij een relatief ruime uitzondering
voor de privé-kopie met daaraan gekoppeld een stelsel van vergoeding
voor de blanco dragers. De opkomst van digitaal rechtenbeheer maakt het meer
en meer mogelijk om individueel gebruik te overzien en ook af te rekenen.
Dat verklaart tevens de toenemende opkomst, ook in Nederland, van internetsites
die legale downloadmogelijkheden aanbieden. Deze blijken redelijk succesvol
te zijn en geven aan dat de consumenten zeker bereid zijn om voor muziek te
betalen. Dat hoeft niet te betekenen dat er altijd 20 euro per cd betaald
moet worden als men een aantal liedjes niet wil. Legale internetalternatieven
nemen namelijk sterk toe. De suggestie van mevrouw Gerkens om een keurmerk
voor legale muzieksites te ontwikkelen, lijkt mij in dat verband een goed
idee. Ik hoop dat de muziekindustrie die gedachte wil oppakken. Ik zal dat
ook zeker bespreken daar waar dat mogelijk is. Tegelijkertijd zie ik aanleiding
noch ruimte om eenzijdig tot een verlaging van de btw op cd's en dvd's te
komen. Beperkingen wegnemen is één ding, het van staatswege
stimuleren van iets, is iets geheel anders. Bovendien zie ik niet welk algemeen
belang het stimuleren van het downloaden zou dienen, nog los van het feit
dat de Europese btw-richtlijnen het niet toestaan om op dit punt de btw te
veranderen.De stichting Brein, een bundeling van rechthebbenden voor de private handhaving,
heeft aangegeven zeer terughoudend te zijn in haar handhavingsbeleid. Men
wil eerst afwachten welke invloed de opkomst van legale muzieksites op het
consumentengedrag heeft.De heer Van Dam (PvdA):Wij spreken vooral over de muziekwereld op het moment. In die wereld bestaat een aantal zeer grote spelers. Via deze wet krijgen artiesten
en platenmaatschappijen een soort monopolie op de exploitatie van hun producten.
Er zijn al jaren veel klachten over de volgens sommigen, en ook volgens mij,
exorbitante prijzen die de muziekindustrie vraagt, ook in vergelijking met
wat er in het buitenland wordt gevraagd. Vindt u dat het normale mededingingsrecht
in dit geval voldoende waarborgen biedt om ervoor te zorgen dat de consument
niet wordt uitgeknepen door de muziekindustrie?Minister Donner:Ik heb de mededingingswetgeving om te kunnen optreden in gevallen waarin
sprake is van een monopoliede situatie en misbruik van macht en marktpositie.
Als daar echter geen sprake van is, moeten wij vertrouwen hebben in het vermogen
van het marktmechanisme om prijzen bij te sturen. Ik vind het niet nodig om
met een soort maximumprijzen voor muziek of muziekdragers te gaan werken.De heer Van Dam (PvdA):Dit is een specifieke markt. Er kan eigenlijk niet worden gesproken van
een echte markt. Om die reden is het een mogelijkheid om met specifieke toezichthouders
te gaan werken.Minister Donner:Als daar aanleiding toe zou zijn vanwege de specifieke aard van de markt
en omdat er wordt geconstateerd dat er exorbitante prijzen worden gevraagd,
valt dat te overwegen als zou blijken dat de Mededingingsautoriteit noch in
Nederland noch in Europa hier vat op heeft. Wij hebben het immers over internationale
markten waarop nationaal toezicht vrijwel geen enkel effect heeft. Anders
is er geen sprake van een monopoliede situatie. Dan haalt iedereen zijn schijfjes,
net als de benzine, vlak over de grens bij de FNAC in Brussel en Antwerpen
en zal het marktmechanisme zijn werk doen. Als het in de wereldsituatie is,
valt men onder andere terug op de Europese Commissie om op te treden.De heer Jan de Vries (CDA):Ik begrijp dat de minister het onderwerp handhaving afsluit. De heer Luchtenveld
heeft gisterenavond geponeerd dat wanneer civielrechtelijke handhaving niet
mogelijk is, men het ook niet moet willen regelen. Wat vindt de minister daarvan?Minister Donner:Dat is de klassieke vraag. Sommige zaken van eigendom handhaaf ik op die
wijze evenzeer. Ik kan bijvoorbeeld op een gegeven moment niet voorkomen dat
mijn grond wordt betreden. Dat betekent echter niet per definitie dat de overheid
met het strafrecht optreedt. Het strafrecht inzetten kan onder die omstandigheden
een punt zijn als het gaat om de bescherming van eigendomsrechten die wezenlijk
zijn voor de orde en rust in de samenleving. In zo'n geval kan ik overwegen
om het onder het strafrecht te brengen.Ik hoop dat ik duidelijk heb gemaakt dat ik niet principieel in het punt
zit. Ik ben echter van mening dat het uitgangspunt moet zijn dat als het om
eigendom en om civielrechtelijk rechten gaat de eigenaar, dus de civielrechtelijke
rechthebbende, de eerstverantwoordelijke is voor de handhaving. Er kunnen –
ik gaf al het voorbeeld over namaak – algemene belangen in het geding
zijn die maken dat ik ook met het strafrecht het civiele eigendom bescherm.
Dat doe ik niet in het algemeen, ook niet bij zaken als inbraak en diefstal.De heer Jan de Vries (CDA):Civielrechtelijke handhaving zal niet altijd eenvoudig zijn toe te passen,
als was het alleen maar vanwege de onmogelijkheid van bijvoorbeeld de rechthebbende
om kennis te hebben van het feit dat er inbreuk wordt gepleegd op het auteursrecht.
Bent u niet met onze fractie van oordeel dat er ook een zelfstandige reden
is om normerend te zijn in deze wetgeving hoewel civielrechtelijke handhaving
niet eenvoudig is?Minister Donner:Dat ben ik met u eens. Dat is net zoiets als dat ik fietsendiefstal zou
legaliseren omdat ik fietsendiefstal niet kan tegengaan. Dat aspect speelt
een rol bij de afscherming van auteursrechten, er is een zelfstandige normering
op dat punt. Maar er kunnen situaties ontstaan, zoals bij de vergoedingen,
waarin civielrechtelijke handhaving door de individuele rechthebbende niet
mogelijk is, zodat ik in het kader van het civiele recht het publieke recht
heb gebruikt om collectieve inning van de vergoedingen te regelen. Er zijn
dus meer middelen, wij behoeven niet onmiddellijk terug te vallen op het publieke
recht.De heer Luchtenveld (VVD):Voorzitter. De heer De Vries citeerde mij toen het ging om de vraag of
er nadere regels gesteld zouden moeten worden als die heel moeilijk te handhaven
zijn. Ik wil er voor de Handelingen nog wel op wijzen dat dit wat mij betreft
met name sloeg op het door hem ingediende amendement op stuk nr. 12, want
het ging erom dat er maar een deel van het geschrift gekopieerd zou mogen
worden. Dit lijkt heel moeilijk te handhaven, vandaar dat wij onze steun aan
dit amendement echt laten afhangen van de vraag of zo'n regel nog handhaafbaar
is.Minister Donner:Ik kom er straks nog op, ik zal dit amendement bestrijden met meer principiële
dan praktische overwegingen. Ik hoop ook u daarmee te kunnen overtuigen.De heer Van Dam (PvdA):Gaat u nog in op het punt waarover wij gisteren zo uitgebreid gesproken
hebben, namelijk de spanning tussen handhaving en privacy?Minister Donner:Ik zie tussen die twee aspecten geen spanning ontstaan bij dit instrument.
Privacy is een uiting van wat civielrechtelijk beschermd kan worden, daar
wordt met civielrechtelijke handhaving geen inbreuk op gemaakt. Ik zie in
dit opzicht geen probleem.De heer Van Dam (PvdA):Dan geef ik even een concreet voorbeeld. Achter mijn voordeur staat een
rek cd's met een cd-brander; mijn voordeur staat open. Vindt u dat er dan
in het kader van het auteursrecht sprake is van openbaarmaking?Minister Donner:Daar ga ik niet op in, het is een zaak van de rechter om te bepalen of
dat onder openbaarmaking valt. Maar als ik mijn voordeur open laat staan,
verlies ik in ieder geval het recht op privacy ten opzichte van mensen die
naar binnen kijken. Zo moet ik ook mijn deur op slot doen om tegen te gaan
dat iemand die opendoet en naar binnen loopt.De heer Van Dam (PvdA):Het is natuurlijk de vraag of ik mij schuldig maak aan openbaarmaking
als iemand mijn huis binnenstapt en een kopie maakt, maar het
gaat mij om de parallel met de computer. Ik heb er moeite mee als u zegt dat
een privaatrechtelijke organisatie erop zou moeten letten of ik in mijn huis
cd's aanbied die ik niet mag aanbieden en dat die deze regel ook nog zou kunnen
handhaven. Ik heb er moeite mee als die organisatie zover mag gaan.Minister Donner:U haalt twee dingen door elkaar. Er is geen privaatrechtelijke instantie
die de publiekrechtelijke bevoegdheid heeft om het huisrecht te doorbreken.
Als er iets verkocht wordt in een huiskamer, zal men dit derhalve in een civielrechtelijke
procedure aan de hand van de verschijnselen buiten die huiskamer moeten aantonen.De heer Van Dam (PvdA):Wij zijn er bijna uit. U zegt dat er geen privaatrechtelijke organisatie
in mijn huis mag komen. Dan is het natuurlijk nog de grote vraag of u vindt
dat een privaatrechtelijke organisatie wel op de harde schijf van mijn computer
mag kijken.Minister Donner:Privaatrechtelijk is het niemand toegestaan de harde schijf van mijn computer
te bekijken, tenzij er bij de aankoop standaardvoorwaarden van toepassing
zouden zijn waarmee degene die mij dit product verkoopt, het recht daartoe
verwerft. Dat is weer het elementaire punt dat ik particulier die rechten
mag verkopen.Iets anders is het – dan zit ik niet meer in de sfeer van de openbaarmaking –
als iemand in mijn computer inbreekt en op de harde schijf gaat kijken: dan
zit ik in de sfeer van inbraak en ongeoorloofdheid. Dat kan zeker niet, ook
al bestaat die mogelijkheid, beschouwd worden als een openbaarmaking. Idem
dito denk ik dat als ik iets achter mijn voordeur heb en de voordeur opendoe,
dit meestal niet als openbaarmaking beschouwd zal worden. Ik kan mij echter
niet op privacy beroepen tegenover degene die op dat moment naar binnen kan
kijken.Wat dat betreft deel ik volledig de zorg dat harde schijven van personal
computers door derden en zonder toestemming kunnen worden besnuffeld. Daarom
wordt in het wetsvoorstel ook voorzien in een welbepaalde uitzondering voor
het privé-kopiëren, ook in een digitale omgeving. Binnen dat bestek
valt ook de mogelijkheid om via peer-to-peer-netwerken een kopietje te maken.
Daarop is in de stukken al gewezen. Vooralsnog heb ik er voldoende vertrouwen
in dat daarmee het onnodig betreden van het privé-domein, door private
handhaving, niet aan de orde is. Daarbij past ook de terughoudende opstelling
van de stichting Brein.Uit de inbreng van de verschillende fracties spreekt de zorg of de richtlijn
en het wetsvoorstel wel goed zullen werken in de praktijk. Dat leidt tot de
wens van de heer Van Dam om in meer algemene zin te spreken over de toekomst
van het auteursrecht en tot de vraag van de heer Vendrik om een brief over
de situatie van de Nederlandse uitvoerende artiesten. Ik begrijp die zorg,
maar ik moet in eerlijkheid zeggen dat een debat en een brief deze niet weg
kunnen nemen; zij kunnen alleen maar een standpunt weergeven.Nu is twee jaar geleden in den brede al een nota van de hand van mijn
voorganger ingediend op het punt van de vragen over het auteursrecht. Daar
zijn de reacties op binnen, maar deze reacties blijken zodanig uit elkaar
te lopen dat er nauwelijks enige lijn in te ontwaren is. Op dit moment proberen
wij daar ordening in te brengen. Welnu, dat zou de reden en de aanleiding
kunnen zijn om een discussie te beginnen. Ik zal het punt dat aan de orde
is geweest over de Nederlandse uitvoerende artiesten, inclusief de vraag of
wij daar dreigen vast te lopen met deze vorm van auteursrechtenbescherming
en wat de risico's zijn, ook voorleggen aan de staatssecretaris van Cultuur.
Ik ben evenwel van mening dat, anders dan de Kamer vroeg, beide niet nodig
zijn om eenvormig en eensluidend het standpunt van het kabinet te krijgen.Mevrouw Gerkens (SP):Nu de minister terugkomt op dit punt, zou ik weer even terug willen komen
op de verlaging van de btw op cd's, iets dat de minister in mijn ogen vrij
makkelijk aan de kant schoof, ook in het kader van Europa. Nu heb ik vanmorgen
bij een ander debat geleerd dat daar nog wel wat speelruimte in zit, zij het
dat het misschien een moeizame aangelegenheid is. Ik zou dan ook willen vragen
of de minister bereid is met de staatssecretaris van Financiën te overleggen
over de mogelijke verlaging van btw op cd's in het kader van de problematiek
betreffende de Nederlandse artiesten.Minister Donner:Dat is iets waar ik op zichzelf niets mee te maken heb. Wij hebben het
nu over het auteursrecht en de bescherming van het auteursrecht op cd's. De
vraag in het algemeen over de btw-heffing op cd's met muziek is niet een kwestie
van auteursrecht, maar is een kwestie van algemeen fiscaal beleid en eventueel
van cultuurbeleid. In die zin richt uw vraag zich tot de regering en zal ik
deze binnen de kring van de regering overbrengen, maar het is geen punt waar
Justitie direct bij betrokken is.Mevrouw Gerkens (SP):Ik ben dat met u eens. U bood echter aan dat u met de staatssecretaris
van Cultuur wilt praten over hoe we verder gaan met de Nederlandse artiesten.
Wilt u daar de btw op cd's bij betrekken?Minister Donner:Ik noteer het punt dat het hier opgekomen is, en dat daarop gereageerd
zal worden.De heer Vendrik (GroenLinks):Komt de minister nog terug op mijn vraag naar de mogelijkheid van de AMvB
waarin de wet voorziet, indien technische beschermingsmaatregelen "hun doel
voorbijschieten"?Minister Donner:Ja. De zorg over de praktische hanteerbaarheid is de reden waarom die
evaluatiebepaling in de wet is opgenomen.De heer De Vries vroeg mij naar aanleiding van de constatering dat het
in dit geval gaat om de implementatie van een EG-richtlijn, hoe het zit met
de implementatie in de nieuwe lidstaten. Hij constateert daarbij dat, wanneer
te veel lidstaten niet tijdig implementeren, dit ten koste gaat van de interne
markt. Ik ben het laatste helemaal met hem eens. De vraag over de implementatie
in de nieuwe lidstaten kan ik helaas niet concreet beantwoorden; zij treden
toe op 1 mei. Ik kan dat des te beter doen waar het een van de oorspronkelijke
lidstaten betreft, te weten Nederland. Nederland is op een aantal punten niet
tijdig met de omzetting. Dit is een punt van zorg, ook voor de regering, waarvan
dit wetsvoorstel een voorbeeld is. Hoewel het geheel gereed
was voor mondelinge behandeling, is het negen maanden blijven liggen. We schieten
daardoor ernstig over de termijn heen. De Eerste Kamer zal nog moeten volgen,
wat vermoedelijk ook tot een discussie zal leiden. Maar het wetsvoorstel heeft
hier 18,5 maand gelegen waarvan vier maanden nodig waren voor de regering
en 14,5 maand voor de Kamer. Ik wil de heer De Vries naar aanleiding van een
ander debat geruststellen: die maanden zijn op het departement nuttig gebruikt.
Alleen in de afgelopen acht maanden zijn al 35 wetsvoorstellen ingediend bij
de Kamer, naast zo'n 350 andere stukken. Dan heeft de minister ook nog 371
vragen van de Kamer beantwoord. Het schiet dus echt wel op bij sommige departementen!Ik ben de heer Vendrik dankbaar dat hij mij in deze context nog eens de
gelegenheid biedt, het misverstand op te helderen dat ik tegen satire zou
zijn. Niets is minder waar. Wel is waar dat ik de pers en de media heb gewezen
op hun verantwoordelijkheid, wat in het nieuws en de media vervolgens is vertaald
in die zin dat ik niet van satire zou houden. Dat is een onjuiste weergave
van wat ik heb gezegd, maar onbedoeld een juiste vertaling van wat ik heb
willen zeggen, te weten dat de media moeten oppassen het nieuws tot een parodie
van de waarheid te maken. Volgens artikel 18b zal de parodie geen inbreuk
opleveren op het auteursrecht. Mogelijk wordt het nieuws daardoor wel een
auteursrechtelijk beschermde creatie van intellectuele eigendom.De heer De Vries vroeg mij naar de algehele herziening van het auteursrecht.
Ik wil niet uitsluiten dat daarvoor op een goed moment aanleiding ontstaat.
In dit proces, dat met name een internationaal proces is, dreigt soms door
een aaneenschakeling van wijzigingen de transparantie van de wetgeving enigszins
in de knel te komen. Maar op dit moment zie ik niet wat daarvan de winst zou
zijn, omdat onze wetgeving in feite een vertaling is van een groot aantal
Europese richtlijnen en internationale verdragen. Dan kom ik niet veel verder
dan een hernummering van de verschillende artikelen of eventueel een verandering
van de systematiek. Bovendien wijs ik erop dat er nog een aantal wijzigingsvoorstellen
in voorbereiding is, zoals de implementatie van de richtlijn over het volgrecht
van kunstenaars. Ten slotte heeft de Europese Commissie een mededeling aangekondigd
over de consolidatie en codificatie van de huidige richtlijnen. Dat is het
kader waarin die algehele herziening in wezen op Europees niveau plaats zal
vinden. Het lijkt mij beter om eerst dat initiatief af te wachten, want anders
lopen wij het risico dat wij uit de pas gaan lopen met de Europese ontwikkelingen.
Ik ben echter gaarne bereid om als de Commissie met een voorstel komt ten
aanzien van de codificatie, te zien of er aanleiding is om dat in deze Kamer
te bespreken voordat daar een duidelijk Nederlands standpunt over ingenomen
wordt. Dat kan een uitgelezen moment zijn om de algemene structuur van het
auteursrecht aan de orde te stellen.De heer De Vries vroeg mij op indringende wijze of wij elkaar begrijpen
als het gaat om het niet-commerciële doel van het onderwijs. Ik meen,
maar het blijft altijd een eenzijdige zaak, dat wij elkaar volledig begrijpen.
Op grond van artikel 16 van de Auteurswet is gebruik van beschermd materiaal
toegestaan ter toelichting op onderwijs met een niet-commercieel doel. Relevant
is of het onderwijs een niet-commercieel doel dient. Dat is afhankelijk van
de omstandigheden van het geval. Gebruik van hetzelfde beschermde materiaal
zal in het ene geval wel binnen die scope vallen en in het andere geval niet.
Dat is vanuit het gezichtspunt van de uitgevers niet altijd even praktisch,
maar ook los van de principiële keuze die gemaakt wordt, dwingt de richtlijn
die richting uit.De heer De Vries heeft verder gevraagd wanneer er sprake is van een openbare
plaats in de zin van artikel 18 van de Auteurswet en of daarbij het onderscheidend
criterium is of die plaats vrijelijk toegankelijk is of dat het een functie
is van die plaats. Voor de vraag of een gebouw of een andere plaats een openbare
plaats is in de zin van artikel 18 is naar mijn mening relevant of het gaat
om een plaats die krachtens bestemming of vast gebruik openstaat voor het
publiek. De achterliggende gedachte van de richtlijn bij die beperking is
dat het moet gaan om werken die tot op een zekere hoogte deel uitmaken van
het publiek domein en die door iedereen kunnen worden waargenomen en die deel
uitmaken van het straatbeeld. Dat is het geval bij werken die zich blijvend
bevinden op voor het publiek vrijelijk toegankelijke plaatsen, maar niet zonder
meer bij werken die zich bevinden op plaatsen met een openbare functie. Departementen
hebben een openbare functie, maar zijn niet vrijelijk toegankelijk.Zou het criterium worden gehanteerd dat de plaats een openbare functie
moet hebben, dan zou dat bijvoorbeeld tot consequentie hebben dat afbeeldingen
van alle kunstvoorwerpen in een openbaar museum voor moderne kunst vrijelijk
kunnen worden verveelvoudigd en openbaar gemaakt. Dat verdraagt zich niet
met de driestappentoets. Het afbeelden van kunstwerken op de panelen in de
Tweede Kamer in actualiteitenprogramma's zal vallen onder de uitzonderingsmogelijkheid
van artikel 16a, omdat de weergave nodig zal zijn voor een behoorlijke weergave
van actuele gebeurtenissen. Daarmee neem ik de zorg van de heer De Vries dat
er hier niet meer gefilmd zou mogen worden, weg.De heer Jan de Vries (CDA):Dat laatste is een geruststelling. Ik denk dat de minister gelijk heeft
dat die uitzondering van toepassing is. Dat neemt niet weg dat in de interpretatie
van de minister het vrijelijk toegankelijk zijn leidend is en daarmee musea
die ervoor kiezen om geen toegangsprijs te vragen, op dat moment wel onder
die definitie vallen. Is het daarom niet veel logischer om de functie van
de openbare plaats te kiezen, in plaats van de vraag of die toegankelijk is?Minister Donner:Een museum is, ook als er geen toegangsprijs wordt geheven, niet vrijelijk
toegankelijk. Dat blijft een beslissing van de eigenaar. Die mag ook selecteren.
De publieke tribune in de Kamer moet echter, ook al zal er uit veiligheidsoverwegingen
een controle plaatsvinden, beschouwd worden als een onderdeel van een vrijelijk
voor publiek toegankelijke plaats. Naar de aard van de publieke tribune mag
iedereen daarop plaatsnemen op voorwaarde dat hij zich onderwerpt aan een
elementaire veiligheidscontrole aan het begin. Als u de functie bepaalt en
de toelating afhankelijk maakt van de functie, brengt u heel
veel zaken onder de werking van de wet die niet bedoeld zijn daaronder te
vallen. Musea bijvoorbeeld vallen er niet onder. Ik zou dan ook willen vasthouden
aan de huidige regeling.De heren De Vries en Luchtenveld hebben gevraagd naar de stand van zaken
bij de bemiddelingspoging bij het reprorecht. De partijen hebben mijn aanbod
tot bemiddeling graag aanvaard. In de week na het algemeen overleg van 5 november
2003 is een intensief proces van overleg gestart met de betrokken partijen,
te weten de stichting Reprorecht, MKB Nederland, het Nederlands uitgeversverbond
en VNO. In de tussentijd heeft de stichting Reprorecht conform de toezegging
zich uiterst terughoudend opgesteld bij haar incassoactiviteiten. Aanvankelijk
leek het erop dat er al voor kerstmis overeenstemming zou zijn bereikt. Helaas
kon het bestuur van één partij zich daar nog niet helemaal in
vinden. Daarom is het overleg vorige maand voortgezet. Er zou vanmiddag overleg
plaatsgevonden hebben, maar de behandeling van dit wetsvoorstel had voorrang.
Daarom moest de afspraak afgezegd worden.De berichtgeving over het overleg stemt mij hoopvol. Er ligt een voorlopig
deelakkoord dat voor het leeuwendeel van het bedrijfsleven aanvaardbaar lijkt.
Men is elkaar althans zeer dicht genaderd. Ik ben dan ook optimistisch. Ik
heb er bij partijen op aangedrongen zo mogelijk nog deze maand overeenstemming
te bereiken. Dat zou recht doen aan de gedachte van zelfregulering die een
grondslag van het auteursrecht vormt. In ieder geval hoop ik de Kamer in maart
hierover nader te berichten, wat ook de uitkomst is.De heer Luchtenveld zei dat er gekozen zou zijn voor een beleidsrijke
implementatie van de richtlijn. Ik vermoed dat er sprake is van een misverstand.
De richtlijn biedt op een aantal punten keuzevrijheid bij de overname van
beperking. Een zorgvuldige implementatie brengt mee dat goed wordt bezien
of die vrijheid al dan niet moet worden benut. Waar dat is gebeurd, is zo
dicht mogelijk aangesloten bij de richtlijn. Er staan naar mijn mening geen
overbodige regels in het wetsvoorstel. Mij lijkt er eerder sprake te zijn
van een beleidsarme implementatie van de richtlijn. De heren Luchtenveld en Van Dam en mevrouw Gerkens hebben mijn mening
gevraagd over het arrest van de Hoge Raad inzake Kazaa. Ik moet vooropstellen
dat het mij als minister van Justitie niet past daarover een kwalitatief oordeel
te geven. De Hoge Raad heeft een uitleg van de wet gegeven. Als ik het daar
niet mee eens zou zijn, behoor ik een wetsvoorstel in te dienen teneinde ervoor
te zorgen dat die uitleg anders is.De vraag of het op de markt brengen van zogenaamde peer-to-peer-software
zoals Kazaa al dan niet is toegestaan, hetzij omdat er sprake is van een auteursrechtinbreuk,
hetzij omdat er sprake is van een onrechtmatige daad, omdat de auteursrechtinbreuk
door gebruikers wordt gefaciliteerd, valt eigenlijk buiten de scope van de
omzetting van deze richtlijn. Het wetsvoorstel geeft alleen antwoord op de
vraag of gebruik van peer-to-peer-software is toegestaan. Bij downloaden...
Ik vind dat een vreselijk woord. Kunnen wij daar geen goed Nederlands woord
voor verzinnen? Zou uitladen of uitpakken geen goed woord zijn? Bij downloaden
luidt het antwoord op de vraag bevestigend. Bij uploaden van beschermd materiaal
luidt het antwoord op de vraag ontkennend.Omdat er veel onduidelijkheid bestaat over de inhoud en strekking van
het arrest van de Hoge Raad, merk ik daarover het volgende op. In kort geding
kwam de rechtbank tot de conclusie dat er sprake was van een inbreuk op het
auteursrecht. Het hof oordeelde dat de verspreiding van Kazaa-programmatuur
niet onrechtmatig is, omdat de software niet uitsluitend voor inbreukmakende
doeleinden wordt gebruikt, maar ook volstrekt legale toepassingen heeft. Bij
de Hoge Raad richt de voornaamste klacht van Buma/Stemra zich erop dat het
hof haar vordering verkeerd zou hebben begrepen. Als aanpassing van de software
niet mogelijk zou zijn, zou verspreiding van het Kazaa-programma eenvoudig
verboden moeten worden; zo betoogde Buma/Stemra. Volgens de Hoge Raad had
het hof de vordering van Buma/Stemra niet zo ruim hoeven uit te leggen. Als
Buma/Stemra Kazaa een verbod had willen opleggen, had zij daarom moeten vragen.
Het cassatieberoep van Buma/Stemra werd reeds op deze grond afgewezen door
de Hoge Raad. Over de belangrijkste juridische vraag, namelijk of de verspreiding
van Kazaa-software onrechtmatig is, heeft de Hoge Raad derhalve nog geen oordeel
gegeven. Doordat de Hoge Raad het cassatieberoep van Buma/Stemra heeft afgewezen,
is voor die vraag het arrest van het hof overeind gebleven.Er is begonnen met een kort geding en er is een hoger beroep geweest.
Het is mij nog onbekend of er een bodemprocedure zal volgen. Wel is het zo
dat op dit moment ook in de VS en Australië wordt geprocedeerd tegen
Kazaa. De uitkomst daarvan is nog ongewis. Die hele discussie is naar haar
aard internationaal.De heer Van Dam (PvdA):Nu komen wij bij een punt waarover wij het al hebben gehad. De minister
heeft moeite met de terminologie, maar hij gaf aan dat downloaden met Kazaa
wel mag, maar uploaden niet. De hele grap is juist dat met dergelijke programma's
niet wordt ge-upload. Er is dus geen actieve beweging van degene die het programma
op zijn computer heeft staan, naar het internet. Dat is volgens mij de crux
van de hele discussie: is enkel en alleen het geïnstalleerd hebben van
het programma, dat als het ware de deur van je computer openzet, een schending
van het auteursrecht? Daarvan heeft de minister gezegd dat het openzetten
van je deur geen openbaarmaking is. Nu vraag ik mij af wat de minister met
zijn uitspraken over Kazaa bedoelt.Minister Donner:Dan zal ik dat punt straks, in tweede termijn, concreter moeten aangeven,
want de technische merites van dit instrument zijn mij niet helemaal duidelijk.Dan de vraag van de heer Luchtenveld of de individuele rechthebbende onder
omstandigheden niet zelf over het collectief uitgeoefende exploitatierecht
moet kunnen beschikken. Het uitgangspunt is: zoveel mogelijk individuele uitoefening.
De relatie tussen de beheersorganisaties en hun rechthebbenden staat in Brussel
op de agenda. Het is een van de onderwerpen in een binnenkort verwachte mededeling
van de Europese Commissie over het beheer van rechten. Dat valt dus buiten
de scope van de huidige omzetting van de richtlijn.Buma spreekt met de bij haar aangeslotenen af dat alleen Buma de rechten mag exploiteren. Dat betekent dat via contract wordt uitgesloten
dat iemand ervan af kan zien. Overigens bepalen de bij Buma aangesloten muziekrechthebbenden
middels de verenigingsstructuur van Buma de spelregels. De afspraak beschermt
de aangeslotenen tegen druk die gebruikers eventueel op hem of haar uitoefenen
om af te zien van vergoeding. Dat laat onverlet dat niets een muziekrechthebbende
in de weg staat om de ontvangen royalty's terug te storten aan de betalingsplichtige.Dan de vraag van de heer Van Dam, wat ik vind van de suggestie om een
heffing in te stellen op het gebruik van peer-to-peer-software. Zoals de heer
Van Dam zelf al heeft aangegeven, staan internationale verdragen – onder
andere het WIPO-verdrag – het in een vergoedingsrecht vertalen van het
uploaden, een openbaringsvorm van een exclusief recht, in de weg. Dat is dus
niet mogelijk. Ik moet eerlijk zeggen dat op dit punt mijn technische kennis
tekortschiet.De heer Van Dam (PvdA):Ik zal het niet over de techniek hebben. Ik heb zelf al aangegeven dat
wij bij deze bespreking niet allerlei veranderingen kunnen doorvoeren, maar
u zou toch als voorman van het progressieve Nederland...Minister Donner:Dank u.De heer Van Dam (PvdA):Dat lijkt mij een prachtige titel voor u. In die functie zou u internationaal
de discussie kunnen aanzwengelen over de vraag of het allemaal nog houdbaar
is wat wij met elkaar hebben afgesproken.Minister Donner:Daarmee komen wij op de beleidsafweging. Ik zou nu juist willen proberen
om de collectieve heffingen zoveel mogelijk te beperken. Die leiden immers
tot collectieve beheersorganisaties en tot de behoefte aan meer publiek toezicht,
terwijl collectieve heffingen ook worden betaald door mensen die helemaal
geen auteursrechtelijk relevante zaken kopiëren.Vervolgens de vraag van de heer Van Dam hoe de thuiskopievergoeding wordt
verdeeld over auteurs, artiesten en platenmaatschappijen. De thuiskopievergoeding
is bestemd voor makers, uitvoerende kunstenaars, platenproducenten en omroeporganisaties,
zoals de NOS. De stichting De Thuiskopie int die vergoedingen en keert die
vervolgens uit aan de organisaties van de rechthebbenden. Deze stichting staat
onder toezicht van het college van toezicht. Ze heeft de afgelopen jaren grofweg
tweederde van de geïnde gelden uitgekeerd aan artiesten en auteurs en
eenderde aan de platenproducenten en de omroepen. Het is niet mogelijk om
alle gelden uitsluitend aan makers en artiesten uit te keren, met uitsluiting
van platenmaatschappijen en omroepen. Ook zij hebben namelijk aanspraak op
een billijke vergoeding voor thuiskopiëren.De heer Vendrik heeft gevraagd of ik bereid ben om in de wet op te nemen
dat onderzoek op het gebied van de cryptografie is toegestaan. Die bereidheid
heb ik niet. Zoals in de stukken al is vermeld, heeft wetenschappelijk onderzoek
naar beveiliging en versleuteling niet tot doel om technische voorzieningen
te omzeilen, en zal het om die reden niet onder de bepalingen vallen, zoals
ook blijkt uit overweging 48 van de richtlijn. Van een wetenschapsbeoefenaar
mag wel verwacht worden dat hij zorgvuldig handelt. Het is niet de bedoeling
dat onder het mom van wetenschappelijk onderzoek derden op eenvoudige wijze
in de gelegenheid worden gesteld om technische voorzieningen te omzeilen.Een uitdrukkelijke rechtvaardigingsgrond voor encryptieonderzoek acht
ik niet nodig. Bovendien kleeft aan het opnemen van een bijzondere rechtvaardigingsgrond
een belangrijk nadeel. Het leerstuk van de onrechtmatige daad voorziet al
in een algemene rechtvaardigingsgrond, en het opnemen van een bijzondere rechtvaardigingsgrond
voor encryptieonderzoek doet de vraag rijzen of andere rechtvaardigingsgronden
dan toepassing missen. Kortom: als er een algemene rechtvaardigingsgrond is,
moet je geen specifieke invoeren, omdat dan de betekenis van de algemene onduidelijk
wordt.Vervolgens de vraag over technische voorzieningen en materiaal dat zich
in het publiek domein bevindt. Het verbod om technische voorzieningen te omzeilen,
mist toepassing wanneer de voorzieningen ertoe strekken materiaal af te schermen
dat tot het publieke domein behoort, zoals werken waarvan de beschermingsduur
is verstreken. Men kan dergelijk materiaal wel technisch beschermen, maar
het omzeilingsverbod is dan niet van toepassing.De heer Vendrik (GroenLinks):Maar als het verbod op het omzeilen van technische voorzieningen ter bescherming
van werken die niet langer auteursrechtelijk zijn beschermd, niet geldig is,
is het toch logisch om in dat geval te bepalen dat er geen ruimte meer mag
zijn voor die technische voorzieningen? Waarom zouden die technische voorzieningen
in dit geval nog worden toegestaan?Voorzitter: RijpstraMinister Donner:Men mag zaken verkopen waar beschermingsvoorzieningen op zitten. Als die
dienen ter bescherming van zaken waarvan het auteursrecht verlopen is, betekent
dit dat het verbod op het omzeilen van die voorzieningen dat in de Auteurswet
is vastgelegd, niet meer van toepassing is. Het is niet aan de overheid om
tegen de verkoper te zeggen dat hij geen auto's mag verkopen waarvan de deuren
niet opengaan. Hij moet alleen een consument vinden die het ding koopt.De heer Vendrik (GroenLinks):Als GroenLinkser heb ik geen verstand van auto's.Minister Donner:Het is een elementaire zaak van contractenrecht.De heer Vendrik (GroenLinks):Ik begrijp dat u het mij moeilijk wilt maken met auto's, maar daar ga
ik niet in mee.Op het moment dat werken niet langer auteursrechtelijk zijn beschermd,
ontvalt daarmee toch het recht dergelijke werken via technische voorzieningen
te beschermen? Dan is het toch merkwaardig consumenten niet langer lastig
te vallen met een verbod op het omzeilen van die technische voorzieningen?
Dan is het toch logisch dat het recht om een werk technisch te beschermen
parallel loopt met de periode waarin een werk auteursrechtelijk is beschermd?
Daarmee wordt het mogelijk technische beschermings maatregelen
te introduceren als een werk auteursrechtelijk is beschermd. Als die auteursrechtelijke
bescherming is afgelopen, eindigt het recht om dergelijke werken technisch
te beschermen. Dat is toch vrij simpel?Minister Donner:Op grond waarvan mag iemand geen technische bescherming aanbrengen op
iets wat hij verkoopt? Dat hangt niet af van het auteursrecht. Ik mag u een
blanco cd verkopen met beschermingsmateriaal, waardoor het ding niet te kopiëren
is. Niets in de wet verbiedt mij dat. Het is de keuzevrijheid van de consument
om die cd al of niet te kopen. Er is geen sprake van een algemeen belang dat
met zich brengt dat de overheid moet zeggen dat ik die cd niet mag verkopen.
Zolang er consumenten zijn die bereid zijn om daar geld voor uit te geven,
is dat hun zaak. Voor GroenLinksers is dat niet anders dan voor CDA'ers.De heer Vendrik (GroenLinks):Die hebben een auto.Minister Donner:Neem een fiets die niet rijdt.De technische voorziening en de voorlichting erover zijn overigens meer
algemene kwesties. Als ik iemand een cd verkoop, als cd, zonder verdere waarschuwing,
dan moet die cd de kwaliteiten hebben die ik van een cd verwacht. Even weer
over de auto. Als ik u iets met vier wielen verkoop, dat zich als een auto
presenteert, dan mag u ervan uitgaan dat er een motor in zit. Als dat niet
het geval is, dan heb ik u belazerd. Dat geldt ook voor dvd's. Derhalve mag
een consument verwachten dat een cd of een dvd op de daarvoor bestemde apparaten
kan worden afgespeeld. Wanneer gebruikersvrijheden door de inzet van technische
beschermingsvoorzieningen worden beperkt, dan moet de consument daarover van
tevoren worden ingelicht. Als aan die voorwaarde is voldaan, treedt de overheid
verder terug, want dan is het verder een vrije kwestie van koop en verkoop,
een kwestie van contractenrecht. De consument mag kopen wat hij wil, ook als
iets totaal onbruikbaar is.Dan de vraag van de heer Vendrik over de AMvB ex artikel 29a, lid 4. Het
gaat over technische voorzieningen en beperkingen. Het omzeilen en het faciliteren
daarvan leveren als het ware onrechtmatige daden op. De richtlijn staat niet
toe te voorzien in een uitzondering op het verbod om technische voorzieningen
te omzeilen, zelfs niet wanneer gebruikers die omzeilen om op grond van beperkingen
toegestane handelingen te verrichten. Wanneer bepaalde door de richtlijn aangewezen
beperkingen door de inzet van technische voorzieningen zinledig dreigen te
worden, kunnen bij AMvB maatregelen worden getroffen. De AMvB wordt uitgevaardigd
op het moment dat de betekenis en de ratio van de beperkingen onder artikel
16, onderwijs,16b en 16c, privé-kopiëren, 16h, reprografische
verveelvoudiging, 16n, verveelvoudiging voor preserveringsdoeleinden en efemere
vastlegging, en het gebruik in het kader van gerechtelijke en bestuurlijke
procedures in het gedrang komen. Als al die excepties in het gedrang komen,
dan kan er bij AMvB worden ingegrepen. In die AMvB kunnen rechthebbenden worden
verplicht om ervoor zorg te dragen dat begunstigden van de genoemde beperkingen
die rechtmatig toegang hebben tot het beschermde materiaal, de nodige middelen
wordt verschaft om daarvan gebruik te maken. De algemene maatregel van bestuur
kan diverse modaliteiten betreffen, bijvoorbeeld een verplicht depot van een
onbeschermde versie van het werk bij de Koninklijke bibliotheek, een verplichte
key escrow bij een zogenaamde trusted third party of verplichte levering van
onbeschermde versies aan gekwalificeerde gebruikers waaronder bibliotheken.
Kortom, er zijn tal van mogelijkheden.De delegatiebepaling is gebaseerd op artikel 6, vierde lid, van de richtlijn.
Daaruit volgt dat pas van de mogelijkheid van een algemene maatregel van bestuur
gebruik gemaakt kan worden wanneer rechthebbende de gelegenheid is geboden
om vrijwillig maatregelen te treffen om begunstigden van beperkingen daarvan
gebruik te laten maken, waaronder het sluiten van overeenkomsten tussen de
rechthebbenden en andere betrokken partijen. Een algemene maatregel van bestuur
biedt in wezen een stok achter de deur. Daarom is in wezen de bepaling vrij
onbepaald. Ik kan nu namelijk niet voorzien welke oplossingen er mogelijk
zijn. Derhalve moet ik een stok hebben die ik zo vrij mogelijk kan gebruiken
naar gelang de omstandigheden zich voordoen. Dan gelden de uit de wet voortvloeiende
eisen van proportionaliteit en doeltreffendheid. De opzet van de AMvB is om
een stok achter de deur te hebben, zodat ik de situaties zich zoveel mogelijk
kan laten ontwikkelen en ik kan bezien wat in elke situatie de meest redelijke
oplossing is.De heer Vendrik (GroenLinks):Er is veel te zeggen in reactie op het antwoord van de minister. Ik pak
er nu één punt uit, de rest bewaar ik voor de tweede termijn.
De minister vraagt impliciet aan de Kamer om akkoord te gaan met het geven
van een bevoegdheid aan het kabinet om zo het hem goeddunkt, deze stok achter
de deur vandaan te halen.Minister Donner:Dat ben ik volstrekt met u eens.De heer Vendrik (GroenLinks):Misschien mag ik nog een vraag stellen want dat zou het debat wat mij
betreft iets verder helpen. Het is voor mijn fractie wel belangrijk wanneer
en hoe u die bevoegdheid gaat gebruiken. Tegenover het geven van deze bevoegdheid
aan u, vind ik het vanzelfsprekend dat er bij u richting de Kamer de verplichting
is om een keer per jaar of per twee jaar te rapporteren over situaties die
maken dat u gebruik maakt van de mogelijkheid tot het slaan van een AMvB.
Gelet op het grote belang dat mijn fractie hecht aan deze materie, zou ik
dat zorgvuldig vinden. Wat is uw reactie daarop?Minister Donner:Ik ben het met u eens dat het veronderstelt het vertrouwen in de minister
dat hij verstandig gebruik maakt van de mogelijkheid van het hanteren van
de AMvB. Ik wijs er overigens op dat wanneer het middel van de AMvB wordt
ingezet, daarvoor de gangbare publiciteit geldt. Ik zou mij overigens kunnen
voorstellen dat hetgeen waarom u vraagt, een vast onderdeel vormt van de evaluatie
die volgens de wet driejaarlijks plaatsvindt. Het lijkt mij goed dat onderdeel
van die evaluatie is een beschrijving van de situaties waarin wij überhaupt
in de buurt zijn gekomen van het toepassen van het middel van de AMvB.In zijn amendement op stuk nr. 10 stelt de heer Jan de Vries voor om in
artikel 18a de incidentele verwerking te vervangen door niet
opzettelijke verwerking. Ik heb daar bezwaar tegen. Ik geef de voorkeur aan
de term "incidenteel" omdat deze ook in de richtlijn wordt gebruikt. Vervanging
door "niet opzettelijk" leidt er bovendien toe dat het auteursrecht onnodig
wordt opgerekt en het gebruik van beschermd materiaal onnodig wordt beknot.
Ik geef een voorbeeld. Wanneer een speelfilm op het Leidseplein in Amsterdam
wordt opgenomen, komen de auteursrechtelijke reclame-uitingen op billboards
en beschermde terrasstoelen onvermijdelijk in beeld. Dit gebeurt echter niet
onopzettelijk. Men had de camera ook anders kunnen instellen. Het Leidseplein
is bovendien niet voor niets gekozen als locatie voor de speelfilm. Aanvaarding
van het amendement zou in dit voorbeeld betekenen dat de filmmakers eerst
toestemming moeten vragen aan alle makers van de reclame-uitingen en terrasstoelen.
Dit heeft ongewenste gevolgen in termen van handhaving, administratieve lasten
en belemmering van de vrije informatiegaring en -verspreiding. De richtlijn
biedt ruimte om onder incidentele verwerking van beschermd materiaal mede
te begrijpen het bewust zo nu en dan gebruiken van beschermd materiaal, zolang
dat gebruik van ondergeschikte betekenis is. Die ruimte kan benut worden door
zoveel mogelijk aan te sluiten bij de terminologie van de richtlijn. In Duitsland
en Engeland heeft men dit ook gedaan.De heer Jan de Vries (CDA):U heeft het nu over "zo nu en dan". Dat is een uitleg die ook misbruikt
kan worden. Kan "incidenteel" niet beter vervangen worden door "toevallig"
of "terloops"?Minister Donner:Iedere term laat onduidelijkheden bestaan. De keuze is om zoveel mogelijk
aan te sluiten bij de terminologie van de richtlijn en bij de terminologie
die in andere landen wordt gebruikt. Dat heeft het voordeel dat wij in voorkomende
gevallen gebruik kunnen maken van de jurisprudentie die in andere landen en
door het Europese Hof wordt ontwikkeld. Dit leidt tot een veel groter draagvlak
van de normering van het begrip "incidenteel".De heer Jan de Vries (CDA):Ik onderschrijf dat zoveel mogelijk eenduidigheid van belang is en dat
er zo goed mogelijk moet worden aangesloten bij de terminologie van de richtlijn.
Dat heeft mijn fractie tijdens de behandeling van dit wetsvoorstel ook steeds
bepleit. De vraag is echter of de begrippen in de richtlijn wel zo eenduidig
in het Nederlands te vertalen zijn. U geeft het voorbeeld van het bewust maken
van filmopnames op een bepaalde plaats. Daarop gelet, vraag ik mij af of niet
beter met het begrip "terloops" gewerkt kan worden. Dat sluit beter aan bij
de bedoelingen van de richtlijn.Minister Donner:Daarmee gaat het element "zo nu en dan" verloren. Wij kunnen eindeloos
blijven vechten over terminologieën, maar om dat te vermijden, kunnen
wij het beste zo dicht mogelijk bij de Engelse tekst van de richtlijn blijven.
Ik heb de tekst niet bij me, maar ik vermoed dat er in dit geval "incidental"
gebruikt is. Qua woordklank en woordkleur komt dit overeen met ons "incidenteel".
Beide termen komen uit het Latijn.De heer Jan de Vries (CDA):De term "incidenteel" kan uitgelegd worden in de zin van "zo nu en dan".
Het is echter onze stelling dat de richtlijn niet bedoelt om een kwalitatieve
richting te geven aan het gebruik van de werken. Dat doet de minister wel
door gebruik van het woord "incidenteel".Minister Donner:Nee, "incidenteel" heeft in het Nederlands niet alleen de betekenis van
"zo nu en dan", maar ook die van "min of meer onopzettelijk en niet erop gericht".
De heer De Vries probeert dat uit te leggen met een andere term. Ik denk dat
ons debat over de begrippen, als het in de Handelingen komt, meer verduidelijkt
dan het wijzigen van het woord.Het amendement op stuk nr. 11 van de heer De Vries komt erop neer dat
in een groot aantal plaatsen de term "vergoeding" vervangen moet worden door
de term "compensatie". Het motief daarvoor is dat de tekst dichter zou aansluiten
bij de richtlijn. Ik ben dat niet helemaal met hem eens. Ik zie het punt dat
de richtlijn de term gebruikt. De Auteurswet verbindt aan de inroepbaarheid
van verschillende, aanpalende beperkingen, zoals het fotokopiëren van
beschermd materiaal anders dan voor privé-gebruik, steeds de voorwaarde
van een billijke vergoeding. Het wekt verwarring om bij fotokopiëren
voor privé-gebruik, artikel 16b van de Auteurswet, te spreken van billijke
compensatie en bij andere vormen van fotokopiëren, zoals in artikel 16h,
te spreken van een billijke vergoeding. Wij gebruiken een term in de wet.
Die moeten wij niet incidenteel wijzigen.Los van die inconsistentie moet ook het volgende worden bedacht. Blijkens
overweging 35 van de richtlijn biedt deze de lidstaten veel vrijheid om het
begrip "billijke compensatie" in het nationale recht om te zetten. De nationale
wetgever heeft de vrijheid, de rechthebbende door middel van een vergoeding
in geld of op andere wijze te compenseren. In een bepaalde situatie, waar
de schade voor rechthebbenden minimaal zou zijn, is het blijkens de overweging
zelfs mogelijk dat in het geheel geen betalingsverplichting ontstaat. Kortom,
de term "compensatie" is breder dan de term "vergoeding". Vergoeding is een
vorm van compensatie. De Nederlandse wetgever maakt van de vrijheid die de
richtlijn biedt gebruik in artikel 16b van de Auteurswet door te bepalen dat
er geen vergoeding is verschuldigd voor fotokopiëren voor privé-gebruik.
Waar rechthebbenden wel moeten worden gecompenseerd, zoals bijvoorbeeld bij
het fotokopiëren anders dan voor privé-gebruik of digitaal privé-kopiëren,
gebeurt dat steeds door middel van een billijke vergoeding. Meer smaken zijn
er niet. De wetgever moet dan ook niet plotseling in dit kader de term "compensatie"
invoeren als niet iets wezenlijk anders is bedoeld. Dat is niet het geval.
Wij doelen immers op een vergoeding. Derhalve wil ik ook dit amendement ontraden.Het amendement van de heer De Vries op stuk nr. 12 zegt dat wat gesteld
wordt voor het fotokopiëren van een klein gedeelte van een geschrift
ook moet gelden voor een elektronische kopie van een tekst-cd-rom. Ik geef
de voorkeur vast te houden aan het wetsvoorstel zoals het op dit moment luidt.
Het digitaal kopiëren voor eigen oefening, studie of gebruik wordt dan
immers over de volle breedte op dezelfde wijze behandeld. Het maakt dan niet
uit of de informatie muziek, beeld of tekst bevat. Met de opkomst
van multimediaproducten kan nauwelijks nog een scherpe scheidslijn worden
gemaakt tussen de verschillende typen informatie. Dat versterkt de handhavingsproblemen
waarvoor verschillende Kamerleden hebben gewaarschuwd. Bovendien heeft het
amendement gevolgen voor het gebruik van de informatiesleutel die de overheid
de mogelijkheid biedt, in te grijpen als informatiekanalen verstopt raken.
De overheid kan die informatiesleutel alleen gebruiken als het gaat om door
de beperking toegestane gebruikershandelingen. Wanneer de vrije gebruikershandelingen
worden ingeperkt, wordt ook de mogelijkheid beperkt om de informatiesleutel
te gebruiken. Ten aanzien van alle handelingen die buiten de reikwijdte van
de beperking vallen, kunnen antikopieermaatregelen worden genomen, zonder
dat de overheid bij vermeend misbruik kan ingrijpen. Het wetsvoorstel gaat
uit van het volgende systeem: als slechts een klein stukje tekst mag worden
gefotokopieerd voor eigen oefening, studie of gebruik, is geen vergoeding
verschuldigd. Als van de hele tekst een digitale privé-kopie mag worden
gemaakt, is een billijke vergoeding verschuldigd. Het gevolg van het amendement
mag natuurlijk niet zijn dat de consument straks maar een klein stuk tekst
digitaal zou mogen kopiëren en dat dan ook nog eens een billijke vergoeding
verschuldigd zou zijn. Omdat dit wel een gevolg van dit amendement zou zijn,
zou ik toch willen vasthouden aan de in het wetsvoorstel opgenomen tekst.In zijn amendement op stuk nr. 13 stelt de heer De Vries het expliciet
opnemen van de gehandicaptenexceptie voor. Ik heb sympathie voor de gedachte
die aan dit amendement ten grondslag ligt, maar opname van die exceptie is
niet nodig omdat de praktijk naar behoren functioneert. Voorzover ik weet,
zijn er geen problemen die tot invoering nopen. Inderdaad zijn er werken die
niet geschikt en beschikbaar zijn voor gehandicapten. De uitgaven daarvan
zal voor hen dus moeten worden aangepast. Nu is daar altijd toestemming van
de rechthebbenden voor nodig en zeker als het algemeen belang daarom vraagt,
moeten zij dat niet moeilijk of onmogelijk kunnen maken. In de praktijk gebeurt
dat ook niet en geven rechthebbenden altijd toestemming, mits de aanpassing
de normale exploitatie van het werk niet in gevaar brengt. Voorbeelden hiervan
zijn braille in print en tegenwoordig vaak via speciale software gesproken
lectuur. De blindenbibliotheken hebben collectieve regelingen getroffen met
de uitgevers. Daardoor kan snel en effectief op nieuwe ontwikkelingen en experimenten
worden ingespeeld. Zo is die regeling de afgelopen twee jaar al tweemaal herzien
om in te spelen op nieuwe digitale ontwikkelingen en om medewerking te vragen
voor nieuwe experimenten. Afgelopen zomer werd tijdens een internationaal
congres door de voorzitter van de Europese blindenbibliotheekorganisatie het
Nederlandse voorbeeld geroemd als een prachtig voorbeeld van zelfregulering.
De Nederlandse blindenbibliotheken maken materiaal voor alle leesgehandicapten,
dus ook voor gehandicapten die wel kunnen zien, maar fysiek niet in staat
zijn om een boek, tijdschrift of krant vast te houden. Bij de afspraken die
worden gemaakt, ligt de nadruk niet zozeer op vergoeding, maar vooral op de
afbakening van de doelgroep, op het leveren van de gebruiksgegevens en op
de nodige beveiliging. Dat is maatwerk. Als blijkt dat zich in de praktijk
problemen gaan voordoen bij blindenbibliotheken of elders – bijvoorbeeld
dat rechthebbenden moeilijk doen en geen toestemming verlenen om werken voor
gehandicapten aan te passen – kan altijd nog in een gehandicaptenexceptie
worden voorzien. De heer De Vries zou ook vanuit zijn politieke achtergrond
moeten erkennen dat zelfregulering werkt. Zolang het in de praktijk goed werkt
en maatwerk kan worden geleverd, moet de wetgever daar niet doorheen gaan
lopen.De heer Jan de Vries (CDA):Voorzitter. Inderdaad geeft de praktijk op dit moment geen aanleiding
om die exceptie in de wet op te nemen, maar moet je daar altijd mee wachten
totdat die problemen in de praktijk blijken? Vervolgens denk ik dat wij het
hier niet zozeer mee gaan regelen, want voor de sector blijven zelfregulering
en maatwerk noodzakelijk. We moeten alleen de wettelijke basis bieden voor
gehandicapten om hierop een beroep te kunnen doen, mocht dat nodig zijn. Uw
vergelijking met zelfregulering dan wel regulering door de overheid gaat bij
de formulering van een exceptie in de wetgeving dus niet helemaal op.Minister Donner:Een verandering van de wet zou betekenen dat ik door de ontstane huidige
situatie heen ga lopen; in wezen verander ik immers de verhoudingen. De uitgangspunten
voor zelfregulering berusten hierop, een verandering hoeft niet onmiddellijk.
Ik ben dus bang dat een goedlopend proces zal worden doorkruist door goede
bedoelingen, omdat onbekend is wat een verandering van de wet zal meebrengen.
Natuurlijk moeten we in een aantal gevallen niet wachten tot er problemen
ontstaan, maar juist omdat het auteursrecht speelt in de civielrechtelijke
sfeer en we op dat terrein zoveel mogelijk zelfregulering proberen toe te
passen, vind ik dat op dit laatste punt de ontstane praktijk niet door de
wetgever moet worden doorkruist, ook al is dat met de beste bedoelingen.De heer Jan de Vries (CDA):Daarbij ziet u wel over het hoofd dat wij de verantwoordelijkheid hebben
om recht te doen aan een maatschappelijk belang, ongeacht de vraag of de praktijk
reden geeft voor regulering. Dáárom, bijvoorbeeld, bestaat de
exceptie voor gebruik in het onderwijs en dáárom biedt de richtlijn
de mogelijkheid van een exceptie voor gehandicapten. Het is een principiële
keuze om dit al dan niet te vertalen in onze wetgeving.Minister Donner:Dat ben ik niet met u eens. De wetgever moet voor dat soort zaken geen
declaratoire wetgeving opnemen; dat is juist wat dan dreigt te gebeuren. U
zegt dat de wetgever ook omwille van het algemeen belang moet ingrijpen als
het goed gaat. Neen, het algemeen belang komt al tot zijn recht. Dát
is het hele uitgangspunt van het overlaten van zaken aan de samenleving en
burgers; als zij problemen al hebben opgelost, moet de overheid zulks niet
doorkruisen. Dat is een vrij fundamenteel politiek uitgangspunt. En als we
dat op dit punt al niet doen, hoe kan een regering dan ooit worden gecontroleerd
als het gaat om deregulering?De heer Vendrik (GroenLinks):Ik hoor van de zijde van het CDA, ook van diens ministers, wel eens het tegengestelde beweerd worden, maar goed.De minister zei in een bijzin dat hij kan ingrijpen als het in de toekomst
toch fout gaat en zich problemen manifesteren. De vraag is wel: hoe? Wat moet
daar precies onder worden verstaan?Minister Donner:De richtlijn biedt me de ruimte om de wet aan te passen als dat nodig
is en, natuurlijk, als dat een oplossing oplevert. Ook als er wel problemen
zijn moet eerst worden bezien of mensen deze zelf op kunnen lossen. Men moet
alleen naar de overheid kijken als die hierbij een beetje kan helpen.Het amendement op stuk nr. 14 van de heer Van Dam stelt voor om "uitsluitend"
toe te voegen in artikel 29a, na "normale werking". Ik had het zojuist over
de werking van de stok, en mijns inziens zou zo'n toevoeging dat te veel beperken.
Inhoudelijk ben ik het met hem eens dat je dit, als het even kan, moet doen.
Ook ik vind dat het verbod om technische voorzieningen te omzeilen of die
omzeiling te faciliteren, toepassing mist als er geen auteursrechtelijk beschermd
materiaal of auteursrechtelijke exploitatie en handelingen zijn om te beschermen.
Omgekeerd meen ik dat de verboden alleen gelden als technische voorzieningen
ertoe strekken, auteursrechtelijk beschermd materiaal en auteursrechtelijk
relevante exploitatiehandelingen te reguleren en te controleren. Voorzieningen
die uitsluitend materiaal afschermen dat zich in het publieke domein bevindt,
vallen niet onder deze regeling. In dat geval kan men het gewoon verkopen
en kan ik er met de AMvB niet tegen optreden. Die AMvB kan slechts worden
gebruikt indien het auteursrecht ten onrechte, of in ieder geval niet juist,
wordt gehanteerd. Ook voorzieningen die louter toegang controleren, zoals
dvd-regiocodes, vallen niet onder de regeling. Het verlenen van toegang is
niet een kwestie die onder het auteursrecht valt. Technische voorzieningen
kunnen echter – daar zit de crux – gelijktijdig beide doen. Zo
kunnen technische middelen een cd beschermen waarop negen auteursrechtelijk
beschermde liedjes en één auteursrechtelijk niet beschermd –
bijvoorbeeld omdat het auteursrecht is verlopen – liedje staan. In zo'n
geval is er sprake van een technische voorziening. Indien deze doeltreffend
is, mag zij niet worden omzeild. Het is evenmin toegestaan het omzeilen te
faciliteren.Ik vrees dat bij aanvaarding van het amendement dit anders zou liggen,
omdat er dan sprake zou zijn van een voorziening die niet uitsluitend auteursrechtelijk
beschermd materiaal afschermt, maar ook dat ene niet beschermde liedje. Om
volledig recht te doen aan de richtlijn, kan op dit punt beter worden vastgehouden
aan het wetsvoorstel. De definitie van technische voorzieningen uit het wetsvoorstel
is letterlijk overgenomen uit de richtlijn. Opname van "uitsluitend", dat
niet in de richtlijn voorkomt, moet dan ook worden ontraden. Overigens werd
er verwezen naar de Engelse wetgeving. De desbetreffende bepaling heb ik hier
en daar komt de term niet in voor.De heer Luchtenveld (VVD):Ik wilde inderdaad vragen waarom dit in Engeland wel zo was geregeld,
maar de minister is daar zonet op ingegaan.Minister Donner:Wij kunnen er eindeloos over vechten; misschien moet ik de tekst erbij
pakken. Ik heb hier een weergave zonder artikelaanduiding, maar de definitie
van "technological measures" luidt: "any technology, device or component which
is designed, in the normal course of its operation, to protect a copyright
work other than a computer program". De term "exclusive" staat er niet in.Ik kom bij het amendement op stuk nr. 15 van de heer Van Dam, waarmee
de licentieverplichting van artikel 17a zou worden uitgebreid tot het internet.
Daarnaast wordt de vastlegging uitgebreid tot andere media met eenzelfde functie.
Het eerste deel van het amendement heeft betrekking op de mogelijkheid, een
wettelijke licentie te verlenen op grond van artikel 17a van de Auteurswet.
Het tweede deel heeft betrekking op het tijdelijk opslaan van beschermd materiaal
ten behoeve van de uitzending daarvan op grond van artikel 17b van de Auteurswet
1912 en artikel 10 van de Wet op naburige rechten. Ik sta afwijzend tegenover
het eerste deel van het amendement. De wettelijke licentie heeft in de praktijk
alleen betrekking op radio- en televisieprogramma's die in Nederland te beluisteren
en te zien zijn. Als dit ruimer wordt geformuleerd, is dat in strijd met de
richtlijn, die zegt dat het openbaarmakingsrecht en het beschikbaarheidstellingsrecht
exclusieve rechten zijn. Bij internet gaat het per definitie om het altijd
wereldwijd openbaar maken. Bij verspreiding ligt het initiatief, om van programma's
kennis te nemen, bij het publiek en niet bij de bron. In dit verband kunnen
wij nog een eindeloze discussie voeren over de definities van "omroep" en
van "openbaar maken". Deze kwestie wordt in de Mediawet geregeld. Het publiek
kan bij internet uiteraard ook in het buitenland zitten.In de stukken heb ik al gesteld dat de AMvB inzake de wettelijke licentie
alleen mag worden gebruikt als hij verenigbaar is met de op ons rustende communautaire
verplichting. Daarbij moet zeker worden bezien of daarvoor in de richtlijn
binnen het concrete voorliggende feitencomplex ruimte wordt geboden. Ik meen
dat dit bij internet niet het geval is. Derhalve vrees ik dat wij door het
amendement in strijd komen met de communautaire verplichting.Ik sta ook afwijzend tegenover het tweede deel van het amendement, dat
betrekking heeft op de efemere vastlegging. Als ik het goed zie, herbergt
het amendement drie wijzigingen. In de eerste plaats zou naast het efemeer
vastleggen van beschermd materiaal voor uitzendingen ook het efemeer vastleggen
voor uitzending via internet moeten worden toegestaan. Die toevoeging is overbodig,
omdat "uitzenden" in het auteursrecht een techniekonafhankelijke betekenis
heeft. In dat recht wordt uitzenden via internet dus mede afgedekt. In de
tweede plaats zou het efemeer vastleggen van beschermd materiaal voor andere
openbaarmakingsvormen dan uitzending moeten worden toegestaan. Het gaat dan
om bijvoorbeeld het beschikbaar stellen van beschermd materiaal op webpagina's.
In artikel 5, tweede lid, onderdeel d, van de richtlijn, waarop de onderhavige
beperking is gebaseerd, wordt uitsluitend gesproken over "uitzenden" en niet
over andere openbaarmakingsvorming. Dit artikel staat daarom naar mijn mening
het wijzigingsvoorstel in de weg; het staat het althans niet
toe. In de derde plaats zouden andere organisaties dan omroeporganisaties,
zoals webcasters, op de beperking aanspraak moeten kunnen maken. Ingevolge
de richtlijn is een en ander echter beperkt tot de traditionele omroeporganisaties.
Ook dit voorstel kan en zou naar mijn mening daarom niet moeten worden overgenomen.In het amendement-Van Dam op stuk nr. 16 wordt voorgesteld de woorden
"voor commerciële doeleinden bezit die" te vervangen door "bezit, voor
commerciële doeleinden die". Aanvaarding van het amendement ontraad ik,
omdat het geen recht doet aan de bepaling in de richtlijn. In artikel 6, tweede
lid, van de richtlijn wordt slechts het bezit van omzeilingsmiddelen voor
commerciële doeleinden verboden. Voor alle andere activiteiten, zoals
de vervaardiging, invoer, distributie, verkoop, verhuur en reclame voor verkoop
of verhuur van omzeilingsmiddelen, geldt een algemeen verbod, ongeacht of
dat voor commerciële doeleinden is of niet. In het amendement wordt voorgesteld
om ook op dit punt de beperkende voorwaarden van het commercieel doel in te
voeren. Ik meen dat dit zich niet verdraagt met de bepaling in artikel 6 van
de richtlijn.De heer Van Dam (PvdA):In artikel 6, lid 2, wordt letterlijk dezelfde woordvolgorde gehanteerd,
als die ik in mijn amendement heb gebruikt, namelijk "(...) reclame voor verkoop
of verhuur of het bezit voor commerciële doeleinden". Die woordvolgorde
is dus niet dezelfde als de volgorde die de minister in het wetsvoorstel gebruikt.Minister Donner:Ik heb momenteel de richtlijn niet voor mij. Ik zal hem zodadelijk meenemen.
In tweede termijn kom ik op het punt terug. Er is een algemene beperking,
ongeacht het doel. De heer Van Dam wil de beperking ook invoeren op het genoemde
punt. Daarover gaat de discussie. De vraag is of een en ander verenigbaar
is met de richtlijn.In het amendement-Van Dam op stuk nr. 17 wordt gevraagd in plaats van
"privé-kopie" toe te voegen dat een en ander aan derden wordt afgegeven,
tenzij de afgifte geschiedt voor bepaalde doeleinden. Doel is blijkens de
toelichting dat een privé-kopie in besloten kring openbaar kan worden
gemaakt. Het amendement heeft alleen betrekking op artikel 16b van de Auteurswet.
Dat artikel regelt het nabreien, naknutselen en natekenen en andere vormen
van handvaardigheid alsmede het fotokopiëren voor privé-gebruik.
Daarover gaat de bepaling. Het amendement heeft mogelijk abusievelijk geen
betrekking op het privé-kopiëren als bedoeld in artikel 16c van
de Auteurswet waaronder het digitale privé-kopiëren valt. U spreekt
in onderdeel h onder 2 over artikel 16b, vierde lid, maar wij hebben het over
artikel 16c. Laat ik ervan uitgaan dat u dit wilt toepassen op artikel 16c
vanwege het feit dat dit betrekking heeft op het digitale privé-kopiëren,
dan nog moet de aanneming van dit amendement worden ontraden. Het amendement
staat het maken van een kopie voor privé-gebruik in algemene zin toe,
ongeacht of dit eigen gebruik of privé-gebruik door anderen tot doel
heeft. Dit betekent een aanzienlijke verruiming van het wetsvoorstel. Als
uitgangspunt geldt dat de kopie strekt tot eigen oefening, studie of gebruik.
Aanvaarding van dit amendement zou er in feite toe leiden dat iedereen voor
iedereen een kopie van de volgende cd van Herman van Veen kan maken, mits
dit voor privé-gebruik geschiedt. Dat impliceert de verruiming. Ik
mag dus niet alleen een kopie voor mijzelf maken; ik mag ook voor iedereen
en ieder ander voor ieder ander een kopie maken. Hieraan kleeft een aantal
bezwaren. Het eerste is van juridische aard. Het veelvuldig maken van kopietjes
kan er dankzij het domino-effect toe leiden dat een werk op grote schaal wordt
verspreid. Dat doet afbreuk aan de normale exploitatie van een werk en daarmee
aan de legitieme belangen van de rechthebbende. De inhoud en strekking van
het amendement komt zodoende in strijd met de driestappentoets uit de richtlijn
evenals met internationale verdragen zoals de Berner conventie en het TRIPS-verdrag.Het tweede bezwaar is beleidsmatig van aard. De verruiming van de privé-kopie
exceptie leidt tot onnodige druk op het stelsel van heffingen op blanco dragers.
Als er meer kan worden gekopieerd en wij de richtlijn naleven die eist dat
belanghebbenden gecompenseerd worden, is het onvermijdelijke gevolg dat wij
meer blanco dragers met een heffing belasten en dat wij de heffing verhogen.De heer Van Dam (PvdA):Ik ben geen jurist, dus ik weet niet of het om artikel 16b of 16c gaat.
Ik laat mij dus adviseren. Het punt blijft echter overeind. De geschiedenis
is volgens mij vrij duidelijk. Je mag privé-kopiëren en je mag
kopiëren voor familie, vrienden of daaraan gelijk te stellen kringen.
Dit is altijd geaccepteerd. Artikel 16c is veel duidelijker geformuleerd.
Ik vraag mij af of het niet goed is om dit expliciet in de wet op te nemen,
aangezien wij het altijd hebben geaccepteerd en wij altijd hebben gevonden
dat het moet kunnen.Minister Donner:Het punt is dat de definitie luidt: "voor eigen gebruik". U wijst erop
dat bepaalde praktijken zijn ontwikkeld. Dat is een andere kwestie. Het is
in ieder geval geen reden om op dit punt een verruiming door te voeren. Ik
herhaal dat de heffingen op de blanco dragers dan moeten worden verhoogd ten
gevolge van de mogelijkheid om op veel bredere schaal te kopiëren is.De voorzitter:Mijnheer Van Dam, u krijgt nog een tweede termijn.De heer Van Dam (PvdA):Ja, maar het is goed als dit punt helder wordt. Het is natuurlijk een
illusie dat door in de wet op te nemen dat je geen kopietje mag maken en dat
vervolgens cadeau mag geven aan je vader of je broer, dit niet gebeurt. Dat
gebeurt wel. Op basis daarvan is natuurlijk die compensatieregeling gebaseerd.
U denkt toch in de verste verte niet dat door dit stellig op te nemen in de
wet, dit niet gebeurt? Het gebeurt wel. Wij hebben het ook altijd geaccepteerd.
Ik neem aan dat u daar nog steeds achter staat.Minister Donner:Daar sta ik in die zin niet achter, omdat ik meen dat de wet op dit punt
ook een normerende functie heeft. In de praktijk wordt er ook door het rode
licht gereden en desondanks schaffen wij het niet af. Wij moeten vasthouden
aan de aangegeven lijn, omdat wij volgens de richtlijn gehouden zijn om rekening
te houden met de praktijk en dan zullen de heffingen omhoog moeten. Juist
om het vergoedingensysteem in de hand te houden, hebben wij er alle belang
bij om te blijven spreken van "voor eigen gebruik" en dat de
norm te doen zijn. Als op een gegeven moment een andere praktijk ontstaat,
dan moet ik bezien wat ik in dat licht ga doen.De heer Vendrik (GroenLinks):Misschien ben ik een beetje dom, maar ik vraag mij af of ik het goed begrijp.
Stel ik heb een prachtige cd. Deze minister houdt van de Mattheus Passion
van Bach. Ik trek een kopietje en geef dat aan deze minister. Dat mag dus
niet. Als ik de desbetreffende cd aan de minister uitleen en hij trekt een
kopietje, dan mag het wel. Waar zijn wij mee bezig?Minister Donner:Je kunt eindeloos over dit soort dingen spreken. Ik zou niet precies weten
hoe dit loopt. Misschien kom ik er in tweede termijn op terug.De heer Vendrik (GroenLinks):Dat zou verstandig zijn, want dit debat gaat een rol spelen in de uitleg
van de wet. Het zal toch niet zo zijn dat aanvaarding van dit wetsvoorstel
betekent dat het geven van een kopietje aan iemand die je na staat –
ik noemde net een voorbeeld – in dit land verboden wordt?Minister Donner:Natuurlijk zijn er grensgevallen. Dat is altijd het probleem met normen.
Als je de grensgevallen in dit soort situaties gaat laten domineren, als je
gaat zeggen "dít is mogelijk en dus moeten wij dát ook maar
toelaten", dan eindig je met een praktijk die onherroepelijk ertoe zal leiden
dat de auteurs en de uitgevers naar de rechter zullen stappen om de heffing
omhoog te brengen. De normerende werking moet niet worden onderschat. Het
is vergelijkbaar met de discussie over de ouderlijke macht: mag een tik nou
wel of niet? In de praktijk wordt het te vaak tot regelmatig slaan. En derhalve
moet je in de wet de norm van niet slaan opnemen, ook al is het best mogelijk
dat er in de praktijk wel eens een tik wordt gegeven. Dat is de functie die
u hier heeft als burgerlijke wetgever. Dan kunt u niet zeggen: ik heb nog
een uitzondering en dus moet de hele zaak veranderen. Er kunnen inderdaad
bepaalde inconsequenties in zitten. Het amendement komt erop neer dat ik iedereen
het recht geef om voor iedereen een kopie te maken. En dan ben ik bezig met
een totaal verspreidingssysteem.Mevrouw Gerkens (SP):Ik haak aan bij het voorbeeld van de minister: het verbod op het slaan
van kinderen omdat het in sommige gevallen kan leiden tot excessen. Stel dat
wij het amendement van de heer Van Dam aannemen. Kan de minister voorbeelden
geven van de excessen waartoe dat kan leiden?Minister Donner:Het amendement staat toe dat iedereen voor iedereen mag kopiëren.
Als dat de implicatie van het recht is, dan eist de richtlijn billijke compensatie
en dus vertaling in de heffing en de vergoeding. Omdat dat recht gegeven wordt –
ik zeg niet dat het altijd zal gebeuren – moet iedereen meer gaan betalen
voor zijn blanco dragers. Nogmaals, als het maar excessen zijn die bij hoge
uitzondering optreden, is het wat anders. Maar juist dit normeert en wordt
gewoon, en dan leidt het tot een ongewenste situatie. Als je dit als wetgever
regelt, moet je het nu doen. Dat is de verantwoordelijkheid van de wetgever,
en het is het beginsel van de richtlijn om uit te gaan van de privé-kopie,
dus voor eigen gebruik. Dat is het moeilijke werk van normen!De heer Van Dam heeft op stuk nr. 18 een amendement ingediend om in artikel
I, onderdeel I, in artikel 16c, tweede lid, na "een billijke vergoeding verschuldigd"
in te voegen: "indien het werken betreft die niet zijn beschermd onder de
technische voorzieningen als bedoeld in artikel 29a, eerste lid". De richtlijn
gebiedt bij de vaststelling van de compensatie ten volle rekening te houden
met het gebruik van technische beschermingsvoorzieningen. Ik wil dit amendement
ontraden, omdat er geen directe relatie bestaat tussen het origineel van het
beschermde materiaal en de blanco drager waarop dat beschermde materiaal kan
worden gekopieerd voor eigen oefening, studie of gebruik. Ik ben het helemaal
eens met de heer Van Dam dat het niet voor de hand ligt, auteurs en artiesten
te compenseren voor het gebruik van werken met een kopieerbeveiliging. Onder
het huidige stelsel kan daarmee echter al rekening worden gehouden.Donner
Naarmate het gebruik van kopieerbeveiliging toeneemt, kan de vergoeding omlaag.
Die vergoeding is echter niet, zoals het amendement veronderstelt, afhankelijk
van de vraag of een bespeelde cd waarvan een privé-kopie wordt gemaakt,
al dan niet beveiligd is. De vergoeding is namelijk niet over bepaalde dragers,
maar juist over blanco dragers verschuldigd. Het amendement kiest in wezen
een verkeerd aanknopingspunt.De heer Van Dam (PvdA):Ik sta altijd open voor technische verbeteringen. Het stenogram is nog
niet klaar, zodat ik het moet doen met mijn aantekeningen van wat u in het
begin van dit debat hebt gezegd. Op het moment dat er gebruik wordt gemaakt
van een slot op een cd, waardoor je geen privé-kopie kunt maken, ligt
het niet voor de hand dat de maker van die cd via de thuiskopievergoeding
wordt gecompenseerd voor het feit dat zijn werk wordt gekopieerd. Dat gebeurt
immers niet, want hij heeft zich daartegen beveiligd. Deelt u het principe
dat, als je gebruik maakt van een beschermingsvoorziening, je ook geen aanspraak
kunt maken op compensatie voor het feit dat dat werk dat beschermd is, zal
worden gekopieerd?Minister Donner:Op zichzelf ben ik het daarmee eens. Maar dan zit u hier met een verkeerd
aanknopingspunt. Ik heb het hier over de vergoeding voor blanco dragers, waarmee
ik geen rekening kan houden. Dan zit ik inderdaad met de vraag aan wie ik
de uitkeringen van de stichting moet geven. Ik moet even nadenken over de
juiste juridische formulering. Punt blijft dat dit op deze plaats niet thuishoort.
Daar wil ik zoals gezegd even over nadenken.De heer Van Dam (PvdA):Ik heb al heel veel geleerd. Ik begrijp van de fractievoorzitter van het
CDA dat je met name bij de minister van Justitie meteen moet vragen hoelang
"even" duurt.Minister Donner:Tot de tweede termijn, lijkt mij! Van de fractievoorzitter van het CDA?
Ik heb net aangegeven dat ik, in de tijd waarin de Kamer helemaal niets doet,
36 wetsvoorstellen heb ingediend!De vergadering wordt van 17.30 uur tot 17.40 uur geschorst.De heer Jan de Vries (CDA):Voorzitter. Het is goed om bij dit wetsvoorstel ook het principedebat
over de functie van het auteursrecht te voeren. De minister heeft gewezen
op het belang voor onze cultuur, het cultureel erfgoed, de toekomstige ontwikkeling
van onze cultuur en de mogelijkheid om die cultuur verder te ontwikkelen.
Dat is ook een maatschappelijk belang. Wij zijn daar ook op gewezen door de
winnaars van de Exportprijs en de Gouden en Zilveren Harpen die gisterenavond
zijn uitgereikt. Zij wezen vooral op het belang voor nieuwe artiesten die
hun weg willen vinden in onze Nederlandse cultuur. Dat is een maatschappelijk
belang, maar er is ook een commercieel belang. De belangen van de rechthebbende
doen er ook toe. Die vragen enerzijds om bescherming van die rechthebbende
en anderzijds om bescherming van het gebruik door de gebruikers. In onze ogen
is dit wetsvoorstel op dat terrein evenwichtig. De minister heeft aangegeven
dat er van deze wetgeving een normerende werking mag uitgaan. Wij steunen
hem daarin, want dat is per slot van rekening ook de functie van wetgeving.
De praktijk hoeft niet alleen leidend te zijn. Het heeft mijn fractie verbaasd
hoe gemakkelijk sommige collega's de praktijk leidend willen laten zijn voor
de inrichting van onze wetgeving.De heer Luchtenveld (VVD):Dat is een verwijt in de richting van de collega's, in die zin dat wij
te gemakkelijk de praktijk richtlijn willen laten zijn. Neemt u regelgeving
voor uw verantwoording die in de praktijk niet uitvoerbaar of handhaafbaar
is, uitsluitend omdat er zo'n mooie juridische norm is opgeschreven?De heer Jan de Vries (CDA):De heer Luchtenveld gaat met die stelling weer voorbij aan het feit dat
de wetgeving in zichzelf een normerende functie heeft. Wij moeten als medewetgever
geen dubbele boodschap afgeven. Wij stemmen volgende week over een wet waarin
die normering is opgenomen. Ik proef echter bij een aantal collega's dat zij
het te belachelijk voor woorden vinden dat wij die normen straks opleggen
aan onze burgers en dat zij er door de rechthebbenden ook aan kunnen worden
gehouden. Dan stralen wij een dubbele boodschap uit, maar dat moet de medewetgever
voorkomen.De heer Vendrik (GroenLinks):Ik was al bang dat ik me aangesproken diende te voelen. Ik begrijp dat
de heer De Vries mij strafrechtelijk aansprakelijk wil stellen voor het feit
dat ik de minister een cadeautje geef. Dat zegt hij eigenlijk. Het gaat er
niet om dat wij enerzijds normen stellen en anderzijds de handhaving niet
serieus nemen. Ik constateer dat wij een politiek verschil van mening hebben
over wat de norm moet zijn. Dat is een heel ander debat.De heer Jan de Vries (CDA):Het spijt mij dat ik waarschijnlijk niet behoor tot de kring van goede
bekenden van de heer Vendrik, want ik kreeg geen cd'tje aangeboden. Wij spreken
hier overigens niet over strafrechtelijke vervolging. De heer Vendrik heeft
echter ook een verantwoordelijkheid als medewetgever, als lid van dit huis.
Ook hij moet eraan meewerken dat er normen worden opgesteld waarvan wij als
wetgever zeggen dat de burger zich daaraan moet houden. Als hij dat niet wil,
moet hij een keus maken. Dan moet hij een amendement indienen dat ertoe leidt
dat de norm wordt opgerekt en dat er vrijheid ontstaat als het gaat om privé-kopiëren
voor derden.De heer Vendrik (GroenLinks):Dat amendement ligt er. Dat is het amendement van de heer Van Dam. Dat
hoef ik niet in te dienen. Wij moeten dus een politiek debat voeren over de
vraag welke normen in de wet moeten worden verankerd. Dat is echter iets anders
dan de heer De Vries suggereert, namelijk dat wij met twee maten meten. Dat
wil ik niet onweersproken laten, want dat is niet het geval. Wij discussiëren
over de vraag aan welke normen de wet moet voldoen. Dat is een ander debat
dan de suggestie die de heer De Vries hier in het midden werpt, namelijk dat
de Kamer links roept maar rechts doet of andersom, hetgeen wat mij betreft
absoluut niet aan de orde is.De heer Jan de Vries (CDA):Ik waag te betwijfelen dat de indiener van het amendement bedoeld heeft
om de werking van de privé-kopieën uit te breiden tot derden.Voorzitter. Er moet voor gewaakt worden dat "heb je even voor mij" verwordt
tot "heb je een cd'tje voor mij". Als dat gemeengoed wordt in dit land, dan
doen wij de rechthebbenden geen recht en geven wij de cultuur, waarvoor ook
de fractie van de heer Vendrik pleit, geen mogelijkheid om op een redelijke
wijze in haar eigen onderhoud te voorzien en tot een normale exploitatie van
de rechten te komen. In mijn eerste termijn heb ik gesproken over de monopoliepositie van de
incasso-organisaties namens de rechthebbenden. De minister is daar niet op
ingegaan. Hij heeft wel gesproken over de stichting Reprorecht. Dank voor
zijn toelichting en met hem hopen wij dat er ook snel tot overeenstemming
kan worden gekomen met de werkgevers. Echter, er zijn nog verschillende andere
langdurige zaken die lopen tussen incasso-organisaties en gebruikers. Is de
minister met de CDA-fractie van mening dat het niet goed is wanneer dit langjarige
processen zijn en is hij bereid om waar nodig zelf bemiddelend op te treden
dan wel het college van toezicht daarin een rol te laten vervullen, een college
dat nog niet zo heel lang geleden is aangetreden maar dat juist in dit soort
slepende processen uitspraak zou kunnen doen? Er is niet alleen evenwicht
noodzakelijk in de wetgeving maar ook in de uitvoering ervan.Vervolgens ga ik over tot de bespreking van de amendementen. In relatie
tot het amendement op stuk nr. 10 hebben wij al gediscussieerd over het begrip
"incidenteel" in relatie tot het voorgestelde "niet opzettelijk". Ik zal overwegen
om het amendement te wijzigen door daarin op te nemen het woord "terloops".
Overigens zal ik de Kamer daarover nog ruim voor de stemmingen informeren.Het amendement op stuk nr. 11 betreft de vraag of wij moeten spreken over
compensatie of vergoeding. De minister heeft terecht gewezen op de consistentie
van de begrippen in de Auteurswet. Wij bedoelen hetzelfde; het moet mogelijk
zijn om ook geen vergoeding overeen te komen. Daarom trek ik graag dit amendement
in.De voorzitter:Het amendement-Jan de Vries (stuk nr. 11) is ingetrokken.De heer Jan de Vries (CDA):Voorzitter. Vervolgens kom ik te spreken over het amendement op stuk nr.
12. Dat betreft de vraag of gesproken moet worden over een klein gedeelte
van een werk. De minister wijst op de noodzaak om consistentie te betrachten
waar het gaat om de elektronische kopie in het algemeen. Ik wijs hem er wel
op dat ook gesteld zou kunnen worden dat wat "off line" geldt ook "on line"
geldt. De vraag is natuurlijk of de normale exploitatie door de beperking
niet op te nemen, in gevaar dreigt te komen. Wanneer wij het hebben over tekst-cd-rom's,
dan hebben wij het bijvoorbeeld over studieboeken en encyclopedieën die
daarop zijn opgenomen. Zeker in Nederland zijn dat werken met een relatief
kleine markt waarbij de normale exploitatie in gevaar kan komen wanneer wij
het onbeperkt maken van gehele kopieën mogelijk maken. Daarin verschilt
ook het werk ten opzichte van bijvoorbeeld een audio-cd die vaak een beperktere
omvang heeft en een groter commercieel bereik. Dat is ook de reden waarom
ik het amendement op stuk nr. 12 in stemming wil laten brengen.De heer Van Dam (PvdA):In eerste termijn hebben wij het al gehad over de handhaafbaarheid van
uw voorstel, waarover bij de collega's en volgens mij ook bij de minister
grote twijfels bestonden. Nu echter het volgende. Op het moment dat je niet
in de wet opneemt wat u nu voorstelt, hebben volgens mij de uitgevers van
boeken recht op een groter deel van de thuiskopievergoeding. Of u het nu in
de wet opneemt of niet, kopietjes van volledige tekstbestanden worden toch
wel gemaakt. Is het dan niet logischer om het niet in de wet op te nemen,
zodat de uitgevers voor een groter deel gecompenseerd worden?De heer Jan de Vries (CDA):Daarbij gaat het om de vraag of onze wetgeving een normerende werking
moet hebben. Wij menen dat dit zo is. De exploitatie van dit type werk verdient
extra bescherming. Om die reden willen wij deze uitzondering maken.De heer Van Dam (PvdA):Uw partij maakt deel uit van een kabinet dat als motto minder regels heeft.
Met alle respect, maar regels die je niet kunt handhaven, vind ik weinig zinvol.
U wijst op de normerende werking. U weet echter dat handhaving niet mogelijk
is en dat het nog maar de vraag is of mensen zich er iets van aan zullen trekken.
Dat laatste is overigens geen argument om geen regels te stellen, maar de
onmogelijkheid van handhaving wel. Daarmee verdwijnt alle grond onder deze
bepaling.De heer Jan de Vries (CDA):U veronderstelt dat handhaving in het geheel niet mogelijk is. Als bijvoorbeeld
studenten tekst-cd's op grote schaal kopiëren, zal de rechthebbende dat
zeker merken, al was het alleen maar door de afnemende verkopen. Dit aspect
kan betrokken worden bij de civielrechtelijke handhaving. Ik ben het niet
met u eens dat handhaving in het geheel niet mogelijk is. Ondanks dat handhaving
soms moeilijk is, meen ik toch dat onze wetgeving een normerende werking moet
hebben.Ik heb met nadruk genoteerd dat de minister sympathie heeft voor de doelstelling
van mijn amendement op stuk nr. 13. Wij blijven van oordeel dat wij niet hoeven
te wachten op problemen in de uitvoeringspraktijk om dit te regelen. Borging
van verschillende belangen is nodig om juist deze groep, die het al niet gemakkelijk
heeft, een voldoende positie te geven in de onderhandelingen met rechthebbenden.
Er is geen enkele reden om te veronderstellen dat het aannemen van dit amendement
de huidige goede praktijk doorkruist. Als de praktijk goed is, is er voor
de rechthebbende geen enkele reden om op basis van dit amendement ineens moeilijke
discussies te starten met gehandicapten die een beroep doen op deze exceptiemogelijkheid.
Wij hechten eraan om dit principe in de wet vast te leggen en wij handhaven
het amendement op stuk nr. 13.Voorzitter. Tot slot kom ik op de integrale herziening. De minister acht
het daarvoor nog iets te vroeg. Er komen nog verschillende wetsvoorstellen,
deels ter implementatie van Europese richtlijnen. In de nota naar aanleiding
van het verslag heeft de regering aangekondigd dat de Commissie auteursrecht
advies zal worden gevraagd over de noodzaak van een integrale herziening.
Wij hebben er geen bezwaar tegen om de komende wetgeving af te wachten en
dan vervolgens met elkaar te beoordelen of die integrale herziening nodig
is, met name met het oog op de transparantie. Als wij daar nog even mee wachten,
geeft dat de minister alle ruimte om de wetsvoorstellen die mijn fractie graag
snel wil behandelen in voorbereiding te nemen.De heer Luchtenveld (VVD):Voorzitter. Het is goed om dit wetgevingsproces qua termijnen
in de commissie voor de Werkwijze der Kamer eens de revue te laten passeren.
Na vele maanden zijn wij nu eindelijk toe aan de plenaire behandeling en dit
kent een wat teleurstellend verloop. Na de uitgebreide schriftelijke discussie
meent de minister alle amendementen te moeten ontraden. De vraag is of het
zo lang uitstellen van het gemeen overleg in de plenaire zaal wel leidt tot
een beter product, maar wij moeten natuurlijk de stemming nog afwachten. Ik
verstout mij om mij af te vragen of een nieuw kiesstel, gezien de belangstelling
op de publieke tribune, ondanks de vele reacties de individuele leden en fracties
hebben ontvangen, er wel aan bijdraagt dat er een nieuw type Kamerlid komt
dat veel meer tijd en energie stopt in de snelle voortgang van dit soort ingewikkelde
wetsvoorstellen. Dat neemt niet weg dat wij nu met elkaar onze taak vervullen
om rechten en plichten en het evenwicht tussen de gebruikers en de rechthebbenden,
ook gegeven de richtlijn, op een juridisch verantwoorde manier vast te leggen.
Dan hebben wij het nog niet eens over een algehele herziening van het auteursrecht,
maar ook over de implementatie van de richtlijn, naar aanleiding waarvan een
aantal thema's zijn opgeworpen. Ik wil niet alle thema's langslopen die gisteren
aan de orde zijn geweest, want daarvoor is de tweede termijn natuurlijk niet
bedoeld. Wel wil ik namens de VVD-fractie op een paar punten terugkomen.Ik begin met het punt van normstelling en handhaving. Uiteraard is de
wet ook bedoeld om normen en rechten vast te leggen. Als je al op voorhand
weet dat nieuwe regelgeving in de praktijk niet of nauwelijks handhaafbaar
zal zijn, hebben wij echter geen behoefte aan schijnregelgeving. Ook gelet
op het motto van dit kabinet, "minder regels", moet je uit het oogpunt van
deregulering heel goed nadenken over de vraag of het wel zo verstandig is
om bijvoorbeeld die beperking tot slechts een deel van een geschrift als nadere
verbijzondering in de wet op te nemen. In die zin ben ik zeker niet overtuigd
door de woorden van de heer De Vries. Hij heeft onvoldoende duidelijk gemaakt
dat je bijvoorbeeld aan de hand van verkoopcijfers ook juridisch voldoende
handhaving zou kunnen afdwingen. Wij voelen niet voor instelling op grote
schaal van strafrechtelijke handhaving. Dat zou een veel te grote belasting
leggen op het OM. Ik ben dan ook blij dat de minister heeft aangegeven dat
wij de nakoming van het auteursrecht primair aan het privaatrecht moeten overlaten.
Dat is niet zozeer een alomvattend principe waarvan nooit afgeweken zou moeten
worden, maar is gebaseerd op de praktische afweging waar je de beperkte middelen
van justitie en politie voor inzet. Wij vinden dat die inzet niet primair
in de sfeer van de Auteurswet moet liggen, maar meer in de sfeer van de echte
veiligheid van burgers.Nu kom ik bij een paar punten die gisteren naast de handhaving aan de
orde zijn geweest. Onze zorg op het punt van het reprorecht is bekend. Je
moet een broedende kip niet storen, maar wij hopen dat die kip inderdaad uiterlijk
in de maand maart een ei zal hebben gelegd en dat de Kamer dan een positieve
brief tegemoet kan zien waarin staat dat er een resultaat is waarin de partijen
zich kunnen vinden. Wij hopen dat dit inderdaad de afronding van dit punt
zal zijn. Het was overigens wel een voorbeeld van hoe de incasso van rechten
uit de hand kan lopen en hoeveel last burgers en ondernemers daar in de praktijk
van hebben. Daarom moeten wij ook zo voorzichtig zijn en moeten wij realistische
regels stellen, zodat wij bij de uitvoering later niet worden geconfronteerd
met consequenties die wij niet voor onze rekening willen nemen.De minister heeft gezegd dat het tijdelijk of incidenteel afstaan van
auteursrechten in de praktijk al mogelijk is, bijvoorbeeld door een artiest
die belangeloos wil optreden voor een goed doel. Soms staat de stichting dat
in de weg, omdat zij stelt dat er andere afspraken zijn gemaakt. De minister
wijst erop dat die afspraken inderdaad binnen de privaatrechtelijke organisatie
zijn gemaakt, maar toch zou je hier de omgekeerde redenering moeten volgen.
Tegen de heer De Vries heeft de minister gezegd dat ten aanzien van de uitzondering
voor gehandicapten de praktijk haar weg heeft gevonden; er zijn geen problemen
en waarom zou je dan iets regelen? Bij deze kwestie is het anders: de praktijk
heeft haar weg niet gevonden. Artiesten die omwille van een goed doel willen
afzien van de inning van hun auteursrecht, kunnen het geld terugstorten, maar
kunnen niet op voorhand zeggen: voorkom al die bureaucratische rompslomp;
ik meld op voorhand dat ik geen aanspraak wil maken op mijn recht. Wij overwegen
om op dat punt wel degelijk een wijziging in de wet op te nemen. Een amendement
is voorbereid. Ik wil dat amendement graag onderdeel van de discussie laten
uitmaken en ik zal zorgen dat het verspreid wordt. Daarmee kunnen wij als
wetgever duidelijk maken dat een individuele rechthebbende in door hem aan
te geven gevallen wel degelijk afstand kan doen van het recht, zodat de stichting
dan niet gaat optreden op een wijze waarvan de rechthebbende zelf in het geheel
niet gediend is.Bij het verder beperken van de privé-kopie volgens het amendement
op stuk nr. 12 zien wij de handhavingsproblemen als doorslaggevend. Ik heb
van de heer De Vries tot op dit moment niet gehoord dat er voldoende argumenten
zijn, ook niet van de zijde van de regering. De regering heeft juist gewezen
op de problematiek van de handhaafbaarheid. Wij voelen er dan ook veel voor
om in de voorliggende wetstekst verdere beperkingen aan te brengen.Ik heb een vraag die ik niet heb gesteld in eerste termijn, maar waarbij
ik benieuwd ben naar het antwoord. De regering stelt bij de tekst van artikel
17b voor om de huidige tekst te vervangen. De termijnen die daarin staan,
zoals die van 28 dagen, wil de regering vervangen door het begrip "tijdelijk",
terwijl de richtlijn daartoe zeker niet noodzaakt. Dat is een van de redenen
waarom ik zeg dat wij met een beleidsrijke implementatie te maken hebben en
niet met een beleidsarme implementatie. Waarom wordt artikel 17b in het voorstel
van het kabinet gewijzigd? Ook hier overwegen wij of het niet verstandig is,
ook gegeven de ontwikkelde jurisprudentie, om te blijven volstaan met de huidige
tekst van artikel 17b. Ook daarvoor heb ik een amendement voorbereid. Ik wacht
echter de reactie van de minister af, alvorens het amendement in de zaal te
doen verspreiden of in te dienen. Wij denken dat goed kan worden overwogen
om bij artikel 1, onderdeel p, het tweede lid te vervangen door de tekst zoals
die thans in de Auteurswet is opgenomen.De heer Van Dam (PvdA):Voorzitter. De heer Luchtenveld heeft al gezegd dat het een complex onderwerp
betreft. De Kamer heeft zeer lang de tijd genomen voor de behandeling. Ik
meen dat het voorstel is ingediend tijdens de vorige periode van de Kamer.
Toch is te zien dat er vragen leven over hoe een aantal dingen in de wet moet
worden verwerkt.In eerste termijn is het belangrijkste punt van het debat over de aanpassing
van de Auteurswet aan de informatiemaatschappij aangesneden en uitgebreid
bediscussieerd. Het blijft de vraag in hoeverre de technische ontwikkelingen
de houdbaarheid en handhaafbaarheid onder druk zetten. Iedereen ziet dat die
onder druk komen te staan. De vraag is hoe daar vervolgens mee om te gaan.
Ik heb in het interruptiedebat met de minister niet voor niets het voorbeeld
gebruikt van iemand met een rek cd's en een cd-brander achter de voordeur,
die vervolgens die deur openzet. Is er dan sprake van een schending van het
auteursrecht door middel van openbaarmaking? De minister zei daarop duidelijk
dat er dan geen sprake is van een openbaarmaking. Ik neem aan dat hetzelfde
geldt in de digitale omgeving.Daar ligt het grootste punt van zorg en van discussie. Ik leg met liefde
de minister een keer uit hoe alle programmatuur op internet werkt. De programma's
waarover de meeste ophef bestaat, doen immers niets anders dan de deur openzetten.
Daarvan zeggen rechthebbenden steeds dat het een openbaarmaking betreft. Ik
ben het van harte eens met de minister als die zegt dat uploaden niet mag.
Dan is er immers sprake van een actieve openbaarmaking. Iemand plaatst een
auteursrechtelijk beschermd werk op het internet. De vraag is hoe het zit
met programma's zoals Kazaa en eDonkey et cetera, waarbij alleen de deur open
wordt gezet. Dan komen wij op een ander punt van discussie. Wij willen geen
Amerikaanse toestanden. Wij kennen een regel. Het uitgangspunt is dat die
wordt gehandhaafd. De Nederlandse handhaver, de stichting Brein, heeft gezegd
het niet te zullen doen zoals in de VS. Daar worden harde schijven geïnspecteerd
en worden vervolgens persoonsgegevens opgevraagd, waarna mensen voor de rechter
worden gesleept. Nu vind ik dat een prima toezegging en ik heb begrepen dat
de minister daar op zich ook tevreden mee is, maar wat gaat hij doen als Brein
toch besluit om over te gaan op het vervolgen van individuen? Daar gaat natuurlijk
aan vooraf de principiële vraag of je wel wilt dat het openzetten van
de deur als een schending van het auteursrecht wordt gezien en dat daar handhaving
tegenover moet staan, waarbij dus in de privé-sfeer moet worden ingegrepen,
want handhaving kan alleen maar als wordt bestudeerd wat iemand achter die
opengezette deur op zijn harde schijf heeft staan en of er sprake is van het
aanbieden of het passief openbaar maken van auteursrechtelijk beschermd werk.
De vraag is of je wel zover wilt gaan en of dat niet neerkomt op die Amerikaanse
toestanden waarvan iedereen toch in eerste termijn zei die liever niet hier
te hebben. Ik ben daar zo uitgebreid in eerste termijn op ingegaan omdat ik
dat hét moeilijke punt van deze wetgeving vind en ik vind dat daarover
de discussie voor de toekomst moet plaatsvinden. Ik zal ook in een motie aangeven
hoe wij volgens mij die discussie in de toekomst het beste kunnen voeren.
Die sluiten wij vandaag natuurlijk niet af, maar wij zullen haar wel goed
en fundamenteel moeten voeren en niet aan de hand van weer een nieuw wetsvoorstel.Voorzitter. Ik heb al aangegeven dat ik het op het punt van de gehandicaptenexceptie
meer met de heer De Vries eens ben dan met de minister en daar heeft zijn
beantwoording geen verandering in gebracht.Wat mijn amendement op stuk nr. 14 betreft, zei de minister het daar weliswaar
inhoudelijk mee eens te zijn, maar voegde daaraan toe dat de regeling uitsluitend
betrekking had op auteursrechtelijk beschermd werk. Ik moet daar nog eens
even goed naar kijken. Ik heb van hem begrepen dat het zo niet in Engeland
is geregeld, hetgeen in de toelichting op het amendement staat. Dat spijt
mij, maar dat bleek uit de informatie waarover wij beschikten en wij zijn
dat verder niet nagegaan. Toch blijft er voor ons wel iets voor te zeggen.
Als er sprake is van niet-auteursrechtelijk beschermd werk of van werk waarbij
de auteur of artiest toestemming geeft om de kopieerbeveiliging te omzeilen,
is er dan nog wel sprake van een onrechtmatige daad? Ik heb daar zo mijn twijfels
over en in ieder geval zou die vraag met dit amendement kunnen worden voorkomen.Wat het amendement op stuk nr. 15 betreft, verschil ik fundamenteler met
de minister van mening. Ik word regelmatig vanuit omroepland benaderd omdat
men steeds weer tegen problemen op het gebied van het auteursrecht aanloopt.
Men probeert een moderne omroep te zijn en zet programma's de volgende dag
ook op het internet zodat mensen die de uitzending gemist hebben, die alsnog
kunnen zien. Als men een moderne omroep wil, moet je toch ook rekening houden
met andere media die een omroep gebruikt? Ik vind dat de wetgeving daaraan
zou moeten worden aangepast.Minister Donner:Voorzitter. Voor mijn helderheid zou ik graag van de heer Van Dam horen
of hij nu doelt op het tweede deel of het eerste deel van zijn amendement.
Ik beluister dat hij vooral op het informeren doelt.De heer Luchtenveld (VVD):Beoogt de heer Van Dam met dit amendement ook het onderscheid tussen de
publieke en de commerciële omroep weg te nemen?De heer Van Dam (PvdA):Laat ik met de vraag van de minister beginnen: het is duidelijk dat ik
de meeste moeite heb met het tweede punt, de efemere vastlegging. Maar ik
denk dat in het algemeen geldt dat een onderscheid tussen uitzending via televisie
en via internet de omroepwerkzaamheden belemmert. Laten we wel wezen, het
grootste deel van de uitzendingen waarover wij het hebben, is natuurlijk bedoeld
voor het Nederlandse publiek. Het argument dat het bij internet zou gaan om
een wereldwijde verspreiding, zal slechts voor een zeer beperkt aantal gevallen
gelden.Nu de vraag van de heer Luchtenveld: nee, ik beoogde met dit amendement
niet om het onderscheid tussen publieke en commerciële omroep weg te
nemen, maar juist dat zij dezelfde behandeling krijgen en dat voor hen dezelfde
wettelijke voorwaarden gelden.De heer Luchtenveld (VVD):Is het u bekend dat de publieke omroep nu een licentie
heeft van de rechthebbenden, en de commerciële omroep niet?De heer Van Dam (PvdA):Volgens mij kan ook de commerciële omroep onderhandelen over licenties.
Hoe dan ook, met dit amendement hoeft voor bepaalde situaties niet vooraf
toestemming te worden gevraagd, en dat geldt voor beide partijen.Het amendement op stuk nr. 16 gaat over het omzeilen van technische voorzieningen.
Ik heb er moeite mee dat in de prijs van een cd een bedrag voor een privé-kopie
is verwerkt, terwijl er wel een technische voorziening op de cd is aangebracht
die dat tegengaat. Ook heb ik moeite met situaties als die in Zweden, waar
een onderzoeker werd gedaagd omdat hij had gepubliceerd over zwakheden van
een kopieerbeveiliging. Zoiets vind ik toch te veel in deze wet opgenomen,
en dat terwijl dit volgens mij niet de bedoeling van de richtlijn is. Ik handhaaf
het amendement dus.De amendementen op de stukken nrs. 17 en 18 zal ik nog eens goed bekijken.
Ik denk dat het principe overeind blijft dat mensen kopietjes mogen maken,
die ze vervolgens mogen uitlenen. Het voorbeeld waaraan de heer Vendrik refereerde,
illustreerde inderdaad rare situaties en het lijkt me goed als de wet hierin
helderheid schept. Graag hoor ik in de tweede termijn van de minister waar
volgens hem mijn toevoeging beter kan staan. Het lijkt mij voor de hand liggend
dat de wet duidelijk maakt dat met een technische beschermingsvoorziening
tegen privé-kopieën, geen compensatie kan worden gevraagd voor
het maken daarvan; dat zou toch echt de wereld op zijn kop zijn.Tot slot dien ik de volgende motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,verzoekt de regering, dit jaar de Kamer een actualisatie te sturen van
het toekomstperspectief voor het auteursrecht, waarbij expliciet wordt ingegaan
op de houdbaarheid en handhaafbaarheid van het huidige rechtenstelsel en de
belangen van consumenten en eerlijke mededinging,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden Van Dam, Gerkens en Vendrik. Naar
mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 20(28482).De heer Jan de Vries (CDA):Begrijp ik het goed dat de heer Van Dam voorstelt om het amendement op
stuk nr. 17 toch ongewijzigd in stemming te brengen, wat de kring waarin de
privé-kopie kan worden gebruikt zo ruim maakt als die maar zijn kan
en waardoor de huidige beperking op grond van artikel 12 uit de Auteurswet
volledig wordt opgeheven?De heer Van Dam (PvdA):Nee, zo heb ik dat niet gezegd. Mijn bedoeling is om de praktijk zoals
die sinds jaar en dag bestaat, helder in de wet vast te leggen, zodat je gerust
een kopietje kunt maken voor je vader, je broer, je beste vrienden en je buren.
Hierover kennen wij ook al jarenlang jurisprudentie. Als wij vinden dat dit
moet kunnen, moeten wij dat duidelijk in de wet opnemen. Van de minister begrijp
ik dat het in dit geval bij het verkeerde artikel staat. Ik ben geen jurist,
ik vraag slechts juridisch advies. Ik zal dus bekijken of dit punt in artikel
16c kan worden verwerkt.Mevrouw Gerkens (SP):Voorzitter. Ik bedank de minister voor zijn in mijn ogen heldere betoog
en ook voor zijn toezegging om de ontwikkelingen voor de Nederlandse artiesten
onder de aandacht van de staatssecretaris van cultuur te brengen.Er is vaak een grote kloof tussen theorie en praktijk, met grensgevallen
en inconsequenties, zoals de heer Vendrik al aangaf in zijn verhaal. Dat maakt
dit wetsvoorstel ook zo moeilijk. In de behandeling daarvan hebben wij geprobeerd
een balans te vinden.Ik ben blij met de antwoorden van minister Donner over de thuiskopie,
artikel 16c. Ik blijf staan achter mijn opmerkingen daarover in eerste termijn.
Mijn zorgen over "digital rights management" zijn niet weggenomen. Misschien
niet nu, maar zeker in de toekomst kan dit zorgen voor een onbalans. Evenals
de heer Vendrik zal ik een aantal voorbeelden geven. Zo kunnen Amerikaanse
dvd's vaak alleen op Amerikaanse dvd-spelers worden afgedraaid. Een ander
voorbeeld is de vraag: moet ik mijn cd kunnen afspelen op de pc, die steeds
meer multifunctioneel wordt? Met het ondersteunen van de motie van de heer
Van Dam geeft mijn fractie aan dat dit onderwerp niet alleen kan worden geregeld
met dit wetsvoorstel. Er moet worden bekeken hoe kan worden voorkomen, bijvoorbeeld
met het consumentenrecht, dat er een soort monopolie ontstaat. Wat gaat de
minister doen als hij constateert dat digital rights management steeds meer
opkomt?De minister heeft van stichting Brein begrepen dat zij zich terughoudend
zal opstellen ten aanzien van de Amerikaanse toestanden. Wat doet hij echter
indien dit in de praktijk niet zo blijkt te zijn? Naast de stichting Brein
zijn er wellicht nog andere vergelijkbare organisaties. Ik zou graag van de
minister de verzekering krijgen dat hij ingrijpt als hij merkt dat dergelijke
toestanden aan de orde zijn.Wij kunnen niet bevroeden hoe de ontwikkelingen in toekomst zullen lopen.
Ik sluit niet uit dat zij onze stoutste dromen zullen overtreffen. Gisteren
deed ik al een oproep aan de belanghebbenden om snel nieuwe kansen te zoeken
in deze veranderende wereld. Het zal niet lang duren voordat wij hier weer
staan om de wetgeving opnieuw aan te passen aan de actualiteit. De digitale
omgeving zal zich nog sneller ontwikkelen dan – de heer Van Dam begon
hiermee gisteren zijn betoog – de boekdrukkunst.De heer Vendrik (GroenLinks):Voorzitter. Ik ben dolgelukkig want in de beantwoording van de minister –
waarvoor ik hem dank – bleek dat het recht op parodie recht overeind
staat, vrij van auteursrecht. Dat is mooi gezegd, zeker door iemand die daarmee
eigenlijk een schep geld had kunnen verdienen. Dat vind ik chic. In de beantwoording
van de minister werd een aantal prikkelende stellingnames betrokken richting
de heer Verhagen, de fractievoorzitter van het CDA. Ik begrijp dat heel goed.
Je gaat aan de slag met een regeerakkoord en omvangrijke veiligheidsprogramma's,
een grote hoeveelheid ambtenaren wordt eruit gezet, en dan krijg je als slagroom
op het toetje te horen dat je je werk niet goed doet. Het is dan ook begrijpelijk
dat de minister liever heeft dat er minder CDA-Kamerleden zijn dan minder
ambtenaren; daaraan willen wij best meewerken.De zinsnede die de minister wijdt aan de langdurige voorbereiding die
deze behandeling met zich heeft meegebracht, behoeft wel enig weerwoord. Ik
geloof dat er afgelopen jaar een VVD-minister was die ergens een stekker uittrok,
dat er vervolgens verkiezingen kwamen en dat er toen, naar ik meen, een informateur
van CDA-huize heel lang bezig was met een kabinet dat er niet kwam. Het is
dan ook best ingewikkeld voor de Kamer om te bepalen wanneer zij wat behandelt.
De minister begrijpt dat als geen ander.Ik wacht met spanning op het antwoord op de vraag wie nu de bak in moet:
de minister of ik. Ik weet wel dat ik overdrijf en dat er geen strafrechtelijke,
maar een privaatrechtelijke aangelegenheid aan de orde is, maar het gaat om
de reikwijdte van de huidige wettelijke bepalingen inzake het recht op het
maken van een privé-kopie voor eigen gebruik. Wat is precies de consequentie
van het laatste? Ik vind dat echt iets anders dan wat de heer De Vries leek
te suggereren in zijn bijdrage in eerste termijn, namelijk dat wij het stellen
van de norm verwarren met het niet handhaven ervan. Het zijn twee heel verschillende
dingen. Ik wacht daarom met spanning op het antwoord op de vraag wat het voorliggende
wetsvoorstel op dit punt betekent. Dat is een apart politiek debat waard,
waarop de heer Van Dam via zijn amendement terecht aanstuurt. Als wij het
over het antwoord eens zijn, is vervolgens de vraag aan de orde op welke manier
men ervoor zorgt dat de wettelijke norm wordt gehandhaafd. Het lijkt mij namelijk
vrij onverstandig om het hele handhavingsvraagstuk onder het tapijt te vegen,
omdat wij te bang zijn in de concrete casuïstiek het zicht op de wettelijke
bepaling te verliezen. Het lijkt mij dat wij daarmee de cultuur niet echt
een dienst bewijzen. Daarom wacht ik met spanning op het antwoord van de minister
op de vraag hoe hij zijn eigen wetsvoorstel duidt. Van de technische beschermingsvoorzieningen heb ik namens mijn fractie
een groot punt gemaakt, onder meer in de schriftelijke voorbereiding. Daarin
is toen uitgebreid gereageerd op dat punt. Het blijft mij puzzelen. Ik constateer
in ieder geval dat de minister bereid is om in de evaluatie van het wetsvoorstel
ruim aandacht te besteden aan het aspect van de technische beschermingsvoorzieningen.
Dat lijkt mij vanzelfsprekend, maar – positief als ik gestemd ben vanmiddag –
ik beschouw dat toch als een ruimhartige toezegging. De mogelijkheid bestaat
dat het gebruik van technische beschermingsvoorzieningen zal worden beperkt
omdat uitzonderingen op het auteursrecht, de wettelijke excepties, worden
bedreigd. De genoemde voorzieningen zouden dan namelijk hun doel voorbijschieten.
Als stok achter de deur zou de minister een AMvB nodig kunnen hebben om het
type voorzieningen in toepassing te beperken. Dit punt betreft een heel fundamenteel
debat. Ik vind het iets te makkelijk om het hierbij te laten. Ik kijk daarbij
eerst in de richting van de collega's. Ik doe het voorstel, uiteraard ook
aan de minister, om er een AMvB met een grote A van te maken en wel door er
een voorhangprocedure aan te koppelen. Dat lijkt mij een vorm van wetgeving,
zij het als lagere regelgeving, die buitengewoon belangrijk is voor een heel
gevoelig en cruciaal element, namelijk het beschermen van gebruikersrechten
versus consumentenrecht. Dat raakt het hart van het debat over auteursrechtbescherming.
Ik vind het te makkelijk om dat af te doen via een klassieke, normale AMvB.
Een voorhangprocedure hoort erbij. Het zou de minister sieren als hij een
kleine nota van wijziging naar de Kamer zou sturen, voordat de stemming over
het wetsvoorstel plaatsvindt, zodat de voorhangprocedure eraan wordt gemonteerd.
Als dat gebeurt, zijn wij er voorlopig wel even uit.Wat in de richtlijn staat over de toepasselijkheid van technische beschermingsvoorzieningen
en over het algeheel verbod om die te omzeilen, vind ik eigenlijk een merkwaardige
constructie. Het debat daarover vindt eigenlijk al te laat plaats, want wij
spreken hier over een richtlijn. Ik zie dat de minister moet grijpen naar
het AMvB-instrument om de rechten een beetje te corrigeren die aan rechthebbenden
worden toegekend om technische beschermingsconstructies toe te passen zo het
hun goeddunkt. Ik loop echter lang genoeg mee, onder meer in het aanpalende
debat over de informatiesamenleving en het gebruik van ICT in Nederland, om
te zien dat de nieuwe economie in Nederland lijdt aan een heel oude kwaal,
namelijk een stuitende vorm van monopolievorming. Het gaat dus niet aan om
in mijn richting door leuke vergelijkingen met het kopen van een auto te zeggen
dat het probleem een zaak is van de consument. De nieuwe economie leert juist
dat monopolievorming, het uitsluiten van consumenten onder het gebruik van
bepaalde technische voorzieningen, een zaak is van de overheid. Dat raakt
namelijk het mededingingsrecht, het belang van een creatieve, innovatieve
economie en het belang van de overheid op het gebied waarop zij zelf consument
is. Het debat daarover moeten wij in alle hevigheid blijven voeren. Ik houd
mijn punt staande dat dit niet een zuiver privaatrechtelijke aangelegenheid
is.De heer Jan de Vries (CDA):Voorzitter. Toch ontgaat mij deze redenering. Wiens belang is het nu om
het bereik van de consumenten te beperken? Het gaat om het belang van de rechthebbende.
Die heeft een commercieel belang om zoveel mogelijk consumenten te bereiken.
Dat is mede in het belang van de cultuur. Geen enkele rechthebbende kiest
er dus voor om zijn product dusdanig te beveiligen dat bijna niemand het product
kan gebruiken. De beveiliging dient alleen tot het voorkomen van nader misbruik.
De heer Vendrik suggereert dat een product wordt beveiligd om het aantal consumenten
te beperken. Daarvoor is toch geen enkel redelijk doel te bedenken?De heer Vendrik (GroenLinks):Ik ben blij dat de heer De Vries deze vraag stelt. Dat is namelijk niet
wat ik bedoel. Ik zie in de digitale wereld gebeuren dat technische beschermingsvoorzieningen
die allang bestaan, leiden tot het uitsluiten van consumenten. Zij worden
gedwongen tot een bepaalde winkelnering. Dat is in het domein van hardware
en software staande praktijk. Het is staande praktijk dat consumenten
geen vrijheid hebben om bepaalde systemen en bepaalde software aan te schaffen,
omdat het gebruik van die software in de dagelijkse praktijk van economie
en samenleving onmiddellijk tot beperkingen leidt. Daarom heb ik twee jaar
geleden de behandeling van de begroting van het ministerie van Economische
Zaken benut om te zeggen dat wij die praktijk moeten doorbreken. Uitgesloten
moet worden dat consumenten in hun keuzemogelijkheid worden beperkt. Het mag
niet worden getolereerd dat wij de marktwerking beperken door bestaande monopolies
te bevestigen. Toch doet zelfs de overheid dat. Zij dwingt burgers tot het
aanschaffen van bepaalde software, omdat er anders geen elektronisch verkeer
tussen burger en overheid mogelijk is. Ik vind dat absurd. Ik sla dus aan
op het moment dat technische beschermingsvoorzieningen niet meer tot doel
hebben om een auteursrechtelijke claim te verzilveren of te waarborgen –
waar ik alle begrip voor heb – maar zij onderdeel zijn van een marktstrategie
van partijen die er belang bij hebben om producten aan elkaar te koppelen
en consumenten te verleiden, sterker nog: te dwingen tot een bepaalde winkelnering.
Daar kom ik tegen in opstand.Laten wij niet naïef zijn. Dit is aan de orde van de dag. Ik neem
voor dit moment genoegen met de uitspraak van deze minister dat hij het gevaar
nog niet ziet, maar niet zo naïef is dat hij er niets voor wil regelen
en derhalve een stok achter de deur heeft. Dat is goed. Ik vind dat wij dit
serieus moeten nemen en daarom stel ik een voorhangprocedure voor. Het gaat
namelijk om een vorm van wetgeving die buitengewoon essentieel kan zijn. Luister
maar naar de uiteenzetting van de heer Van Dam over dit punt. Die maakt dit
ook duidelijk. Wij moeten dit debat dus voortzetten. Dat is beter dan dat
wij elkaar voor de gek houden. Technische voorzieningen kunnen elke dag weer
onderdeel zijn van een marktstrategie. Dit heeft het niets te maken met auteursrechtelijke
bescherming, maar met het organiseren van gedwongen winkelnering ten bate
van de eigen portemonnee. Dat is iets heel anders. Daar profiteert de cultuur
ook niet van. Het gaat om big money. Daar wil ik voor waken in dit debat.De heer Jan de Vries (CDA):De heer Vendrik geeft een uitgebreide toelichting. Die is verhelderend.
Toch denk ik dat wij er ook voor moeten waken dat wij de twee jaar geleden
door hem bij de behandeling van de begroting van het ministerie van Economische
Zaken aan de orde gestelde casus met software verwarren met audio-cd's. Die
hebben een ander belang; ook een ander maatschappelijk belang. Daarover moet
hij het met mij eens zijn.De heer Vendrik (GroenLinks):Er is allang sprake van convergentie. Deelmarkten of deeldomeinen in de
informatie-economie bestaan niet meer. Die convergeren namelijk. Ik heb de
minister in de schriftelijke behandeling ook een casus voorgelegd die in Noorwegen
aanhangig is gemaakt. Ik weet niet of er al uitspraak over is gedaan. In ieder
geval wordt daar iemand vervolgd omdat hij een programma heeft gemaakt om
een dvd af te spelen op andere dan de vigerende software. Hij heeft alleen
maar een programma gemaakt om zijn consumentenrecht te doen gelden en om gebruik
te kunnen maken van een door hem gekochte dvd. Hij wordt daarvoor vervolgd!
Dat is precies wat ik bedoel. Als dat type technische beschermingsvoorzieningen
een dusdanige wettelijke status krijgen dat iemand die actie onderneemt om
zijn consumentenrecht te doen gelden meteen voor de rechter kan worden gesleept,
zijn wij bezig met het wettelijk sanctioneren oftewel honoreren van gedwongen
winkelnering. Wij stellen dan dat dit een legitieme praktijk is. Dit debat
is dus belangrijk. Ik geef onmiddellijk toe dat het ook een ingewikkeld debat
is. Ik was ook blij toen ik in de stukken las dat de vrije mededinging werkelijk
niet ter discussie mag staan, maar the proof of the pudding is in the eating.
Ik wil dat in de praktijk bewezen zien.Bij de heer De Vries ging het mij iets te makkelijk. Ik ben groot voorstander
van een vorm van auteursrechtelijke bescherming van hen die daar recht op
hebben. Ik heb dat ook in mijn eerste termijn gezegd. Het gaat om het in stand
houden van het geld voor de culturele sector waar men recht op heeft. Het
is mijn fractie die juist daarom het afgelopen najaar bij het kabinet, dat
door de heer De Vries wordt gesteund, de aanslagen op de culturele sector
keer op keer aan de kaak heeft gesteld, tot en met vorige week maandag, toen
het ging om die onzin van de dagloonregels in de WW, ook weer een aanslag
op de cultuur, op de culturele economie, voor ons een belangrijke vorm van
innovatie van onze economie in de toekomst. Wat mij betreft staat dit op geen
enkele manier ter discussie. Als het auteursrecht in recht en rede daaraan
kan bijdragen, als rechthebbenden geld kunnen zien voor hun creatieve producten,
dan heeft het mijn steun. Als daartoe strekkende voorzieningen hun doel echter
voorbijschieten – dat gebeurt – dan moeten wij als wetgever ertegen
waken dat die grens keer op keer overschreden wordt. Daar hebben wij gelukkig,
zij het wat krom, een AMvB-bepaling voor. Dat is ook iets anders dan het auteursrecht
en de daarin voorziene bepalingen zó sacrosanct te verklaren, dat wij
een idiote discussie krijgen over iemand die misschien een kopietje draait
als een cadeau voor een naaste, familie, vriend of kennis. Dat vind ik te
ver gaan. Met alle respect voor auteursrechtelijke bescherming mag dat niet
de consequentie zijn. Ik vraag de minister hoe het zit. Ik vind het niet alleen
een verkeerde norm, maar ook een absurde norm die niet te handhaven is. Daar
bewijzen wij de culturele sector, de mensen die noodzakelijkerwijs gebruikmaken
van auteursrechtelijke bescherming teneinde hun inkomsten te verzekeren, geen
dienst mee. Ook zij hebben belang bij heldere regels, regels die niet tot
onzinnige praktijken leiden waar vervolgens ook geen geldstroom mee gemoeid
is.De heer Jan de Vries (CDA):Het gaat niet om de vraag of wij streven naar helderheid in de wetgeving.
Die helderheid moet er zeker komen. Het gaat om het beschermingsniveau dat
wij een artiest willen bieden om zelf in zijn onderhoud te kunnen voorzien
en niet de hand te hoeven ophouden bij de overheid.De heer Vendrik (GroenLinks):Daar ben ik het mee eens. Daarom neem ik de discussie over de privé-kopieën,
hoe onzinnig zij ook mag lijken, buitengewoon serieus. Ik wil hier niet de
zaal verlaten met een onzin-discussie over iets waarvan wij nu al weten dat
het niet gehandhaafd wordt en alleen maar maatschappelijke
verwarring doet ontstaan over de vraag wat rechtmatig is en niet, terwijl
het tegelijkertijd geen euro extra oplevert voor degenen die er werkelijk
recht op hebben. Vandaar dat ik deze discussie zo serieus neem.De vergadering wordt van 18.35 uur tot 18.45 uur geschorst.De voorzitter:Voordat ik het woord geef aan de minister van Justitie voor diens tweede
termijn, verzoek ik de collega's het aantal interrupties te beperken tot de
interrupties die echt noodzakelijk zijn. Als zij dat doen, kunnen we dit debat
binnen een redelijke termijn afronden.Minister Donner:Voorzitter. Voordat ik inga op de vragen in tweede termijn wil ik aangeven
dat ik met een nota van wijziging zal komen om in artikel 23 Auteurswet het
begrip "reclamedoeleinden" te schrappen, en in artikel 19 Wet op de naburige
rechten de onderdelen d, e, f en i te wijzigen in de onderdelen e, f, g en
j. Dat is een technische fout die moet worden verbeterd. Het schrappen van
het begrip "reclamedoeleinden" doet geen afbreuk aan de uitspraak uit 1997
van het Hof van Justitie inzake Dior. Ik zal de Kamer zo snel mogelijk een
fotokopie geven.Ik vind het goed op deze manier over het auteursrecht en de begrenzing
ervan te spreken. In die zin hoop ik voor begrip als ik straks enige huiver
toon voor de motie van de heer Van Dam voor een actualisatie van het toekomstperspectief.
Ik beluister hier de wens bij de Kamer om te weten te komen wat de toekomst
van het auteursrecht in de informatiesamenleving is. Of de ontwikkeling gaat
die kant op dat het auteursrecht niet te handhaven is, en dan verdwijnt het
vanzelf, of het gaat de kant op die de Kamer kennelijk vreest, namelijk dat
iedereen zijn auteursrecht effectief zal weten te beschermen. Maar dat is
precies wat de wetgever wil hebben, namelijk dat iemand zijn eigendom kan
beschermen, zoals ik mijn voordeur op slot kan doen als ik niet wil dat er
mensen in mijn huis komen. De heer De Vries heeft er al op gewezen dat iemand
die een auteursrecht heeft en dat wil exploiteren, dit wil verkopen. Hij wil
alleen maar dat, als hij aan mij iets verkoopt, ik geen kopieën kan maken
om die aan allerlei anderen te verstrekken. Dat is iemands goed recht. Als
iemand mij een huis verkoopt, is het mijn recht om daarvan een hotel te maken,
maar als er een erfdienstbaarheid op rust, kan ik er geen hotel van maken.
Er is gezegd dat met het privé-gebruik de toekomst van het auteursrecht
in het geding is. Nee, dan zijn we precies daar waarvoor het auteursrecht
oorspronkelijk was bedoeld: als ik u een boek verkoop voor privé-gebruik
en duidelijk aangeef dat u dat alleen mag lezen, is dat een feit. Als u dat
boek niet hebben wilt, moet u het niet kopen. Maar de leden moeten hierbij
niet met consumentenrechten gaan schermen. De eerste vraag is hoe ruim privé-gebruik
is. Privé-gebruik is een term die voortkomt uit de richtlijn. De wetgever
kan dus niet zeggen: wij hadden de praktijk om het zo ruim te doen, laten
we dat zo houden. Er is geprobeerd een eerlijke vertaling te geven van wat
privé-gebruik is. Ik erken zonder meer dat er in grensgevallen altijd
op bepaalde inconsistenties kan worden gewezen, maar is geen reden de deur
dan maar open te doen. Als iedereen voor iedereen fotokopieën kan maken,
is er geen sprake meer van privé-gebruik. Ik kan dan niet met droge
ogen in Luxemburg verdedigen dat er sprake is van privé-gebruik in
de zin van de richtlijn. De Kamer stelt dat dit niet kan worden gehandhaafd,
maar dat leidt voortdurend tot verwarring tussen handhaving in strafrechtelijke
en publiekrechtelijke zin en handhaving in particuliere zin. In particuliere
zin is er inderdaad een probleem, want het is de vraag of de eigenaar ervan
weet en of hij er belang bij heeft een en ander tegen te gaan. Als een eigenaar
vaststelt dat er van zijn origineel door iemand anders voor iedereen kopieën
worden gemaakt, al gebeurt dat in eigen kring, dan heeft hij er belang bij
ertegen op te treden. Het is zijn beslissing om dat te doen. Er is dan geen
sprake van handhaven zonder object, maar dat is de keuze van de eigenaar.
Dat is het fundamentele privaatrechtelijke systeem en dat is anders dan het
publiekrechtelijke systeem. Op dat soort punten zit de toekomst niet vast.
Op dat soort punten gebeurt gewoon wat de wetgever heeft besloten en heeft
vastgelegd in allerlei verdragen. Het principe dat de Kamer wat dit betreft
aan de orde stelt, zie ik niet. Consumentenrecht is niet absoluut. De wetgever
heeft niet gezegd dat iemand onder alle omstandigheden dit of dat moet doen.
Het consumentenrecht houdt alleen in dat ik mag consumeren wat ik heb gekocht.
Dat is wat de ander mij heeft willen verkopen.Als de Kamer de motie over de toekomst aanneemt, in wezen is het een vraag
om informatie, dan ben ik gaarne bereid om die te geven. Gelet op de tegenstelling
die ik zojuist constateerde, weet ik niet of dat ons veel verder brengt. Gelet
op het gestelde door mevrouw Gerkens dat de toekomst onze stoutste dromen
zal overtreffen, zie ik niet dat ik een notitie kan schrijven over hoe het
auteursrecht in de toekomst houdbaar is, ook niet als de Kamer mijn persoonlijke
dromen niet wil weten.De heer Van Dam (PvdA):Ik ga daar liever niet op in, voorzitter. Ik vond dat de minister nogal
berustend aangaf dat, als het auteursrecht niet handhaafbaar is, het ophoudt.
Dan verdwijnt het maar. Dat doet echter geen recht aan wat de Kamer heeft
ingebracht, namelijk dat het auteursrecht een duidelijke functie vervult bij
het beschermen van intellectueel eigendom en cultureel erfgoed. Wij hebben
wat dat betreft zorgen over de handhaafbaarheid. Als je de handhaving bij
private partijen neerlegt, doet zich de vraag welke bevoegdheden zij moeten
hebben om het auteursrecht te handhaven en of ze met die bevoegdheden daadwerkelijk
tot handhaving kunnen overgaan.Minister Donner:Dat klopt, maar ik word hier alleen maar geconfronteerd met de vrees dat
ze het te goed kunnen handhaven door technische voorzieningen, dat de zaak
op slot gaat en dat de overheid door wetten allerlei mogelijkheden moet gaan
beperken. Ik heb hier niemand horen zeggen dat hij zich zorgen maakt over
het feit dat het niet te handhaven is. De heer Van Dam komt zelf met allerlei
constructies, op basis waarvan datgene wat mogelijk openbaarmaking is vooral
niet als openbaarmaking moet worden beschouwd. De Kamer is bezig met het uitkleden
van het auteursrecht via de wet om zich vervolgens zorgen te
maken over de handhaafbaarheid ervan.De heer Van Dam (PvdA):Dat is te gemakkelijk. Wij hebben zorg over de houdbaarheid van het auteursrecht
als beschermingsmethodiek. Als dat niet meer werkt, moet er iets anders voor
in de plaats komen. Dat moet helder zijn. Dat heb ik in eerste termijn ook
duidelijk aangegeven. Ik wijs echter op de situatie dat private partijen erin
kunnen slagen zelf hun werk te beveiligen, zonder dat de normale gebruiksmogelijkheden,
zoals wetenschappelijk onderzoek, in het geding komen. Ik sta daar volledig
achter. Het punt van zorg is gelegen in de vraag of de privaatrechtelijke
handhaving een echte kans van slagen heeft en, zo niet, wat dan de alternatieven
zijn.Minister Donner:Akkoord, maar daarover is hier geen vraag gesteld. Behalve de heer Luchtenveld
heb ik hier niemand horen zeggen dat de eventuele bescherming die wordt voorgesteld
te beperkt zou zijn. De discussie is alleen gegaan over de vraag of de maatregelen
niet te ver gaan. Niemand hier heeft voorbeelden genoemd waaruit zou blijken
dat de Auteurswet niet meer te handhaven is en dat gekozen moet worden voor
een publiekrechtelijke aanpak. Er is door alle partijen juist gezegd dat het
niet die richting opmoet, in de zin dat er hier geen Amerikaanse toestanden
mogen komen.De heer Van Dam (PvdA):Volgens mij gaat de discussie terecht over de vraag hoever privaatrechtelijke
handhaving moet kunnen gaan. Als handhaving alleen nog maar mogelijk is als
je daarvoor principiële grenzen moet overschrijden, dan moet je constateren
dat privaatrechtelijke handhaving te weinig kans van slagen heeft om het auteursrecht
goed te handhaven. Dan moet je dus gaan zoeken naar alternatieven.Minister Donner:Dan moet u mij concreet aangeven wat u bedoelt. U erkent dat de handhavingsmogelijkheden
er zijn maar u stelt alleen dat ze wel eens grenzen zouden kunnen overschrijden
die ze volgens u niet zouden mogen overschrijden. Maar daar heb ik geen voorbeelden
van gehoord.De heer Vendrik (GroenLinks):Ik moet zeggen dat ik dit een minder sterk onderdeel van de beantwoording
van deze minister vind. Het is ongetwijfeld waar dat ik in mijn eigen bijdrage
even doorgepakt heb op het punt waar de auteursrechtelijke bescherming in
een geheel andere context gaat doorslaan. Er zijn hier echter ook voorbeelden
genoemd door onder anderen de heer Van Dam, waarbij de vraag aan de orde is
of het vigerende wettelijke kader ter bescherming van auteursrechten voldoende
is. Het kan dus wat mij betreft alle kanten opgaan. Bij motie vragen wij de
minister om de Kamer op de hoogte te stellen hoe hij de ontwikkelingen terzake
waardeert. Dat betreft niet alleen de vraag of het auteursrecht het volhoudt
in de snelle informatierevolutie maar ook de vraag of er sprake is van een
ontsporing in de praktijk die wij als wetgever niet bedoeld hebben. Dat is
een neutrale vraag.Minister Donner:Als de Kamer daarover geïnformeerd wil worden, dan ben ik gaarne
bereid om de Kamer daarover te informeren. Ik constateer alleen dat hier bij
de verschillende leden niet zozeer de zorg vooropstaat dat het auteursrecht
niet meer te handhaven is, als wel de zorg dat het te goed handhaafbaar wordt.De heer Luchtenveld (VVD):Ik roep in herinnering de gang van zaken rond de stichting Reprorecht.
Om het auteursrecht te kunnen handhaven, gaat men met ficties werken die in
de praktijk op grote bezwaren stuiten bij de burgers en ondernemers.Minister Donner:Daarom is de toezichtcommissie ingesteld. Dat is dus niet primair een
kwestie voor de minister maar voor deze commissie. Uit haar verslagen moet
ik mij dan een beeld gaan vormen. In wezen geldt niet zozeer dat het auteursrecht
dreigt af te kalven. Ook de heer Luchtenveld is bevreesd voor een te rigoureuze
of te forfaitaire handhaving van het auteursrecht. Na het ontstaan van internet
was de grote vrees dat het auteursrecht zou worden uitgehold. Nu is met de
richtlijn consensus bereikt over hetgeen er nu wel en niet onder valt. Technische
voorzieningen geven de auteurs mogelijkheden om hun producten te beschermen.
Uitgangspunt is het fundamentele eigendomsrecht op grond van het auteursrecht.
Met een AMvB hebben wij een instrument om grenzen te stellen als het te gortig
wordt en als er culturele waarden in het geding komen. De discussie gaat in
principe niet over de vraag of het probleem te groot wordt.In verband met Kazaa is het voorbeeld gegeven van een huis waarvan de
voordeur bewust wordt opengelaten. Ik vind dat een goed voorbeeld. Als men
te kennen geeft dat iedereen kan binnenkomen om te lezen of te beluisteren
wat men wil, dan kom je in de buurt van gerichte openbaarmaking. Het is echter
aan de rechter om dat te beoordelen. Men kan dan niet verhinderen dat anderen
controleren wie er hoe vaak binnenkomt. Dat ligt besloten in het openstellen
van het huis. In dat geval kan niet worden gezegd dat er inbreuk wordt gemaakt
op de privacy. Als ik mijn voordeur openzet en zeg dat iedereen mag binnenkomen,
geldt dat voor de consument, maar ook voor de controleur. Over dat laatste
kan ik mij niet beklagen. Ik ben ook niet voor al te rigoureus ingrijpen en
daarom ben ik gelukkig met de zelfbeperking. Ik zal de ontwikkelingen zeker
laten monitoren. Als er echter sprake is van grootschalige openbaarmaking,
wordt er wel degelijk afbreuk gedaan aan de exploitatiemogelijkheden van het
auteursrecht.De heer Luchtenveld (VVD):Iedere vergelijking gaat natuurlijk een beetje mank, maar ik verwijs naar
de recreatiewoningen. Permanente bewoning daarvan is vaak niet toegestaan.
Gemeenten worstelen vaak enorm met de handhaving van die bepaling. Sommige
gemeenten schieten dan door met de middelen die zij gebruiken. Harderwijk
huurde op een gegeven moment een recherchebureau in om te controleren of recreatiewoningen
permanent bewoond werden. De medewerkers moesten zich daarbij op privé-terrein
begeven en dat kan natuurlijk niet. Men kan wel aan de hand van de stand van
de gasmeter nagaan of er vaak mensen aanwezig zijn. Het gaat om de instrumenten
van de handhaving. Welke instrumenten zijn daarvoor reëel?Minister Donner:Dat is inderdaad een goede vraag. Als ik de voordeur met een bepaald doel
openzet, wil ik niet dat mensen met andere motieven binnenkomen.
Dergelijke grenzen kennen wij in het burgerlijk recht en in het strafrecht.
Men zal zich aan die normen moeten houden. Als zich ongewenste situaties ontwikkelen,
moet overwogen worden of er nadere wetgeving nodig is. De fundamentele vraag
is of sprake is van openbaarmaking, maar dat is aan de rechter om te beoordelen.
Ik zeg tegen de heer Van Dam dat ik, zo de motie wordt aanvaard – ik
heb zelf enige twijfel over het nut ervan – er gaarne aan zal voldoen.De heer De Vries heeft zijn amendementen toegelicht. Hij wil in zijn amendement
op stuk nr. 10 "incidenteel" wijzigen in "terloops". Ik heb gemotiveerd waarom
ik aanneming van die wijziging ten principale ontraad. Het is volstrekt duidelijk,
ook in het Nederlands, dat incidenteel die verschillende elementen bevat.
Zo dat al niet duidelijk blijkt uit de term zelf, zullen de Handelingen daaraan
bijdragen.Het amendement op stuk nr. 12 bevat de beperking tot fotokopiëren
van een deel van een boek. Ik blijf aanneming van dit amendement ontraden
omdat die sleutel, gegeven een aantal technische ontwikkelingen, niet meer
bruikbaar is. De heer De Vries stelt "on line" gelijk met "off line". De vraag
is dan: waarom wel voor muziek en niet voor een boek? Ik geef toe dat de figuur
mogelijk is dat een gehele encyclopedie op de schijf wordt gezet, maar dat
zal gevolgen hebben voor de vergoeding. Dat is de vertaling. Maar juist omdat
dit moeilijk te controleren is, lijkt het mij onjuist om op dat punt de zaak
te wijzigen. Ik geef zonder meer toe dat bij de normering mijn redenering
op het punt van privé-gebruik ten aanzien van het amendement op stuk
nr. 13 betreffende de exceptie voor gehandicapten, tegen mij gebruikt kan
worden. Als ik in dat geval stel dat het normerend is, geldt dat ook ten aanzien
van amendement op stuk nr. 12. Ik blijf erbij dat de praktijk adequaat is.
Naar mijn mening is normering op dit punt niet nodig. Ik ga echter niet zover
dat ik het amendement op stuk nr. 13 overneem. Ik geef de Kamer ernstig in
overweging om er nog eens goed over na te denken, maar ik ontraad aanvaarding
ervan niet.De heer Jan de Vries (CDA):Ik kom nog even terug op het amendement op stuk nr. 12. De minister geeft
aan dat hij geen onderscheid wil maken tussen bijvoorbeeld muziek of tekst.
Hij brengt echter ook in dat de handhaving moeilijk is. Waarom geldt dat niet
voor "off line"-producten, dus voor schriftelijke werken? Waarom brengt de
minister dat als hoofdargument in voor het ontraden van het amendement op
stuk nr. 12?Minister Donner:Het gaat daarbij om totaal andere vormen van kopiëren. Je neemt iets
geheel over of niet. Je kunt één bladzijde overnemen, maar in
dezelfde beweging kan de gehele tekst worden gefotokopieerd. Bij een boek
dat fysiek gefotokopieerd moet worden, ligt dat totaal anders, ook in de uitingsvorm.
In dit geval is er daadwerkelijk een verschil tussen "off line" en "on line".
On line kan er, zeker bij voortschrijdende digitalisering, geen verschil meer
worden gemaakt tussen het ene en het andere werk. Bepaalde voorzieningen werken
niet meer. Als van de gehele tekst een digitale privé-kopie mag worden
gemaakt, is een billijke vergoeding verschuldigd. Derhalve zullen de vergoedingen
moeten worden afgestemd op de mogelijkheid om het geheel te kopiëren.
In die zin vindt compensatie plaats. Ook als de consument maar een gedeelte
wil, is er de mogelijkheid om het gehele stuk te kopiëren. De auteursrechthebbende
eet dan in wezen van twee walletjes.DonnerDe heer Luchtenveld pleitte ervoor dat iemand de mogelijkheid moet hebben
om af te zien van zijn rechten. Strikt genomen bestaat die mogelijkheid. Niemand
is ertoe gehouden om lid te worden van Buma. Als men lid wordt van Buma, is
één van de voorwaarden echter dat men de hele handhaving overdraagt.
Dat is privaatrechtelijk; daar kan de overheid niet in treden. Dat zijn afspraken
die binnen het kader van Buma gemaakt worden. Je zou je kunnen afvragen of
je bij dat soort zaken zou moeten ingrijpen, maar dat is weer een kwestie
van de commissie van toezicht. Ik denk echter dat de overwegingen van Buma
geldig zijn. Iedereen denkt aan het liefdadige doel waarvoor men vrijwillig
van de rechten afziet, maar de realiteit is dat men heel vaak geconfronteerd
zal worden met "U zou hier kunnen optreden, maar dan moet u wel afzien van
de vergoeding". Dat legt ieder individu dus open voor pressie. Dat is voor
Buma het motief om te zeggen: dat moet niet kunnen, want dat stelt alle leden
bloot aan morele druk. Als men in meerderheid meent dat het anders moet kunnen,
kan Buma morgen de regels op dat punt veranderen; het is immers een vereniging.
Daarom vrees ik dat wijzigingen op dat punt ongewenste gevolgen
zouden hebben, terwijl degene die voor het goede doel zijn royalty's weg wil
geven, precies weet waar hij dat moet doen. Hij kan de geïnde royalty's
overigens beter zelf rechtstreeks aan het goede doel geven. De praktijk kan
zich dus heel goed regelen, terwijl de averechtse effecten van wijzigingen
waarschijnlijk veel groter zijn.De heer Luchtenveld (VVD):Zoals ik zojuist al heb betoogd, hebt u eerder gezegd dat u geen regelgeving
hoeft te maken als de praktijk zich regelt; daar kwam u zojuist op terug bij
de gehandicaptenexceptie. Hier regelt de praktijk zich niet in alle gevallen.
Er zijn immers wel degelijk stichtingen die zeggen: u hebt er zich nu eenmaal
toe verplicht dat wij optreden; wij gaan die rechten dus toch gewoon innen.
Achteraf teruggeven is natuurlijk een enorme omweg. Het gaat ons alleen om
die goede doelen; daarom kun je ook die pressie vermijden. Het gaat om een
beperkt aantal keren per jaar – drie à vijf keer – optreden
voor een goed doel. Wij willen vastleggen dat iemand moet kunnen omschrijven
dat hij buiten de stichting om zelf gebruik maakt van zijn eigen rechten.
Ik denk dat dat wel degelijk een goede aanvulling zou zijn. Als wetgever kun
je best dingen niet meer aan het vrije veld overlaten.Minister Donner:Nee, dan moet ik in wezen de hele structuur op dat punt wijzigen. De wetgever
heeft immers gekozen voor een privaatrechtelijke invulling en er is een vereniging
ontstaan. Dan kun je als wetgever niet op een gegeven moment zeggen dat die
vereniging een bepaalde voorwaarde niet mag stellen. Nogmaals, het lidmaatschap
is daar gewoon afhankelijk van. Iedereen die het anders wil, hoeft geen lid
te worden. Als bij de muzikanten daadwerkelijk de behoefte bestaat om dat
te doen, kunnen zij morgen in de vereniging het besluit nemen om in die situaties
af te zien van handhaving. Dat kan heel specifiek, want dan weet men wat men
wil. Als de wetgever echter heeft gezegd dat het daar moet, moet men het daar
ook laten.Met artikel 17b wordt de efemere vastlegging gewijzigd, omdat in de praktijk
is gebleken dat de wetgeving te strak en te rigide is en geen mogelijkheden
biedt voor maatwerkafspraken. Daarom wordt de norm "tijdelijk" opgenomen,
maar wordt het aan partijen en de praktijk overgelaten om tot een invulling
te komen. In sommige gevallen waren de termijnen te lang en in andere gevallen
te kort. Wij kunnen teruggaan naar de oude situatie, maar dan halen wij ook
de oude problemen weer terug. De bedoeling van dit voorstel is nou juist om
ruimte te creëren. Juist omdat rechthebbenden en omroepen allebei een
hoge organisatiegraad hebben en elkaar kennen, kan dit inderdaad worden overgelaten
aan de praktijk en de wijze waarop daarmee wordt omgegaan.De heer Luchtenveld (VVD):Is het juist dat internationaal bij de vertaling van de richtlijn in het
algemeen juist wel voor vaste termijnen wordt gekozen en niet voor het vage
begrip "tijdelijk"?Minister Donner:Ik weet dat zelf niet, maar maak uit de ontkennende gebaren van mijn ambtelijke
ondersteuning op dat dit niet het geval is. Mocht het anders zijn, dan zal
ik u daarover voor de eindstemming nader informeren.Wat het amendement op stuk nr. 14 betreft, herhaal ik dat de desbetreffende
bepaling door het woord "uitsluitend" te restrictief wordt. Aanvaarding zou
ik willen ontraden, omdat het amendement over zijn doel heen schiet. Bovendien
komt het niet in de Engelse wetgeving voor.Het amendement op stuk nr. 15 betreft onder andere het licentierecht.
Ik herhaal dat de richtlijn spreekt over "exclusief recht". De vraag is of
dat met die licentie überhaupt kan. Wij menen van wel, maar alleen als
het beperkt is tot Nederlands grondgebied. Anders zouden wij de uitoefening
op ander grondgebied ook gaan beïnvloeden. Is internet wel omroep? In
de zin van de Mediawet in ieder geval niet. Ook is internet per definitie
niet beperkt tot Nederland. Derhalve veranderen wij het exclusieve recht van
de richtlijn.Wat de efemere vastlegging betreft, moet ik zeggen dat ik niet weet of
de niet-commerciële omroeporganisaties zich daar überhaupt mee mogen
bezighouden. Het zijn geen omroepen in de zin van de wet en er gelden ook
heel duidelijke beperkingen. De richtlijn bepaalt in ieder geval dat het om
omroeporganisaties moet gaan. Op dat punt blijven wij dus met de beperkingen
van de richtlijn zitten, maar ik denk dat de praktijk zich wel zal wijzen.Als het gaat om het amendement op stuk nr. 16 zegt de heer Van Dam de
tekst van de richtlijn gebruikt te hebben, maar dat heeft hij nu net niet
gedaan. In het tweede lid van artikel 6 staat de komma achter het woord "verhuur"
en dat betekent dat de zinsnede "commerciële doeleinden" in het vervolg
van de zin, namelijk "of het bezit voor commerciële doeleinden van inrichtingen",
alleen slaat op het bezit en niet op de daarvoor staande bepalingen. Derhalve
kan ik dat ook in de Nederlandse wet niet uitbreiden en aan die andere genoemde
zaken de kwalificatie "commerciële doeleinden" toevoegen. Het geheim
zit hem als het ware in die ene komma. Omdat die staat waar die staat, is
de beperking alleen geldig voor het bezit. Aanvaarding van dit amendement
zou derhalve leiden tot strijd met de richtlijn.Inzake het amendement op stuk nr. 18 heb ik al aangegeven dat de richtlijn
spreekt over privé-gebruik. Wij hebben dat vertaald met "eigen gebruik".
Mij wordt tegengeworpen dat er in de praktijk allerlei dingen worden gedaan,
maar ik zeg daarop dat die praktijk dan in beginsel contra legem is. Wij kunnen
op dit punt niet afwijken van de richtlijn. Maar nogmaals, ook in materieel
opzicht zie ik een probleem. Ondanks de mogelijke inconsistentie dat je wel
mag lenen en iemand anders eventueel mag fotokopiëren, kopiëren
voor eigen of privé-gebruik is iets wezenlijk anders dan kopiëren
voor iedereen, ook niet-commercieel. Daarop komt dit namelijk neer. Het enkele
geven schept al een dergelijke relatie. De heer Vendrik bevestigt in wezen
de wijze waarop de exploitatiemogelijkheden worden beperkt. Hij zou mij graag
een kopie van zijn eigen cd van de Mattheus Passion van Bach geven, die hij
anders zou hebben gekocht. Daarmee omzeilt hij de rechten die hij anders verschuldigd
zou zijn over die muziek. Dit geeft het al aan: hoe ruimer je de kopieermogelijkheden
maakt, hoe meer je de exploitatiemogelijkheden beperkt. Derhalve zal dit zich
onmiddellijk vertalen in de vergoeding.De heer Van Dam (PvdA):Dan heb ik nog een mooie: de heer Vendrik maakt dezelfde kopie, maar geeft
u zijn origineel. Dan mag het dus wel?Minister Donner:Ik heb al gewezen op de inconsistentie. Zoiets geldt ook voor een boek:
ik mag het niet fotokopiëren, maar wel uitlenen. De fysieke beperkingen
werken dan gewoon ter bescherming van het recht.De heer Van Dam (PvdA):Voor de duidelijkheid: ik heb het niet over uitlenen, maar over dezelfde
situatie; de heer Vendrik geeft u niet de kopie, maar het origineel. Op beide
cd's staat precies hetzelfde, staan exact dezelfde bits en bytes.Minister Donner:Dat ben ik met u eens, maar de één-op-één-relatie
blijft bestaan; evenals de inconsistentie, maar het blijft heel iets anders
als een wetgever zegt dat mensen tientallen kopieën mogen maken voor
al hun kennissen.De heer Van Dam (PvdA):Natuurlijk zei ik dat niet. Ik zei dat het al jaren de praktijk is dat
mensen kopietjes maken voor familie, vrienden, of een daaraan gelijk te stellen
kring – daarvoor bestaan in de wet formuleringen. Ik vind dat niet erg.
Ik ben het met de minister eens dat mensen niet honderden kopieën moeten
maken voor iedereen, maar ik heb er helemaal geen probleem mee dat zoiets
mag voor een beperkte kring, die als zodanig goed is gedefinieerd.Minister Donner:Als het blijft bij die paar kennissen waarover u het heeft, zal geen auteursrechthebbende
dit controleren. Maar als het in de wet staat zoals uw amendement voorstelt,
dan gaan de sluizen open en kan geen rechter tot strijdigheid met de wet beslissen,
ook als het om honderden exemplaren gaat. Daarom ook kwam ik met het idee
van de tik: als de tik verwordt tot regelmatig slaan, dan is het geen tik
meer en moet een wetgever maar zeggen dat ook die tik niet mag.De heer Jan de Vries (CDA):Hierop aansluitend, in de toelichting op het amendement op stuk nr. 17
zegt de heer Van Dam dat het begrip derden te beperkt is geformuleerd, aangezien
daaronder ook familie, vrienden en daaraan gelijk te stellen kringen worden
begrepen. Deelt de minister dat oordeel? Dat lijkt mij namelijk de kernvraag.
In onze ogen is die interpretatie van "derden" niet juist, zeker niet in relatie
met artikel 12 van de Auteurswet. Als de stelling van de heer Van Dam onjuist
is, is meteen zijn amendement overbodig.Minister Donner:Ik weet niet hoe dit in de privaatrechtelijke sfeer moet worden uitgelegd,
daarvoor moet ik de echte deskundigen raadplegen. Ik zeg toe dat ik hierop
nog terugkom vóór de stemmingen.Wat de heer Van Dam wil met het amendement op stuk nr. 18, ligt in wezen
besloten in artikel 16c. Zoals hij het nu wil realiseren, is echter onmogelijk.
Het gaat om de vergoeding die over de blanco dragers wordt geheven. In artikel
16c staat dat voor het kopiëren is verschuldigd. Derhalve heeft de maker
een aanspraak. Als hij een mechanisme heeft waardoor er niet kan worden gekopieerd,
heeft hij op grond van artikel 16c dan ook geen aanspraak op vergoeding. Derhalve
is dit een kwestie van de collectieve beheersorganisaties, die dan niet moeten
uitkeren omdat de maker geen aanspraak heeft. Van zijn product kan namelijk
niet zijn gekopieerd. In die zin is het een gevolg van de wetgeving.De heer Van Dam (PvdA):Het is nog maar zeer de vraag of dat in de praktijk gebeurt. De belanghebbenden
spelen een duidelijke rol in het beheer van de fondsen. Zal er bij de verdeling
daadwerkelijk rekening worden gehouden met de omstandigheid dat de maker gebruik
heeft gemaakt van een technische beschermingsvoorziening? In dat licht heb
ik mijn amendement ingediend, zodat het duidelijk in de wet wordt opgenomen.
Dan is helder wanneer er wel of geen recht is op zo'n compensatie.Minister Donner:De wet is duidelijk: de verschuldigdheid en derhalve de aanspraak van
de maker berust op het kopiëren. Als het is uitgesloten dat er kan worden
verveelvoudigd, is er ook geen recht. Het kan dus niet anders in de wet worden
gezet. De heer Van Dam heeft een punt als hij zich afvraagt of dit ook in
de praktijk zo wordt gedaan. Dit punt zou echter moeten worden geregeld in
de wetgeving ten aanzien van de collectieve beheersorganisaties. Misschien
is het zelfs geen kwestie voor de wetgever, maar gaat het om de vraag of er
in de praktijk wordt uitgekeerd. Het gaat om een recent, nieuw verschijnsel.
Ik ga ervan uit dat indien dit op grotere schaal zal worden toegepast, er
bij de uitkering onmiddellijk rekening mee zal worden gehouden. Ieder individueel
lid kan in rechte optreden tegen de beheersorganisaties als er wordt uitgekeerd
aan mensen die er geen recht op hebben. In dat licht loopt het recht volgens
mij rond.Ik kom bij het amendement van de heer Van Dam over encryptieonderzoek.De heer Van Dam (PvdA):Dat hebt u al besproken.Minister Donner:Voorzover mij bekend, ligt die Zweedse zaak anders.Mevrouw Gerkens sprak over de Amerikaanse dvd's die alleen op Amerikaanse
apparatuur afspeelbaar zijn. In wezen is dat hetzelfde punt als waarover de
heer Vendrik zich zorgen maakte, de gedwongen winkelnering. In alle eerlijkheid,
dat kan een probleem zijn. Het is echter geen probleem van het auteursrecht.
Het zou dan ook met recht kunnen worden bestreden als ik de AMvB zou toepassen
om de situatie die mevrouw Gerkens vreest, te voorkomen. Maar dat valt vierkant
onder de mededingingswetgeving. Er zijn allerlei oude voorbeelden te noemen,
zoals de bonnetjes bij benzinestations. Door die bonnetjes mag geen gedwongen
winkelnering optreden. Er zijn allerlei regels om ervoor te zorgen dat er
uitbetaald wordt. Ik ben het ermee eens dat de techniek die zal worden gebruikt,
kan leiden tot gedwongen winkelnering. Dat gebeurde onder meer in Amerika
in de mededingingskwestie rond Microsoft. In dat geval vond men dat andere
producenten van de markt werden gedrongen, omdat de programmatuur niet aansloot.
In dergelijke gevallen moet worden opgetreden. Dat is een punt van aandacht.
Maar ook dan zal niet de AMvB onder het onderhavige wetsvoorstel kunnen worden
gebruikt. Die mag namelijk alleen worden gebruikt voor auteursrechtelijke
doeleinden.De heer Vendrik wilde een voorhangprocedure voor de AMvB die als stok
achter de deur zou dienen. Ik wijs hem erop dat die procedure
al is vastgelegd in artikel 17d. Wat hij wil is dus al geregeld: de AMvB moet
worden voorgehangen. Of het daarmee een AMvB met een grote A wordt, weet ik
niet. Ik denk namelijk nog steeds dat de voorhangprocedures constitutioneel
niet kloppen. Delegeren is delegeren; als je delegeert, kun je niet de zaak
weer terughalen.Zoals ik heb gezegd, heb ik er mijn twijfels over of de bijstelling van
de onderzoeken al rijp is. Ik ben echter te allen tijde bereid om de discussie
over de toekomst van het auteursrecht aan te gaan, zeker als de Kamer dat
verlangt. Dat geldt in het bijzonder voor de vraag of wij inzake het auteursrecht
uit de pas dreigen te lopen, omdat het auteursrecht leegloopt of omdat er
niet meer kan worden geconsumeerd. Op het laatste punt verlang ik iets meer
vertrouwen in de markt. Het kan zijn dat er monopolistische situaties ontstaan,
maar dan zijn ze zo groot dat wij ze in Nederland niet kunnen aanpakken en
dat dit via de EEG moet gebeuren.Ik dank de Kamer voor de gelegenheid. Volgens mij heb ik geantwoord op
haar vragen.De algemene beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:De minister zal de Kamer nog voor de stemmingen een brief sturen met de
beloofde inlichtingen. Ik zal nadere voorstellen doen over het tijdstip van
de stemmingen inzake het wetsvoorstel. Ik probeer die stemmingen volgende
week, vóór het reces, te laten plaatsvinden, zodat het wetsvoorstel
kan worden afgehandeld.Sluiting 19.32 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20032004-3335-3361.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl