Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (kamerstuk 27732)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2002-2003, pag. 726-729

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

26-05-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

nr. 23, pagina 726-729

06-05-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 27732Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (Dinsdag 6 mei 2003)Pagina 742-742
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (kamerstuk 27732)Pagina 736-742
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)Pagina 729-736
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (kamerstuk 27732)Pagina 726-729
Presentie en opening (dinsdag 6 mei 2003)Pagina 721-721
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 6 mei 2003)Pagina 742-744
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Aanpassing van Boek 3 en Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek, de Telecommunicatiewet en de Wet op de economische delicten inzake elektronische handtekeningen ter uitvoering van richtlijn nr. 1999/93/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 13 december 1999 betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen (PpbEG L 13) (Wet elektronische handtekeningen) (27743); - Regeling van cassatie in Antilliaanse en Arubaanse uitleveringszaken (27797, R1686); - Wijziging en aanvulling van een aantal bepalingen in het Wetboek van Strafvordering en enige andere wetten met betrekking tot de ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel (aanpassing ontnemingswetgeving) (28079); - en enkele andere voorstellen.Pagina 721-722
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de spoorwegen, te weten: - de motie-Wolfson c.s. over een meerjarig herstelplan en alternatieve beheersvormen (kamerstuk 27482, 27216, nr. 145f)Pagina 721-721
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)Pagina 722-726

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding
strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (27732).De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Tan (PvdA):Voorzitter. De fractie van de Partij van de Arbeid heeft reeds eerder
meermaals aangegeven dat zij in het algemeen kan instemmen met dit wetsvoorstel.
Na de twee rondes van vraag en antwoord heeft onze fractie nog een enkele
vraag.Bij de behandeling in de Tweede Kamer op 4 september 2002 merkte collega
Van Heemst op dat dit wetsvoorstel een beetje tegen de tijdgeest in gaat,
omdat dit de privacy beschermt, terwijl de trend is dat wie niets te verbergen
heeft, niet bang hoeft te zijn voor camera's. Voor de fractie van de Partij
van de Arbeid is het juist bij de toenemende roep om meer bewaking, waaronder
met camera's, van belang om te waken tegen het te ver doorschieten. Voorts
is het volgens onze fractie nu des te meer nodig om de juiste balans in het
oog te houden tussen op gespannen voet staande belangen. Hierin voelen wij
ons gesterkt door recente signalen van, onder andere, het College bescherming
persoonsgegevens en de Raad voor het openbaar bestuur. Vanmorgen trof ik in
mijn postbak het jaarverslag 2002 van het College bescherming persoonsgegevens
aan. In de inleiding daarvan meldt het college: "In de algemene roep om meer
daadkracht, toezicht en controle maakten diverse vooraanstaande bestuurders
en politici van privacy een karikatuur." Verderop staat: "Het CBP maakt zich
ernstig zorgen over de gevolgen die de gemakzuchtige vlucht in meer politiebevoegdheden
voor de belangen en rechten van gewone burgers kan hebben." Wij ontvingen
vorige week ook een brief, gedateerd op 25 april jongstleden, van de Raad
voor het openbaar bestuur. Daarin stelt deze dat politici tegen elkaar opbieden
met maatregelen die gevoelens van onveiligheid moeten wegnemen en dat er een
discussie gaande is over de principiële vraag hoe ver de overheid mag
gaan in deze rol. Een stringenter veiligheidsbeleid kan onze grondrechten
en daarmee onze rechtsstaat immers aantasten. De ROB organiseert hierover
een symposium op 4 juni aanstaande, genaamd "Grondrechten en veiligheid".
Er is dus alle reden om dit wetsvoorstel vanuit die optiek te bekijken. De
wijze waarop in dit wetsvoorstel het vereiste van kenbaarheid op voor publiek
toegankelijke plaatsen en in de woonomgeving wordt gehanteerd – zie
de memorie van antwoord van 5 december 2002 en de nadere memorie van antwoord
van 17 maart 2003 – kunnen wij volgen en onderschrijven.De bezwaren van VNO-NCW met betrekking tot het kenbaarheidsvereiste en
het begrip wederrechtelijkheid, zoals verwoord in de brief van 1 april 2003,
delen wij niet. Niettemin zien wij uiteraard met belangstelling de nadere
reactie van de minister tegemoet op de standpunten van VNO-NCW.Voorzitter: Van EekelenMevrouw Tan (PvdA):In de nadere memorie van antwoord gaat de minister in op onze vragen of
er controle is op juist en adequaat gebruik van verzameld beeldmateriaal dat
in de vorm van digitale foto's direct vanuit een winkel naar het dichtstbijzijnde
politiebureau kan worden geseind. Daarbij is opgemerkt dat er op 20 januari
2003 een overeenkomst is gesloten over een gezamenlijke aanpak van winkelcriminaliteit
tussen de ministers van Justitie, Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
en Economische Zaken enerzijds en het Platform Detailhandel.nl anderzijds.
Daarbij zal onder andere worden onderzocht wat de mogelijkheden zijn voor
onderlinge uitwisseling van digitale foto's en beelden. Vervolgens spitst
de nadere memorie van antwoord zich bij de beantwoording van onze vragen toe
op digitale foto's van op heterdaad betrapte winkeldieven en overvallers.
Geldt die toespitsing eveneens voor het afgesproken onderzoek naar de mogelijkheid
tot uitwisseling van digitale beelden tussen winkels in een winkelcentrum
en de politie? Of is er sprake van meerdere categorieën en omstandigheden?
Kan de minister aangeven wat de stand van zaken in dat onderzoek is? In reactie
op onze vragen spitst de minister in de nadere memorie van antwoord de verantwoordelijkheid
van politie en OM toe op foto's van op heterdaad betrapten. Kan het ook gaan
om beelden van verdachte personen? Wat zijn daarbij de verantwoordelijkheden
van de winkelier? Onze interesse is eens te meer gewekt door het principeakkoord
voor een nieuwe cao tussen vakbonden en supermarktondernemingen van 16 april
2003. FNV Bondgenoten en het Centraal Bureau Levensmiddelenhandel willen veiligheid
hoog op de agenda zetten en supermarkten verplichten camera's te plaatsen
als daarvoor genoeg aanleiding is. Uit een bericht in het Algemeen Dagblad
van 17 april 2003 blijkt dat gedacht wordt aan criteria zoals ligging in een
criminele buurt en het plaatsvinden van een groot aantal diefstallen en overvallen
in voorgaande jaren. De kosten worden geraamd op € 10.000 tot € 40.000.
Uiteraard voert de krant ook een protesterende supermarktondernemer op en
wel een uit Groningen. Wij achten de ontwikkeling des te interessanter als
zij wordt afgezet tegen de opstelling van VNO-NCW, die is verwoord in de brief
van 1 april 2003 van die organisatie. Wat is overigens de opvatting van de
minister over het verplicht stellen van cameratoezicht op deze manier en in
het algemeen?Nu het cameratoezicht in winkels zo'n hoge vlucht neemt, is des te meer
relevant aan welke regels en procedures winkeliers, politie en OM zich hebben
te houden. Wie controleert de controleur? Welk beeldmateriaal wordt vastgelegd
en voor hoe lang? Wie heeft toegang tot het materiaal en wie beheert het?
Gelet op de weerbarstige informatiseringsprocessen bij de politie lijken wegens
de privacygevoeligheid extra waarborgen voor de zorgvuldigheid
geen overbodige luxe. Als men nog niet in staat is de informatiseringsprocessen
voldoende te beheersen, hoe kan men dan wel op een zorgvuldige manier met
privacy omgaan? Kan de minister onze verontrusting op dit punt enigszins wegnemen?Ik zeg nog iets over de communicatie en voorlichting inzake deze materie.
Vandaag hebben wij een brief ontvangen van de Vereniging van Particuliere
Beveiligingsorganisaties, gedateerd 1 mei 2003. Daaruit blijken nogal wat
misverstanden te bestaan over de aard en de reikwijdte van dit wetsvoorstel.
Voorlichting is daarom wenselijk. Daarnaast blijkt dat dit wetsvoorstel steeds
wordt verward met het wetsvoorstel inzake cameratoezicht op openbare plaatsen.
Is de minister voornemens om extra aandacht te besteden aan voorlichting en
zo ja, in welke vorm? Wij zien het antwoord met belangstelling tegemoet.De heer Rosenthal (VVD):Mijnheer de voorzitter. De VVD-fractie heeft in twee rondes kritisch gereageerd
op het wetsvoorstel en op de nadere toelichting van de minister. In eerste
instantie zei de VVD-fractie gemengde gevoelens te hebben over het wetsvoorstel.
Wij vonden dat het voorstel in de afweging tussen privacybescherming en veiligheid
te veel naar het eerste overhelde. Sinds deze week begrijpen wij dat een dergelijk
standpunt ons op een reprimande van het College bescherming persoonsgegevens
komt te staan. Wij richten ons in de Kamer echter niet tot dit college, maar
tot de minister. Overigens is het voor de VVD-fractie in dat licht wel interessant
om te weten of de minister het eens is met de toonzetting en de inhoud van
het Jaarverslag 2002 van het College bescherming persoonsgegevens.De minister wist de gemengde gevoelens van mijn fractie over het wetsvoorstel
met zijn memorie van antwoord niet te temperen. Ook na kennisneming van de
beantwoording van nadere vragen van onze fractie zijn deze gemengde gevoelens
gebleven. Sterker nog: de nadere memorie van antwoord neemt de kritiek helaas
allerminst weg. Ik wil mijn inbreng in deze fase beperken tot twee punten. In de eerste plaats neemt de minister afstand van onze opvatting dat de
uitbreiding van de strafbaarstelling van heimelijk cameratoezicht ten koste
zal gaan van het verhogen van de veiligheid in de samenleving. Volgens de
minister zal cameratoezicht alleen preventief werken wanneer dit toezicht
op duidelijke wijze kenbaar wordt gemaakt. De preventieve werking van het
openlijke cameratoezicht is mijn fractie uiteraard duidelijk. Wie kwade bedoelingen
mocht hebben, zal zich inhouden op locaties waar openlijk video- of cameratoezicht
plaatsvindt. Mijn fractie vraagt zich echter af of video- en cameratoezicht
zonder waarschuwing in verschillende situaties niet minstens zo belangrijk
en effectief is. Houdt het kenbaarheidsvereiste niet juist een duidelijke
inperking van de veiligheid in nu de kwaadwillende weet dat tijdelijk heimelijk
cameratoezicht door dit wetsvoorstel wordt bemoeilijkt?In de tweede plaats vindt de VVD-fractie de antwoorden van de minister
op haar vragen over de strafvorderlijke status van beelden die wederrechtelijk
verkregen zijn, onbevredigend. Haar vragen spitsten zich toe op de wederrechtelijkheid.
Tot twee keer toe vroeg mijn fractie hoe het zit met het gebruik van onrechtmatig
gemaakte camerabeelden als bewijs in strafzaken. Voor mijn fractie is en blijft
onduidelijk waarom de wederrechtelijkheid in artikel 139f Sr opgenomen moet
worden. In antwoord op vragen van de CDA-fractie zegt de minister dat wederrechtelijkheid
in de wet moet staan omdat anders het gebruik van verborgen camera's door
de overheid, in casu opsporings-, inlichtingen- en veiligheidsdiensten, en
journalisten in het kader van de vrije nieuwsgaring in het gedrang zou komen.
Vervolgens zegt de minister dat in geval van bijzondere omstandigheden het
tijdelijk gebruik van verborgen camera's is toegestaan, na instemming van
de ondernemingsraad of na opname in een arbeidscontract. Daarmee lijkt de
minister de werkgevers enigszins tegemoet te komen, maar blijkens de brief
van VNO-NCW van 1 april jongstleden is deze werkgeversorganisatie hierover
niet tevreden. Hoewel dit allerminst bepalend is, geeft het wel te denken.Mijn fractie vraagt zich vooral af hoe het zit met burgers die toevalligerwijs
niet werkzaam zijn bij een opsporingsdienst, niet als journalist aan vrije
nieuwsgaring doen en niet in een bedrijf werkzaam of aanwezig zijn. Zodra
het over burgers in het algemeen gaat, biedt de minister vooral privacybescherming
aan. Mijn fractie blijft uit het wetsvoorstel begrijpen dat het gebruik van
heimelijk cameratoezicht waarmee burgers onder omstandigheden hun veiligheid
vergroten of, zonder een perskaart te hebben, een misstand willen aantonen
aan banden wordt gelegd of door uitbreiding van de strafbaarstelling wordt
bemoeilijkt. Volgens de brief van de Vereniging van particuliere beveiligingsorganisaties
geldt dit ook voor mensen in non-profitorganisaties, zoals universiteiten.
De VVD-fractie komt in het verlengde hiervan nogmaals terug op het pleidooi
van premier Balkenende in het lijsttrekkersdebat van RTL4 in januari van dit
jaar om beeldmateriaal onbeperkt als bewijsmiddel in strafzaken aan te merken.
De minister zegt in de nadere memorie van toelichting dat dit wetsvoorstel
die mogelijkheden niet inperkt. De enige bewijsuitsluitingsgrond is de omstandigheid
dat de overheid de hand heeft gehad in het onrechtmatig handelen van derden.
Als het probleem op die manier wordt weggeredeneerd, resteert de vraag waarom
dit wetsvoorstel zulk zwaar geschut in werking stelt als het per saldo zo
weinig betekenis zou hebben voor de praktijk van alledag. De enige winnaar
bij dit wetsvoorstel, waarschijnlijk tegen zijn zin, lijkt de rechter te zijn,
die volop zaken voorgeschoteld zal krijgen waarin hij de belangen van de privacybescherming
en de veiligheid tegen elkaar zal moeten afwegen. De VVD-fractie vindt dit
een verkeerde route.In eerste termijn is voor de VVD-fractie de toegevoegde waarde van dit
wetsvoorstel niet duidelijk. Wij vinden dat het wetsvoorstel in de afweging
tussen privacy en maatschappelijke veiligheid de verkeerde richting inslaat.
Als dit, gezien de beantwoording van de vragen over de strafvorderlijke effecten,
juist enorm zou meevallen, vragen wij ons af wat de feitelijke relevantie
van dit wetsvoorstel is. Met meer dan gewone belangstelling wacht de VVD-fractie
het antwoord van de minister af.Mevrouw Lodders-Elfferich (CDA):Voorzitter. Veiligheidsbevordering is al een aantal jaren van groot politiek
belang en het betreft een gevoelig item. De omvang van de criminaliteit blijft
zorgelijk; sinds 1960 is deze bijna vertienvoudigd, terwijl het percentage
ophelderingen daarbij ver achterblijft. De heer Rosenthal heeft percentages
genoemd die ik zo slecht vind, dat ik deze bijna niet durf te herhalen. Het
publiek, dat wil zeggen de burger, geeft in alle onderzoeken aan zich in veel
situaties, met name in de publieke ruimte, onveilig te voelen. Instrumenten
die bij de handhaving, de preventie en de opsporing een rol kunnen spelen,
zoals cameratoezicht, een algemene identificatieplicht en een ruimere toepassing
van DNA-technieken, verdienen dan ook alle aandacht. Het Strategisch akkoord
maakte veiligheid tot speerpunt van beleid. Naar het verslag van de informateurs
Hoekstra en Korthals Altes aantoont, zal dat ook bij het volgende kabinet
het geval zijn. Cameratoezicht kan dus een heel belangrijk hulpmiddel zijn,
maar erkend dient te worden dat de rechtmatigheid in de toepassing ervan gebonden
dient te zijn aan voorwaarden om ongerechtvaardigde inbreuk op de persoonlijke
levenssfeer van burgers, zoals neergelegd in artikel 8 van het EVRM, te vermijden.
Ik verwijs hierbij naar het dezer dagen verschenen jaarverslag van het College
bescherming persoonsgegevens, waarin aandacht voor de privacybescherming wordt
gevraagd. Ook de minister erkent dat zich hier gemakkelijk een dilemma kan
ontwikkelen, blijkens zijn uitlatingen in een interview in het JustitieMagazine
van september 2002: "Op dit moment is de algemene neiging: privacy gaat voor
veiligheid. De conclusie van het Strategisch akkoord is inderdaad dat wij
op dit punt wellicht tot een ander evenwicht moeten komen. Dat hoeft niet
te betekenen dat veiligheid voortaan voor privacy gaat, maar het kan niet
zo zijn – want dat is de afweging die je maakt – dat je de veiligheid
van velen desnoods opoffert aan de behoefte aan privacy van één."
Daar staat tegenover het krantenbericht uit Trouw van eind vorige week, onder
het kopje: Buren naar rechter om bewakingscamera. Daarin wordt een geval beschreven
van buren die in een kleine collectiviteit naar de rechter zijn gestapt, omdat
zij zich bespied weten door de camera van een overbuurman. Deze stelt dat
de camera's pas gaan draaien als iemand voorbij zijn tuinhekje komt, en geeft
daarbij als motivering: trouwens, als je niets te verbergen hebt, maakt het
niet uit of er een camera op je gericht is. De buren hebben echter het gevoel
dat zij de camera tot in hun woonkamer kunnen voelen.Het risico van inbreuk op de privacy van anderen speelt vooral een rol
bij het inzetten van heimelijk cameratoezicht en daarom verheugt het de CDA-fractie
dat met dit wetsvoorstel de norm van het rechtmatig gebruik van cameratoezicht
in de wet wordt verankerd, onder het gelijktijdig hanteren van het uitgangspunt
dat cameratoezicht een effectief hulpmiddel kan zijn in het voorkomen en bestrijden
van criminaliteit.In zijn brief van 6 september 2002 aan de voorzitter van de Tweede Kamer,
heeft de minister de voorwaarden aldus samengevat: het cameratoezicht moet
noodzakelijk zijn en het doel daarvan moet vooraf zijn bepaald; andere minder
ingrijpende middelen zijn uitgeput of afwezig; het cameratoezicht moet voor
het publiek kenbaar zijn en het omgaan met de verkregen beelden moet op zorgvuldige
wijze geschieden. Verder is de reikwijdte uitgebreid tot alle voor het publiek
toegankelijke plaatsen. Waar het niet-publiek toegankelijke plaatsen betreft,
kan het ook gaan om erven en tuinen. Juist vanwege deze uitbreiding acht mijn
fractie het zo belangrijk dat de normstelling duidelijk is.De CDA-fractie is de minister erkentelijk voor de beantwoording in de
schriftelijke ronde. Toch horen wij, juist gezien het voorgaande, graag zijn
visie op het volgende. In zijn antwoord op de vraag die VNO-NCW heeft gesteld
in haar brief van 29 oktober 2002 met betrekking tot het bestanddeel wederrechtelijkheid
in de delictsomschrijving, verwijst de minister naar het gestelde in stuk
27732 (TK) nrs. 3 en 5. Dit betreft met name de nota naar aanleiding van het
verslag. Betekent de verwijzing van de minister naar het gestelde dat hier
geen sprake is van een limitatieve opsomming van de omstandigheden waaronder
de wederrechtelijkheid kan ontbreken? Is het met andere woorden denkbaar dat
het niet vooraf kenbaar zijn van heimelijk cameratoezicht om fraude of diefstal
in een onderneming of een instelling op te sporen onder omstandigheden niet
wederrechtelijk is? De beantwoording in de nadere memorie van antwoord aan
deze Kamer lijkt te hinken op twee gedachten, daar verwees de heer Rosenthal
ook al naar. Dat zou de door ons bepleite duidelijkheid niet bevorderen. Deze
vraag is met name voor ondernemers van belang, met het oog op eventuele procedures
bij ontslag. Er moet overigens bij worden aangetekend dat het antwoord van
de minister op vragen van de VVD over de toelaatbaarheid van wederrechtelijk
verkregen bewijsmateriaal hierin tamelijk helder is, al moet ik zeggen dat
dit een weinig elegante uitweg is. Daarover zei de heer Rosenthal het een
en ander. Wij zouden hier graag nog van de minister over horen, zodat er duidelijkheid
geschapen kan worden.Bij het antwoord van de minister op het door het CDA gestelde over de
informatiebladen van respectievelijk de Registratiekamer en het College bescherming
persoonsgegevens (CBP) is er kennelijk sprake van door elkaar heenlopende
informatie. Ik heb mij gebaseerd op het infoblad gedateerd 20 januari 2003.
Daarin staat letterlijk: "het in het voorjaar van 2001 ingediende wetsvoorstel
over uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht zal in de praktijk
geen wezenlijke verandering brengen voor het cameratoezicht op de werkvloer.
Het wetsvoorstel beoogt geen verandering. Het standpunt van het CBP is dat
incidenteel heimelijk cameratoezicht moet kunnen. Bij regelingen hieromtrent
moet de OR worden betrokken en als er aan die voorwaarde is voldaan, is er
geen sprake van onrechtmatigheid."Voorzitter. Het CDA zou willen bepleiten dat zorgvuldigheid in de voorlichting
wordt nagestreefd, in ieder geval om valse verwachtingen en verwarring te
voorkomen. Nogmaals, de duidelijkheid speelt hierbij een buitengewoon belangrijke
rol.De heer Holdijk (SGP):Ofschoon er al het nodige is gepasseerd sinds het aantreden van deze minister,
zal hij mogelijk toch bijzondere herinneringen aan dit wetsvoorstel
bewaren. Als ik het goed heb nagegaan, was dit wetsvoorstel het eerste dat
hij in zijn hoedanigheid van minister van Justitie in de Tweede Kamer op 4
september jongstleden heeft verdedigd.Over de wenselijkheid en het nut van cameratoezicht zouden de nodige interessante
beschouwingen te houden zijn. Wij zullen dat bij deze gelegenheid niet doen.
Wellicht biedt de komende wijziging van de Gemeentewet daarvoor een even goed
of zelfs beter aanknopingspunt. Het onderhavige wetsvoorstel is in de breedte
en in de diepte, zowel schriftelijk als mondeling bediscussieerd. Met de mondelinge
discussie duid ik uiteraard op de Tweede Kamer. In het voorlopig verslag van
deze Kamer hebben de fracties van de SGP en de ChristenUnie te kennen gegeven
dat zij in overwegende mate konden instemmen met het wetsvoorstel. Dat is
zo gebleven. Eén punt is ons echter bezig blijven houden, namelijk
de reactie van VNO-NCW op dit wetsvoorstel. Na alle discussie – deze
werkgeversorganisatie kan bepaald niet zeggen dat de Kamers geen aandacht
hebben besteed aan haar argumenten – noemt VNO-NCW het voorstel in de
brief van 1 april 2003 volstrekt onaanvaardbaar en dringt men er bij deze
Kamer op aan om het voorstel in zijn huidige vorm te verwerpen. Dat is nogal
kras, maar niet beslissend. Wij nemen dit verzoek niet in overweging voordat
wij enkele nadere vragen aan regering hebben voorgelegd.De kernvraag is waarom de minister VNO-NCW er niet van heeft kunnen overtuigen
dat de situatie voor bedrijven niet wordt verslechterd door dit wetsvoorstel.
Het College bescherming persoonsgegevens heeft immers geconcludeerd dat er
geen sprake is van verslechtering. Wij willen vooropstellen dat het hier gaat
om het incidenteel, tijdelijk gebruik van camera's in bedrijven om opheldering
te verschaffen bij vermoedens van eventuele fraude, diefstal en andere ontoelaatbare
zaken. VNO-NCW stelt dat dit door dit wetsvoorstel onmogelijk wordt gemaakt.Een belangrijke vraag is of in artikel 139f van het Wetboek van Strafrecht
de woorden "waardoor diens rechtmatig belang kan worden geschaad" niet kunnen
worden gehandhaafd in plaats van dat deze worden vervangen door het woord
"wederrechtelijk". Over deze vraag heeft al veel discussie plaatsgevonden.
Wij vragen ons echter af welk rechtspolitiek doel met deze wijziging en de
daaraan gegeven interpretatie wordt gediend. De regering geeft antwoord op
die vraag in de nota naar aanleiding van het nader verslag van de Tweede Kamer.
Op pagina 7 daarvan lees ik over dit tekstuele geschil dat de achterliggende
gedachte is dat moet worden voorkomen dat de burger ingevolge het voorgestelde
artikel 441b van het Wetboek van Strafrecht een verdergaande bescherming zou
genieten tegen heimelijk gebruik van camera's in publiek toegankelijke ruimten
dan in woningen of andere niet voor publiek toegankelijke plaatsen. Deze onbalans
die volgens de regering zou ontstaan, zou de achterliggende gedachte van en
dus ook de politieke rechtvaardiging voor deze wijziging zijn. Op pagina 3
van de nadere memorie van antwoord aan de Eerste Kamer staat: "Aanpassing
van het wetsvoorstel" – dus aanpassing van de tekst van artikel 139f –
"zal leiden tot een situatie waarin het Wetboek van Strafrecht minder bescherming
biedt voor burgers tegen het heimelijk vervaardigen van een afbeelding in
een woning of op een andere niet voor het publiek toegankelijke plaats dan
op voor het publiek (wél) toegankelijke plaatsen. Dat acht ik een onlogische
en onwenselijke situatie."Ik beschouw deze passage als een motivering van het rechtspolitieke belang
van de wijziging op dit punt. Enkele vragen van ons spitsen zich hierop toe.Is het wel zo onlogisch en onwenselijk om op wél voor het publiek
toegankelijke plaatsen via het kenbaarheidsvereiste de burger bescherming
te bieden en dit – incidenteel en tijdelijk! – op niet voor het
publiek toegankelijke plaatsen, zoals bedrijven en erven, niet op dezelfde
wijze te doen, via het kenbaarheidsvereiste? Ik zou dat eerlijk gezegd een
logische gedachtegang vinden.Is het wel zo logisch dat bij het opnemen van het bestanddeel "wederrechtelijk"
in artikel 139f blijkens de nadere memorie van antwoord, pagina 2, wel is
gedacht aan het gebruik van verborgen camera's door de overheid, opsporingsambtenaren,
inlichtingen- en veiligheidsdiensten en, onder omstandigheden, journalisten,
waarvoor het element "wederrechtelijk" kennelijk wel relevant is, maar niet
aan bedrijven die vermoede fraude willen opsporen? Speelt hier het onderscheid
tussen algemeen belang, overheid en journalistiek, versus privaat belang,
bij bedrijven, wellicht een rol? Is dat de uiteindelijke rechtvaardiging voor
het in artikel 139f opnemen van het woord wederrechtelijk in plaats van: "waardoor
diens rechtmatig belang kan worden geschaad"?Mevrouw Lodders refereerde er al aan dat wij onlangs via de dagbladpers
kennis konden nemen van een dreigend kort geding tussen buren van wie de ene
zich bespied wist door camera's aangebracht aan of in de woning van de ander.
Dat is bepaald geen zeldzaam voorval. Welk regime geldt eigenlijk voor buiten
aan de woning bevestigde of op het erf aangebrachte camera's die slechts het
eigen erf kunnen waarnemen? Is het zichtbaar ophangen voldoende? Moet heimelijk
toezicht, met niet zichtbaar opgehangen camera's, kenbaar worden gemaakt?Wij zien een reactie van de regering op beide punten met belangstelling
tegemoet.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt van 14.55 uur tot 15.30 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20022003-726-729.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl