Gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: Intrekking van de Wet raad van advies bibliotheekwezen en informatieverzorging (23255); Wijziging van de Wet op het specifiek cultuurbeleid in verband met de instelling van een adviesorgaan voor het beleid op het terrein van de cultuur (Raad voor cultuur) (24090)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 66-77

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

24-10-1995

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 3, pagina 66-77

24-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23255Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 24090Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 24 oktober 1995)Pagina 95-98
Gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: Intrekking van de Wet raad van advies bibliotheekwezen en informatieverzorging (23255); Wijziging van de Wet op het specifiek cultuurbeleid in verband met de instelling van een adviesorgaan voor het beleid op het terrein van de cultuur (Raad voor cultuur) (24090)Pagina 66-77
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Bepalingen met betrekking tot de educatie en het beroepsonderwijs (Wet educatie en beroepsonderwijs) (23778)Pagina 77-95
3de vergadering; 24 oktober 1995Pagina 51-51
Lijst van besluiten (dinsdag 24 oktober 1995)Pagina 95-95
Behandeling van het wetsvoorstel Bepalingen met betrekking tot de educatie en het beroepsonderwijs (Wet educatie en beroepsonderwijs) (23778)Pagina 51-66

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 68 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: 
 
 Intrekking van de Wet raad van advies bibliotheekwezen en informatieverzorging
(23255);
 
 
 Wijziging van de Wet op het specifiek
cultuurbeleid in verband met de instelling van een adviesorgaan voor het beleid
op het terrein van de cultuur (Raad voor cultuur) (24090).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Postma (CDA):
 
 Voorzitter! Ik wil enkele korte opmerkingen maken omtrent beide wetsvoorstellen.
De wetsvoorstellen beogen eigenlijk uitvoering te geven aan het rapport "Raad
op maat" van de commissie-De Jong. De bedoeling daarvan was het tot stand
brengen van een sanering in de veelheid aan adviserende lichamen en organen
die de regering met concrete advisering ter zijde staan. Als ik het goed zie,
dan worden vier bestaande raden opgeheven, namelijk de Raad voor de kunst,
de Raad voor het cultuurbeheer, de Mediaraad en de Rabin. Deze worden vervangen
door één nieuwe raad, de Raad voor cultuur. Als wij dit in steekwoorden
zouden samenvatten, dan zou dat als volgt kunnen: De verkokering in de advisering
wordt vervangen door een integrale advisering.
 
 Wat betreft de Rabin is één punt al duidelijk aan de orde
gekomen. Dat heeft geleid tot de opschorting van de behandeling van het wetsvoorstel
tot opheffing van de Rabin, namelijk wat wij in de toekomst aan moeten met
de advisering op het terrein van de informatievoorziening. In het aanvankelijke
voorstel zou de taak van de Rabin worden gespreid over drie adviserende organen,
namelijk de Raad voor cultuur, de Adviesraad voor wetenschap en technologie
en de Raad voor verkeer en waterstaat.
 
 De vraag was en is dus of bij een dergelijke opdeling de advisering op
het terrein van de informatievoorziening in voldoende mate gewaarborgd is.
Zowel in de Tweede als in de Eerste Kamer was het voorlopige standpunt dat
dit in die constructie niet het geval was. Vandaar een tweetal moties, aangenomen
door de Tweede Kamer. Ten eerste de motie-Van Nieuwenhoven/Lambrechts op stuk
nr. 21, waarin werd aangedrongen op de instelling van een tijdelijke adviescommissie
met betrekking tot de informatievoorziening. Ten tweede de motie-Lambrechts
op stuk nr. 19, die nog veel verder gaat en zelfs een permanent adviesorgaan
op het gebied van de informatievoorziening voor mogelijk houdt.
 
 De staatssecretaris is in zijn brief van 6 september 1995 zelf met een
constructie gekomen, een tijdelijke adviescommissie voor een periode van twee
jaar, bestaande uit zes leden. Twee leden worden telkens aangewezen door elk
van de drie genoemde adviesorganen. De adviescommissie wordt onderge bracht bij de Raad voor cultuur. De adviescommissie mag niet op eigen
initiatief adviseren op dit terrein.
 
 Een aantal vragen rijst hierbij. In de eerste plaats wijs ik op de ingewikkelde
constructie. Is het nodig dat deze constructie zo gecompliceerd is, als in
de brief van de staatssecretaris is verwoord? Waarom is het eigenlijk uitgesloten
dat deze adviescommissie op eigen initiatief mag adviseren? Waarom kan dat
slechts op aanvraag van de andere betrokkenen? Zou het, gezien het belang
van de zaak, geen aanbeveling verdienen om aan deze adviescommissie ook het
recht toe te kennen, wanneer zij daartoe redenen ziet, om zelf het initiatief
te nemen om adviezen uit te brengen? Moeten wij voorts aannemen, gelet op
de tijdelijke constructie, dat het belang van de advisering op het terrein
van de informatie wel in voldoende mate is gewaarborgd? Verder hebben wij
een prominente rol voor het georganiseerde bibliotheekwezen in Nederland gemist.
Wij krijgen gaarne een reactie van de staatssecretaris op deze vragen en opmerkingen.
 
 Dan de concrete wetsvoorstellen. Het wetsvoorstel tot instelling van de
Raad voor cultuur zullen wij steunen. Het antwoord van de staatssecretaris
over de advisering op het terrein van de informatievoorziening is voor ons
doorslaggevend wat betreft de vraag of wij onze steun kunnen geven aan het
andere voorliggende wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heukelum (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het aan de orde zijnde wetsvoorstel wordt door
de staatssecretaris met nadruk ingekaderd in het algemeen regeringsbeleid
ten aanzien van adviesorganen. De regering heeft daarbij indertijd de volgende
uitgangspunten geposteerd: 
 
 
 - versobering van de advisering;
 
 
 - onderscheid tussen advisering en overleg;
 
 
 - beperking van het
aantal raadsleden per adviesorgaan;
 
 
 - afstemming van de activiteiten
van de adviesorganen en de planbureaus en last but not least,
 
 
 - bundeling
van adviesorganen die een vergelijkbare functie hebben.
 
 
 
 In het op basis van deze uitgangspunten verschenen rapport Raad op maat
is de aanbeveling opgenomen: "Per ministerie wordt zoveel mogelijk met één
adviesorgaan volstaan. Slechts op grond van zwaarwegende argumenten kan hiervan
worden afgeweken."
 
 In de memorie van toelichting schrijft de staatssecretaris dat het onderhavige
wetsvoorstel de sanering van de adviesstructuur op het terrein van de cultuur
behelst volgens de lijnen van het regeringsstandpunt. Dat betekent dus onder
meer: minder adviesraden, maar ook een bundeling van adviesorganen die een
vergelijkbare functie hebben.
 
 Wat het eerste betreft, constateert mijn fractie met voldoening dat hieraan
door de staatssecretaris ruimschoots tegemoet wordt gekomen. Onze waardering
daarvoor! Wat het tweede aspect betreft, heersen er bij ons grote twijfels.
De nieuwe Raad voor cultuur komt in de plaats van de Raad voor de kunst, de
Raad voor het cultuurbeheer, de Mediaraad en de Rabin. Het moet ons van het
hart dat wij er, ondanks de antwoorden van de staatssecretaris in de memorie
van antwoord, nog steeds niet van overtuigd zijn dat de vier genoemde raden
voldoende samenhang vertonen om in één Raad voor cultuur te
worden gebundeld. De staatssecretaris beroept zich weliswaar met nadruk op
het regeringsstandpunt in Raad op maat, maar, zoals ik reeds heb betoogd,
in Raad op maat wordt ook voor samenhang gepleit. Er is dan ook – en
dat is terecht – geen wetsvoorstel ingediend waarmee wordt beoogd, één
raad voor het cluster OCW in te stellen. Alle samenhang tussen onderwijs,
cultuur en wetenschap ten spijt, zijn de verschillen tussen deze beleidsterreinen
zodanig dat één raad voor OCW niet wenselijk is.
 
 Je kunt natuurlijk de stelling hanteren dat alles cultuur is. Ik constateer
dat de staatssecretaris naar dit standpunt neigt. In de inleiding van zijn
onlangs verschenen nota Pantser of ruggegraat schrijft de staatssecretaris:
"Wat betekent cultuur voor een mens? Ruim bemeten hoort alles wat mensen maken,
denken, weten of menen te weten, de wijze waarop ze zich van hun gevoelens
bewust worden en vorm geven aan hun handelen, tot de cultuur."
 
 De staatssecretaris geeft hiermee aan dat hij een tamelijk holistische
visie heeft op het begrip "cultuur". Dat is een keus; een keus die ik uiteraard
respecteer. Ik permitteer mij echter om daar tegenover een meer begrensde
visie op het begrip "cultuur" te stellen. En dat is dat je het begrip "cultuur"
ook in strikte zin kunt opvatten. Dat wil zeggen: als het geheel van kunstzinnige
uitingen. Als je deze, wat engere visie op cultuur hanteert, is het nog maar
zeer de vraag of de Raad voor de kunst en de Raad voor het cultuurbeheer enerzijds
en de Mediaraad en de Rabin anderzijds wel samen in één adviesraad
horen. Er is nog een reden om je af te vragen of deze raden wel in één
adviesraad passen. De ontwikkelingen op het gebied van de informatievoorziening
gaan snel, zeer snel. De staatssecretaris noemt in zijn nota Pantser of ruggegraat
de ontwikkelingen in de techniek van de informatievoorziening zelfs stormachtig.
Je moet je dan ook afvragen of deze dynamiek past in de voorgestelde Raad
voor cultuur.
 
 Naar de mening van mijn fractie is informatiebeleid een eigenstandig beleidsterrein
geworden. Willen wij de ontwikkelingen op dit terrein adequaat volgen, dan
is er voor ons maar één conclusie mogelijk: het informatiebeleid
verdient een eigen adviesraad. Mijn fractie wil er bij de staatssecretaris
met klem op aandringen, het instellen van een dergelijke raad zoveel als in
zijn vermogen ligt, te bevorderen.
 
 Voorzitter! In de memorie van antwoord stelt de staatssecretaris: "Ondanks
het feit dat ook technologische, juridische en economische aspecten de advisering
over omroep, pers en nieuwe media beïnvloeden, zijn deze adviesterreinen
onlosmakelijk verbonden met het cultuurbeleid."
 
 Ik zou graag zien dat de staatssecretaris mij nog eens klip en klaar duidelijk
maakt hoe hij die samenhang tussen cultuurbeleid en mediabeleid ziet, in het
licht van de zojuist door mij gemaakte opmerkingen ter zake.
 
 Voorzitter! Ook bij de behandeling in de Tweede Kamer is uitvoerig gesproken
over de samenhang tussen informatiebeleid en cultuurbeleid. Ook hierbij is
de regering door meerdere fracties – overigens niet voor de eerste maal –
uitgenodigd, over te gaan tot het instellen van een raad voor het informatiebeleid.
De regering heeft bij herhaling aangegeven, niet aan deze wens tegemoet te
willen komen. Teneinde de impasse te doorbreken, is door de leden Van Nieuwenhoven
 en Lambrechts een motie ingediend. De motie behelsde het verzoek
aan de regering, voor de komende twee jaar, tot de evaluatie van de Raad voor
cultuur, een commissie in te stellen voor advisering op het gebied van informatie,
communicatie en technologie, onder te brengen bij de Raad voor cultuur.
 
 Mijn fractie was er content mee dat de staatssecretaris deze motie als
een interessante gedachte bestempelde en toezegde hieraan aandacht te zullen
besteden. Bij brief van 19 juni 1995 aan de voorzitter van de Tweede Kamer
berichtte de staatssecretaris dan ook uitvoering te willen geven aan genoemde
motie. Over de strekking van de motie kan geen twijfel bestaan. Ik citeer
de eerste ondertekenaar van de motie, mevrouw Van Nieuwenhoven: "Uit de Raad
voor het cultuurbeleid, uit de Raad voor verkeer en waterstaat en uit de soortgelijke
Raad op het gebied van economische zaken kan misschien een commissie samengesteld
worden die zich zal bezighouden met het brede terrein van het informatiebeleid
en de technologische vernieuwing. Tegen 1997 kan dit uitmonden in een advies
aan het kabinet over een eventuele raad voor het informatiebeleid."
 
 Ook het feit dat de heer Beinema van het CDA zijn motie, die gericht was
op het onmiddellijk instellen van een raad voor het informatiebeleid, introk
ten gunste van de motie-Van Nieuwenhoven c.s. duidt op een heldere strekking
van deze motie.
 
 In het voorlopig verslag van de vaste commissie van deze Kamer is door
mijn fractie aan de staatssecretaris gevraagd of hij bereid was, de suggestie
van de Rabin over te nemen met betrekking tot de opdracht voor de tijdelijke
commissie, in die zin dat de commissie een andere, beperkte opdracht krijgt,
te weten: het onderzoeken van de mogelijkheid en de haalbaarheid van een raad
voor het informatiebeleid. Het antwoord van de staatssecretaris is verbluffend.
Ik citeer: "De regering is uiteraard niet bereid de suggestie van de Rabin
met betrekking tot de inperking van de opdracht van de commissie over te nemen.
Deze suggestie gaat volledig heen langs de terzake gevoerde discussie in de
Tweede Kamer en komt de facto neer op het niet uitvoeren van de motie-Van
Nieuwenhoven om een tijdelijke commissie voor de integrale advisering op het
terrein van het informatiebeleid in te stellen."
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik begrijp het echt niet! Mevrouw Van Nieuwenhoven
zegt dat het werk van de commissie kan uitmonden in een advies aan het kabinet
over een eventuele raad voor het informatiebeleid. De staatssecretaris geeft
vervolgens uitvoering aan deze motie. Vanuit dit huis wordt de suggestie aan
de staatssecretaris voorgelegd die dezelfde strekking heeft en dan is de staatssecretaris
uiteraard niet bereid om deze suggestie over te nemen?
 
 Voorzitter! Dat de staatssecretaris de suggestie niet wil overnemen, is
uiteraard zijn keus, maar de logica van het woord "uiteraard" ontgaat mij
volkomen. Misschien wil de staatssecretaris zo vriendelijk zijn, ons nog eens
uit te leggen waarom de genoemde suggestie volledig heen gaat langs de in
de Tweede Kamer gevoerde discussie en waarom deze suggestie neerkomt op het
de facto niet uitvoeren van de motie-Van Nieuwenhoven. Als ik de staatssecretaris
vraag om de genoemde suggestie niet als uitsluitende opdracht aan de commissie
mee te geven maar als mede-opdracht – dan zit ik toch wel heel dicht
tegen de motie-Van Nieuwenhoven/Lambrechts aan – is hij dan wel bereid,
de suggestie over te nemen?
 
 Mijnheer de voorzitter! Mede gezien de positieve houding van de staatssecretaris
tegenover de motie-Van Nieuwenhoven stond mijn fractie in principe positief
tegenover het wetsvoorstel, ondanks onze vragen hierover. Maar met de brief
van 6 september heeft de regering naar onze mening de zaak behoorlijk gecompliceerd
gemaakt. Mijn fractie vraagt zich in alle oprechtheid af of met de uitwerking
die de regering aan de motie-Van Nieuwenhoven geeft, nog wel recht wordt gedaan
aan deze motie.
 
 Mijn fractie heeft ook kennisgenomen van de vragen die onlangs in de Tweede
Kamer zijn gesteld naar aanleiding van deze brief. Deze vragen sporen met
de vragen die bij mijn fractie leven. Het feit dat de tijdelijke commissie
uitsluitend mag adviseren op grond van gezamenlijke adviesaanvragen van de
ministers van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, Economische Zaken, Binnenlandse
Zaken en Verkeer en Waterstaat, maakt naar de mening van mijn fractie de commissie
al vleugellam, voordat zij überhaupt aan vliegen heeft kunnen denken.
 
 Mijn fractie zou van de staatssecretaris dan ook graag een helder antwoord
willen op de vraag of de commissie in staat is, bij de evaluatie aan te geven
of het alsnog wenselijk is te komen tot een raad voor het informatiebeleid.
Anders gezegd, wordt bij de evaluatie van de adviesraden alsnog onderzocht
of het wenselijk is een raad voor het informatiebeleid in te stellen, en heeft
de tijdelijke commissie voor het informatiebeleid daarbij een specifieke rol?
 
 De behandeling van het wetsvoorstel tot intrekking van de Wet Rabin is
indertijd door deze Kamer opgeschort met onder meer als motief dat er duidelijkheid
moest komen over de vraag hoe de advisering bij het informatiebeleid zou worden
geregeld. Het mag duidelijk zijn dat mijn fractie van mening is dat het wetsvoorstel
voor de Raad voor cultuur, in samenhang met de uitwerking die de regering
geeft aan de genoemde motie-Van Nieuwenhoven/Lambrechts, ons deze duidelijkheid
niet heeft verschaft. Voor mijn fractie is het antwoord van de staatssecretaris
op onze vragen dan ook van groot belang voor onze uiteindelijke standpuntbepaling
over de voorliggende wetsvoorstellen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ook u wens ik graag geluk met deze maiden-speech. Hoewel u nog maar kort
in deze Kamer zit, bent u eigenlijk toch al een typische representant van
de Senaat, want u bent bereid buiten uw eigen terrein te treden. Buiten deze
Kamer bent u directeur zorg en dienstverlening, maar uw maiden-speech ging
over de Raad voor cultuur. U hebt mij vanmorgen gezegd dat u, oorspronkelijk
niet uit liberale kring, een duidelijke, bewuste keuze hebt gemaakt: via de
theologie liberaal geworden. Al veel langer dan als lid van deze Kamer hebt
u contacten dwars over de grenzen van partijpolitiek heen, want u zat met
ons medelid Pit op de sociale academie, ook toen al met verschillende politieke
opvattingen. Zij gaan niet alleen over de grenzen van partijpolitiek heen,
maar ook over de grenzen van de Kamer, zoals bleek uit uw maiden-speech. De
eenheid van belangen bij de controle op de regering door de Kamers is immers
groter dan onze functionele verschillen. Ik feliciteer u hartelijk
met deze maiden-speech.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het woord is aan de heer Cohen, die, als laatste vandaag, zijn maiden-speech
uitspreekt.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Met de instelling van een Raad voor cultuur heeft
de fractie van de Partij van de Arbeid niet de minste moeite. De naam is kort
en bondig, en het lijkt zonder meer de moeite waard om de advisering op het
zo uitgebreide en tegelijkertijd uiteenlopende terrein van de cultuur van
een zo groot mogelijke consistentie en samenhang te voorzien door verschillende
adviesraden op te heffen en hun taken in deze ene raad samen te brengen. De
kern van het wetsvoorstel kan daarom op onze hartelijke instemming rekenen.
 
 Maar de kern van een voorstel is natuurlijk niet het enige punt dat om
beoordeling vraagt. Minstens even interessant is de uitwerking van het voorstel,
terwijl een onderwerp dat zich nog steeds een beetje aan de rand ophoudt,
te weten het informatiebeleid, naar ons oordeel op dit moment bepaald nog
niet adequaat geregeld is. Dat betekent dat ik hier eerst iets zal zeggen
over de omvang van de raad. Daarna zal ik de regering nog een aantal naar
onze stellige overtuiging belangrijke vragen voorleggen over de advisering
op het terrein van het informatiebeleid.
 
 Voordat ik daartoe overga, merk ik op dat ik begrepen heb dat de regering
voornemens is, de beoogde voorzitter van de nieuwe raad niet alleen voor een
ruimer deel van zijn werktijd in die hoedanigheid te benoemen dan oorspronkelijk
voorgesteld, maar hem tevens van allerlei parafernalia te voorzien. Mijn fractie
vroeg zich af of dit aldus aangeklede voorzitterschap wel in een goede verhouding
stond tot de aard van de te vervullen taak, te weten die op het gebied van
de cultuur, dat nu juist niet zo gezegend is met ruime financiële middelen.
 
 Mijnheer de voorzitter! Wat de omvang van de Raad voor cultuur betreft,
geven wij de regering het voordeel van de twijfel. De argumenten zijn duidelijk.
Een raad van beperkte omvang is naar het oordeel van de regering wezenlijk,
omdat alleen op die manier integrale en consistente advisering mogelijk is.
Daar zit wat in. Maar wie de uiteenlopende terreinen overziet waarover de
raad zal moeten adviseren, vraagt zich af of de boog aldus niet te strak wordt
gespannen. Wij hebben het gevoel dat het wetsvoorstel hier een beetje doorslaat
en als reactie op het huidige, inderdaad overdadige woud aan adviseurs, nu
wel erg sterk tamboereert op het primaat van de politiek. Bovendien wensen
wij dit primaat te relativeren, wanneer het gaat om het cultuurbeleid.
 
 Terecht heeft de staatssecretaris in de memorie van antwoord een nuttig
onderscheid aangebracht tussen cultuuruitingen en cultuurbeleid. Evenzeer
terecht heeft hij beargumenteerd dat het primaat bij cultuuruitingen geheel
ligt bij de cultuuruiters en niet bij de politiek. Maar dat betekent niet
dat, wanneer wij spreken over cultuurbeleid, het belang van diezelfde cultuuruiters
en van degenen die zich in woord en geschrifte in de samenleving met dat cultuurbeleid
bezighouden, ondergeschikt is aan datgene wat de overheid wil en doet. Naar
onze opvatting behoren al die verschillende opvattingen over cultuurbeleid
die in de samenleving bestaan, ruimschoots door te klinken in het overheidsbeleid,
dat het primaat ter zake dan ook zal moeten delen, en de facto ook deelt,
met die vertegenwoordigers uit de samenleving die een plaats krijgen in de
Raad voor cultuur. Vanwege dat gedeelde primaat en de noodzakelijke pluriformiteit
van denken over cultuur, van perspectief en van inzicht die in de samenleving
bestaat, vinden wij die raad eigenlijk te klein.
 
 Mijnheer de voorzitter! Het belang van goede, integrale advisering op
het gebied van informatie en communicatie loopt als een rode draad door de
geschiedenis van het wetsvoorstel inzake de instelling van een Raad voor cultuur.
Het is niet voor niets geweest dat deze Kamer de afhandeling van het wetsvoorstel
tot opheffing van de Rabin afhankelijk heeft gemaakt van de vraag hoe de nieuwe
adviesstructuur voor het informatiebeleid vorm zou krijgen. Maar de wijze
waarop dat nu gebeurt, stelt ons teleur. Ik ga hier niet de argumenten herhalen
die uitentreuren in de Tweede Kamer en vanmiddag ook hier aan de orde zijn
geweest om het grote en in de komende jaren zeker nog toenemende belang van
een goed informatiebeleid te schetsen. Ik veronderstel deze bekend en ik weet
dat de regering ze zegt te onderschrijven, maar de daden van de regering wijzen
daar helaas niet op.
 
 Zeker, de regering is bereid om de Tweede Kamer te volgen in haar voorstel
tot instelling van een tijdelijke adviescommissie voor informatiebeleid, maar
de wijze waarop dat voorstel door de regering is uitgewerkt, is in hoge mate
schrieperig. De Tweede Kamer heeft zich hierover uiterst teleurgesteld betoond
en de regering in maar liefst 19 schriftelijke vragen over de brief ter zake
van de staatssecretaris van 6 september jongstleden van zijn misnoegen in
kennis gesteld. Wij gaan ervan uit dat de staatssecretaris straks deze vragen
van een adequaat antwoord zal voorzien. Wij menen ook dat dit noodzakelijk
is om tot een goede afronding te komen van beide wetsvoorstellen die thans
aan de orde zijn. Meer in het bijzonder betekent dit dat wij over het functioneren
van de tijdelijke commissie in ieder geval op drie punten de aandacht gevestigd
willen zien.
 
 Dat betreft in de eerste plaats de samenstelling van deze commissie. Wij
hebben aan de regering de vraag voorgelegd of op deze wijze wel de meest vooraanstaande
deskundigen op het terrein van het informatiebeleid zullen worden geraadpleegd.
Het feit dat die vraag door de regering niet uitdrukkelijk beantwoord is,
bevestigt ons vermoeden: dat zal in de gekozen opzet niet het geval kunnen
zijn. Vandaar dat ik vraag of de opzet van de tijdelijke commissie niet zodanig
moet zijn dat deze deskundigen daarin wel een vitale rol kunnen spelen.
 
 Laat ik voor de duidelijkheid een voorbeeld geven van wat ik bedoel. Kort
geleden publiceerde het Rathenau-instituut een explorerende studie over de
rechten en plichten van het individu op de elektronische snelweg. Deze studie
die beoogt een aantal, maar lang niet alle juridische problemen op dat stuk
in kaart te brengen, is van de hand van prof. Koers. Ik verwacht echter niet
dat iemand als Koers lid kan worden van die tijdelijke commissie. Daarvoor
is zijn expertise, hoe belangrijk ook, te beperkt in het licht
van het keurslijf dat de regering zich heeft aangemeten bij de vaststelling
van aard en omvang van de tijdelijke commissie en van de toeleverende adviesraden.
 
 In de tweede plaats willen wij graag dat de regering nog eens uitlegt
waarom de tijdelijke commissie alleen maar desgevraagd in actie mag komen
en dan nog alleen maar bij adviesaanvragen van de gezamenlijke ministeries.
Daaruit spreekt een zekere benauwdheid, alsof het gevaarlijk zou zijn als
de commissie uit zichzelf iets verstandigs zegt, of het departement iets vraagt
dat een ander departement misschien niet zo goed uitkomt. Deze inperkingen,
mijnheer de voorzitter, kunnen wij met de beste wil van de wereld niet zien
als in het belang van een goed informatiebeleid.
 
 Dat laatste geldt ook bij ons derde punt, al is dat wat minder belangrijk
dan de twee eerder genoemde. De ondersteuning van de tijdelijke commissie
is niet – misschien moet ik zeggen: nog niet – helder geregeld.
Daarbij heb ik in het bijzonder het oog op de regeling van het secretariaat.
Het lijkt mij niet erg adequaat om het secretariaat van de tijdelijke commissie
te verspreiden door het neer te leggen bij de secretariaten van de adviesraden
waaruit de commissie voortkomt. Dat lijkt mij weinig functioneel en opnieuw
niet in het belang van een goed informatiebeleid.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik rond af. De vragen die wij de regering hebben
voorgelegd, zijn niet zomaar vragen. De beantwoording ervan moet ons in staat
stellen, de vraag te beantwoorden of wij de regering kunnen volgen met beide
wetsvoorstellen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mag ik u gelukwensen met deze maiden-speech? U bent geen nieuwkomer in
politiek Den Haag, maar toch kunt u nog altijd die verbaasde blik opzetten
van de buitenstaander. Dat lijkt mij een essentiële kwaliteit in de Kamer
van reflectie. Als u spreekt, en dat blijkt weer uit uw maiden-speech, bent
u helder. Waarschijnlijk komt dat door het feit dat u de kunst verstaat van
het zwijgen. Dat is een heel essentiële, maar niet altijd aanwezige kwaliteit
bij politici en bestuurders. U weet hoe de hazen lopen. Maar het aardige is,
dat u met enige opgewektheid zo nu en dan kunt zeggen: moet je eens kijken
hoe die hazen lopen! Bij u behoeft er geen enkele twijfel te bestaan over
het lidmaatschap van de partij waarvan u al zo lang lid bent. Misschien is
dat ook de reden dat u met enige frankheid staat ten opzichte van die partij
en het beroep dat die partij zo nu en dan op u doet of juist niet doet.
 
 Ik herinner mij heel wel het "kennismakingsgesprek" dat wij hier hadden.
Het zal bij mij altijd levendig in het geheugen gegrift blijven staan. U kwam
als staatssecretaris bij de voorzitter van de Eerste Kamer "kennismaken".
Dat was de dag dat de overeenkomst in Washington werd getekend tussen Palestijnen
en Israëli's onder toezicht van president Clinton. Wij hebben daar in
een volstrekt lege kamer gezamenlijk naar gekeken en het belang van dat moment
beseft.
 
 Ik wens u nogmaals van harte geluk met uw maiden-speech en ik wens u hier
een goede tijd toe.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Voorzitter! Het zal in dit huis geen opschudding verwekken als ik constateer
dat de Eerste Kamer de Tweede Kamer heeft overtroffen. Mijn memorie van antwoord
betreffende het wetsvoorstel tot de instelling van één Raad
voor cultuur heeft deze Kamer ontvangen op 6 oktober. Een blanco eindverslag
maakte het mogelijk dat wij het voorstel vandaag al met elkaar bespreken.
Daarvoor wil ik deze Kamer hartelijk dank zeggen. Spoed is altijd gewenst,
maar in dit bijzondere geval heb ik daarvoor bijzondere redenen. Ik kom daar
later op terug.
 
 Tegelijk met het wetsvoorstel Raad voor cultuur bespreken wij ook de intrekkingswet
Raad van advies bibliotheekwezen en informatieverzorging. Het wetsvoorstel
is in tijd gezien eerder vertrokken dan het wetsvoorstel Raad voor cultuur.
De eerste aanleiding om de Wet Rabin in te trekken, lag destijds in een bezuinigingstaakstelling.
Maar van meet af aan stond voor ogen dat adviestaken van de Rabin zouden overgaan
naar enerzijds de Raad voor cultuur en anderzijds de Adviesraad voor wetenschap
en technologie, de AWT.
 
 In het wetsvoorstel Intrekking Rabin is nog voorzien in een overgang van
adviestaken van de Rabin naar de Raad voor de kunst, de Raad voor het cultuurbeheer
en de Mediaraad, rekening houdend met een ruime marge in de tijd voor de successieve
aanvaarding van beide wetsvoorstellen. De soepelheid van de overgang kan alleen
zijn gebaat bij de gecombineerde behandeling zoals deze nu plaatsvindt.
 
 Ik wil beginnen om met een paar woorden aan te geven waarom het zo belangrijk
is dat wij straks kunnen beschikken over één adviescollege op
het terrein van het cultuurbeleid. Ik kom dan vanzelf bij bepaalde opmerkingen
van de heer Van Heukelum. Het belangrijkste argument voor een Raad voor cultuur
was en is nog steeds de wenselijkheid en zelfs de noodzaak om de inhoudelijke
samenhang in het cultuurbeleid ook tot uitdrukking te laten komen in de advisering.
 
 Waarom gaat het dan? Het gaat dan niet om de inleiding in de uitgangspuntennotitie
die ik breed heb genomen om het gehele cultuurbeleid in zijn breedste zin
aan te geven. Zoals de geachte afgevaardigde ongetwijfeld heeft geconstateerd,
is reeds zeer kort daarna sprake van een meer toegespitst cultuurbegrip dat
overigens nog steeds het mediabeleid omvat. Het gaat dus om de samenhang tussen
behoud, schepping en distributie van cultuuruitingen, zoals deze tot uitdrukking
moeten komen in de relatie tussen bijvoorbeeld film en televisie, beeldende
kunst en kunstmusea, bouwkunst en monumentenzorg, bibliotheken en letteren,
podiumkunsten en de muziekvoorziening voor de omroep. Zo zou ik nog wel een
tijdje kunnen doorgaan. Overal liggen in het beleidsterrein dat ik onder mijn
hoede heb dergelijke dwarsverbanden.
 
 Natuurlijk spelen ook de gevolgen van de zogenaamde fondsvorming een rol
in die zin dat er met name op het terrein van de kunsten relatief meer nadruk
kwam te liggen op de advisering op de hoofdlijnen van beleid waaruit organisatorisch
consequenties getrokken dienden te worden. Veel van de kleine dingen hebben
wij in de fondsen gestopt. Nu wordt meer nadruk gelegd op de hoofdlijnen.
Daarom zou het kleiner kunnen. 
 
 Ik wil hierbij meteen even ingaan op de opmerking van de heer Cohen die
zei: de raad is zo klein dat hij als het ware niet de hele autonomie van het
veld kan dragen. Maar dat hoeft ook niet. De autonomie van het culturele veld
ligt veel breder verspreid dan alleen in deze raad. Zij ligt zelfs niet in
de eerste plaats bij deze raad, want het is een adviesraad van de overheid.
De autonomie van culturele instellingen ligt veel meer in de besturen en de
beleidsruimte die deze besturen hebben. Zo hebben wij de zaken georganiseerd.
Wij hebben de rijksmusea verzelfstandigd. Wij hebben er raden van toezicht
aan toegevoegd. Het blijft uiteraard een zorg van de overheid en die komt
ook tot uiting in subsidies en subsidiebeschikkingen. Ik steun de heer Cohen
echter van harte in zijn opvatting dat die autonomie van het veld niet in
de eerste plaats bij die raad ligt. Ik denk dus niet dat wij er, wat de omvang
betreft, bijzonder veel rekening mee hoeven te houden.
 
 Later zijn er nog meer bestuurlijke argumenten bij gekomen in het kader
van de brede herziening van het adviesstelsel van de rijksoverheid, die wij
meestal als "Raad op maat" aanduiden. Ik wijs er nog even op dat de gedachte
dat wij deze raden zouden moeten integreren in een kleine compacte raad, voorafging
aan de gedachtenwereld die in "Raad op maat" tot uitdrukking is gekomen, maar
dat die daar wel als het ware in stroomt. Het was dus reeds eerder aan de
orde. Daarom zijn wij hier ook zo vlug, daarom sta ik hier zo snel.
 
 Ik wil nog even iets zeggen over de omvang van de raad. Het is inderdaad
een kleine raad. Maar 25 mensen zijn een gezelschap. Het is mijn ervaring,
zelfs al bij de Raad voor de kunst, dat een grotere raad niet functioneert
als plenum. Dat lukt alleen de Eerste Kamer met 75 leden, maar de Tweede Kamer
lukt het al niet met 150 leden. In formele zin is dat natuurlijk wel het geval.
In de werkelijke beraadslagingen met elkaar is een gezelschap van 25 mensen,
als je echt de verkokering wilt doorbreken, een mooi aantal.
 
 Natuurlijk houd je dan het probleem dat het een buitengewoon zware belasting
is. Daarin is voorzien door de mogelijkheid om commissieleden ad hoc en deskundigen
van buiten aan te trekken. Dat zijn als het ware twee varianten van hetzelfde.
De andere kant daarvan is echter de vraag: hoe voorkom je dat het weer uitdijt
en veel te groot wordt, zoals in het verleden wel is gebeurd? Welnu, juist
door het feit dat het ad hoc is, heeft die raad tot taak om zich telkens opnieuw,
bij wijze van spreken jaarlijks, af te vragen: hebben wij deze deskundige
of deze ad hoc commissie nog nodig? Als het goed is, gaat daar een kracht
van uit om weliswaar gebruik te maken van alle deskundigheid die de raad nodig
heeft, maar het niet te laten uitdijen tot een keer bestaande posities die
nooit meer verloren gaan en waar alleen maar nieuwe posities bovenop gebouwd
worden.
 
 Voorzitter! Het gaat inderdaad om een integratie van een beleidsterrein
dat tal van raakvlakken heeft. Dat komt ook tot uiting in de recente uitgangspuntennotitie
waaruit de heer Van Heukelum in het begin citeerde. Ik heb geprobeerd om in
die notitie uitgangspunten te formuleren, waaraan je kunt zien dat zij het
hele terrein van kunsten, cultuurbehoud, mediabeleid en bibliotheken omvatten.
Het zijn als het ware lijnen die daar doorheen getrokken worden. Daarom heb
ik de hoop dat wij op grond van de discussies die wij daarover zullen voeren,
en die in het veld al gevoerd worden, straks met een cultuurnota in die vierjarige
cyclus zullen komen, waarin die samenhang ook tot uitdrukking komt. Daarover
moet worden geadviseerd door een Raad voor cultuur die ook dat hele terrein
kan bevatten.
 
 Ik zou blij zijn als wij vandaag tot een afronding van dit debat zouden
kunnen komen, omdat het dan mogelijk is om deze nieuwe raad over die uitgangspuntennotitie
te laten adviseren. Die raad zal in ieder geval moeten adviseren over de grote
cultuurnota die volgend jaar komt. Ik zou het betreuren als de raad die zich
uiteindelijk over die cultuurnota moet uitspreken, niet de gelegenheid heeft
gehad om dat ook te doen over die uitgangspuntennotitie. Die dingen hangen
dus met elkaar samen.
 
 Voorzitter! Ik hoop dat de beoogde raad per 1 december operationeel kan
zijn. Dan heeft hij nog een maand om een beetje ingewerkt te raken, want met
ingang van 1996 zal meteen een groot beroep op die raad worden gedaan. Dan
moet hij immers niet alleen adviseren over de hoofdlijnen van het te voeren
beleid, maar moet hij in het verlengde daarvan ook een oordeel geven over
de artistieke of cultuurhistorische betekenis van een groot aantal culturele
instellingen of, breder gezegd, cultuuruitingen op weg naar de cultuurnota.
 
 Voordat ik overga op het aanpalende onderwerp – zo zou ik de advisering
over de informatievoorziening willen noemen – wil ik nog even ingaan
op de opmerking van de heer Cohen over de voorzitter. Hij noemde het woord
"parafernalia". Ik geloof niet dat daar sprake van is. Er is wel sprake van
een vrij groot tijdsbeslag, zeker in de aanvangsjaren. Als wij van deze vier
raden met al die bijbehorende commissies echt in dit snelle tempo een effectieve
raad willen maken, dan is er veel werk te doen. Dat werk komt voor een belangrijk
deel terecht op de schouders van de voorzitter. Daarom lijkt het mij heel
verstandig om die voorzitter een groot deel van de week beschikbaar te hebben.
Ik weet namelijk nu al zeker dat die andere 24 leden allemaal druk bezette
mensen zullen zijn. Dan heb je een spil nodig. Dat kan in zo'n geval in het
begin het beste een voorzitter zijn op wiens tijd wij een ruim beroep kunnen
doen. De honorering zal daarmee in overeenstemming zijn, maar die zal, zoals
ik sommige leden al heb laten weten, in het geheel niet van exorbitante aard
zijn.
 
 Voorzitter! Vervolgens wil ik graag ingaan op de verschillende opmerkingen
die zijn gemaakt ten aanzien van de advisering over het informatiebeleid.
Ik wil beginnen met de opmerking dat het inderdaad een probleem is dat al
enige tijd bestaat en dat dit probleem niet ontstaat door deze nieuwe wet
inzake de Raad voor cultuur. Het bestond dus al. Het heeft zich in het verleden
ook vaak gemanifesteerd omdat ook de Rabin en zeker ook de Mediaraad of een
van die andere raden – de AWT, de Raad voor verkeer en waterstaat of
de CAPT – niet in staat waren om dat gehele terrein te bestrijken. Het
is, wat dat betreft, dus een ouder probleem. Wij zijn ons daar steeds meer
van bewust geworden omdat ieder van ons, wel in een verschillende mate maar
eigenlijk toch iedereen, ervan overtuigd is geraakt dat dat informatiebeleid
voor de nabije toekomst en voor de wat verdere toekomst van grote betekenis
is. 
 
 Hebben wij een minister voor informatiebeleid? Die hebben wij nog niet.
Bij de volgende kabinetsformatie kan er van alles gebeuren, maar op het ogenblik
is dat niet het geval. Dat betekent dat de verschillende invalshoeken van
dit beleid bij verschillende departementen liggen. Dat zou ertoe kunnen leiden
en wellicht heeft dat in het verleden ook geleid tot een zekere veronachtzaming,
tot een zeker "tussen wal en schip"-effect. Naar mijn mening hoeven wij dat
op dit moment bepaald niet te vrezen. Ik verwijs naar het nationale actieplan
voor de elektronische snelweg.
 
 Het kabinet is zich zeer wel bewust van het feit dat hier een uitermate
belangrijk onderwerp ligt. Dat is een op zichzelf niet onbelangrijke constatering.
Het gaat niet om verwaarlozing van het terrein. Dat is niet het geval. De
vier bewindslieden trekken er als paarden aan. Dat gebeurt zowel persoonlijk
als binnen hun departementen. In de ICI worden daarover voortdurend discussies
gevoerd. Het plan van aanpak ligt daar en wij zijn hard bezig met de uitwerking.
Zowel in de Tweede Kamer als in dit deel van het parlement worden wij daar
ook voortdurend aan herinnerd. Het is dus niet een terrein dat over gebrek
aan bestuurlijke aandacht te klagen heeft.
 
 Dat is één, maar daar hebben wij het probleem van de advisering
nog niet mee opgelost. Dat probleem ligt eigenlijk als volgt. De gedachte
achter "Raad op maat" die nu ook wordt onderschreven door het kabinet, is:
laten wij bij de vereenvoudiging van dat radenstelsel ervoor zorgen dat er
in beginsel niet meer dan een raad per departement komt. Zoals iemand al geconstateerd
heeft, lukt dat bij Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen al niet.
 
 Een andere gedachtengang is dat je voor bepaalde beleidsterreinen een
aparte adviesraad maakt. Informatiebeleid zou er dan een zijn. Zoals bekend,
heeft het kabinet daar op dit moment niet voor gekozen. Dat is ook in de Tweede
Kamer ter sprake geweest. Ik heb daar gezegd dat de instelling van de Raad
voor cultuur urgent is. Die is op zichzelf misschien niet de volledige oplossing,
maar die staat een oplossing van dat probleem ook niet in de weg. Wij hebben
daar dus nog een discussie over. Die discussie kan het beste gevoerd worden
aan de hand van een evaluatie. Tenslotte zitten wij nu een beetje vooruit
en over een paar jaar, als wij een beter zicht op die zaak hebben, kunnen
wij misschien tot definitieve beslissingen komen. Dat lost echter niet het
probleem op van die urgente, voor de komende jaren voorziene problemen op
het gebied van de informatievoorziening. Welnu, daar hadden wij, in gemeen
overleg met de Tweede Kamer, het volgende op bedacht. Er zijn drie raden die
zich daarmee bemoeien en elk daarvan adviseert de eigen bewindslieden. Dat
komt dan via de bestuurlijke lijn weer bij elkaar. Het zou echter, nog afgezien
van de uiteindelijke beslissing over een andere verkaveling van het adviesterrein,
waarbij informatie als het ware getild zou worden uit die andere zaken, zeer
zinvol zijn om er in de tussentijd al voor te zorgen dat er een goede adviesstructuur
is. De gedachte was: laten wij dat nou zo doen door – weliswaar tijdelijk,
want in afwachting van die nadere evaluatie – een structuur op te zetten
die ons in staat stelt om samenhangende adviezen te krijgen op dat gebied
en laten wij dat nou niet als het ware loskoppelen uit de bestaande drie raden –
daar zit immers veel deskundigheid in en loskoppelen is dus niet verstandig –
en laten wij uit elk van die raden twee mensen aanwijzen. Dat is een uitzondering
op de regel van Raad op maat dat je geen personele unies krijgt, want dat
doen wij dan juist wel. Die zes mensen vormen een commissie waaraan een integraal
advies gevraagd kan worden. Zes mensen: zijn dat de besten die je kunt vinden?
Dat zijn zes mensen nooit. De heer Cohen heeft daar terecht op gewezen en
gaf een sprekend voorbeeld. Overigens: wij hebben het rapport van de heer
Koers, maar de heer Cohen gaf dat als voorbeeld en zoiets kan vaker voorkomen.
Dat zijn vaak heel gespecialiseerde mensen en hoe je het ook samenstelt, het
wordt altijd heel lastig om die zes daarbij te betrekken.
 
 In mijn visie zullen de zes mensen die dat forum vormen, evenzeer als
de Raad voor cultuur en andere raden, de gelegenheid hebben om specifieke
deskundigen aan te trekken voor een bepaald probleem. Die zes mensen moeten
kunnen overzien wat het probleem is en moeten ook kunnen bedenken "daar hebben
wij die of die bij nodig". Dat vertrouw ik ze toe. Vervolgens kunnen zij die
deskundigen te hulp roepen en die zullen zij dan krijgen.
 
 Dan het punt dat door de geachte afgevaardigde de heer Van Heukelum naar
voren is gebracht, namelijk de kwestie van de suggestie van de Rabin om deze
tijdelijke commissie een heel andere opdracht te geven. Ik wijs er nog maar
even op dat er staat "een andere beperkte opdracht". Daar sloeg mijn opmerking
uiteraard op. Ik las de suggestie namelijk zo: niet deze opdracht, die de
Tweede Kamer heeft aangedragen, om in die tussentijd, die paar jaar, voordat
wij een definitieve beslissing nemen over de advisering op het punt van informatiebeleid –
moet dat zo doorgaan of moet dat anders? – inhoudelijk te adviseren.
De formulering van de suggestie van de Rabin, zoals ik die lees, sluit dat
in feite uit, want die zegt: nee, een andere, beperkte opdracht. Dat is de
reden waarom ik daartegen ben en waarom ik dat niet kan overnemen, omdat ik
dan geheel in strijd zou komen met wat uit het gemeen overleg met de Tweede
Kamer is gekomen. Wat wel mogelijk is en wat mij wenselijk lijkt, is dat die
tijdelijke commissie een rol speelt in de eveneens aan de Tweede Kamer beloofde
evaluatie van de manier waarop dit werkt. Zelfevaluatie is een van de belangrijkste
vormen van evaluatie, ofschoon niet de enige.
 
 Vooruitlopend op de beantwoording van vragen door de Tweede Kamer... Ik
zit een klein beetje met het probleem dat niet alle negentien, maar wel sommige
van de negentien vragen van de Tweede Kamer ook door de Eerste Kamer zijn
gesteld en dat ik hier alvast een voorschot op de beantwoording geef; dat
lijkt mij op zichzelf niet verkeerd en een blijk van integratie. Wij hebben
beloofd dat wij dat evalueren. Wij kijken twee jaar aan of dit werkt en wij
zullen die tijdelijke commissie een belangrijke rol geven in die evaluatie.
Dat zou dus de vorm kunnen krijgen van een rapport over de eigen werkzaamheden
en een oordeel daarover: of het op deze manier werkt of niet. Dat zal dan
ongetwijfeld een rol moeten spelen. Als die commissie zegt: "wij doen het
zo eigenlijk heel goed; houd het maar zo", dan heeft dat – ook voor
de Kamer, neem ik aan – een gewicht. Als de commissie zegt: "hier komt
niets van terecht; maak alstublieft een raad voor het informatiebeleid", zal
ook dat zwaar moeten wegen en zal het kabinet zich daar opnieuw
over moeten buigen. In die zin is de tegenstelling wat minder groot dan de
heer Van Heukelum vreesde. Ik wil die commissie zeker in de gelegenheid stellen
om over zichzelf na te denken. Ik vind dat je niemand dat recht mag ontzeggen,
zelfs een commissie niet. Daarnaast wil ik die commissie echter ook aan het
werk zetten, want dat was de bedoeling van de Tweede Kamer: inhoudelijk over
informatie laten adviseren.
 
 Dan de vraag die eigenlijk door alle woordvoerders is gesteld: waarom
mogen zij dat niet ongevraagd doen? Daar zit minder achter dan hier en daar
wordt gevreesd. Het komt niet zozeer voort uit schrieperigheid, als ik dat
prachtige woord mag gebruiken dat de heer Cohen noemde. Het komt meer voort
uit een soort realiteitszin en uit het idee "wat heb je aan zaad dat op rotsachtige
bodem valt?" Het is veel beter als een goed advies door de betrokkenen gevraagd
wordt. Laat ik daar meteen bij zeggen dat ik het, als die commissie zelf een
goede reden heeft om ergens over te adviseren, vreemd zou vinden en het zou
betreuren als dan bij de verschillende bewindslieden als het ware geen adviesaanvraag
kan worden uitgelokt. Men merkt aan mijn formulering dat ik daarmee zit. Ik
zou problemen hebben met adviezen die als het ware verwaaien op de wind. Ik
heb dat soort dingen wel eens gezien en dat wil ik voorkomen; die mensen moeten
dus niet monddood worden gemaakt; als zij naar ons toe zouden komen en zouden
zeggen "echt hoor, hier adviseren wij jullie over", moeten wij daar goede
nota van nemen en moeten wij van goeden huize komen om te zeggen "doe dat
nou maar niet, want je schiet er niets mee op". Er zal een soort overlegsituatie
moeten ontstaan waarin dat kan gebeuren. Dit is een soort mitigering van "alleen
desgevraagd". Ik aarzel een beetje om toe te zeggen dat ik zal proberen om
het kabinet ertoe te bewegen om er echt in volle omvang "gevraagd en ongevraagd"
van te maken, omdat het buitengewoon jammer zou zijn als wij op dit belangrijke
terrein totaal ongevraagde klachten zouden krijgen.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 U zegt dat u erover aarzelt om voluit gevraagd en ongevraagd advies mogelijk
te maken, omdat dat ertoe zou kunnen leiden dat de regering helemaal niets
kan met de adviezen van de tijdelijke commissie, omdat u juist niet bezig
bent met dat soort onderwerpen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Omdat zij niet aansluiten.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 Precies, omdat zij niet aansluiten. Maar als er toch een zeker verkeer
is tussen die commissie en de regering, dan valt er natuurlijk ook af te stemmen
als de commissie wel gevraagd en ongevraagd advies kan geven. Ook dan zal
de commissie, verstandig als zij is, immers naar de regering toestappen en
zeggen dat zij eigenlijk vindt dat zij over een bepaald onderwerp iets zou
moeten zeggen en dan zal dat ook tot afstemming leiden. Als het een verstandige
commissie is en als dat in goede harmonie gaat, is er helemaal niets tegen
de mogelijkheid om gevraagd en ongevraagd te adviseren.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Nee, dat is juist. Het punt is dat ik met een procedureel probleem zit.
U hebt het zelf al gezegd: ik zit ook midden in een discussie met de Tweede
Kamer, die mij ook op dit punt heeft bevraagd. Ik heb heel goed gehoord wat
hier het gevoelen is, want ik heb begrepen dat eigenlijk alle woordvoerders
zeggen dat je die commissie in ieder geval de ruimte moet geven en niet de
mond mag snoeren. Daar ben ik het mee eens. In mijn beantwoording aan de Tweede
Kamer zal ik hetzelfde zeggen als hier: ik zoek in ieder geval naar een manier
waarop wij niet als het ware ... De hele geest waarin wij deze commissie instellen,
is die van praktisch werken en zorgen dat wij bij elkaar komen en niet van
elkaar af. In feite hebben de drie raden waar deze mensen uit komen –
dat is het merkwaardige hiervan – alle drie het recht om gevraagd en
ongevraagd advies te geven. Het gebeurt dus toch. Laten wij dat even vaststellen:
het gebeurt sowieso, want de raad kan het zo overnemen. Als iemand echt gaat
zitten zoeken, kun je dat dus niet tegenhouden en dat zou ik ook niet willen.
Laat ik het zo zeggen: het is niet anders dan een uitdrukking van de wil van
het kabinet om hier constructief mee om te gaan en ervoor te zorgen dat wij
adviesaanvragen graag bespreken met de betrokkenen. Daar gaat het eigenlijk
om. Als gesteld wordt dat een totaal ongevraagd advies net zo goed is als
een gevraagd advies, dan kan het gevolg daarvan zijn dat mensen zeggen helemaal
niet aan het kabinet te willen vragen waarover het geadviseerd wil worden
en dat zij het zelf wel bepalen. Ik denk dat de adviesaanvraag altijd een
beetje in overleg tot stand moet komen, wil die echt zinvol zijn.
 
 Bij de geachte afgevaardigde de heer Van Heukelum proefde ik het volgende.
Wat als de commissie niet eens de kans gegeven wordt om, bijvoorbeeld, ongevraagd
te adviseren dat er een raad voor het informatiebeleid moet komen? Ik heb
al gezegd dat ik vind dat de commissie het volste recht heeft om zichzelf
te evalueren en daarover advies uit te brengen.
 
 Ik loop het lijstje met vragen even na. De heer Postma heeft gevraagd
of nu alles is ondergebracht. Ja, in feite zijn alle taken van, bijvoorbeeld,
de Mediaraad ondergebracht bij de nieuwe Raad voor cultuur. Daar blijft dus
niet iets over. Alles is daar ondergebracht. Dat geldt ook voor de Rabin,
voor zover het niet bij de AWT is terechtgekomen. In feite is de Raad voor
cultuur de volledige opvolger van alles wat die oude raden deden. Het probleem
waar wij nu over spreken, is als het ware het probleem waar ook die oude raden
niet uitkwamen. Het gaat om een tussengebied, waar wij nu deze voorlopige
oplossing voor aan het vinden zijn.
 
 De heer Cohen heeft een vraag gesteld over de ondersteuning van de commissie.
Ik moet daar nog het volgende over zeggen. Waaraan moet die commissie opgehangen
worden? Dat was ook een punt. Ik heb gemerkt dat het een wat vruchteloze discussie
opleverde. De verschillende invalshoeken van verschillende departementen en
bewindslieden bij het probleem zijn zozeer gelijkwaardig dat een poging om
één van allen een soort van coördinerende rol te geven
in feite het vormen van gemeenschappelijk beleid eerder zou verzwakken dan
versterken. Dat is onze indruk. Daarom hebben wij daar met z'n vieren ook
bewust niet voor gekozen. Wij hebben gezegd dat wij het samen doen en dat
wij eruit komen door er goed over te praten. Als je ietwat demonstratief zou
aangeven dat de commissie bij die of bij die hoort, dan is het
evenwicht al een beetje doorbroken. Ik zoek daarbij dus een evenwicht. Dat
was ook de geest van de opmerkingen die in de Tweede Kamer zijn gemaakt. Overigens,
ook de kwestie van de samenstelling van de leden uit de verschillende raden
was uitgesproken een opvatting zoals die in de Kamer naar voren is gebracht.
 
 Het leek ons praktisch om aan te geven dat het om twee dingen gaat. Het
gaat om het secretariaat en dus om menskracht. De raad gaat over het geheel,
maar de adviezen hebben een verschillende nadruk. Het lijkt dus zinnig om
te bekijken of per advies een secretariaat bemensd kan worden. Een ander punt
is dat er een vast adres nodig is. Over de vraag hoe dat het beste op te lossen
is, moeten wij nog van gedachten wisselen. Ik wil het in samenspraak tussen
de drie raden doen. Ook dit is immers een kwestie van wat het meest praktisch
is. Ik ben ervan overtuigd dat wij ook daar makkelijk uitkomen. Het is in
ieder geval niet de bedoeling – mocht dat de achtergrond van de vraag
zijn – om de tijdelijke commissie zonder voldoende ondersteuning te
laten. Dat is in ieder geval absoluut niet de bedoeling. Het is wel degelijk
het gevoelen van het kabinet dat het een praktische en nuttige oplossing is
voor de sectoroverstijgende problematiek die wij op het gebied van de informatie
hebben. Het is een aanvulling op de ICI en de onderraad, en een aanvulling
op de intensieve samenwerking tussen bewindslieden en departementen om ook
op het niveau van het advies te proberen tot een goede vorm van integratie
te komen.
 
 
 
 
 
 De heer Postma (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil de staatssecretaris bedanken voor zijn
beantwoording. Ik heb drie korte opmerkingen.
 
 De staatssecretaris heeft één door mij gestelde vraag niet
beantwoord, namelijk de vraag naar de rol van het georganiseerde bibliotheekwezen
bij de advisering over het informatiebeleid. Ik nodig hem uit om dat in tweede
termijn alsnog te doen.
 
 Ik heb twee vragen. Als ik de staatssecretaris goed begrepen heb, dan
ziet het kabinet op dit moment niet de mogelijkheid om een zelfstandige raad
voor het informatiebeleid in te stellen, omdat dit niet in overeenstemming
zou zijn met een van de grondkenmerken van het rapport "Raad op maat", te
weten dat er per departement een aparte raad ingesteld wordt. De staatssecretaris
zegt, met zoveel woorden, dat er niet een apart departement voor informatiebeleid
is en dat er dus geen aparte raad ingesteld kan worden. Als dat zo is, dan
is dat over twee jaar toch ook het geval? Geeft de staatssecretaris daarmee
niet aan dat hetzelfde argument door hem over twee jaar ook ten tonele gevoerd
kan worden? Voor zover ik het kan zien, is er ook over twee jaar niet een
zelfstandig ministerie voor het informatiebeleid.
 
 De volgende vraag heeft betrekking op de zelfgekozen onderwerpen waarover
de tijdelijke adviescommissie op eigen initiatief zou kunnen adviseren. Als
ik het goed begrepen heb, dan zegt de staatssecretaris het volgende. De commissie
zou eigen onderwerpen op de agenda kunnen zetten waarover zij advies zou willen
uitbrengen en de commissie zou alvorens die adviezen uitgebracht worden met
de onderwerpen naar de betrokken vier ministeries moeten gaan. De betrokken
ministeries – ik interpreteer de staatssecretaris waarschijnlijk correct –
zouden dan wel van heel goede huize moeten komen om tegen de tijdelijke adviescommissie
te zeggen: "Ja, wij vinden het toch beter als de commissie over deze onderwerpen
geen advies uitbrengt." Begrijp ik het goed dat naar de mening van de staatssecretaris
de ministeries niet verder zouden mogen gaan dan een zogenaamde marginale
toetsing?
 
 Wij kunnen concretiseren wat de staatssecretaris gezegd heeft in eerste
termijn. Ik verwijs naar de gang van zaken bij de Raad voor het binnenlands
bestuur. Die mag gevraagd en ongevraagd adviseren en doet dat door een zogenaamde
planning op te stellen, een jaarplan, waarin de onderwerpen genoemd worden
die van departementswege aangedragen zijn en de onderwerpen die de raad op
eigen initiatief van advies zou willen voorzien. Dat jaarplan gaat vervolgens
naar het ministerie en het wordt, als ik goed ben ingelicht, altijd aanvaard.
Ik zou mij dus kunnen voorstellen dat wij, gezien de consistentie in het kabinetsbeleid,
ook ten aanzien van dit punt een soortgelijke procedure volgen. Gaarne hierover
een antwoord van de staatssecretaris.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heukelum (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil de staatssecretaris dankzeggen voor zijn
uitvoerige beantwoording. Ik heb nog een paar vragen waar ik op terug wil
komen. De staatssecretaris heeft mij helder gemaakt – dat wist ik al
wel – dat aspecten van de Rabin en de Mediaraad tot de Raad voor cultuur
behoren. Daar ging het niet om. Het ging mij met name over de informatie-aspecten,
die in mijn ogen bij de Raad voor cultuur het meest gewaarborgd zijn.
 
 Aan het einde van zijn betoog geeft de staatssecretaris heel royaal aan
dat uiteraard de tijdelijke commissie bij de evaluatie advies mag uitbrengen
met betrekking tot een raad voor het informatiebeleid. Mijn vraag aan de staatssecretaris
is wat de status is van dat advies. Iedereen in dit land mag adviezen uitbrengen,
maar ik wil graag weten of de regering aan dit advies een bepaalde status
gaat hechten. In vervolg op mijn eerste termijn wil ik van de staatssecretaris
horen of de commissie, gezien de samenstelling en de beperkte taakopdracht,
überhaupt wel in staat is om die evaluatie uit te brengen. De oorspronkelijke
motie in de Tweede Kamer was immers juist bedoeld om de verkokering tussen
de departementen met betrekking tot het informatiebeleid op te heffen. Ik
moet nu constateren dat door de beperkte opdracht die de commissie heeft gekregen,
niet de zekerheid wordt geboden dat die verkokering inderdaad wordt opgeheven.
 
 Ten slotte zit ik wat in mijn maag – het geldt blijkbaar ook voor
de staatssecretaris – met de vragen die nog in de Tweede Kamer liggen.
In hoeverre kunnen wij hier nu tot afhandeling van dit wetsvoorstel overgaan
zolang die indringende vragen nog niet zijn beantwoord? Is het niet verstandig
om de definitieve besluitvorming over het wetsvoorstel op te schorten?
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ook ik dank de staatssecretaris voor zijn antwoorden,
zij het dat die mij niet op alle punten hebben overtuigd, ook niet waar het
gaat om de omvang van de raad. Echter, het lijkt mij niet verstandig, hierop
nu nader in te gaan. Ik denk dat wij de zaak nu moeten toespitsen
op de discussie over het informatiebeleid.
 
 In dat verband heb ik drie punten aan de orde gesteld. In de eerste plaats
rijst de vraag in hoeverre het werkelijk mogelijk is dat de tijdelijke commissie
over de echte specialisten kan beschikken. Na het antwoord van de staatssecretaris
op deze vraag leg ik hem de volgende vraag voor. Kan hij ons, op basis van
wat hij in eerste termijn heeft gezegd, toezeggen dat de tijdelijke commissie
ad libitum kan beschikken over de specialisten die zij nodig heeft? Heeft
zij daarvoor het nodige budget?
 
 In de tweede plaats rijst de vraag of deze commissie gevraagd en ongevraagd
kan adviseren in de termen zoals zojuist aan de orde is geweest. Daarbij is
er uiteraard sprake van een zeker verkeer tussen de tijdelijke commissie en
de regering, maar is het in beginsel ook echt mogelijk dat de commissie ongevraagd
van haar gevoelen blijk geeft?
 
 In de derde plaats gaat het om het secretariaat. Ik begrijp wat de staatssecretaris
daarover heeft gezegd en daarin kan ik hem ook een eind volgen. Echter, bij
de tijdelijke commissie gaat het – het geldt in feite voor àlle
adviesraden – om druk bezette lieden die niet zelf de tijd zullen hebben
om de adviezen waarvoor zij verantwoordelijk zijn, te schrijven. Om die reden
is het van het grootste belang dat ook de tijdelijke commissie over een eigen
secretariaatje beschikt, waar dat dan ook bij is aangehaakt. Daarover is in
de memorie van antwoord niets gezegd en ik heb er nu de staatssecretaris ook
niet over gehoord. Toch acht ik dit van groot belang.
 
 Voorzitter! Als mijn vragen op een bevredigende wijze worden beantwoord,
zal mijn fractie met beide wetsvoorstellen kunnen instemmen, mede gelet op
de discussie die daarover in de Tweede Kamer is gevoerd. Ik heb inmiddels
evenwel begrepen dat de staatssecretaris over een en ander nog in het kabinet
wil overleggen. Wat mijn fractie betreft zou de Kamer er vandaag toe kunnen
overgaan, wetsvoorstel 24090 (instelling van de Raad voor cultuur) af te handelen.
De regering kan dan daarmee verder. Met de afhandeling van het andere wetsvoorstel,
dat over de Rabin handelt, kan dan worden gewacht totdat het definitieve,
naar wij hopen bevredigende antwoord van de regering is verkregen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Mijnheer de voorzitter! De heer Postma is nader ingegaan op de rol van
het georganiseerde bibliotheekwezen. Inderdaad ben ik daarop in eerste termijn
niet ingegaan. Het georganiseerde bibliotheekwezen houdt precies dezelfde
rol en functies die het op dit moment heeft. Dit is een belangrijke partner
in veel gesprekken. Niet alleen op het gebied van het informatiebeleid maar
ook op dat van het cultuurbeleid wordt hiermee regelmatig overleg gevoerd.
Het is echt een van de instanties in het veld waarnaar geluisterd wordt. Ik
heb niet de indruk dat door de onderhavige wetsvoorstellen iets verandert
in de hier bedoelde situatie. Als de heer Postma deze reactie onbevredigend
vindt, hoor ik het graag; dan kijken wij er nog eens naar.
 
 De heer Postma meent voorts dat het argument dat de regering hanteert
om geen zelfstandige raad voor het informatiebeleid in te stellen, menselijkerwijs
over twee jaar nog steeds zal gelden. Wat zegt de staatssecretaris nu eigenlijk?
Voorzitter! Ik heb geconstateerd dat het de opvatting van het kabinet is dat
een raad voor het informatiebeleid geen optimale oplossing voor het geschetste
vraagstuk biedt. Niettemin bestaat er zoiets als het voortschrijdende inzicht.
Daarnaast is er het gemeen overleg met het parlement. Het is heel goed mogelijk
dat daaruit argumenten naar voren komen die dit éne argument zoveel
tegenwicht geven dat het kabinet tot een andere conclusie dient te komen.
Echter, daarvoor hebben wij nu juist een evaluatie nodig. Op dat moment kan
worden nagegaan of dit zinvol is of niet. Hetzelfde geldt overigens mijns
inziens voor de voorstanders van een raad voor het informatiebeleid. Ook die
zullen zich, naar ik aanneem, aan de hand van nieuwe gegevens kunnen afvragen
of zij hun mening moeten bijstellen of niet.
 
 Vervolgens ga ik in op de opmerkingen die zijn gemaakt over de marginale
toetsing. Voorzitter! Ik kan mij voorstellen dat in het overleg tussen commissie
en regering over adviezen niet alleen en misschien zelfs niet in de eerste
plaats wordt gesproken over de onderwerpen waarover moet worden geadviseerd,
maar eerder over de vraag hoe precies de adviesaanvrage luidt. Die formulering
kan immers zodanig worden "fijngeregeld" dat zij een maximaal effect heeft.
Dat is, lijkt mij, meer de aard van dat overleg dan botweg de mededeling:
dat doen we en dat doen we níet. Het zou overigens kunnen in de vorm
van het genoemde werkplan. Ik doel op de gedachten die door de commissie worden
aangeleverd, als een soort voorstel. Dat zou goed kunnen maar de ontwikkelingen
op de "snelweg" gaan zó snel dat het zou kunnen voorkomen dat een dergelijk
werkplan een afschermende werking zou krijgen. Van belang is dat tijdens het
proces wordt nagegaan of er moet worden bijgesteld. Van starheid mag geen
sprake zijn. Het lijkt mij nuttig en nodig dat de tijdelijke commissie, als
ze tot stand komt, eerst eens wordt gevraagd: wat zijn in jullie visie zinnige
onderwerpen om ons over te adviseren? Het mag niet alleen van de kant van
de regering komen.
 
 De opmerking over het ad libitum beschikken over èchte specialisten
behoort tot de categorie van opmerkingen waarvan je als bewindspersoon een
beetje nerveus wordt; immers, wat gaat dat dan kosten? Ook hiervoor geldt
dat een en ander nader moet worden bekeken. Echter, zo'n commissie heeft niet
alleen met de regering maar ook met de raden waaruit de leden afkomstig zijn,
te maken. Die raden hebben hun bewerktuiging, het vermogen en het budget om
deskundigen te vragen. Er moet dus sprake zijn van een afweging. Wat valt
nu op het terrein van één van de raden en kan dus daar worden
behandeld en wat behoort nu echt tot het tussengebied?
 
 Mij bereikt een bericht van een van mijn ambtelijke medewerkers. Het gaat
om een opmerking over een brief van staatssecretaris Kohnstamm aan de Tweede
Kamer van 14 juli 1995, die handelt over de procedures waarover ik zojuist
sprak. Die opmerking blijkt geheel overeen te stemmen met wat ik al zei; de
eenheid in het regeringsbeleid is duidelijk. Het handelt over concept-werkplan
en adviesprogramma. De bewindslieden stellen dat vast en het werkprogramma
kan eigen onderwerpen of witte vlekken bevatten. Ook wordt gesteld dat een
ongevraagd advies aangekondigd moet worden, mede gelet op de afstem ming
op departementale wensen. Daar komt in dit geval dan nog de afstemming met
de "vaderraden" bij.
 
 Ik keer terug naar de kwestie van de specialisten. Inderdaad is het de
bedoeling dat in het kader van de bewerktuiging van de drie verschillende
raden de middelen worden gevonden om aan verlangens op dit terrein tegemoet
te komen. Misschien blijkt dat het zo ontzettend veel werk is dat je er overheen
moet gaan. Maar dat zien wij dan wel. Voorlopig zijn er die grote terreinen
van advisering. Daar zijn middelen voor en die moeten ter beschikking van
die commissie zijn, die uit de raden voortkomt en die dat ook zal moeten kunnen
doen.
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 U zegt dat het uit het totale budget moet komen. Even toegespitst op die
tijdelijke commissie, is het nu de bedoeling dat die tijdelijke commissie
wel de beschikking krijgt over een eigen budget binnen het geheel of zegt
u dat dit nog maar even moet worden bekeken? Ik vind dit nogal belangrijk,
want het gaat toch ook over de status van de tijdelijke commissie en de kracht
die zij kan ontplooien. Krijgt zij een eigen budget of niet?
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Het principe staat vast. De hoogte is natuurlijk een beetje een kwestie
van half-doorlaatbare dammen. Blijkt die commissie veel te doen te krijgen,
dan moet daarover te praten zijn. Blijkt het minder te zijn, dan moet dat
geld weer kunnen terugvloeien naar de advisering van de afzonderlijke raden.
Maar de eigen bewerktuiging, wat budget en secretariaat betreft, is er in
principe. Wij proberen dat te zoeken in dat geheel van die drie raden. De
vraag slaat natuurlijk op het feit dat als de raden er geen zin in hebben,
de commissie niets kan doen. Wij moeten vaststellen dat dit niet mogelijk
is, daarvoor is de zaak voor ons allemaal veel te belangrijk.
 
 De heer Van Heukelum heeft nog een vraag gesteld over de status van dat
advies. Wat wij hebben toegezegd, ook aan de Tweede Kamer, is dat er een goede
evaluatie komt van de werkwijze van zowel de Raad voor cultuur als van deze
tijdelijke commissie. Dat heeft natuurlijk alles te maken, zoals ook in de
motie-Lambrechts is uitgesproken, met de vraag of er alsnog een raad voor
het informatiebeleid moet komen of niet. Daarin speelt de zelfevaluatie van
deze commissie een belangrijke rol, maar de zelfevaluatie kan nooit de hele
evaluatie zijn. Daarvoor moet ook van buiten gekeken worden naar de effectiviteit
van deze oplossing. Het zijn als het ware dus twee helften van de zaak. Het
is iets wat wij bij OCW tamelijk gewoon zijn. Wij beginnen met de zelfevaluatie
en als het nodig is, moet er ook nog een evaluatie van buiten komen. En vaak
is dat ook nodig. Dit te zamen zal een rol spelen in de discussie wij hier
ongetwijfeld ook politiek verder over zullen voeren.
 
 De heer Van Heukelum had het nog over een beperkte taakopdracht van deze
commissie. Ik kan de beperktheid van die taakopdracht eerlijk gezegd niet
zien. Wij hebben wel uitvoerig gesproken over de kwestie gevraagd en ongevraagd.
Ik hoop dat wij duidelijkheid hebben geschapen hoe dat kan en dat het in principe
kan, als aan bepaalde redelijke eisen wordt voldaan. Maar beperkt is die opdracht
niet. Wij hebben gezegd dat voor het gebied waarvan wij het gevoel hebben
dat het tussen de raden in zou kunnen vallen of waarvan de afzonderlijke raden
elk maar één aspect behandelen, de commissie een taak heeft.
In dat opzicht is die opdracht niet beperkt.
 
 
 
 
 
 De heer Van Heukelum (VVD):
 
 Ik ben misschien onduidelijk geweest, maar met "beperkt" bedoel ik dat
het feit dat het gevraagd of ongevraagd gebeurt.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 En daarover hebben wij nu gesproken.
 
 Gevraagd is of wij hier niet even mee moesten wachten. Als je in twijfel
verkeert, is dat altijd een verstandige gedachte. In dit opzicht wil ik echter
graag voorhouden waarom ik dat zou betreuren. Aan het begin van mijn betoog
heb ik uitgelegd waar die Raad voor cultuur hard voor nodig is. Die is nodig
om dat hele proces van uitgangspuntennotitie en cultuurnota zo goed mogelijk
te begeleiden. Het is de eerste en belangrijkste taak. Als er uitstel zou
komen van die raad, betekent dit dat wij met het echte operationeel krijgen
van die raad in een tijdklem komen. Dat is de ene kant. Ik weet dat het voor
u niet beslissend kan zijn, maar ik geef het u wel als overweging.
 
 De andere kant van de zaak is wat er met dat uitstel gewonnen zou zijn.
Dit wetsvoorstel staat buiten de oplossing van dit vraagstuk. Er is gezegd
dat er nog indringende vragen vanuit de Tweede Kamer zijn. Ik heb de indruk
dat dit vragen zijn voor verduidelijking, waar wij heel eenvoudig uit kunnen
komen. Maar ook de Tweede Kamer heeft daarin – in die motie –
geen reden gezien om de Raad voor cultuur tegen te houden. Dat lijkt mij ook
zinnig, omdat die Raad voor cultuur op geen enkele manier bij de oplossing
van dit vraagstuk een rol speelt. Ik noem maar iets, de Mediaraad en de Rabin
nog een tijd laten bestaan helpt ons niet verder bij de oplossing van dit
probleem. Het betekent wel dat wij ons de kans zouden ontnemen op een geïntegreerd
advies op het cultuurbeleid. Dat is één ding. Daarom zou ik
in elk geval een dringend beroep op u willen doen om de beslissing over de
Raad voor cultuur niet uit te stellen.
 
 Wat de Rabin betreft is het natuurlijk ter beoordeling van de Kamer –
en dat geldt natuurlijk voor het andere ook – of zij denkt dat het niet
opheffen van een raad die inmiddels een beetje een papieren bestaan is gaan
leiden, dus het niet intrekken van die wet, ook maar enigszins kan bijdragen
tot een oplossing van het probleem waar wij hier gemeenschappelijk voor staan.
Mijn indruk is dat niet. Als wij die wet nu intrekken, heeft dat formeel bovendien
het grote voordeel dat het dan nog goed loopt. Anders moeten wij het ook nog
gaan herzien. Anders staat erin dat de taken worden overgedragen aan vier
verschillende raden. Dat kan nu nog niet, maar ik stel mij voor dat als wij
dat volgende week doen, wij dat wetje eerst moeten veranderen, want dan bestaat
inmiddels de Raad voor cultuur.
 
 Ik wil dus een beroep op u doen, als u dat over uw hart kunt verkrijgen,
om in elk geval ten aanzien van de Raad voor cultuur thans reeds te beslissen
over het lot van dat wetsvoorstel. Mocht u daar prijs op stellen, dan ben
ik bereid om de beantwoording van die vragen in de Tweede Kamer ook aan de
Eerste Kamer te doen toekomen. Ik merk namelijk dat het u hier bezighoudt.
Dan kunt u zelf nog eens nagaan of de discussie die wij hier gevoerd hebben,
daarin een juiste weerslag heeft gekregen. Als dat niet zo is, kunnen
wij daarover natuurlijk altijd nog nader van gedachten wisselen, alhoewel
ik niet de verwachting heb dat dit nodig zal zijn.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Er is een voorstel gedaan om wetsvoorstel 24090 wel af te handelen en
wetsvoorstel 23255 vooralsnog niet. Wordt dat voorstel gehandhaafd?
 
 
 
 
 
 De heer Cohen (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik had de staatssecretaris gevraagd om op die drie punten
een antwoord te geven waar wij mee verder kunnen. Twee van die drie punten
zijn naar mijn gevoel toegezegd. Over het punt van het gevraagd en ongevraagd
van advies dienen heeft de staatssecretaris in eerste termijn gezegd dat hij
daarover eerst nog met zijn collega's wil overleggen. Ik vind het toch wel
van belang om het antwoord op die vraag ook te weten, waarbij ik mij vervolgens
kan voorstellen dat wij dat antwoord heel snel krijgen. In dat opzicht lijkt
het mij niet vreselijk als wij de stemming over wetsvoorstel Intrekking Wet
Rabin uitstellen tot het moment dat wij het antwoord daarop hebben. Het wetsvoorstel
voor de Raad voor cultuur kan nu afgehandeld worden.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Naar mij blijkt, wordt dit voorstel voldoende ondersteund.
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Behalve wanneer die wet opnieuw langs de Tweede Kamer moet als er een
wijziging wordt aangebracht door de staatssecretaris.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dat hangt af van de ingangsdatum. Ik neem aan dat de regering zelf de
ingangsdatum in handen heeft. Als die 1 november is en als de staatssecretaris
snel is met zijn antwoord, kan volgende week dit wetsvoorstel afgehandeld
worden.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Nuis:
 
 Ik heb een voorlopig antwoord gegeven. Ik stel het op prijs om die kwestie
nog even terug te nemen. Dat kan met een paar dagen gebeurd zijn. Dan kan
er een briefje naar de Kamer gaan en kan het wetsvoorstel wellicht volgende
week worden afgehandeld.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel de Kamer voor, de afhandeling van wetsvoorstel 23255 te verplaatsen
naar volgende week, ervan uitgaande dat dan, en liefst voor het weekend, het
antwoord van de staatssecretaris hier bekend is.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 Wetsvoorstel 24090 wordt zonder stemming aangenomen.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 16.51 uur tot 17.00 uur geschorst.
 
 
 
 
 Voorzitter: Postma
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19951996-3-66-77.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl