Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet en de Waterschapswet in verband met een verruiming van de beleidsvrijheid van gemeenten en waterschappen met betrekking tot het kwijtschelden van belastingschulden (24158)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1209-1213

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

12-03-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 25, pagina 1209-1213

12-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24158Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling wetsvoorstel Wijziging van enige wetten op het gebied van de mijnbouw in verband met de uitvoering van richtlijn nr. 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 30 mei 1994 betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruik maken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de produktie van koolwaterstoffen (PbEG L 164) (24078)Pagina 1213-1227
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Gemeentewet en de Waterschapswet in verband met een verruiming van de beleidsvrijheid van gemeenten en waterschappen met betrekking tot het kwijtschelden van belastingschulden (24158)Pagina 1209-1213
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 12 maart 1996)Pagina 1228-1228
Behandeling volgende adres van H.H.H. te A., met betrekking tot kwijtschelding van een belastingaanslag (Gedrukt stuk Eerste Kamer, 1995-1996, nr. XI); adres van M.S. te S., met betrekking tot het handelen van de belastingdienst (Gedrukt stuk Eerste Kamer, 1995-1996, nr. XII);adres van E.B.M. te A., met betrekking tot kwijtschelding van een belastingaanslag (Gedrukt stuk Eerste Kamer, 1995-1996, nr. XIII); en een aantal andere adressenPagina 1209-1209
Lijst van besluiten (dinsdag 12 maart 1996)Pagina 1227-1228

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Gemeentewet en de Waterschapswet in verband met een verruiming van
de beleidsvrijheid van gemeenten en waterschappen met betrekking tot het kwijtschelden
van belastingschulden (24158).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Rensema (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het wetsontwerp beoogt een verruiming van de beleidsvrijheid
van de gemeenten en waterschappen. Dit zal ertoe leiden dat gemeenten en waterschappen
een verschillend beleid zullen kunnen voeren met betrekking tot de kwijtschelding
van belastingschulden. De leden van de VVD-fractie zien het voordeel daarvan
niet. Wij hebben in de schriftelijke voorbereiding de vraag gesteld welk positief
effect dit verschil in behandeling zal kunnen hebben. Een duidelijk antwoord
hebben wij daarop niet gekregen. Het uitgangspunt moet zijn dat ieder het
zijne moet bijdragen tot de publieke middelen. Het hele systeem van de belastingen
is erop gericht om dit zo goed mogelijk te verwezenlijken. Hieruit volgt dat
de belastingen betaald moeten worden. Dat geldt alleen niet als betaling niet
wel mogelijk is. Tot het onmogelijke is immers niemand gehouden. De kwijtschelding
van belastingschulden is daarom een financieel-technische aangelegenheid –
meer een financieel-technische, dan een politieke – die onafhankelijk
behoort te zijn van met name de lokale politiek. 
 
 De leden van de VVD-fractie menen dat de woorden "verruiming van de beleidsvrijheid"
op zichzelf reeds kunnen duiden op een verkeerde benadering van het probleem.
Er is bij de kwijtschelding van belastingschulden niet veel vrijheid, maar
vooral noodzaak. Er behoort geheel of gedeeltelijk kwijtgescholden te worden
als de betaling niet anders dan met buitengewoon bezwaar kan geschieden. Daarvoor
zijn door het Rijk normen ontwikkeld. Wij moeten aannemen dat die normen passend
zijn, want anders zouden ze gewijzigd moeten worden. Maar als er passende
rijksnormen zijn, is er toch geen aanleiding om van deze normen af te wijken?
 
 De kwijtschelding van belastingschulden behoort niet alleen te geschieden
met objectiviteit en zorgvuldigheid, maar ook met geheimhouding. Deze geheimhouding
is immers nodig ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Deze noodzakelijke
geheimhouding maakt dat het onderwerp minder geschikt is voor politieke besluitvorming
op lokaal niveau. Dit zou anders kunnen zijn als de kwijtschelding zou gelden
voor gehele groepen van burgers zonder individueel onderzoek, maar dat is
uitdrukkelijk niet de bedoeling. Dat willen wij ook benadrukken. Het moet
steeds blijven gaan om een individuele benadering.
 
 Volgens civielrechtelijke normen en de normen van de rijksbelastingdienst
worden de kosten van het bestaan gesteld op 90% van de normuitkering van de
Algemene bijstandswet. Voor de belastingen van gemeenten en waterschappen
zullen deze kosten kunnen worden gesteld op 95 of op termijn op 100% van de
normuitkering. Dit betekent dat de mogelijkheden om de belastingschulden te
verhalen minder zullen zijn dan die van civielrechtelijke schulden. Er gaan
immers verschillende beslaggrenzen gelden. De ruimte die de gemeentelijke
belastingheffer hier bewust creëert, zal dus worden benut door de andere
schuldeisers. Dit is averechts, want geheel in strijd met de bepaling dat
de belastingschulden preferent zijn. Dit kan onzes inziens gelden als schoolvoorbeeld
van inconsequente en dus slechte wetgeving.
 
 Het is goed denkbaar dat de regering daardoor een resultaat behaalt dat
ongunstiger is dan zijzelf beoogt. Als de belastingen niet betaald kunnen
worden, zijn er, naar in de praktijk blijkt, veelal ook wel andere schulden.
De preferentie van de belastingschulden beschermt de benarde burger enigszins
tegen de uitwinning door andere schuldeisers. Deze laatste groep van schuldeisers
zal bijvoorbeeld geen faillissement aanvragen omdat, als er een batig saldo
is, alles naar de fiscus gaat. Het zou dus mogelijk zijn dat de benarde burger
door dit wetsvoorstel van de regen in de drup komt. De kwijtschelding van
de belastingschulden zal in een aantal gevallen geen ander effect hebben dan
die van subsidiëring van postorderbedrijven en andere schuldeisers. Bij
schuldsaneringen worden de mensen gedurende een aantal jaren teruggeworpen
op een absoluut bestaansminimum. De kwijtschelding van de belastingschulden
zal daaraan niets veranderen.
 
 Bij de behandeling in de Tweede Kamer is de suggestie gewekt dat de beleidsvrijheid
met betrekking tot de kwijtschelding een noodzakelijk complement is op de
vrijheid van de gemeenten om de tarieven vast te stellen. De VVD-fractie meent
dat dit berust op een misverstand. Het gaat hier om de vaststelling van het
bedrag waarop geen beslag mag worden gelegd en dat heeft met de tariefvaststelling
helemaal niets te maken. Als de belastingen hoog zijn, zal er veel kwijtgescholden
kunnen worden, maar dat effect doet zich ook reeds voor als de rijksnormen
worden gehanteerd.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik kom tot een samenvatting. De leden van de VVD-fractie
in deze Kamer achten het voorstel om meer dan één reden onzuiver
en onjuist. De kwijtschelding van belastingschulden moet plaatshebben met
deskundigheid, zorgvuldigheid en geheimhouding. Wij zien daarbij weinig reden
voor een politieke besluitvorming op lokaal niveau. Dit betekent echter niet
dat wij willen pleiten voor een zeer strenge invordering. Wij zijn wel voor
een soepele uitvoering, maar wij willen het beginsel zuiver houden. Wij zouden
de preferente belastingvorderingen niet op voorhand willen prijsgeven als
de andere schuldeisers niet hetzelfde doen met hun vorderingen. Wij betwijfelen
of het beoogde doel kan worden bereikt als er, zoals vaak het geval zal zijn,
ook andere schulden zijn.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Van de Vondervoort:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik begrijp dat de heer Rensema namens de fractie
van de VVD eigenlijk weinig argumenten, zoals die in het wetsvoorstel zijn
aangegeven, overtuigend vindt om te komen tot een verruiming van de mogelijkheden
voor gemeenten om tot kwijtschelding van belastingschulden over te gaan. Nu
kan ik mij natuurlijk heel goed voorstellen dat je over de vraag of die verruiming
gewenst is, een ander oordeel kunt hebben dan het kabinet. Uiteraard is het
zo dat een ander oordeel gerespecteerd wordt, maar ik heb er toch behoefte
aan om op een aantal opmerkingen van de heer Rensema in te gaan.
 
 De heer Rensema vindt dat wij niet overtuigend hebben aangegeven wat het
positieve effect van deze maatregel is. Los van de vraag, in welke mate je
positieve effecten van die gemeentelijke beleidsvrijheid in algemene zin zou
willen bewerkstelligen, is het uitgangspunt geweest dat burgers die in financiële
omstandigheden zitten waardoor het hun moeilijk of onmogelijk wordt gemaakt,
gemeentelijke belastingen te betalen, een mogelijkheid krijgen, afgewogen
door de lokale overheid, een beroep te doen op een kwijtscheldingsregeling
zoals is voorgesteld.
 
 Wij hebben heel bewust gekozen voor de mogelijkheid, zoals overigens vaker
gebeurt, dat in de Gemeentewet of Waterschapswet afwijkende bepalingen worden
vastgelegd voor de decentrale overheden. Het gaat dus om een aanvulling en
niet om een onvermijdelijk of noodzakelijk gegeven. Het is een gewenste aanvulling
op de mogelijkheden die gemeenten hebben om belasting- en retributietarieven
vast te stellen, waardoor zij ruimer kwijt kunnen schelden dan op dit moment
het geval is. Daarbij hebben de gemeenten de mogelijkheid bijvoorbeeld af
te wegen of zij die kwijtschelding alleen op de belastingtarieven van toepassing
willen verklaren of ook op de retributies. Dat is een vorm van beleidsvrijheid
die naar ons oordeel goed past in de ruimte die gemeenten op dit terrein zouden
kunnen hebben. 
 
 In zekere zin is dat een financieel-technische aangelegenheid. Maar de
vraag of je gebruik wilt maken van de mogelijkheid om die kwijtscheldingsregeling
in je gemeente in te voeren, is een vraag van politiek-bestuurlijke aard.
Vervolgens is het wel zo dat de wijze waarop de regeling wordt uitgevoerd
aan allerlei regels is gebonden. Deze regels zijn in het wetsvoorstel neergelegd.
De regels hebben ook alles te maken met zorgvuldigheid, geheimhouding, privacybescherming
en alles wat daarmee annex is. Die normale regels zijn hierop van toepassing.
Ik ben dan ook van mening dat er in dit geval geen tegenstelling gecreëerd
zou moeten worden tussen geheimhouding en de politieke besluitvorming.
 
 De politieke besluitvorming heeft immers betrekking op de vraag of de
gemeente of het waterschap gebruik zou willen maken van de mogelijkheid om
die kwijtscheldingsregeling te verruimen conform de mogelijkheden van dit
wetsvoorstel, terwijl de geheimhouding betrekking heeft op de individuele
beslissing. Op zichzelf is het juist en ook beoogd dat altijd individueel
de persoonlijke omstandigheden getoetst worden van diegene, die een beroep
doet op de mogelijkheid van de kwijtschelding gebruik te maken. Ik ben van
mening dat politieke besluitvorming over de vraag of je als gemeente deze
regeling mogelijk wilt maken, niet in strijd is met een recht van burgers
op geheimhouding en op zorgvuldige behandeling. Een gemeente is ook gedwongen,
ervoor te zorgen dat zij de maatregelen neemt die ervoor zorgdragen dat dit
soort bescherming van burgers van hun individuele situatie gegeven kan worden.
 
 Naar mijn mening is er geen sprake van inconsequente wetgeving of van
slechte wetgeving. Het spreekt vanzelf dat het oordeel daarover op de eerste
plaats aan deze Kamer is bij de behandeling van dit wetsvoorstel. Op zichzelf
vind ik het juist dat als een gemeente de mogelijkheid heeft om te beslissen
over de hoogte van de belastingtarieven en over de vraag, hoe moet worden
omgegaan met belastingtarieven en retributies, aan de gemeente ook de ruimte
gegeven wordt voor kwijtschelding. De gemeente heeft een zekere marge om te
beslissen in welke mate daarvan gebruik gemaakt wordt. Als zij niet conform
dit wetsvoorstel besluit, is automatisch de Invorderingswet van toepassing.
De gemeente en het waterschap hebben dan in beginsel op een indirecte wijze
gekozen voor de toepassing van een andere wet. Ik meen dat het wetsvoorstel
een aanvulling is op het stelsel zoals wij dat op dit moment kennen. Beide
passen bij elkaar.
 
 Langs deze weg kan het wetsvoorstel de mogelijkheid bevorderen dat gemeenten
ook op dit terrein een zekere marge in de beleidsvrijheid krijgen. Deze marge
is er ook uit een oogpunt van het centraal willen regelen van inkomensbeleid
en het decentraal willen besluiten op individuele basis over de vraag of op
grond van de regels voor kwijtschelding in aanmerking wordt gekomen. Daarom
vind ik dit een consequente en aanvaardbare wetgeving.
 
 
 
 
 
 De heer Rensema (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor haar antwoord.
Ik vrees dat wij van mening zullen blijven verschillen. Zij vindt verruiming
gewenst. Op zichzelf zou ik mij kunnen voorstellen dat verruiming wenselijk
is. De rijksnormen moeten dan echter gewijzigd worden. Ik begrijp dan ook
niet waarom iets in de ene gemeente anders geregeld moet worden dan in de
andere. Hier en daar is de suggestie gewekt dat deze regeling een noodzakelijk
complement is op het terrein van de tarieven. Ik ben echt van mening dat deze
regeling niets met de tarieven te maken heeft. Het gaat hierbij om de beslagvrije
voet en deze is geen correctie op het tarief.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijk (CDA):
 
 Voorzitter! Mag ik de heer Rensema een paar vragen stellen? Het is mij
namelijk niet helemaal duidelijk waarop zijn bezwaren stoelen. Hij zegt geen
logisch verband te zien tussen tariefstelling – gemeenten en waterschappen
hebben daarin een vrijheid die wij al lang kennen – en het kwijtscheldingsbeleid.
Maar is de heer Rensema niet met mij van mening dat een gemeente die de tarieven
buitengewoon hoog vaststelt een vrij groot risico loopt, veel frequenter te
worden geconfronteerd met het feit dat mensen op een laag inkomensniveau die
tarieven niet meer kunnen betalen? Zou het dan niet buitengewoon goed zijn
als die gemeente wordt geconfronteerd met de gevolgen van een hoge tariefstelling?
Voor ons is die band tussen tariefstelling en kwijtscheldingsbeleid wel degelijk
aanwezig.
 
 In de tweede plaats zegt de heer Rensema dat er rijksnormen zijn. Maar
ook deze nieuwe regeling wordt toch weer gebonden aan rijksnormen? Er komen
nu ministeriële regels van het ministerie van Binnenlandse Zaken met
instemming van de minister van Financiën. Er komen regels van de minister
van Verkeer en Waterstaat, wederom met instemming van de minister van Financiën.
Daardoor wordt deze nieuwe vrijheid, te weten de grotere ruimte die geboden
wordt, aan regels gebonden. Ook in dit geval hebben wij te doen met rijksnormen
zoals dat tot op heden het geval is geweest.
 
 In de derde plaats zegt de heer Rensema dat het wetsvoorstel tot verschillend
beleid tussen gemeenten leidt. Dat is ongetwijfeld het geval. Dat begint toch
niet met deze wet? Die beleidsvrijheid bestond toch reeds, ook onder de huidige
regeling? Dat is toch niet nieuw?
 
 
 
 
 
 De heer Rensema (VVD):
 
 Als de belastingen hoog zijn, kan er veel kwijtgescholden worden. Dat
effect doet zich ook voor als de rijksnormen gehanteerd worden. Dat is mijn
antwoord op de eerste vraag.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijk (CDA):
 
 Dit zijn ook rijksnormen.
 
 
 
 
 
 De heer Rensema (VVD):
 
 Ja, maar andere normen dan die voor de rijksbelastingen gehanteerd worden.
Als wij aannemen dat de normen die door de rijksbelastingdienst gehanteerd
worden, goed zijn – als zij niet goed zijn, moet de heer Van Dijk voorstellen
deze te veranderen – waarom zouden wij dan ook niet dergelijke normen
stellen voor de gemeenten?
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijk (CDA):
 
 De fractie van het CDA heeft bij de schriftelijke voorbereiding gevraagd
of het noodzakelijk is dat er twee soorten normen naast elkaar bestaan. Het
antwoord op die vraag bevredigde ons niet helemaal. Misschien wil de staatssecretaris
daarop alsnog ingaan. Voor ons is dat geen reden om deze verruiming niet goed
te keuren.
 
 
 
 
 
 De heer Rensema (VVD):
 
 Maar juist door deze verruiming ontstaat er verschil. De civielrechtelijke
norm is 90%, de rijksbelastingnorm is ook 90% en de gemeentelijke norm wordt
95% of 100%.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijk (CDA):
 
 De heer Rensema vergist zich. Er ontstaat geen verschil. De verschillen
zouden hoogstens wat groter kunnen worden. Die verschillen bestonden onder
de huidige regeling ook. Daarin waren gemeenten vrij om of helemaal de rijksnorm
te volgen en kwijt te schelden waar dat mogelijk was of dat in mindere mate
te doen. Nu krijgen wij er een rijksnorm naast. Dat was de vraag van mijn
fractie: moet er een norm naast komen van de ministeries van Binnenlandse
Zaken en van Verkeer en Waterstaat? Er komt echter een rijksnorm waaraan gemeenten
en waterschappen zich zullen moeten houden.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik wil in zijn algemeenheid opmerken dat het verstandig is om, als men
voorziet dat een inbreng nodig zou kunnen zijn, zich gewoon als spreker aan
te melden. Ik heb deze lange interruptie nu toegelaten omdat er zo weinig
sprekers waren. In het vervolg is het misschien goed om gewoon in te schrijven
voor een eerste of tweede termijn.
 
 
 
 
 
 De heer Rensema (VVD):
 
 Dank u wel, voorzitter.
 
 Wij zijn verder van mening dat de nieuwe regeling ook tamelijk ingewikkeld
kan zijn. Het verschil dat nu ontstaat tussen de verschillende gemeenten maakt
de zaak, over het hele land genomen, een stuk ingewikkelder. Voor elke gemeente
moet speciaal gekeken worden welk kwijtscheldingsbeleid daar geldt.
 
 Ik denk overigens dat ik niet verder hoef door te gaan met de discussie.
Wij hebben onze mening duidelijk gegeven. De staatssecretaris is het daar
niet mee eens. Wij handhaven ons standpunt.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Van de Vondervoort:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik heb in mijn beantwoording in de eerste termijn
aangegeven, dat het op zichzelf legitiem is om van mening te verschillen over
de vraag of verruiming van kwijtschelding gewenst is. Ik begrijp ook uit de
tweede termijn van de heer Rensema dat hij vasthoudt aan zijn oordeel dat
er geen sprake is van een zodanige gewenstheid om het in deze vorm te doen
dat dit leidt tot instemming met het voorstel.
 
 Het is op zichzelf juist dat er in de ene gemeente een andere beoordeling
van kwijtschelding kan ontstaan dan in de andere gemeente. Ook dat is analoog
aan het feit dat er in de ene gemeente andere tarieven worden geheven dan
in de andere gemeente. Op het moment dat wij met elkaar van oordeel zijn dat
gemeenten autonome bestuursorganen zijn die ook bewust de vrijheid hebben
gekregen om in termen van het verwerven van eigen inkomsten tarieven te heffen,
past het in dezelfde lijn, denk ik, om aan te geven dat er een mogelijkheid
moet zijn om met eigen normen, die overigens wettelijk worden ingekaderd,
iets te zeggen over de wijze waarop je met kwijtschelding omgaat. Ik vind
daar op zichzelf niet zoveel ingewikkelds aan. De betreffende burger woont
immers maar in één gemeente tegelijk. Die burger heeft dus te
maken met de gemeente waar hij of zij woonachtig is en heeft dus te maken
met een door die gemeente gekozen kwijtscheldingsbeleid voor de gemeentelijke
tarieven in de situatie dat daar niet gekozen is voor het gebruik maken van
de hier geboden wettelijke mogelijkheid van de landelijke invorderingsnormen.
Ik zie, eerlijk gezegd, niet in waarom dat ingewikkelder is dan het feit dat
je in de ene gemeente een andere belastingaanslag krijgt dan in de andere.
Dat is een beleidsvrijheid die wij hebben beoogd.
 
 Het mag zo zijn dat het vragen om kwijtschelding of de mogelijkheid van
het verlenen van kwijtschelding in de ogen van de heer Rensema niet te maken
heeft met tarieven, maar voor de burger die het aangaat, is het natuurlijk
wel van belang om te weten of hij of zij de mogelijkheid heeft om gebruik
te maken van de marges van de landelijke Invorderingswet of gebruik kan maken
van de mogelijkheden die een gemeente in aanvulling daarop zou kunnen bieden.
Ik ben dan ook van oordeel dat wat hier voorligt, wel gewenst is en dat het
de gemeenten kan worden toevertrouwd om daar op een goede manier mee om te
gaan.
 
 
 
 
 
 De heer Rensema (VVD):
 
 Het is begrijpelijk dat de gemeenten verschillende tarieven hanteren.
Dat hangt samen met het gemeentelijk voorzieningenniveau. Je moet je dus in
principe voorstellen dat als je in een gemeente woont met hoge tarieven daar
een beter voorzieningenniveau is. Daar kunnen gemeenten voor kiezen en dat
is geheel correct. De kwijtschelding van belastingschulden zouden wij daar
los van willen zien. Het staat daar niet rechtstreeks mee in verband. Het
is alleen maar de beoordeling of er nog in redelijkheid betaald kan worden.
Het is dus een financieel-technische kwestie, waarbij alleen maar individueel
getoetst kan worden of je in redelijkheid kunt vergen dat de belastingen betaald
worden. Ik vind het dus onjuist dat de staatssecretaris een verband legt tussen
de hoogte van de tarieven en het kwijtscheldingsbeleid.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Van de Vondervoort:
 
 Ik denk niet dat wij in staat zijn, elkaar op dit punt te overtuigen.
Er ligt echt een andere opvatting ten grondslag aan de keuze die hier bij
het wetsvoorstel is gemaakt. Ik respecteer op zichzelf de afweging die de
heer Rensema maakt. Ik ben van oordeel dat de vraag altijd, ook met gebruikmaking
van deze wet, individueel beoordeeld moet worden of een belastingplichtige
in staat is om belasting te betalen dan wel gebruik kan maken van de kwijtscheldingsmogelijkheid.
Die kwijtscheldingsmogelijkheid wordt hier ten behoeve van de gemeenten en
de waterschappen iets verruimd ten opzichte van de landelijke Invorderingswet.
Ik ben van oordeel dat het een passende verruiming is als het gaat om de wijze
waarop wij het autonome functioneren van onze decentrale overheden ook bewust
mogelijk hebben willen maken.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De aanwezige leden van de fractie van de VVD wordt conform artikel 121
van het Reglement van orde aantekening verleend, dat zij geacht willen worden
zich niet met het wetsvoorstel te hebben kunnen verenigen.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19951996-25-1209-1213.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl