Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 23 september 2008 over reanimatiebeleid
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2008-2009, pag. 521-525

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

16-10-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

nr. 8, pagina 521-525

01-10-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 31700-XVIToon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Regeling van werkzaamheden (woensdag 1 oktober 2008)Pagina 481-483
Presentie en opening (woensdag 1 oktober 2008)Pagina 455-455
Algemene financiële beschouwingen naar aanleiding van de Miljoenennota 2009 (31700), en de behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaat van de Nationale Schuld (IXA) voor het jaar 2009 (31700 IXA), het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaten van het ministerie van Financiën (IXB) voor het jaar 2009 (31700 IXB) en het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaat van het BTW-compensatiefonds voor het jaar 2009 (31700 G)Pagina 455-481
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 23 september 2008 over reanimatiebeleidPagina 521-525
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 1 oktober 2008)Pagina 555-557
Voorzetting van de algemene financiële beschouwingen naar aanleiding van de Miljoenennota 2009 (31700), en de voorzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaat van de Nationale Schuld (IXA) voor het jaar 2009 (31700 IXA), het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaten van het ministerie van Financiën (IXB) voor het jaar 2009 (31700 IXB) en het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaat van het BTW-compensatiefonds voor het jaar 2009 (31700 G)Pagina 483-512
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 11 september 2008 over dierenwelzijn (28286)Pagina 515-521
Debat over het fixatie- en isolatiebeleid in zorginstellingenPagina 525-555
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 11 september 2008 over fusie AID/PD/VWA (26991)Pagina 512-515

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is het debat naar aanleiding van een algemeen
overleg op 23 september 2008 over reanimatiebeleid.De voorzitter:Met de Kamer is een spreektijd van twee minuten per woordvoerder afgesproken.
Ik neem aan dat de woordvoerders zich daarop hebben voorbereid. Mevrouw Koşer
Kaya laat zich verontschuldigen. Zij zal vanavond niet het woord voeren.Mevrouw Willemse-van der Ploeg (CDA):Voorzitter. In het algemeen overleg is uitvoerig stilgestaan bij de hoofdlijnen
van het beleid: de vrije keuze van de cliënt en de goede communicatie.
De Beroepsvereniging van Verpleeghuisartsen en Sociaal Geriaters stelt samen
met de huisarts de richtlijn opnieuw ter discussie. Het doel hiervan is de
ontwikkeling van een richtlijn voor zowel de verpleeg- als de verzorgingshuizen.
Wil de staatssecretaris deze twee onderdelen, de vrije keuze van de cliënt
en de goede communicatie, meenemen in haar gesprek met de beroepsgroep? Is
zij bereid om zelf ook actief te communiceren met het veld, zodra de richtlijn
klaar is? Is zij bereid met de branche te overleggen om niet alleen op brancheniveau,
maar zeker ook op instellingsniveau een goede communicatie te bewerkstelligen
met de bewoners, de verwanten en het personeel? Juist in het gehalte van de
communicatie ligt namelijk een van de aanleidingen voor het algemeen overleg
en voor dit debat.De voorzitter:Mevrouw Agema mag één vraag stellen.Mevrouw Agema (PVV):Mevrouw Willemse stelt dat er altijd gecommuniceerd moet worden. Daar
ben ik het mee eens. Maar als er helemaal niet gecommuniceerd wordt en gewoon
wordt overgegaan op een beleid van niet-reanimeren, wat moet dan gebeuren
volgens de CDA-fractie?Mevrouw Willemse-van der Ploeg (CDA):Wij vinden dat de communicatie in de richtlijn moet worden vastgelegd
als een voorwaarde voor goede communicatie op brancheniveau en op instellingsniveau,
met alle partijen. In het zorgplan kan vastgelegd worden dat dit gebeurt.Mevrouw Agema (PVV):Voorzitter...De voorzitter:Nee, nee. Wij zijn bezig met een VAO. Ik heb u één keer
de gelegenheid gegeven en daarbij laten wij het.Mevrouw Wolbert (PvdA):Voorzitter. De fractie van de Partij van de Arbeid heeft in het algemeen
overleg ervoor gepleit dat het reanimatiebeleid in de Nederlandse verpleeg-
en verzorgingshuizen niet versmald wordt tot een "nee, tenzij"-beleid
of een "ja, mits"-beleid. In het overleg met de staatssecretaris
hebben wij gesteld dat het een individuele keuze moet zijn. Elke mens maakt
deze voor zichzelf, ongeacht woonplaats of leeftijd. De staatssecretaris denkt
er net zo over. Mijn fractie is daar blij mee.Juist vanwege de individuele keuze is het van belang dat medewerkers in
verpleeg- en verzorgingshuizen weten wat de wens van een bewoner is. Men moet
deze wens ook zo snel mogelijk weten, niet pas na drie maanden of twee maanden,
maar uiterlijk binnen zes weken. Ik zeg "uiterlijk", want de fractie
van de Partij van de Arbeid vindt ook dat al lang. De wens van de cliënt
moet in een zorgplan worden geregistreerd. De fractie van de Partij van de
Arbeid wil zeker weten dat het gesprek over wel of niet reanimeren na zes
weken heeft plaatsgevonden en dringt er bij de staatssecretaris op aan dat
in het overleg met de diverse beroepsgroepen over de nieuwe richtlijnen de
uiterlijke termijn voor het aangaan van een gesprek over het al of niet reanimeren
wordt meegenomen in het zorgplan.De heer Van Gerven (SP):Voorzitter. De SP-fractie is voorstander van het "ja, tenzij"-principe,
omdat dit de verpleeg- en verzorgingshuizen ertoe dwingt zich actief op te
stellen. In het debat heb ik aangegeven dat er ten minste één
verpleeg- en verzorgingshuis in Nederland is dat geen reanimatieapparatuur
heeft, noch voldoende opgeleid personeel om te reanimeren. Iedereen moet ervan
op aan kunnen dat verpleeg- en verzorgingshuizen adequaat zijn toegerust.
Vandaar dat ik de volgende motie indien.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende dat er geen twijfel over mag bestaan dat de samenleving ouderen
of zieken alle hulp wil bieden die nodig is;overwegende dat het gevoel dat een groep in de samenleving collectief
wordt afgeschreven op geen enkele wijze voet aan de grond mag krijgen;overwegende dat het "ja, tenzij"-principe bij reanimatie de
mensen het vertrouwen geeft dat de arts of hulpverlener in noodsituaties al
het mogelijke zal doen om hulp te bieden;overwegende dat het een goede zaak is dat de overheid een algemeen uitgangspunt
inzake het reanimatiebeleid vaststelt;spreekt uit dat het "ja, tenzij" uitgangspunt moet zijn bij
het reanimatiebeleid van verpleeg- en verzorgingshuizen,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door het lid Van Gerven. Naar mij blijkt, wordt
de indiening ervan voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 5(31700 XVI).Mevrouw Agema (PVV):Voorzitter. Het was een AO met een merkwaardig verloop. Op het moment
dat wij met elkaar zouden gaan communiceren, zouden alle problemen wel worden
opgelost. Het enige wat wij met communiceren oplossen, is dat de gevallen
waarbij er gewoon maar overgegaan wordt tot een "nee, tenzij"-beleid
verholpen kunnen worden. Hetzelfde geldt voor die gevallen waarop de staatssecretaris
nooit heeft gereageerd, waar er een "nee"-beleid werd gevoerd. Ik
heb haar een stuk uit een dossier laten zien waarin "nbnr" stond:
niet behandelen, niet reanimeren. De betrokkenen wisten van niets. Volgens
de fractie van de PVV moet er altijd sprake zijn van "ja, tenzij".
Je moet ervan uit kunnen gaan dat wanneer iemand bijvoorbeeld op straat valt
en een hartstilstand krijgt, deze persoon altijd wordt geholpen, ongeacht
leeftijd of wat dan ook. Daarom dien ik de volgende motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,verzoekt de regering, de maatschappelijke onrust en onduidelijkheid welke
is ontstaan omdat veel verzorgingshuizen een "nee, tenzij"-beleid
voeren ingeval van reanimatie weg te nemen en te bewerkstelligen dat er een
landelijke richtlijn komt die ingeval van reanimatie uitgaat van het "ja,
tenzij"-principe,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door het lid Agema. Naar mij blijkt, wordt de
indiening ervan voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 6(31700 XVI).Mevrouw Agema (PVV):De staatssecretaris stelde dat verzorgingshuizen beschikken over voldoende
zorgmedewerkers die voldoende kennis hebben. De berichten die mijn fractie
vanuit het veld ontvangt, zeggen echter iets anders. 's Nachts werken er mensen
in verzorgingshuizen die niet beschikken over de juiste diploma's en overdag
zijn er veel stagiaires voor wie hetzelfde geldt. Ik dien daarom de volgende
motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,verzoekt de regering, te bewerkstelligen dat onze zorginstellingen beschikken
over voldoende zorgmedewerkers die kunnen reanimeren (ook 's avonds, 's nachts
en in het weekend) en dat zorginstellingen beschikken over voldoende defibrillators,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door het lid Agema. Naar mij blijkt, wordt de
indiening ervan voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 7(31700 XVI).De heer Van der Vlies (SGP):Voorzitter. Ik heb tot het laatst geaarzeld of ik aan deze ronde van het
debat zou meedoen. Ik besloot er toch toe over te gaan toen mevrouw Agema
het AO dat wij hadden als "merkwaardig" kenschetste. Dat was niet
mijn impressie van het debat en ook niet de perceptie waarmee ik dat overleg
heb verlaten. Ik heb tijdens het AO gezegd dat ik het een prudent overleg
vond, waarbij wij allemaal geworsteld hebben met de materie en de grenzen
ervan. Problemen als wel of niet standaardiseren en de vraag of de medische
omstandigheden en niet een wilsverklaring het zwaarst moeten wegen, zijn aan
bod gekomen. Sommigen vonden dat als er een wilsverklaring is, deze een voornaam criterium vormt. Anderen hadden daar nuances bij.Ik stel vast dat de staatssecretaris zich uitdrukkelijk heeft gedistantieerd
van het hanteren van welk leeftijdscriterium dan ook. Dan gaan de medische
omstandigheden dus vóór het leeftijdscriterium, om het zo te
zeggen. Er moet goede communicatie zijn. Hoe je het ook wendt of keert, er
moet altijd sprake zijn van vertrouwen bij mensen en hun omgeving, de patiënt
of cliënt en de geliefden daaromheen, in de medicus die op dat ogenblik
beslist wat er het beste kan gebeuren. Zo staat mijn fractie erin. Ik heb
zelf in het debat gezegd dat ik het liefst zo dicht mogelijk bij het "ja,
tenzij"-principe zou blijven, maar niet zou willen standaardiseren.Ik heb nog een vraag aan de staatssecretaris, die in het verlengde ligt
van wat wij al hebben afgesproken. Eigenlijk zit hier een beetje een herhaling
van zetten in. Wij hebben vastgesteld dat er geen recht is op reanimeren en
geen recht op niet-reanimeren. Ik heb daaraan de vraag verbonden wat daarvan
de juridische consequenties zouden kunnen zijn. De staatssecretaris heeft
gezegd dat zij dit zal uitzoeken. Ik verwacht hierover op een billijke termijn
bericht.Staatssecretaris Bussemaker:Voorzitter. Ik ben het van harte met mevrouw Willemse eens als zij zegt
dat het van belang is om de communicatie ook in de toekomst heel centraal
te blijven stellen. Zij heeft helemaal gelijk dat afgelopen augustus een van
de oorzaken van de ophef over het besluit van de zorginstelling om het beleid
te veranderen, lag in de communicatie, meer wellicht dan in het besluit zelf.
Het lag in de communicatie en het lag in het noemen van de leeftijdsgrens.
De heer Van der Vlies heeft daarop terecht gewezen. Overigens heb ik met hem
de herinnering aan een zorgvuldig en prudent met elkaar gevoerd debat. Ik
heb het niet ervaren als een merkwaardig debat, maar als een kwalitatief goed
en ook zorgvuldig uitgewisseld debat over argumenten.Mevrouw Willemse verwees naar de richtlijn die de Nederlandse Vereniging
van Verpleeghuisartsen gaat maken over reanimatie. De vereniging gaat dat
samen doen met de huisartsen en met de koepel Actiz. Wij hebben lang bij het
debat gewisseld of het nu "ja, tenzij" of "nee, tenzij"
of "nee, mits", of hoe je dat wilt formuleren, zou moeten zijn.
Ik heb bij dat overleg aangegeven dat ik denk dat dit als uitgangspunt geen
gelukkige formulering is. Gelukkig heb ik intussen begrepen dat ook de Nederlandse
Vereniging van Verpleeghuisartsen daar zo over denkt, dat zij bij de nieuwe
richtlijn niet uit wil gaan van "nee, tenzij" of "ja, tenzij"
en dit niet als principieel uitgangspunt neer wil leggen. Ik zeg mevrouw Willemse
graag toe dat ik met de vereniging zal spreken over zorgvuldigheid, want die
moet centraal staan. Ik denk dat dit ook voor haar vanzelfsprekend is. Ik
ben het met mevrouw Willemse eens dat de communicatie over het belang van
de individuele keuze, de vrije keuze, goed moet verlopen, zowel op het niveau
van de beroepsgroep, de koepels, als op het niveau van de individuele zorginstellingen.
Ik zeg er wel bij dat deze communicatie niet alleen gaat over reanimatie,
maar ook over het maken van een algemeen zorgplan, over bijvoorbeeld het beleid
voor euthanasie, dat meer op instellingsniveau ligt. Dit zijn allemaal elementen
waarin de communicatie van buitengewoon belang is. Ik zeg dit graag toe.Mevrouw Agema (PVV):Ik wil het debat hier niet overdoen. Dat is absoluut niet mijn bedoeling.
Het gaat mij er wel om dat wanneer ik dit debat kwalificeer als merkwaardig,
ik daartoe het volste recht heb op het moment dat de staatssecretaris het
nog steeds degradeert tot een communicatieverhaal. Mijn fractie is nog altijd
van mening dat waar iemand een hartstilstand krijgt, of dit op de markt is,
in de supermarkt, in verpleeghuis A, verpleeghuis B of verzorgingshuis C,
deze persoon er altijd van uit moet kunnen gaan dat hij geholpen wordt. Anders
creëert de staatssecretaris onrust. Die wil zij niet weghalen. Dat is
mijn punt en dat is hetgeen ik een merkwaardig verloop van het debat vind.
De mensen thuis weten niet waar zij aan toe zijn.Staatssecretaris Bussemaker:Dat is het oordeel van mevrouw Agema. Ik denk daar anders over en ik heb
dit na het debat niet teruggekregen zoals mevrouw Agema aangeeft.Mevrouw Wolbert van de PvdA zegt dat zij een individuele keuze wil en
niet wil uitgaan van "nee, tenzij" of "ja, tenzij". Dit
heb ik zojuist al aangegeven. Zij geeft aan dat het zorgplan belangrijk is.
Die opvatting deel ik met haar. Ik vind evenals zij dat binnen zes weken de
afspraken moeten zijn gemaakt. Al dan niet reanimeren lijkt mij een belangrijk
element voor het zorgplan. Over dat plan komen wij hier wellicht nog te spreken.
Binnenkort hoop ik de Kamer de regelgeving ervoor toe te sturen.Ik zeg erbij dat ik niet een lijst wil maken van alle onderdelen die met
het zorgplan aan de orde moeten komen, want voor je het weet ben je weer bezig
met het creëren van bureaucratie of met afvinken. Als er in dat laatste
geval dan bij iets een kruisje staat, is dat goed, terwijl de kern van het
zorgplan de wensen van cliënten betreft. Die moeten worden besproken.
De bedoeling is dat van de wensen van de cliënten wordt uitgegaan en
niet dat een instelling een lijstje gaat afvinken. Ik zeg de Kamer graag toe
dat dit thema betrokken kan worden bij de opstelling van het zorgplan. Wij
zullen dit met de beroepsgroepen bespreken.De heer Van Gerven heeft een motie ingediend met het doel vast te leggen
dat wij uitgaan van het "ja, tenzij"-principe. Ik heb al aangegeven
waarom ik hierover anders denk. Het gaat hier namelijk om een beslissing die
genomen moet worden in een individuele situatie. De beslissing is ook afhankelijk
van de omstandigheden: van de gezondheid en van de kansen op herstel.Misschien is het goed om in de richting van mevrouw Agema te zeggen dat
het debat dat wij hebben gehad, mensen betrof die verbleven in verzorgings-
en verpleeghuizen. Het ging niet over mensen die in de supermarkt neervielen.
Juist in verzorgings- en verpleeghuizen heb je rekening te houden met de kwetsbare
gezondheid van mensen. Daarbij moet in aanmerking worden genomen wat met name
het individu wil. Wil hij gereanimeerd worden als er grote kans is op een
groot verlies aan kwaliteit van leven? Ik heb in het AO in dat verband de
cijfers gegeven. Het blijft evenwel gaan om een individuele keuze, waarbij
het mogelijk is om rustig te sterven als men heeft besloten om niet gereanimeerd
te worden. Dat uitgangspunt heb ik in het algemeen overleg geformuleerd.
Dat wil ik centraal stellen. Zoals ook de Vereniging van Verpleeghuisartsen
wil vastleggen, is de kern van dat standpunt dat met iedere individuele bewoner
gesproken zal worden aan de hand van een zeer zorgvuldig proces. Aan de hand
van een zorgvuldig traject kunnen de betrokkenen vooraf tot een afweging komen.Ik herhaal wat ik eerder in dit verband heb gezegd, namelijk dat bij twijfel,
in situaties waarin de keus onduidelijk is, altijd de hulpverleningsplicht
geldt. Dat betekent dat je uitgaat van reanimeren.De heer Van Gerven (SP):Wat u zegt staat feitelijk in mijn motie. Bij twijfel geldt het principe "ja,
tenzij". U zegt dat de afweging per individu moet worden gemaakt. Met
de mensen die bijvoorbeeld in een verzorgingshuis worden opgenomen, moet eerst
gesproken worden. Daarmee ben ik het helemaal eens, maar ik doelde op de situaties
waarin onduidelijk is wat er medisch aan de hand is. Het kan ook voorkomen
dat men de mening van de betrokkene niet weet. In die situatie zou het "ja,
tenzij"-principe gelden. Dat heeft u in het algemeen overleg ook gezegd.De voorzitter:Maar wat is uw vraag?De heer Van Gerven (SP):De staatssecretaris heeft nog niet gezegd of zij het eens is met de motie.De voorzitter:Maar dat zal de staatssecretaris nog zeggen. Ik stel voor dat de staatssecretaris
haar betoog vervolgt en straks een oordeel geeft over de motie. Dan kunt u
eventueel nog een vraag stellen.Staatssecretaris Bussemaker:Voorzitter. Ik wil wel direct een oordeel over de motie geven. Ik ontraad
aanneming ervan. Als de heer Van Gerven goed naar het begin van mijn betoog
heeft geluisterd alsmede naar de antwoorden die ik aan het adres van mevrouw
Willemse heb gegeven, zal hij begrijpen waarom ik dat doe. Ook het schema
met dat "nee, tenzij" en "ja, tenzij" biedt niet de zorgvuldigheid
die wij willen. Het kan ook onzorgvuldig zijn om uit te gaan van "ja,
tenzij" als er geen gesprek met het individu is geweest. Nogmaals, wij
hebben het hier over een bepaalde groep mensen, mensen waarvoor de kwaliteit
van leven een rol speelt na de reanimatie. Mijn vraag is: wat is conform de
wens van de bewoner c.q. de cliënt? Het is niet altijd vanzelfsprekend
in het belang van deze mensen om gereanimeerd te worden.De heer Van Gerven (SP):Het uitgangspunt bij twijfel moet zijn: ja, tenzij. Dat hebt u gezegd.
Daarin ligt besloten dat instellingen worden gedwongen om hun zaken op orde
te hebben, om bijvoorbeeld een reanimatieprotocol te hebben. Daarin ligt ook
besloten het hebben van een actieve opstelling. Dat geeft de betrokken mensen
de zekerheid dat als het maar enigszins mogelijk is, zij geholpen worden.
Dat zou u toch moeten aanspreken.Staatssecretaris Bussemaker:Dat spreekt mij in zoverre aan, en dat heb ik ook in het algemeen overleg
gezegd, dat professionals, zeker artsen, een hulpverleningsplicht hebben.
Bij twijfel, als de situatie volstrekt onduidelijk is, moet men dus reanimeren.
Er zijn echter ook situaties waarin dat misschien niet zou moeten gebeuren.
Ik geef het voorbeeld van een 98-jarige bewoner van een verpleeghuis, van
wie bekend is dat als die gereanimeerd zou moeten worden, de kwaliteit van
leven daarna dusdanig slecht zal zijn dat de vraag gesteld kan worden of het
wenselijk is om te reanimeren. Professionals kunnen met dergelijke situaties
geconfronteerd worden. Ik vind dat vooral artsen daar een belangrijke verantwoordelijkheid
in hebben, maar ik wil dat niet dwingend formuleren, omdat ik ook heb gemerkt
dat de discussie over "ja, tenzij" of "nee, tenzij" niet
tegemoetkomt aan het meest centrale belang, namelijk het volgen van de wens
van de individuele bewoner of cliënt en het kiezen voor een zorgvuldige
procedure. Als wij het uitgangspunt "ja, tenzij" hanteren, dan zou
dat kunnen betekenen dat men een uitzondering is als men niet gereanimeerd
wil worden en men dat zou moeten uitleggen. Ik vind dat een keuze voor niet-reanimeren
niet als een moreel betere keuze voorgelegd moet worden, zeker niet aan de
groep waarover wij het nu hebben.Mevrouw Van Miltenburg (VVD):Ik heb toch een vraag. Stel dat de genoemde patiënt van 98 is gevraagd
of zij wel of niet gereanimeerd zou willen worden en dat die patiënt
heeft gezegd: ik weet wat de risico's zijn, maar toch wil ik graag gereanimeerd
worden. Is de professional, in dit geval de arts, nog steeds degene die kan
zeggen: die mevrouw heeft wel gezegd dat zij gereanimeerd wil worden, maar
ik doe het lekker toch niet?Staatssecretaris Bussemaker:Nee, ik heb gezegd: als mensen er duidelijk over zijn wat zij willen,
dan moet de professional altijd de wens van de cliënt volgen. Het gaat
hier alleen over een situatie waarin dat niet duidelijk is. Men moet zich
voorstellen dat een verpleegkundige midden in de nacht een bewoner aantreft
die onwel geworden is, en het besluit genomen moet worden over al dan niet
reanimeren. In de meeste gevallen zal daar een arts bij gehaald worden. Ik
weet niet of wij hier nu moeten vastleggen wat er in elk individueel geval
met die vrouw van 98 in dat verpleeghuis moet gebeuren. Ik denk niet dat de
samenleving en ook de kwaliteit van de zorg daar beter van worden. Wij schetsen
hier de kaders, maar wij moeten ruimte laten om de professionals, de verzorgenden,
de verpleegkundigen en de artsen het werk te laten doen. Ik laat er echter
geen onduidelijkheid over bestaan: als een cliënt een keuze heeft aangegeven,
dan moet die gevolgd worden.Ik ontraad vanzelfsprekend aanneming van de eerste door mevrouw Agema
ingediende motie, want die lijkt erg op de motie van de heer Van Gerven, waarin
gesteld wordt dat "ja, tenzij" uitgangspunt moet zijn van het reanimatiebeleid.
Op grond van de zojuist door mij gegeven redenen ontraad ik aanneming van
deze motie.De tweede motie van mevrouw Agema spreekt uit dat er voldoende medewerkers
moeten zijn die kunnen reanimeren, ook 's avonds en in het weekend. De aanneming
van deze motie ontraad ik eveneens. Over dit onderwerp hebben wij in het debat
al uitgebreid gesproken. Op grond van de beleidsregels moet er altijd één
medewerker aanwezig zijn die kan reanimeren. Als mevrouw Agema een voorbeeld
kan geven van een situatie waarin dat niet het geval is, dan hoor ik dat graag
van haar. In dat geval gaan wij daarmee aan de slag. Mocht er inderdaad sprake
zijn van een dergelijke situatie, dan verbetert die niet door hier nog een
keer te bevestigen dat er altijd iemand aanwezig moet zijn die kan
reanimeren, want dat is allang bevestigd. Het zal er dan vooral om gaan de
inspectie bij inspectiebezoeken te laten controleren of men zich aan die regel
houdt. Ik ontraad dus eveneens de aanneming van deze motie.De heer Van der Vlies sprak uit dat er niet gestandaardiseerd zou moeten
worden. Zoals ik zo-even al heb aangegeven, ben ik dat van harte met hem eens.
Inderdaad is er geen recht op reanimatie. Er is ook geen recht, althans juridisch
gezien, op niet-reanimeren. Ik herhaal nog maar eens dat er ook een verschil
is over wie je het hebt, zonder een leeftijdsgrens te noemen. Bewoners van
verpleeg- en verzorgingshuizen hebben contact met de professionals die in
hun buurt zijn. Als het goed is, weten die professionals dus wat de bewoners
ongeveer willen. Er is sprake van een heel andere situatie wanneer iemand
naast je in de supermarkt of op straat neervalt en je moet bedenken wat er
moet gebeuren. In een dergelijk geval zal er altijd gereanimeerd moeten worden.
Toevallig heb ik gesignaleerd dat EénVandaag een item had over de penning –
een suggestie waar mevrouw Koşer Kaya tijdens het AO mee kwam –
en over de juridische consequenties daarvan. Want hoe weet men zeker dat iemand
die penning zelf heeft omgehangen en dat niet iemand anders dat heeft gedaan?
Dan kom je dus precies bij al die juridische consequenties. Ik ben graag bereid
om samen met mijn collega van Justitie de ingewikkelde aspecten die daaraan
vastzitten, verder uit te werken voor het maatschappelijke debat. Mijn oogpunt
is niet om het direct in te voeren, maar wel om de ethische en maatschappelijke
discussie ook hier met u te kunnen voeren. Ik zeg u toe dat u er nadere informatie
over krijgt.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Wij zullen aanstaande dinsdag stemmen over de ingediende moties.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20082009-521-525.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl