33ste vergadering; 7 december 2000
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, nr. 33 item 2780-2787

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

18-12-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 33

07-12-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 27221Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2780-2787
33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2789-2807
33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2752-2752
33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2733-2752
33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2733-2733
33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2787-2788
33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2752-2780
33ste vergadering; 7 december 2000Pagina 2733-2733

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van:
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de ABW, de IOAW en de IOAZ in verband met het verruimen van de mogelijkheid
tot tijdelijke ontheffing van de sollicitatieverplichting ten behoeve van
deelnemers aan sociale-activeringsactiviteiten (27221).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Noorman-den Uyl (PvdA):
 
 Mevrouw de voorzitter! Even leek het erop dat het voorliggende wetsvoorstel
een wetsvoorstel is waarvan je zou kunnen zeggen: het gaat goed zo; wij hebben
afgesproken dat de experimenten op grond van artikel 144 van de bijstandswet
zo succesvol zijn dat op een aantal onderdelen de experimentele bevoegdheid
voor de gemeenten om af te wijken van bepaalde richtlijnen binnen de bijstandswet
structureel kunnen worden gemaakt. Wat bleek was, dat mensen die in het kader
van sociale activering actief werden, ook als er geen doel was van toeleiding
naar de arbeidsmarkt, na één of anderhalf jaar sociale activering
voor een klein percentage toegang tot de arbeidsmarkt vonden. Dat was zo'n
13%. Dat beleid is succesvol te noemen. Minstens zo succesvol was dat de mensen
die hadden meegedaan aan die socialeactiveringsexperimenten zelf vonden dat
dat voor hen van grote waarde was, dat zij zich meer gewaardeerd voelden,
meer doel hadden in hun bestaan. Zij vonden dat de regeling
voldeed aan het doel dat in het verleden ook beoogd was. Dat is mooi.
 
 De minister komt nu met een wettelijke regeling. Daarbij heb ik wel enkele
vragen. Ten eerste wil ik graag weten voor wie deze nieuwe bepaling bedoeld
is. Wat is de reikwijdte van de bepaling? Is het mogelijk voor iedereen binnen
de bijstand om in het kader van sociale activering daarvan gebruik te maken
of zijn er varianten mogelijk? Ten tweede heb ik vragen over de premie die
mensen kunnen krijgen als zij meedoen aan sociale activering.
 
 Allereerst wil ik ingaan op de varianten. Oorspronkelijk konden mensen
in de bijstand aan sociale activering doen. Dat gold in beginsel voor mensen
die geen sollicitatieplicht hadden of mensen voor wie het zicht op de arbeidsmarkt
heel ver weg was. Sociale activering werd gezien als een eerste opstap. In
het wetsvoorstel wordt sociale activering ondergebracht in een traject via
de WIW. Dat is een andere regeling en het is een regeling – en dat kan
een bezwaar zijn – die tijdigheid kent, maximaal twee jaar. Er kunnen
omstandigheden zijn waardoor die periode verlengd wordt, bijvoorbeeld vanwege
ziekte of zwangerschap. Het is echter de vraag of dit de enige manier is om
aan sociale activering te doen, want een periode van twee jaar kan wel eens
veel te kort zijn. Misschien moet het een veel langer traject zijn. Komt iemand
die in de bijstand zit en geen sollicitatieplicht heeft nog steeds in aanmerking
voor sociale activering? Gelden dan die tijdelijke bepalingen niet, bijvoorbeeld
als het gaat om premietoekenning en dergelijke? Als het mogelijk is dat iemand
vanuit de reguliere bijstand aan sociale activering doet, met toestemming
van de sociale dienst en op grond van het feit dat men geen sollicitatieplicht
heeft, is er dan nog blijvend recht om een premie te krijgen uit de WIW? Er
was immers voor 150 mln. bijstandsgeld uitgetrokken voor dat doel ondermeer?
Wat zijn de feitelijke mogelijkheden als iemand in de bijstand met een sollicitatieverplichting
een ontheffing krijgt op grond van dit artikel en aan sociale activering doet,
om die termijn toch veel langer te laten zijn dan twee jaar?
 
 Dat was het eerste deel van mijn vragen. Het tweede deel van mijn vragen
richt zich op de premie. Ik heb in het verslag gevraagd, omdat de tekst van
de minister mij in eerste instantie onduidelijk was, of er sprake is van vrijstelling
van die premie. De minister heeft toen gezegd dat er sprake is van vrijstelling
van verrekening met de bijstandsinkomsten. Maar, vroeg ik in het verslag,
hoe zit het dan met de mogelijke vrijstelling van de belasting, de vrijstelling
van de grondslagberekening voor de huursubsidie en de vrijstelling op het
punt van de grondslagberekening van de kwijtschelding. Het is per saldo nu
zo – de minister kent de voorbeelden – dat iemand die in de bijstand
zit en een premie krijgt maar geen vrijstelling krijgt van de huursubsidie
of de kwijtschelding, meer kwijt is aan inkomen dan hij gekregen heeft. Dat
is heel frustrerend, want we vinden allemaal dat werk of scholing zou moeten
lonen.
 
 Als de minister alleen maar bedoeld heeft om vrijstelling van verrekening
met de bijstandsinkomsten te krijgen, dan krijgt iemand in feite nog steeds
een lege huls. Er is veel discussie geweest over de vraag of je die belastingvrijstelling
moet realiseren. De minister – en de staatssecretaris van Financiën –
heeft in zijn tekst duidelijk gesteld dat een maandelijkse premie in dat kader
niet vrijgesteld wordt van belasting. Er is weliswaar een U-bochtconstructie.
Als je de premie van de WIW krijgt, omdat je vanuit de WIW in de sociale activering
wordt gesteld, wordt de premie gezien als een onkostenvergoeding en is deze
in dat kader vrijgesteld. Ik vraag of de minister dit wil bevestigen.
 
 Je houdt dan nog twee problemen over. Het ene is hoe het zit met de kwijtschelding
en het andere hoe het zit met de huursubsidie. De PvdA-fractie vindt dat als
iemand een premie krijgt, dit ook iets moet opleveren. Er moet niet na twee
jaar blijken dat het meer gekost heeft dan iemand gekregen heeft vanwege het
feit dat het met de huursubsidie verrekend wordt. Ik vraag de minister daarom,
ervoor te zorgen dat bij de grondslagberekening van de huursubsidie een premie
in het kader van de WIW niet meegenomen wordt bij het inkomen. Dat is mogelijk.
Er is al eerder zo'n regeling geweest, namelijk voor de koopkrachtverbetering
van de banenpoolers. Die regeling werd ook niet meegenomen in de huursubsidiegrondslag.
Dat moet mogelijk zijn.
 
 Verder wil ik graag zien dat in de Invorderingswet bij de draagkrachtberekening
van de kwijtschelding dit bedrag buiten de beoordeling blijft. Ook dat is
mogelijk. We hebben al eerder bedragen buiten die beoordeling gelaten, tot
en met aflossingsverplichtingen toe.
 
 Ik nodig de minister daarom nadrukkelijk uit om op heel korte termijn
deze twee knelpunten alsnog op te lossen. We praten hier nu al heel erg lang
over.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 U heeft het over premies sociale activering vanuit de WIW. Bedoelt u dat
ook de premies voor scholing of uitstroom, waarover we het eerder deze dag
gehad hebben, niet meegerekend worden voor huursubsidie, kwijtschelding en
dergelijke?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Noorman-den Uyl (PvdA):
 
 Ja, want ik heb het over werkaanvaardings- en stimuleringspremies. Dat
is heel breed. Dat moet ook. Want wat heb je aan een premie als 80% ervan
verdwijnt tegen de kwijtschelding en het restant vervolgens tegen de huursubsidie?
Je bent niet eerlijk bezig als je de mensen dat zo voorhoudt. Wat mij betreft
gaat het om alle premies die in het kader van de WIW maar straks ook in het
kader van WAO en andere stimuleringspremies op minimumniveau worden verstrekt.
In al die situaties leidt de armoedeval ertoe dat die premie niets waard is.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Als een werkgever aan een werknemer op minimumniveau een premie verstrekt,
is deze premie dan ook belastingvrij?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Noorman-den Uyl (PvdA):
 
 U heeft mij niet voor belastingvrijdom horen pleiten! In dit geval ook
niet; ik ga uit van belastingbetaling maar ik heb het alleen over de doorrekening
naar twee andere inkomensafhankelijke maatregelen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Zijn de premies die werkenden op het minimumniveau van hun werkgever krijgen
dan ook zodanig, dat zij niet nadelig uitwerken voor de bijzondere bijstand
en voor de kwijtschelding van de gemeentelijke lasten? We moeten natuurlijk
wel goed in de gaten houden, dat je op minimum niveau twee
groepen hebt: mensen met een uitkering en mensen met loon. Als de mensen met
een uitkering alles fiscaal en qua uitkering neutraal wordt verstrekt, moet
je hetzelfde doen voor mensen die werken tegen het minimumloon.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Noorman-den Uyl (PvdA):
 
 Daar heeft u theoretisch gelijk in en dat poets ik ook helemaal niet weg.
Het gaat om mensen die voor huursubsidie of kwijtschelding in aanmerking komen.
Ik moet de heer Kamp er wel op wijzen, dat het verschil voor de mensen met
een uitkering en de mensen die werken nog altijd ƒ 2000 netto per jaar
is, te weten de arbeidsaftrek.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Maar we hebben net vandaag vastgesteld, dat er tegenover het voordeel
van ƒ 3200 om te gaan werken ook weer een nadeel van ƒ 2900
staat, waardoor de mensen per saldo maar ƒ 300 overhouden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Noorman-den Uyl (PvdA):
 
 Dat ben ik helemaal niet met u eens. Dat is niet de berekening die ik
erop nahoud. Ik ben toch vrij helder; in beginsel gaat het om de mensen die
vanuit de uitkering maximaal een premie krijgen van ƒ 125 per maand.
Die premie is echter niets waard, omdat na twee jaar blijkt, dat de mensen
daar niets aan overgehouden hebben. Ik vind het fatsoenlijk, dat wanneer je
iets geeft het ook wat waard is. Ik bestrijd echter niet, dat daarover belasting
moet worden betaald.
 
 
 
 
 
 De heer Mosterd (CDA):
 
 Voorzitter! De CDA-fractie heeft bij eerdere discussies over dit onderwerp
al aangegeven, dat zij in principe positief staat tegen het voorstel tot ontheffing
van de sollicitatieplicht ten behoeve van de sociale activering. Immers, het
kan meehelpen om de mensen uit hun isolement te krijgen. We willen toch niemand
afschrijven en iedereen bij onze samenleving betrekken. Op dit punt hebben
wij dus een positieve insteek.
 
 Wij willen deze gelegenheid echter nogmaals gebruiken om aan te geven,
dat die steun ook duidelijk geconditioneerd is. Onze twee voorwaarden daarbij
zijn de tijdelijkheid en de toeleiding – zo enigszins mogelijk –
naar betaald werk. Het mag niet zo zijn, dat straks deze regeling te gemakkelijk
toegepast wordt en dat te gemakkelijk ontheffing wordt verleend. Mijn fractie
wil daar nadrukkelijk de aandacht voor vragen. Cliënten in de bijstand
worden ingedeeld in fasen, gelet op hun afstand tot de arbeidsmarkt. Cliënten
in fase 4 hebben op korte termijn geen uitzicht op betaald werk. De praktijk
is echter, dat die cliënten wel degelijk op korte termijn werk vinden.
Daarmee kan de conclusie worden getrokken, dat het fase 4-verhaal veel minder
hard is dan wij altijd denken. Dat is mogelijk misschien doordat het economisch
beter gaat dan wel doordat de mensen verkeerd zijn ingedeeld. Het kan allerlei
oorzaken hebben maar het houdt wel in, dat ook fase 4-cliënten maar een
tijdelijke ontheffing gegeven moet worden om de zaak nadrukkelijk te blijven
volgen. De CDA-fractie onderstreept dus die tijdelijkheid.
 
 Uit onderzoek is ook gebleken, dat sociale activering kansrijker is wanneer
er een doel – ook al is het op termijn – van werk aan wordt verbonden.
Dat betekent niet dat je dat al in eerste instantie moet doen, maar dat je
een traject naar werk kunt volgen. Dit is nog een reden om ons maximaal in
te zetten voor werk voor deze mensen. Natuurlijk zijn er ook mensen voor wie
dat niet zal gelden. Dan nog is het evenwel van groot belang dat wij een tijdelijke
ontheffing geven, zodat wij het contact met deze mensen behouden en de resultaten
van de verleende vrijstellingen zien.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Mijn probleem is niet zozeer het contact houden met de mensen,
want daar ben ik altijd voor. Mijn probleem is wel dat de heer Mosterd zo
sterk de nadruk legt op de uitstroom naar werk. De ervaring leert dat 80%
van de mensen die tot nu toe hebben meegedaan heel weinig perspectief heeft,
al zijn wij blij voor de andere 20%. Ik zou het zonde vinden als zij niet
ten volle in de sociale activering worden meegenomen, want participatie is
een doel op zichzelf, ook zonder betaald werk.
 
 
 
 
 
 De heer Mosterd (CDA):
 
 Ik onderschrijf geheel dat participatie een heel belangrijk doel is. Participatie
aan de maatschappij leidt tot sociale activering. Wel nemen wij vaak te gemakkelijk
aan dat mensen blijvend niet naar de arbeidsmarkt toe kunnen. Die indeling
in fase 4 is niet blijvend. Die kan vaak tijdelijk zijn en is soms nog verkeerd
ook. Om de een of andere reden veranderen mensen soms helemaal en kan er ineens
wel een mogelijkheid zijn. Als je iemand een wenkend perspectief kunt geven
met vrijwilligerswerk, heeft hij meer kans op activering dan wanneer er geen
wenkend perspectief op een baan is. Daarop is mijn pleidooi gericht. Ik zeg
niet dat mensen die dat uitzicht niet hebben niet hoeven te participeren of
iets dergelijks, zeker niet. Ik vraag hier nadrukkelijk aandacht voor.
 
 De CDA-fractie heeft in de schriftelijke inbreng gewezen op het gevaar
dat de armoedeval belemmerend kan werken op de uitstroom uit de bijstand.
Wij hebben er nota van genomen dat de regering deze problematiek onderkent
en via het introduceren van een onbelaste premie bij uitstroom probeert te
ondervangen. Dat is heel positief, maar lukt dat ook? Ik sluit mij aan bij
de vragen van mevrouw Noorman-den Uyl over de premie.
 
 Voorzitter! Mijn fractie staat positief tegenover dit voorstel, waarbij
zij uitgaat van twee duidelijke randvoorwaarden, te weten tijdelijkheid en
het zoveel mogelijk inzetten op betaald werk.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Wij stemmen in met deze wetswijzigingen. Dat is het probleem
niet. Ik plaats vooral kanttekeningen bij de nota naar aanleiding van het
verslag, die restrictiever is dan de memorie van toelichting. De memorie van
toelichting was bij wijze van spreken nog maagdelijk enthousiast over de resultaten
van de sociale activering, die oorspronkelijk was opgezet met het oog op mensen
die niet konden deelnemen aan de arbeidsmarkt. Dat was ook de motivatie. Er
was een mix van projecten onder artikel 144 van de bijstandswet ingediend,
deels gericht op de arbeidsmarkt en deels gericht op het vrijwilligerswerk.
Ook in het laatste geval zag je mensen uitstromen naar scholingstrajecten
of betaalde arbeid. Het mooie daarvan was dat het zonder druk erachter gebeurde.
Mensen werden gewaardeerd in datgene wat zij deden, bijvoorbeeld
vrijwilligerswerk. Dat gaf hun de kans om zichzelf te vinden of hervinden.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag las ik daarentegen dat mensen
uit fase 4 weer aan het werk kwamen en dat er eens goed naar de fase-indeling
moest worden gekeken. Zo kun je het ook benaderen: de mensen die toch aan
het werk komen zijn er niet goed uitgezeefd. Ik heb de sociale activering
toch anders begrepen. Juist de stap naar het vrijwilligerswerk was nodig voor
mensen om te ontdekken wat zij konden en om de volgende stap te kunnen nemen.
Als je ze te snel op het traject richting werk zet, dan kun je ze nog wel
eens missen. Hun onzekerheid wordt dan niet overwonnen. Ik ken een mooi voorbeeld
van een bepaalde stad waar men nogal bezig was met sociale activering, terwijl
anderen bezig waren met het vullen van WIW- en ID-banen, enzovoort. Men had
daar nog mensen nodig. De vraag was hoe ze de juiste mensen in de bijstandsbakken
konden vinden. Er werd vervolgens gekeken wie er met sociale activering meedeed,
want die mensen deden in elk geval al wat. De deelname aan sociale activering
werd op die manier een vindplaats voor gesubsidieerde arbeid. Er zijn dus
mensen gevonden, maar deze waren uit zichzelf nooit naar die plekken toegekomen,
omdat ze dachten dat ze die toch niet zouden kunnen vervullen. Sociale activering,
met als absoluut doel het alleen verrichten van vrijwilligerswerk, is dan
toch een opstapje naar de arbeidsmarkt geworden. Ik zou die maagdelijkheid
er graag in willen houden. Als je te veel denkt in de richting van betaalde
arbeid, dan ben ik bang dat je zodanige projecten opzet dat je de mensen die
je wilt bereiken met sociale activering, juist buitensluit. Wat vindt de minister
daarvan? In de nota naar aanleiding van het verslag proef ik tussen de regels
door dat men de voorkeur geeft aan degenen die toch nog de stap naar de arbeidsmarkt
kunnen zetten. Ik vind dat niet goed. Het is juist heel belangrijk dat men
gewoon participeert in en meedoet aan vrijwilligerswerk. Dan word je gewaardeerd.
Dan krijg je een bonusje. Dan heb je weer het gevoel dat je meetelt. Dat is
ook resultaat. Het andere, het doorstromen naar de arbeidsmarkt, is mooi meegenomen.
Daar ben ik uiteraard voor. Dat geldt ook voor het contact houden. Als je
kansen ziet, dan moet je die benutten. Je moet de mensen echter niet te veel
in een bepaald stramien duwen.
 
 Naar aanleiding van een vraag van D66 wordt gesteld dat het algemene uitgangspunt
bij socialeactiveringstrajecten is dat gemeenten zoveel mogelijk met private
bedrijven reïntegratiecontracten voor hun cliënten sluiten. Dat
heeft ook te maken met sociale activering, maar dan krijg ik daar een beetje
moeite mee. Heel veel speelt zich namelijk af in de sfeer van het club- en
buurthuiswerk en het welzijnswerk. Dat zijn allemaal gesubsidieerde instellingen.
Mogen zij straks niet meer aan sociale activering doen? Men heeft daar nu
al moeite om te zorgen voor voldoende begeleiding. In Rotterdam, waar sprake
is van veel vrijwilligerswerk, is dat ook een klacht. Men wil wel mensen opnemen,
maar er moeten ook mensen zijn voor de begeleiding. Ook VWS en het maatschappelijk
werk zijn hierbij betrokken. De lijn van een reïntegratiecontract met
private bedrijven vind ik verkeerd. Dan wordt er niet meer gedacht vanuit
de mensen die in fase 4 zitten, maar vanuit de wens om iedereen naar de arbeidsmarkt
te jagen. Dat werkt contraproductief. Je mist dan de mensen die met die bijna
maagdelijke benadering wel worden bereikt. Ik hoop dat de minister mijn onrust
op dit punt enigszins kan wegnemen. Ook de mensen die medisch of psychisch
in de knoop zitten, moeten worden verleid mee te doen aan sociale activering
of maatschappelijke participatie.
 
 Er is ook sprake van een zeker verplichtend karakter, maar ik zou daarmee
oppassen met deze groep. Als je een afspraak maakt, dan hoor je die na te
komen, maar het lijkt mij niet aan de orde mensen te verplichten tot sociale
activering. Je moet ze verleiden tot sociale activering. Vervolgens maak je
afspraken. Gezien de doelgroep kan er ook nog wel eens wat misgaan, want er
zitten mensen tussen die inderdaad psychisch in de war zijn. Daar moet je
rekening mee houden. In principe hoor je je echter aan een afspraak te houden.
Anders is er nog een sanctie in de vorm van de bonus die je dan niet krijgt.
Er moet niet te stoer met deze groep worden omgegaan. Dat werkt ook contraproductief.
 
 Ik onderschrijf de vraag van mevrouw Noorman over de bonus. Daar is in
een aantal gemeenten nogal wat over te doen geweest. Het idee was om ƒ
100 per maand als onkostenvergoeding uit te keren. Dat bedrag zou belastingvrij
zijn en niet meetellen voor de huursubsidie. Mensen kregen dus ƒ 100
onkostenvergoeding, maar achteraf werd dat bedrag wel meegeteld, waardoor
men in de problemen kwam. Dat is niet goed. Als de gemeente slim was geweest
door het geld over te maken naar welzijnsstichtingen die het bedrag vervolgens
als onkostenvergoeding hadden uitbetaald, dan had dat wel gemogen. Dan was
het bedrag niet meegeteld voor de huursubsidie, maar moet een gemeente dan
een aparte stichting oprichten of inschakelen om de bonus uit te keren via
de WIW-middelen? Ik vind dat toch raar. Ik wil graag van de minister weten
of hij hiervoor een praktische oplossing ziet, zodat een bonus voor sociale
activering, een stimuleringspremie, uitstroompremies of scholingspremies bij
de WIW, waarover wij het vandaag al eerder hebben gehad, niet meetellen voor
huursubsidie en andere regelingen, met name kwijtschelding. Het gaat ten dele
om een lage bonus van ƒ 100 die wat langer kan duren, maar dat zijn
mensen die niet uitstromen. Verder gaat het om eenmalige bedragen. Dat is
het verschil met werkenden.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Mevrouw de voorzitter! Van de bijstandspopulatie heeft 42% een formele
ontheffing van de sollicitatieplicht. Hierbij gaat het om alleenstaande ouders
met jonge kinderen, mensen die ouder zijn dan 57,5 jaar, mensen bij wie medische
of sociale redenen spelen, of mensen die scholing mogen volgen en daarvoor
ontheffing hebben gekregen. Hier is veel over te zeggen, maar ik zal dat niet
doen bij het voorliggende voorstel.
 
 Ik wijs er wel op dat naast die 42% nog 24% van de bijstandspopulatie
een de-facto-ontheffing heeft van de sollicitatieplicht. De minister vergeet
dit te melden in zijn reactie op een vraag van de leden van de VVD-fractie
in de nota naar aanleiding van het verslag. Hij maakt wel melding van die
de-facto-ontheffingen in zijn antwoord op een van de vragen
van onze fractie over de Sociale nota, te weten vraag 32 op bladzijde 14.
 
 Die de-facto-ontheffingen betreffen bijstandsgerechtigden die officieel
wel aan de sollicitatieplicht moeten voldoen, maar in feite niet worden gecontroleerd
op hun inspanningen, zo schrijft de minister. Het gaat om 24%, dus dat betekent
dat 93.000 bijstandsgerechtigden in ons land zo'n ontheffing hebben. Kan de
minister mij vertellen op welk artikel in de bijstandswet deze de-facto-ontheffing
is gebaseerd? Wist de minister van deze praktijk bij de gemeenten? Heeft hij
hiermee ingestemd? Het lijkt de VVD-fractie niet verstandig om een schemergebied
met de-facto-ontheffingen te laten bestaan.
 
 Enkele weken geleden meldde staatssecretaris Hoogervorst dat 40% van de
mensen met een bijstandsuitkering en een sollicitatieplicht al of niet bewust
te weinig solliciteren. Zitten daar ook mensen bij met een de-facto-ontheffing?
Je kunt mensen moeilijk eerst de facto ontheffen van een plicht en vervolgens
geschokt zijn dat zij niet actief zoeken naar werk. Is het voor de ontvangers
van een bijstandsuitkering zonder formele ontheffing van de sollicitatieplicht
duidelijk dat zij moeten solliciteren of een de-facto-ontheffing hebben? Als
dat duidelijk is, hoe wordt dat dan meegedeeld en geregistreerd?
 
 Ook om andere redenen zet ik vraagtekens bij de wijze waarop gemeenten
bijstandsontvangers activeren. Ten minste eens per 18 maanden moet een heronderzoek
plaatsvinden. Dat is de maximale wettelijke termijn. Ik ga er even aan voorbij
dat een gesprek eens per maand zin zou hebben, maar eens per 18 maanden niet.
Uitgaande van eens per 18 maanden stel ik vast dat meer dan de helft van die
heronderzoeken in Amsterdam niet of niet op tijd wordt uitgevoerd. 40% van
die heronderzoeken wordt schriftelijk afgedaan, dus zonder gesprek.
 
 Amsterdam is echt niet de enige gemeente waar het zo gaat. Uit de accountantsonderzoeken
over 1998 bij de gemeenten blijkt dat er in gemeenten met 250.000 tot 300.000
bijstandsontvangers, dus het grootste deel van de bijstandsontvangers, sprake
was van storingen in het proces van heronderzoeken.
 
 Tegen deze achtergrond betwijfelt de VVD-fractie sterk of het verstandig
is de gemeenten nog een mogelijkheid tot ontheffing van de sollicitatieplicht
te geven. Als iemand niet als alleenstaande de zorg heeft voor jonge kinderen,
niet ouder is dan 57,5 jaar, er geen medische of sociale redenen zijn en scholing
niet speelt, laat hij of zij dan zijn of haar best doen om werk te vinden.
Laat de gemeente intensief contact met de betrokkene onderhouden om te activeren,
te helpen en duidelijk te maken wat er wordt verwacht. Als men begint met
deelname aan sociale activering, vind ik dat prima, mits daarbij het normale
werkritme wordt gehanteerd. Maar waarom kan hij of zij niet ondertussen uit
blijven kijken naar werk? Er is zoveel werk dat nu blijft liggen, ook eenvoudig
productiewerk, ook vakken die gevuld moeten worden in de winkels, ook eenvoudige
persoonlijke dienstverlening. Ik doel daarmee op de regeling voor de witte
werksters.
 
 Overigens vrees ik dat hoe moeilijker wij doen tegenover de bijstandsontvangers
over solliciteren en werken, hoe minder men eraan toekomt. 5% van de deelnemers
aan socialeactiveringsprojecten stroomt door naar een reguliere baan. Ik wees
al eerder op de Deense gemeente Farum waar 80% na een jaar of werk heeft of
weer op school zit. Het is zo belangrijk dat die eerste stap naar werk wordt
gezet en dat het als vanzelfsprekend wordt gepresenteerd dat je zo snel mogelijk
in een arbeidsritme komt een doorstroomt naar regulier werk.
 
 Wij geven de minister daarom in overweging dit wetsvoorstel te laten liggen,
de praktijk met de ontheffingen de facto eens op orde te brengen en ervoor
te zorgen dat de gemeenten gaan activeren, zoals wij eerder vandaag hebben
afgesproken. Daarna kunnen wij wel zien of aanvullend daarop nog iets nodig
is, zoals de minister nu in dit wetsvoorstel voorstelt, wat ik mij overigens
niet kan indenken.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Is de heer Kamp wel eens meegegaan met cliënten van de sociale dienst
die aan sociale activering hebben meegedaan? Ik vind het onbegrijpelijk wat
hij allemaal verwacht van mensen die vaak psychisch in de knoop zitten. Moeten
zij vakken gaan vullen?
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Mevrouw de voorzitter! Ik ben tientallen keren meegegaan in de acht jaar
dat ik wethouder was en in de vier jaar dat ik in het bestuur van de Arbeidsvoorziening
zat in Oost-Nederland. Ik heb het op alle plekken in alle soorten meegemaakt.
Ik weet dat het echt onzin is dat in een gemeente als Amsterdam van al die
mensen met een bijstandsuitkering maar 9% in fase 1 en 2 zit. Ik weet dat
het echt onzin is dat wij in de praktijk twee derde deel van alle mensen met
een bijstandsuitkering afschrijven. Ik weet dat het onzin is dat wij 75% van
alle allochtone werkzoekenden in fase 3 en 4 hebben ingedeeld. Dat klopt gewoon
niet! Mensen kunnen veel meer dan de heer Harrewijn denkt.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Ik denk heel goed over mensen. Maar ik ken ook heel wat mensen die meedoen
aan socialeactiveringsprojecten. Daarnaar vroeg ik. Ik vroeg niet naar riedeltjes
over statistieken. Ik had het over mensen die aan sociale activering hebben
meegedaan en er enthousiast over geworden zijn. Kent de heer Kamp die? Wil
hij die mensen en masse naar de arbeidsmarkt sturen en een heel mooie regeling
afpakken? Hij stelt immers voor dit wetsvoorstel ter zijde te leggen. Ik vind
dat echt onbegrijpelijk.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik heb gezegd dat ik mij best kan voorstellen dat je socialeactiveringsprojecten
overeenkomt en dat je daarover afspraken maakt. Ik kan mij niet voorstellen
dat je vervolgens zegt dat deze mensen niet hoeven te solliciteren. Als er
geen bijzondere medische redenen zijn, als er geen sociale redenen zijn, als
er geen sprake is van scholing, als men niet 57,5 jaar of ouder is of als
men geen jonge kinderen te verzorgen heeft, dan moet het uitgangspunt zijn
dat men naar werk toe moet groeien en wel zo snel mogelijk.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 De heer Kamp weet toch ook dat als wij het hebben over alleenstaande ouders
met jonge kinderen, mensen van 57,5 jaar of ouder en mensen met sociaal-medische
problemen wij het over de helft van de bijstandspopulatie hebben die voor
sociale activering in aanmerking komt? Dat is toch precies de groep waarover
wij het hebben?
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Zeker. Ik weet heel goed dat wij twee derde van de mensen die in de bijstand
zitten op de een of andere manier een ontheffing gegeven hebben. Ik weet heel
goed dat op die manier honderdduizenden mensen aan de kant staan die eigenlijk
zouden kunnen werken en dat wij pas sociaal bezig zijn als wij hen zo snel
mogelijk naar het werk krijgen.
 
 Voorzitter! Ik heb sympathie voor mevrouw Noorman als zij zegt dat je
geen premies moet verstrekken waarvan niets overblijft. Als overheid wek je
dan een heel rare indruk. Eerst geef je een premie en aan het eind van het
jaar komen de mensen erachter dat zij er niks beter op worden en misschien
nog wel iets slechter. Mijn stelling is dat als je iets regelt voor de minima
met een uitkering, je dat ook moet doen voor de werkende minima. Ik geloof
dat ik toch, ondanks de enorme hekel die de heer Harrewijn aan cijfers heeft,
in beeld moet brengen waar het dan in feite om gaat.
 
 Stel je voor dat je werkt in een sociaal activeringsproject en je krijgt
een premie van ƒ 125 per maand die verder helemaal neutraal blijft
en waaraan geen enkel effect verbonden is. Stel dat je vervolgens overgaat
naar werken tegen een salaris iets boven het minimumloon. Wat verliezen deze
mensen dan en wat krijgen zij, na vandaag? Zij verliezen gemiddeld ƒ
2200 aan bijzondere bijstand, ƒ 700 gemiddeld aan kwijtschelding en ƒ
1500 aan stimuleringspremie. Bij elkaar is dat ƒ 4400 per jaar. Wat
krijgen zij daarvoor terug als gevolg van de maatregelen waartoe het kabinet
heeft besloten met ingang van 2001? Dat is een bedrag van ƒ 3200. Zij
gaan er dus per saldo ƒ 1200 per jaar op achteruit.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Noorman-den Uyl (PvdA):
 
 Ik weet dat het een hobby van de heer Kamp is om veel dingen uit te rekenen,
maar nu vervormt hij echt de werkelijkheid. Hij heeft in het antwoord van
de minister in het debat dat wij vanmiddag gevoerd hebben, kunnen lezen dat
de bijzondere bijstand niet zomaar bij iedereen terechtkomt. Wat betreft sociale
activering begrijp ik niet dat zijn fractie zo enthousiast kon zijn over de
experimenteerregeling die wij twee jaar lang hebben gehad en de resultaten
daarvan. Toen wij die nota behandelden heeft zijn fractie ermee ingestemd
dat het een zinvol en nuttig traject is dat mensen veel heeft gebracht. Nu
zegt hij dat mensen wel mogen meedoen als zij maar blijven solliciteren. Het
is het één of het ander. Of je zegt dat het goed is voor mensen
om zo'n traject te doen, want daardoor zullen zij op wat langere termijn zelfredzaam
worden en weerbaarder. Of je zegt dat je het niet doet, maar dan spreek je
jezelf tegen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Daar is geen sprake van. Je kunt voor sociale activering zijn en je kunt
daadwerkelijk proberen om werk te krijgen. Ik weet heel goed wat er vandaag
besproken is. Ik weet heel goed dat over de bijzondere bijstand is gezegd
dat het gaat om gemiddeld ƒ 2200 per jaar. Ik weet heel goed dat er
gezegd is dat het bij kwijtschelding gaat om gemiddeld ƒ 700 per jaar.
Ik weet dat wij nu praten over ƒ 125 per maand premie die vrij zou
moeten blijven. Dat is ƒ 1500 per jaar. Mevrouw Noorman kan het wel
vervelend vinden als ik het bij elkaar optel, maar het is toch echt nodig.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik zou het graag bij het wetsvoorstel houden. Ik stel voor dat wij de
discussie die wij net bij de begroting hadden niet overdoen. Ik vreesde al
dat het zou gebeuren bij dit onderwerp, maar ik vraag de heer Kamp en degenen
die aan de interruptiemicrofoon staan om daar rekening mee te houden. Dit
is niet de goede manier om dit wetsvoorstel te behandelen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Dat is goed. Ik zal er niet weer op wijzen dat de problematiek van vandaag
nog met ƒ 1500 verzwaard wordt.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Nee, mijnheer Kamp, help even mee.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Dan is mijn laatste opmerking een advies aan de minister. Als hij blijft
proberen om praktische oplossingen te vinden in de sfeer van premies zonder
netto inkomensconsequenties, dan zakt hij steeds verder in het moeras. Op
een gegeven moment heb je dan alles aan elkaar gekoppeld en dan kom je er
niet meer uit. Dit voorstel dreigt die kant op te gaan.
 
 
 
 
 
 Minister Vermeend:
 
 Voorzitter! Mevrouw Noorman heeft drie vragen gesteld en daar kan ik vrij
kort op antwoorden. Die vragen gingen over deelname aan sociale activering
en de mogelijkheid van de premie en daar kan ik drie keer met "ja" op antwoorden.
Dat is efficiënt.
 
 Over het heffen van belastingen over premies is het standpunt van het
kabinet bekend. Ik ben het eigenlijk wel eens met de heer Kamp. Als je dat
gaat vrijstellen, moet je het natuurlijk ook voor anderen doen. Dat is het
gelijkheidsbeginsel.
 
 Dan kom ik op de andere aspecten van die premie. Een wijziging van de
Invorderingswet is niet nodig. De subsidies bedoeld in artikel 3 van de WIW
blijven sinds 1 januari van dit jaar buiten de draagkrachtberekening van de
kwijtschelding. Verder blijven deze premies ook tot een maximum van ƒ
156 per maand buiten beschouwing bij de bijstandverlening. Wel kunnen premies
op termijn tot vermindering van de huursubsidie leiden. Die vragen zijn eerder
gesteld door de gemeenten Leek en Rotterdam – daar is ook een brief
over – en ik ben samen met Financiën aan het kijken naar een structurele
oplossing voor dit probleem. Verder ben ik het eens met de heer Kamp dat je
buitengewoon voorzichtig moet zijn met al die regelingen aan elkaar te knopen.
Op een bepaald moment ben je toch bezig om het ene gat met het andere te vullen.
 
 Dan kom ik bij de strekking van het wetsvoorstel. De heer Kamp adviseert
mij om dit te laten liggen. Ik ga direct in op het punt van de de-facto-ontheffingen.
De heer Mosterd heeft gezegd dat hij positief staat tegenover dit wetsvoorstel,
vooral omdat het erom gaat mensen uit het isolement te halen. Hij heeft er
twee voorwaarden aan gekoppeld. Met die voorwaarden ben ik het ook eens. Het
gaat in ieder geval om tijdelijkheid, maar die tijdelijkheid kan wel betekenen
meerdere jaren. Tegen mevrouw Noorman zeg ik dat er geen grenzen zijn gesteld.
Het gaat erom dat die vrijstelling voor de duur van de sociale activering
gaat gelden. Het is dus gekoppeld aan de duur van de activering. Ik denk dat
daar een misverstand over bestaat.
 
 Toeleiding tot betaald werk is altijd de uiteindelijke doelstelling. Sociale
activering is daarbij ook altijd puur maatwerk. Wij gaan dus niet zo maar
mensen in de sociale activering "stoppen". Als blijkt in het
kader van de sluitende aanpak, dat men wel degelijk direct scholing kan gaan
volgen of aan het werk kan gaan, zal dat ook moeten gebeuren en komt sociale
activering helemaal niet meer aan de orde. Sociale activering moet dus breder
worden opgevat. Het is best mogelijk dat in een gesprek blijkt dat iemand
al zo lang een grote afstand tot de arbeidsmarkt heeft, dat scholing op dat
moment weinig zin heeft en ook arbeid niet in zicht is. In dat geval kan sociale
activering ertoe leiden – ik heb dat ook in de praktijk gezien –
dat betrokkene uit het isolement wordt gehaald en vervolgens toch scholing
kan gaan volgen of aan het werk kan gaan.
 
 Ik ben er dus absoluut niet voor om weer een categoriale ontheffing te
gaan creëren. In het kader van de sluitende aanpak moeten wij dan ook
goed gaan kijken naar een herijking van de verleende ontheffingen. Mensen
worden opgeroepen voor een gesprek en daarbij wordt niet zozeer gekeken naar
wat ze niet kunnen, maar naar wat ze wél kunnen, eventueel in de vorm
van scholing, waarbij altijd nadrukkelijk het arbeidsmarktperspectief aanwezig
is. Of dat perspectief er is, blijkt uit het gesprek. Het is mogelijk dat
bij iemand, bijvoorbeeld in verband met ziekte of psychische aspecten, op
basis van objectieve criteria tot de conclusie moet worden gekomen dat betrokkene
niet onmiddellijk scholing kan gaan volgen of arbeid kan gaan verrichten.
In dat geval kan sociale activering ertoe leiden dat betrokkene weerbaarder
wordt en kan daarna opnieuw met betrokkene worden gesproken en bekeken of
er wellicht een baan beschikbaar is, al dan niet een gesubsidieerde baan,
dan wel of voor scholing gekozen kan worden.
 
 Dit is de doelstelling van het wetsvoorstel, dus niet om weer een nieuwe
categoriale ontheffing te creëren. Ook ik ken de cijfers die zijn genoemd,
en ook ik ben daar verontrust over. Zoals al gezegd, ben ik gaarne bereid
om in overleg met de gemeenten nader te gaan kijken naar de ontheffingen.
Dat komt aan de orde als wij de sluitende aanpak rond hebben, want dan vinden
er gesprekken plaats die er, wat mij betreft, op gericht zijn om te bepalen
wat betrokkene wél kan, met de arbeidsmarkt als uiteindelijk perspectief.
 
 De analyse van de cijfers door de heer Kamp wordt, zoals duidelijk zal
zijn, door mij gedeeld. Het is overigens op zichzelf heel goed mogelijk dat
ook mensen uit fase 4 direct aan de slag gaan. Dat geldt niet in alle gevallen,
maar met een duwtje in de rug en wat hulp kan men in een aantal gevallen direct
aan het werk. De mogelijkheden die er zijn, moeten wij dan ook zeker gebruiken.
Ik ben in dat verband blij met de opmerking van de heer Harrewijn dat, als
er afspraken worden gemaakt, de gemeente de mensen aan die afspraken mag houden.
Niet alleen de gemeente, maar ook betrokkenen moeten zich daaraan houden en
anders moeten zij dat maar gaan voelen.
 
 Kortom: het lijkt mij niet nodig om het wetsvoorstel op dat punt te laten
liggen.
 
 Ervan uitgaande dat het wetsvoorstel wordt aangenomen, is het mijn voornemen
om de werking ervan zeer nauwgezet te volgen. Het mag niet voorkomen dat er
een excuus wordt gezocht om toch weer een categoriale ontheffing te verlenen;
dat kan absoluut niet. Het moet echt dienen voor het doel waarvoor het bestemd
is. Mensen uit het isolement halen betekent maatwerk en uitdrukkelijk bekijken
wat mensen wél kunnen. Ik ben dan ook zeer gemotiveerd om de werking
in de praktijk expliciet te laten volgen door de rijksconsulent en de resultaten
kenbaar te maken. Het mag, zoals gezegd, niet voorkomen dat toch weer een
groot aantal mensen ten onrechte in de bijstand wordt gehouden.
 
 Over de vraag van de heer Harrewijn met betrekking tot de bonus nog het
volgende. Ik ben tegen constructies. Collega Bos en ik hebben de Kamer hierover
een brief gezonden. Als gemeenten verwachtingen hebben gewekt, dan hebben
wij gekozen voor een praktische oplossing. Aan een oplossing voor de toekomst
wordt nog gewerkt. Hierbij speelt een rol dat het belastingstelsel 2001 een
ander stelsel is dan het huidige; wij moeten dus bekijken in hoeverre regelingen
passen. Uiteraard moet hierbij wel het gelijkheidsbeginsel in acht worden
genomen. Ook hier geldt: gelijke monniken, gelijke kappen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Noorman-den Uyl (PvdA):
 
 Er werd dwingend voorgeschreven dat reïntegratiebedrijven de uitgelezen
weg zouden zijn. Zoals de heer Harrewijn al zei, gaat het bij de sociale activering
vaak om een iets ander circuit.
 
 
 
 
 
 Minister Vermeend:
 
 Gemeenten hebben op dat punt een zekere mate van vrijheid. Wel moet het
ook echt gaan om sociale activering: de doelstelling moet echt zijn om iemand
uit zijn isolement te halen en ook moeten duidelijke afspraken worden gemaakt.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Mag ik hieruit opmaken dat gemeenten gelden uit het werkfonds, dat zij
gebruiken voor de inkoop, mogen gebruiken om bij welzijnsinstellingen echt
controleerbare trajecten en doelen in te kopen?
 
 
 
 
 
 Minister Vermeend:
 
 De gemeenten hebben budgetten en ik neem aan dat die daarvoor voldoende
ruimte bieden. Er hoeven dus geen kunstgrepen plaats te vinden, zoals putten
uit andere budgetten.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Het gaat mij erom of ze hiervoor de WIW-middelen mogen gebruiken. Die
discussie is nog niet helemaal afgerond. Sommigen beweren dat er voor echte
marktwerking ook echte marktpartijen voor de inkoop van reïntegratietrajecten
en sociale-activeringstrajecten moeten zijn. Mogen gemeenten of gesubsidieerde
instellingen hiervan een deel uitvoeren en daarvoor middelen krijgen?
 
 
 
 
 
 Minister Vermeend:
 
 Dan gaat het erom, welke kosten daarvoor in aanmerking mogen worden genomen.
Die discussie loopt nu met de VNG en de uitkomst daarvan wil ik afwachten;
ik wil daar niet op vooruitlopen. Wanneer hierover duidelijkheid bestaat,
zal ik de Kamer berichten. Ik heb niet de indruk dat gemeenten door dit wetsvoorstel
bij de financiering in de problemen komen. Mocht dat wel het geval zijn, dan
zal ik ernaar kijken. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat dit wetsvoorstel
ervoor zorgt dat iets niet kan worden uitgevoerd.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Ik heb de minister niet overvallen met mijn informatie over
de de-facto-ontheffingen, want die informatie heb ik van hemzelf
gekregen. Misschien heb ik hem wel met mijn vragen overvallen. Daarvoor mijn
verontschuldigingen. Toch verzoek ik hem om mijn concrete vragen over de de-facto-ontheffingen
schriftelijk te beantwoorden.
 
 Ik denk dat wij moeten vaststellen dat wij met het vrijlaten van de premie
van ongeveer ƒ 125 per maand de problematiek van de armoedeval vergroten.
Dat is zeer ongewenst. Verder geef ik de minister in overweging om, als hij
niet bereid is om dit wetsvoorstel te laten liggen, zich bereid te verklaren
om de werking ervan te beperken tot de gemeenten waarvan is vastgesteld dat
zij hun verplichtingen ingevolge de ABW en de Wet boeten en maatregelen nakomen.
Als hem dat redelijk lijkt, wil ik hem vragen om dit in een nota van wijziging
vast te leggen. Als hij dat niet wil, zal ik de VVD-fractie in overweging
geven om tegen het wetsvoorstel te stemmen.
 
 
 
 
 
 Minister Vermeend:
 
 Mevrouw de voorzitter! Ik zeg de heer Kamp toe dat ik de Kamer een schriftelijk
antwoord op zijn vragen zal doen toekomen.
 
 Ik heb al gezegd dat ik het wetsvoorstel niet wil laten liggen. Ik zie
overigens een probleem in het voorstel van de heer Kamp. Als hij werkelijk
wil dat ik het wetsvoorstel beperk tot bepaalde gemeenten, rijst namelijk
de vraag welk criteria ik daarbij moet hanteren. Elke gemeente moet de wet
uitvoeren. Ik vind daarom dat hij mij een vreemd verzoek doet. Hij is namelijk
met mij van mening dat een minister de wet moet uitvoeren en daarom vraagt
hij mij ook om de gemeenten aan de wet te houden.
 
 De heer Kamp vindt mij aan zijn kant, want ook ik vind dat de wet strikt
moet worden toegepast. Dat is de reden dat ik het toezicht aanscherp. Ik begrijp
dan ook niet waarom hij mij vraagt, een uitzondering te maken voor bepaalde
gemeenten, sterker nog: ik vind dat hij mij zou moeten uitnodigen om dat toezicht
zodanig te verscherpen dat alle gemeenten de wet in alle opzichten toepassen.
 
 Ik ben niet bereid om een verschil te maken tussen goede en slechte gemeenten.
In mijn optiek mogen er alleen maar goede gemeenten zijn. Dat zijn gemeenten
die de wet naleven, de wet uitvoeren en de doelstellingen van de bijstandswet
proberen te realiseren. Als ik zou ingaan op de suggestie van de heer Kamp
om het wetsvoorstel toe te spitsen op die gemeenten die alles correct uitvoeren –
overigens is het de vraag wat precies onder "correct" moet worden verstaan –
maak ik zelf uitzonderingen op de gemeentelijke indeling. Ik ben daar geen
voorstander van.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik begrijp dit antwoord. Ik had er de voorkeur aan gegeven dat wij vandaag
hadden geconstateerd dat hetgeen de minister wil bereiken, nog niet mogelijk
is vanwege de uitvoeringsproblemen bij de gemeenten. Het heeft mijn voorkeur
dat die problemen eerst worden opgelost. Daarom stel ik voor, het wetsvoorstel
te laten liggen tot de wet daadwerkelijk wordt nageleefd. Gezien de reactie
van de minister en die van de andere woordvoerders, vermoed ik dat dit niet
haalbaar is. Dat is de reden dat ik hem vraag, geen verkeerd signaal te geven
aan de gemeenten die het niet goed doen en de wet te beperken tot de gemeenten
die het wel goed doen.
 
 
 
 
 
 Minister Vermeend:
 
 Ik zei al dat alle gemeenten het goed moeten doen. Dat betekent dat ik
er nauwgezet op zal toezien dat deze regeling correct wordt uitgevoerd. Ik
zal er verder net zo nauwgezet op toezien dat de gemeenten de wet uitvoeren.
Het kan in dit land niet zo zijn dat een gemeente de wet niet uitvoert. Ik
heb dan ook aangekondigd dat ik het toezicht zal aanscherpen. Gemeenten moeten
de bijstand conform de wet uitvoeren. Ik zal geen onderscheid maken tussen
goede en slechte gemeenten. Er zijn straks alleen maar goede gemeenten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mijnheer Harrewijn, ik zie dat u een interruptie wilt plaatsen. Ik begrijp
dat niet helemaal, want de heer Kamp was de enige die deel heeft genomen aan
de tweede termijn. Ik kan eigenlijk geen enkele reden verzinnen waarom ik
u zou toestaan om te interrumperen.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Als ik geweten had wat er allemaal gezegd zou worden, had ook ik gebruik
gemaakt van de tweede termijn.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 U bent een spijtoptant?
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Inderdaad.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dan sta ik u één interruptie toe.
 
 
 
 
 
 De heer Harrewijn (GroenLinks):
 
 Wat verstaat de minister precies onder "de wet goed uitvoeren"? Is dat
waar de heer Kamp altijd op hamert, namelijk rechtmatigheid en boeten en maatregelen
of erkent de minister ook dat de gemeenten een zorgplicht hebben en de plicht
om sociale activering mogelijk te maken? Dat zijn namelijk ook onderdelen
van de wet.
 
 
 
 
 
 Minister Vermeend:
 
 De heer Harrewijn vraagt naar de bekende weg. Natuurlijk hoort dat er
ook bij.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, op een nader te bepalen tijdstip te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 Sluiting 17.45 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20002001-33-2780-2787.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl