Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Vreemdelingenwet (25172)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1997-1998, pag. 2650-2660

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

04-12-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

nr. 33, pagina 2650-2660

04-12-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 25172Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Noten met o.m. bijvoegsel met schriftelijke antwoorden van de minister van SZW, mede namens de staatssecretaris, op vragen, gesteld in de eerste termijn van de behandeling van de begroting van Sociale Zaken en Werkgelegenheid voor 1998 (25600 XV)Pagina 2662-2679
Voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 1998 (25600 XV); - de Sociale Nota 1998 (25602)Pagina 2575-2593
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Les- en cursusgeldwet en van de Wet tegemoetkoming studiekosten in verband met het eerder laten ingaan van de lesgeldplicht en met betaling van het lesgeld in termijnen (25321).Pagina 2641-2650
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Vreemdelingenwet (25172)Pagina 2650-2660
Presentie en opening (donderdag 4 december 1997)Pagina 2575-2575
Regeling van werkzaamheden (donderdag 4 december 1997)Pagina 2595-2597
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg van 4 december 1997 over de toetreding van Griekenland tot het Verdrag van Schengen.Pagina 2593-2595
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (donderdag 4 december 1997)Pagina 2660-2661
Behandeling van de verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften over een aantal in haar handen gestelde adressen (25702, nrs. 11 t/m 24)Pagina 2575-2575
Stemmingen over twee moties, ingediend in het debat over de toetreding van Griekenland tot het Verdrag van Schengen, te weten: * de motie-Van den Doel/Verhagen over een adequate buitengrenscontrole door Griekenland (19326, nr. 184), * de motie-Dittrich over de inwerkingstelling van de uitvoeringsovereenkomst Schengen met betrekking tot Griekenland (19326, nr. 185).Pagina 2597-2597
Voortzetting van de behandeling van: * het wetsvoorstel Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 1998 (25600 XV); * de Sociale Nota 1998 (25602),Pagina 2597-2641
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag in verband met uit het Gemeenschapsrecht voortvloeiende notificatieverplichtingen (25708)Pagina 2575-2575

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging
van de Vreemdelingenwet (25172).De algemene beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Mevrouw de voorzitter! De voorliggende wijziging van de Vreemdelingenwet
wordt in de wandelgangen ook wel de "leemtewet" genoemd. Deze benaming suggereert
min of meer dat het hier slechts gaat om wat reparatiewetgeving: de wetgever
ontdekte enkele manco's en wil dit herstellen. Het gaat volgens mij echter
om beduidend meer. Het voorstel behelst een forse wijziging in ons toelatingsmodel
en een verzwakking van de rechtspositie van de asielzoeker, zonder dat de
directe noodzakelijkheid ervan aangetoond wordt.Voordat ik daar verder op inga, wil ik allereerst mijn verbazing uitspreken
over het feit dat hier überhaupt een belangrijke wijziging van de Vreemdelingenwet
voorligt. Was het niet zo dat er in deze kabinetsperiode geen wetswijzigingen
meer zouden komen? Zou in deze periode niet alle nadruk liggen op de uitvoering?
Ik herinner mij in ieder geval de uitspraken van de minister-president hierover
bij het debat over de regeringsverklaring en de vrij snel daarop volgende
algemene beschouwingen nog heel goed. Hoe verhouden die uitspraken zich tot
deze wetswijziging? We kunnen toch moeilijk stellen dat de uitvoering inmiddels
smetteloos verloopt en dat het alleen daarom al gerechtvaardigd is om nieuwe
wetgeving ter hand te nemen? Graag hoor ik een reactie van de staatssecretaris
hierop.Zoals ik al zei, gaat het hier niet alleen om enige technische aanpassingen.
Het zijn ingrijpende wijzigingen van het vreemdelingenbeleid en van enige
fundamentele rechten van asielzoekers. Door de voorliggende uitbreiding van
artikel 7a kunnen zij vaker opgesloten worden. Vrijheid is toch een van de
meest fundamentele rechten van de mens? Om iemand daarvan te beroven, moet
je een gegronde reden hebben en die ontbreekt nu juist bij het hier voorgestelde.
Als dit wetsvoorstel het Staatsblad haalt, zal op basis van artikel 7a vrijheidsontneming
mogelijk zijn zonder dat dit op individuele gronden is beoordeeld, zonder
dat er een tijdslimiet aan vastzit. Wij hebben het wel over de detentie van
mensen! Een eerste stap in de richting van gesloten opvang gedurende de gehele
asielprocedure – waar de VVD voor ijvert – komt voor mijn dan
ook plotseling als een schrikbeeld dichterbij.Met haar argumentatie tracht de staatssecretaris ons te overtuigen van
rechtvaardigheid en noodzakelijkheid, maar zij doet dat eigenlijk geenszins.
Zij stelt heel formeel dat het in verband met de grensbewaking nodig is. Een
formeel argument, gebaseerd op het fictieve idee dat mensen nog niet op Nederlands
grondgebied zijn. In materieel opzicht gaat het echter om mensen die een aanvraag
om toelating tot Nederland hebben ingediend omdat zij bescherming willen van
de Nederlandse overheid. Die aanvraag moet snel en zorgvuldig worden behandeld.
Pas daarna moet worden getoetst of vrijheidsontneming nog langer verantwoord
is. Juist die procedure is een stok achter de deur voor justitie om zorgvuldig
met vrijheidsontneming om te gaan. Nu stellen dat opsluiting ook na een beslissing
mag voortduren, ongeacht het antwoord op de vraag of al dan niet binnen vier
weken tot KONO wordt beslist, gaat onze fractie veel te ver. Schrijven dat
ernaar wordt gestreefd om een en ander zo snel mogelijk af te handelen, is
wel prijzenswaardig, maar het biedt geen garantie.Deze wijziging is niet alleen vergaand, maar ook niet nodig. Wij hebben
immers al artikel 18b waarvan de Rechtseenheidskamer de toepassingsgronden
heeft verruimd. Bij KONO-zaken die binnen vier weken zijn afgehandeld, kunnen
vrijheidsbeperkende maatregelen onder 18b genomen worden als er indicaties
zijn dat iemand zich zal onttrekken aan het toezicht of bijvoorbeeld opzettelijk
documenten heeft vernietigd. Bij afwijzing van de reguliere aanvrage om verblijf
kan artikel 26 worden gebruikt om iemand vast te houden. Er is dus een sluitend
systeem, een systeem waarbij mensen in ieder geval niet zonder reden opgesloten
kunnen worden. Daarvoor dienen altijd extra argumenten gegeven te worden.De beantwoording van de staatssecretaris in de schriftelijke voorbereiding
was voor ons niet overtuigend. Wellicht kan zij een nieuwe poging wagen. Ik
zie slechts dat, wanneer artikel 18b niet kan worden toegepast, er sprake
is van een kansrijk asielverzoek. In de meeste gevallen is er immers schorsende
werking verleend. Dat impliceert dat de asielprocedure nog wel een tijdje
zal duren. Het is toch in strijd met de rechten van de mens als iemand al
die tijd tussen vier muren opgesloten moet blijven zitten?De staatssecretaris schrijft in de nota naar aanleiding van het verslag
dat er criteria zullen zijn voor de toepassing van artikel 7a. Welke criteria
zijn dat dan? En waar worden deze vastgelegd? Zolang zij niet in dezelfde
wet worden vastgelegd, blijft er mijns inziens sprake van een categoriale
benadering. De rechter heeft dan ook geen enkel instrument in handen om te
toetsen of toepassing van artikel 7a rechtmatig is geweest. Hoe denkt de staatssecretaris
hierover?Ik ga van artikel 7a naar het voorstel rond de VVTV. Wij zijn het ermee
eens dat nu wordt vastgelegd wat door middel van jurisprudentie allang is
bepaald, namelijk: het asielverzoek wordt in behandeling genomen, ook als
er een VVTV is verleend. Wel vind ik het heel vreemd dat de staatssecretaris
 zichzelf de mogelijkheid voorbehoudt om de beslistermijn van
zes maanden op te rekken naar drie jaar, zeker nu wij zien dat het al eerder
bestaande onderscheid tussen ontheemden en gedoogden weg is. Ik meen dat het
argument van de massale instroom voor alle groepen VVTV'ers geldt. Dat vinden
wij te gemakkelijk. Dat doet te veel inbreuk op het bestuursrechtelijke beginsel
van de rechtszekerheid. Er moeten immers zeer goede redenen zijn om meer tijd
te claimen dan zes maanden voor zo'n eerste beslissing. Ten slotte heeft de
staatssecretaris gezegd dat zij vindt dat de gehele procedure binnen zes maanden
afgerond moet kunnen zijn. Kan zij de buitengewone omstandigheden concreter
benoemen? Dienen hiervoor niet ook criteria te worden geformuleerd, zodat
de rechter ook hierbij kan toetsen of deze omstandigheden de vertraging rechtvaardigen?De heer Van Oven (PvdA):Acht mevrouw Sipkes het uitgesloten dat er zo'n massale stroom vluchtelingen
binnenkomt, dat het met het bestaande apparaat onmogelijk is om binnen zes
maanden individuele beslissingen te nemen?Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Nee, dat acht ik niet uitgesloten. Ik hoop dat het niet gebeurt, maar
wij hebben zoiets gezien, met name bij de grote aantallen die indertijd uit
het voormalige Joegoslavië kwamen. Toen is nadrukkelijk in overleg met
UNHCR bekeken hoe Nederland daarmee moest omgaan. Toen is in eerste instantie
de TROO-regeling bedacht en is ook afgeweken van de normale procedure. Mijn
punt is dat vervolgens de VVTV is ontstaan en dat de gedoogden en ontheemden
nu juist bij elkaar zijn gekomen. Je moet op een gegeven moment echt criteria
hebben op basis waarvan het langer mag duren, maar die criteria ontbreken.
Ik zeg dus niet dat het niet voor zal komen; ik wil alleen helder hebben op
welke momenten de termijn kan worden verlengd.De heer Van Oven (PvdA):U acht het dus op zich denkbaar dat de termijn wordt verlengd, maar u
vindt dat daar bepaalde criteria voor moeten worden geformuleerd.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Ja, dat is ook mijn voorstel. Ik zou willen dat er criteria komen, bij
voorkeur vastgelegd in bijvoorbeeld een AMvB die de Kamer kan zien voordat
die van kracht wordt. Ik wacht de reactie van de staatssecretaris af. Zo nodig
zal ik op dit punt in tweede termijn een motie indienen.Dan de ambtelijke toets, de A-status en de VTV-humanitair. Bij de behandeling
van de statusnotitie is inderdaad kort besproken of wij in één
keer kunnen bepalen of iemand voor een A-status dan wel een VTV-humanitair
in aanmerking komt. Ook dit voorstel klonk en klinkt op het eerste gezicht
als een praktische aangelegenheid, die min of meer noodzakelijk is om de procedures
sneller te laten verlopen. Ik zeg "op het eerste gezicht", want als je verder
leest, zie je dat je met heel verschillende zaken te maken hebt. Een A-status
krijgt men wanneer het vluchtelingenschap is vastgesteld; bij een VTV-humanitair
hebben wij het juist niet over het Verdrag van Genève, maar over andere
gronden op basis waarvan mensen bescherming kunnen vragen, bijvoorbeeld traumatische
ervaringen. Kan zoiets binnen 24 uur worden vastgesteld? Hoe stelt de staatssecretaris
zich dat voor? Kan een VTV-verzoek nog worden ingediend als in KONO-zaken
na vier weken negatief beschikt is? Hoe gaat het met asielaanvragen die al
veel langer duren en waarbij tijdens de procedure nieuwe feiten een rol gaan
spelen? Voor advocaten is dat vaak terecht aanleiding om een VTV-humanitair
te bepleiten. Moet men dan in de toekomst, daar waar nieuwe feiten zijn opgetreden,
een geheel nieuwe procedure starten? Moet men dan weer via een AC de procedure
in? Dit geldt overigens niet alleen voor advocaten, maar ook voor mij, want
zijn individuele gevallen op basis waarvan je een VTV-humanitair kunt aanvragen,
in de toekomst niet meer mogelijk? Hoe ziet de staatssecretaris dat?Een rechtvaardiging voor deze wijziging wordt gebaseerd op gevolgen van
de Schengenovereenkomst. Dat vind ik niet sterk. Gelet op de jurisprudentie
heeft het intrekken van een asielverzoek geen enkele zin meer en advocaten
doen dat in de praktijk ook niet meer. Ook het argument van de staatssecretaris
dat het voorstel geen strijd oplevert met artikel 3 van het EVRM, is niet
bevredigend. Het kan zijn dat iemand geen vervolging vreest in zijn land,
maar wel bang is voor een onmenselijke behandeling bij terugkeer. Dan is het
toch waanzin als je die persoon dwingt om gebruik te maken van de asielprocedure?
Het lijkt mij dat dit des te meer klemt, nu met de komende MVV-wijzigingen
alleen een uitzondering is gemaakt voor een asielverzoek en niet voor een
vergunning op andere gronden. Ook op dit punt krijg ik graag een reactie.Tegen het sprongberoep heb ik grote bezwaren. Toen met de nieuwe Vreemdelingenwet
de mogelijkheid van bezwaar werd ontnomen bij KONO-zaken waarbij detentie
werd opgelegd, was al duidelijk dat dat problemen zou geven. Die problemen
zijn er geweest. Voor alle uitvoerende instanties is dit een gedrocht gebleken.
Als artikel 18b onterecht is toegepast – vorige week bleek bij een dag
over vreemdelingenbewaring overigens dat dat voor 43% gold – wordt de
detentie binnen een maand opgeheven. Dan moet het beroep weer worden doorgezonden
als bezwaar, waarbij het bovenop een stapel terechtkomt. Deze gang van zaken
komt een snelle behandeling niet ten goede. Bij een wijzigingsvoorstel zou
ik eerder verwacht hebben dat het sprongberoep van het asielverzoek zou komen
te vervallen. Maar nee, de staatssecretaris wil deze rechtsfiguur uitbreiden.
Hoe rijmt dat zich met het voorstel om meer rechtswaarborgen voor asielzoekers
te creëren? Eenvijfde van de bezwaarschriften wordt door Justitie gegrond
verklaard, wat heel veel is. Dat betekent dat een heroverweging door Justitie
zelf van zeer groot belang is. Cruciaal hierbij is dat de rechter in beroep
niet meer de feiten gaat beoordelen, maar uitsluitend toetst of het bestuursorgaan,
gegeven de feiten die toen bekend waren, in redelijkheid heeft kunnen afwijzen.
Er ligt een principieel onderscheid tussen de functie van heroverweging door
het bestuursorgaan, waar alles wordt meegewogen, en de marginale toetsing
door de rechter. Dat kan de staatssecretaris niet wegwuiven met de stelling
dat de rechter ook nog wel met een schuin oog naar nieuwe feiten en omstandigheden
kijkt. Er ligt geen bezwaarschrift aan de hand waarvan de rechter kan kijken
of Justitie echt op alle argumenten is ingegaan. Er ligt vaak alleen een slecht
gemotiveerde eerste beslissing die op basis van het nader gehoor
is genomen.De staatssecretaris heeft het over eerdere stellingen die kunnen worden
uitgebouwd bij de rechter. Het probleem is echter juist dat er geen eerdere
stellingen zijn. De zaak wordt nu min of meer op zijn kop gezet. Het juridisch
niet houdbare sprongberoep wordt deels ingevoerd en wordt nu nota bene als
argument genoemd om het ook maar voor het andere deel in te voeren. Juist
nu wij reikhalzend uitkijken naar het moment waarop wij vreemdelingen weer
dezelfde beroepsmogelijkheden kunnen geven als andere burgers, ontnemen wij
vreemdelingen nóg een rechtsmiddel. Is dat niet een poging om de eigen
verantwoordelijkheid van de IND weg te schuiven en neer te leggen bij de rechter?Ik blijf bij mijn eerder geuite bezwaar dat de administratie zelf zeer
bepalend is in de rechtsmiddelen die de asielzoeker heeft. Immers, het maken
van een KONO-beslissing heeft ingrijpende gevolgen. Een rechter kan dit natuurlijk
sanctioneren, maar in zo'n korte procedure zonder bezwaarfase is het lastiger
om genoeg gegevens boven tafel te krijgen. Nog steeds blijf ik erbij dat,
nu de staatssecretaris door middel van haar stappenplan heeft laten weten
dat de bezwaarfase slechts enige maanden in beslag hoeft te nemen, het belang
van de asielzoeker bij een zorgvuldige procedure zwaarder moet wegen dan het
belang van een snelle procedure. Bovendien geldt dat het verzoek om voorlopige
voorziening snel door de rechter wordt behandeld en dat deze, als er verder
niets in de zaak zit, meteen op het bezwaar kan beslissen.Daarop aansluitend wil ik de staatssecretaris ook nog vragen wanneer wij
kunnen spreken over het geven van dezelfde beroepsmogelijkheden aan vreemdelingen
als aan andere burgers, waaronder het hoger beroep.Ten slotte wil ik mijn amendement toelichten dat een wat breder karakter
heeft dan de voorgestelde wijzigingen. Het verschijnsel vreemdelingenbewaring
heeft de afgelopen jaren een enorme vlucht genomen. Tussen 1988 en 1993 steeg
het aantal vreemdelingenbewaringen van ongeveer 2000 naar 9600. Inmiddels
is meer dan 10% van de penitentiaire capaciteit speciaal bestemd voor de vreemdelingenbewaring.
In Ter Apel worden 400 extra plaatsen gebouwd. Het lijkt mij daarom een goed
moment om eens serieus de wettelijke gronden en de uitvoering van vreemdelingenbewaring
te bekijken. Vreemdelingen worden in bewaring gesteld om hun verwijdering
naar het land van herkomst mogelijk te maken en te houden. Het is slechts
een bestuursrechtelijke maatregel ter uitvoering van een bestuursrechtelijke
beslissing. Algemeen aanvaard is het principe dat deze vorm van bewaring slechts
in het uiterste noodgeval moet worden gehanteerd, omdat het echt diep ingrijpt
in iemands bestaan. Het is daarom zo wrang om te zien, hoe povertjes de uitwerking
van deze maatregel in de Vreemdelingenwet afsteekt tegen de regeling van inverzekeringstelling,
bewaring en voorlopige hechtenis in het Wetboek van Strafvordering. In dat
wetboek zijn de voorwaarden uitgebreid beschreven, terwijl de mensen onmiddellijk
en periodiek worden voorgeleid voor de rechter. De rechtspositie van iemand
die in vreemdelingenbewaring zit, is beduidend minder dan die van een verdachte
van een strafbaar feit die in voorlopige hechtenis is genomen. Dat kan niet
meer voortduren. Wanneer de wet niet verandert, is het alleen nog maar wachten
totdat het Europese Hof voor de rechten van de mens wordt ingeschakeld wegens
strijdigheid met artikel 5 EVRM.Vorige week, op de studiedag in Tilburg, bleek er een algehele consensus
vanuit de Rechtseenheidskamer, de wetenschap en de advocatuur over de noodzaak
van een snelle en periodieke toetsing van de vreemdelingenbewaring. Ik sta
volledig achter hun argumenten en vindt daarom dat de bewindslieden en de
Kamer moeten tonen dat ook zij de beginselen van "fair trial", rechtszekerheid
en gelijke behandeling hoog in het vaandel hebben. Laten wij vooral niet alleen
voortvarend cellen blijven bouwen, maar ons ook afvragen of degenen die daar
in worden gezet, rechtvaardig zijn behandeld.Bij de behandeling van de begroting van Justitie hebben wij gevraagd hoe
het zit met het regime bij vreemdelingenbewaring. Er is toen gezegd dat een
werkgroep hiermee bezig is en een en ander zal onderzoeken. Hoe staat het
met de vorderingen van die werkgroep?Tot slot. Het lijkt mij enigszins mosterd na de maaltijd om te debatteren
over de locatie van de uitvoerende en de rechterlijke macht, nu dit al lang
en breed praktijk is geworden. Voor een eventuele uitbreiding van het aantal
nevenzittingsplaatsen lijkt het mij zinvol te onderzoeken hoe de asielzoekers
de nevenzittingsplaats Haarlemmermeer ervaren. Wellicht zou de uitslag daarvan
handvatten kunnen bieden voor het nemen van een beslissing omtrent andere
locaties en de randvoorwaarden daarbij.De heer Van Oven (PvdA):Voorzitter! Dit wetsvoorstel strekt ertoe de Vreemdelingenwet op een paar
onderdelen aan te passen. De noodzaak hiervan is al eens in een discussie
tussen regering en parlement aan de orde geweest. Onze fractie is ook van
deze noodzaak overtuigd.Wij betreuren het net als de fractie van GroenLinks dat de invoering van
het hoger beroep in vreemdelingenzaken niet tegelijkertijd met dit wetsvoorstel
in behandeling kon worden genomen. Wij hebben de indruk dat de regering lange
tijd met de toezending van dat wetsvoorstel aan de Raad van State heeft gewacht,
tot de besluitvorming inzake de derde fase van de herziening van de rechterlijke
organisatie zou hebben plaatsgevonden. Inderdaad leek het praktisch om de
aanwijzing van de hogerberoepsinstantie in vreemdelingenzaken te baseren op
een in het kader van de derde fase noodzakelijke meer principiële keuze.
Maar wij moeten nu achteraf vaststellen dat het niet zo is gegaan. De regering
wil de derde fase voorlopig uitstellen, overigens niet tot tevredenheid van
onze fractie. En zij heeft in het kader van het hoger beroep in vreemdelingenzaken
toch alsnog een voorlopige keuze moeten doen. Als mijn waarneming juist is
dat uitgerekend deze ontwikkeling de vertraging van het wetsvoorstel hoger
beroep in vreemdelingenzaken heeft veroorzaakt, dan hebben wij achteraf gezien
onnodig een jaar of anderhalf jaar verloren laten gaan.De heer Rijpstra (VVD):Voorzitter! De voorstellen inzake een leemtewet waren in feite al in 1995
ter sprake gekomen; het wetsvoorstel is ingediend in december
1996. En ik meen dat het wetsvoorstel inzake hoger beroep in vreemdelingenzaken
pas dit jaar om advies aan de Raad van State is voorgelegd. Dat is dus pas
veel later aan de orde gekomen, dus ik zie niet zo goed hoe deze twee gelijktijdig
hadden kunnen worden behandeld.De heer Van Oven (PvdA):Het gaat er niet zozeer om dat het later aan de orde is gekomen, het is
later naar de Raad van State gestuurd. Wij hebben er al in de loop van 1995
over gediscussieerd en het heeft erg lang geduurd voordat het tot een wetsvoorstel
kwam. Nogmaals, het is de indruk van mijn fractie dat dit te maken heeft met
de derde fase. En als dit zo is, hebben wij dus voor niets gewacht. Wij zouden
het in ieder geval bijzonder waarderen als de Kamer het hoger beroep in vreemdelingenzaken
nog in deze kabinetsperiode konden behandelen.Voorzitter! Onze fractie heeft geen moeite met de bevoegdheden die in
het kader van het toezicht op vreemdelingen aan de ambtenaren van de Koninklijke
marechaussee onder leiding van de commandant van dat wapen worden toebedeeld.
En de bevoegdheden die bij nota van wijziging onder artikel 4b zijn ingevoerd,
lijken het logische gevolg daarvan. Het is inderdaad verkieslijk om die bevoegdheden,
tot nu toe neergelegd in het Vreemdelingenbesluit, naar de wet over te brengen.
Het is nog wel de vraag – ik praat nu over artikel 4b, onder 3 –
wat het praktische gevolg is van het innemen van gegevens en bescheiden tegen
een door de ambtenaren van de marechaussee af te geven schriftelijk bewijs.
Daarbij zal het veelal gaan om persoonsdocumenten waar de betrokken vreemdelingen
eigenlijk moeilijk buiten kunnen. Is er iets geregeld omtrent de tijd die
met het maken van kopieën gemoeid mag zijn?In artikel 4b, eerste en tweede lid, wordt gesteld dat de ambtenaren van
de marechaussee de bevoegdheid hebben,te vorderen dat vervoermiddelen worden
stilgehouden wanneer naar hun redelijk oordeel daarmee personen vervoerd worden
met betrekking tot wie zij hun toezichthoudende taak hebben. Ik neem aan dat
het dan om vreemdelingen gaat. Is daarbij nader gedefinieerd waarop dat redelijk
vermoeden gebaseerd zou moeten zijn?Ik kom tot artikel 7a, waarbij het gaat om de bewaring, althans de vrijheidsbeneming.
Het wetsvoorstel houdt in dat artikel 7a in die zin wordt gewijzigd dat de
vreemdeling die geen verblijfstitel heeft en die een aanvrage voor een dergelijke
titel heeft gedaan, ook na afwijzing daarvan in de vreemdelingenbewaring,
dat wil zeggen het systeem van de vrijheidsbeneming, kan worden gehouden.
Het nieuwe artikel dient er dan toe de verdere toegangsverschaffing tot Nederland
te beletten en de desbetreffende personen tot aan hun vertrek op te houden
op grond van artikel 7a. Het wetsvoorstel biedt daarmee een opvallende gelijkenis
met de inhoud van het ontwerpbesluit dat op 15 december a.s. door het Uitvoerend
Comité van Schengen zal worden behandeld met betrekking tot maatregelen
aan de buitengrenzen van Schengen. Daar wordt immers voorgesteld dat illegaal
binnengekomen vreemdelingen de vrijheid kan worden benomen, zij het dat het
beperkt is tot vreemdelingen wier identiteit niet vaststaat. De vraag is of
er enig verband bestaat met het ontwerpbesluit dat wij volgende week donderdag
zullen behandelen. Met andere woorden, als het ontwerpbesluit wordt aanvaard,
dwingt het dan tot aanpassingen van de Nederlandse Vreemdelingenwet, zoals
nu worden voorgesteld?Tegen dit voorstel van verdergaande vrijheidsbeneming zijn nogal wat bezwaren
geopperd. Volgens VluchtelingenWerk Nederland zou de wijziging niet nodig
zijn, omdat artikel 18b, zoals uitgelegd door de Rechtseenheidskamer, ook
toegepast kan worden in het kader van de AC-procedure op Schiphol. Volgens
een brief van 16 oktober jl. van VluchtelingenWerk Nederland kan dat alleen
als daarbij op basis van individuele op de persoon toegespitste feiten en
omstandigheden is vastgesteld dat er sprake is van aanwijzingen dat de asielzoeker
zich aan toezicht en verwijdering zal onttrekken. Als ik het goed zie, is
die beperking, dus die individuele toetsingsgrond, in het door de regering
voorgelegde voorstel niet opgenomen. Daartegen hebben zich de bezwaren gericht.
Er zijn immers heel wel categorieën vreemdelingen denkbaar wier verzoek
in eerste instantie is afgewezen en met betrekking tot wie de vrijheidsbeneming
desalniettemin bepaald niet in de rede ligt. Nadere criteria voor vrijheidsbeneming
worden in het wetsvoorstel niet genoemd, zoals mevrouw Sipkes al heeft opgemerkt.
Er staat simpelweg dat betrokkene zich op dient te houden in een door de ambtenaar,
belast met grensbewaking, aangewezen ruimte of plaats. Het is dan ook niet
goed te begrijpen op welke grond bepaalde categorieën vreemdelingen die
geen toelating hebben gekregen en wier verzoek om toelating is geweigerd,
buiten die vrijheidsontneming zouden kunnen blijven. De minister en de staatssecretaris –
beiden hebben het wetsvoorstel getekend – noemen drie categorieën.
In de eerste plaats wanneer met betrekking tot een asielverzoek is vastgesteld
dat het een kansrijk verzoek betreft. In de tweede plaats als door de rechter
een gevraagde voorlopige voorziening is toegewezen. Dat betekent dat betrokkene
een beslissing in beroep mag afwachten in Nederland. In de derde plaats als
er geen reëel uitzicht op uitzetting bestaat. Dat zijn, met andere woorden,
de technisch niet verwijderbaren, voor wie ook op termijn geen uitzicht op
uitzetting bestaat.Met betrekking tot die drie categorieën acht ook de staatssecretaris
zelf geen grond aanwezig tot voortzetting van de vrijheidsbenemingen. Maar
dan is de vraag op grond waarvan, met het wetsvoorstel in de hand, die maatregel
dan niet zou hoeven worden opgelegd of voortgezet, want dat is in de wet niet
geregeld. Zoals artikel 7a nu is geformuleerd, is het geen discretionaire
bevoegdheid, maar is het eenvoudig een imperatief, een bevel aan de betrokken
ambtenaren. De criteria zoals de staatssecretaris die zelf in de nota naar
aanleiding van het verslag noemt, ontbreken in de wet, terwijl op dat punt
ook geen uitvoeringsregeling in het vooruitzicht is gesteld. Op die manier
komt het voorstel wel zeer in spanning met het beginsel dat de vrijheidsbenemingen
een uiterste middel behoren te zijn. Graag verkrijg ik op dat punt het commentaar
van de staatssecretaris.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Voorzitter! Collega Van Oven heeft de bezwaren opgenoemd, maar wat betekent
het nu? Als die criteria niet helder zijn en als het niet
toegevoegd wordt, wat betekent dat dan voor het standpunt van zijn fractie?De heer Van Oven (PvdA):Dat was uit wat ik zei eigenlijk wel duidelijk. Vooralsnog heeft mijn
fractie grote bezwaren tegen datgene wat er nu voorligt, maar ik moet eerlijk
zeggen dat het zo'n ongelooflijk ingewikkeld wetsvoorstel is, dat ik niet
uitsluit dat een nadere verduidelijking van de staatssecretaris op dat gebied
iets kan ophelderen. Ik wacht met veel belangstelling het antwoord van de
staatssecretaris af.Een tweede vraag op het gebied van artikel 7a is of de uitbreiding van
het bereik van de vrijheidsbenemende maatregel nog gevolgen heeft voor het
regime waaronder die vrijheidsbenemingen zouden worden uitgevoerd. We weten
allemaal dat artikel 84 van het Vreemdelingenbesluit voorschrijft dat die
vrijheidsbenemingen als het ware zo licht mogelijk moeten worden uitgevoerd.
De vraag is dan of daar qua regime nog enig verschil zit tussen de categorieën
aan wie onder vigeur van de huidige wet de vrijheid wordt ontnomen en de categorieën
die daar op grond van het wetsvoorstel ook nog weer eens onder zouden gaan
vallen.Voorzitter! Onder C van het wetsvoorstel wordt voorgesteld het tweede
lid van artikel 12b te schrappen op grond van de uitspraak van de Rechtseenheidskamer
van 11 mei 1995: de verlening van de voorwaardelijke vergunning tot verblijf
biedt geen grond om de oorspronkelijke aanvraag tot toelating buiten behandeling
te laten. Dat is een soort aanpassing van de wet bij de jurisprudentiële
praktijk. De PvdA-fractie is het met die aanpassing eens. Ook kan mijn fractie
de redenering volgen dat het niettemin wenselijk is een voorziening te treffen
voor het geval een uitzonderlijk groot aantal aanvragen gelijktijdig zou worden
gedaan – het punt dat ook mevrouw Sipkes heeft opgeworpen.Dat is overigens gemakkelijk voorstelbaar. Wij plegen in Nederland te
plussen en te minnen over aantallen duizenden asielzoekers, maar wij mogen
ons wel eens realiseren dat buiten Europa veel grotere aantallen vluchtelingen
worden opgevangen. Ook voor Europa is het evenwel niet ondenkbaar dat het
tot plotselinge grotere stromen asielzoekers komt. Het klassieke voorbeeld
is een uitbarsting in Algerije, die ertoe zou kunnen leiden dat enorme stromen
vluchtelingen Europa zouden overstromen. De noodzaak tot burden sharing zou
dan wel eens opeens heel groot kunnen zijn. Maar wanneer van een dergelijke
stroom een relatief groot aantal tijdelijk in Nederland zou moeten worden
opgevangen, is het naar de mening van de PvdA-fractie inderdaad denkbaar dat
het niet doenlijk is om, naast het verlenen van een voorwaardelijke vergunning
tot verblijf, ook de individuele asielverzoeken in korte tijd af te handelen.
Dat is eigenlijk een discussie die ik ook net met mevrouw Sipkes had. In die
zin kan de PvdA-fractie zich dan ook verenigen met de wijziging van artikel
15e, als voorgesteld in de nota van wijziging. In een dergelijke situatie
kan de staatssecretaris beslissen, de beschikking op de aanvraag om toelating
pas binnen een termijn van ten hoogste drie jaar te verlenen.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Voorzitter! Zojuist heb ik al bij interruptie gezegd dat daarvoor heldere
criteria zouden moeten komen. Collega Van Oven stelt dat heel goed voorstelbaar
is dat migratiestromen toenemen. In de afgelopen jaren is dat echter maar
één keer echt voorgekomen. Dat was naar ik meen in 1992-1993.
Toen kwam er ineens een grotere toestroom vanuit het voormalige Joegoslavië.
Dus dan gaat het meer om een uitzondering dan om een regel. Zou het daarom
niet goed zijn bij het maken van een uitzondering de criteria helder aan te
geven?De heer Van Oven (PvdA):Gelukkig is het tot nu toe bij uitzonderingen gebleven. Ongetwijfeld zal
ook mevrouw Sipkes gemerkt hebben dat VluchtelingenWerk Nederland dit onderdeel
van het wetsvoorstel heeft bekritiseerd. VluchtelingenWerk Nederland heeft
gezegd: dit onderdeel lijkt te zijn bedoeld om bij het verlenen van een ontheemden-VVTV
doorprocederen in de praktijk toch weer mogelijk te maken. Hoewel de regeling
daarop niet is gericht, zou die naar mijn mening in de praktijk dat effect
kunnen hebben. Kennelijk wordt dat toch niet beoogd. VluchtelingenWerk Nederland
heeft zijn eigen oplossing. Men zegt daar: het uitgangspunt is dat zodra dat
redelijkerwijs mogelijk is, dient een inhoudelijke beslissing op de aanvraag
tot toelating te worden gegeven. Dat staat ook in de memorie van toelichting.
Voor alle zekerheid wil VluchtelingenWerk Nederland hierover een bepaling
in de wet zelve opnemen. Dat lijkt mij niet nodig, maar ook niet wenselijk
vanwege de kans van toename van procedures. Wel wil ik graag van de staatssecretaris
de verzekering krijgen dat als zich de situatie voordoet waarbij groepsgewijs
migranten naar Nederland komen, dat aan de Tweede Kamer wordt gemeld.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Ik heb het voorstel gedaan van regeling bij algemene maatregel van bestuur.
Ik neem aan dat niet overwogen wordt een bepaling in de wet zelve op te nemen.De heer Van Oven (PvdA):Als het opnemen van het woord "redelijkerwijs" een aparte stroom van procedures
veroorzaakt, voel ik daar niet voor. Inderdaad, men zou met een algemene maatregel
van bestuur kunnen werken. Daarover hoor ik graag het commentaar van de staatssecretaris.Voorzitter! Dan kom ik toe aan opmerkingen over onderdeel D van het wetsvoorstel.
Er wordt voorgesteld om in het kader van de beoordeling van een asielverzoek
meteen ambtshalve te onderzoeken of een vergunning tot verblijf op grond van
humanitaire redenen kan worden verleend. Het doel is dan te voorkomen dat
voor één vreemdeling verschillende procedures gaan gelden. Ook
hierop is weer van VluchtelingenWerk Nederland commentaar gekomen. Men betwijfelt
daar of er sprake is van een feitelijk voordeel, omdat de vreemdeling tegen
een weigering ambtshalve immers evengoed een rechtsmiddel zou kunnen aanwenden.
Ik vraag de staatssecretaris of dit juist is. Bovendien zou onduidelijk zijn
of en, zo ja, op welk moment een fictieve weigering van de VTV-humanitair
tot stand zou komen. Als een fictieve weigering niet kan ontstaan, dus als
de aanvraag voor een vergunning tot verblijf op grond van humanitaire redenen
als het ware totaal zou zijn opgegeten door de asielaanvraag, zal het ambtshalve
onderzoek naar de mogelijke aanspraak op de VTV-humanitair
toch moeten plaatsvinden en zich moeten richten op de inhoudelijke beoordeling
van een bezwaarschrift tegen de fictieve weigering van het asielverzoek. Als
dat bezwaarschrift dan zou worden afgewezen, zouden toch weer verschillende
procedures ontstaan: één tegen de afwijzing van het fictieve
bezwaarschrift, hetgeen een beroep zal opleveren bij de rechtbank, en één
tegen de ambtshalve weigering om een vergunning tot verblijf te verlenen en
die zou een bezwaarschrift opleveren bij de staatssecretaris. Op die manier
zouden toch weer twee sporen ontstaan en daarmee zou de winst van een wetsvoorstel
verloren gaan.De staatssecretaris heeft zich bij de motivering voor dit voorstel nog
op Schengen beroepen. Mevrouw Sipkes heeft daarover ook al gesproken. Het
zou voorkomen dat een asielverzoek wordt ingetrokken onder handhaving van
een verzoek om een humanitaire verblijfsvergunning. Het zou ook voorkomen
dat de advocatuur zich in sommige gevallen zou wenden tot de Schengenpartners
bij wie overname van het asielverzoek is geclaimd. Kennelijk wordt dat dan
gedaan met de mededeling: het asielverzoek is ingetrokken, dus wijst u de
claim af. Het staat er zo niet, maar zo begrijp ik het. Daardoor zou bij de
Schengenpartners onduidelijkheid kunnen ontstaan over de vraag of nog wel
sprake is van een asielverzoek. Door VluchtelingenWerk wordt dat weersproken.
Op grond van een uitspraak van de Rechtseenheidskamer van 24 oktober 1996
zou het bovendien voor de rechtshulpverlening een uitgemaakte zaak zijn, aldus
VluchtelingenWerk, dat intrekking van het asielverzoek een heilloze weg is.
Kortom, op die grond zou het voorstel niet kunnen worden gebaseerd. Ten slotte
wordt gesteld dat op deze manier vluchtelingen in het licht van de verdragsrechten
in hun mogelijkheden worden beperkt. Op dit punt heeft de nota naar aanleiding
van het verslag de PvdA-fractie overtuigd.De vraag blijft wel hoe het voorstel zich verhoudt tot artikel 11 van
de Vreemdelingenwet, waarin als het ware een algemene bevoegdheid tot het
aanvragen van een verblijfsvergunning is geregeld. Kan dat met een ander artikel
weer worden ontkracht?Voorgesteld wordt om het sprongberoep mogelijk te maken in het geval van
een beschikking tot het niet verlenen van een humanitaire verblijfsvergunning.
Daartegen is ingebracht dat daardoor onrecht zou worden gedaan aan het zelfstandig
karakter van de vergunning tot verblijf. De PvdA-fractie wijst op de praktische
beperking die aan deze regeling is gegeven. Wanneer in het aanmeldcentrum
wordt geconstateerd dat er mogelijke gronden zijn voor een vergunning tot
verblijf op humanitaire gronden, zou het verzoek om toelating als vluchteling
niet worden afgedaan als kennelijk ongegrond of niet ontvankelijk. Is dit
standaardpraktijk? Ligt het ergens vast dat op deze manier moet worden gehandeld?Het moet in de regeling gaan om een beslissing die binnen vier weken na
de aanvraag is genomen en waarbij een vrijheidsbeperkende maatregel is opgelegd.
In verband met al die vereisten acht mijn fractie het voorstel in het kader
van de stroomlijning wel gerechtvaardigd. Uiteindelijk zullen wij nog wel
moeten overwegen of de gronden als genoemd in artikel 3 van het EVRM en artikel
3 van het antifolteringsverdrag niet op dezelfde basis als het Vluchtelingenverdrag
van Genève tot het toekennen van één titel, de status
van vluchteling, zouden moeten leiden. Een dergelijk voorstel eist een totale
heroverweging van het titelarsenaal dat wij in Nederland kennen. In de zomer
van vorig jaar hebben wij dat afgewezen. Het leent zich zeker niet voor een
verandering in het kader van deze wet.De heer Rijpstra (VVD):Mevrouw de voorzitter! Reeds in december 1995 is gesproken over een aanpassing
van de Vreemdelingenwet. In de eerste kwartaalrapportage Stappenplan asielbeleid
is melding gemaakt van de voorliggende wetswijziging. Twee jaar later bespreken
wij het voorstel, ondanks een bijna blanco verslag van de Raad van State.De VVD-fractie heeft op een aantal wijzigingen aangedrongen, bijvoorbeeld
van artikel 4, de rol en de taak van de Koninklijke marechaussee. Thans wordt
voorgesteld om in de Vreemdelingenwet vast te leggen dat ook de Koninklijke
marechaussee belast wordt met het toezicht op vreemdelingen. De bestaande
taken van de marechaussee ten aanzien van het mobiel toezicht op vreemdelingen
worden in de wet verankerd. In het verslag heeft de VVD-fractie gewezen op
de noodzaak, teneinde het vreemdelingentoezicht te kunnen uitoefenen, het
geven van een stopteken en het doorzoeken van voer- en vaartuigen toe te voegen.
De regering heeft dit erkend. Het stemt mijn fractie tot tevredenheid dat
deze bevoegdheid nu wettelijk wordt vastgelegd. Overigens ga ik ervan uit
dat de werkwijze van de marechaussee aansluit op de huidige werkwijze van
de politie en de vreemdelingendienst.Een tweede wijziging betreft artikel 7a, lid 2. De VVD-fractie is het
ermee eens dat vrijheidsontneming tot de mogelijkheden moet behoren, maar
op welke wijze wordt dat gerealiseerd? Hoe ligt dat in de aanmeldcentra anders
dan op Schiphol? Op welke wijze en op welk moment kan tot vrijheidsontnemende
maatregelen worden overgegaan? Ik voeg hieraan toe dat een aanmeldcentrum
ook geen gesloten opvangcentrum is. Tevens heeft een aanmeldcentrum geen opvangcapaciteit.
Betekent dit dat het opleggen van vrijheidsontneming in een huis van bewaring
dient te geschieden, zoals de Willem II-kazerne? Is daar wel voldoende capaciteit
voor? Uit de cijfers van de minister van Justitie ten aanzien van vreemdelingenbewaring
blijkt dat er in het derde kwartaal 1063 plaatsen waren en dat de bezettingsgraad
94,3% was. Als je gebruik gaat maken van de huizen van bewaring, houdt dit
tevens in dat er vervoer geregeld moet worden. Is het dan niet verstandiger
om te overwegen om naar die aanmeldcentrumprocedure te kijken en deze eventueel
te koppelen aan een zekere vorm van gesloten opvang of vrijheidsbeperkende
opvang? Vraag is dan ook hoelang dit mag duren. Vorige week tijdens het congres
over vreemdelingenbewaring in Tilburg zijn er aanbevelingen gedaan. Volgende
week komen wij hier in een algemeen overleg ook over te spreken. Er is onder
meer voorgesteld om vrijheidsontneming gedurende een korte tijd toe te passen,
indien men de identiteit wil vaststellen. Op zichzelf zijn wij het daarmee
eens. Als dit gebeurt, is het echter ook de vraag waar dit moet gebeuren,
wat de omstandigheden zijn, waar het plaatsvindt en of daar accommodatie voor
beschikbaar is.Een ander punt betreft artikel 12, lid 2, in samenhang met artikel 15e,
nieuw lid 2. Ik heb het toch goed begrepen dat er altijd een individuele toets
wordt gedaan, ook al komt men uit een zogenaamd VVTV-land? Is het per definitie
zo dat, als iemand uit een VVTV-land komt, hij niet direct wordt teruggestuurd,
ook al zou hij hier wellicht niet mogen verblijven? Ik begrijp tevens dat,
indien er een grote groep mensen uit een VVTV-land komt, men dan niet binnen
een korte tijd tot afhandeling van de aanvraag kan komen. Gezien het driejarenbeleid
dat er nog steeds is, vind ik de stelling van de staatssecretaris dat in de
wet geregeld is dat binnen drie jaar tot uitsluitsel gekomen moet worden,
een logische. Toch wil ik graag een verduidelijking hebben van de relatie
tussen beide artikelen, mede omdat er een nota van wijziging is gekomen. De
samenhang is mij nog niet helemaal duidelijk.Tot slot wil ik het plenaire debat aangrijpen om te vragen hoe het staat
met de gevolgen voor de immigratiedienst van de invoering van de derde tranche
Algemene wet bestuursrecht op 1 januari 1998. Ik heb begrepen dat met name
de regeling voor mandatering en delegatie consequenties kan hebben voor de
genomen beslissingen. Mijn vraag is of de immigratiedienst er klaar voor is
om de derde tranche van de Algemene wet bestuursrecht goed toe te passen vanaf
1 januari.De heer Verhagen (CDA):Voorzitter! De CDA-fractie kan in het algemeen instemmen met de voorliggende
wijziging van de Vreemdelingenwet. Reeds in het verslag hebben wij duidelijk
gemaakt overtuigd te zijn van de noodzaak om een aantal wijzigingen door te
voeren, zowel op het gebied van de wettelijke vastlegging van de taak van
de Koninklijke marechaussee bij het vreemdelingentoezicht als op het gebied
van de stroomlijning van de procedures. Met name het laatste is van groot
belang. Wij hebben net als de staatssecretaris reeds lang gepleit voor het
verkorten van de vaak ellenlange procedures, terwijl tegelijkertijd de zorgvuldigheid
gewaarborgd moet blijven. Het voorkomen van het laten lopen van verschillende
procedures is natuurlijk een van de grote aanleidingen geweest. Naar de mening
van de CDA-fractie is dit het geval met het voorstel inzake de samengestelde
aanvraag, waardoor je in één procedure kunt toetsen of iemand
in aanmerking komt voor verblijf als vluchteling of voor verblijf op grond
van klemmende redenen van militaire aard.Ik wil graag een reactie op het commentaar van met name VluchtelingenWerk.
VluchtelingenWerk stelt dat het doel van de wijziging van artikel 15a Vreemdelingenwet
niet bereikt zal worden, aangezien de vreemdeling tegen de ambtshalve weigering
van een vergunning tot verblijf een rechtsmiddel zal kunnen aanwenden. Met
andere woorden: hij zal een rechtsmiddel kunnen aanwenden tegen zowel de weigering
van de vluchtelingenstatus als het niet verlenen van een VVTV. Mijn concrete
vraag aan de staatssecretaris is of dit inderdaad mogelijk is. Als dat zo
is, zal dan door het voorgestelde de hoeveelheid rechterlijke procedures toch
niet afnemen? Dat was wel het doel. Zo dat het geval is, overweegt de staatssecretaris
dan alsnog een nadere wijziging, opdat het beoogde doel daadwerkelijk bereikt
zal kunnen worden?Bij de behandeling van het MVV-vereiste hebben wij stilgestaan bij de
toetsing aan artikel 3 EVRM en artikel 3 antifolterverdrag. Op basis van de
toelichting op het wetsvoorstel dat wij vandaag bespreken, is de CDA-fractie
ervan overtuigd dat door de ambtshalve toetsing aan beide genoemde artikelen
geen kans bestaat dat iemand die op grond van deze verdragen voor verblijf
in aanmerking komt, door het onderhavige voorstel buiten de boot valt. Wij
denken dat de zorgvuldigheid van de procedure op dit punt voldoende is gewaarborgd.
Is een toevoeging aan artikel 15a Vreemdelingenwet, waarbij expliciet een
verwijzing wordt opgenomen – bijvoorbeeld dat degenen die afkomstig
zijn uit een land waar zij gegronde reden hebben te vrezen dat zij zullen
worden onderworpen aan vervolging of foltering op grond van artikel 3 EVRM,
eveneens een aanvraag voor toelating tot vluchteling kunnen doen – problematisch?
Welke consequenties zou zo'n voorstel hebben? Zou dit consequenties hebben
voor het doel van dit wetsvoorstel: de samengestelde aanvragen en stroomlijning
van de procedures?Collega Van Oven heeft reeds gesproken over een voorstel dat wij volgende
week zullen bespreken in het kader van het Uitvoerend Comité van Schengen,
namelijk de maatregelen die worden voorgesteld ter indamming van de stroom
illegale vluchtelingen, met name uit Irak. Daarbij wordt onder andere aan
de lidstaten voorgesteld, zorg te dragen voor vrijheidsbeneming van illegaal
binnengekomen vreemdelingen, wier identiteit niet eenduidig vaststaat, totdat
volledige duidelijkheid over de identiteit bestaat. Ik ga ervan uit dat wij
daarover volgende week uitvoerig kunnen spreken, als wij de voorbereiding
van het Uitvoerend Comité van Schengen behandelen. Ik zou indien mogelijk
graag nu al een reactie van de staatssecretaris krijgen op de vraag wat dit
voor consequenties heeft voor de huidige Vreemdelingenwet. Dan kijk ik ook
naar de mogelijkheden die wij nu hebben, bijvoorbeeld op grond van artikel
19, lid 2. Daarin staat dat iemand van wie niet aanstonds de identiteit kan
worden vastgesteld, kan worden overgebracht naar een plaats, bestemd voor
verhoor. Dat kan voor een periode van zes uur, welke periode op grond van
artikel 19, lid 3, met tweemaal 24 uur verlengd kan worden. Gelet op de aard
van de problemen bij de vaststelling van de identiteit, die inmiddels gevoeglijk
bekend verondersteld mogen worden, kun je je afvragen of die periode, 6 plus
48 uur, voldoende is om iemands identiteit daadwerkelijk vast te stellen.
Die twee zaken zou ik nog aan de orde willen hebben, ofwel bij dit wetsvoorstel,
ofwel bij de voorbereiding van het Uitvoerend Comité van Schengen.
De consequenties van voorgestelde maatregelen moeten wij in ieder geval onder
ogen zien.Behoudens deze vragen kan de CDA-fractie instemmen met het voorliggende
voorstel, dat tegemoetkomt aan een geconstateerd probleem. Ik ga ervan uit
dat de vragen die ik gesteld heb, dusdanig beantwoord kunnen worden dat de
CDA-fractie kan instemmen met het voorliggende wetsvoorstel.De heer Dittrich (D66):Voorzitter! Het wetsvoorstel wijzigt een paar artikelen in de Vreemdelingenwet.
 Uit de toelichting komt naar voren dat het hoofdzakelijk zou
gaan om een technische aanpassing. Bij nadere bestudering van de wijzigingsvoorstellen,
lijkt mij dat toch de vraag. Als ik zo de collega's hoor en mijn eigen inbreng
bekijk, dan denk ik dat wij achteraf gezien beter ofwel voor een wetgevingsoverleg
hadden moeten kiezen ofwel een verder schriftelijke ronde hadden moeten inbouwen.
Tegen die achtergrond vind ik het eigenlijk opmerkelijk dat de Raad van State
nauwelijks met een inhoudelijke reactie op de voorstellen is gekomen. Ik mis
een advies van de Nederlandse vereniging voor rechtspraak. Ik kan mij toch
wel voorstellen dat de NVVR er belang bij heeft om ook deze voorstellen te
becommentariëren. Hoe kan het dat dit advies er niet is?Vervolgens kom ik te spreken over artikel 7a, de vrijheidsontnemende maatregel.
Dat artikel kan toegepast worden ten aanzien van alle vreemdelingen die de
grenscontrole niet mogen passeren. Het is een maatregel van grensbewaking
en moet ongeoorloofde binnenkomst in Nederland en daarmee het Schengengebied
voorkomen. Met betrekking tot Griekenland heeft Nederland ook vandaag nog
hier in het parlement allerlei eisen gesteld aan de buitengrenscontrole. Het
is dan ook zonder meer gerechtvaardigd dat wij in eigen land ook een goede
regeling hebben ten aanzien van die buitengrenscontrole. Toch heeft de fractie
van D66 een aantal vragen ten aanzien van de toepassing van het voorgestelde
artikel 7a.Als een vreemdeling via Schiphol binnenkomt en de maatregel op grond van
artikel 7a hem wordt opgelegd, waar wordt hij dan geplaatst? Is dat een wachtlokaal
op Schiphol waaruit men niet zonder toestemming kan vertrekken of is dat het
grenshospitium? Wanneer de vreemdeling bij de rechter in beroep gaat tegen
die opgelegde maatregel, lezen wij in de stukken dat het gemiddeld twaalf
dagen duurt voordat de rechtbank dat geschil behandelt. Maar hoeveel dagen
kan het nu maximaal duren voordat de persoon in kwestie vanaf het moment van
opsluiten berekend, dus vanaf toepassing van artikel 7a, naar het land van
herkomst kan worden uitgezet? Verblijft hij dan al die tijd op de aangewezen
locatie? Is de verwachting dat wanneer de rechtbank ook zitting kan gaan houden
op Schiphol, hierdoor de termijn van behandeling van dit soort kwesties kan
worden bekort? Overigens is de fractie van D66 het ermee eens dat de rechters
in toga zitting zullen houden, zodat de vreemdelingen begrijpen dat de rechters
niet tot de IND behoren en onafhankelijk zijn.Als wordt vastgesteld dat er geen uitzicht op uitzetting bestaat, wordt
de maatregel opgeheven, zo staat ook in de stukken. Mag ik aannemen dat de
desbetreffende vreemdelingen ook niet ter fine van de uitzetting in vreemdelingenbewaring
worden genomen? Geluiden van de advocatuur hebben mij bereikt dat nog wel
eens iemand op grond van artikel 7a wordt ontslagen van die vrijheidsontnemende
maatregel, maar vervolgens op straat wordt opgepakt en op grond van artikel
26 van de Vreemdelingenwet in bewaring wordt genomen. Dan is natuurlijk de
vraag of er dan reëel uitzicht op uitzetting is. Graag een reactie daarop.Overigens zijn de artikelen waarover wij het hebben, te weten 7a in relatie
tot 18a, 18b en 26, nogal ingewikkeld en ik zou de staatssecretaris willen
vragen of zij een overzicht kan geven van de plaatsen waar iemand op grond
van die artikelen kan verblijven. Dat maakt de begrijpelijkheid van die artikelen
groter. Ik doel dan onder meer op het wachtlokaal op Schiphol en het opvangcentrum.Voorzitter! Dan de schrapping van artikel 12b, tweede lid, van de Vreemdelingenwet.
Geschrapt wordt dat de asielaanvraag buiten behandeling wordt gesteld wanneer
een voorwaardelijke vergunning tot verblijf is verleend. Op zichzelf komt
het de fractie van D66 logisch voor dat de wetstekst wordt aangepast aan de
rechtspraktijk. De regering heeft echter bij nota van wijziging een nieuw
artikel 15e, tweede lid, toegevoegd. Daar heb ik toch wel wat vragen over.
Het nieuwe artikellid is bedoeld voor perioden waarin massa's vreemdelingen
naar Nederland komen vanwege bijvoorbeeld een burgeroorlog of een natuurramp
in het land van herkomst. Ik denk hierbij aan Bosnië indertijd. Het systeem
wordt volgens het voorstel als volgt. Wanneer een vreemdeling een asielverzoek
doet, kan hem een voorwaardelijke vergunning tot verblijf worden verstrekt.
De asielaanvraag blijft in behandeling. Over het asielverzoek moet binnen
drie jaar na het verstrekken van de voorwaardelijke vergunning tot verblijf
worden beslist. Daar heb ik de volgende vragen over.Als er niet op tijd kan worden beslist, wordt de beslissing uiterlijk
gegeven met de verlening van de vergunning tot verblijf humanitair. Betekent
dit in de praktijk dat het dan altijd tot een afwijzing van het asielverzoek
komt, omdat na drie jaar voorwaardelijke vergunning tot verblijf in beginsel
die VTV-humanitair wordt verstrekt? Kan de vreemdeling na de verstrekking
van de humanitaire verblijfsvergunning in beroep gaan, omdat hij nog steeds
die A-status wil?De toelichting op de nota van wijziging met betrekking tot het verstrekken
van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf, vind ik niet helemaal helder.
Er staat: de beoordeling van de algehele situatie van het land van herkomst
is hier cruciaal, alhoewel ook zekere individuele aspecten een rol spelen.
Wij hebben hier natuurlijk al eerder discussie over gevoerd in de Kamer. Ik
wil graag van de staatssecretaris horen wanneer de Kamer de toegezegde notitie
over die criteria krijgt, waaronder een land als een VVTV-land wordt aangemerkt.
Er zijn allerlei landen waarvan je kunt zeggen dat daarvoor misschien wel
een VVTV-beleid is geïndiceerd, zoals Algerije of Kosovo. Daar geldt
het nu niet voor, maar voor Noord-Irak weer wel. Ik hoor hier graag een reactie
op.Het nu geschrapte artikel 12b, tweede lid, voorzag in een mogelijkheid
om de oorspronkelijke aanvraag van ontheemden aan wie een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf werd verleend, buiten behandeling te stellen. De Rechtseenheidskamer
had dat doorkruist. Mijn vraag is of nu niet via een omweg alsnog die buitenbehandelingstelling
wordt binnengehaald door maximaal drie jaar lang te mogen wachten. Is het
reëel om te veronderstellen dat er gedurende die drie jaar een serieuze
inhoudelijke beoordeling plaatsvindt, gelet op de werkdruk en gelet op het
feit dat dit juist bedoeld is voor perioden waarin een grote toestroom van
mensen uit één bepaald land plaatsvindt? Hoelang zal het duren
in een situatie als waarvoor dat nieuwe artikel 15, tweede
lid, is geschreven, voordat zo'n voorwaardelijke vergunning tot verblijf wordt
verstrekt?Dan de wijziging van artikel 15a van de Vreemdelingenwet. Door de voorgestelde
wijziging wordt het mogelijk voor de overheid om ambtshalve op de aanvraag
tot toelating als vluchteling tevens te beslissen of de verzoeken voor een
humanitaire verblijfsvergunning in aanmerking komt. De artikelen 3 van het
Verdrag van Rome en 3 van het VN-antifolterverdrag worden hier dus bij betrokken.
Aparte verzoeken zijn niet meer mogelijk. Het wordt een samengesteld verzoek
en ook een samengestelde behandeling. Is het juist dat een humanitaire verblijfsvergunning
ook in het reguliere vreemdelingenrecht vaak wordt gevraagd en ook vaak wordt
verleend? Dit schrijft prof. Boelens in het NJB van juni 1997. Is het juist
dat door dit voorstel die reguliere verzoeken onmogelijk worden gemaakt. Als
dat zo is, zou D66 daar bezwaar tegen hebben. Ik hoor daar graag een reactie
op.De staatssecretaris geeft voor deze wetswijziging in de toelichting allerlei
praktische argumenten. Het valt niet te ontkennen dat die er lijken te zijn,
maar toch roept het voorstel een aantal serieuze vragen op. Krijgen de artikelen
3 EVRM en 3 VN-antifolterverdrag wel de plaats die zij verdienen? Heeft Nederland
niet zelfstandige verplichtingen op grond van deze twee verdragen, die los
staan van de verplichtingen op grond van het vluchtelingenverdrag? Wordt een
beroep op die twee verdragen onmogelijk gemaakt nu het gekoppeld is aan het
Vluchtelingenverdrag? En is het niet onlogisch dat de vreemdeling die zichzelf
niet als vluchteling in de zin van het Vluchtelingenverdrag beschouwt, door
dit voorstel gedwongen wordt een asielverzoek in te gaan dienen, terwijl het
hem misschien alleen maar gaat om bescherming tegen terugzending wegens een
te verwachten onmenselijke behandeling? (situatie uit artikel 3). Wordt hiermee
niet in de Vreemdelingenwet de grote leugen geïntroduceerd, zoals we
die in het civiele echtscheidingsrecht tot in de jaren zeventig kenden? En
op welk moment komt een fictieve weigering van de humanitaire verblijfsvergunning
tot stand? Is dat tegelijk met het tot stand komen van de fictieve weigering
van het asielverzoek? Of wordt ervan uitgegaan dat, nu de humanitaire verblijfsvergunning
niet kan worden aangevraagd, er ook geen fictieve weigering kan ontstaan?
In het laatste geval zal het ambtshalve onderzoek naar de mogelijke aanspraak
op een humanitaire verblijfsvergunning moeten plaatsvinden bij de inhoudelijke
beoordeling van het bezwaarschrift tegen de fictieve weigering van het asielverzoek.
En wordt dat bezwaarschrift afgewezen, dan ontstaan er naar mijn mening opnieuw
twee procedurele sporen, iets wat de staatssecretaris nu juist wilde voorkomen.Het eerste spoor is: tegen de afwijzing van het fictieve bezwaarschrift
staat beroep open bij de rechtbank. Het tweede spoor is: tegen de ambtshalve
weigering om een humanitaire verblijfsvergunning te verlenen, kan een bezwaarschrift
bij de staatssecretaris worden ingediend. Mijn vraag is of de regering dit
een wenselijke gang van zaken vindt.Meent de staatssecretaris serieus dat in de korte tijd dat een asielzoeker
in het aanmeldcentrum verblijft en daar te horen krijgt dat zijn asielverzoek
als kennelijk ongegrond of niet ontvankelijk wordt afgedaan, wel gelegenheid
bestaat om te beoordelen of er sprake is van klemmende redenen van humanitaire
aard? Kunnen traumata zo snel worden onderkend? En hoe verhoudt zich dat tot
de toezeggingen die de staatssecretaris aan vrouwelijke asielzoekers gedaan
heeft, dat heel goed op hun specifieke situatie zou worden gelet? Sommige
traumata lenen zich er niet voor om in de hectiek van het aanmeldcentrum door
vrouwen verteld te worden. Zij hebben daar enige tijd voor nodig, terwijl
wellicht hun asielverzoek stante pede kan worden afgewezen. Graag een reactie
daarop. En zijn er aanwijzingen voor mogelijke gronden van een humanitaire
verblijfsvergunningverlening, dan wordt het verzoek niet als kennelijk ongegrond
of niet ontvankelijk afgedaan, zo staat er in de stukken, maar wordt de persoon
naar het opvangcentrum doorgestuurd. Welke criteria worden dan aangelegd om
te beoordelen of er van dit soort aanwijzingen gesproken kan worden? En zou
je niet kunnen zeggen – ik geloof dat collega Sipkes dit ook aan de
orde heeft gesteld – dat dat in de wetstekst vastgelegd hoort te worden?Mevrouw de voorzitter! In de statusnotitie is gesproken over het terugbrengen
van het aantal statussen. Het lijkt erop alsof hier in feite een begin mee
is gemaakt door de constructie van de samengestelde aanvraag. Zou het dan
niet logischer zijn de tekst van artikel 15a van de Vreemdelingenwet zodanig
aan te vullen met een formulering die is toegesneden op de artikelen 3 EVRM
en 3 VN-antifolterverdrag? Collega Verhagen heeft hier ook vragen over gesteld.
Klopt het dat als gevolg van de uitspraken van de Rechtseenheidskamer van
11 september 1997 – 3 uitspraken op eenzelfde dag – het niet meer
automatisch zo is dat een vreemdeling die met recht een beroep doet op artikel
3 EVRM, daarmee ook automatisch een verblijfsrecht in Nederland krijgt? In
een van de uitspraken namelijk ging het om een Irakees wier verzoeken waren
afgewezen maar die in Nederland wegens moord acht jaar gevangenisstraf had
opgelegd gekregen en dus niet kon worden uitgezet naar Irak vanwege de algehele
situatie daar. Hij kreeg weliswaar een bescherming op grond van artikel 3,
werd niet teruggestuurd naar Irak, maar hij kreeg van de staatssecretaris
ook geen verblijfsrecht in Nederland. Dat was dus voor de persoon in kwestie
natuurlijk wel een onduidelijke situatie. Maar de Rechtseenheidskamer overwoog
dat in het kader van openbareordebezwaren zo'n situatie mogelijk is. Ik verzoek
de staatssecretaris in te gaan op de uitspraken van 11 september 1997 van
de Rechtseenheidskamer en de relatie te leggen met de suggestie gedaan ter
aanvulling van het voorgestelde artikel 15a van de Vreemdelingenwet. Ik heb
hiervoor een amendement voorbereid. Ik realiseer mij overigens wel dat dit
niet voor advies naar de Raad van State is gegaan. Wij dachten met z'n allen
dat wij hier een leemtewet zouden bespreken en dat het om vrij technische
wijzigingen zou gaan. Dit is misschien een wat fundamenteler voorstel. Misschien
is het ook niet verstandig om het in te dienen. Daarom heb ik het nu nog niet
ingediend. Ik hoor daar echter graag een reactie van de staatssecretaris op.De heer Verhagen (CDA):Voorzitter! Ik kan mij wel meer gevallen indenken waarbij
iemand niet wordt teruggestuurd vanwege de situatie in het land van herkomst,
terwijl hij of zij vanwege de gepleegde misdaden ook niet in aanmerking komt
voor een status. De heer Dittrich vindt het een groot probleem dat de betrokkene
geen verblijfsrecht of geen verblijfstitel krijgt.De heer Dittrich (D66):Ik heb helemaal niet gezegd dat ik dat een groot probleem vind. Ik snap
de uitspraak van de Rechtseenheidskamer dat iemand die de openbare orde in
Nederland op zo'n ernstige manier heeft geschonden, geen verblijfstitel krijgt,
juist heel goed.De heer Verhagen (CDA):De heer Dittrich vindt de combinatie een probleem: enerzijds niet terugsturen
en anderzijds geen verblijfstitel geven.De heer Dittrich (D66):Nee, ook dat heb ik niet gezegd. Dat vind ik geen probleem. Ik probeer
aan te geven dat door de uitspraak van de Rechtseenheidskamer van 11 september
de situatie min of meer gelijkgetrokken lijkt te zijn aan de situatie bij
een beroep op het Vluchtelingenverdrag. Daarom denk ik dat het wellicht wel
mogelijk is om beide dingen ineen te schuiven, in één uitgebreidere
formulering. Het is eigenlijk de vraag die de heer Verhagen ook heeft gesteld.De voorzitter:Een amendement gaat niet naar de Raad van State. Een amendement mag niet
in strijd zijn met de wet die voorligt. Het moet passen binnen de considerans
en de reikwijdte. Een amendement gaat nooit naar de Raad van State.De heer Dittrich (D66):Mevrouw de voorzitter! Dat is toch niet helemaal juist. In het Reglement
van orde staat dat als een amendement heel erg zwaarwegend en heel erg belangrijk
is in het kader van een wetsvoorstel, de Kamer kan besluiten om het naar de
Raad van State te sturen. Misschien overweeg ik dat te doen.De voorzitter:Dat zou kunnen. Dan moet eerst worden bezien of het amendement niet in
strijd is met de wet. U zegt zelf dat het nu gaat om een technische wetswijziging.De heer Dittrich (D66):Om die reden heb ik het nog niet ingediend. Ik heb het in mijn achterzak.
Ik vraag eerst een reactie van de staatssecretaris. Als die mij niet bevredigt,
kan ik het amendement alsnog indienen, maar dan moet het misschien naar de
Raad van State. Dat duurt ontzettend lang. Kortom: dat is een dilemma.De heer Van Oven (PvdA):De staatssecretaris kan niet reageren op een amendement dat in uw achterzak
zit!Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Ik kan mij wel iets bij dat amendement voorstellen. Volgens mij heeft
prof. Boelens dat ook voorgesteld.De heer Dittrich (D66):Ja, het is het voorstel van prof. Boelens dat in het NJB staat en aan
ons is toegestuurd. Het is alleen enigszins aangepast.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Nu weten wij een beetje waar de heer Dittrich over spreekt, anders zou
de tekst wel handig zijn, ook als hij het amendement niet indient.De heer Dittrich (D66):Ik heb het amendement klaar. Ik zou een kopie daarvan kunnen doen rondgaan.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Het is fijn als wij dat kunnen zien.Wat de heer Dittrich doet, gaat echt heel ver. In de wet wordt vastgelegd
wanneer sprake is van het vluchtelingenschap. Als je het EVRM en het antifolterverdrag
erbij haalt, hol je dan het Verdrag van Genève uit, of voeg je het
toe terwijl er internationaal andere afspraken zijn?De heer Dittrich (D66):Ik denk juist dat je het niet uitholt. Artikel 15a is toegesneden op het
Vluchtelingenverdrag van Genève. De artikelen 3 van de andere verdragen
neem je ambtshalve in de toetsing mee. Dat is volgens mij wat de staatssecretaris
bedoelt. Het is volgens mij voor de rechtspraktijk erg duidelijk als je die
formulering ook in dat nieuwe artikel 15a plant. Dan krijg je een vrij lang
artikel. Dat besef ik, maar dan plaats je de toetsingscriteria uit de beide
artikelen 3 in de Vreemdelingenwet.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Ik begrijp wel wat u doet, maar in artikel 15a is de formulering in het
Verdrag van Genève overgenomen. Daar kun je iets aan toevoegen, maar
dan mis je de internationale aansluiting bij de algemeen geaccepteerde definitie.
Volgens mij ontstaat dan op het internationale vlak de situatie dat in veel
landen de definitie van het Verdrag van Genève wordt gehanteerd; daarnaast
is er dan de definitie die uit de Afrikaanse landen komt en waar ook oorlog
en dergelijke onder vallen; daar voegt Nederland dan nog een derde definitie
aan toe. Zou dat niet verwarrend zijn en zou dat de status van vluchtelingen
op het internationale vlak misschien niet uithollen?De heer Dittrich (D66):Ik denk eerlijk gezegd dat dit leidt tot een versterking van die positie,
omdat je helemaal niets afdoet aan de formulering die nu al in artikel 15a
en het Vluchtelingenverdrag staat. Je haalt er juist een formulering bij;
het is dus een uitbreiding van de definitie. Artikel 15a bevat als het ware
de minimumnormen zoals die uit het Vluchtelingenverdrag zijn overgeplant in
onze Vreemdelingenwet. Je haalt er dus iets bij, waardoor je de rechtspraktijk
duidelijke criteria in de wetstekst geeft. Nu gaat er ambtshalve getoetst
worden op basis van iets wat in die twee andere verdragen staat. Het is geen
beknotting, maar een codificatie van hetgeen gebeurt.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Ik zie wel dat het geen inperking beoogt. Ik vind het nu vrij beperkt
en ik zou hier op zich ook voor zijn, maar ik vraag mij af of deze systematiek
goed is. Moet het niet op de een of andere manier uit elkaar worden getrokken?De heer Dittrich (D66):Ik kan mij voorstellen dat de staatssecretaris niets zegt in het kader
van dit wetsvoorstel. Daar zou ik, als dat goed beargumenteerd is, misschien
wel vrede mee kunnen hebben. Dan is het echter belangrijk dat wij een notitie
krijgen over hoe de artikelen 3 van die beide verdragen zich verhouden tot
artikel 15a en hoe wij bij een komende wetswijziging daar ten gronde over
kunnen praten. Dan kan het via de Raad van State.De heer Verhagen (CDA):Dat lijkt mij een onwenselijke gedachte. Zowel bij de behandeling van
het wetsvoorstel inzake de MVV als nu praten wij hierover: wat betekent dit
element van dit voorstel voor de mogelijkheid van iemand om in aanmerking
te komen? Als men nu instemt met het wetsvoorstel, maar nog wel een notitie
wil hebben, blijven wij bezig. Ik vind dat wij dit nu eens moeten uitspreken.
Vandaar dat ik de staatssecretaris heb gevraagd wat dit punt betekent. Een
notitie zou ik uitermate onwenselijk vinden, omdat de zaak dan toch weer vooruit
wordt geschoven.De heer Dittrich (D66):Dat is inderdaad het dilemma. Daarom heb ik een amendement gereed liggen,
maar ik wil eerst horen wat de staatssecretaris daar in het algemeen van vindt.
Afhankelijk van die antwoorden zal ik in tweede termijn beoordelen of ik dat
amendement zal indienen of iets anders zal vragen, misschien in een motie.De algemene beraadslaging wordt geschorst.De voorzitter:Ik neem aan, dat de regering volgende week zal antwoorden. Ik weet nog
niet precies wanneer.Staatssecretaris Schmitz:Mag ik de Kamer voorstellen dat ik haar op een aantal heel technische
punten aan het begin van de week, maandag of dinsdag, nog een stuk doe toekomen?
Als dat de wens van de Kamer is, heeft zij dat stuk dan in handen en kunnen
wij de rest gemakkelijker mondeling behandelen. Anders krijgt de Kamer een
heel lang, technisch verhaal, inclusief de politieke aspecten.De voorzitter:U had het over maandag of dinsdag. Kunt u iets nauwkeuriger aangeven wanneer
dat kan? Dan kan daar bij de planning van werkzaamheden rekening mee gehouden
worden, zodat iedereen dat stuk gelezen kan hebben voor de verdere plenaire
behandeling.Staatssecretaris Schmitz:Het omvat nogal wat. Ik zou zeggen: uiterlijk dinsdag, als dat goed uitkomt.
Ik ken het programma van de Kamer in de volgende week en als het maandag moet,
zullen wij daartoe een poging doen, maar anders wordt het dinsdag of woensdag.De heer Van Oven (PvdA):Het lijkt mij prima dat er een schriftelijke reactie komt, maar ik vraag
of dat stuk in ieder geval ook ingaat op het ontwerpbesluit inzake Schengen,
omdat wij daar donderdag een overleg over hebben.Staatssecretaris Schmitz:Dat ben ik zeker van plan, omdat u die informatie natuurlijk donderdag
moet hebben.De heer Verhagen (CDA):Als het mogelijk is, zou ik het op prijs stellen als wij het stuk maandag
hebben. Laat ik maar vanuit mijn eigen belang spreken: ik voer ook het woord
bij de begrotingsbehandeling van Buitenlandse Zaken en die is voor dinsdag
en woensdag gepland. Voor de voorbereiding lijkt het mij niet wenselijk om
tussen die discussies door op basis van een notitie deze technische discussies
te moeten volgen. Ik zou dus heel graag willen dat het stuk op maandag klaar
is.Mevrouw Sipkes (GroenLinks):Het lijkt mij het meest praktisch om eerst af te wachten wanneer er ruimte
is op de plenaire agenda. Het antwoord moet natuurlijk binnen zijn voordat
het Schengenoverleg plaatsvindt, maar verder lijkt het mij voldoende als het
antwoord binnen is 24 uur voordat wij er verder over spreken.De heer Dittrich (D66):Ik kan mij voorstellen dat de reactie van de staatssecretaris gesplitst
wordt, in die zin dat het Schengengedeelte al wel aanstaande maandag of dinsdag
komt, en de rest afhankelijk van de ruimte op de plenaire agenda. Ik heb een
donkerbruin vermoeden dat wij dit wetsvoorstel helemaal niet volgende week
kunnen afmaken.De voorzitter:Het streven is erop gericht om de bespreking van het wetsvoorstel nog
wel volgende week af te ronden. Ik kan mij dan ook voorstellen dat wij afspreken
dat het antwoord dinsdag voor 12.00 uur binnen is.De heer Dittrich (D66):Dat lijkt mij op zichzelf niet nodig, voorzitter. Er zijn zeer veel vragen
gesteld en het lijkt mij mogelijk om de staatssecretaris en de ambtenaren
enige ruimte te geven om de ingewikkelde vragen wat later te beantwoorden.
Het Schengengedeelte moet natuurlijk eerder worden beantwoord, want dat antwoord
moeten wij hebben voordat het Schengenoverleg wordt gehouden.De voorzitter:Als u zegt dat de andere vragen later kunnen worden beantwoord, nodigt
u bijna de voorzitter uit om het maar van de agenda af te schuiven en dan
gaat het naar volgend jaar. Daarom suggereerde ik om af te spreken dat wij
dinsdag om 12.00 uur de schriftelijke antwoorden binnen hebben.Naar mij blijkt, kan men zich vinden in die suggestie. Dinsdagmiddag wordt
dan een voorstel gedaan over het moment waarop de behandeling van het wetsvoorstel
wordt hervat.Sluiting 22.55 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19961997-2650-2660.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl