Aan de orde is de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet werk en bijstand, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen om gemeenten meer zekerheid te geven dat mensen met een kleine kans op inschakeling in het arbeidsproces met behoud van uitkering gedurende maximaal 2 jaar onbeloonde additionele werkzaamheden kunnen verrichten (30650)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2007-2008, pag. 1637-1645

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

19-08-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

nr. 38, pagina 1637-1645

08-07-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 30650Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Aan de orde is de behandeling van: - het wetsvoorstel Enige wijzigingen in de Pensioenwet, de Wet verplichte beroepspensioenregeling en enige andere wetten (31226); - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet identificatie bij dienstverlening en de Wet melding ongebruikelijke transacties ter uitvoering van richtlijn nr. 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (PbEU L 309) en ter uitvoering van richtlijn nr. 2006/70 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 1 augustus 2006 tot vaststelling van uitvoeringsmaatregelen van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de definitie van politiek prominente personen en wat betreft de technische criteria voor vereenvoudigde klantenonderzoeksprocedures en voor vrijstellingen op grond van occasionele of zeer beperkte financiële activiteiten (PbEU L 214) (31237) - ;het wetsvoorstel Samenvoeging van de Wet identificatie bij dienstverlening en de Wet melding ongebruikelijke transacties (Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme) (31238)Pagina 1619-1619
Aan de orde is de behandeling van het wetsvoorstel Regels voor het gunnen van overheidsopdrachten door aanbestedende diensten en opdrachten door speciale-sectorbedrijven (Aanbestedingswet) (30501)Pagina 1620-1636
Aan de orde is de behandeling van het verslag van de commissie voor de Verzoekschriften over het verzoekschrift van L.V. te B. betreffende versoepeling van de inrichtingseisen van bestelauto voor gehandicapten (LXXI, A)Pagina 1619-1619
Aan de orde is de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet werk en bijstand, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen om gemeenten meer zekerheid te geven dat mensen met een kleine kans op inschakeling in het arbeidsproces met behoud van uitkering gedurende maximaal 2 jaar onbeloonde additionele werkzaamheden kunnen verrichten (30650)Pagina 1637-1645
Aan de orde is de stemming over het wetsvoorstel Wijziging van onder meer de Wet op het voortgezet onderwijs ter modernisering, vereenvoudiging en beperking van de wettelijke regels over de voorzieningenplanning bij scholen (31310)Pagina 1619-1620
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 13 december 2007 te Lissabon tot stand gekomen Verdrag van Lissabon tot wijziging van het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met Protocollen en Bijlage (Trb. 2008, 11) (31384, R1850)Pagina 1595-1619
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regels voor het gunnen van overheidsopdrachten door aanbestedende diensten en opdrachten door speciale-sectorbedrijven (Aanbestedingswet) (30501)Pagina 1656-1673
Presentie en opening (dinsdag 8 juli 2008)Pagina 1595-1595
Lijst van besluiten (dinsdag 8 juli 2008)Pagina 1674-1674
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: - het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 21 december 2005 te Middelburg tot stand gekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Vlaams Gewest betreffende de uitvoering van de ontwikkelingsschets 2010 Schelde-estuarium (Trb. 2005, 310) (30862); - het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 21 december 2005 te Middelburg tot stand gekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Vlaams Gewest inzake het gemeenschappelijk nautisch beheer in het Scheldegebied (Trb. 2005, 312) (30863); het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 21 december 2005 te Middelburg tot stand gekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden, enerzijds en de Vlaamse Gemeenschap en het Vlaams Gewest, anderzijds inzake de samenwerking op het gebied van het beleid en het beheer in het Schelde-estuarium (Trb. 2005, 316) (30864) en 2 andere wetsvoorstellen (30866 en 30867)Pagina 1645-1656
Aan de orde is de behandeling van het voorstel tot wijziging van het Reglement van Orde van de Eerste Kamer en van het Reglement voor de Griffie voor de interparlementaire betrekkingen in verband met het toevertrouwen van de zorg voor de Griffie voor de interparlementaire betrekkingen aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal (LXX, A, B en C)Pagina 1619-1619
Aan de orde is de stemming over het wetsvoorstel Wijziging van de Wet werk en bijstand, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen om gemeenten meer zekerheid te geven dat mensen met een kleine kans op inschakeling in het arbeidsproces met behoud van uitkering gedurende maximaal 2 jaar onbeloonde additionele werkzaamheden kunnen verrichten (30650)Pagina 1673-1674
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 8 juli 2008)Pagina 1674-1676
Aan de orde is de behandeling van de Raming der voor de Eerste Kamer in 2009 benodigde uitgaven, alsmede aanwijzing en raming van de ontvangsten (EK 2007-2008, LXV)Pagina 1619-1619

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 66 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van de Wet werk en bijstand, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen om gemeenten meer
zekerheid te geven dat mensen met een kleine kans op inschakeling in het arbeidsproces
met behoud van uitkering gedurende maximaal 2 jaar onbeloonde additionele
werkzaamheden kunnen verrichten (30650).De voorzitter:Ik heet de staatssecretaris van Sociale Zaken van harte welkom.De beraadslaging wordt geopend.De heer Elzinga (SP):Mevrouw de voorzitter. Om te beginnen wil ik de staatssecretaris veel
dankzeggen voor de snelle en zeker in tweede instantie heldere antwoorden
op de vragen die de SP-fractie in het schriftelijk vooronderzoek heeft gesteld.
Daardoor is veel duidelijk geworden. Ondanks deze duidelijkheid zijn wij echter
nog niet enthousiast over het voorliggende wetsvoorstel. Integendeel. Net
als op de laatste vergaderdag van het afgelopen kalenderjaar, voor ingang
van het kerstreces, verdedigt de staatssecretaris hier vandaag, op deze laatste
vergaderdag van dit parlementaire jaar, een voorstel uit de koker van zijn
voorganger. De vorige keer had de staatssecretaris nog wél zelf enkele
wijzigingen aangebracht in het voorstel van zijn voorganger en wist hij ons
uiteindelijk te overtuigen om vóór te stemmen. Ditmaal had de
staatssecretaris ruim anderhalf jaar de tijd om het voorstel te wijzigen.
En had hij dat maar gedaan! Wij spreken hier namelijk over een omstreden voorstel,
dat als controversieel voorstel enige tijd uit de behandeling is genomen en
door de nieuwe regeringsploeg vervolgens ook nog anderhalf jaar in de ijskast
is geparkeerd. Maar het was ook daarvoor al zeer omstreden."Werkgevers en werknemers steunen het niet, ook niet in gezamenlijk
verband van de SER. Ik constateer dat het geen steun heeft van gemeenten,
dat de Raad van State buitengewoon kritisch is, dat er geen steun is van de
directeuren van sociale diensten, Divosa, noch van de cliëntenraad of
van de Raad voor Werk en Inkomen. Voor wie doet de staatssecretaris dit?".
Deze opsomming beoogde bij de behandeling van het voorstel in de Tweede Kamer
een totaal gebrek aan maatschappelijke steun voor dit voorstel aan te tonen.
Het citaat was van mevrouw Bussemaker, nu ook staatssecretaris, destijds woordvoerder
namens de partij van ook déze staatssecretaris, de PvdA, die tóén
nog in de oppositie zat. En ik ben het helemaal met haar eens.De Raad van State gaf in overweging om het voorstel te heroverwegen, omdat
het niet doeltreffend en zelfs overbodig zou zijn. Omdat het mogelijkheden
biedt aan gemeenten die volgens de Raad thans reeds bestaan. De Raad doelt
hier op de mogelijkheden van gemeenten om uitkeringsgerechtigden in bijstand,
IOAW en IOAZ voor een bepaalde periode onbetaald te laten werken in het kader
van de re-integratie. Wel worden aan deze mogelijkheden door het wetsvoorstel
voorwaarden verbonden die volgens de Raad kennelijk tot doel hebben te voorkomen
dat er sprake zal zijn van een arbeidsrechtelijke overeenkomst. Deze voorwaarden
kan een gemeente nu echter ook al stellen en in de visie van de Raad ligt
dat ook veel meer in lijn met de decentralisatiegedachte die ten grondslag
ligt aan de Wwb.Daarnaast werden kritische kanttekeningen geplaatst bij het feit dat met
dit voorstel slechts een deel van het advies van de Raad voor Werk en Inkomen
is overgenomen. Het kabinet wilde van het overige deel van het RWI-advies
toen in ieder geval niets weten. Ten slotte had de Raad van State kritiek
op nog twee punten in het oorspronkelijke voorstel, wat wel tot aanpassingen
leidde.1. Het ontbreken van het standpunt van de gemeenten, in het bijzonder
de VNG, werd goedgemaakt.2. Een gedifferentieerde inwerkingtreding die volgens de Raad, gelet op
de samenhang, niet wenselijk was, werd door het kabinet geschrapt. Ik kom
daar later nog op terug.De mening van de VNG werd nu wel in de memorie van toelichting genoemd,
maar daarbij werd gemeld dat het commentaar van de VNG niet tot enige aanpassing
van het voorstel had geleid. Ik neem aan dat de staatssecretaris ook kennis
heeft genomen van de standpunten indertijd van vakbonden, VNG, Divosa, Raad
voor Werk en Inkomen en de Landelijke Cliëntenraad. Mag ik ook aannemen
dat hij het standpunt van de PvdA in de Tweede Kamer, alsook dat van de SP,
deelt dat voorliggend voorstel nauwelijks maatschappelijk draagvlak heeft?
Werk moet lonen, vinden de vakbonden, de SP, GroenLinks én ook de PvdA.
PvdA-woordvoerder Bussemaker gaf aan dat "werken onder het minimumloon
principieel vermeden dient te worden".Mijn volgende vraag is wat de staatssecretaris vindt van deze principes
van zijn partij? Blijkens de stemverklaring was het voor de PvdA de belangrijkste
reden om in de Tweede Kamer tegen het voorstel te stemmen. Overigens stemde
ook de ChristenUnie voor het amendement-Bussemaker, waarvan de toelichting
begint met: "werken dient te lonen", en tegen het wetsvoorstel toen
het amendement niet was aangenomen. Een ander fundamenteel bezwaar van onder
meer de PvdA en de Tweede Kamer is het gebrek aan perspectief om uit deze
participatieplaatsen te komen, namelijk onvoldoende scholing en begeleiding
en een te lange duur zonder zicht op een regulier contract. Mevrouw Hamer,
nu voorzitter van de PvdA-fractie in de Tweede Kamer en een half jaar geleden
nog namens haar partij woordvoerder voor sociale zaken en werkgelegenheid,
heeft tijdens de begrotingsbehandelingen voor 2008 ten overstaan van deze
staatssecretaris nog eens helder de bezwaren herhaald: "De fractie van
de Partij van de Arbeid gaat ervan uit dat in de aanvullende wetgeving die
de staatssecretaris heeft toegezegd, wordt gerealiseerd dat mensen ten minste
het minimumloon gaan verdienen, dat er verplichte scholing aan vastzit en
dat zij zo kort mogelijk in een participatiebaan zullen zitten, bij voorkeur
niet langer dan een jaar, en dan overgaan naar een regulier arbeidscontract."
De vorige voorzitter van de PvdA-fractie in de Tweede Kamer, de heer Tichelaar,
is nu woordvoerder op dit dossier. Afgelopen donderdag heeft hij herhaald
dat hij de kritiek van de SP en GroenLinks op het voorliggende voorstel nog
steeds deelt.Hoewel thans slechts dit wetsvoorstel voorligt, wil ik het toch even hebben
over de toegezegde aanvullende wetgeving, althans over de hoofdlijnen
zoals die bij ons bekend zijn. Daarmee doel ik op het wetsvoorstel stimulering
arbeidsparticipatie, kortweg Stap, dat nu bij de Raad van State voorligt.
De contouren van dat voorstel werden in een brief van mei jongstleden geschetst.
Van de VNG en de drie vakcentrales ontvingen wij reeds een brief met de boodschap
dat het voorstel Stap in elk geval geen oplossing biedt voor de op de participatietop
gesignaleerde problemen. Ik constateer ook dat het niet voldoet aan de geschetste
verwachtingen van mevrouw Hamer. Er komt wel verplichte scholing en begeleiding,
maar wie niet uitstroomt krijgt geen zicht op een regulier contract en ook
geen fatsoenlijke beloning van ten minste minimumloon. Het heet tenslotte
niet voor niets"minimumloon". Aan deze redelijke eisen wordt niet
voldaan.De Raad van State zal opnieuw kritisch zijn over het daar reeds voorgelegde
voorstel Stap. Het is immers een wijziging op een wetsvoorstel en dus niet
op een wet. Bovendien wordt het te wijzigen voorstel tussentijds gewijzigd
met een wetsvoorstel tot de invoering van een horizonbepaling die er later
weer uit moet. Daarmee ontstaat opnieuw een complex van gedifferentieerde
invoering van wetgeving die de raad in het oorspronkelijke voorstel bekritiseerde
vanwege de samenhang die in een voorstel zit, of althans zou moeten zitten.
Heeft de staatssecretaris al dergelijke kritische signalen van de Raad van
State op de aanvullende wetgeving ontvangen?Nu wordt ons in elk geval het zicht op de samenhang tussen de verschillende
voorstellen en vooral op het politieke oordeel van de verschillende partijen
daarover totaal ontnomen. Het ligt daarom absoluut niet voor de hand dat wij
nu over dit voorstel debatteren, wetende dat deze zomer twee wijzigingsvoorstellen
aan het parlement zullen worden toegezonden die naar verwachting binnen enkele
maanden tot een half jaar behandeld kunnen worden. Gezien de lange voorgeschiedenis
van het voorliggende voorstel hadden wij daar gemakkelijk nog even op kunnen
wachten, al helemaal in de wetenschap dat eigenlijk niemand op dit voorstel,
ook niet geamendeerd door het voorstel Stap, zit te wachten. Dat geldt althans
voor de belangenbehartigers van de betrokkenen, de vakbonden, en voor de belangenbehartiger
van de gemeenten, de VNG. De SP had daar in elk geval wel op willen wachten.
Waarom kon de regering eerst wel anderhalf jaar wachten en nu niet nog een
half jaar? Daardoor zou het debat een stuk helderder en zuiverder zijn geworden.Het zal duidelijk zijn dat de fractie van de SP in elk geval weinig enthousiasme
kan opbrengen voor het voorliggende voorstel. Dit voorstel is, zoals mevrouw
Bussemaker zei, "een voorstel voor afknapbanen, die zeker geen terugkeer
naar de arbeidsmarkt dienen, maar eerder terugkeer in de uitkering".
Is de staatssecretaris het eens met zijn partijgenote en huidige collega staatssecretaris?Het voorstel dwingt mensen op straffe van sancties te werken, echter zonder
arbeidsovereenkomst. Volgens het antwoord van de vorige staatssecretaris op
een vraag van mijn partijgenoot in de Tweede Kamer, de heer De Wit, betreft
dit geen regulier werk. "Dat betekent dat het minimumloon gevolgd door
de hele reutemeteut die erbij hoort niet aan de orde zijn". Kan de huidige
staatssecretaris ophelderen wat onder "de hele reutemeteut" wordt
verstaan? Kan de staatssecretaris tevens bevestigen wat hij mij schriftelijk heeft
geantwoord, namelijk dat er sprake is van een feitelijke gezagsverhouding
tussen degene voor wie de werkzaamheden worden verricht, en de betrokkene
op de participatieplaats, en dat deze betrokkene de werkzaamheden niet vrijwillig
verricht en er dus voor de Arbeidsomstandighedenwet en de Arbeidstijdenwet
sprake is van een feitelijke werkgever respectievelijk werknemer?Deze werknemers verrichten straks zonder contractuele bescherming en onbetaald,
maar slechts met behoud van uitkering, zogenaamde additionele werkzaamheden,
dat wil zeggen activiteiten die van nut zijn voor de samenleving, maar die
nu blijven liggen. De discussie over additionele arbeid is al zo oud als de
term zelf. Is de staatssecretaris als oud-wethouder van Amsterdam ervan op
de hoogte dat in de stadsreiniging ook mensen op zogenaamde additionele banen
sommige stadsdelen van deze stad mede schoonhouden? Zijn dit niet gewoon noodzakelijke
banen of is het schoonhouden van de stad additioneel werk? Wat is de mening
van de staatssecretaris over het vooruitzicht zijn stad straks te kunnen laten
schoonmaken met behoud van uitkering? Is dat geen lekker goedkoop vooruitzicht
voor de gemeente?Ik herhaal dat er vrijwel geen maatschappelijk draagvlak bestaat voor
dit voorstel. Volgens de Raad van State is het niet alleen niet nodig, maar
zelfs niet wenselijk. De aangekondigde wijzigingen zijn dermate marginaal
dat zij daaraan weinig zullen afdoen. Deze blijven nu buiten beschouwing,
want wij moeten elk voorstel op zijn eigen merites beoordelen. De staatssecretaris
heeft mij schriftelijk bevestigd dat het huidige kabinet voor dit wetsvoorstel
dezelfde onderbouwing heeft als het vorige kabinet tijdens de behandeling
in de Tweede Kamer. Daarom vraag ik de staatssecretaris om expliciet te reageren
op de aangehaalde uitspraken van de Tweede Kamerleden Bussemaker en Hamer.
Neemt de staatssecretaris afstand van het oordeel van de Tweede Kamerfractie
van de PvdA over dit voorstel?Mevrouw de voorzitter. Als wij vandaag hier stoppen, heb ik mijn eerste
leerjaar erop zitten. Ik heb veel geleerd, waarvoor dank aan iedereen, maar
ik begrijp nog lang niet alles. Zo snap ik bijvoorbeeld niet waarom een partij
die voor zover ik kan zien al zeker anderhalf jaar tegen dit wetsvoorstel
is, vandaag niet het woord lijkt te gaan voeren. Het is toch: wie zwijgt stemt
toe? Misschien is er een plan dat ik nog niet doorgrond en gaan er zo meteen
nog handen omhoog als de voorzitter vraagt of een van de overige leden vandaag
nog het woord wil voeren in eerste termijn. Ik hoop het wel, want ik zou hun
bijdrage over dit dossier vandaag graag horen. Ik wacht met spanning af wat
er nog gaat gebeuren en in elk geval ook wat de staatssecretaris gaat antwoorden.Mevrouw Strik (GroenLinks):Voorzitter. Meedoen, meedoen, meedoen, sprak Máxima bij de presentatie
van het eindrapport van de commissie-PaVEM. Meedoen is de sleutel voor integratie.
Dat recept geldt niet alleen voor allochtone, maar ook voor autochtone Nederlanders
die momenteel aan de zijlijn staan. Door mee te doen kan hun zelfvertrouwen
toenemen en kunnen zij zich ontplooien en hun kansen op de arbeidsmarkt vergroten.
Mijn fractie is blij dat deze regering het belang van participatie
serieus neemt en nu ook hard werkt aan een eenduidige regeling om mensen die
geen kans meer maken op betaald werk, toch te kunnen laten meedraaien in de
samenleving. Wij kijken uit naar dit voorstel en zullen er positief kritisch
bij betrokken zijn.Vandaag hebben wij het over een groep waarbij de kans op re-integratie
nu nog klein is, maar wel aanwezig. Naar verwachting kunnen zij uitstromen
na een intensief re-integratietraject. GroenLinks is een fervent voorstander
van investeren in deze groep. Mensen opgeven is het meest asociale wat er
is en dat geldt ook voor mensen die veel aandacht en begeleiding vergen.Bij de invoering van de Wwb heb ik als wethouder in de gemeente Wageningen
samen met de raad onmiddellijk prioriteit gelegd bij deze groep, wetende dat
dit een langetermijninvestering zou zijn. Deze mensen hebben vaak in volgtijdelijke
zin meerdere re-integratie-instrumenten nodig om toegang te krijgen tot de
arbeidsmarkt. Wij vonden dat wij de kansrijken via de prikkels van de handhaving
tot uitstroom konden bewegen, maar dat degenen met een grote afstand deze
in hun eentje juist niet verkleind krijgen.Veel gemeenten maakten toen een andere keuze om op korte termijn gunstig
uit te kunnen komen met hun werkdeel. Enkele jaren later liepen zij tegen
een in hun ogen granieten bestand op. Mensen kunnen echter meer dan je denkt,
maar daar zijn geduld en aandacht voor nodig. Je mag hen niet afschrijven.
Om die reden valt te prijzen dat de staatssecretaris met deze groep aan de
slag wil gaan. Is het nu voorliggende instrument daarvoor wel nodig en doet
het deze groep mensen wel recht?Dit wetsvoorstel geeft gemeenten de mogelijkheid, hen te verplichten om
voor de duur van maximaal vier jaar onbetaald additioneel werk te verrichten.
Gemeenten bepalen vervolgens of deze mensen in aanmerking komen voor een premie
en zo ja, hoe vaak en hoeveel. Gemeenten maken ook uit of zij een onkostenvergoeding
verstrekken. Ten slotte bepalen gemeenten of zij investeren in de scholing,
opleiding, training of therapie van deze uitkeringsgerechtigden. Ook voor
de beoordeling of het werk en de verlenging ervan nog nodig zijn voor re-integratie,
geldt een ruime gemeentelijke beslissingsvrijheid. Kortom, in dit wetsvoorstel
wordt alleen geregeld waartoe uitkeringsgerechtigden verplicht worden en niet
waar zij recht op hebben. Het is een forse ingreep in ons normale stelsel
van arbeidsrechten en -plichten. Dat noodzaakt tot strenge toetsing aan strikte
criteria en tot extra waarborgen die de uitstroom faciliteren door te investeren
in iemands competenties en ontplooiing en waarborgen voor een redelijke beloning
van prestaties."Werken moet lonen", zo herhaal ik de woorden van de heer Elzinga.
Dat principe kun je niet zomaar loslaten, ook al noem je het een re-integratie-instrument.
Hoe leg je mensen uit dat zij wel moeten werken, maar daar helemaal niets
extra's voor ontvangen? Of misschien wel, maar dat varieert en kan slechts
periodiek aan het einde van het jaar. Er ontstaan verschillen tussen uitkeringsgerechtigden –
de een werkt met een loonkostensubsidie en de ander met behoud van uitkering –
en op de werkvloer zelf ontstaan deze niet uit te leggen inkomensverschillen.
Er is zelfs geen zekerheid over een onkostenvergoeding, terwijl mensen die
werken daarvoor nu eenmaal ook onkosten maken. Waarom wordt het minimumloon
niet gehandhaafd? Waarom kunnen gemeenten niet ten minste, bijvoorbeeld vanuit
het werkdeel, het inkomen maandelijks wat ophogen? Waarom moet het zo spartaans?Werken met behoud van uitkering zou wellicht nog een ander verhaal worden
als het veel meer afgebakend zou zijn in de tijd en als tegelijkertijd door
de gemeente of de werkgever in de persoon zelf geïnvesteerd zou worden,
niet alleen in begeleiding op de werkvloer, maar ook met ondersteunende scholing,
opleiding of therapie. Die waarborg ontbreekt. Er is geen garantie dat de
termijn zo kort mogelijk is en dat de noodzakelijkheid voor de re-integratie
strikt is getoetst. Er is ook geen zekerheid dat het instrument als een soort
ultimum remedium wordt ingezet. Het is zo ingrijpend dat zeker zou moeten
zijn dat andere re-integratie-instrumenten aantoonbaar niet afdoende zijn.
Ik hoor graag van de regering of zij het ontbreken van de waarborgen wenselijk
vindt en zo niet, waarom zij het dan wel acceptabel vindt. De houding van
de regering is namelijk tamelijk raadselachtig. Enerzijds zegt zij dat die
waarborgen inderdaad wenselijk zijn en dat zij daarom met het wetsvoorstel
Stap ervoor heeft gezorgd dat zij er komen. Anderzijds wil zij dat de Kamer
dit wetsvoorstel nu aanneemt, want dan kunnen de gemeenten tenminste vooruit.Om te bereiken dat dit wetsvoorstel wordt aangenomen, bagatelliseert de
regering de bezwaren ertegen. Het zijn echter dezelfde bezwaren op basis waarvan
de regering het wetsvoorstel Stap is gaan voorbereiden. De geruststellende
woorden over de prikkel van de Wwb die ervoor zorgt dat gemeenten heus wel
die investeringen en extra betalingen doen, klinken ons dus niet overtuigend
in de oren. Als de staatssecretaris het zo onwenselijk vindt dat hij een wijzigingsvoorstel
indient, hoe kan hij dan toch dit wetsvoorstel verdedigen? De heer Elzinga
heeft al beschreven hoe fel de fracties van de PvdA en de ChristenUnie in
2006 tegen dit voorstel gekant waren. Het wetsvoorstel is niet veranderd en
de argumenten zijn nog even geldig. Kortom, wat is er gebeurd waardoor een
PvdA-bewindspersoon nu dit wetsvoorstel verdedigt? Als hij dit toch acceptabel
vindt, wat hebben wij dan te verwachten van het komende wetsvoorstel? Hoeveel
harde waarborgen biedt dat ons? Als het wel heel goede waarborgen biedt, waarom
accepteren wij dan dat de komende jaren mensen zonder minimumloon of zonder
die waarborgen die nog komen, aan het werk worden gezet? Het is toch echt
van tweeën een. Als dat voor het kabinet niet zo is, dan is het in ieder
geval voor ons zo. Staatsrechtelijk is het inmiddels een monstrum. Wij moeten
met een wetsvoorstel instemmen waarvan de horizonbepaling nog bij de Tweede
Kamer ligt. Vervolgens weten wij dat er een wetsvoorstel komt dat dit wetsvoorstel
wezenlijk gaat aanvullen. Is dat wetsvoorstel eenmaal aangenomen, dan vervalt
de horizonbepaling. Dit moet de regering toch helemaal niet willen? Ook voor
gemeenten en uitkeringsgerechtigden creëert het kabinet toch een rechtsonzekere
en onoverzichtelijke situatie? Daardoor gaan er weer verschillende rechtsposities
naast elkaar ontstaan. Waarom niet gewoon de behandeling van het door de regering
wenselijke wetsvoorstel afwachten en het in één keer zorgvuldig
en goed invoeren? Deze wettelijke mogelijkheid tot verplichting van zo lang
onbetaald werken is toch te ingrijpend om op deze hapsnapwijze in te voeren?
Wat is de haast? Ik mag toch hopen dat de staatssecretaris niet op deze wijze
zijn doelstelling wil realiseren om 200.000 langdurige werklozen
aan een baan te helpen? Participatieplaatsen zijn toch wat anders dan betaalde
banen? Waarom kunnen gemeenten plotseling niet zonder dit instrument? Die
hebben toch tal van mogelijkheden om langdurig werklozen op een andere wijze
te helpen bij re-integratie? Wat betreft loonkostensubsidie zijn toch allerlei
modellen denkbaar?Wie vraagt hierom? De heer Elzinga heeft al gewezen op het compleet ontbreken
van draagvlak. Wij weten dat de afgelopen kabinetten drastisch bezuinigd hebben
op het werkdeel van de gemeenten. Gesubsidieerde arbeid is als gevolg daarvan
drastisch afgebouwd. Die afbouw gaat nog steeds door. Is de kans niet levensgroot
dat dezelfde mensen die nu tegen een redelijke beloning gesubsidieerde arbeid
verrichten hun baan verliezen om vervolgens op uitkeringsniveau dezelfde of
nagenoeg dezelfde arbeid te verrichten? Riekt dit niet naar misbruik? Nodigt
dit wetsvoorstel gemeenten niet uit tot misbruik? Gelet op de grote beoordelingsvrijheid
van gemeenten hebben die daar alle kans voor. Hoe denkt de staatssecretaris
dat tegen te gaan op deze manier?Wij hebben heel veel twijfels. Wij zijn heel benieuwd naar de reactie
van de staatssecretaris.Staatssecretaris Aboutaleb:Voorzitter. Dank voor de inbreng van beide fracties.Ik richt mij eerst tot de heer Elzinga, die vraagt waarom ik dit doe.
Staatssecretaris Aboutaleb doet dit in antwoord op een vraag van wethouder
Aboutaleb. Een aantal gemeenten, waaronder toentertijd de gemeente Amsterdam
en mijn persoon in het bijzonder, liepen enige jaren geleden te hoop tegen
een probleem. Die wilden mensen meer werkervaring op laten doen, maar de Wet
werk en bijstand gaat uit van de kortste weg naar werk. Die is echter niet
voor iedereen geschikt. Je ziet veel mensen die een geweldige push in de goede
richting kunnen gebruiken, maar waarvan duidelijk is dat drie of vier maanden
te kort is. Je moet dan dieper gaan. Ik heb al vaker gezegd liever € 20.000
te investeren in een opleiding dan € 10.000 in een uitkering. Investeren
in mensen geeft hen de mogelijkheid om de wereld op eigen kracht te verkennen.
Het risico is echter dat als gemeenten iemand langer dan zes maanden werkervaring
bieden, zij die mensen in vaste dienst moeten nemen. Dat risico nam ik toen,
als wethouder, liever niet. Vele collega's van mij liepen tegen dit punt op,
dat inherent is aan de Wet werk en bijstand. Ik heb toentertijd op eigen initiatief
gezegd dat die wat moest doen. Maak het mogelijk dat gemeenten arrangementen
kunnen organiseren die verder gaan dan drie of vier maanden, zonder risico's
voor gemeenten. Mijn voorganger heeft echter niet naar alles geluisterd. Een
aantal zaken heeft die laten liggen. Zo was het in mijn perceptie nooit de
bedoeling om het te beschouwen als werk met behoud van uitkering. Mijn intentie
was om het te organiseren als een langetermijnre-integratie. Dat is in de
discussie over werken en over dat werken moet lonen een gans andere benadering
dan het uitgangspunt van werken met behoud van uitkering of een arbeidscontract.
Deze paradigmashift is van wezenlijk belang voor de discussie die wij vandaag
voeren.Toen het kabinet aantrad, stond het voor de keuze het wetsvoorstel in
te trekken of te vervangen door een ander voorstel. Vanwege de wens van gemeenten
om voortgang te maken hebben wij besloten om het wetsvoorstel aan de Kamers
voor te leggen met het verzoek om het aan te nemen. Tegelijkertijd besloten
wij echter ook om het voorstel zo aan te vullen dat het recht doet aan de
oorspronkelijke bedoeling van de gemeenten. Overigens is het wel zo dat, hoewel
de FNV en de VNG formele bezwaren tegen het wetsvoorstel maken, individuele
gemeenten mij juist vragen wanneer het wetsvoorstel wet wordt. Zij willen
namelijk heel graag dat hun mogelijkheden voor re-integratie worden vergroot.Mevrouw Strik (GroenLinks):In 2006 was wethouder Aboutaleb het dus met de PvdA-fractie eens dat het
wetsvoorstel afgewezen moest worden?Staatssecretaris Aboutaleb:Ik ben thans dienaar van de Kroon en als wethouder had ik natuurlijk een
andere verantwoordelijk. Dat geldt ook voor de PvdA-fractie. Ik probeer de
Kamer nu de geschiedenis van het wetsvoorstel te schetsen. Als ik alleen het
wetsvoorstel zou moeten verdedigen en als er geen sprake zou zijn van aanvullingen,
zou ik het wetsvoorstel nu niet hebben verdedigd. Zegt dat genoeg? Het gaat
mij om het geheel, het wetsvoorstel en de aanvullingen.Ik begrijp natuurlijk dat de Kamer het wetsvoorstel op zijn eigen merites
moet beoordelen. Vorig jaar heb ik echter op 6 en 7 december aangegeven
dat ik met een aanvulling zou komen. Vervolgens hebben minister Donner en
ik in mei van dit jaar in een brief aan de Eerste Kamer een doorkijkje gegeven
naar de veranderingen die wij voor ogen hebben. Dat grotere geheel is voor
mij aanvaardbaar, omdat het gemeenten de mogelijkheid biedt om in een transitieperiode
met de instrumenten van de Wwb iets verder te komen.De sprekers van de fracties van de SP en GroenLinks vragen mij beiden
waarom ik zo'n haast heb. Ik ontkom niet aan een politiek antwoord. De SP-fractie,
ook die aan de overkant, verwijt het kabinet met enige regelmaat dadenloosheid
bij de arbeidsmarktproblematiek. De mensen die op de wachtlijst van de Wwb
staan en op zoek zijn naar een baan, kunnen niet langer wachten. De heer Elzinga
wil om politieke redenen iets meer tijd nemen, maar die mensen hebben die
tijd niet meer: zij willen en moeten gewoon aan de slag. Ik ken heel veel
mensen uit mijn vorige baan die op deze manier geholpen zouden willen worden.De heer Elzinga (SP):Als alleen dit voorstel zou voorliggen en er geen aanvullende voorstellen
zouden aankomen, dan had de staatssecretaris het wetsvoorstel dus niet willen
verdedigen?Staatssecretaris Aboutaleb:Dat hebt u goed begrepen.De heer Elzinga (SP):Die aanvullende voorstellen moeten nog behandeld worden. Wij weten dus
niet of de Tweede Kamer ze gaat aannemen. Bovendien kunnen wij niet uitsluiten
dat er een kabinetscrisis komt en vervolgens nieuwe verkiezingen. Dat betekent
dat de staatssecretaris het risico neemt dat mensen in de komende periode
op een manier geholpen moeten worden die hij zelf eigenlijk onacceptabel vindt.Staatssecretaris Aboutaleb:Het leven is niet helemaal zonder risico. De heer Elzinga moet mij bij
dit onderwerp maar zien als een kleine politieke ondernemer
die risico wil nemen om verder te kunnen komen.Ik ken de Wwb goed en daarin zijn echt voldoende voorwaarden vastgelegd
om de ongelukken te vermijden die de heer Elzinga ons zou kunnen schetsen.
Ik ben daar dus niet bang voor, gezien de waarborgen die in de Wwb zijn opgenomen.
Ik kom daarop iets later in mijn betoog nog terug. Het belangrijkste probleem
dat wij met dit wetsvoorstel oplossen, is het risico dat gemeenten mensen
in vaste dienst moeten nemen. En dat is dus precies de reden waarom mensen
op dit moment niet zo'n lang traject wordt aangeboden. Het belangrijkste bezwaar
dat met dit wetsvoorstel wordt weggenomen, is het risico voor gemeenten dat
zij mensen in vaste dienst moeten nemen. Dat is de belangrijkste reden waarom
aan deze mensen nu niet zo'n lang traject wordt aangeboden. Dat bezwaar wordt
met dit wetsvoorstel al weggenomen.Mevrouw Strik (GroenLinks):Ik begrijp best dat een kleine ondernemer risico's wil nemen, maar als
wetgever kun je je dit soort risico's toch niet permitteren? Dan moet je toch
achter een afzonderlijk, zelfstandig wetsvoorstel kunnen staan, omdat je nooit
weet wat daar achteraan komt? Dat is toch zowel uw verantwoordelijkheid als
wetgever, als die van ons als medewetgever?Staatssecretaris Aboutaleb:Ik ben de eerste die zou zeggen: het ware mooi, als het anders was geweest.
Maar het is niet anders. De vraag is dan: wat loont de moeite? Om politieke
redenen zeggen: wacht even totdat ik alles in samenhang kan beoordelen, of:
wij hebben geen dag, geen uur te verliezen! Lees het rapport van de commissie-Bakker.
Er is in Nederland momenteel een enorme urgentie om mensen aan het werk te
krijgen. Voor mensen die ik nu op een traject kan zetten, dat ertoe leidt
dat zij over twee jaar bijvoorbeeld een ambacht beheersen om daarmee hun eigen
boterham te kunnen verdienen, ben ik bereid alles uit de kast te halen. Deze
mensen zijn namelijk niet gebaat bij redeneringen die hen niet in staat stellen
om wel op eigen kracht hun boterham te verdienen.In de Tweede Kamer is hierover van alles uitgewisseld; dat was de wijsheid
van toen. Wij hebben een en ander met het huidige kabinet verder opgepakt.
Tegen de heer Elzinga kan ik zeggen: alle bezwaren die in de Tweede Kamer
zijn geuit ten aanzien van het wettelijk minimumloon, de scholing en het uitzicht
op een baan, kunnen worden weggenomen.Ik ga eerst in op het minimumloon. Het is de bedoeling dat de gemeenten
bovenop het minimumloon een bonus toekennen, belastingvrij. Anders dan mevrouw
Strik zegt zal die twee keer per jaar worden uitbetaald. De bonus wordt om
fiscale redenen niet eenmaal per maand uitgekeerd. Als dit zou gebeuren, zou
de bonus namelijk worden belast en wij willen graag dat de bonus onbelast
blijft. De analogie voor deze bonus is te vinden in de Wet werk en bijstand.
Daarin is vastgelegd dat de bonus tot maximaal € 2184 per jaar kan
oplopen. De bedoeling van het kabinet is dat gemeenten straks, ook in dit
verband, de mogelijkheid krijgen om van die premieregeling gebruik te maken.
Voorts is het aan de gemeenten om de hoogte van de bonus dusdanig te kiezen
dat deze het midden houdt tussen enerzijds niet doorschieten in de armoedeval
en anderzijds het geven van een voldoende prikkel om deze bonus lonend te
maken ten opzichte van een uitkering. Misschien wil de heer Elzinga samen
met mij een rekensommetje maken, zodat wij ons er een beeld van kunnen vormen
waar wij het in concrete euro's over hebben.De heer Elzinga (SP):Ik zal straks met u dat rekensommetje maken. In antwoord op een vraag
van mevrouw Strik had u het over een premie van twee keer per jaar. Ik begrijp
dat dit het voornemen is in het wetsvoorstel Stap. In het huidige voorstel
is het één keer per jaar. Klopt dit?Staatssecretaris Aboutaleb:Dat is juist. In euro's doet het er overigens niet toe, maar in de psychologie
doet het er natuurlijk wel toe of je in mei en met kerst iets krijgt, of maar één
keer, in november.Voorzitter. Laten wij het voorbeeld nemen van een gemeente die niet kiest
voor het maximum, maar voor een bonus van € 1500. Gelet op de praktijk
van de Wet werk en bijstand is dat geen onredelijke situatie. Stel dat iemand
een uitkering heeft van € 1274. Dat is de praktijk van een gezin.
Als je het bedrag van € 1500 versleutelt over 12 maanden, dat wil
zeggen € 120 per maand, dan komt deze persoon uit op € 1400
per maand. Het wettelijk minimumloon bedraagt € 1394 per maand.
Hoezo, werken moet lonen? Hoezo een discussie over de WML? In materiële
zin wordt met deze constructie precies geregeld wat de SP, GroenLinks en de
PvdA in hun vorige positie in de Tweede Kamer hebben betoogd en wat beide
fracties van de eerstgenoemde partijen in deze Kamer betogen. Daarom wil ik
dit verhaal graag in samenhang verdedigen.De heer Elzinga (SP):Ik heb welwillend met de staatssecretaris meegerekend. Ik begrijp dat
het gaat om de premie die gemeenten maximaal kunnen toestaan. Maximaal kan
er dus het minimumloon worden gehaald?Staatssecretaris Aboutaleb:Nee, voorzitter. Maximaal komt men boven het minimumloon uit. De bonus
is maximaal – ik spiek nog even op mijn briefje – € 2184.
In mijn rekenvoorbeeld ben ik slechts uitgegaan van een bonus van € 1500,
dus € 700 minder.De heer Elzinga (SP):Maar er is geen garantie dat iemand die gaat werken, minimaal het wettelijk
minimumloon verdient?Staatssecretaris Aboutaleb:Daarom heb ik net aangegeven dat ik in de praktijk van de uitvoering kijk
naar wat gangbaar is in het kader van de Wwb. Dan is een bonus van zo'n € 1500
best gebruikelijk. Die wordt door een aantal gemeenten in de huidige situatie
uitgekeerd. Ik heb geen reden om aan te nemen dat gemeenten anders handelen.
Bovendien is mijn ervaring met de gemeenten dat zij, wanneer zij op deze manier
iemand werkelijk uitzicht op een baan kunnen bieden, die € 1500
als peanuts beschouwen, vergeleken bij jaar in, jaar uit een uitkering betalen.
Ik ben daar eerlijk gezegd niet zo pessimistisch over. In de gesprekken met
gemeenten merk ik dat men hierop zit te wachten. Er komt als het ware een
instrument meer in het mandje te liggen. Ik kan mij niet voorstellen dat GroenLinks
en de SP, die hier het woord gevoerd hebben, niet gevoelig zouden zijn voor
de bijstellingen die het kabinet aankondigt op het terrein
van scholing, bonus en begeleiding. Ook zij staan voor het lot van deze mensen.
Laten wij hen zo snel mogelijk helpen en niet wachten op wat er komen gaat.Ten aanzien van de scholing heeft het kabinet heel bewust gekozen voor
de term "scholing" en niet voor "onderwijs". Scholing
kan verschillend zijn. Voor de een betekent het een formeel onderwijstraject.
Met deze opstelling kan iemand ervoor kiezen om in een bbl-constructie een
opleiding te volgen die twee jaar duurt. Dat is voldoende lang om in een constructie
van werken en leren bijvoorbeeld een startkwalificatie te kunnen halen. Dat
is een pluspunt ten opzichte van de huidige situatie, die de Wwb niet kent.
Dat is echt een stap voorwaarts. Tegelijkertijd erkennen wij dat niet iedereen
in de schoolbanken bij een roc terecht kan komen. Sommigen zullen bijvoorbeeld
in een leerling-gezel-meestersysteem geholpen moeten worden aan additionele
kunde, waarmee zij het leven beter aan kunnen.En jazeker, een aantal zal het niet halen en uitvallen. Voor de mensen
die de eindstreep niet halen, loopt op het ogenblik het adviestraject Wsw.
Wij hebben de voorzitter daarvan, oud-minister De Vries, gevraagd om in dat
adviestraject de vraag mee te nemen wat wij kunnen doen met de mensen die
het traject dat wij nu beschrijven, niet halen en dus echt aan de onderkant
blijven hangen. Wat gaan wij daarmee doen? Ik heb tegen de Tweede Kamer gezegd
dat ik spoedig in het najaar zal komen met een kabinetsstandpunt over die
groep en over de vraag wat wij voor hen verder gaan organiseren de komende
jaren.Kortom, voorzitter. Wij hebben in de Tweede Kamer geluisterd naar de kritiek
van mevrouw Hamer en anderen op de totale duur van vier jaar. Wat mij betreft,
zal het kabinet gaan regelen dat wij in principe uitgaan van twee jaar. Daarin
moet het gebeuren. Daarin moet ook te beoordelen zijn of iemand een kans van
slagen heeft. Ik wil echter niet uitsluiten dat iemand wellicht na die twee
jaar toch nog een stapje verder zou moeten binnen de regeling, maar gelooft
u mij maar: die overgang is heel smal. Het moet uitdrukkelijk zo zijn dat
er uitzicht is op een situatie die leidt tot een betaalde baan, wil iemand
na die twee jaar nog toestemming krijgen om verder te gaan. Anders ben je
bezig iemand verder te laten gaan die perspectiefloos is. Bovendien zou –
dat was een vraag van de heer Elzinga – aan de kant van de gemeente
in de loop van de tijd de verslaving kunnen ontstaan dat men die man niet
meer kan missen. Nee, het moet helder zijn: na die twee jaar is het in principe
afgelopen, tenzij er omstandigheden zijn die het rechtvaardigen om verder
te gaan.Ik begrijp natuurlijk ook de kritiek op dit punt van de VNG. Die is helder.
De VNG noemt dit eigenlijk een inperking van de mogelijkheden en van de ruimte
die de Wet werk en bijstand biedt. In formele zin zal ik mij niet verzetten
tegen die gedachte, maar aan de andere kant zeggen afzonderlijke gemeenten:
dit is een verrijking van ons instrumentarium. Op zichzelf begrijp ik dat
dus erg goed.De heer Elzinga heeft gevraagd naar de kritiek van de Raad van State.
Beide andere wetsvoorstellen zijn nog onderweg. De heer Elzinga zal begrijpen
dat het mij gezien de vertrouwelijkheid die wij betrachten in deze fase niet
is toegestaan, hierover mededelingen te doen.De heer Elzinga heeft veel aandacht besteed aan de situatie in Amsterdam
voor mensen die daar schoonmaken. Hij heeft gevraagd of er niet sprake is
van misbruik, waarbij mensen voor heel weinig geld de stad schoonmaken. Wij
kunnen de discussie ook omkeren. Het zou goed zijn om in gesprek te geraken
met mensen die vijf, zes of soms tien jaar aan de kant staan en die de kans
krijgen om mee te doen, een arbeidsritme op te bouwen en weer te leren om
zes uur 's ochtends op te staan en naar de bushalte te gaan met een boterhamzakje
onder hun arm. Het zou goed zijn om van hen te horen wat het betekent om in
die situatie vaardigheden op te doen als een soort investering om verder te
komen op de maatschappelijke ladder. Ik heb daar geen enkel bezwaar tegen
als deze situatie ook verrijkend kan werken bij een gemeentereiniging. Maar
ik heb ook met mijn collega van OCW afgesproken dat wij gaan proberen om met
dit wetsvoorstel ook mensen in het onderwijs te gaan re-integreren. Zeker
aan de onderkant – niet iedereen in het onderwijs behoort tot het onderwijzend
personeel – kunnen wij veel mensen gebruiken. Zo kunnen wij het onderwijs
gebruiken als re-integratiesysteem voor deze mensen. In de tussentijd kan
het onderwijs worden geholpen door handjes waarop mensen zitten te wachten.
Een soortgelijke aanpak prefereer ik ook in de zorg. Het is mijn intentie,
deze aanpak niet alleen aan de gemeenten over te laten maar rond de thema's
onderwijs en zorg ook een landelijk project te organiseren om te bezien of
wij op deze manier ook iets meer dynamiek en push kunnen geven aan deze constructie
om de mensen te helpen, op die plekken te komen.Mevrouw Strik (GroenLinks):Dan spreekt u over de plekken die lange tijd zijn ingevuld met gesubsidieerde
arbeid, zoals conciërges en additionele hulpen in de zorg. Dat zijn toch
bij uitstek die plekken?Staatssecretaris Aboutaleb:Nee, de praktijk is niet helemaal zoals mevrouw Strik beschrijft. Het
is voor gemeenten ook volstrekt niet lonend om iemand met een ID-aanstelling
weg te halen en daar vervolgens iemand anders voor in de plaats te schuiven.
Dit is dus een volstrekt hypothetisch geval. Het gaat ook niet gebeuren. Bovendien
zijn er de afgelopen jaren met steun van gemeenten en van het Rijk –
ook al door het vorige kabinet – heel veel plaatsen in het onderwijs
gewit. Veel ID'ers zijn uiteindelijk ook op die plekken terechtgekomen. In
Amsterdam zijn wij erin geslaagd om van 6500 mensen met een ID- en IWW-aanstelling
uiteindelijk ongeveer 4000 concreet te plaatsen op een betaalde baan. Het
zal de gemeenten geen geld opleveren als zij iemand met een ID-aanstelling
wegpoetsen om daarvoor iemand anders in de plaats te krijgen. Dat zal niet
helpen.Mevrouw Strik (GroenLinks):Mijn zorg was juist dat het om dezelfde mensen gaat, die hun gesubsidieerde
baan kwijtraken en die vervolgens hetzelfde werk kunnen blijven uitoefenen,
maar dan met behoud van uitkering. Ziet u dat gevaar?Staatssecretaris Aboutaleb:Nee, dat gevaar zie ik niet. U bent zelf wethouder geweest en u weet hoe
groot de maatschappelijke druk is vanuit het onderwijs en vanuit de zorg om
juist mensen die nu een gesubsidieerde baan hebben op die plekken te houden
en te helpen om verder te komen. De gemeenten zijn erbij gebaat, ook gezien
het belang dat zij hebben in de Wwb, om nog meer mensen op die manier te plaatsen.
Hoe meer mensen je op re-integratie zet, hoe meer mensen ook
uitstromen naar een betaalde baan. Die wetmatigheid kennen wij ook. Ik zie
dus niet het risico dat gemeenten als het ware oude gesubsidieerde plaatsen
gaan substitueren met het wetsvoorstel participatieplaatsen, simpelweg omdat
dat in concrete euro's niet lonend is. Die rekensom kan iedere gemeente wel
maken.De heer Elzinga heeft gevraagd of ik opheldering kan geven over de Arbeidsomstandighedenwet
en of er sprake is van feitelijke werkzaamheden, in die zin dat er sprake
is van een werkgever en een werknemer. Die vraag kan ik bevestigend beantwoorden;
dat is het geval. De Wwb biedt een aardige basis, maar dekt niet helemaal
wat wij willen. Ik denk daarbij aan de risico's die gemeenten lopen bij het
in vaste dienst hebben van mensen. Op deze manier ondervangen wij dit. Er
is inderdaad kritiek op dit wetsvoorstel, met name over het aantal waarborgen
ten aanzien van inkomen, scholing en duur. Die kritiekpunten wil het kabinet
ondervangen door wetgeving die zo snel mogelijk naar de Eerste Kamer komt.
Het levert dus een situatie die mensen aan de slag kan helpen, of althans
een situatie die hen in staat stelt om kennis en kunde op te doen, waardoor
hun kansen aanzienlijk groter worden. Daarom nodig ik de Kamer uit om dit
voorstel te steunen.Mevrouw Strik (GroenLinks):De staatssecretaris vindt de waarborgen belangrijk die nog komen. Heeft
hij overwogen om gemeenten op de een of andere manier te verzoeken om alvast
de gewenste richting op te bewegen, of heeft hij in ieder geval de mogelijkheden
daarvoor onderzocht? Wellicht is daarbij zachte aandrang wenselijk. Gemeenten
zouden moeten anticiperen op de waarborgen die nog komen.Staatssecretaris Aboutaleb:Recentelijk is er een bijeenkomst geweest met gemeenten. Ik spreek bovendien
overmorgen, in het kader van het gestructureerd overleg met de VNG, met gemeenten
over de uitkomsten van het beraad vandaag in de Eerste Kamer. Bijna elke maandag
wordt er in Nederland een regionale arbeidsmarkttop georganiseerd, waar precies
wordt gedaan wat mevrouw Strik vraagt. Bij die bijeenkomsten worden in de
regio's allianties gesmeed waarbij alle instrumenten worden gemobiliseerd
om aan de slag te gaan. Mij valt daarbij op dat de belangstelling van werkgevers
voor deze bijeenkomsten erg groot is. Dit valt met name mijn medewerkers op,
want ik ben er zelf immers in de voorgaande jaren niet altijd bij geweest.
Soms turf ik 40 tot 50 werkgevers in een kleine zaal, terwijl dat er in het
verleden misschien 4 of 5 waren. Dit zegt iets over de noodzaak op dit moment
om handjes te organiseren voor productiesystemen. Mijns inziens kan dit voorstel
hieraan bijdragen. Het gaat hierbij niet alleen om functies in de publieke
sector, maar zeker ook om functies in de marktsector. Wij gaan er ook voor
zorgen dat deze mogelijkheden niet alleen in de sfeer van de Wwb beschikbaar
komen, maar ook in het kader van het UWV voor mensen met een ander soort uitkering.
Wij zien immers geen reden meer om deze groepen anders te behandelen. Wij
maken de mandje met mogelijkheden voor re-integratie groter. Ik ben van mening
dat het met de waarborgen wel goed komt.De heer Elzinga (SP):Voorzitter. Ik dank de staatssecretaris opnieuw voor de antwoorden. Ik
weet niet of hij meer moeite had met de beantwoording in de eerste termijn
dan met de beantwoording van de schriftelijke vragen, maar ik heb in elk geval
wel wat meer moeite met het begrijpen van zijn antwoorden in de eerste termijn.
Wellicht ligt dit aan mijzelf. Gelukkig is de staatssecretaris ingegaan op
de meeste vragen die ik heb gesteld. Ik mis echter nog een antwoord op enkele
vragen uit de eerste termijn. Voor het gemak van de staatssecretaris heb ik
die in de print van mijn spreektekst genummerd. Het gaat om de vragen 5, 10
en 11. Deze vragen gaan specifiek over de standpunten van de fractie van de
PvdA en de vraag hoe de staatssecretaris die beoordeelt. De staatssecretaris
stelt dat ze niet meer van toepassing zijn, daarbij verwijzend naar het voorstel
dat nog komt. Dat voorstel ligt echter vandaag niet voor.De staatssecretaris heeft verscheidene malen aangegeven dat gemeenten
zitten te wachten op het voorstel dat wij vandaag behandelen, zeker als het
straks, conform de bedoelingen van wethouder Aboutaleb, wordt geamendeerd
door het wetsvoorstel Stap. Dit zal vast en zeker gelden voor de gemeente
Amsterdam die de staatssecretaris zo goed kent, maar het geldt in ieder geval
niet voor de gemeenten in den brede. Ik breng daarvoor het citaat in herinnering
dat ik eerder uitsprak en dat komt uit de brief van de VNG. De staatssecretaris
geeft ook aan dat wij straks, met het wetsvoorstel Stap, toch kunnen uitzien
naar beloning conform de Wet minimumloon. Als wij dit voorstel hierbij hadden
kunnen betrekken, hadden wij daarover graag en met veel plezier van gedachten
kunnen wisselen. Wellicht waren wij dan ook wat enthousiaster geworden. Ik
zou dan in ieder geval wat meer zicht hebben op wat de staatssecretaris stelt.
Nu blijven vooral de vragen overeind. Krijgt iemand over dat soort van minimumloon
met premies erbij bijvoorbeeld ook recht op pensioen? Hoe zit het bij ziekte?
Er komen direct een heleboel vragen in mij op, waar nu geen antwoord op kan
worden gegeven, omdat wij het voorstel niet kennen. Met het voorliggende voorstel
heeft men die rechten in ieder geval niet. Uit de antwoorden die ik heb gekregen,
constateer ik, als ik hier en daar tussen de regels door lees, dat er een
enorme kloof gaapt tussen de onderbouwing van voorliggend wetsvoorstel door
de PvdA-staatssecretaris en het standpunt over voorliggend wetsvoorstel dat
zijn partij de afgelopen twee jaar met verve en veel principes omkleed heeft
uitgedragen. De staatssecretaris neemt duidelijk afstand van het standpunt
van zijn collega Bussemaker over dit dossier, toen zij destijds woordvoerder
namens de PvdA was. De staatssecretaris neemt ook afstand van de tijdens het
huidige kabinet ingenomen standpunt over het voorstel van de vorige en huidige
fractievoorzitter van de PvdA in de Tweede Kamer. Een prangende vraag blijft
of de PvdA-fractie in de Eerste Kamer afstand neemt van haar eigen staatssecretaris
of van de fractie in de Tweede Kamer. Helaas heeft de PvdA-fractie het debat
tot op heden zonder boe of ba laten passeren, waardoor wij nog steeds in het
duister tasten wat dat betreft. Waardeert de staatssecretaris het als de PvdA
gewoon consistent is en straks dus tegen stemt, terwijl hij niet eens de kans
heeft gehad om zijn eigen fractie in dit huis te overtuigen? Ik zal als nobel
gebaar straks in ieder geval om stemmig vragen om de fracties
van de PvdA en de ChristenUnie alsnog de kans te geven hun positie toe te
lichten.De staatssecretaris heeft mijn fractie in elk geval nog niet overtuigd.
Sterker, hij heeft ons ervan overtuigd dat in het voorstel noch in de onderbouwing
ervan ook maar enig verschil zit ten opzichte van het VVD/CDA-voorstel dat
zijn voorganger op veel gezamenlijke kritiek van de PvdA, de SP, GroenLinks
en de ChristenUnie in de Tweede Kamer kwam te staan. Is dit kabinet-Balkenende,
in elk geval op dit terrein, nu gewoon inwisselbaar met het vorige kabinet-Balkenende,
en is de vorige VVD-staatssecretaris op dit dossier inwisselbaar voor de huidige
PvdA-staatssecretaris op Sociale Zaken en Werkgelegenheid? Of voert deze staatssecretaris
vooralsnog alleen het beleid van zijn voorganger uit, omdat de huidige coalitiepartners
het op dit terrein niet over een nieuwe koers eens konden of kunnen worden?
Politiek commentator Frits Wester merkte in Management Team van 13 juni
hierover op: "Momenteel is Balkenende het gezicht van een dolend kabinet.
Een kabinet op zoek naar beleid, zoals een tv-boer naar een vrouw." In
elk geval heeft ons van deze staatssecretaris in de Eerste Kamer ook na vijf
keer 100 dagen nog geen substantieel nieuw beleid bereikt. Ik kijk dan ook
reikhalzend uit naar het aangekondigde voorstel Stap. Daarover hebben wij
dan hopelijk een leuker en prettiger debat.Mevrouw Strik (GroenLinks):Voorzitter. Ik dank de staatssecretaris voor zijn beantwoording. Eigenlijk
bevestigt hij mijn idee en wat ik al eerder aangaf. Hij stelt dat het niet
ideaal is en dat hij het vroeger ook nooit heeft gewild. Daarom heeft hij
een wetsvoorstel ingediend, want een en ander moet verbeteren. Vandaar die
waarborgen. Hij merkt vervolgens op dat wij mee moeten gaan, omdat men in
het veld zit te springen om aan de slag te gaan. Ik heb echter geleerd dat
je de dag niet moet prijzen voordat het avond is. De staatssecretaris heeft
mij erg lekker gemaakt met het wetsvoorstel Stap, waarvan wij de precieze
uitwerking nog moeten krijgen. Voor ons is dit vooruitzicht echter niet voldoende
om nu akkoord te gaan met iets waar al die waarborgen voorlopig niet in staan.
Ik plaats ook vraagtekens bij de haast. Natuurlijk is het fijn voor gemeenten
als zij nog meer instrumenten krijgen. Misschien ontbreekt het gemeenten nu
ook aan beleidsvrijheid om daadwerkelijk iets te doen met inkomstenvrijlating
of extra premies. Daar pleitte de VNG in 2006 ook voor, toen zij kritiek uitte
op het wetsvoorstel. Het ging er niet alleen om dat men verder in de tijd
wilde, maar om de mensen blijvend te kunnen motiveren en stimuleren, moesten
de gemeenten volgens de VNG de mogelijkheid hebben om meer te doen met premies
en inkomstenvrijlating. Ook de VNG hanteerde het principe dat arbeid moet
lonen. De staatssecretaris zegt tegen ons dat wij nu akkoord moeten gaan,
omdat het gaat werken. Als het echter niet gaat werken omdat dit ontbreekt,
zijn wij toch nergens mee opgeschoten?Onze fractie waardeert enorm de "drive" van de staatssecretaris
om aan de gang te gaan met de participatie van mensen die aan de kant staan,
die helemaal niet meer aan de bak komen of misschien met heel veel moeite.
Wij zullen hem hierbij zeker ondersteunen. Nu hebben wij het gevoel, nog te
veel met lege handen staan en denken wij dat er ook geen oplossing wordt geboden
voor dit probleem. Wat ons betreft laten wij dit passeren en behandelen wij
zo snel mogelijk wetsvoorstel Stap, als dit door de Tweede Kamer komt. Dan
kunnen wij op een zorgvuldige wijze bezien of er een van alle waarborgen voorziene
mogelijkheid komt om mensen te laten participeren met behoud van uitkering,
maar dan wel zo tijdelijk mogelijk, met strenge toetsing en met de zekerheid
dat er ook echt in hen geïnvesteerd gaat worden.Wij zullen dit wetsvoorstel nog moeten afwachten. Het klinkt nu als mooie
muziek, maar wij zullen het nog nader moeten lezen en bestuderen. Onze fractie
is dus nog niet overtuigd.Staatssecretaris Aboutaleb:Voorzitter. Ik meen oprecht dat ik in mijn eerste termijn alle vragen
van de heer Elzinga heb beantwoord. Zijn vijfde vraag heeft onder andere betrekking
op het minimumloon. Volgens mij ben ik hierop zeer uitputtend ingegaan. Ik
heb aangegeven waarom de praktische uitwerking, zoals mij deze voor ogen staat,
materieel precies doet wat de heer Elzinga wil en misschien wel meer.Wat de duiding van de term "reutemeteut" betreft, ik heb niet
de tijd gehad om mijn voorganger te bellen en hem te vragen wat hij hieronder
verstaat. Ik heb evenmin de tijd gehad om in de Dikke Van Dale te kijken,
maar ik vermoed dat er zoiets zal staan als: "een ratjetoe van allerlei
dingen die nog geregeld zouden moeten worden". Ik improviseer vrij en
voor taalkundigen onder u zal dit vloeken in de kerk zijn. Ik kan mij natuurlijk
heel moeilijk verplaatsen in de heer Van Hoof om te achterhalen wat hij hieronder
verstaat, anders dan bijvoorbeeld dat er daarna ook allerlei andere wensen
zijn ten aanzien van het minimumloon en het arbeidscontract. Dit is improviseren
en indenken in zijn positie. Verder dan dat kom ik niet.De heer Elzinga (SP):Ik doelde niet op het begrip "reutemeteut". De staatssecretaris
heeft hierover enkele kwinkslagen gemaakt; zo was het ook van mijn kant bedoeld.
Hij heeft het uitvoerig over het minimumloon gehad. Mijn vijfde vraag ging
echter over het citaat van mevrouw Bussemaker die dit voorstel een "voorstel
voor afknapbanen" noemde, die "zeker geen terugkeer naar de arbeidsmarkt
dienen, maar eerder een terugkeer in de uitkering".Staatssecretaris Aboutaleb:Ik meen ook hierover gesproken te hebben, toen ik zei dat dit kabinet
mijns inziens uitgaat van een ander paradigma, dat niet een paradigma van
banen is. Mijn voorganger presenteerde dit voorstel als werken met behoud
van uitkering; je zou kunnen zeggen in de vorm van een baan. Dit kabinet presenteert
het hele verhaal, inclusief wat er nog in aantocht is, als een aanpak gericht
op de langere­termijnre-integratie. Dat is echt gans iets anders dan werken
met behoud van uitkering in de vorm van een baan met een arbeidscontract.
In dit opzicht heeft dit kabinet een andere benadering dan de discussie die
in de Tweede Kamer heeft plaatsgevonden. Ik kan mij in deze context een gedachtewisseling
voorstellen, zoals deze geschetst is door de heer Elzinga. Dit kabinet neemt van dat verhaal eigenlijk afstand. Wat ons betreft is het niet werken
met behoud van uitkering, maar een aanpak gericht op de langetermijnre-integratie.De heer Elzinga (SP):De staatssecretaris spreekt van "terugkeerbanen". Zo heette
het inderdaad. Het hele betoog en alle argumenten van de vorige staatssecretaris
waren echter van exact dezelfde strekking. Volgens mij zit er geen licht tussen
de onderbouwingen. Hij had het ook over een re-integratietraject. In reactie
daarop maakte mevrouw Bussemaker haar opmerking. Ik begrijp dat de staatssecretaris
in zijn antwoord op mijn elfde vraag afstand neemt van de kwalificaties van
de PvdA-fractie in de Tweede Kamer.Staatssecretaris Aboutaleb:Nee, dat zijn uw conclusies, mijnheer Elzinga. Elk debat wordt gevoerd
in een bepaalde context. Op dat moment lag er een voorstel van mijn voorganger
dat ook een eindvoorstel was. Ik ben mijn betoog begonnen met de opmerking
dat ik dit voorstel niet zou verdedigen, als het voor mij het eindvoorstel
zou zijn. Helderdere taal bestaat niet! Het is in de context van aanpassingen
die plaatsvinden met een horizonbepaling, dat ik bereid ben in de Eerste Kamer
dit wetsvoorstel te verdedigen, als aanloop naar het grotere geheel. Ik maak
bezwaar tegen de door-de-bocht­conclusie van de heer Elzinga, die mij
woorden in de mond legt die tot de conclusie zouden moeten leiden dat ik afstand
neem van de woorden die gebruikt zijn in de Tweede Kamer. Dat kan niet de
bedoeling zijn.Mevrouw Strik (GroenLinks):U neemt afstand van het verhaal dat het vorige kabinet gebruikte ter toelichting
van dit wetsvoorstel. U noemt het anders. U hebt het niet over werken met
behoud van uitkering, maar spreekt over een participatieplaats. Maar de wet
zelf is helemaal niet veranderd. Wat is dus de inhoudelijke betekenis van
het veranderen van het verhaal rondom exact hetzelfde wetsvoorstel?Staatssecretaris Aboutaleb:Ook hierbij treed ik in herhaling. Dit wetsvoorstel, als zelfstandig eindstation
voor participatieplaatsen, zou ik niet verdedigen. In de bredere context die
het kabinet in de brief schetst, zie ik aanleiding om te zeggen dat het geheel
mij en het kabinet aanspreekt en dat wij daaromheen beleid willen voeren.
Ik begrijp het probleem wel. Het wetsvoorstel ligt er nu en in de randvoorwaarden
van dit wetsvoorstel wordt een oordeel gevormd. Maar voor mij gaat het om
het beoogde eindresultaat. Dit ziet er in de beleving van de regering anders
uit dan sec dit wetsvoorstel.Mevrouw Strik (GroenLinks):Ik begrijp niet hoe u iets kunt verdedigen dat u op zichzelf onverdedigbaar
vindt. Ik vind het onbegrijpelijk dat u dit kunt doen en niet wacht tot het
hele nieuwe voorstel er ligt. Eigenlijk neemt u hiermee uw aanvullende wetsvoorstel
bijna niet serieus. U zegt namelijk dat dit niet voldoende is.Staatssecretaris Aboutaleb:Als ik naar Parijs wil en door omstandigheden niet direct naar Parijs
kan reizen, maar wel met een overstap in Brussel, neem ik die overstap.De heer Elzinga (SP):Ik snap inmiddels niets meer van de wetsgeschiedenis van dit voorstel.
U zegt dat u geen afscheid neemt van de woorden die de Partij van de Arbeid
in de Tweede Kamer heeft gebruikt en waarmee zij het voorstel waarover wij
het nu hebben, tot aan de grond afbrandde. Ondertussen staat u hier hetzelfde
voorstel te verdedigen, zonder er afstand van te nemen. U zegt dat de argumentatie
van uw voorganger kennelijk toch heel anders was. Wat betekent dit bijvoorbeeld
voor de memorie van toelichting die bij het voorstel is geschreven? Ik begrijp
daar gewoon helemaal niets meer van.Staatssecretaris Aboutaleb:Begrijpen en niet willen begrijpen zijn twee zaken. Ik probeer voortdurend
duidelijk te maken dat de argumentatie die in de Tweede Kamer bij de toenmalige
oppositiepartij PvdA heeft plaatsgevonden moet worden gezien tegen de achtergrond
van het voorstel dat er lag, dat werd gezien als eindstation. Voor de Tweede
Kamerfractie van de Partij van de Arbeid was het om die reden toentertijd
geen goed wetsvoorstel. Maar hierom gaat het nu niet. Ik verdedig het als
de stap naar Brussel, om vervolgens van Brussel in Amsterdam te komen, met
een ander verhaal. In die context moet u dit verhaal zien. Het is niet aan
mij om dit te beoordelen, maar u vraagt mij hiernaar. Ik kan mij heel goed
voorstellen dat de Partij van de Arbeid destijds dit oordeel had, omdat zij
dit toen zag als eindstation. Dit kabinet ziet dit wetsvoorstel niet als eindstation.Mevrouw Strik heeft opgemerkt dat men de dag niet moet prijzen voordat
het avond is. Ik heb van mijn vader geleerd dat er in het leven maar heel
weinig zekerheden zijn. Eén zekerheid hebben wij in ieder geval: op
een gegeven moment zijn wij er niet meer. Deze zekerheid heb je als mens altijd.
Mevrouw Strik waardeert mijn "drive", maar zegt dat zij voorlopig
niet overtuigd is om voor dit wetsvoorstel te stemmen. Het zij zo. Het zou
wel helpen als wij dit debat omzetten in steun aan al die mensen die met veel
ongeduld op onze daden zitten te wachten. Ik heb veel begrip en waardering
voor de argumentatie die mevrouw Strik heeft aangevoerd. Die poets ik zeker
niet weg. Ik heb alleen de overtuiging dat wij hiermee een stap zetten en
dat de volgende stap ons precies brengt waar wij moeten zijn. In de tussenliggende
periode bieden deze stap en de Wwb voldoende waarborgen aan gemeenten om een
stap voorwaarts te kunnen maken.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik kom tot afhandeling van het wetsvoorstel. Wenst een van de leden stemming?
Dat is het geval. Ik stel voor, vanavond aan het eind van de vergadering over
dit wetsvoorstel te stemmen.Daartoe wordt besloten.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.Voorzitter: Timmerman-Buck 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20072008-1637-1645.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl