Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en van enige andere wetten, in het kader van het versterken van de fiscale rechtshandhaving en het verkorten van beslistermijnen (Versterking fiscale rechtshandhaving) (30322)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2007-2008, pag. 10-15

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

26-10-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

nr. 1, pagina 10-15

25-09-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 30322Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van de brief van de Huishoudelijke Commissie inzake benoeming van een plaatsvervangend griffier (EK LVI, A)Pagina 2-2
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en van enige andere wetten, in het kader van het versterken van de fiscale rechtshandhaving en het verkorten van beslistermijnen (Versterking fiscale rechtshandhaving) (30322)Pagina 10-15
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Opiumwet in verband met het creëren van de mogelijkheid voor de burgemeester om bestuursdwang toe te passen ter handhaving van de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet in woningen en lokalen of bij woningen of lokalen behorende erven (30515); het wetsvoorstel Wijziging van onder meer de Wet op de expertisecentra en de Wet op het onderwijstoezicht in verband met het wegnemen van enkele knelpunten bij leerlinggebonden financiering en het opheffen van de landelijke commissie toezicht indicatiestelling (30956), en van drie andere wetsvoorstellen (30958, 30972 en 30834)Pagina 2-2
Beëdiging van een plaatsvervangend griffier der KamerPagina 2-2
Lijst van besluiten (dinsdag 25 september 2007)Pagina 38-38
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en van enige andere wetten, in het kader van het versterken van de fiscale rechtshandhaving en het verkorten van beslistermijnen (Versterking fiscale rechtshandhaving) (30322)Pagina 28-38
Presentie en opening (dinsdag 25 september 2007)Pagina 1-2
Behandeling van het wetsvoorstel Implementatie van het kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L 76) (Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties) (30699)Pagina 2-10
Ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 25 september 2007)Pagina 38-40
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Implementatie van het kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L 76) (Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties) (30699)Pagina 15-28

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en van enige andere wetten, in
het kader van het versterken van de fiscale rechtshandhaving en het verkorten
van beslistermijnen (Versterking fiscale rechtshandhaving) (30322).De beraadslaging wordt geopend.De heer Biermans (VVD):Mevrouw de voorzitter. Wij behandelen vandaag het wetsvoorstel Versterking
fiscale rechtshandhaving. Het voorstel is een gevolg van de zogeheten vrijplaatsenbrief,
die geschreven is naar aanleiding van Vinkenslag. Het wetsvoorstel beoogt
onder andere de rechtshandhaving door de Belastingdienst te versterken. De
leden van de VVD-fractie zijn uiteraard van oordeel dat de Belastingdienst
voldoende bevoegdheden moet hebben om op de naleving van de plicht tot belastingbetaling
te kunnen toezien en zo nodig die naleving af te dwingen. De overheid heeft
de plicht om bij overtreding van regels en wetten rechtshandhavend op te treden.
Wij dienen als medewetgever erop te letten dat de wetten uitvoerbaar zijn.
Dit vereist behoedzame en kwalitatief hoogstaande wetgeving. "Walvisachtige"
toestanden kunnen wij ons niet meer permitteren.Wij moeten ook zorgen voor evenwicht tussen rechtshandhaving en rechtsbescherming.
De welwillende belastingbetaler dient op een menselijke maat door een dienstbare
Belastingdienst bejegend te worden en dat is helaas niet altijd
het geval. Gelukkig staat de uitvoering van de werkzaamheden van de Belastingdienst
inmiddels vol in de belangstelling van het parlement. Het is te betreuren
dat de uitvoering van nieuwe wetgeving daarvoor de aanleiding is. Wellicht
kan de staatssecretaris zijn visie hierop toelichten.Ik ga nu op een aantal kwesties in die mijn fractie bij de schriftelijke
behandeling heeft aangekaart. Bij de schriftelijke behandeling van dit wetsvoorstel
heb ik de term veegwet gehanteerd. Bij een aantal nota's van wijziging zijn
wetswijzigingen opgenomen die in het geheel niets van doen hebben met de primaire
doelstelling van dit wetsvoorstel. De Raad van State wordt hierdoor buiten
spel gezet en wij als leden van de Eerste Kamer hebben niet de mogelijkheid
om ons tegen zure wetswijzigingen uit te spreken als het voorstel ook zoete
wijzigingen inhoudt. De staatssecretaris antwoordt dat een aantal maatregelen
in meerdere mate maar ook een aantal maatregelen in mindere mate verband houden
met de versterking van de fiscale rechtshandhaving. Dit was overigens ook
wat ik bedoelde, maar ik heb het wat duidelijker uitgedrukt. Kortom, dit is
in zijn visie een wetsvoorstel met een aantal maatregelen om tot een goede
en praktische parlementaire behandeling te komen. Van druk op het parlement
is derhalve volgens de staatssecretaris geen enkele sprake.Uit het bij de memorie van antwoord gevoegde bijzonder praktische overzicht,
waarvoor ik de staatssecretaris dank, blijkt precies wat de leden van de VVD-fractie
bedoelen. Een veelheid van onderwerpen in een wetsvoorstel die soms niets
gemeenschappelijks hebben. Hoewel uit de samenvoeging in dit wetsvoorstel
wat ons betreft geen bloed vloeit, achten wij die aanpak principieel onjuist
en troosten we ons nu maar met de hernieuwde toezegging van de staatssecretaris
dat hij alle wetswijzigingen die niets met elkaar van doen hebben voortaan
in een apart wetsvoorstel zal opnemen. De eerste toets zal uiteraard het belastingplan
zijn.Ik kom nu op het horizontale toezicht. De opmerking van de staatssecretaris
in de memorie van antwoord dat er geen verband bestaat tussen de contralegemdiscussie
en de pilot horizontaal toezicht kunnen wij niet plaatsen. De voorgangers
van deze staatssecretaris hebben het horizontale toezicht immers uitdrukkelijk
wel in dat licht geplaatst.De leden van de VVD-fractie sporen de staatssecretaris aan zorgvuldig
om te gaan met de belangen van de bedrijven waarmee een convenant is afgesloten.
Dat geldt niet alleen bij het aangaan van het convenant, maar zeker ook bij
de uitleg ervan, bij geschillen met de betreffende onderneming en bij het
opzeggen van het convenant als blijkt dat de ontstane problemen onoverbrugbaar
zijn. De zekerheid die een convenant aan het bedrijf kan bieden, kan keihard
omslaan in onzekerheid als het betreffende bedrijf moet melden dat het convenant
door de Belastingdienst is opgezegd. De verhouding tussen het bedrijf en de
Belastingdienst is er blijkbaar een van wantrouwen geworden.De leden van de VVD-fractie zien niet in waarom de rechter of een mediator
geen oplossing zou kunnen bieden bij gerezen problemen. Bij een overeenkomst
die – zoals de staatssecretaris zegt – gebaseerd is op vertrouwen
en gelijkwaardigheid, past gelijkwaardigheid bij het oplossen van problemen.
Het kan – zoals de staatssecretaris in de memorie van antwoord zegt –
niet zo zijn dat het management van het verantwoordelijke belastingkantoor
de oplossing dicteert. Ik geef toe dat het woord "dicteren" mijn
vertaling is van wat de staatssecretaris zei. Graag vernemen de leden van
mijn fractie de visie van de staatssecretaris hierop.Als derde thema noem ik het evenwicht tussen de bevoegdheden van de Belastingdienst
en de wettelijke verplichtingen van burgers enerzijds, en de rechtsbescherming
van burgers anderzijds. Mede door het initiatiefwetsvoorstel van partijgenote
Dezentjé Hamming en PvdA-lid Crone is de discussie over dat evenwicht
actueel. Het wetsvoorstel voorziet in een bezwaarprocedure tegen bij controles
overvragende belastingambtenaren. Het verheugt de leden van de VVD-fractie
dat de staatssecretaris het belang van dat evenwicht inziet en zij gaan er
dan ook vanuit dat een spoedige invoering van het wetsvoorstel te voorzien
is. De leden van de VVD-fractie achten dat een belangrijke verbetering van
de rechtsbescherming van de burgers. Nog beter zou het zijn als de staatssecretaris
werk zou maken van het vervangen van het gesloten stelsel van rechtsmiddelen
door een eigentijds, open stelsel van rechtsmiddelen. Een algemene oplossing
voor een allang slepend probleem. Hoe denkt de staatssecretaris hierover?
Ziet hij op korte termijn een rol voor zichzelf weggelegd in dezen?Tot slot, mevrouw de voorzitter, antwoordt de staatssecretaris op de desbetreffende
vragen van mijn fractie dat de Belastingdienst per 1 januari 2008 AWB-conform
gaat werken. Hij gaat ervan uit dat de beantwoording van de gestelde vragen
daarmee achterwege kan blijven. Natuurlijk zijn de leden van de VVD-fractie
blij met de toezegging van de staatssecretaris dat de beslistermijnen van
de AWB al op zo korte termijn in acht zullen worden genomen. Er resteren voor
de leden toch nog twee vragen. De eerste vraag is of het nieuwe beleid haalbaar
is op deze korte termijn, en dan kom ik toch even terug op de toestanden rondom
Walvis. De tweede vraag is of door die invoering ook het belang van de schriftelijk
gestelde vraag omtrent de ministeriële regeling met standaard verdagingsgevallen
ontvallen is. Met andere woorden: komt die regeling er niet? Graag een reactie
van de staatssecretaris op deze vragen.Wij zien de reactie van de staatssecretaris op deze liberale plenaire
inbreng met vertrouwen tegemoet.De heer Essers (CDA):Mevrouw de voorzitter. De leden van de CDA-fractie kunnen zich vinden
in de meeste in dit wetsvoorstel gedane voorstellen. Met instemming hebben
zij kennisgenomen van het voornemen van de regering dat de Belastingdienst
per 1 januari 2008 voor wat betreft de beslistermijnen AWB-conform zal
gaan werken.Na kennisname van de memorie van antwoord resteren bij ons nog vragen
en twijfels over een drietal onderwerpen. Dat zijn in de eerste plaats het
horizontaal toezicht, in de tweede plaats de beperking van de beslagvrije
voet en in de derde plaats de mogelijkheid om beslag te leggen op de kredietruimte
van een belastingschuldige bij een kredietinstelling.Ik begin met het horizontaal toezicht. In onze inbreng voor het voorlopig
verslag hebben wij vragen gesteld over de thans lopende pilot horizontaal
toezicht. Een van die vragen was hoe in de praktijk invulling wordt gegeven
aan de mogelijkheden voor legale fiscale grensverkenning. In
hoeverre bestaat er nog ruimte voor een belastingplichtige om gebruik te maken
van de mogelijkheden voor legale fiscale grensverkenning indien hij een convenant
met de Belastingdienst heeft gesloten?Die vraag ziet op de mate van gelijkheid, of zo men wil, ongelijkheid,
tussen de twee partijen die een convenant sluiten. Alleen al het afbreukrisico
dat een onderneming loopt indien de Belastingdienst geen convenant wenst te
sluiten, of, nog ernstiger, bij het eenzijdig opzeggen van een convenant door
de Belastingdienst, maakt dat de positie van de Belastingdienst een veel sterkere
is dan die van de onderneming. In hoeverre dreigt nu het risico dat de Belastingdienst,
zich bewust van deze sterkere positie, de contractpartner aan banden gaat
leggen als het gaat om het benutten van legale mogelijkheden tot belastingbesparing?Het door de staatssecretaris in de memorie van antwoord gegeven antwoord
stelt ons enerzijds gerust, maar roept anderzijds ook weer nadere vragen op.
Wij stemmen uitdrukkelijk in met de opmerking van de staatssecretaris dat
de aan horizontaal toezicht verbonden doelstelling van een efficiëntere
en effectievere werkwijze tussen de Belastingdienst en ondernemingen niet
betekent dat horizontaal toezicht en convenanten van ondernemingen vragen
dat zij in specifieke situaties de minst voordelige weg kiezen.Problematisch wordt het echter als men het volgende onderdeel van het
antwoord van de staatssecretaris tot zich laat doordringen; ik citeer: "Aan
de andere kant is het ook zo dat de Belastingdienst geen convenanten sluit
met ondernemingen die met aanwending van alle mogelijke middelen het betalen
van belasting proberen te ontgaan." Dit roept de vraag op wat de staatssecretaris
bedoelt met (het aanwenden van) "alle mogelijke middelen om het betalen
van belasting te ontgaan". Hiermee kunnen niet frauduleuze constructies
worden bedoeld. Onze vraag zag immers expliciet op legale fiscale grensverkenning.Zouden bijvoorbeeld de in de jaren negentig van de vorige eeuw veelvuldig
voorkomende kasgeldconstructies hieronder zijn gevallen? Deze constructies
en de rechtspraak van de Hoge Raad daarover hebben uiteindelijk geleid tot
een van de minst bekritiseerde onderdelen van de Wet IB 2001, de aanmerkelijkbelangregeling
zoals die thans in box 2 is vormgegeven. Anders gezegd, het feit dat belastingplichtigen
en hun adviseurs aan legale fiscale grensverkenning doen, houdt niet alleen
de fiscus en de belastingrechter alert, maar het houdt ook de wetgever bij
de les. Dat moeten we niet op het spel zetten door een te grote koudwatervrees
voor fiscale grensverkenning bij de toepassing en uitvoering van handhavingsconvenanten.
Ik zou de staatssecretaris dan ook graag willen uitnodigen om te verhelderen
wat hij bedoelt met "alle mogelijke middelen" om belastingbetaling
te ontgaan.Een minstens zo relevante vraag is wie gaat uitmaken of de desbetreffende
ondernemer zich heeft schuldig gemaakt aan ongeoorloofde fiscale grensverkenning.
Beoordeelt dat de inspecteur die over de uitvoering van het convenant gaat,
het management van het verantwoordelijke belastingkantoor of de departementsleiding?
Heeft de andere contractpartner, de onderneming, hier ook nog een rol in?Dat brengt mij op een andere vraag die wij in dit kader in het voorlopig
verslag hebben gesteld. Welke mogelijkheden ziet de staatssecretaris voor
de beslechting van geschillen over de uitleg van convenanten? Ziet hij daarin
behalve voor de rechter ook een rol weggelegd voor mediation? Het antwoord
van de bewindsman in de memorie van antwoord op deze vraag bevreemdt ons zeer.
Zo zegt hij dat bij geschillen over de uitleg van een convenant overleg uitkomst
moet bieden – daar zijn wij het uiteraard van harte mee eens –
maar dat hij geen ruimte ziet om bij voortdurende geschillen de rechter in
te schakelen of gebruik te maken van mediation.Wij zien niet in waarom de rechter niet zou kunnen worden ingeschakeld
bij geschillen over de uitleg van convenanten. Evenmin zien wij reden om de
inschakeling van mediators uit te sluiten. Wij vragen de staatssecretaris
dan ook hier nog eens op in te willen gaan. In dit verband verwijs ik ook
naar de brief van 12 september 2007 van de Vereniging van Fiscale Mediators
die de commissie Financiën van deze Kamer heeft ontvangen. Wij verzoeken
de staatssecretaris in zijn antwoord ook op deze brief in te gaan.Tot slot van dit onderdeel wijs ik op de enigszins omineuze laatste twee
zinnen van het antwoord van de staatssecretaris op onze vraag. Ik citeer: "Bij
geschillen over de uitleg van convenanten bestaat de mogelijkheid dat er op
een gegeven moment wellicht geen vertrouwensbasis meer is. Het opzeggen van
het convenant ligt dan voor de hand." In deze passage wordt het ontstaan
van uitleggeschillen over een convenant, die in de regel volstrekt zakelijk
zullen zijn, naar ik aanneem, gekoppeld aan het wegvallen van de vertrouwensbasis,
waarna het opzeggen van het convenant voor de hand ligt. Daarmee wordt niet
alleen het optreden van geschillen over de uitleg van een convenant gelijkgesteld
met het ontbreken van vertrouwen, maar wordt de schuld aan en het risico van
interpretatiegeschillen eenzijdig bij de belastingplichtigen gelegd. Gelet
op de reeds gememoreerde desastreuze gevolgen die het opzeggen van een convenant
voor met name een beursgenoteerde onderneming zal hebben, lijkt dit antwoord
het nauwelijks verkapte dreigement te bevatten dat het voor een onderneming
maar beter is om na het sluiten van het convenant niet te moeilijk te doen
over de uitleg ervan. Dit is zodanig in strijd met de gedachte van wederzijds
vertrouwen, gelijkwaardigheid en transparantie die aan het fenomeen van horizontaal
toezicht zijn verbonden, dat wij de staatssecretaris graag uitnodigen om deze
uitspraak te rectificeren of op zijn minst duidelijk te nuanceren.Er is veel te doen geweest over de inperking met 10% van de beslagvrije
voet voor notoire wanbetalers. Dat is niet verwonderlijk, aangezien art. 20,
derde lid, van de Grondwet voorschrijft dat Nederlanders hier te lande, die
niet in hun bestaan kunnen voorzien, recht hebben op een bij de wet te regelen
recht op bijstand van overheidswege. De inperking ziet op belastingschuldigen
die wel kunnen, maar niet willen betalen. De regering heeft meerdere malen
beklemtoond dat de aantasting van het beslagverbod niet gaat gelden voor belastingschuldigen
die echt niet kunnen betalen. Belastingschuldigen die bijvoorbeeld in aanmerking
komen voor kwijtschelding, ook als ze daartoe geen verzoek hebben ingediend,
worden niet met deze maatregel getroffen.Na bestudering van de parlementaire behandeling tot dusverre, inclusief
de relevante passages in de memorie van antwoord, hebben de leden van de CDA-fractie
hierover nog de volgende vragen. Welke garanties bestaan er dat in de praktijk
de beoogde doelgroep ook kan worden getraceerd met de hier bedoelde
maatregel? In de memorie van antwoord merkt de staatssecretaris bijvoorbeeld
op dat hij er niet mee zit dat de doelgroep van notoire wanbetalers voortaan
minder overhoudt dan de huidige beslagvrije voet – 90% van het
wettelijk minimumloon– want, zo zegt hij: "materieel komen zij
niet onder de 90%-grens vanwege andere inkomsten die bij de fiscus
niet bekend zijn". Als deze andere inkomsten niet bij de fiscus bekend
zijn, hoe kan de fiscus dan tot de conclusie komen dat deze belastingschuldigen
wel kunnen, maar niet willen betalen? Kennelijk bestaat er een vermoeden.
Waar is dat op gebaseerd? En hoe slagen deze belastingschuldigen erin, hun
voor voldoende verhaal vatbare goederen buiten het bereik van de Belastingdienst
en (kennelijk) van invorderingsverdragen te houden? Wil de staatssecretaris
daar een aantal praktijkvoorbeelden van geven? Welke garanties bestaan er
dan dat toch niet de verkeerde belastingschuldigen worden aangepakt? Krijgt
de ontvanger hier niet een te sterke machtspositie? En als de fiscus die andere
inkomsten niet kent, hoe kan dan worden voorkomen dat notoire wanbetalers
met vrucht een beroep kunnen doen op de mogelijkheid van kwijtschelding? Is
wellicht een alternatief voor de aantasting van de beslagvrije voet te vinden
in een verschuiving van de bewijslast naar de belastingschuldige zodra de
Belastingdienst aannemelijk weet te maken dat sprake is van inkomsten of van
vermogen elders?Een andere vraag die wij in dit verband hebben, is waarop de staatssecretaris
de verwachting baseert dat een inperking van de beslagvrije voet met maximaal
10% effectief de hier bedoelde categorie van notoire wanbetalers ertoe
zal aanzetten, voortaan netjes te betalen. Met andere woorden: als echt sprake
is van een notoire wanbetaler, zijn dan niet veel verdergaande en effectievere
maatregelen nodig? Ik wijs ook nog op de volgende opmerking van de redactie
VakstudieNieuws (V-N 2007/34.5): "De macrobetekenis (in de zin van opbrengsten)
van een en ander lijkt verwaarloosbaar, terwijl het risico dat de verkeerde
personen met de beperking geconfronteerd worden, geenszins verwaarloosbaar
lijkt." Wij zijn benieuwd naar de opvattingen van de staatssecretaris
hierover.Ik krijg graag een reactie van de staatssecretaris op de brief die wij
op 12 mei van dit jaar van het Deurwaarders Collectief Nederland hebben
ontvangen over de vermeende schadelijke gevolgen van het introduceren van
de mogelijkheid om beslag te leggen op de kredietruimte die een rekeninghouder
bij een bank heeft, alsmede op de in die brief gedane voorstellen om dergelijke
nadelige gevolgen in de praktijk zoveel mogelijk te voorkomen. Daar komt bij
dat de Hoge Raad voor concurrente crediteuren de mogelijkheid van het beslag
leggen op de kredietruimte uitdrukkelijk heeft verworpen, zowel in de conservatoire
als in de executoriale fase. De verhaalspositie van de fiscus wordt met dit
voorstel ten koste van de gewone schuldeisers derhalve verder versterkt, terwijl
in het kader van het nieuwe faillissements- en insolventierecht nog een discussie
over het bodemrecht van de fiscus en over de positie van de fiscus in zijn
algemeenheid moet worden gevoerd.Dit brengt ons ten slotte op de vraag of het niet de voorkeur verdient
dat de regering de maatregelen inzake de aantasting van de beslagvrije voet
alsmede inzake het leggen van beslag op de kredietruimte thans nog niet invoert –
het wetsvoorstel biedt ook de ruimte om bepalingen afzonderlijk in te voeren –
maar dat zij deze voorstellen te zijner tijd beziet in samenhang met het nieuwe
faillissements- en insolventierecht, waarover binnenkort de commissie-Kortmann
zal rapporteren. Daarbij komt ook de positie van de Belastingdienst aan de
orde.Wij kijken met belangstelling uit naar het antwoord van de staatssecretaris.De heer Leijnse (PvdA):Mevrouw de voorzitter. De behandeling van het voorliggende wetsvoorstel
in deze en gene Kamer is uitputtend geweest, niet in de laatste plaats door
de deskundige bijdragen van de heren Essers en Biermans. Er blijft dan ook
in dit stadium voor de PvdA-fractie slechts een zeer gering aantal te stellen
vragen over.In de eerste plaats zou ik het op prijs stellen als de regering in dit
debat nog eens haar licht liet schijnen over de plaats van de contra legempraktijk
in ons belastingstelsel. Nederland heeft jarenlang een bepaald positieve internationale
reputatie gehad vanwege de relatief grote discretionaire bevoegdheid van de
belastinginspecteur om te onderhandelen met belastingplichtigen. In zulke
onderhandelingen kan de inspecteur om redenen van doelmatigheid, maar ook
in redelijkheid en uit een oogpunt van rechtvaardigheid voorstellen doen ten
aanzien van de aanslag en de betaling die afwijken van hetgeen de wet naar
de letter voorschrijft. Die ruimte wordt nodig geacht om de publieke acceptatie
van de belastingheffing te versterken, maar ook om nodeloos lange, kostbare
en vaak onvruchtbare inningsprocedures te vermijden. De onderhandelingsruimte
van de inspecteur helpt naar algemeen gevoelen zeer om de belastingopbrengst
te optimaliseren tegen zo gering mogelijke kosten en met een zo groot mogelijke
publieke legitimatie.Ik kan mij vergissen, maar mij lijkt dat een belangrijk deel van het voorliggende
wetsvoorstel ten doel heeft, de onderhandelingsruimte van de belastinginspecteur
nader te bepalen en daarmee te ondersteunen. Wat als contra legem kan worden
opgevat, wordt op onderdelen van een wettelijke basis voorzien, zodat het
kader waarbinnen de inspectie opereert duidelijker en minder kwetsbaar wordt.
De vraag is echter of daarmee die ruimte ook niet kleiner wordt en of dit
op zichzelf wel wenselijk is, gezien de bevredigende opbrengst van de huidige
onderhandelingspraktijk. Ik zou hier graag de opvatting van de regering over
vernemen. Bovendien wil ik graag weten of de staatssecretaris met mij verwacht
dat in een zo gecompliceerd belastingstelsel als het onze de behoefte aan
onderhandelingsruimte en misschien zelfs in zekere mate aan een contra legempraktijk
met het oog op de doelmatigheid bij de inspectie zal blijven bestaan, en dat
daar mogelijk ook weinig op tegen is, zij het dat eens in de zoveel tijd,
zeg tien of vijftien jaar, de wetgever wel weer behoefte zal hebben om de
wettelijke kaders nader vast te stellen, zoals wij dat vandaag doen. Graag
hoor ik hierover meer ten principale de opvatting van de regering.Ik kom mede tot deze vraag omdat de oorspronkelijke toelichting op het
in oktober 2005 bij de Tweede Kamer ingediende wetsvoorstel een in dit opzicht
niet geheel duidelijke passage bevat over contra legem handelen met het oog
op doelmatigheid. Daar, op pagina 3 van stuk nr. 3 is sprake
van "werkwijzen die naar de letter van de wet contra legem zijn, maar
waaraan in de uitvoeringspraktijk behoefte bestaat in het kader van een praktische
en vooral doelmatige formulering van een materiële (belasting)schuld
of bestuurlijke boete".Dat is op zichzelf duidelijk. Even verderop is echter sprake van voorwaarden
aan de afwijking van de wet. Daar staat: "Een van de voorwaarden is dat
de bedragen van de belastingschuld, de heffingsrente, de eventueel op te leggen
boete enzovoorts niet lager worden dan de bedragen die voortvloeien uit de
belastingwet." Hier lijkt het alsof de onderhandelingsruimte van de inspecteur
slechts in één richting kan werken, namelijk naar een hogere
aanslag of vordering dan naar de letter van de wet. Men kan zich echter voorstellen
dat het om redenen van doelmatigheid, maar ook in redelijkheid of uit rechtvaardigheidsoogpunt,
voor de inspecteur aangewezen kan zijn de aanslag of boete nu juist lager
vast te stellen dan de wet voorschrijft. Mijn vraag is waarom de regering
hiervoor geen ruimte lijkt te scheppen.Bij de behandeling in de Tweede Kamer is herhaaldelijk gewezen op een
zeker gevaar dat uitgaat van de bepaling die de inspecteur de gelegenheid
geeft de zogeheten beslagvrije voet aan te tasten. De heer Essers is daarop
zojuist nog uitgebreid ingegaan.Weliswaar is hier een duidelijke beperking aangebracht tot de notoire
wanbetalers en heeft de regering op verzoek van de Tweede Kamer van deze categorie
belastingplichtigen ook een scherpere omschrijving in de wet vastgelegd, maar
dat neemt de vrees niet weg dat hierdoor ook een groep kan worden getroffen
die door psychische, sociale en maatschappelijke gebreken niet in staat is
op een adequate manier met de inspecteur te communiceren. Genoemd zijn mensen
die als gevolg van hun ziekte geruime tijd geen post openen of beantwoorden
et cetera. Zou zo iemand geconfronteerd worden met een verdergaande aantasting
van de beslagvrije voet, en dus met een verdere verlaging van zijn inkomen,
dan kan dit grote gevolgen hebben. Mij is het nog niet helemaal duidelijk
hoe de regering denkt deze kwade kans te hebben uitgesloten. Ik hoor daar
graag meer over.Behoudens deze vragen en kanttekeningen staat mijn fractie in beginsel
positief tegenover dit wetsvoorstel, dat ook op andere punten, zoals de gelijktrekking
van de beslistermijnen, belangrijke verbeteringen in het werk van de inspectie
mogelijk maakt. Ik hoop dat de inspectie, die dezer dagen veel geplaagd is
met klachten over haar functioneren – en niet altijd terecht –
dit ook eens als een welkome steun van de wetgever mag aanvaarden en ik zie
de antwoorden van de regering met belangstelling tegemoet.De heer Reuten (SP):Mevrouw de voorzitter. Ik ga in mijn bijdrage over de onderhavige voorstellen
tot wetswijziging in op twee punten. Het eerste punt betreft de voorliggende
gecombineerde wetswijziging. Het tweede punt betreft de wijziging van de Invorderingswet
1990 in het bijzonder.Het eerste punt, aangaande de gecombineerde wetswijziging, betreft de
wetswijzigingsprocedure in het algemeen. Leden van de VVD-fractie hebben hierover
in het voorlopig verslag van de vaste commissie voor Financiën reeds
een aantal opmerkingen gemaakt. Ik sluit mij aan bij de woorden van de heer
Biermans hierover.In het onderhavige voorstel wordt de wijziging van vijftien wetten voorgelegd.
Daarmee wordt het parlement de mogelijkheid onthouden om voor of tegen de
wijzigingen afzonderlijk te stemmen en gaat het in feite om een package deal.
Met de genoemde leden van de VVD-fractie ben ik van mening dat de zuiverheid
van het wetgevingsproces hiermee niet gediend is.Graag krijg ik de toezegging van de staatssecretaris dat hij zich in de
toekomst zal onthouden van dergelijke gecombineerde wetswijzigingen. Voorts
vraag ik de staatssecretaris om de wens hieromtrent in algemene zin over te
brengen aan de regering. In de memorie van antwoord stelt de staatssecretaris
dat het in het onderhavige geval gaat om maatregelen die in meerdere, dan
wel in mindere mate met elkaar verband houden en dat de gecombineerde wetswijziging
de praktische parlementaire behandeling ten goede zou komen.Dit antwoord van de staatssecretaris is echter inadequaat. Immers, de
indiening van afzonderlijke wetswijzigingen sluit in het geheel niet uit dat
deze gezamenlijk behandeld worden. Ik wijs ten overvloede op de gezamenlijke
behandeling in deze Kamer op 10 juli jongstleden van de wetswijzigingen
onder de nrs. 30533 en 30689.Mevrouw de voorzitter, ik kom op mijn tweede punt, betreffende de wijziging
van de Invorderingswet 1990, dat wil zeggen artikel VI van het onderhavige
voorstel. Zowel bij de behandeling in de Tweede Kamer als bij de schriftelijke
behandeling, zoals neergelegd in het betreffende voorlopig verslag van deze
Kamer, hebben de leden van de SP-fractie zorgen geuit over het punt dat invorderingsmaatregelen
er mogelijk toe kunnen leiden dat belastingplichtigen een inkomen overhouden
van minder dan 90% van het wettelijk minimumloon. De heren Essers en
Leijnse hebben zojuist ook ingehaakt op dit onderdeel van de wetswijziging.In de eerste plaats merk ik op dat wij ingenomen zijn met de herziening
van artikel VI in het gewijzigd voorstel van wet, zoals dit naar deze Kamer
is gezonden. Vervolgens gaat het echter om de interpretatie van deze wijziging,
in casu het in artikel 19 ingevoegde lid 2 en de onderdelen a en b hiervan
in het bijzonder. Het gehele vervolg van wat ik te zeggen heb gaat over de
interpretatie van deze onderdelen a en b. Lid 2 stelt dat betaling van de
aanslag die zou kunnen leiden tot de gewraakte ondergrens niet van toepassing
is indien de belastingschuldige, onder andere - ik citeer de onderdelen a
en b van dit lid van het artikel – "a. geen verzoek om uitstel
van betaling heeft gedaan, niet in aanmerking komt voor uitstel van betaling
of de gestelde voorwaarden voor uitstel van betaling niet is nagekomen, en
b. geen verzoek om kwijtschelding van belasting heeft gedaan of niet in aanmerking
komt voor kwijtschelding van belasting."Deze tekst kan op twee manieren geïnterpreteerd worden. De eerste
interpretatie is simpelweg dat het indienen van een verzoek om uitstel van
betaling of een verzoek om kwijtschelding uiteraard niet voldoende is om het
te honoreren. Honorering vergt dat er aan honoreringsvoorwaarden moet zijn
voldaan. Bij eerste lezing van de wetstekst dient uitsluitend deze interpretatie
zich aan. Echter, in vervolg op vragen van de SP-fractie geeft de staatssecretaris
een tweede, c.q. tevens een tweede, interpretatie van de wetstekst. Ik ben tevreden met deze tweede interpretatie uit de memorie van antwoord,
mits ik er inderdaad van uit kan gaan dat de betrokkenen rechten kunnen ontlenen
aan de woorden uit de memorie van antwoord en wel in de samenhang die ik hierna
benadruk. Ik verzoek de staatssecretaris om dit te bevestigen. In het bijzonder
gaat het dan om de volgende passages. Ik citeer de memorie van antwoord: "Het
wettelijk bestaansminimum (gewaarborgd door de beslagvrije voet en de wettelijke
beslagverboden) van deze belastingschuldigen komt ... niet in gevaar. Op ...
belastingschuldigen ... die echt niet kunnen betalen, wordt de beperking van
de beslagvrije voet niet toegepast."In het vervolg van de memorie van antwoord verwijst de staatssecretaris
naar het eerder geciteerde onderdeel b van artikel 19, lid 2: "In het
wetsvoorstel is namelijk onder meer opgenomen dat het beslagverbod alleen
wordt aangetast in de situatie dat belastingschuldige geen verzoek om kwijtschelding
van belasting heeft gedaan of niet in aanmerking komt voor kwijtschelding
van belasting. Dit betekent dat ook als een belastingschuldige geen kwijtschelding
heeft gevraagd maar wel voldoet aan de voorwaarden voor kwijtschelding en
dus daarvoor in aanmerking komt, de Belastingdienst de beperking van de beslagvrije
voet niet kan toepassen."Echter, in de eerder geciteerde wetstekst lijkt het te gaan om de combinatie
van de onderdelen a en b: (a) het verzoek om uitstel van betaling en het in
aanmerking komen voor uitstel van betaling, en (b) het verzoek om kwijtschelding
of niet in aanmerking komen voor kwijtschelding. Graag wil ik in deze Kamer
vastgesteld zien, via het antwoord van de staatssecretaris in eerste termijn,
dat in de tweede interpretatie van de wetstekst ook deze combinatie niet essentieel
is. Ik citeer nogmaals de memorie van antwoord: "Als de fiscus bekend
is ... met het feit dat een ... persoon in aanmerking komt voor uitstel of
kwijtschelding, zal de beslagvrije voet niet kunnen worden aangetast. Het
is dus niet noodzakelijk dat betrokkene een aanvraag (voor uitstel of kwijtschelding)
heeft ingediend." Dit geldt, zoals de memorie van antwoord meldt, niet
bij "het massale invorderingsproces, maar alleen bij de individuele klantbehandeling".
Dat schrijft de staatssecretaris. In samenvatting op dit punt vraag ik de
staatssecretaris het geheel van de aangegeven tweede interpretatie van de
wetstekst uit de memorie van antwoord te bevestigen en tevens te bevestigen
dat betrokkenen hier rechten aan kunnen ontlenen.Ten slotte kan ik niet nalaten erop te wijzen dat ingezetenen in verhouding
tot de overheid geen klanten zijn en dat er dus ook niet gesproken moet worden
over klantbehandeling. Ingezetenen staan niet in een commerciële verhouding
tot de overheid, maar in een organische; een verhouding die kort te vatten
is met de Franse zinsnede "I'État c'est nous"De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt van 15.40 uur tot 15.55 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20072008-10-15.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl