Behandeling van het wetsvoorstel Intrekking van de Vestigingswet detailhandel en wijziging van de Drank- en Horecawet en van de Vestigingswet Bedrijven 1954 (23963)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 4764-4783

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

24-05-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 80, pagina 4764-4783

24-05-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23963Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken (woensdag 24 mei 1995)Pagina 4783-4783
Behandeling van het wetsvoorstel Intrekking van de Vestigingswet detailhandel en wijziging van de Drank- en Horecawet en van de Vestigingswet Bedrijven 1954 (23963)Pagina 4764-4783
80ste vergadering; 24 mei 1995Pagina 4755-4755
Regeling van werkzaamheden (woensdag 24 mei 1995)Pagina 4755-4756
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het basisonderwijs, de Interimwet op het speciaal onderwijs en het voortgezet speciaal onderwijs, de Wet op het voortgezet onderwijs, de Wet op het cursorisch beroepsonderwijs en de Wet medezeggenschap onderwijs 1992 in verband met de invoering van de wettelijke verplichting tot het vaststellen van een directiestatuut omtrent de uitoefening van taken en bevoegdheden door de schoolleiding (verplichting vaststellen directiestatuut) (23947)Pagina 4756-4764

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 440 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van:
 
 het wetsvoorstel Intrekking
van de Vestigingswet detailhandel en wijziging van de Drank- en Horecawet
en van de Vestigingswet Bedrijven 1954 (23963).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het woord is aan de heer Klein Molekamp, die zijn maiden-speech zal houden.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Op een dag als vandaag is er eigenlijk maar één
ding dat echt in het nieuws staat en dat is de vraag of Ajax vanavond de Europacup
zal winnen. Als het goed is, zullen wij het resultaat op het Museumplein zien.
 
 Het voorliggend wetsvoorstel is een wetsvoorstel dat op termijn een heel
grote invloed op mensen kan hebben, want het zal bepalen of ze al dan niet
zelfstandig ondernemer kunnen worden. Als dat niet lukt, zal hun toekomst
vaak heel anders verlopen dan zij zelf graag zouden willen. Dat is ook een
reden dat een van de leidende gedachte in het regeerakkoord is: minder regelgeving
en administratieve druk en meer ondersteuning en erkenning van het persoonlijk
initiatief in met name het midden- en kleinbedrijf. Zo is een stevige groei
van het aantal ondernemingen mogelijk en daarmee ook van de werkgelegenheid.
Met dit voorstel, de intrekking van de Vestigingswet detailhandel en wijziging
van de Drank- en horecawet en van de Vestigingswet bedrijven, wordt een eerste
stap gezet naar een soberder en sterk gedereguleerd vestigingsbeleid. Ik zeg
"een eerste stap", want ik ga ervan uit dat in de komende periode die stap
door nog veel verder gaande stappen zal worden gevolgd. Het verheugt ons dan
ook dat de regering het voorliggende wetsvoorstel een noodzakelijke tussenstap
voor de inhoudelijke modernisering van het vestigingsbeleid noemt. Daarmee
geeft de regering duidelijk aan dat haar ambities verder gaan. Zij kan daarbij
ongetwijfeld op de steun van de VVD rekenen.
 
 De vestigingswet is nog een produkt uit de crisisjaren, toen de maatschappij
er nog geheel anders uit zag. De scholing van de mensen was laag en een beschermende
rol van de overheid was op zijn plaats. Hoe is de situatie nu? De scholing
van de mensen is aanzienlijk verbeterd en dagelijks krijgen zij een stroom
van informatie over de gevaren die hen kunnen bedreigen. In dat geval kun
je je inderdaad afvragen of de mensen onvoldoende zijn voorbereid op de gevaren
als ze voor een zelfstandig ondernemerschap kiezen. Wij zijn van mening dat
ze dat heel wel weten en dat wat dat betreft een bescheiden rol van de overheid
op het gebied van de economische ordening op zijn plaats is; een aanzienlijk
bescheidener rol dan op dit moment.
 
 In een aantal van de ons omringende landen blijft die rol geheel achterwege.
Wij hebben geen enkele indicatie dat bij het achterwege laten van die wetgeving
er aanzienlijk meer brokken gemaakt worden dan in ons sterk gereglementeerde
land. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want ondernemerschap is geen kwestie
van diploma's. Ondernemerschap is een levenshouding. Zijn er niet voldoende
voorbeelden bekend van ondernemers die nauwelijks een diploma
hebben, maar wel een groot bedrijf hebben opgezet, waar soms honderden mensen
werkgelegenheid kunnen vinden? Als je dat doortrekt naar de allochtonen, zie
je heel duidelijk dat in die categorie veel ondernemerschap zit, maar dat
men vaak, om welke reden dan ook, niet aan de diploma-eisen kan voldoen. Als
wij door wat deregulering die drempels kunnen verlagen, ben ik ervan overtuigd
dat er ook in die sector aanzienlijk meer ondernemingen zullen komen en dat
dat een nieuwe motor zal zijn voor werkgelegenheid.
 
 Vanuit het georganiseerd bedrijfsleven zijn veel reacties binnengekomen,
waarin op de gevaren van verdere deregulering wordt gewezen. Ik moet zeggen
dat dat mijn fractie hogelijk heeft verrast. Het is namelijk hetzelfde bedrijfsleven
geweest dat meermalen gevraagd heeft om vermindering van de administratieve-lastendruk
en regelgeving. Ik meen dat met de afschaffing van de vestigingswet aan die
wens wordt voldaan en ik meen ook dat de toevloed van nieuwkomers, waar zijn
bang voor zijn, geen zaak is van de overheid. Ik vraag mij af of het georganiseerd
bedrijfsleven zich niet te defensief opstelt. Ondernemen is namelijk risico
nemen en het tonen van creativiteit. De kern van de markteconomie is het extra
belonen van extra creativiteit. Het verminderen van de rol van de overheid
bij de marktregulering kan voor de branche-organisatie onzes inziens alleen
maar een uitdaging zijn om zich over haar rol te herbezinnen. Bijvoorbeeld
door erkenningsregelingen verder te intensiveren zouden de branche-organisaties
een actievere rol kunnen spelen bij de ordening. Een aantal branche-organisaties
is op dat vlak reeds actief geweest en niet zonder succes. Zij geven duidelijk
aan dat het lid worden van een branche-organisatie vakkennis oplevert en dat
dit een pre is ten opzichte van ondernemingen die geen lid zijn. De VVD wil
de branche-organisaties in dit opzicht graag stimuleren.
 
 Voorzitter! Met het vorenstaande heb ik enkele schoten voor de boeg willen
geven in algemene zin over de ontwikkeling van de vestigingswet. Het wetsvoorstel
gaat ook in op een aantal specifieke zaken. Met de intrekking van de Vestigingswet
detailhandel kan mijn fractie akkoord gaan. Hierdoor komt de detailhandel
immers onder de algemene Vestigingswet bedrijven te vallen. Het voordeel is
dat de opleidingstermijn aanzienlijk wordt bekort, dat bedrijfservaring veel
meer meeweegt en dat bedrijfsactiviteiten gemakkelijker verbreed kunnen worden.
Dit laatste is van belang om de dynamiek in de ondernemingen te halen. Tot
nu toe betekende verbreding van activiteiten heel vaak dat men nieuwe diploma's
moest houden met alle tijdsvertragingen vandien. Voor creatieve ondernemingen
is het juist goed als zij zich verbreden, inspelen op nieuwe ontwikkelingen
en daardoor niet vertraagd worden. Veel ondernemingen worden op papier geleid
door mensen die de vereiste diploma's hebben, maar daar in de praktijk in
de onderneming geen fluit mee doen. De feitelijke ondernemer heeft die papieren
niet. Ik denk dat wij aan die papieren constructies zoveel mogelijk een eind
moeten maken. Met deze wetsvoorstellen is het gemakkelijker voor mensen die
feitelijk ondernemen, aan de diploma's te voldoen. Dan hoeven die papieren
constructies niet gehanteerd te worden.
 
 Met de regering kunnen wij ons voorstellen dat de vestigingseisen voor
de horecabedrijven in de Vestigingswet bedrijven wordt geregeld. Dit betekent
dat de belangen van de volksgezondheid afzonderlijk geregeld moeten worden.
Hierdoor ontstaat volgens de regering een situatie waarin twee vergunningenprocedures
nodig zijn. Ik zou willen dat de regering in dezen gelijk had, maar in de
praktijk zijn er aanzienlijk meer vergunningen nodig als een horeca-onderneming
wil starten. Denk maar eens aan de veelheid van milieuvergunningen. Denk ook
aan de exploitatievergunningen die vooral in een groot aantal grotere gemeentes
zijn vereist. De één-loketgedachte, waar ook de regering voorstander
van is, is dan ook van groot belang voor de ondernemers. Zouden de kamers
van koophandel daarin geen actievere rol kunnen spelen, want de startende
ondernemers zijn immers genoodzaakt zich bij de kamer van koophandel in te
schrijven? Het is mij bekend dat een aantal van de kamers van koophandel op
dit gebied reeds zeer actief is, ook vaak in samenwerking met de gemeenten.
De één-loketgedachte ten aanzien van de twee genoemde vergunningen
zou mijns inziens meer uitgewerkt kunnen worden. Gaarne verneem ik van de
minister hoe hij dit denkt te realiseren.
 
 De VVD vraagt zich af hoe het staat met de aangekondigde integrale wijziging
van de Drank- en horecawet. Zouden wij ons niet kunnen beperken tot een lijst
van inrichtingseisen? Kan de minister nagaan of dit tot de mogelijkheden behoort?
Misschien kunnen dan de nieuwe voorstellen die zouden komen achterwege blijven.
Zo dit niet het geval is, wil ik graag weten wanneer wij die voorstellen kunnen
verwachten. Als wij ons kunnen beperken tot inrichtingseisen, dan kan dit
een andere mogelijkheid tot versobering van de regelgeving zijn, zonder dat
dit ten koste behoeft te gaan van de aspecten van de volksgezondheid.
 
 Mijnheer de voorzitter! Het is duidelijk. De VVD-fractie is voorstander
van een verdere versoepeling van de vestigingswetten. Met de door het kabinet
gedane voorstellen wordt een goede eerste stap gezet die, met inachtneming
van de geplaatste kanttekeningen, kan rekenen op de steun van de VVD. Wij
verwachten echter van dit kabinet ook nog een tweede en een derde stap.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Collega, ik wens u van harte geluk met uw maiden-speech. Het was een genoegen,
naar u te luisteren.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Voorzitter! Allereerst wil ik collega Klein Molekamp hartelijk feliciteren
met zijn maiden-speech. Wij kennen elkaar al een lange reeks van jaren, langer
dan menig collega uit de VVD-fractie hem kent. Wij kennen elkaar uit de tijd
dat hij bij de kamer van koophandel in Rotterdam werkte en ik bij de FME.
Wij hadden toen ook frequent contact met elkaar. Het is heel aardig om vandaag
samen dit onderwerp te behandelen. Het is ook aardig om vast te stellen dat
onze maatschappelijke opvattingen in al die jaren niet gewijzigd zijn. Wij
blijven de degens kruisen.
 
 Voorzitter! De CDA-Tweede-Kamerfractie heeft destijds bij het mondeling
overleg van 17 maart 1993 meegewerkt aan de voorstellen om
te komen tot een vereenvoudiging van de bestaande vestigingswetten. Enerzijds
beoogt de modernisering van de vestigingswetgeving dat de startende ondernemer
makkelijker dan in het verleden zonder al te veel administratieve rompslomp
en administratieve belasting kan beginnen. Collega Klein Molekamp sprak daar
ook over.
 
 Anderzijds beoogt de vestigingswetgeving om de kwaliteit van het ondernemerschap
te verbeteren, onder andere door de introductie van de zogenaamde erkenningsregelingen.
De voorliggende wetgeving is eigenlijk nog maar een eerste stap in het kader
van het hele moderniseringsproces. Dit is al eerder gezegd vanmiddag. Een
algehele herziening van de Vestigingswet bedrijven en de Drank- en horecawet
dient nog plaats te vinden.
 
 Namens de CDA-fractie dring ik aan op spoed bij de herziening van de Drank-
en horecawet. Collega Klein Molekamp heeft het kabinet toegeroepen dat de
tweede en derde stap nog in deze kabinetsperiode zouden moeten volgen. Ook
ik hoop dat dit lukt. Ik hoor hier graag de reactie op van de minister alsmede
wat het tijdpad is.
 
 Spoed is geboden. Immers in de Drank- en horecawet kunnen een aantal instrumenten
worden ingebracht die regulerend werken in het kader van de bestrijding van
de alcohol-, drugs- en gokverslaving. Het aantal instrumenten dat het de lokale
overheid gemakkelijker maakt om corrigerend op te treden ten aanzien van overtreding
van bijvoorbeeld het Besluit kansspelautomaten, moet vergroot en versterkt
worden. Ook hier wil ik nog eens naar voren brengen dat van alle vormen van
verslaving met name de gokverslaving het snelst groeit. Ik denk dat het heel
goed is dat we in de nieuwe Drank- en horecawet een aantal instrumenten inbrengen
die de lokale overheid wat dit betreft adequate instrumenten verschaft. Ik
kom hier straks nog even op terug.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag wordt aangegeven dat de herziening
van de bestaande vestigingswetten niet of nauwelijks leidt tot een vermindering
van het aantal arbeidsplaatsen op het departement van Economische Zaken en
bij bijvoorbeeld de SER. Waar er duidelijk sprake is van een vereenvoudiging
van de bestaande vestigingswetgeving en de daaruit afgeleide vergunningverstrekking
en mogelijkheid tot het indienen van verzoeken tot ontheffing, kan dit niet
anders dan resulteren in een geringer aantal medewerkers dat betrokken zal
zijn bij de uitvoering van de betreffende wetten. Herhaaldelijk is van onze
kant de vraag gesteld wat uiteindelijk de consequenties zijn van de herziening
van de vestigingswetgeving voor zowel het departement als de SER – dit
zal met name ook de VVD aanspreken – alsmede wat dit betekent voor de
produkt- en bedrijfschappen.
 
 Voorzitter! Een van de kenmerken van de nieuwe vestigingswetgeving is
de introductie van de zogenaamde erkenningsregelingen. Het ministerie van
Economische Zaken heeft daarvoor indertijd materiële en immateriële
ondersteuning beschikbaar gesteld. Uit de nota naar aanleiding van het verslag
blijkt dat er een dertigtal verzoeken zijn ingediend bij het departement om
ondersteuning bij het onderzoek naar de haalbaarheid of het opzetten van een
erkenningsregeling.
 
 Het is van belang om vast te stellen of deze ondersteuning van het departement
van Economische Zaken ook tot resultaten heeft geleid. Kan de minister het
fenomeen van de erkenningsregeling nog eens toelichten en kan hij de stand
van zaken aan ons meedelen? Bij de discussie over de herziening van de vestigingswetgeving
was de erkenningsregeling een belangrijke voorwaarde voor met name het bedrijfsleven
om uiteindelijk akkoord te gaan met het compromis dat op 16 maart 1993 werd
bereikt. Wellicht is het nuttig als de minister in samenspraak met de RCO
aan de vooravond van de totale herziening van de Vestigingswet bedrijven en
de Drank- en horecawet, waar met name de minister van VWS bij betrokken is,
met een notitie komt die handelt over de erkenningsregeling, de stand van
zaken, de mogelijkheden en belemmeringen alsmede over de vraag in hoeverre
de overheid in de toekomst betrokken moet blijven bij die erkenningsregelingen.
 
 In de nieuwe vestigingswetgeving – het is begrijpelijk dat collega
Klein Molekamp daar ook over sprak – krijgt de kamer van koophandel
een sociale positie toebedeeld. Deze keuze lijkt de CDA-fractie een goede,
omdat immers ook de wet waarop de kamer van koophandel is gebaseerd, wordt
gemoderniseerd. Het is geheel in lijn met de discussie die hierover met de
Tweede Kamer heeft plaatsgevonden, dat de kamer van koophandel een functie
moet gaan vervullen die dichter bij de individuele ondernemer staat. Het is
een goede en juiste formule om de vergunningaanvrage en de vergunningverstrekking
voor een te vestigen bedrijf bij de kamer van koophandel te leggen. De vraag
werpt zich evenwel op welke beroepsmogelijkheden er voor de individuele ondernemer
zijn wanneer een kamer van koophandel een bepaalde vergunning weigert. Daarover
heb ik althans niets in de onderhavige wetgeving kunnen ontdekken.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag merkte de minister naar aanleiding
van de totale herziening van de Drank- en horecawet op dat, als er in de droge
horeca of in een inrichting in de zin van de Drank- en horecawet handel of
kleinhandel in harddrugs plaatsvindt, de gemeenten, de politie en het openbaar
ministerie al over voldoende instrumenten en bevoegdheden beschikken om adequaat
te kunnen optreden. Niet helder is of soortgelijke bevoegdheden ook van toepassing
zijn bij het aanpakken van de gokverslaving en van ondernemers die werken
met illegale gokinstrumenten.
 
 Weliswaar wordt in de nota naar aanleiding van het verslag aangegeven
dat er regelgeving wordt voorbereid naar aanleiding van het advies van de
zogenaamde commissie-Nijpels, maar niet helder is wat voor soort bevoegdheden
er voor de diverse overheden in de wet zullen worden opgenomen. Ik heb hierover
graag een nadere verduidelijking. Bovendien herhaal ik dat er vooral bij de
herziening van de Drank- en horecawet extra instrumenten zullen worden gecreëerd
die de lokale overheid bevoegdheden geeft om het onderdeel gokverslaving op
een wat harde wijze aan te pakken.
 
 In dit kader noem ik ook nog een signaal dat ik van diverse burgemeesters
heb gehoord, namelijk dat er in de scheiding die blijkbaar nu wordt aangebracht
tussen de natte en droge horeca enige problemen zitten, in het bijzonder als
het gaat om de coffeeshops. In bestuurlijk Nederland is er
op lokaal niveau behoefte aan een instrument waarmee men regulerend kan optreden
bij drugshandel, vooral in coffeeshops. Men gaat in ruimere mate over naar
het veranderen van de sluitingstijden en men zal ook door middel van een spreidingsbeleid
en een aanduiding van artikelen in de wet, over een instrument willen beschikken
waardoor men daarmee uit de voeten kan.
 
 Voorzitter! Tot slot maak ik een opmerking over de opticiens. Er vindt
nog steeds overleg plaats over een poging om de opticiens opgenomen te krijgen
in de Wet BIG. Zolang dat niet duidelijk is en aangezien er sprake is van
nogal wat onrust in deze sector, is het wellicht mogelijk om op basis van
de bestaande wetgeving een voorziening te treffen, bijvoorbeeld een algemene
maatregel van bestuur maar daarover hoor ik de bewindslieden graag, die duidelijk
maakt dat er tot het moment waarop men een akkoord heeft bereikt over de opneming
van de opticiens in de Wet BIG, in elk geval een voorziening voor deze beroepsgroep
wordt getroffen. Ik overweeg ter zake in tweede termijn een motie in te dienen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Witteveen-Hevinga (PvdA):
 
 Voorzitter! Ook ik feliciteer graag collega Klein Molekamp van harte met
zijn maiden-speech.
 
 Eindelijk is het dan zover. Reeds in de tijd waarin mijn veel te vroeg
overleden partijgenoot Jan Schaefer kamerlid was, werden er vooral ook onder
zijn aanvoering in deze Kamer discussies gevoerd over de noodzaak om het vestigingsbeleid
fors te vereenvoudigen. De daadwerkelijke politieke en maatschappelijke grondslag
is door het vorige kabinet tot stand gebracht en voor het departement van
Economische Zaken was dat geen gemakkelijke klus. Op basis van de vele en
intensieve contacten die ook ik heb gehad met vele branche-organisaties en
vakbonden – meestal met als doel, mij ervan te overtuigen dat de plannen
van EZ veel te ver gingen – kan ik rustig vaststellen dat er tot op
zekere hoogte sprake is van een aardverschuiving in de ordening van de Nederlandse
economie. Het is een ingrijpende maar wel noodzakelijke aardverschuiving.
Voor de dynamiek van de economie en voor de werkgelegenheid is het van belang
dat mensen die een eigen bedrijf willen beginnen, of die hun bedrijf willen
uitbreiden, niet te maken krijgen met onnodige obstakels. Het resultaat zoals
dat er nu ligt, één vestigingswet met straks drie soorten vestigingseisen,
heeft veel studie, veel overleg en vooral ook veel discussie vereist.
 
 De fractie van de Partij van de Arbeid gaat ervan uit dat dit resultaat
nu ook op het nodige draagvlak mag rekenen bij de verschillende branche-organisaties
en vakbonden. Wat dat betreft, ben ik verheugd dat de voorstellen in de bouw
zijn aangepast. Misschien is het goed als de minister nog eens een korte beschouwing
wijdt aan het belang van het bereikte draagvlak.
 
 Graag wil ik namens mijn fractie de waardering uitspreken voor de minister
als het gaat om de voortvarendheid waarmee de tweede fase in dit proces van
de wijziging van de vestigingswetgeving, namelijk de wetswijzigingen, is opgepakt.
Het nu voorliggende wetsvoorstel is een eerste stap. Mijn vraag aan de minister
is: klopt het dat wij binnenkort nieuwe AMvB's kunnen verwachten waarmee de
Vestigingswet bedrijven 1954 stapje voor stapje gestalte krijgt? Mijn fractie
hecht eraan dat de benodigde wet- en regelgeving nog zoveel mogelijk wordt
afgerond tijdens deze kabinetsperiode, zodat ook tijdens die periode nog zoveel
mogelijk ervaringen kunnen worden opgedaan met de gevolgen van de vereenvoudigingen.
 
 Voorzitter! Het uitgangspunt van de fractie van de Partij van de Arbeid
is dat het nu overeengekomen gedereguleerde vestigingsbeleid voorlopig een
pas op de plaats moet maken. Het komt nu immers aan op een zorgvuldige uitvoering.
Wij zullen goed op een rij moeten zien te krijgen of het beleid inderdaad
die effecten heeft die wij ervan verwachten. Essentieel is de vraag of de
beoogde effecten van lagere toetredingsdrempels, zoals meer concurrentie,
meer bedrijven, betere kwaliteit en vooral meer werkgelegenheid, daadwerkelijk
optreden. Immers, deregulering en de vrije markt zijn middel en geen doel
op zich. Daarom stelt de PvdA-fractie voor om voor het eind van deze kabinetsperiode
een evaluatie uit te voeren met betrekking tot de effecten van de vereenvoudigingen.
Wil de minister de toezegging doen om met een dergelijke evaluatie te komen?
Afhankelijk van het antwoord van de minister overweegt mijn fractie, samen
met D66 en wellicht ook anderen, in tweede termijn op dit punt een motie in
te dienen.
 
 In die evaluatie zullen naast de reeds genoemde aspecten ook de volgende
aspecten een rol moeten spelen. Allereerst ga ik in op de handhaving. De indruk
bestaat dat op een onjuiste wijze reeds in de praktijk vooruitgelopen wordt
op de nieuwe ontwikkelingen. Wat dat betreft, zijn niet alle signalen even
positief. Ik denk dat misverstanden als zou men in de meeste situaties helemaal
geen diploma meer nodig hebben, daarin een rol spelen. Voorts wijs ik op signalen
over het illegaal starten van kappersbedrijven op zolders en de vestiging
van winkels zonder vestigingsdiploma in moskeeën. Bereiken deze signalen
de minister ook? Hoe denkt hij hierop in te spelen? Gaat de minister de branche-organisaties
oproepen tot het voeren van een actief handhavingsbeleid? Hebben de branches
überhaupt al een beleid ter zake ontwikkeld?
 
 In ieder geval is bij deze dereguleringsoperatie de vraag aan de orde,
hoe effectief het handhavingsbeleid zal zijn waarin de verschuiving van het
strafrecht naar het civiel recht gaat plaatsvinden. Ook andere elementen,
die veelal indirect toch ook te maken hebben met het verdwijnen van de controle
door de Economische controledienst en die tijdens de voorbereiding een belangrijke
rol hebben gespeeld, zouden in dat evaluerend onderzoek aan de orde moeten
komen. Ik denk aan het nakomen van de arbeidsvoorwaarden, de afdracht van
belastingen en premies, de arbeidsomstandigheden en de milieuvervuiling.
 
 Een evaluerend onderzoek dat is gericht op de effecten van deze dereguleringsoperatie,
zal naar ons idee heel erg waardevol zijn, omdat het ook een uitstekende basis
kan bieden bij het beantwoorden van de vraag of en, zo ja, welke stappen na
deze operatie moeten plaatsvinden met betrekking tot de deregulering.
 
 Voorzitter! In het voorliggende wetsvoorstel gaan onze bezwaren vooral
uit naar de positie van de drank- en horecabedrijven. Ons bezwaar
richt zich op het punt dat het starten van een bedrijf in deze sector ingewikkelder
in plaats van eenvoudiger wordt. Afgezien van het gegeven dat de diploma-eisen
zwaarder zullen worden, heeft de ondernemer in de nieuwe situatie zonder meer
met twee loketten te maken als het gaat om de vestigingseisen. Nu heeft hij
maar met één loket te maken. De afgifte van de vestigingsvergunningen,
zowel vanuit Economische Zaken als vanuit Volksgezondheid, vindt nu plaats
door de gemeente. In de visie van Economische Zaken zal de afgifte van het
ondernemersdiploma beslist moeten plaatsvinden door de kamer van koophandel.
 
 Tijdens de schriftelijke voorbereiding hebben wij daar veel aandacht aan
besteed, vooral ook aan de mogelijkheid om één wet voor de drank-
en horecabedrijven te houden c.q. te maken, waarin onder andere de EZ- en
volksgezondheidsvestigingseisen geregeld worden, naast diverse andere zaken
die ook op dat terrein aan de orde zijn. Hieraan zijn volgens mijn fractie
vele voordelen verbonden. Mijn fractie stelt echter vast dat de minister niet
te overtuigen valt. Zij is ook wel gevoelig voor zijn argumenten, met dien
verstande dat het in deze fase een goede zaak is vast te houden aan een overzichtelijke
vestigingswet, waarin alle vestigingseisen van Economische Zaken vastgelegd
zijn die gelden voor alle betrokken bedrijfstakken. Het per bedrijfstak regelen
van alle vestigingseisen, inclusief volksgezondheid en ook eisen vanuit de
milieusector en eventuele andere invalshoeken vindt mijn fractie na rijp beraad
een stap te ver. Dat zou bij logisch doorredeneren het gevolg zijn, indien
wij nu één vestigingswet voor de drank en horeca zouden bepleiten.
Het gaat echter niet helemaal van harte. Immers, ook het kabinet heeft het
streven naar eenvoud en naar één-loketsysteem hoog in het vaandel.
Hoe valt dat streven in het algemeen te rijmen met het in de Algemene wet
bestuursrecht vastgelegde beginsel, dat aanvragen voor vergunningen moeten
worden ingediend bij het bevoegde orgaan? Het is een argument dat de minister
hanteert in de schriftelijke voorbereiding. Mijn fractie vraagt zich af waarom
de minister geen gebruik wil maken van de mogelijkheid om bij wet of algemene
maatregel van bestuur af te wijken van het gestelde in de Algemene wet bestuursrecht.
Artikel 4.1 biedt naar ons idee wel die mogelijkheid. Het luidt: "Tenzij bij
wettelijk voorschrift anders is bepaald, wordt de aanvraag tot het geven van
een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd
is te beslissen." Ik wil graag dat de minister hier nog eens op ingaat. In
ieder geval wil ik de minister dringend verzoeken om bij de uitvoering van
deze wetswijzigingen dringend rekening te houden met de wens van mijn fractie
om te streven naar één loket. Wij vinden dat het vergunningenstelsel
en het streven naar één loket aan de orde moeten komen in de
door mij gevraagde evaluatie.
 
 Ik ga verder niet in op andere onderdelen, als het gaat om de Drank- en
horecawet, omdat mijn fractie het zeer belangrijk vindt om alle elementen
die daarin spelen in onderlinge samenhang te behandelen. Ik sluit mij wel
aan bij de spoed, waarop andere collega's hebben aangedrongen.
 
 Voorzitter! Ten slotte kom ik over de overgangssituatie te spreken, een
ingewikkelde zaak. Het gaat in de eerste plaats over die groep die een handelskennisdiploma
voor het restaurant- en cafébedrijf heeft behaald na 1 januari 1991
en vóór 1 januari 1996. De geldigheid van dat diploma blijft
behouden tot 1 januari 1998. Men ontvangt in die periode een vestigingsontheffing.
Hoe is de situatie vanaf 1 januari 1998? Moet men dan alsnog het AOV-diploma
halen? Betreft het hier specifiek een groep die wel een handelskennisdiploma
heeft, maar niet daadwerkelijk een bedrijf is gestart? Begrijp ik het goed
dat als men wel gestart is vóór 1 januari 1996 en in het bezit
is van het handelskennisdiploma men zonder meer ontheffing zonder tijdsbeperking
ontvangt? Kan men daarmee ook andere basisbedrijven starten?
 
 De andere mogelijkheid is, dat men de ontheffing krijgt in het geval het
handelsdiploma behaald is, gecombineerd met een jaar aangetoonde ervaring
in een vergunningplichtig bedrijf. Maar hoe is of wordt dat dan afgestemd
op de nieuwe overgangstermijn die gaat gelden in de nieuwe vestigingswet?
Daar wordt gesproken over een termijn van 18 maanden waarin men het ondernemerschap
moet hebben uitgeoefend in plaats van een jaar in de functie van in ieder
geval bedrijfsleider, zoals voor de drank en horeca. Moet die termijn van
18 maanden in zijn geheel ingevuld zijn vóór 1 januari 1996?
Als men tussen 1 januari 1996 en mei 1998 18 maanden het ondernemerschap heeft
uitgeoefend, ontvangt men dan geen ontheffing voor vestiging? Het is allemaal
erg ingewikkeld. Toen ik het bestudeerde, had ik het gevoel dat ik niet alles
begreep. Ik kan mij voorstellen dat dit soort vragen in de praktijk leeft.
Het lijkt mij goed dat de minister op de verschillende aspecten van de overgangsmaatregel
ingaat.
 
 Voorzitter! Ik rond af. Wanneer vroeger iemand het ULO-diploma haalde,
was hij ook automatisch in het bezit van het zogenaamde middenstandsdiploma.
Hoe is dat nu geregeld in het reguliere onderwijs? Mijn fractie heeft tijdens
het voorafgaande proces van de vereenvoudiging van de vestigingswetgeving
veel aandacht geschonken aan het belang van een goede positie van het ondernemerschap
in het reguliere onderwijs. Wat zullen de algemene ondernemersvaardigheden
betekenen voor de opleidingen van de handel in het MBO? Kunnen deze opleidingen
op korte termijn uitsluitsel krijgen over de kwalificatieniveaus voor de vrijstelling
van de eisen inzake de algemene ondernemersvaardigheden, zodat huidige en
toekomstige cursisten weten wat het civiele effect van hun opleiding in het
MBO is? Vooral opleidingen gericht op internationale handel en groothandel
verkeren hierover in onzekerheid. Ik ontvang graag een reactie van de minister.
 
 
 
 
 
 De heer Van Walsem (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het intrekken c.q. wijzigen van de vestigingswetgeving
heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Jaren geleden is het startsein gegeven
door de toenmalige minister Andriessen. Je zou kunnen zeggen dat deze geweldige
dereguleringsoperatie al een beetje paars avant la lettre was.
 
 Die operatie stuitte in de afgelopen jaren op veel verzet van het bedrijfsleven.
Deels was dat terecht, maar deels ook wat hypocriet, omdat de Vestigingswet
detailhandel al lang niet meer beantwoordde aan het doel waarvoor zij was
ingesteld. Het feit dat minister Andriessen de controle door
de Economische controledienst alvast schrapte voordat de nieuwe wetgeving
zelfs maar was ingevoerd, verdient mijns inziens geen schoonheidsprijs. Iedereen
is voor deregulering, het slechten van drempels voor het ondernemerschap,
totdat het hem zelf betreft. Te lang heeft de huidige Vestigingswet detailhandel
alleen maar gediend om de gevestigde belangen te beschermen en te weinig ging
er nog een kwaliteitsimpuls van uit.
 
 Met het grotendeels wegvallen van de voor de consument herkenbare vestigingseisen
is het wel zaak de belangen van die consument te waarborgen. Wij moeten ons
goed afvragen of de burger, de consument hier beter van wordt of erop achteruitgaat.
Hopelijk wordt hij er beter van. Deregulering is mooi, maar de burger mag
niet in de kou komen te staan. Welke vorm heeft de controle gekregen om te
voorkomen dat burgers en bedrijven schade lijden die het gevolg kan zijn van
het produceren door niet erkende bedrijven, van slechte kwaliteit, enzovoorts?
Worden de inspectiediensten ook ingeschakeld voor de controle op het gebied
van de gezondheidszorg? Hoe zien de ministers de eventuele neveneffecten van
deze deregulering?
 
 Kan de minister van Economische Zaken bevorderen dat bij het opstellen
van erkenningsregelingen ook consumenten dan wel consumentenorganisaties worden
betrokken? De D66-fractie vraagt dit, omdat wij wensen dat de consument beschermd
wordt tegen onacceptabele risico's. Daarom sluiten wij ons ook gaarne aan
bij de wens van de PvdA-fractie dat de nieuwe c.q. gewijzigde wetgeving wordt
geëvalueerd voor het eind van de kabinetsperiode.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Hoe ziet de heer Van Walsem de betrokkenheid van de consumentenorganisaties?
Die hebben er toch per definitie belang bij dat de branche-organisaties veel
betere regels voor zichzelf opstellen? Wil hij dat de consumentenorganisaties
die sanctioneren of wat bedoelt hij anders?
 
 
 
 
 
 De heer Van Walsem (D66):
 
 Het is leuk dat u dat vraagt. Ik denk hierbij aan de mogelijkheid dat
branche-organisaties door middel van zelfregulering erkennings- en garantieregelingen
opstellen. Als het goed is, doen ze dat in samenwerking met consumentenorganisaties
en melden zij hun garantie- en geschillenregelingen aan bij bijvoorbeeld de
geschillencommissie. Dat is een onpartijdig orgaan dat klachten van consumenten
over bedrijven die naar hun mening wanprestaties hebben geleverd, beoordeelt.
Die commissie accepteert alleen garantie- en geschillenregelingen van organisaties
die hun leveringsvoorwaarden in overeenstemming hebben gebracht met de wensen
van de consumentenorganisaties. Ik meen dat dit naar beide zijden sterk kwaliteitsverhogend
kan werken.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 U heeft het over organisaties, organisaties en organisaties, terwijl ik
denk dat juist een van de kenmerken van ons systeem is – dat is ook
de doelstelling van de deregulering – dat op een bepaald moment de markt,
de consumenten zèlf, heel goed kunnen aangeven wat zij wel en wat zij
niet willen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Walsem (D66):
 
 Wat dit betreft is er mogelijk een verschil tussen D66 en VVD. D66 vraagt
zich altijd af of de consument goed beschermd is en wat in het belang van
de consument is. Ik vind deregulering, waar dat kan, fantastisch, maar je
moet ook kijken naar de consequenties daarvan voor de burger. Tegen die achtergrond
vraag ik mij af of het niet goed is om erop aan te dringen dat bij deze deregulering
branche-organisaties zelf tot erkenningsregelingen komen en dat zij bij het
opstellen van leveringsvoorwaarden en geschillenregelingen de consumentenorganisaties
betrekken. Die organisaties kennen wat dit betreft een rijk verleden. Die
werkwijze werkt kwaliteitsverhogend, hetgeen goed is voor consument, branche-organisaties
en bedrijven.
 
 Voorzitter! Ook milieu-, gezondheids- en veiligheidseisen dienen voor
de consument gewaarborgd te worden. Of daarmee altijd voldoende rekening wordt
gehouden, hangt af van de beantwoording van de vragen die ik hierover heb
gesteld. Worden de prestaties van bijvoorbeeld drank- en horecazaken, opticiens
en installateurs voldoende in de wet gewaarborgd teneinde optimale veiligheid
voor de burger te garanderen? Wat betreft de drank- en horecasector is de
fractie van D66 blij dat de minister tegemoet is gekomen aan haar vragen betreffende
opleidingen, vergunningen enz. in de overgangsperiode. Er is een wezenlijk
beter overgangsregime gekomen dan in eerste instantie het geval was.
 
 De één-loketgedachte voor de drank- en horecasector is niet
verwezenlijkt. Hier gelden argumenten in verband met de Algemene wet bestuursrecht.
Aanvragen moeten worden ingediend bij het orgaan dat daarvoor bevoegd is.
Deze argumenten spelen hier voor mij een rol, naast het gegeven dat deze toch
majeure operatie niet meteen gefrustreerd moet worden met een zo grote uitzondering,
die uiteraard haar precedentwerking niet zou missen. Tevens is het argument
van de minister, dat een en ander dan volgtijdig zou geschieden en dus meer
tijd zou gaan kosten, ook het mijne.
 
 Opticiens pleiten in het kader van de gezondheidszorg voor een zorgvuldiger
regeling, met name voor de contactlensspecialisten. D66 onderschrijft de stelling
dat de sector van de contactlensspecialisten extra zorg behoeft teneinde de
consument te beschermen, hetgeen nu niet is geregeld. De aankomende EU-richtlijn
"Medische hulpmiddelen" biedt een mogelijkheid om via een AMvB of een ministeriële
beschikking tot kanalisatie te komen. Zou er een register van contactlensspecialisten
aangelegd kunnen worden, waarbij van degenen die wensen te worden opgenomen,
diploma's geëist kunnen worden? In een later stadium zou via de Wet beroepen
individuele gezondheidszorg (Wet BIG), artikel 34, ook het een en ander geregeld
kunnen worden. D66 is in elk geval voorstander van een adequate regeling,
ook op dit moment.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Hoe denkt u in dit verband over de Wet produktaansprakelijkheid?
 
 
 
 
 
 De heer Van Walsem (D66):
 
 Die heeft hiermee inderdaad ook te maken. In elk geval wens ik nu een
regeling.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Dit is een instrumentKlein Molekamp dat nu al ter beschikking
staat. Ik zou degenen die dit aangaat niet aanraden om dit te veronachtzamen.
Dat zou ze op forse claims kunnen komen te staan.
 
 
 
 
 
 De heer Van Walsem (D66):
 
 Ik ben het volkomen met u eens!
 
 De installateurs van elektra, verwarming en water hebben een taak zowel
op gebied van veiligheid als van gezondheid en milieu. De extra eisen van
bedrijfstechniek en soms vaktechniek zijn summier. In elk geval vereist dat
een preventieve controle van de nutsbedrijven voor zover deze bedrijven niet
gecertificeerd zijn. Deelt de minister dit standpunt?
 
 Van bedrijfstakken zal veel meer zelfregulering, onder andere via certificering,
gevraagd worden. Deze zelfregulering komt in de plaats van de oude vestigingswet
en de kosten zijn geheel en al voor het bedrijfsleven. De totale certificeringsoperaties
van de verschillende branches kosten tientallen miljoenen guldens. Wat dat
aangaat is het een beetje wrang, dat de minister geen heil meer ziet in het
meefinancieren van ondernemersopleidingen, zodat de overheid haar verantwoordelijkheid
voor een groot deel afwentelt op het bedrijfsleven, met de rekening daarbij.
Of dit nu helemaal correct is blijft vooralsnog de vraag. D66 zou graag van
de minister een grotere betrokkenheid zien bij het onderwijs, en zij vraagt
de minister hoe hij aankijkt tegen de verschillende verantwoordelijkheden
voor opleidingen en examens in het ondernemersonderwijs.
 
 Tot slot wil de fractie van D66 zich conformeren aan het doel van deze
nieuwe c.q. gewijzigde wetgeving, namelijk het ondernemen aantrekkelijker
maken via het wegnemen van overbodige hindernissen, daardoor de dynamiek van
onze samenleving beïnvloeden en daarmee – en daar gaat het om –
de werkgelegenheid vergroten.
 
 
 
 
 
 De heer Zonneveld (CD):
 
 Voorzitter! Zoals bekend mag worden verondersteld, is de CD-fractie al
sedert lange tijd een groot voorstander van de zogenaamde deregulering, zeker
op het gebied van het midden- en kleinbedrijf. Echter, wij hebben een aantal
twijfels over het voorliggende voorstel. Deze twijfels richten zich niet zozeer
op de eventueel aangevoerde deregulering, als wel op de wijze van uitvoering.
 
 De uniforme regels met betrekking tot de vakbekwaamheid en handelskennis
zijn op zichzelf goed te noemen. Het voorliggende idee van aanpassing van
de vestigingseisen kan eveneens onze goedkeuring wegdragen. Overigens betwijfel
ik of de aangevoerde administratieve verplichtingen voor de ondernemers onder
het huidige plan wel zo effectief te noemen zijn.
 
 Wij vragen ons in alle oprechtheid af, of het misschien aanbeveling verdient,
overeenkomstig de suggestie van het Platform voor drank- en horecazaken de
inschrijving te regelen bij het loket van de gemeente. Immers, aldaar dient
de ondernemer zich te vervoegen teneinde de vergunning voor de Drank- en horecawet
te verkrijgen. Ook de gemeente zelf ziet daarin meer voor- dan nadelen. De
gemeente is goed in staat om op basis van de aangeleverde bescheiden te beoordelen,
of een potentiële ondernemer voldoet aan de vestigingseisen, zoals in
het voorstel verwoord. Tevens is de gemeente direct betrokken bij de beoordeling
van de eisen in het kader van de Drank- en horecawet. De gemeente is in staat
om gewaarmerkte exemplaren van diploma's en dergelijke door te geleiden naar
de desbetreffende instanties zoals de kamer van koophandel, bijzondere wetten
etcetera. De gemeente is belast met de controle op de naleving van de bepalingen
van de wet. Via een machtiging is de gemeente tevens in staat, de ondernemer
in te schrijven in het handelsregister bij de kamer van koophandel.
 
 Wij vragen ons dan af of het wel zo juist is om een ondernemer een vergunning
te verstrekken die tevens geldt voor de overige filialen van zijn onderneming,
en wel op de volgende gronden. De controle op het beheer van de filialen zal
vaak erg moeilijk zijn indien geen bepaling wordt opgenomen, zoals nu vaak
het geval is, over de afstand tussen de diverse filialen. Immers, vaak hebben
de beheerders van filialen een duidelijk geringere kennis van zaken dan de
ondernemer zelf, hetgeen duidelijk risico met zich brengt. De kans op criminaliteit
binnen een keten van ondernemingen wordt wellicht vergroot. Immers, voor het
beheer van een filiaal zal een bewijs van vakbekwaamheid voldoende zijn. Dat
betekent een lagere drempel voor een onderneming voor de bezetting van haar
filialen.
 
 Wat is de visie van de minister op deze argumenten? Ik wacht de beantwoording
met belangstelling af.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Wij begrijpen dat deze wet een tussenstap is en
de weg bereidt voor verdergaande deregulering. Natuurlijk zijn wij ook voor
zo weinig mogelijk bureaucratie. Laat daarover geen misverstand bestaan. Maar
wij vrezen dat een en ander ten koste kan gaan van de eisen die aan het vakmanschap
gesteld mogen worden.
 
 Ik hoop dat de minister het met mij eens is, als ik zeg dat het vakmanschap
niet te grabbel gegooid mag worden bij een verdergaande deregulering. Ook
andere woordvoerders zijn hierop ingegaan. In een discussie tussen de heren
Klein Molekamp en Van Walsem heeft de eerste gezegd dat de marktwerking hierbij
een rol moet spelen, in die zin dat de consument mede vanwege het eigenbelang
controleert of hij goede produkten krijgt. Dat kan zo zijn, maar er kunnen
dan veel gevaarlijke situaties ontstaan. Ik denk aan gasfitters die geisers
en kachels installeren. Als je te veel koolmonoxyde binnen hebt gekregen,
kan controle achteraf heel moeilijk worden.
 
 Naar mijn mening heeft de overheid ook de taak om de consument tegen beunhazerij
te beschermen. De overheid is door de bevolking gekozen om ervoor te zorgen
dat men de genoemde apparatuur veilig kan laten installeren.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Ook dan geldt de Wet produktaansprakelijkheid. Alleen in het voorbeeld
van de koolmonoxyde zal dat misschien moeilijk zijn. Dan kom je bij de nabestaanden
terecht.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Dat bedoel ik.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Nogmaals, in alle andere gevallen kan de Wet produktaansprakelijkheid
toegepast worden. De consument is dus niet volkomen onmachtig. In dit huis
wordt vaak de indruk gewekt dat de consument min of meer de onbenulligheid
zelve is en dat wij voor hem regeltjes moeten verzinnen. Dat
is onderschatting van de consument.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Ik onderschat de consument niet. Het gaat echter om de volgende situatie.
Als een consument een kat in de zak gekocht heeft, moet hij een hele procedure
starten om zijn recht te halen. Dat kan niet elke consument altijd even soepel
doen. Rechtsbijstand is in Nederland ook al niet meer zo gemakkelijk vanwege
de bezuinigingen daarop. Dat soort situaties moet worden voorkomen met de
eis van een goede vakbekwaamheid te allen tijde. Daar zal u toch niet tegen
zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Het is heel wat als wij dat allemaal gaan regelen. Als een ondernemer
regelmatig slechte produkten verkoopt, is hij op een gegeven moment wel van
de markt verdwenen. Zijn klanten lopen namelijk weg, althans als zij verstandig
zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Het is precies wat u zegt: op een gegeven moment. Niemand kan vaststellen
wanneer dat is. Het kan ook te laat zijn; er kunnen nare dingen gebeurd zijn.
Ik meen dus dat het de taak van de overheid is om van degenen die iets leveren
aan consumenten, met name als het gaat om apparatuur dat min of meer gevaar
kan opleveren, te allen tijde een goede vakbekwaamheid te eisen. Nogmaals,
ik kan mij niet voorstellen dat u het hier niet mee eens bent.
 
 Voorzitter! In het kader van de Drank- en horecawet vraag ik speciaal
aandacht voor het volgende. Voor vestiging in die sector is slechts een algemene
ondernemersvaardigheid noodzakelijk. Eisen van vakbekwaamheid inzake de volksgezondheid
worden via een aparte vergunning geregeld. Verschillende fracties maken bezwaar
tegen het feit dat de "horeca" naar twee loketten moet. Wij delen dat bezwaar
wel.
 
 Ik heb nog een bezwaar. Andere woordvoerders hebben die kwestie ook gememoreerd.
Enkele jaren geleden is er een herziening van de Drank- en horecawet aangekondigd.
Die belofte is tot nu toe niet nagekomen. De betrokken ministeries zouden
niet goed met elkaar overweg kunnen, zo heb ik begrepen. Maar onder het nieuwe
kabinet dat zegt zo prettig te kunnen samenwerken, kan een dergelijke incompetentie
van de overheid niet meer lang voortduren. Samenwerking tussen de verschillende
departementen is namelijk noodzakelijk voor een integraal horecabeleid.
 
 De SP-fractie acht een integraal horecabeleid, vastgelegd in een nieuwe
Drank- en horecawet, van groot belang. De sector zelf vraagt de overheid ook
om een kader te scheppen waarbinnen uitwassen in de bedrijfstak uitgebannen
kunnen worden. In deze bedrijfstak gaat het allang niet meer alleen om alcohol,
maar ook om gokken, drugs en openbare-ordeproblemen. De fractie van het CDA
wees er al op. Uitbaters van horecagelegenheden krijgen met steeds meer problemen
te maken en er is sprake van branchevervuiling, die het imago van de sector
nogal wat schade toebrengt.
 
 Indertijd heeft staatssecretaris Simons aan de horecabranche toegezegd
dat het mogelijk moest zijn, binnen een halfjaar een nieuwe Drank- en horecawet
op te stellen. Ik vraag de bewindslieden dan ook op welke termijn het kabinet
een vernieuwde, aan de eisen van de tijd en de huidige problemen aangepaste
Drank- en horecawet aan de Kamer zal voorleggen. In afwachting van het antwoord
overweeg ik een motie hierover in te dienen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Voorzitter! Ik mag deze bijdrage mede namens de fracties van het GPV en
de SGP uitspreken.
 
 De modernisering van de vestigingswet is in 1992 al uitgebreid aan de
orde geweest. In de nota Ondernemen op niveau is toen duidelijk de noodzaak
van modernisering aangegeven. Toetredingsdrempels kunnen zinvol zijn om te
voorkomen dat onbekwame personen ondernemer worden, maar de vestigingswet
moet geen schot tussen sectoren worden, omdat dit de diversificatie en de
flexibiliteit van gevestigde ondernemers verhindert. Dit betekent dat de vestigingswet
voornamelijk eisen zal moeten stellen aan ondernemerskwaliteiten en niet aan
vaktechniek. Wanneer om redenen van volksgezondheid, veiligheid of milieu
toch eisen aan de vaktechniek gesteld moeten worden, moet dat geen onderdeel
van de vestigingswet zijn, maar apart geregeld worden.
 
 In het huidige voorstel is voor deze benadering gekozen en wordt deze
zelfs verder doorgetrokken dan in de nota Ondernemen op niveau, namelijk op
het punt van de drank- en horecawetgeving. Deze regelt op dit moment de vaktechniek
om te voldoen aan de specifieke gezondheidseisen die in deze branche noodzakelijk
zijn, en de vestigingswetgeving. In het huidige voorstel wordt
dit gesplitst. De vestigingswetgeving wordt nu, evenals voor andere ondernemers,
geregeld in de Vestigingswet bedrijven 1954. Dit voorstel voor de drank- en
horecabranche is in lijn met de totale aanpassing van de vestigingswet.
 
 Toch blijkt de aanpassing op veel vragen te stuiten. Een van de consequenties
ervan is dat de vestigingsvergunning bij de kamer van koophandel moet worden
aangevraagd en de drank- en horecavergunning bij de gemeente, terwijl de ondernemer
nu, zonder aanpassing van de wet, alleen naar de gemeente behoeft te gaan.
De minister heeft in antwoord op deze kritiek laten zien dat het alleen in
schijn om een probleem gaat: nu moet de gemeente de zaak ook doorsturen naar
de kamer van koophandel en daardoor duurt alles vrij lang. De ondernemer krijgt
door het instellen van twee loketten de snelheid meer in eigen hand.
 
 Wanneer ik de discussie bezie, denk ik dat de voorgestelde aanpassing
uiteindelijk een verbetering voor de ondernemers is en de duidelijkheid van
de vestigingswet ten goede komt. Dit laat onverlet dat ik op dit punt nog
een vraag heb. Volgens de drank- en horecabranche moet de dossiermassa ongeveer
verdubbelen, omdat alles moet worden ingediend zowel bij de kamer van koophandel
als bij de gemeente. Is dit een juiste conclusie en, zo ja, wat kan eraan
gedaan worden? Het moet duidelijk zijn: deze verandering moet ook werkelijk
een verbetering van de huidige situatie zijn.
 
 Een ander punt betreft de gezondheidseisen die in de Drank- en horecawet
gesteld worden. In het verslag wordt opgemerkt dat de volksgezondheidseisen
gehandhaafd en zelfs aangescherpt zijn voor de drank- en horecabranche. De
aanscherping heeft met name plaatsgevonden op sociaal-hygiënische aspecten.
Wat moet ik mij hierbij voorstellen? Kan de minister concreet aangeven wat
dit betekent?
 
 Nu de vestigingswet wordt beperkt tot ondernemersvaardigheden en in enkele
gevallen tot bedrijfstechniek, vraag ik mij af in hoeverre dit invloed heeft
op de bestaande subsidieregelingen ter stimulering van het midden- en kleinbedrijf.
Vinden er aanpassingen plaats in de eisen voor het verkrijgen van subsidie
of is dit niet nodig? Kan de minister hier inzicht in geven?
 
 Mijnheer de voorzitter! Naast de regeling van de vestigingseisen is het
mogelijk om andere zaken, zoals de volksgezondheid, milieu-aspecten en veiligheid,
die bepaald worden door de vaktechniek, te regelen bij de betrokken ministeries.
Een expliciet voorbeeld is de aangepaste Drank- en horecawet.
 
 Nu maak ik mij bezorgd over de optometristische branche, die onder andere
de verkoop van brillen en contactlenzen verzorgt. Zoals het er nu uitziet,
is het straks mogelijk voor iedereen die algemene ondernemingsvaardigheden
bezit, dit bedrijf uit te oefenen. Er is één ontsnappingsclausule,
namelijk indien de vaktechnische eisen geregeld worden via de Wet BIG (Wet
beroepen individuele gezondheidszorg). In de brief van de voormalige minister
van Economische Zaken van 11 maart 1994 wordt op de aangevoerde noodzaak hiervan
nogal sceptisch gereageerd. Ook nu lijkt de minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport niet direct bereid te zijn om deze branche zomaar onder de
Wet BIG te laten vallen. Ik wil de minister van VWS dringend verzoeken om
deze branche wel onder de Wet BIG te brengen, en wel om de volgende reden.
 
 Het aanmeten en het inbrengen van contactlenzen en het aanleren om met
contactlenzen om te gaan, is werk dat zeer precies en met deskundigheid moet
worden gedaan, want anders is de kans dat ogen beschadigd worden, vrij groot.
De minister zal het toch met mij eens zijn, dat dit laatste voor de betrokkene
desastreus zou zijn. Om die reden ben ik ervan overtuigd dat, naast algemene
ondernemingseisen, de vaktechnische eisen van deze branche bij wet geregeld
zouden moeten worden.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ondanks de insteek dat vaktechnische eisen niet
thuishoren in de vestigingswet, blijkt dit niet te gelden voor een aantal
branches, zoals het banketbakkersbedrijf/broodbakkersbedrijf, het slagersbedrijf
en het elektrotechnische installatiebedrijf: zij blijven hun vaktechnische
eisen behouden in de nu geldende vestigingswet. Waarom worden deze eisen niet
ergens anders gesteld dan in de vestigingswet? Is dit een tijdelijke oplossing
of is de minister voornemens om dit zo te laten?
 
 Voorzitter! In de nota naar aanleiding van het verslag wordt duidelijk
gemaakt dat de zogenaamde "vliegende winkels" in de detailhandelsbranche noch
door de Vestigingswet detailhandel, noch door de Vestigingswet bedrijven 1954
kunnen worden bestreden. Vliegende winkels zijn een fenomeen dat steeds vaker
voorkomt, en wanneer dit in een winkelgebied vaak gebeurt, heeft dat zeker
gevolgen voor de bestaande winkels, maar ook voor de consument. Vliegende
winkels kunnen hun artikelen beneden de marktprijs verkopen of, beter gezegd,
dumpen en dit geschiedt veelal zonder bijvoorbeeld de garantiebepalingen die
bij gewone winkels vanzelfsprekend zijn. Er is dus sprake van oneerlijke concurrentie.
 
 Wanneer zulke winkels nu sporadisch zouden opduiken, dan is er misschien
niet zoveel aan de hand en biedt het voor de consument soms een mogelijkheid
tot een koopje. Maar de toename van dit soort winkels is, zowel voor de consument,
als voor de "gewone winkels", in zijn algemeenheid niet positief te noemen.
Deelt de minister de opvatting dat hier sprake is van een negatieve ontwikkeling
en dat dit fenomeen aangepakt zou moeten worden? De vestigingswet biedt geen
mogelijkheden daarvoor; ik zie deze althans niet. Ik vraag of de minister
wil pogen anderszins instrumenten aan te reiken dan wel te verzinnen, om deze
vliegende winkels aan te pakken.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 15.02 uur tot 15.14 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Mijnheer de voorzitter! Door een aantal geachte afgevaardigden is terecht
vastgesteld dat dit een langdurig proces is, een proces dat al lang loopt.
Het is heel verheugend dat wij nu in de fase zitten dat er geoogst gaat worden.
Op 17 maart 1993 werd in een mondeling overleg met de toen bestaande vaste
commissie voor het Midden- en kleinbedrijf over de hoofdlijnen van de moderniseringsplannen
van mijn ambtsvoorganger gesproken. De commissie gaf toen het groene licht.
Wat ik hier verdedig, is dan ook in grote mate de vrucht van
mijn voorganger.
 
 Wat is het doel? Het antwoord op deze vraag is heel belangrijk, zoals
mevrouw Witteveen en de heren Klein Molekamp en Van Walsem terecht opmerkten.
Het doel is: drempels afschaffen of verlagen voor markttoetreding, zodat er
meer ondernemingen en sneller activiteiten van de grond komen in dit land.
Bovendien moet er sprake zijn van een vergroting van de mogelijkheid van parallelle
activiteiten door slechting van schotten tussen de verschillende typen van
bedrijfsuitoefening. De heer Van Dijke wees daar terecht op. De eisen die
resteren, dienen om de aspirant-ondernemer voldoende bagage mee te geven voor
het zelfstandig ondernemerschap. Dat is iets anders – dit in de richting
van de heer Poppe – dan het te grabbel gooien van allerlei deskundigheden.
Ik kom hierop nog terug.
 
 De hoofdlijnen zijn uitgewerkt in een wetsvoorstel en concept-vestigingsbesluit.
Die houden eigenlijk het volgende in. Er worden niet minder dan 33 vestigingsregelingen
afgeschaft. De eisen van algemene ondernemersvaardigheden die zullen gelden
voor elk vergunningplichtig bedrijf zijn hetzelfde en vooral lager. Voor maar
vier clusters gelden eisen van bedrijfstechniek. En vakbekwaamheidseisen worden
nagenoeg afgeschaft. Een aantal van de onderdelen van de modernisering is
al in 1993 tot stand gekomen. Ik noem de afschaffing van het zogenaamde inrichtingsbegrip.
Dat houdt in: één vergunning voor een hele onderneming en dus
niet per filiaal een aparte vergunning. Tevens noem ik de verlaging van de
vereiste ervaringsjaren tot het niveau van de Europese regelgeving. Dit wetsvoorstel
is in feite de technische wijziging die de concrete moderniseringen in een
algemene maatregel van bestuur mogelijk moet maken.
 
 Vanwege het ongeduld van een aantal geachte afgevaardigden – wat
ik als te waarderen en heel stimulerend beschouw – is het misschien
goed om even de planning aan te geven. Hoe gaat het verder? Welke stappen
worden vervolgens gezet? Onder anderen de heren Smits en Klein Molekamp hebben
hierover vragen gesteld. De modernisering wordt inhoudelijk gerealiseerd in
een algemene maatregel van bestuur. Over die concept-AMvB wordt intensief
overleg gevoerd met het bedrijfsleven. Wij hebben overigens over het hele
traject steeds goed overleg gevoerd met de RCO, waardoor een goed draagvlak
is ontstaan. Dit wil ik vooral in de richting van mevrouw Witteveen opmerken.
De SER heeft in december 1994 advies uitgebracht over de algemene maatregel
van bestuur. Wij nemen dat advies voor een groot deel over. De nieuwe vestigingswetgeving
moet volgens planning op 1 januari 1996 in werking treden. Het gaat dus allemaal
nogal snel. Alle betrokken instanties gaan daarvan uit. Het is een enorme
operatie, waarmee alle betrokkenen bezig zijn. Alle neuzen staan gelukkig
in dezelfde richting. De opleidingsinstanties moeten hun opleidingen drastisch
aanpassen. Zij hebben daarvoor intussen eindtermen ontwikkeld, die 11 mei
jl. zijn vastgesteld en in de Staatscourant zijn gepubliceerd. De nieuwe opleidingen
moeten immers september aanstaande starten. Er zijn allerlei voorlichtingscampagnes
voorzien. De kamer van koophandel, de SER en de branche-organisaties spelen
daarin een rol. Kortom, het is een technisch onderwerp. Een aantal geachte
afgevaardigden wees er terecht op dat het eigenlijk een zeer grootschalige
exercitie is met uiteindelijk nogal belangrijke effecten.
 
 Het is daarom ook goed dat wij de vinger goed aan de pols houden in dit
hele proces. Daar is door een aantal woordvoerders op gewezen. Er is gevraagd
of het niet goed is om in een zo vroeg mogelijk stadium te evalueren wat de
effecten zijn en te bekijken of wij op de goede koers zitten en wat wij ervan
leren. Daarbij speelt dan met name het vraagstuk van de twee loketten een
rol. Ik vind het een goed idee om snel te gaan evalueren. Evaluatie is ook
conform de gemeenschappelijke verklaring uit 1991 van EZ en RCO. Toen is afgesproken
dat het vestigingsbesluit in principe voor tien jaar geldt en dat na zeven
jaar een evaluatie zal plaatsvinden door EZ met het bedrijfsleven en dat EZ
een jaar daarna, het achtste jaar dus, zal beslissen over het voortbestaan
van een aangepast vestigingsbesluit. Ik vind het echter een goed idee om tussentijds
een evaluatie te houden over een aantal aspecten van dit traject, zoals die
twee loketten. De evaluatie over de twee loketten kan, conform het voorstel
van mevrouw Witteveen, eind 1997 plaatsvinden. Voor een evaluatie van andere
aspecten van de wet, zoals de vraag wat het betekent voor de dynamiek in die
sector, is iets meer tijd nodig, maar die kan nog wel in deze kabinetsperiode
plaatsvinden. In 1998 of 1999 zouden wij in ieder geval een beeld moeten hebben
van de effecten. Het gaat dan om problemen bij uitvoeringsinstanties, onwennigheid,
onbekendheid, de wijze waarop de ondernemer het ervaart, de lastendruk enzovoort.
Ik wil dus graag proberen om de evaluatie naar de twee loketten eind 1997
te houden en de evaluatie naar andere activiteiten iets later, want anders
weten wij nog niet genoeg.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Witteveen-Hevinga (PvdA):
 
 Is het echt nodig om die evaluatie te beperken tot de twee loketten? Een
aspect als het handhavingsbeleid kan toch ook in deze kabinetsperiode wel
verder worden onderzocht? Verder denk ik aan het onderdeel kwaliteit en de
erkenningsregelingen. Welke elementen die door mij zijn genoemd, kunnen volgens
de minister ook worden meegenomen in de evaluatie die tijdens deze kabinetsperiode
wordt gehouden?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik wil een wat open antwoord geven. Wij zouden alle elementen in deze
kabinetsperiode mee moeten nemen, waar je zinnig een beeld van kunt krijgen.
Die evaluatie met betrekking tot de twee loketten zou dan eind 1997 moeten
worden gedaan. De andere effecten moeten dan zo snel mogelijk worden meegenomen,
voor zover ze dan te meten zijn. Het gaat dan dus om de vraag waar je in redelijkheid
een beeld van kunt krijgen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Witteveen-Hevinga (PvdA):
 
 Misschien is het dan goed om af te spreken dat de minister over een paar
maanden, wanneer dat beeld wel compleet is, daarover een notitie naar de Kamer
stuurt, zodat wij kunnen bekijken waar wij deze kabinetsperiode daadwerkelijk
naar streven.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Dat is prima.
 
 Voorzitter! De heer Poppe maakte zich zorgen over het te grabbel gooien
van allerlei vaardigheden, zelfs met dodelijke effecten als je niet uitkijkt.
Waar gaat het nu eigenlijk om? Wij stellen eisen van algemene
ondernemersvaardigheden, van bedrijfstechniek en van vaktechniek, maar dat
doen wij maar in drie sectoren. Hierdoor krijgen wij maar acht verschillende
vergunningen in plaats van de bijna 90 die er nu zijn. De essentie is dat
men één vergunning krijgt voor het basisbedrijf, met alleen
eisen van algemene ondernemersvaardigheden. Dat moet iedereen kunnen. Volgende
stap is dat voor bedrijven, die weer ingedeeld zijn in clusters, vier vergunningen
gelden. Dat is onder meer de sector waar de heer Poppe zich wat zorgen over
maakte. De hiervoor gestelde eisen voor bedrijfstechniek gelden namelijk voor
de bouw en de installatiebedrijven, de vervoersmiddelenbedrijven – remvoering
en dergelijke moeten dus goed nagekeken worden – en levensmiddelenbedrijven.
Vervolgens zijn er nog drie vergunningen voor bedrijven waarvoor ook nog vaktechnische
eisen gelden. Dat zijn de bakkers, de slagers en de elektronische-installatiebedrijven.
Ik wil hiermee de suggestie wegnemen dat het allemaal wel heel erg los wordt
in dit land.
 
 Het wetsvoorstel beoogt alle ondernemingen waarvoor vestigingseisen gelden
in één wet te brengen, de Vestigingswet bedrijven. De vestigingseisen
voor het café-, restaurant- en slijtersbedrijf uit de Drank- en horecawet
zullen ook onder de Vestigingswet bedrijven vallen. Het is de bedoeling dat
de Drank- en horecawet zuiver regels stelt ten aanzien van de volksgezondheid
en niet ten aanzien van de vestiging. Het ministerie van VWS houdt zich bezig
met het moderniseren van de Drank- en horecawet. Het wordt een moderne alcoholwet.
Daar zal mevrouw Borst straks nader op ingaan. In die wet is geen plaats voor
regels en eisen om de kwaliteit van het ondernemerschap te vergroten. Het
gevolg zal zijn één wet met vestigingseisen voor alle sectoren,
inclusief de horeca en de slijters. De huidige drank- en horecawetvergunning
wordt dus in twee vergunningen gesplitst: één vestigingsvergunning
en één vergunning die met volksgezondheidseisen te maken heeft.
Naar aanleiding hiervan kom ik bij het probleem van de twee loketten waarover
door een aantal geachte afgevaardigden gesproken is. Het zijn twee verschillende
terreinen. Voor de vestigingsvergunning ligt de natuurlijke rol bij de kamer
van koophandel. Als het gaat om de volksgezondheidseisen zullen de gemeenten
een rol spelen, zoals de gemeenten ook op allerlei andere gebieden een rol
spelen.
 
 Wat zijn nu de argumenten voor die splitsing? Ik zal hierop niet uitvoerig
ingaan, omdat er al heel uitgebreid in de schriftelijke beantwoording op is
ingegaan. Wij hebben het in de eerste plaats over twee verschillende typen
van wetgeving. Daar komt nog bij dat de handhavingsaspecten verschillend zijn.
Bij het ene type strafrechtelijk en bij het andere privaatrechtelijk.
 
 Mevrouw Witteveen vroeg zich af of het niet mogelijk was om alle zaken
aan één loket af te laten handelen, ondanks alle argumenten
die ervoor pleiten dat het twee verschillende systemen zijn. Zij merkte terecht
op dat de Algemene wet bestuursrecht de mogelijkheid biedt om af te wijken
wat de loketvorm betreft waar de aanvraag moet worden ingediend. Het is alleen
de vraag of het verstandig is. Het lijkt alsof afhandeling aan één
loket sneller gaat. In de praktijk is dat niet zo, want de gemeente behandelt
de aanvraag voor de drank- en horecavergunning en zendt vervolgens de aanvraag
voor de vestigingsvergunning aan de kamer van koophandel. Dat kost altijd
tijd. Het is natuurlijk voor een ondernemer gemakkelijk om, als hij toch in
de stad is, even bij de gemeente en even bij de kamer van koophandel langs
te gaan. Het achter elkaar geschakeld behandelen van de aanvragen aan één
loket duurt waarschijnlijk langer dan het even langs twee loketten gaan. Het
is natuurlijk ook niet een dagelijkse exercitie voor de ondernemer om deze
vergunningen aan te vragen. Eigenlijk gaat het om een betrekkelijk weinig
voorkomende situatie. Wel kan de zaak zoveel mogelijk gestroomlijnd worden
en daar zullen wij ook op aandringen. Kamers van koophandel en gemeentes kunnen
natuurlijk afspraken met elkaar maken om de zaak zo eenvoudig mogelijk te
laten verlopen. Daar dringen wij ook op aan. Wij moeten er echter voor oppassen
dat wij niet de fundamenteel verschillende verantwoordelijkheden in dit traject
door elkaar halen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Witteveen-Hevinga (PvdA):
 
 Voorzitter! Wat de kwestie van het ene loket betreft het volgende. Mijn
fractie is ervan overtuigd dat één overzichtelijke vestigingswetgeving
in plaats van twee afzonderlijke wetten van groot belang is. Daar is mijn
fractie in de schriftelijke voorbereiding diep op ingegaan. Wij streven echter
ook naar één loket. Ik kan mij voorstellen dat de minister bij
de uitvoering van deze besluiten aan alle betrokken partijen vraagt om ernaar
te streven zoveel mogelijk in één gebouw zitting te nemen. Waarom
zou een gemeente bijvoorbeeld niet een loket bij de kamer van koophandel kunnen
hebben of omgekeerd. Dat bedoel ik met het in de uitvoering streven naar één
gebouw waarin dan verschillende loketten zijn. Ik denk dat dit ook de situatie
is die het kabinet nastreeft bij de versimpeling van de hele administratieve
rompslomp en bij het terugbrengen van de tijd die hiermee gemoeid is. Want
ik kan een aantal argumenten van de minister toch niet delen.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Voorzitter! Mevrouw Witteveen en ik verschillen niet zoveel van mening:
het is natuurlijk de vraag of dit nu moet leiden tot grootschalige verhuizingen,
maar dat bedoelt mevrouw Witteveen natuurlijk ook niet. Wij vragen echter
wel aan gemeentes en aan kamers van koophandel om zoveel mogelijk op één
plek een situatie te creëren waar een ondernemer, als hij dit soort dingen
moet regelen, fysiek geconcentreerd zijn activiteiten kan uitvoeren. Deze
situatie doet zich op een aantal plekken ook al voor. Niet alleen op dit punt,
maar ook bij het starten van eigen ondernemingen, kortom op het hele traject
is onze inzet om de zaak zo eenvoudig en transparant mogelijk te maken. Wij
moeten zoveel mogelijk voorkomen dat mensen van het ene naar het andere loket
worden gestuurd. Want dat is op zich al bijna een barrière om te beginnen.
Ik wil dit mevrouw Witteveen graag toezeggen.
 
 De heer Smits heeft gevraagd wat nu eigenlijk de personele gevolgen zijn
van de gewijzigde vestigingswetgeving voor het departement van Economische
Zaken, de SER en de verschillende bedrijfschappen. Van de vijftien –
nota bene – instanties die nu betrokken zijn bij de uitvoering van de
vestigingswetgeving, zullen er twee overblijven: Dat zijn de kamer van koophandel
voor de afgifte van vergunningen en de SER voor het verlenen
van een ontheffing.
 
 Zoals ik zojuist al zei, gaat het om een proces dat al jaren aan de gang
is. Het is heel moeilijk om in te schatten wat er nu precies is veranderd
in de werkinhoud van mensen die daar zitten. Je ziet op een aantal plekken
bij de uitvoerende instanties een geleidelijke verschuiving van werk. Het
is heel moeilijk te indiceren wie wat is gaan doen en welke mutaties in het
totale personeelsbestand hierdoor te verklaren zijn. Er zijn ook een aantal
produktschappen, bijvoorbeeld dat van de siergewassen, waar nu ook al weinig
aan de uitvoering van de vestigingswetgeving wordt gedaan. Ik kan natuurlijk
geen volledig antwoord geven, maar op bepaalde plekken leidt de nieuwe wetgeving
wel tot een vermindering van werk op het gebied van de uitvoering. Bij het
Bedrijfschap horeca en het Hoofdbedrijfschap voor de detailhandel zal de nieuwe
vestigingswetgeving bijvoorbeeld leiden tot een vermindering van naar verwachting
acht arbeidsplaatsen. Bij EZ worden drie arbeidsplaatsen die altijd full-time
met dit werk bezig waren, ingezet voor andere activiteiten. De paradox van
het dereguleringstraject is dat dit traject zo mogelijk nog arbeidsintensiever
is dan reguleren, voordat je er de vruchten van plukt. Je ziet dus dat op
termijn binnen departementen, binnen organisaties een herallocatie van werk
plaatsvindt. Nu je aan het dereguleren bent, zie je dat het hele traject en
de complicaties die hierbij optreden, heel veel werk oplevert. Ik verwacht
dat dit ook binnen EZ geleidelijk tot minder werk zal leiden. Hier zijn dus
nu al drie arbeidsplaatsen weg.
 
 De heer Smits heeft mij ook gevraagd om een notitie te maken over de erkenningsregeling.
Hij heeft hierbij een aantal vragen gesteld, onder andere over het karakter
van de regeling. Het is een privaatrechtelijke regeling. De overheid bemoeit
zich er eigenlijk niet mee. Het betreft de sectoren die nu onder de vestigingswet
vallen maar vooral de sectoren die daarbuiten vallen op het ogenblik. Er was
een tijdelijke subsidieregeling voor dit soort erkenningsregelingen. Deze
is per 1 januari 1995 beëindigd. Het bedrijfsleven zal het nu zelf moeten
doen. We hebben ook geen signalen dat een erkenningsregeling in strijd is
met de mededingingswetgeving. De regeling heeft gunstige effecten op het gebied
van kwaliteitswaarborgen. Het is ook zinvol dat de consument erbij betrokken
wordt. Dit zijn enkele eerste indicaties, maar ik wil de heer Smits graag
in de loop van het jaar een notitie doen toekomen, waarin ik ook inga op de
meer kwantitatieve vragen die hij stelde.
 
 Verder is er gevraagd wat er gebeurt als de kamer van koophandel de vergunning
weigert. Waar kun je dan als ondernemer terecht? De ondernemer kan dan beroep
instellen bij het College van beroep voor het bedrijfsleven. Dat is nu al
geregeld in de Vestigingswet bedrijven. Daarvoor kan er eerst een bezwaarschrift
bij de kamer van koophandel zelf worden ingediend.
 
 De heer Smits heeft een aantal vragen gesteld over kansspelen. Hij wilde
weten hoe wij voorkomen dat er in het bijzonder in de horeca allerlei gokactiviteiten
van de grond komen en hoe dit te handhaven is. Krachtens de Wet op de kansspelen
is het exploiteren van illegale gokinstrumenten verboden en strafbaar. Daarnaast
voorziet deze wet in een bestuurlijke sanctie, namelijk het intrekken van
de aanwezigheidsvergunning. De Wet op de kansspelen voorziet in speciale bevoegdheden
voor handhavingstoezicht, zoals het inlichtingenrecht, de onderzoeksbevoegdheid
en het betreden van plaatsen. Het IJkwezen en het Nederlands meetinstituut
zijn belast met het toezicht op de naleving, voor zover het gaat over de controle
op automaten en de technische eisen. Voorts is er ook nog de politie.
 
 Mevrouw Witteveen vroeg hoe het op het overgangstraject met de diploma's
zat. Alleen de vraag al maakte duidelijk hoe complex het is, dus ik hoop dat
ik er goed uitkom. Het is inderdaad een complex verhaal en ik kan het niet
eenvoudiger maken. Met de nieuwe vestigingseisen worden nieuwe diploma's aangewezen
die voldoen aan eisen van algemene ondernemersvaardigheden, bedrijfs- en vaktechniek.
Ook oude diploma's kunnen worden aangewezen als ze inhoudelijk aan de nieuwe
eisen voldoen. De bestaande eisen van handelskennis komen qua inhoud en niveau
overeen – dat is heel belangrijk – met de eisen van algemene ondernemersvaardigheden.
Voor de ambulante handel, het café- en restaurantbedrijf gelden nu
echter lagere handelskenniseisen. Voor bezitters van handelskennisdiploma's
in deze sectoren is een aanvullende overgangsmaatregel getroffen. Met een
diploma handelskennis voor de horeca, behaald na 1 januari 1991 en vóór
1 januari 1996, is een aanvraag voor ontheffing mogelijk tot 1 januari 1998.
Met een handelskennisdiploma en ten minste één jaar ervaring
is altijd ontheffing mogelijk. Dit is een regeling die in goed overleg met
de sector tot stand is gekomen en de sector zelf is daar heel tevreden over.
Mocht men toch niet aan de eisen voldoen en buiten de boot vallen, dan is
het mogelijk om een dergelijk diploma te halen door het volgen van een stoomcursus
van 120 uur. Het is weliswaar op zichzelf een complexe regeling, maar er wordt
in mijn ogen geen grote barrière mee opgeworpen. Een vak dat in 120
uur geleerd kan worden, is toch wel te doen.
 
 De discussie tussen de heren Van Walsem en Klein Molekamp was een interessante.
Ik zal nog specifiek terugkomen op de bescherming van de consument, maar hier
zit wel een visie achter. De heer Klein Molekamp zei het al: wij gaan ervan
uit dat de consument ook een hoge eigen verantwoordelijkheid heeft en dat
deze in staat is, op een groot aantal punten zelf zijn verantwoordelijkheid
te dragen en gebruik te maken van alle rechten die hij heeft. De deregulering
mag natuurlijk niet ten koste van de consument gaan, maar afschaffing of verlaging
van vestigingseisen leidt ook niet tot verlaging van het beschermingsniveau
van de consument. De negatieve neveneffecten zijn ook klein en daarvoor kan
ik een aantal redenen geven. De doelstelling en het karakter van de vestigingswet
zijn gericht op het vergroten van de kwaliteit van het ondernemerschap. De
wet stelt een eenmalige diploma-eis en heeft geen aangrijpingspunten bij het
produkt en het produktieproces. Afschaffing of verlaging van vestigingseisen
leidt dus niet tot een afname van de consumentenbescherming. Wat echter belangrijker
is, is dat in de bescherming van de consument wordt voorzien door nogal een
grote trits van instrumenten. Zo zijn er de civielrechtelijke produktaansprakelijk heid, die een preventieve werking heeft, en de Warenwet, waarbij
de inspectiedienst systematisch wordt ingeschakeld.
 
 
 
 
 
 De heer Van Walsem (D66):
 
 Ik ben het grotendeels wel met de minister eens, maar voor een aantal
sectoren, waarvan ik er enkele heb genoemd, ligt het toch wat gecompliceerder.
Ik zal het kort samenvatten: D66 wenst de ogen van de burger te beschermen
en de VVD de portemonnee.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Als je maar niet je ogen in je zak stopt, zou ik haast zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Voorzitter! De heer Van Walsem stelt het wel erg simpel. Mijn ogen zijn
buitengewoon slecht, dus misschien heb ik ze inderdaad slecht beschermd. Maar
dat lag niet aan de vestigingswet, want die was er toen al. Het voorstel van
de heer Van Walsem is nu precies die versimpeling waar ik zo'n moeite mee
had. De consument is in staat om een aantal goede keuzen te maken. Wij praten
niet over een volstrekt onmondige consument. De minister heeft al aangegeven
dat er een aantal instrumenten zijn om misbruik tegen te gaan.
 
 Natuurlijk hebben wij ook oog voor de portemonnee van de consument, maar
wij gaan ervan uit dat de consument niet alles via zijn portemonnee regelt.
De consument kijkt ook wel degelijk naar de kwaliteit van het produkt. Anders
zou iedereen immers bij de goedkoopste zaak terechtkomen en zouden een heleboel
zaken van de markt verdwijnen. De segmentatie van de markt geeft duidelijk
aan dat de consument zowel op kwaliteit als op prijs als op vele niveaus daartussen
kan kiezen. Ik vind de voorstellen van de heer Van Walsem dus buitengewoon
simplistisch.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik wil nog iets toevoegen aan deze discussie. Wij hebben het gehad over
de portemonnee en over de ogen, maar misschien moeten wij het ook nog hebben
over de voeten van de consument. Het machtigste instrument dat de consument
ten dienste staat, zijn wellicht zijn voeten. Consumenten stemmen namelijk
met hun voeten als de dienstverlening niet goed is. Er is niets dodelijkers
voor een onderneming, want dan gaat die gewoon failliet.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Witteveen-Hevinga (PvdA):
 
 Voorzitter! De minister noemde de erkenningsregelingen, maar dat instrument
is naar mijn gevoel bedoeld om juist aan de consument duidelijk te maken welke
kwaliteit de verschillende groepen ondernemingen binnen een bedrijfstak te
bieden hebben. Vindt de VVD dat ook een overbodige zaak? Of is dat een belangrijk
instrument om de markt voor de consument doorzichtiger te maken?
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 In mijn inleiding heb ik duidelijk aangegeven dat ik die erkenningsregeling
heel belangrijk vind. De UNETO is een voorbeeld van een branche die met erkenningsregelingen
werkt. Mensen krijgen dan ook het gevoel dat zij een UNETO-bedrijf moeten
inschakelen. Mensen zeggen: dat is vertrouwd; daardoor bestaat er geen gevaar
voor koolmonoxyde, want ik wil langer leven dan vandaag. Dat is een veel effectievere
manier om de keuze van de consument te beïnvloeden en ervoor zorg te
dragen dat die consument naar winkels en bedrijven gaat die echt kwaliteit
leveren. In de huidige situatie speelt de vestigingswet op dat gebied niet
of nauwelijks een rol. Wij praten over niets anders dan de vraag of die vestigingswet
die rol wel of niet kan spelen.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Die erkenningsregelingen zijn weliswaar privaatrechtelijk, maar er zitten
allerlei kwaliteitswaarborgsystemen in. Die worden in toenemende mate vastgesteld
in samenwerking met consumentenorganisaties. Daar zitten dan ook weer geschillenregelingen
in. Dat is op zichzelf buitengewoon nuttig. Er zijn natuurlijk steeds meer
sectoren die dat effect zelf hebben ingezien en die daarmee zichzelf positioneren
ten opzichte van minder kwaliteitrijke bedrijven en sectoren. In die zin heeft
dat dus zeker een functie.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil nog een opmerking maken over de voeten
van de consument. Er zijn natuurlijk toch een flink aantal consumenten die
niet met hun voeten maar met hun portemonnee een keus moeten maken. Het moet
voor hen betaalbaar zijn. Zij hebben eigenlijk geen kans om voor kwaliteit
te kiezen. In die goedkopere sector moet ook worden gegarandeerd dat je geen
kat in de zak koopt. Dat geldt zowel voor levensmiddelen als voor apparatuur.
Gegarandeerd moet worden dat plaatsing en levering vakbekwaam geschiedt. Weinig
consumenten hebben de kennis in huis om te controleren of de kachel wel goed
geplaatst wordt. Mensen merken achteraf dat het niet goed gedaan is. Het was
dus te goedkoop, maar zij konden niet anders. Daar moet die bescherming zitten!
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 In algemene zin is die er ook. Als het gaat om sectoren waar het wat minder
is geregeld – de heer Poppe noemde de elektronische apparatuur –
zijn er goede organisaties zoals de Consumentenbond die op allerlei manieren
de markt transparant maken en produkten testen. Het lidmaatschap van de Consumentenbond –
het lijkt er overigens op dat ik bezig ben met een ledenwerfactie –
is buitengewoon laag. Het lidmaatschap is voor de consumenten een middel om
zich te wapenen en zich mondig te maken in deze wereld. De overheid hoeft
daarin geen duidelijke rol te spelen.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Dat is mijn bezwaar. Ik meen dat het een taak van de overheid is om mensen
tegen soorten van beunhazerij te beschermen. Dat kunnen wij niet overlaten
aan de Consumentenbond, hoe goed die ook functioneert. Die organisatie kan
ook maar een deel van het probleem aan. Ik vind dat de overheid de verantwoordelijkheid
heeft om ervoor te zorgen, dat er een zo groot mogelijke garantie is dat deugdelijk
materiaal dat vakbekwaam wordt gemonteerd wordt verkocht.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik heb genoemd het thema van de produktaansprakelijkheid en de Warenwet,
die kwaliteitseisen aan een groot pakket stelt waarmee iedere burger dagelijks
in contact komt.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Dat is allemaal achteraf. Voorop dient de vakbekwaamheid te staan. PoppeAls
die niet goed blijkt te zijn – de man kan een slechte maandagochtend
hebben – dan treedt de produktaansprakelijkheid in werking. Ik noem
in dit verband de bezuinigingen op de rechtshulp, als het
gaat om het aanklagen van een degelijke leverancier, in het algemeen een civielrechtelijke
procedure. De groep die ik bedoel, zal daar niet aan toekomen en is het haasje.
Ik vind het niet te grabbel gooien van de vakbekwaamheid een belangrijk aspect.
Het is zaak, dat het voorkomen van beunhazerij wettelijk wordt ingekaderd.
Ik meen dat dit in dit wetsvoorstel niet goed wordt geregeld.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik heb geprobeerd duidelijk te maken, dat er geen sprake van is dat allerlei
deskundigheidseisen te grabbel worden gegooid. Wij zoeken naar een balans.
Ter zake van de maatvoering hebben wij de regulering die allerlei negatieve
effecten heeft kunnen minimaliseren. Tegelijkertijd wordt de consument ook
op een andere manier beschermd. Wij hebben de indruk dat wij een goede nuance
hebben gevonden. De consument is niet minder beschermd geworden door de aanpassingen
van de vestigingswet.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik wijs de heer Poppe op de situatie in het bedrijfsleven. Bedrijven meten
zich zelf kwaliteitswaarborgen aan door branche-organisatie. Voor de bedrijven
is het een kwaliteitskeurmerk. De consument kan bepalen of hij zijn geld bij
een dergelijk bedrijf uitgeeft dan wel bij een bedrijf dat niet is aangesloten.
In dat laatste geval calculeert hij een bepaald risico in. De overheid hoeft
daar via wetgeving niet tussen te treden.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Ik ben het daarmee niet eens. Een grote groep van de bevolking zal gezien
de portemonnee in die slechte hoek terechtkomen. Het zal dan nog meer gaan
kosten. Eerst moet de vakbekwaamheid worden aangetoond en daarna kan de vestigingsvergunning
worden verstrekt. De volgorde moet niet andersom zijn.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Wij verschillen per saldo van mening.
 
 Voorzitter! De heer Van Walsem stelde nog een vraag over de betrokkenheid
en verantwoordelijkheid van Economische Zaken bij vestigingsexamens. Die is
er nog steeds; ze is zelfs groot. Je krijgt alleen een vergunning als je beschikt
over een door Economische Zaken aangewezen diploma. Het diploma wordt alleen
aangewezen, als een examen onder toezicht plaatsvindt. Economische Zaken zal
toezicht door een stichting laten verrichten, maar wij blijven er wel verantwoordelijk
voor. Subsidiëring van ondernemersopleidingen wordt afgebouwd, omdat
een subsidie geen effect op de prijzen en ook geen verschil in kwaliteit opleverde.
Dan moet je ophouden met subsidies. Tot 1 april 1996 is er nog een regeling.
Daarna gaan wij naar meer marktconform onderwijs. Er is wel degelijk sprake
van een forse betrokkenheid van het departement bij die opleidingen.
 
 De heer Van Walsem sprak nog over de rol van de Economische controledienst.
In 1993 is door mijn voorganger gezegd, dat zou worden overwogen om de strafrechttoepassingen
af te schaffen. Dat is overigens thans niet aan de orde. De ECD heeft in 1993
wel gemeend te moeten anticiperen op die ontwikkeling. Deze spoort niet meer
op, behalve in ernstige gevallen. Het afschaffen van het strafrecht in de
wet is formeel op z'n vroegst in 1997 aan de orde.
 
 De heer Zonneveld heeft gesproken over de controle op filialen. Het is
principieel zo dat de vestigingseisen per onderneming worden gesteld. De regeling
voor de filialen is al afgeschaft in 1993 en sindsdien geldt: één
vergunning voor de hele onderneming. De vestigingswetgeving heeft nooit enige
relatie met criminaliteitsbestrijding gehad.
 
 Ten slotte ga ik in op twee vragen die de heer Van Dijke stelde. Over
een eventuele cumulatie van archieven kan ik hem geruststellen. Het effect
van de wetswijziging zal zijn dat er minder dossiers komen. Er zijn namelijk
nu ook al dubbele dossiermassa's, omdat de kamers van koophandel dossiers
hebben om de gemeenten te kunnen adviseren. In de toekomst hebben zij dossiers
per onderneming en niet per filiaal, dus de stapels bij de kamers van koophandel
worden kleiner in plaats van groter.
 
 De "vliegende winkels" beschouwen wij niet als een vorm van oneerlijke
concurrentie. Natuurlijk is de kwaliteit van de dienstverlening en soms ook
die van de garantie op de produkten die daar worden aangeboden, lager. Er
is overigens geen sprake van dumping. Het is ook in dit geval aan de consument
zelf om te beoordelen of hij het risico wil nemen dat is verbonden aan het
kopen van produkten in zulke winkels. Onze ervaring is dat consumenten buitengewoon
goed in staat zijn om het kaf van het koren te scheiden, en verder geldt ook
hier dat het een leerproces is. Ik heb er geen enkele behoefte aan om het
verschijnsel van de vliegende winkels verder aan te pakken dan nu nodig is.
Zij zijn natuurlijk ook aan allerlei regels gebonden, zoals ik al in de schriftelijke
antwoorden heb aangegeven.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Mijnheer de voorzitter! De heer Klein Molekamp heeft een gloedvol betoog
voor deregulering gehouden. Dat noopt mij tot een korte reactie inzake de
dereguleringsaspecten van de Drank- en horecawet. Die aspecten zullen natuurlijk
ook aan de orde komen bij de behandeling van mijn komende wetsvoorstel voor
herziening van die wet, maar ik kan de VVD-fractie nu al geruststellen; ook
ik streef ernaar om de Drank- en horecawet zoveel als nodig en verantwoord
is te dereguleren. Maar die medaille heeft ook een andere kant en die wordt
gevormd door het belang van de volksgezondheid, de bescherming van de openbare
orde en de criminaliteitspreventie in relatie tot alcoholmisbruik, gokverslaving
en drugshandel; kortom, het tegengaan van de verloedering in de horeca. Ik
weet mij op dit punt volledig gesteund door de andere betrokken bewindslieden
en bovendien door de hele alcoholbranche zelf, die deze maatschappelijke problemen
voortdurend onder onze aandacht brengt en aandringt op scherpere regulering
ter zake.
 
 Ik ga nu in op de inhoud van de gewijzigde Drank- en horecawet en het
tempo waarin die wet de Kamer zal bereiken. Dat doe ik mede in antwoord op
vragen van de heren Smits en Poppe en van mevrouw Witteveen. De hoofdlijnen
en de uitgangspunten die het vorige kabinet heeft neergelegd in een notitie
van september 1991 gelden in wezen nog steeds. Natuurlijk heeft de samenleving
in die vier jaar niet stilgestaan en ook de alcoholmarkt is veranderd, dus
er moet iets geactualiseerd worden. De uitgangspunten zijn nog steeds als
volgt. 
 
 Het eerste uitgangspunt is primaire preventie op het punt van volksgezondheidsrisico's.
Deze omvat alcoholmatiging, gezondheidsbescherming en sociale hygiëne,
waarop ik straks terugkom. Het tweede is de genormeerde decentralisatie van
centrale bevoegdheden naar het lokale bestuur. En dan zijn er de zelfregulering
door de alcoholbranche en de al genoemde deregulering.
 
 De kern van de Drank- en horecawet zal waarschijnlijk onaangetast blijven.
Die bestaat uit regulering van distributiekanalen via een vergunningenstelsel
en inrichtingseisen voor de horeca en de slijters, want anders is er geen
enkele rem meer op het onderscheid tussen de droge en de natte horeca en dan
is het hek helemaal van de dam wat betreft de verkooppunten. Verder worden
er leeftijdseisen aan de bedrijfsleider/beheerder gesteld. Wij denken dat
een zeker overwicht op de clientèle nodig is vanwege de bijzondere
verantwoordelijkheid die zo'n uitbater heeft in verband met de aard van het
produkt dat hij verhandelt, de alcohol. Er komen ook opleidingseisen omtrent
sociale hygiëne, die er trouwens al zijn; ik licht dit later nader toe.
Voorts zijn er de zedelijkheidseisen, zoals het heet. Steeds meer minder bonafide
ondernemers zien de horeca toch als een zeer interessante sector en deze publiekrechtelijke
taak kan zeker niet naar de kamer van koophandel, maar hoort thuis bij de
gemeente.
 
 Kortom, de eisen voor cafés als de "huiskamers van de samenleving"
hebben niets van doen met mededinging, beperking van toetreding, maar zijn
zuiver geïndiceerd op volksgezondheidsgronden en andere maatschappelijke
overwegingen. Ik denk dat ik om die reden zal komen met een voorstel tot aanscherping
van de weigeringsgronden bij het verlenen van een vergunning door de gemeente.
De preventieve toetsing zal, zo neem ik aan, zwaarder worden. Dat is ook het
oordeel van mijn collega's van Economische Zaken, van Binnenlandse Zaken en
van Justitie. Ik zei al dat ook de alcoholbranche hiervoor pleit, evenals
de gemeenten.
 
 Ik ben het eens met de geachte afgevaardigden dat spoed moet worden betracht
met het naar dit huis brengen van de gewijzigde Drank- en horecawet. Ik streef
ernaar, in het vroege najaar van dit jaar het wetsvoorstel aan de ministerraad
voor te leggen. Mede gelet op de procedure betreffende de Raad van State zal
het wel begin 1996 worden voor het bij de Tweede Kamer arriveert. De heer
Poppe kan ik zeggen dat ik ervan overtuigd ben dat dit tempo ook zal worden
gerealiseerd omdat tegenwoordig de ambtenaren van beide departementen uitstekend
kunnen samenwerken.
 
 Voorzitter! Vervolgens ga ik nader in op de vragen van de heer Van Dijke
over de sociale hygiëne. Reeds is gezegd dat de eisen van vakbekwaamheid
voor de horeca en de slijters worden afgeschaft, zulks in het kader van de
modernisering van de vestigingswetgeving. Om vervolgens toch volksgezondheidseisen
te kunnen blijven stellen, is het noodzakelijk om een nieuwe wettelijke grondslag
op te nemen in de Drank- en horecawet. Aan het huidige artikel 5 zullen twee
nieuwe leden, 4 en 5, worden toegevoegd. Daarin wordt bepaald dat bedrijfsleiders
en beheerders dienen te beschikken over voldoende kennis en inzicht met betrekking
tot sociale hygiëne. In rond Nederlands uitgedrukt, gaat het hierbij
om verantwoord gastheerschap. Deze eisen zullen bij AMvB worden uitgewerkt.
Ze strekken ertoe de negatieve gevolgen voor de openbare volksgezondheid te
voorkomen. Meer concreet betekent dit dat bedrijfsleiders en beheerders op
de hoogte moeten zijn van de volgende zaken: de invloed van alcohol en drugs
op de mens, lichaam en geest; de risico's van het spelen op gokkasten; de
alcoholreclamecode en gedragsproblemen die bij de clientèle kunnen
optreden. Ik onderstreep nog eens dat de opzet van deze AMvB de volle instemming
van de alcoholbranche heeft.
 
 Op grond van het genoemde vijfde lid zal ik bij ministeriële regeling
de diploma's aanwijzen die aan deze eisen van sociale hygiëne voldoen.
Overigens wordt op dit moment in de opleidingen voor het horeca- en slijtersbedrijf
al aandacht besteed aan educatie over deze zaken.
 
 Door verschillende geachte afgevaardigden zijn opmerkingen gemaakt en
zorgen geuit over de kwestie van de veiligheid van de consument die zich wendt
tot een opticien of contactlensspecialist. Voorzitter! Het gaat hierbij om
de kwaliteit van de medische hulpmiddelen zelf en om de kwaliteit van degene
die ze aan de consument aanbiedt, ook om ze te plaatsen. Onlangs is het Besluit
medische hulpmiddelen tot stand gekomen; het betreft hier een omzetting van
de EU-richtlijn ter zake. Hieronder vallen ook brillen en contactlenzen. Het
besluit is gebaseerd op de Wet medische hulpmiddelen. Deze wetgeving voorziet
in de mogelijkheid om in het belang van de volksgezondheid de distributie
te kanaliseren en daarvoor regels te stellen. Het gaat dus niet over het beroep,
maar alleen over de hulpmiddelen.
 
 In de ontwerpfase van het besluit hebben de Nederlandse unie van optiekbedrijven,
de NUVO, en de Algemene Nederlandse vereniging van optometristen aangedrongen
op instelling van een dergelijke regeling, maar toen zij dat deden zijn eigenlijk
geen redenen van volksgezondheid ter tafel gekomen. Ik wil hier graag verklaren
dat ik bereid ben om, met inachtneming van het gemeenschapsrecht, te bevorderen
dat zo'n kanalisatieregeling tot stand komt, indien hiertoe uit een oogpunt
van volksgezondheid alsnog aanleiding blijkt te bestaan. Maar nogmaals, dan
is er nog niets gezegd over de beroepsbeoefenaren, waarover ik graag het volgende
zeg.
 
 Wij komen bij de Wet BIG terecht. Via artikel 34 van de Wet BIG kunnen
eisen worden gesteld aan het beroep van opticien of contactlensspecialist.
Ik heb hierover advies gevraagd aan de Raad BIG. Het gaat om een enorm aantal
beroepen. Met die raad is afgesproken dat eerst geadviseerd zal worden over
de beroepen die thans ook al geregeld zijn. Daar wordt prioriteit aan gegeven.
Dat betekent dat bijvoorbeeld het beroep van orthoptist, dat nu via de Wet
paramedische beroepen geregeld is, bij voorrang krachtens de Wet beroepen
individuele gezondheidszorg wordt geregeld. De beroepen van opticien en contactlensspecialist
komen, als de raad er positief over adviseert, toch pas daarna.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Dat betekent dus dat er in de tijd een leemte ontstaat waarbinnen van
alles mogelijk is.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Ja, maar nu is die leemte er ook.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Dat wordt dus niet door u opgelost binnen de termijn die
ik zojuist voorstelde, door deze categorieën snel in de Wet BIG op te
nemen?
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Nee, ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat dit wat langer zal gaan duren.
Overigens heeft de heer Klein Molekamp gelijk, als hij stelt dat er ook nog
zoiets is als een Wet produktaansprakelijkheid, die op in dit geval bijvoorbeeld
opticiens toch een behoorlijk afschrikwekkende werking kan uitoefenen. Het
zal nog enige tijd duren voordat de consument kan zien of iemand een krachtens
de Wet BIG erkende opticien is en zich daaraan kan toevertrouwen. De consument
moet dan nog zelf opletten, want de mogelijkheid van beunhazerij is daarmee
op zichzelf niet weg.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Maar uw intentie is het, het daarheen te leiden dat het daar op termijn
van komt?
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Dat is de intentie, tenzij de raad negatief zou adviseren. In het geval
van de contactlens verricht de opticien wel niet echt de voorbehouden handelingen
zoals die gedefinieerd zijn, maar in ieder geval toch handelingen aan het
menselijk lichaam en dan nog wel aan een zo gevoelig orgaan als het oog. Ik
vermoed dat de raad zal bepalen dat dit een beroep is dat geregeld zal moeten
worden. Het zal allen in de Kamer echter bekend zijn, dat dit niet betekent
dat het domein van de beroepsgroep daarmee afgeschermd is. Het betekent dat
iemand die de desbetreffende opleidingstitel voert over vakbekwaamheid beschikt.
De consument zal goed moeten opletten en met het gezichtsvermogen dat hem
nog ter beschikking staat goed moeten kijken, of er wel zo'n bord op de deur
zit.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 In dat verband dicht ik de consument ook een eigen verantwoordelijkheid
toe waaraan geappelleerd moet worden. Hij zal op moeten letten!
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Voorzitter! Het valt mij op dat de ministers in dit huis bij de gedachtenwisseling
met de Kamer niet alleen het voordeel hebben dat zij zich kunnen laten bijstaan
door een groot aantal deskundigen, maar dat zij ook nog enige bedenktijd krijgen
voor de beantwoording. Van de kamerleden wordt verwacht dat zij meteen hun
gedachten op een rij hebben. Ik begrijp dat ik zal moeten wennen aan wat ik
haast een ongelijke strijd wil noemen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Een lid mag altijd voor beraad om schorsing vragen.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Dat was mij niet bekend, maar ik zal het niet doen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Soms dient een pauze voor meer doelen!
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Voorzitter! Ik dank de bewindslieden voor de beantwoording van de vragen.
 
 De minister van Economische Zaken heeft daarbij het belang van deregulering
onderstreept, mede in verband met het creëren van nieuw ondernemerschap
en daarmee van nieuwe werkgelegenheid. Dit sprak mij en mijn partij aan.
 
 Er is nog wel een discussie ontstaan over de verantwoordelijkheid van
de overheid. Volgens mij is men daarbij iets verder gegaan dan het onderhavige
wetsvoorstel. Uit de woorden van een aantal collega's proefde ik dat zij een
en ander wilden regelen wat in het verleden niet in de vestigingswet stond.
Daardoor kreeg de rol van de overheid en die van de mensen c.q. de bedrijven
een principiëler karakter dan in het wetsvoorstel beoogd werd.
 
 Dit kwam ook terug in de beantwoording door mevrouw Borst. Natuurlijk
is ook mijn fractie van mening dat bij aspecten van openbare orde en van volksgezondheid
de overheid een rol vervult. Bij aspecten van openbare orde staat dat buiten
kijf. Bij aspecten van volksgezondheid kan men zich afvragen tot waar de taak
van de overheid moet reiken.
 
 Mijn fractie is het volkomen eens met de minister van Economische Zaken
als hij zegt dat de vergunningverlening moet blijven bij de instantie die
ter zake de kennis en de bevoegdheid heeft. Daar gaat het wetsvoorstel overigens
ook van uit. Maar misschien kan de minister in tweede termijn iets duidelijker
aangeven op welke wijze hij het één-loketsysteem kan bevorderen.
Uit het antwoord van de minister op vragen over gemeentelijke vergunningen
en die via de kamer van koophandel, kreeg ik namelijk de indruk dat hij ervan
uitging dat elke gemeente een kamer van koophandel heeft. In een aantal gevallen
kan de afstand tussen die twee instanties behoorlijk groot zijn. Dit geldt
zeker als het aantal kamers van koophandel beperkt wordt. Misschien is het
goed om na te gaan op welke manier de samenwerking in ook de vergunningverlening
verder inhoud kan krijgen.
 
 
 
 
 
 De heer Smits (CDA):
 
 Voorzitter! Ook ik dank de bewindslieden voor de beantwoording van de
vragen.
 
 Ik ben de minister van Economische Zaken dankbaar dat hij met een notitie
komt over de erkenningsregeling. Het is hem waarschijnlijk ook bekend dat
het in een aantal branches goed loopt. Gisteren had ik de drogisten nog in
huis. In dit verband is ook de UNETO genoemd. Ik heb echter begrepen dat het
in andere branches stokt en niet zo geweldig goed verloopt. Wellicht is die
notitie een ondersteuning voor bepaalde branches om ermee aan de slag te gaan
en iets dergelijks te organiseren en te regelen.
 
 De ministers van VWS en van EZ hebben geantwoord op vragen over de gokverslaving.
Volgens mij is daarin sprake van enige tegenstelling. Zo zegt de minister
van Economische Zaken dat het op een bepaald moment mogelijk moet zijn om
de vergunning in te trekken, bijvoorbeeld als een regeling of een besluit
wordt overtreden. Mijn indruk is dat hij daarbij doelde op de vergunning die
men krijgt op basis van het besluit inzake kansspelautomaten en niet op de
vestigingsvergunning. Ik verneem graag zijn reactie hierop.
 
 In dit kader pleit ik toch voor helderheid en wetgeving om de lokale besturen
ter zake bevoegdheden te verlenen. Op het ogenblik zijn er convenanten inzake
gokverslaving; de ene gemeente doet het wel en de andere niet. Het is een
ratjetoe. Ik herhaal dat gokverslaving de snelst groeiende vorm van verslaving
is. Met name jongeren vallen hier ten prooi aan. Dit probleem moeten wij ook
serieus aanpakken. Dit is herhaaldelijk in dit huis uitgesproken. Dat dienen
wij dus vorm te geven, wanneer de herziening van de Drank-
en horecawet aan de orde is. Ik wijs hier dan ook op. Ik verneem ook graag
van beide bewindslieden of hun antwoorden hieromtrent wel sporen.
 
 Over de opticiens heeft de minister van VWS gezegd dat zij de mogelijkheid
van een kanalisatieregeling wil bekijken, waarbij zij moet letten op mogelijke
beperkingen vanuit de Europese Gemeenschap. Mij is uit haar antwoord niet
helemaal duidelijk geworden wat zij met die kanalisatieregeling bedoelt. Wellicht
wil zij dat toelichten.
 
 Heb ik het goed begrepen dat voor opticiens en contactlensspecialisten
op dit moment een vakdiploma vereist is? Als de wet waarover wij vandaag spreken,
op 1 januari van kracht wordt, ontstaat er een zone waarin daarvoor niets
geregeld is. De vraag, ook van andere sprekers, is of het kabinet een voorziening
kan treffen die de vakbekwaamheidseisen zeker stelt tot het moment dat er
helderheid is over de plaats en de positie die deze beroepsgroepen mogelijkerwijs
in de Wet BIG krijgen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Witteveen-Hevinga (PvdA):
 
 Ik dank de minister voor het uitvoerige antwoord en de toegezegde evaluatie
van de beoogde effecten van deze dereguleringsoperatie. Ik vertrouw erop dat
de Kamer zo snel mogelijk een notitie hierover met een uitgewerkt voorstel
voor de inhoud en de fasering in de tijd krijgt, liefst samen met een notitie
over de erkenningsregeling. Ik geef het de minister maar alvast mee dat de
fractie van de Partij van de Arbeid het belangrijk vindt dat in deze kabinetsperiode
in ieder geval wordt geëvalueerd op de kwaliteitsverhoging – is
dat effect er inderdaad? Dat heeft ook te maken met de uitwerking van de erkenningsregeling –
de werkgelegenheid en de handhaving.
 
 Ik heb wel begrepen dat de Economische controledienst een heel passieve
houding heeft ontwikkeld, maar ben ervan uitgegaan dat de overgang van het
strafrecht naar het civiel recht snel zou plaatsvinden. Nu heb ik begrepen
dat dit eerst in 1997 aan de orde is. Mijn zorg is dat er in die hele periode
een soort van handhavingsvacuüm ontstaat. Ik heb gezegd dat mij signalen
bereiken over het illegaal starten van bedrijfjes en ik heb gevraagd of deze
ook de minister bereiken en hoe hij hierop reageert. In de overgangssituatie
van strafrecht naar civiel recht is het ook belangrijk hoe de branche-organisaties
ermee omgaan. Zullen die een actief beleid ontwikkelen? Stimuleert de minister
dat? Ik vraag de minister, nog eens uitvoerig hierop in te gaan. Deelt hij
overigens mijn mening dat er niet een nog langere periode een soort van handhavingsvacuüm
mag zijn? Als wij wetten maken, is ook de handhaving ervan in overgangssituatie
erg belangrijk.
 
 Mijn laatste vraag is wat de ondernemersvaardigheden betekenen voor de
opleiding handel in het MBO. Kunnen deze opleidingen op korte termijn uitsluitsel
krijgen over de kwalificatieniveaus? De eindtermen voor de vestigingswet zijn
allemaal geformuleerd, maar de vraag is hoe dit is gekoppeld aan de situatie
in het reguliere MBO. Krijgt men automatisch een vrijstelling? Hierover moet
duidelijkheid komen.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil heel positief beginnen: ik ben zeer blij
met de toezegging van de minister van Volksgezondheid, mevrouw Borst, wat
betreft de Drank- en horecawet. Zij geeft precies aan wat wij hebben bedoeld
dat er moet gebeuren. Het gebeurt ook nog snel en de ambtenaren werken weer
samen: wat wordt het weer mooi in de wereld!
 
 Wat betreft de antwoorden van de minister van Economische Zaken: dat is
wat minder positief, in die zin dat wij een verschil van mening hebben, waar
het gaat om de rol van de vakbekwaamheid in het hele gebeuren. Dat speelt
op dit moment nog niet zo'n directe rol, maar bij verdere stappen die ter
zake van deregulering gezet gaan worden, blijf ik vrezen, gezien ons verschil
van mening, dat de vakbekwaamheidseisen en -voorwaarden, zo deze al niet geheel
zullen verdwijnen, dan toch te gering zullen kunnen worden. Ik vind dat dit
een bedreiging is, doordat er op dat gebied dan wel eens een zekere verloedering
in de samenleving zou kunnen ontstaan, een verloedering die wij hier en daar
al kunnen waarnemen in een bepaald circuit.
 
 Natuurlijk zijn wij het ermee eens dat het bos aan regels dat er nu is,
uitgedund moet worden, maar dat wil niet zeggen dat je het kind met het badwater
moet weggooien. Daar waarschuw ik voor.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Voorzitter! Nog kort twee punten. Ten aanzien van de "vliegende
winkels" vind ik dat de minister zich er wat te gemakkelijk vanaf maakt en
onderschat welke gevolgen dit zou kunnen hebben voor de diverse branches,
wanneer dit fenomeen zich verder zal gaan uitbreiden. Ik verneem dan ook graag
een wat adequater antwoord van de minister ten aanzien van een fenomeen dat
zich in toenemende mate op de markt aandient.
 
 Mijn tweede punt betreft de optometristische branche en het onderbrengen
daarvan bij de Wet BIG. Ik wil in dezen voor deze branche een helder zicht
houden op de toekomst. Het bevreemdt mij een beetje dat de minister andere
sectoren laat voorgaan, daar waar het gaat om het onder de Wet BIG brengen
ervan. Het zou naar mijn idee meer voor de hand liggen om nu eerst deze branche,
nu wij dit in gang hebben gezet en bij de kop hebben, onder de Wet BIG te
brengen en de andere daarop te laten wachten, zodat wij dit tot een goede
afronding kunnen brengen en er voor de branche duidelijkheid zal ontstaan.
Die andere takken waar de minister over sprak, wachten al langer, dus waarom
nu daaraan geen voorrang gegeven, om dit traject tot een afronding te brengen?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Voorzitter! Nog even ingaande op de eerste vraag van de heer Klein Molekamp
over het één-loketsysteem, zou ik in de eerste plaats het verschijnsel
een beetje willen relativeren. Wij hebben het hier niet over een situatie
waarbij ondernemers – ik heb het zoëven al gezegd – regelmatig
met deze instanties, in verband met de vestiging, in contact komen. Het is
eens in de zoveel jaren – nee, eens in een leven, zou ik haast zeggen –
een activiteit, waarbij er dan twee vergunningen moeten worden aangevraagd.
Hoe erg is het dus eigenlijk?
 
 Echter, die relativering gegeven hebbend, zeg ik dat wij er natuurlijk
naar streven de zaak zo doorzichtig en zo toegankelijk mogelijk te maken.
Wij kunnen nog eens kijken naar het gemeentelijke niveau, want gemeenten zijn
er op kleinere schaal dan kamers van koophandel. Als er dan toch onverhoopt
een probleem in dezen zou zijn voor de startende ondernemer of de ondernemer
die vergunning aanvraagt, zou de vergunning kunnen worden doorgestuurd. Het
probleem dat wij dan weer krijgen, is dat wij de oude situatie terughebben.
Zeker, daar waar het mogelijk is, zoveel mogelijk fysiek concentreren; maar
zo erg is het ook weer niet als zij in hetzelfde centrum van het plaatsje
een paar straten van elkaar af zitten. Het klinkt wat huiselijk, maar ik denk
dat wij in die zin het hele verschijnsel een beetje moeten relativeren. In
de evaluatie die ik heb toegezegd, zal moeten blijken of deze relativering
van mij op zijn plaats was.
 
 Dan kom ik bij de gokverslaving. De heer Smits had de indruk dat mevrouw
Borst en ik daarbij wat verschillende signalen gaven. Ik heb net onze speaking-notes
even vergeleken en om duidelijk te maken dat daar geen licht tussen zit, zou
ik nu de speaking-notes van mevrouw Borst met dezelfde overtuiging kunnen
voorlezen als die van mij. Dat is echter een beetje flauw; ik zal het niet
doen. De essentie van het verhaal is als volgt. Het intrekken van een vestigingsvergunning
is alleen van toepassing als de vestigingswet wordt overtreden. Het gaat hier
om het volgende. Stel dat misbruik wordt gemaakt van de Wet op de kansspelen,
dat er illegale gokinstrumenten worden geëxploiteerd. Dat is verboden
en strafbaar. Mochten er overtredingen plaatsvinden, dan is er een sanctie,
namelijk het intrekken van de aanwezigheidsvergunning voor de automaten. Daar
wordt door verschillende gemeenten al aan gewerkt. Gemeenten kunnen al op
dit moment op een adequate manier regulerend optreden ten aanzien van het
plaatsen van speelautomaten. Zij hebben ook de mogelijkheid om via een gemeentelijke
verordening voorschriften en beperkingen aan een vergunning te verbinden.
Dat gebeurt dan op basis van de Wet op de kansspelen. Bovendien staat het
de gemeenten vrij om het aantal kansspelautomaten per inrichting te beperken.
Veel gemeenten doen dat ook al. Er zit dus geen licht tussen datgene wat mevrouw
Borst en ik naar voren hebben gebracht. De heer Van Dijke heeft daar wellicht
een andere mening over?
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Over de mening kunnen wij natuurlijk lang discussiëren. Het gaat
om de feiten. De gemeenten hebben mogelijkheden om in beperkende zin op te
treden. Maar als ik de heer Smits goed heb begrepen, heeft hij dezelfde wens
als ik. En die wens gaat veel verder, namelijk om de gemeenten veel meer bevoegdheden
te geven. Zij zouden niet alleen in beperkende zin moeten kunnen optreden.
Zij zouden ook in blokkerende zin moeten kunnen optreden. Zij moeten kunnen
zeggen: hier dus niet.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik wil niet uw rol overnemen, voorzitter, maar ik meen te mogen zeggen
dat dit een punt is dat buiten de kaders van de vestigingswet ligt. De discussie
daarover zullen wij nog voeren in het kader van de behandeling van het rapport-Nijpels
en het hele vervolgtraject. Die discussie wil ik nu dan ook niet aangaan.
 
 Voorzitter! Mevrouw Witteveen heeft gevraagd hoe het nu zit met het handhavingsniveau.
Allereerst merk ik op dat wij geen alarmerende berichten hebben gekregen over
allerlei onrechtmatige kappers op zolders enzovoorts. Die signalen hebben
ons niet bereikt. Als wij die berichten krijgen, zal er wel worden opgetreden.
Er is dan wel sprake van een zeker vacuüm – om dat woord te gebruiken –
in die zin dat er geen anticiperende, actieve handhaving plaatsvindt. Maar
als er echt problemen ontstaan, wordt er wel gehandhaafd. Mochten wij signalen
krijgen, dan zullen wij zeker optreden. Los daarvan merk ik op dat er al ervaring
is opgedaan met privaatrechtelijke acties, het zogenaamde groepsactierecht.
Dat recht bestaat sinds 1990. In sommige sectoren, bijvoorbeeld de bouw, wordt
het actief toegepast. Andere sectoren hebben er minder belang bij, zo blijkt
tot nu toe. Maar het gegeven dat dit recht kan worden toegepast, is blijkbaar
in een aantal sectoren al voldoende aanleiding om de deur voor het opereren
zonder vergunning goed dicht te houden. Nogmaals, wij hebben nog geen signalen
gekregen. Het groepsactierecht biedt mogelijkheden. Zouden er duidelijke signalen
komen dat het uit de hand loopt, dan wordt er wel degelijk opgetreden. Er
is geen vacuüm in juridische zin.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Witteveen-Hevinga (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik wil kort ingaan op het groepsactierecht. Houdt de minister
actief een oogje in het zeil? Hij noemde de bouw en voegde
daaraan toe dat andere branches er minder behoefte aan hebben. Constateert
hij dat op basis van actief onderzoek of constateert hij dat omdat hem geen
signalen hebben bereikt? Ik heb het gevoel dat bepaalde branches daar wel
behoefte aan hebben, maar dat zij niet goed weten hoe zij daarmee om moeten
gaan.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Het departement heeft goede contacten met de branches en wil graag advies
uitbrengen over de manier waarop hiermee moet worden omgegaan. Ik heb niet
de indruk dat EZ een hoogdrempelig departement is waarmee moeilijk valt te
communiceren. Dat wil ik hier graag gezegd hebben. Ik zeg dit graag in de
richting van de branches die hiermee problemen hebben. Zij moeten vooral het
departement opzoeken. Wij zullen graag advies uitbrengen over een opzet.
 
 Dan kom ik bij de vraag over het reguleren van het MBO. Daar wordt op
dit ogenblik aan gewerkt. Op korte termijn wordt er uitsluitsel gegeven. Binnen
enkele maanden worden de MBO-diploma's op hun waarde beoordeeld waar het gaat
om de algemene ondernemersvaardigheden.
 
 Van de heer Poppe kreeg ik niet zo'n mooi rapportcijfer als mevrouw Borst.
Dat verdriet mij natuurlijk ten zeerste. Ik denk echter dat wij van mening
verschillen over de wijze waarop wij om moeten gaan met de balans van consumentenbescherming.
Ik heb echt de indruk dat door deze wijzigingen de consument niet minder beschermd
is. De vraag is natuurlijk uiteindelijk of je vertrouwt op de verantwoordelijkheid
van ondernemers. De heer Van Dijke wees er terecht op dat ondernemers in toenemende
mate snappen dat de manier om je te onderscheiden van de grijze middelmaat,
kwaliteit is. Er zijn allerlei methoden om die op brancheniveau op enigerlei
wijze te reglementeren. Klanten hebben daar een heel goed gevoel voor. Consumentenbonden
zijn daar ook druk mee bezig. Ik heb echt niet de indruk dat het wat dat betreft
een ontwikkeling ten slechte is. Ik denk eerder dat het een ontwikkeling ten
goede is, ook omdat de overheid in dat soort processen niet altijd een positieve
rol speelt. Integendeel, zou ik haast zeggen.
 
 
 
 
 
 De heer Poppe (SP):
 
 Het is niet voor niets dat de Consumentenbond het zo druk heeft. Dat is
wat ik bedoel.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Wij blijven inderdaad van mening verschillen.
 
 Voorzitter! De heer Van Dijke sprak over de "vliegende winkels". Die moeten
op nogal wat condities een ontheffing krijgen van het ministerie van VWS.
Verder moeten zij aan allerlei andere wetten voldoen, zoals de Vestigingswet
detailhandel en zelfs aan bestemmingsplaneisen. Ze zijn dus niet zo vliegend
dat ze zich niet houden aan allerlei vormen van wetgeving en regelgeving.
Ik heb dat ook in de schriftelijke beantwoording aangegeven. Als je ziet welke
eisen er allemaal gesteld worden, is dat niet niets. Vervolgens zeg ik dan
dat dit een vorm is van distributie van goederen, die de heer Van Dijke misschien
minder aanspreekt, maar die bepaalde consumenten die deze produkten kopen,
wel aanspreekt. De klanten die er komen weten dat ze niet de service en de
voorlichting krijgen die je bij de gewone winkels krijgen, maar daarvoor betalen
ze dan ook lagere prijzen. Zo zit de wereld in elkaar.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik ben ook geneigd om dat te accepteren, maar ik zie toch een bedreiging
voor het bestaande winkelpotentieel. Ik wil niet moeilijk doen en als op een
bepaald moment vrije concurrentie zulks teweeg brengt, moet je je daarbij
neerleggen. Ik constateer alleen dat het gemak waarmee deze winkels zich manifesteren
kennelijk aanleiding is om te vermoeden dat vergunningen van VWS, en wat dies
meer zij, vrij gemakkelijk worden afgegeven en dat de maatschappelijk negatieve
consequenties daarvan daar niet helemaal in worden verdisconteerd. Daarom
verzoek ik de minister om aan dat punt scherpe aandacht te besteden.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Natuurlijk volgen wij dit soort ontwikkelingen met aandacht. Ik denk echter
tegelijkertijd dat het misschien ook een uitdaging moet zijn aan de niet-vliegende
winkels om de toegevoegde waarde van hun concept ten opzichte van klanten
nog eens goed te bekijken. Ik geloof namelijk heel erg in een mondige consument.
Ik zeg echter toe dat ik het verder met aandacht zal volgen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Ik ben geneigd om dat aan te nemen en dat vertrouw ik de minister ook
graag toe, maar ik wil de vinger bij het volgende punt hebben gelegd. Zulk
soort ondernemingen zijn toch bij uitstek een wat ongrijpbare groep waar bijvoorbeeld
niet regulier verkregen goederen gemakkelijk hun weg kunnen vinden. In dat
kader wil ik wijzen op de verantwoordelijkheid van de overheid om in dit verband
het boompje een beetje bij het huisje te houden.
 
 
 
 
 
 De heer Klein Molekamp (VVD):
 
 Ligt hier ook niet een verantwoordelijkheid bij de gemeentelijke overheid?
Men heeft toch een gemeentelijke vergunning nodig voordat men die activiteiten
kan ontplooien?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Zeker als je de dimensie eraan geeft, die de heer Van Dijke eraan geeft,
waar je overigens wel een beetje voorzichtig mee moet zijn. Er zijn allerlei
autoriteiten die daar goed op moeten letten. Ik heb eerlijk gezegd niet de
indruk dat dat niet gebeurt. Als men echter zegt: kijk uit dat er geen verloedering
gaat plaatsvinden en dat er misschien ook goederen worden verhandeld die toch
een wat eigenaardig distributieloop hebben gehad, zal ik dat graag toezeggen.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil graag nog antwoorden op vragen van de heren
Smits en Van Dijke over de ogen. De heer Smits heeft gevraagd wat zo'n kanalisatieregeling
die onder het Besluit medische hulpmiddelen getroffen zou kunnen worden, precies
inhoudt. Dat is een regeling die de distributiekanalen van de hulpmiddelen
reguleert. In dit geval gaat het om brillen en contactlenzen. Ik kan mij voorstellen
dat die distributie alleen geschiedt aan degenen die bij een branche-organisatie
zijn aangesloten. Ik weet op dit moment niet of het uitvoerbaar is. Ik heb
dit ter plekke bedacht en het is heel goed mogelijk dat het helemaal niet
mag. Ik wil mij daar graag nader in verdiepen. Het klinkt natuurlijk mooi,
maar er zullen toch criteria gesteld moeten worden. Ik zal de Kamer hierover
schriftelijk informeren. 
 
 De heer Smits heeft vervolgens gevraagd naar de vakbekwaamheidseisen.
Op het ogenblik zijn er vakbekwaamheidseisen voor opticiens, maar niet voor
contactlensspecialisten. Straks valt er dus ook voor de opticiens een gat,
omdat er dan geen enkele wettelijke basis meer is om vakbekwaamheidseisen
te stellen, alleen in de Wet beroepen individuele gezondheidszorg (Wet BIG).
 
 Hiermee kom ik op de opmerking van de heer Van Dijke dat er meer haast
gemaakt zou moeten worden bij een regeling ex artikel 34 voor de opticiens
en de contactlensspecialisten. Als er een regeling voor de ene beroepsgroep
getroffen wordt, moet deze ook voor de andere gelden, want de risico's zijn
ongeveer vergelijkbaar. Ik wil graag toezeggen dat ik de Kamer een afschrift
zal sturen van het advies van de Raad BIG en dat ik dit advies vergezeld zal
doen gaan van een brief waarin ik aangeef op welke termijn ik met het advies
aan de slag denk te kunnen gaan. Er is een soort wachtkamersituatie bij de
Wet BIG en er moeten dus prioriteiten gesteld worden. Ik begrijp dat het gevoelen
van de Kamer is dat de opticiens en de contactlensspecialisten in die wachtlijst
naar voren op zouden moeten schuiven.
 
 
 
 
 
 De heer Van Dijke (RPF):
 
 Omdat dat logisch is. Dan hebben wij dit in elk geval tot een afronding
gebracht, terwijl het andere al langer wacht.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Voorzitter! Ik wil dus gaarne toezeggen dat ik het advies zal toesturen
met een conclusie.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Aangezien er geen amendementen zijn ingediend, kan nu over het wetsvoorstel
worden gestemd.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt, na goedkeuring van de onderdelen, zonder stemming
aangenomen.
 
 
 
 
 
 Sluiting 16.32 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-80-4764-4783.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl