Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van enkele bepalingen van de Wet op de waterhuishouding betreffende het vergunningstelsel en het regime voor buitengewone omstandigheden (vergunningplicht voor lozingen in verband met ontwatering) (23925)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 3940-3951

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

05-04-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 66, pagina 3940-3951

05-04-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23925Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Bepalingen inzake de arbeids- en rusttijden (Arbeidstijdenwet) (23646)Pagina 3924-3940
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van enkele bepalingen van de Wet op de waterhuishouding betreffende het vergunningstelsel en het regime voor buitengewone omstandigheden (vergunningplicht voor lozingen in verband met ontwatering) (23925)Pagina 3940-3951
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Bepalingen inzake de arbeids- en rusttijden (Arbeidstijdenwet) (23646)Pagina 3951-3977
66ste vergadering; 5 april 1995Pagina 3923-3923
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 5 april 1995)Pagina 3977-3977
Regeling van werkzaamheden (woensdag 5 april 1995)Pagina 3923-3924

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 192 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van enkele bepalingen van de Wet op de waterhuishouding betreffende het vergunningstelsel
en het regime voor buitengewone omstandigheden (vergunningplicht voor lozingen
in verband met ontwatering) (23925).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Door collega Hofstra is net nog eens aangehaald dat wij in
een tijd van deregulering en vermindering van de administratieve rompslomp
voor ondernemers leven. Althans, zo ziet de VVD-fractie het graag. Het wetsvoorstel
dat nu aan de orde is, dus het voorstel inzake de vergunningplicht voor lozingen
in verband met ontwatering, betekent extra regulering, extra rompslomp en
legeskosten voor ondernemers. Toch werkt de VVD mee aan de voorgestelde vergunningplicht
voor drainagelozingen. Wij vinden het belang van het tegengaan van de verdroging
om de natuur te kunnen behouden en waar mogelijk te kunnen versterken, zodanig
groot dat wij over onze bezwaren heen willen stappen en dit wetsvoorstel in
hoofdlijnen willen steunen.
 
 Het is een heel compact wijzigingsvoorstel. Vanwege die steun op hoofdlijnen
en de compactheid horen wij niet bij de drie fracties die verleden jaar november
een schriftelijke inbreng hebben geleverd. Na de kritische reactie verleden
jaar december van het Landbouwschap, hebben wij de onderdelen opnieuw onder
de loep genomen en wij denken dat op onderdelen van dit voorstel verbeteringen
wenselijk zijn. Wij zouden die nu graag met de minister willen doornemen.
De vergunningplicht moet volgens ons overeind blijven, maar het is belangrijk
dat er duidelijkheid geschapen wordt, ook met dit voorstel, dat er een beperking
in het voorstel is tot dat wat echt noodzakelijk is, dat er zich geen doublures
voordoen in de regulering en dat er een faire schadevergoedingsregeling wordt
gehanteerd. Op deze voorstellen wil ik nu graag wat verder ingaan.
 
 Ik wil eerst in het algemeen constateren dat in de toelichting bij het
voorstel steeds sprake is van een regulering van drainages van landbouwgrond
om natuurgebieden te beschermen. Wij denken dat die redenering op gaat als
het gaat om de hellende zandgebieden, bijvoorbeeld in het oosten van het land
en in Brabant. Die redenering gaat volgens ons echter niet op als het gaat
om de vlakke gebieden met goed beheersbare waterpeilen, bijvoorbeeld in het
westen van het land en in het rivierengebied. Daar tast drainage van landbouwgrond
het natuurgebied aan de andere kant van de sloot absoluut niet aan. Toch kan
daar ook aanwijzing van vergunningplichtige gebieden plaatsvinden.
Wij menen dat dat te verdedigen is, maar dan niet met de redenering die in
de toelichting staat, maar met de redenering dat het dan niet gaat om de natuurgebieden
maar om de landbouwgebieden zelf. Die landbouwgebieden zijn namelijk vaak
van belang voor weidevogels, met name als fouragegebied voor die weidevogels.
Wij menen dat het voorstel aan kracht had gewonnen als dit doel beter in beeld
was gebracht.
 
 Het voorstel ziet op het vergunningplichtig maken van drainages. Als aanknopingspunt
om die drainages vergunningplichtig te kunnen maken, is gekozen voor lozingen
op het oppervlaktewater. Dat is geregeld in de Wet op de waterhuishouding.
Dat is een goed uitgangspunt, maar daarna is het met het opstellen van dit
wijzigingsvoorstel niet goed gelopen, omdat voor een uitwerking is gekozen
die ik nu even kort zal aanhalen. In het stuk staat dat het gaat om lozing
van water in verband met nadelige invloed van die lozing op de grondwaterstand
of de grondwaterbeweging. Wij menen dat een lozing van water nooit een nadelige
invloed heeft op de grondwaterstand of op de grondwaterbeweging, tenminste
als men de verdroging als uitgangspunt kiest. Veel beter zou zijn om te spreken
over lozing van water in verband met de nadelige invloed van het daaraan voorafgaande
draineren van grond op de grondwaterstand of de grondwaterbeweging. Dat is
de oorspronkelijke overweging en die kan heel goed worden verwoord in dit
wetsvoorstel. Om tot die betere formulering te komen, heeft de VVD-fractie
het amendement op stuk nr. 8 ingediend.
 
 In de toelichting bij het voorstel is niet aangegeven, over hoeveel gebieden
en hoeveel hectare grond wij nu eigenlijk spreken. Dat is toch van belang,
omdat dit vergunningenstelsel gevolgen heeft voor agrarisch Nederland. Het
is goed om te kunnen beoordelen hoeveel bedrijven daar in de praktijk mee
geconfronteerd worden. Dat overzicht wordt niet gegeven en wij weten dan ook
niet wat het voor het hele land met zich mee brengt. Wij hebben dat wel voor
één provincie nader uit kunnen zoeken. Dat is de provincie Gelderland,
waar men al een vergelijkbare regeling hanteert. Het gaat daar op dit moment
om 60 gebieden die aangewezen zijn, variërend tussen de 100 ha en 20.000
ha. Dit betreft dan natuurgebieden plus de hydrologische bufferzone. In totaal
gaat het om 120.000 ha grond, waarvan 80.000 ha landbouwgrond. Ik spreek dan
uitsluitend over de aanwijzing voor zover die is geschied door de provincie.
Behalve de provincie mogen ook de waterschappen aanwijzen, als zij daartoe
zijn gemachtigd door de provincie. In Gelderland is dat het geval en dat leidt
er bijvoorbeeld toe dat in oost-Gelderland het hele grondgebied door de waterschappen
is aangewezen als zijnde vergunningplichtig. Dit betekent dat in deze ene
provincie, waar wij de zaak nader onder de loep hebben genomen, voor de helft
van het totaal aan landbouwgrond – de helft van 250.000 ha – een
vergunningplicht geldt. Het lijkt ons dat deze wetswijziging wel erg grote
consequenties heeft. Is enige beperking niet gewenst? De hydrologische bufferzone
rond een natuurgebied zou bijvoorbeeld niet groter mogen zijn dat het natuurgebied
zelf. Het is ook mogelijk dat provincies alleen mogen aanwijzen in de gebieden
die onderdeel uitmaken van de ecologische hoofdstructuur. Kan de minister
haar gedachten daar eens over laten gaan? Ik overweeg op het punt van het
beperken tot de ecologische hoofdstructuur een amendement in te dienen.
 
 Wij zijn niet gelukkig met de dubbele aanwijzingsbevoegdheid die in deze
wet is opgenomen, zeker niet nu de genoemde lozingen er ook aan worden toegevoegd.
De provincies mogen aanwijzen. De provincies kunnen ook de waterschappen machtigen
om aan te wijzen. Twee "overheden" hebben in wezen dezelfde aanwijzingsbevoegdheid.
Blijkens het voorbeeld van de provincie Gelderland gaan zij daar ook gebruik
van maken. Dit houdt in dat de ene overheid zich achter de andere kan verschuilen.
Bovendien kan de ene overheid een gebied bewust niet aanwijzen dat de andere –
bijvoorbeeld het waterschap – vervolgens toch aanwijst. Dit lijkt ons
ongewenst. De aanwijzing van vergunningplichtige gebieden kan het beste alleen
door de provincie geschieden. Daartoe hebben wij het amendement op stuk nr.
10 ingediend.
 
 De minister zegt dat het in dit wetsvoorstel voornamelijk om nieuwe drainages
gaat en om uitbreiding van bestaande drainages. Als er niets verandert, behoeven
de bestaande drainages niet onder de vergunningplicht gebracht te worden.
De minister heeft dit echter helemaal niet in de hand. Zowel de provincies
als de gemachtigde waterschappen kunnen vervolgens besluiten, alle bestaande
drainages onder de vergunningplicht te brengen. Hoe belangrijk is dit punt
voor de minister? Welke instrumenten heeft zij om te bereiken dat de provincies
en waterschappen zich inderdaad op de nieuwe drainages richten en slechts
bij uitzondering ook op de bestaande?
 
 Voorzitter! De hydrologische bufferzone is het gebied rond een natuurgebied
waar de waterstand zodanig gereguleerd moet worden dat het natuurgebied geen
schade ondervindt of zich zelfs kan herstellen. Deze zone is dus een overgangsgebied
tussen het natuurgebied en de agrarische grond. Wij denken dat bij het bepalen
van de grondwaterstand in de bufferzone rekening moet worden gehouden met
het belang van de natuur, maar ook met het belang van de landbouw. Wij vragen
ons af of de minister dit met ons eens is.
 
 Voorzitter! De precieze grondwaterstand kan zowel door de provincie als
door het waterschap bepaald worden. De provincie mag in het algemene plan
voor de waterhuishouding de grondwaterstand vaststellen en de waterschappen
mogen dat doen in de beheersplannen die zij op basis van het waterhuishoudingsplan
moeten opstellen. Dat is niet helder. Het is beter dat de provincie zich beperkt
tot de beschrijving van de algemeen gewenste situatie in verband met de grondwaterstand.
De waterschappen moeten vervolgens in de beheersplannen het plaatselijk gewenste
peil van het grondwater vaststellen. Wij hebben dan ook op stuk nr. 7 een
amendement van deze strekking ingediend.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Dit is een vrij verstrekkend amendement, omdat het de systematiek die
wij kennen in de afbakening tussen de Wet op de waterhuishouding en de Grondwaterwet
ten principale raakt. Ik ben daar verwonderd over. Realiseert de heer Kamp
zich dat in de Grondwaterwet het beheer van het grondwater en de aanwijzing
van de gewenste grondwaterstanden bewust niet bij de waterschappen
is gelegd, maar bij de provincie en dat je die systematiek niet kunt veranderen
door een wijziging in een andere wet.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 De heer Van den Berg heeft verschillende keren laten blijken dat hij voorstander
is van een integrale waterbeheerswet. Dat betekent dat hij, met het oog op
de waterschappen, voor een combinatie van bevoegdheden is. In de Wet op de
waterhuishouding is uitdrukkelijk geregeld dat de bevoegdheid om de grondwaterstand
vast te stellen zowel bij de provincie als bij het waterschap ligt. Over dat
punt kan gediscussieerd worden. Nu er een extra lozing aan de vergunningplichtige
situaties wordt toegevoegd, vragen wij ons af of het wel verstandig is om
de grondwaterstand bij beide instanties te laten. Wij denken dan eerder aan
een bevoegdheid van de waterschappen. Naar onze mening sluit dit aan bij de
mening die de heer Van den Berg bij andere gelegenheden naar voren heeft gebracht,
namelijk om de waterschappen vooral wat het integrale beheer betreft meer
in beeld te brengen. Wij denken dat de ontwikkeling in de Vierde nota waterhuishouding
die kant op zal gaan.
 
 Voorzitter! Een ander punt waarop wij een doublure geconstateerd hebben
betreft gemeenten met een bestemmingsplan buitengebied met een aanlegvergunningenstelsel
dat ook van toepassing is op drainages. Uit navraag bij de provincies bleek
dat er een aantal gemeenten is met zo'n bestemmingsplan buitengebied. Dat
betekent dat iemand die een drainagevergunning aan wil vragen voor zijn landbouwgrond
zowel bij de gemeente als bij het waterschap te biecht moet, een doublure
die wij niet acceptabel vinden. Dat moet voorkomen worden. De enige manier
om dat te voorkomen is dat de gemeentes vrijwillig hun bestemmingsplan wijzigen.
Daar gaat enige tijd overheen. In de tussentijd is die doublure er en dat
zal tot veel onbegrip leiden, in ieder geval tot weinig winst voor natuur
en landschap. Daarom lijkt het ons verstandig om voor gebieden gedurende de
periode waarin de vergunningplicht nog geregeld is in bestemmingsplannen van
gemeenten de bevoegdheid niet ook bij het waterschap te leggen. Wij hebben
dat verwoord in ons amendement op stuk nr. 9.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ik ben enigszins overvallen door deze vrij vergaande amendementen, ook
omdat ik van de zijde van de VVD-fractie een inbreng voor het verslag gemist
heb. Spruiten zijn voorstellen voort uit de adviezen van de staatscommissie
voor de waterstaatswetgeving en/of het overlegorgaan waterbeheer die, evenals
vertegenwoordigers van de VNG, deze materie bestudeerd hebben?
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Het spijt mij, dat ik mijn collega Van Waning heb overvallen. Ik ben begonnen
met te zeggen dat wij vanwege het feit dat wij de hoofdlijn van het wetsvoorstel
steunen en vanwege de compactheid in november vorig jaar niet tot de drie
fracties behoorden die een schriftelijke inbreng hebben geleverd. De fractie
van de heer Van Waning heeft dat wel gedaan. In december is er een reactie
gekomen van het Landbouwschap, die ons aanleiding gaf nader op de zaken in
te gaan. Op grond van die reactie van het Landbouwschap en ons eigen onderzoek
hebben wij een aantal punten naar voren gehaald, die naar onze mening verbeteringen
op het voorstel van de minister inhouden, zonder de essentie van het voorstel
geweld aan te doen. Mocht de heer Van Waning zich door deze handelswijze overvallen
voelen, dan spijt mij dat.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Ik kan er wel tegen als ik zo nu en dan overvallen word. Ik dank u voor
uw uitleg.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Het laatste punt waarover ik wil spreken is de schadevergoeding
voor een agrariër die een drainagevergunning aanvraagt en ziet dat die
vergunning wordt geweigerd of dat daar beperkende voorwaarden aan gesteld
worden door het waterschap. Het gevolg voor zo'n agrariër is dat hij
minder gewasopbrengst heeft op zijn grond en dus inkomensschade lijdt. Zoals
de zaak in het wetsvoorstel is opgebouwd, bestaat het gevaar dat de agrariër
door de gemeente, het waterschap en de provincie met zijn claims van het kastje
naar de muur wordt gestuurd. Dat is een ongewenste situatie. Daar komt nog
bij dat niet zelden verschillende instrumenten om de verdroging tegen te gaan
gelijktijdig worden ingezet en dat niet goed is vast te stellen welk instrument
het gewenste resultaat heeft veroorzaakt. In dat geval is het ook heel gemakkelijk
om de verantwoordelijkheid af te schuiven. Niet voor niets meldt de minister
dat hiernaar een onderzoek gaande is. Wij hadden liever gezien dat dit onderzoek
was afgerond en dat de resultaten tot een duidelijke uitkomst konden leiden.
Naar onze mening is het risico groot dat de agrariër van het kastje naar
de muur gaat vanwege beide door ons aangevoerde punten. Het lijkt ons goed
als de minister uitspreekt dat het waterschap in principe voor dit soort schade
aangesproken moet worden, tenzij het waterschap aannemelijk kan maken dat
die schade door een ander vergoed zou moeten worden.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Voorzitter! In dit huis hebben wij bij wetgeving een systeem opgebouwd
van schriftelijke voorbereiding, waarbij fracties vragen voorleggen, suggesties
doen en beginnen met de meningsvorming. Het is goed gebruik dat wij deze na
ommekomst van het antwoord van de regering laten uitmonden in een plenair
debat, zoals hier nu gehouden wordt. Het is opmerkelijk dat de VVD-fractie
niet heeft meegedaan aan de schriftelijke voorbereiding. De vragen die andere
fracties hebben gesteld, zijn naar mijn oordeel goed beantwoord. Daaruit had
ik de conclusie getrokken dat dit wetsvoorstel wellicht zelfs als een hamerstuk
zou kunnen passeren. Toen ik vanmorgen hier kwam, trof ik echter een viertal
amendementen aan waarvan ik een enkele zelfs als destructief zou willen bestempelen.
De aard van dit wetsvoorstel om de Wet op de waterhuishouding op onderdelen
te wijzigen, zou hierdoor eigenlijk in zijn tegendeel verkeren.
 
 Ik loop de amendementen kort na, maar eerst wil ik een opmerking maken
over de net geïntroduceerde vermogensschade. Stel dat iemand een stuk
grond wil verbeteren door bijvoorbeeld drainage aan te brengen, om de opbrengst
van de grond wellicht te verbeteren. Dan zou dit door andere omstandighe den, zoals de waterhuishouding of de bescherming van andere waarden
in dat gebied, verhinderd kunnen worden. Dat is niets bijzonders. Hij wordt
dan gehinderd in het verbeteren of verhogen van de waarde van de grond, maar
hij wordt niet veroordeeld tot een negatieve waarde. Het lijkt mij dat in
zo'n situatie van vermogensschade geen sprake is. In het algemeen overleg
over de Evaluatienota water hebben wij overigens met de minister afgesproken
dat zij ons over de vernattingsschade en overige schade nog eens uitvoerig
zal informeren. Het lijkt mij dat wij dit toen goed hebben afgesproken.
 
 Ik loop de amendementen langs, om te beginnen het amendement op stuk nr.
7. Ik zou graag het oordeel van de minister horen over het in artikel 7 toe
te voegen begrip "algemene grondwatersituatie". Het lijkt mij dat een dergelijk
onbepaald begrip meer onduidelijkheid in de wet brengt dan duidelijkheid.
Om die reden heb ik er bezwaar tegen, maar ik hoor het graag van de minister.
 
 Er wordt gesuggereerd om aan artikel 9 het begrip "nagestreefde grondwaterstanden"
toe te voegen. Dat betekent dat provincies exact moeten aangeven welke grondwaterstanden
er moeten komen. Het lijkt mij beheerstechnisch voor het waterschap uiterst
lastig om daarmee om te gaan. Ik denk dat je jezelf op die manier volstrekt
klem fietst. Ik denk dat het een brug te ver zou zijn om de wet zo te wijzigen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 De heer Esselink suggereert dat hiermee een nieuw begrip wordt geïntroduceerd
in de Wet op de waterhuishouding. Ik denk dat dit een misverstand is. De heer
Esselink kent die wet, want hij heeft haar zelf behandelt. Hij kent ook de
Evaluatienota water, want hij heeft deze onlangs behandeld, waar ik bij was.
In die Evaluatienota water staat dat in de provinciale plannen een beschrijving
wordt opgenomen van de gewenste grondwatersituatie. Het begrip "gewenste grondwatersituatie"
is dus niet door mij bedacht, maar afkomstig van de minister.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Voorzitter! Dat ontken ik ook helemaal niet, maar het is wat anders om
in aanvulling op de tekst die in de wet staat, die impliceert wat wij hebben
besproken tijdens de behandeling van de evaluatienota, een redelijk onbepaald
begrip als de "algemene grondwatersituatie" op te nemen. Dat leidt naar mijn
vaste overtuiging tot meer onduidelijkheid dan duidelijkheid. Nogmaals, ik
hoor graag de mening van de minister hierover. Ik denk dat wetgeving zo moet
zijn dat zij duidelijkheid schept en dat zeker de tot invulling geroepen overheidsorganen
daarmee moeten kunnen omgaan.
 
 Voorzitter! In het amendement op stuk nr. 8 wordt een andere redactie
voorgesteld. Ook hierover hoor ik graag het oordeel van de minister. Ik denk
dat daarmee de beheersvrijheid die waterschappen in detail moeten hebben,
eerder beperkt dan vergroot wordt. Uit het betoog van collega Kamp maakte
ik echter op dat hij die beheersvrijheid juist zou willen vergroten. Ik ben
dus bang dat hij het omgekeerde bereikt van wat hij beoogt.
 
 Het amendement op stuk nr. 9 noem ik destructief voor het wetsvoorstel.
Het doet namelijk niet wat collega Kamp zegt. Hij wil het waterschap het bevoegd
gezag maken voor de integrale vergunning, zoals hij die ziet. Met dit amendement
wordt echter de gemeente degene die de knoop doorhakt, terwijl het waterschap
op dit onderdeel monddood wordt gemaakt. Volgens mij kan dat helemaal niet
in de Wet op de waterhuishouding en in de Wet op de ruimtelijke ordening.
Ik denk dat daarmee de plank volledig wordt misgeslagen. Daarmee wordt datgene
wat met het wetsvoorstel wordt beoogd, ook ontkracht.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! De inhoud van het amendement zal de heer Esselink toch niet
zijn ontgaan? Het gaat om die gevallen waarbij in het aanlegvergunningenstelsel
met betrekking tot het bestemmingsplan buitengebied van een gemeente is geregeld
dat er voor een drainage een vergunning moet worden aangevraagd. Als dat het
geval is, moet niet ook nog eens de vergunningplicht conform de Wet op de
waterhuishouding gaan gelden. Het is dus de bedoeling om een doublure te voorkomen
bij die gemeenten waar het al geregeld is. Het gaat om een minderheid van
de gemeenten. Dat kan moeilijk als destructief worden uitgelegd. Deze wet
probeert het te regelen. Als het al ergens geregeld is, hoef je het niet nog
eens te regelen.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Voorzitter! Ik heb gezegd wat ik heb gezegd. Daar doe ik niets aan af.
Er komt nog iets bij. In mijn beleving zijn er in veel gevallen goede afspraken
tussen betrokken gemeentebesturen en betrokken waterschappen over een afgestemde
vergunningverlening. Het gaat dus zowel om een aanlegvergunning,
die overigens zo haar eigen afwegingscriteria kent en breder is dan alleen
het water, als om de vergunning op grond van de Wet op de waterhuishouding
die het waterschap zou moeten verlenen. Bij mijn beste weten voert de Unie
van waterschappen bovendien nog gesprekken met de VNG om ook een soort algemene
richtlijn van beide koepels te laten uitgaan, om er nog eens op te attenderen
in dat enkele geval dat het kennelijk niet goed functioneert. Ik ken dus wel
gevallen waarbij het prima gaat, en helaas geen gevallen waarbij dat niet
zo is.
 
 Voorzitter! Ten slotte wil ik nog iets zeggen over het amendement op stuk
nr. 10. Ook daarmee wordt het omgekeerde bewerkstelligd van datgene wat naar
mijn mening goed zou zijn. De provincie, het algemeen bestuur, wordt bevoegd
gezag gemaakt, terwijl juist de waterschappen de "fijn-afstemming" moeten
plegen. Zo hebben wij de Wet op de waterhuishouding opgezet. Ik denk dus dat
de heer Kamp zijn doel voorbij schiet.
 
 De heer Kamp heeft in zijn toelichting gezegd dat de betrokken landbouwers
er toch op moeten kunnen rekenen. Ik denk dat juist het algemeen bestuur bij
die "fijn-afstemming" meer de neiging zal hebben om de klemtoon te leggen
op het algemeen beleid, bijvoorbeeld verdroging, en dat de heer Kamp betrokkenen
met dit amendement een heel slechte dienst bewijst. Ik hoor opnieuw graag
het oordeel van de minister.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Weliswaar noemde de heer Esselink een amendement destructief, maar ik
stel voor de goede orde vast dat er geen voorstel tot ontoelaatbaar verklaren
is gedaan. Wat dat aangaat, maakt het deel uit van de beraadslaging.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Voorzitter! Ik heb dat voorstel niet gedaan. Niemand heeft dat gedaan.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het gaat mij om de zorgvuldigheid van het taalgebruik. Leest u de Handelingen
maar na. Het Reglement van orde moet precies worden toegepast. Vandaar mijn
vaststelling.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik was niet voornemens om aan deze plenaire behandeling
deel te nemen. De schriftelijke voorbereiding is in mijn ogen zeer bevredigend
verlopen. Bovendien hebben wij enige tijd geleden, met name in het kader van
de Evaluatienota water, een aantal ontwikkelingen die met dit onderwerp verband
houden, al uitvoerig met elkaar besproken. Vandaar dat ik in eerste aanleg
geen behoefte had om aan deze plenaire behandeling deel te nemen. Ook mij
heeft het enigszins verwonderd dat de VVD-fractie niet aan de schriftelijke
voorbereiding van het wetsvoorstel heeft meegedaan, maar wel met een viertal
amendementen is gekomen. Men heeft daartoe uiteraard het recht; dat weerspreek
ik niet, maar het zijn nogal ingrijpende amendementen en een andere wijze
van inleiding daarvan was waarschijnlijk doelmatiger geweest.
 
 Voordat ik enkele opmerkingen over die amendementen maak, stel ik vast
dat de ontwikkeling waarop de heer Kamp doelt, een verdere vervlechting van
het algemeen waterhuishoudkundig beleid en het grondwaterbeleid, zich inderdaad
voordoet. Ik heb dat al meerdere malen gesignaleerd en het is ook aan de orde
geweest bij de recente behandeling van de wijziging van de Grondwaterwet.
Ik heb toen, vanuit het oogpunt van het bereiken van een integraal waterbeheer,
gevraagd naar de positie van het waterschap bij het grondwaterbeheer en de
verdere ontwikkeling van die positie. Die ontwikkeling doet zich dus voor
en dat vindt niet alleen vertaling in het beleid – de heer Kamp heeft
zelf geduid op de voorbereiding van de Vierde nota waterhuishouding, waar
dit zeker zichtbaar zal worden – maar ook in de wetgeving, waar nagedacht
wordt over een evaluatie van de Wet op de waterhuishouding en in het verlengde
daarvan wellicht over een integrale waterwet. Dat is het kader waarin deze
ontwikkeling verder moet worden geconcretiseerd. Om nu in de bestaande systematiek –
waarin wij een wet kennen voor het waterkwaliteitsbeheer, een wet voor de
planning van de waterhuishouding en het waterkwantiteitsbeheer en daarnaast
een aparte wet voor het grondwaterbeheer – op allerlei manieren dwarsverbanden
aan te leggen en zelfs bevoegdheden anders in te gaan vullen, lijkt mij niet
alleen prematuur, maar ook vrij riskant, gelet op de bestaande systematiek.
Ik kan de gevolgen ervan namelijk niet overzien.
 
 Dat betreft in de eerste plaats het amendement op stuk nr. 7. Het tweede
deel van dit amendement, dat betrekking heeft op het wijzigen van artikel
9, kent een taak inzake het grondwaterbeheer bij de Wet op de waterhuishouding
in feite toe aan de waterschappen. Ik heb bij interruptie al gemeld dat dit
in mijn ogen, in het kader van de systematiek van de wetgeving, absoluut niet
kan. Nogmaals: die ontwikkelingen doen zich voor en wij komen er zeker op
terug, maar het op deze manier nu realiseren, staat haaks op de systematiek
van de bestaande waterwetgeving en zou, alleen al om die reden, niet moeten
plaatsvinden. Het zou grote verwarring scheppen over de bevoegdheden van de
waterschappen: deze hebben inderdaad het grondwaterbeheer niet; dat hebben
de provincies, die kunnen delegeren en krachtens artikel 107 van de Provinciewet
zelfs doordecentraliseren, maar een eigenstandige bevoegdheid om grondwaterstanden
te bepalen en daarmee een stuk grondwaterbeheer in te vullen, is in de huidige
systematiek van de wetgeving niet mogelijk.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Het is niet zo dat met dit amendement iets nieuws bij de waterschappen
wordt neergelegd. Met het voorstel van de minister komt die bevoegdheid te
liggen bij zowel de provincie als de waterschappen. Ik zou die bevoegdheid,
als het gaat om de grondwaterstand, bij de waterschappen willen laten en willen
wegnemen van de provincie. Het gaat dus niet om het toevoegen van iets aan
de waterschappen, maar om het blijven van de bevoegdheid bij de waterschappen
en het wegnemen bij de provincie.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 De opmerking van de heer Kamp stoelt in mijn ogen niet op een volledig
juiste analyse van de Wet op de waterhuishouding, die op dit punt vrij ingewikkeld
is. Wij leggen de planningsbevoegdheid bij de provincie – over deze
artikelen spreken wij hier – en vervolgens de bevoegdheid betreffende
het kwantiteitsbeheer bij de waterschappen. Dat gaat door elkaar lopen. Als
wij bevoegdheden inzake het grondwater naar de waterschappen
willen brengen, moeten wij daarvoor dus de Grondwaterwet en niet de Wet op
de waterhuishouding gebruiken. Dat is het probleem. Theoretisch was het zelfs
mogelijk geweest – dat heb ik in de schriftelijke voorbereiding aan
de orde gesteld – om de hele problematiek die wij hier behandelen, in
de Grondwaterwet te regelen. Daar is niet voor gekozen, maar theoretisch had
het gekund. Dan had ik mij ook andere oplossingen kunnen voorstellen. Ik denk
dat het nu en in dit verband zo niet kan.
 
 Ik kom toe aan het amendement op stuk nr. 9. Naar mijn wijze van zien
staat dit amendement haaks op de huidige systematiek van de verhouding tussen
de waterhuishouding en de ruimtelijke ordening. Dit amendement fietst daar
dwars doorheen. Nu kennen wij de tweesporigheid tussen de ruimtelijke-ordeningswetgeving
en de waterwetgeving. Ik laat de vraag even rusten hoe wij daar tegenaan moeten
kijken. Het kan echter niet zo zijn dat je op dit moment stelt, zonder daar
een algemene oplossing voor te vinden, dat als het op de ene plaats wel geregeld
is, het op de andere plaats niet meer geregeld mag worden. Dat gaat voorbij
aan het feit dat de bevoegdheden van gemeenten en waterschappen op dit terrein
niet dezelfde zijn. Deze bevoegdheden hebben ook een andere achtergrond. De
gemeente verricht haar taak vanuit de ruimtelijke-ordeningsbevoegdheid. Het
waterschap echter kan en moet op dit terrein iets doen vanuit zijn verantwoordelijkheid
voor het waterbeheer. In mijn ogen mag je dan niet stellen dat als de een
het doet, de ander het niet meer mag doen. Zo neem je de waterbeheerder bevoegdheden
op eigen terrein uit handen. Het kan ook andersom geregeld worden. Dan ontneem
je een gemeente bevoegdheden op het terrein van de ruimtelijke ordening, die
een gemeente uit dien hoofde ook uitoefent naar het buitengebied. Ik denk
dat dit niet kan. Ik ben, met de heer Kamp, van mening dat hier op zich een
probleem ligt. Dat probleem raakt echter de tweesporigheid van ruimtelijke-ordeningswetgeving
en de waterhuishoudkundige wetgeving. Wij moeten het probleem dan ook binnen
dat kader oplossen en het niet willen oplossen binnen één concrete
wet.
 
 Mijn laatste opmerking betreft het amendement op stuk nr. 10. Ik denk
dat hier soortgelijke opmerkingen over gemaakt kunnen worden. Ik denk dat
de bevoegdheden van de waterschappen, die hen juist vanuit een oogpunt van
kwantiteitsbeheer in de Wet op de waterhuishouding worden toegekend, niet
op deze wijze kunnen worden teruggedraaid. Ik denk ook dat dit zich niet verdraagt
met de gekozen wetgevingssystematiek.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik ben ook enigszins "getriggerd" door de amendementen.
Ik kom tot een korte reactie namens D66 op de wijziging van de wet.
 
 De leden van mijn fractie hebben met instemming kennis genomen van het
voorstel tot wijziging van de Wet op de waterhuishouding. Het voorstel wordt
ontleend aan de Evaluatienota water die wij twee weken geleden uitgebreid
met de minister hebben besproken. Het voorstel is bedoeld als instrument voor
de verdrogingsbestrijding. Verdrogingsbestrijding heeft een hoge prioriteit,
ook in mijn fractie. De voorgestelde wijzigingen hebben betrekking op het
vergunningenstelsel en het regime voor buitengewone omstandigheden. Het huidige
vergunningenstelsel is van toepassing op drainages die de peil- of waterregeling
beïnvloeden. Het voorliggende voorstel bevat een toekomstige vergunningplicht
voor lozingen die verband houden met drainage in verdrogingsgevoelige gebieden
en die een nadelige invloed op de grondwaterstand kunnen hebben. De drainages
zorgen ervoor dat als overtollig beschouwd water wordt afgevoerd naar de oppervlaktewateren.
Deze vorm van waterafvoer kan leiden tot een verlaging van de grondwaterstand,
hetgeen verdroging tot gevolg kan hebben. Door verdroging wordt de natuur
in bepaalde gebieden op onaanvaardbare wijze aangetast. Recente gegevens spreken
in Nederland van ruim 500.000 ha aan bos, natuurgebied en landbouwgrond met
ecologische waarde dat is aangetast. Zo ziet men het belang van deze wijziging.
Een ander aspect, de verruiming van het regime voor buitengewone omstandigheden,
is wenselijk omdat daardoor, bijvoorbeeld tijdens langdurig droge perioden,
efficiënter gehandeld kan worden.
 
 De ernstige schade die door middel van ontwatering kan worden toegebracht
aan de natuur, dient tegen te worden gegaan met specifiek gerichte maatregelen.
De verdroging die vaak het gevolg is van ontwatering, wordt in toenemende
mate veroorzaakt door onttrekking van water afkomstig van landbouwgronden
en stedelijk gebied. Het gaat hierbij meestal om relatief kleine onttrekkingen
die echter cumulatief een groot effect kunnen hebben. De leden van de fractie
van D66 ondersteunen een aanscherping van de maatregelen, waardoor de duidelijkheid
van de toepasbaarheid van het vergunningenstelsel van de Wet op de waterhuishouding
zal worden vergroot.
 
 Ten aanzien van de vragen over de amendementen sluit ik mij graag aan
bij de reeds gestelde vragen. Ik benadruk, dat ook uit deze gedachtenwisseling
weer de wenselijkheid naar voren komt van een integrale wet voor het waterbeheer.
De minister heeft mij twee weken geleden toegezegd dat de resultaten van het
onderzoek op dit gebied ons binnen enige weken zullen bereiken.
 
 
 
 
 
 De heer Lilipaly (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik sluit mij gemakshalve aan bij de uitspraken
van mijn collega's over de amendementen die de heer Kamp heeft ingediend.
Ik wijs erop dat wij in drie weken tijd bijna wekelijks zijn geconfronteerd
met de problematiek van de verdroging. Het is dus niet nodig daarop uitvoerig
in te gaan. In het kader van de Evaluatienota water is door mijn fractie een
motie ingediend, die kamerbreed is ondersteund, waarin wordt gesteld dat over
twee jaar de stand van zaken moet worden bezien. De nu voorgestelde wetswijziging
kan een bijdrage leveren aan datgene wat alle fracties hebben betoogd in het
nota-overleg.
 
 Voorzitter! Er rest mij alleen een enkele vraag aan de minister. Het is
juist dat de minister in antwoord op vragen van mijn fractie in de nota naar
aanleiding van het verslag heeft gewezen op een reeds bestaande bepaling
in de Wet op de waterhuishouding, die vereist dat bij het verlenen van vergunningen
rekening wordt gehouden met het geldende beheersplan, dat in een overeenkomstige
relatie staat tot het provinciale plan voor de waterhuishouding. De waterkwantiteitsbeheerder
is daardoor bij het verlenen van vergunningen te allen tijde gebonden aan
waterhuishoudkundige belangen. Dat betreft uiteraard nieuwe drainages, maar
in het uiterste geval kan het ook oude drainages betreffen. Nu zijn de waterhuishoudkundige
plannen van de provincies niet altijd even actueel, zoals wij hebben geconstateerd.
Bij de uitvoering van de wijziging van de Wet op de waterhuishouding zal dus
een toetsingskader voor het al dan niet afgeven van een vergunning toereikend
moeten zijn. Mijn vraag aan de minister is, of zij bereid is hierover op korte
termijn met de provincies te overleggen en hun te vragen, op snelle maar zorgvuldige
wijze de waterhuishoudkundige plannen in orde te brengen.
 
 
 
 
 Voorzitter: Zijlstra
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Mijnheer de voorzitter! Mijn liefde voor de Kamer is bekend. Het is ook
bekend dat ik ontzettend graag met de Kamer in debat ga en dat ik bijna nooit
blij ben als een wetsvoorstel een hamerstuk is. Maar in dit geval had ik dat
eigenlijk wel graag gewild, omdat het volgens mij een goed wetsvoorstel is.
Ik meende eerlijk gezegd ook uit de schriftelijke behandeling te mogen concluderen
dat de Kamer die opvatting ook was toegedaan. Het spijt mij dan ook zeer dat
er nu meer kritiek is dan ik kon voorzien. Ik zal proberen die kritiek zo
goed mogelijk te bestrijden, omdat ik denk dat zij onterecht is.
 
 Het is een belangrijk wetsvoorstel, omdat het een onderdeel is in de strijd
tegen de verdroging, waarover wij in de afgelopen weken hebben gesproken.
De Kamer heeft via de motie-Lilipaly aangedrongen op een krachtiger aanpak.
Op 21 maart jl. is de wijziging van de Grondwaterwet behandeld, die gericht
is op uitbreiding van het instrumentarium van de aanpak. Ik ben dus heel blij
dat vandaag de tweede wijziging wordt behandeld. En er komt er nog een.
 
 De provincies Gelderland en Noord-Brabant zijn overigens zelf al begonnen
met de aanpak van de drainages. Het IPO stelt het niettemin op prijs dat thans
het vergunningenstelsel van de Wet op de waterhuishouding beter geschikt voor
dat doel wordt gemaakt, en dat is terecht. Ook de Unie van waterschappen is
voor de wetswijziging en wil er nog deze zomer mee aan de slag gaan, zoals
blijkt uit de brief die daarover aan de Kamer is gestuurd. Het is dus verstandig
dat wij een poging doen het wetsvoorstel zo snel mogelijk te behandelen.
 
 Ik kom toe aan de vragen die de heer Kamp heeft gesteld. Hij stelde daarbij
ook zijn amendementen aan de orde en ik zal dezelfde handelwijze volgen. Ik
loop de vragen door en geef meteen een mening over de amendementen. Met zijn
amendement op stuk nr. 8 wil de heer Kamp tot uitdrukking brengen, dat de
nadelige invloed op de grondwaterstand of de grondwaterbeweging eigenlijk
wordt veroorzaakt door de drainage zelf, in de terminologie van de Grondwaterwet:
de ontwatering of de afwatering van gronden. Op zichzelf heeft hij daarin
gelijk.
 
 Niettemin meen ik dat de bepalingen van het wetsvoorstel, zoals het is
ingediend en toegelicht, voldoende duidelijk zijn en goed passen binnen de
bestaande tekst van bijvoorbeeld artikel 24, tweede lid, van de Wet op de
waterhuishouding. Van belang is daarbij dat het in de tekststructuur van het
bestaande artikel 24, tweede lid, gaat om waterhoeveelheden die van nadelige
invloed zijn op de peilregelingen en niet om de lozing als zodanig. Dat staat
dus al in de wet. Na de wetswijziging gaat het dus mede om de nadelige invloed
op de grondwaterstand of de grondwaterbeweging van de waterhoeveelheden die
worden geloosd en niet van de lozing als zodanig. Taalkundig is het misschien
niet helemaal een schoonheid, maar het is wel voldoende duidelijk in het kader
van de toch al vrij lange en niet zo gemakkelijk leesbare tekst van de bepaling.
 
 Met het amendement op stuk nr. 8 wordt daarentegen een verdere complicatie
aangebracht. Het amendement op stuk nr. 7 gaat daarin elders nog een stuk
verder. Ik ben geen voorstander van die twee amendementen.
 
 Nu de heer Kamp het zo heeft aangezet, zijn wij gaan kijken wat de reden
was dat er blijkbaar enig misverstand is ontstaan. Ik ben wel bereid tot een
kleine nota van wijziging. Om consequent te zijn, kan worden bewerkstelligd
dat in artikel 24, zesde lid, zoals dat komt te luiden, ook wordt aangeknoopt
bij de waterhoeveelheden en niet bij de lozing als zodanig. Dan zou in artikel
I, onderdeel A, onder 2, "de nadelige invloed van de desbetreffende lozingen"
worden vervangen door: de nadelige invloed van de lozing van de desbetreffende
waterhoeveelheden.
 
 Inhoudelijk verandert er niets, maar het geheel wordt iets duidelijker.
Tot zo'n wijziging ben ik wel bereid.
 
 De heer Kamp heeft gevraagd om hoeveel bufferzones en hoeveel hectare
het eigenlijk gaat. Ik kan dat niet precies aangeven. Het wetsvoorstel is
opgesteld naar aanleiding van in de praktijk gebleken behoeften, maar de precieze
mate van toepassing door provincies en waterschappen is op dit moment absoluut
niet bekend. Onder andere uit de brief van de Unie van waterschappen blijkt
wel waar men heel serieus aan de gang wil gaan met bestrijding van de verdroging.
Laten wij dat duidelijk stellen. De unie wil daar serieus met dit instrumentarium
aan de gang.
 
 Ik proef overigens uit de opbreng van de heer Kamp toch een beetje de
opvatting, dat de unie met het instrument gaat hobbyen of zoiets. Dadelijk
wordt het hele land bedekt met vergunningplichten. Ik weet zeker dat de unie
daar geenszins op uit is. De unie is er, mijns inziens terecht, wel op uit
om heel serieus de verdrogingsproblematiek aan te pakken. Ik dacht dat wij
het daarover de vorige week allen eens waren. Voor zover ik kan overzien,
zullen de provincies vooral aan de slag gaan voor de natuurgebieden zelf en
de bufferzones daaromheen. Er moet voor gezorgd worden dat daar de waterhuishouding
beter geregeld wordt.
 
 Over een ander onderwerp heeft de heer Kamp ook een amendement ingediend.
De provincies moeten vaststellen waar de vergunningplicht geldt. Als zij dat
niet hebben gedaan, kan niet op basis van de Wet op de waterhuishouding door
de waterschappen een vergunning worden geëist. In Gelderland werkt men
nu met aanlegvergunningen die op heel andere overwegingen,
van de kant van de ruimtelijke ordening, zijn gestoeld. Dat stelsel mag men
daar toepassen. Straks mogen de provincies op basis van de Wet op de waterhuishouding
per verordening aangeven waar de vergunningplicht geldt. Overigens sluit ik
niet uit dat ongeveer precies hetzelfde van wat in oost-Gelderland gebeurt,
vooral in het oosten van het land wordt toegepast.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik denk dat de provincie de aanwijzingsbevoegdheid heeft. Zij kan dus
de gebieden aanwijzen waarin een vergunningplicht geldt. De provincie kan
bij verordening de waterschappen machtigen om ook gebieden aan te wijzen.
Dat is in de provincie Gelderland gebeurd. Ik heb aangegeven dat een derde
van de landbouwgrond in Gelderland rechtstreeks door de provincie is aangewezen
en dat vervolgens de waterschappen aanvullend daarop hele gebieden hebben
aangewezen. Dit betekent dat in Gelderland ongeveer de helft van het totale
landbouwgebied als vergunningplichtig is aangewezen. Wat ik heb gezegd over
het aanlegvergunningenstelsel staat hier niet direct mee in verband.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Ik wijs erop dat wat de provincie gedaan heeft niet mogelijk is op basis
van de Wet op de waterhuishouding.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Met artikel 24, lid 3, geeft de Wet op de waterhuishouding aan provinciale
staten de mogelijkheid om de waterschappen te machtigen, gebieden aan te wijzen
waar de vergunningplicht gaat gelden.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Ja. Maar ik snap uw probleem niet. Denkt u dat er met het amendement op
stuk nr. 10 feitelijk iets in Gelderland verandert? Immers, de provincie die
dat blijkbaar wil, zal dan toch onmiddellijk hetzelfde gebied aanwijzen in
verband met de vergunningverlening?
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Mijn bedoeling is om een beperking te bewerkstelligen. Ik wil dus graag
dat de hoeveelheid gebied die als gevolg van deze wetswijziging wordt aangewezen,
beperkt wordt. Ik heb als voorbeeld de provincie Gelderland genoemd. Daar
worden 60 gebieden aangewezen, variërend van 100 ha tot 20.000 ha, in
totaal 120.000 ha, waarvan 80.000 ha landbouwgrond. Het is tegen deze achtergrond
niet noodzakelijk dat er aanvullend heel grote gebieden door de waterschappen
aangewezen worden. Nogmaals, met dit amendement probeer ik een beperking daarin
te bereiken.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Ik ben het daar niet mee eens. Bovendien heeft zowel de heer Van den Berg
als de heer Esselink – ik kan het eigenlijk niet mooier zeggen –
gelijk met de opmerking dat de heer Kamp twee wetten door elkaar haalt. In
feite haalt hij een bevoegdheid weg bij het ene orgaan die via een andere
wet aan dat orgaan is toegekend. Ik zal niet in herhalingen vervallen, maar
mijns inziens kan dit amendement niet. Ik wil het dan ook dringend ontraden.
 
 Voorzitter! De heer Kamp heeft nog gevraagd welke middelen de minister
heeft om te bewerkstelligen dat voornamelijk nieuwe drainages aangewezen worden,
dus geen bestaande. Ik moet daarop antwoorden dat ik daar toch weer een beetje
een verkeerde toon in proef. De Wet op de waterhuishouding bevat een gedecentraliseerd
stelsel. Maar gezien de ervaringen tot nu toe kunnen wij in redelijkheid vertrouwen
op provinciale bestuurders c.q. waterschappen. Zij zullen heus niet verder
gaan dan nodig is betreffende het anti-verdrogingsbeleid; niet meer, maar
ook niet minder. Daarvoor geldt toch het kader van de nota Waterhuishouding.
Ik verwacht en hoop ook dat de provincies en de waterschappen zich daaraan
houden. Die wens is ook door de heer Kamp enkele weken geleden uitgesproken.
 
 Dit betekent dat in sommige gevallen de bestaande drainages aangepakt
moeten worden. Daar is nu net een fatsoenlijke schaderegeling voor bedoeld.
Ik ben het met de heer Esselink eens, als hij zegt dat in het algemeen de
schaderegeling niet geldt voor nieuwe gevallen. Die geldt dus juist voor die
gevallen waarin men in het kader van het anti-verdrogingsbeleid een bestaande
drainage wil veranderen, verminderen of misschien zelfs stoppen.
 
 Als ik het goed heb begrepen, heeft de heer Kamp bij zijn vraag over de
doublure niet gesproken over het aanlegvergunningenstelsel. Of wel? Anders
moet ik daar nog iets over zeggen. Het amendement op stuk nr. 9 gaat daarover.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik heb drie gevallen van doublures behandeld. Het eerste geval was de
aanwijzingsbevoegdheid. Het tweede geval staat mij zo niet voor de geest.
Het derde geval ging om de situatie dat in een bestemmingsplan buitengebied
al is geregeld dat voor een drainage een aanlegvergunning nodig is.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Daar zal ik dan nog op ingaan. Ik proefde namelijk uit uw vorige opmerking
dat u het over de provinciale verordening had.
 
 Over het amendement op stuk nr. 9 wil ik het volgende zeggen. Het gevaar
van doublures is er natuurlijk. Er zijn doublures op een aantal plaatsen.
Daarover is geen misverstand. In een gezamenlijk rapport van de Unie van waterschappen
en de VNG over de samenwerking tussen de gemeenten en waterschappen is een
voorkeur voor de toepassing van het waterinstrumentarium in plaats van het
aanlegvergunningenstelsel ten aanzien van het waterbeheer opgenomen. De Unie
van waterschappen en de VNG zijn op dit moment bezig om in onderling overleg
daarover een evaluatie op te zetten. Daarbij komt zo nodig concretisering
ten aanzien van de drainagevergunning aan de orde. Bij de voorbereiding van
de aanwijzing van de WWH-vergunningplichtige gevallen kan het provinciaal
bestuur thans al een signaal geven aan gemeenten dat aanlegvergunningenstelsels
voor drainage moeten worden geschrapt als de WWH-vergunningplicht van kracht
wordt. Bij alles waar men nu mee bezig is in de sfeer van wijzigingen kan
men al de tijdelijkheid daarvan opnemen. Zo nodig is er aansluitend overleg
met gemeenten die een aanlegvergunningenstelsel voor drainage hebben ter bescherming
van de naastgelegen natuurgebieden over de wijze waarop doublures kunnen worden
voorkomen, zoals uiteengezet in de nota naar aanleiding van het eindverslag.
Gelet op het voorgaande, ligt het in de rede dat er overleg van de besturen
van gemeenten, provincies en waterschappen nodig is. Ik ben graag bereid zelf
daarbij een inzet te hebben, opdat dit ook werkelijk gebeurt,
waar zij hetzelfde doel nastreven. Doublures moeten worden vermeden. Het provinciaal
bestuur kan overigens ook nog via zijn bevoegdheid in het kader van de Wet
op de ruimtelijke ordening bevorderen dat in de ruimtelijke planning rekening
wordt gehouden met de omstandigheid dat door toepassing van het WWH-instrumentarium
bepaalde natuurbelangen al worden behartigd.
 
 Het vreemde dat de heer Kamp erin wil brengen, is dat het al in een overgangssituatie
wordt verplicht. En een overgangssituatie kan een lange tijd duren. De heer
Kamp weet hoe lang het kan duren voordat bestemmingsplannen gewijzigd worden
en men het er zelf uithaalt. Overigens haalt hij het er ook uit. Hij wil dat
wij kunnen voorschrijven dat het daar niet meer thuishoort, maar dat het thuishoort
bij het waterinstrumentarium. Dan gaat hij in feite een bevoegdheid die bij
de waterschappen ligt, bij de gemeenten leggen. Dat lijkt mij helemaal een
door de war halen van instrumenten, waar de gemeenten in dezen helemaal geen
bevoegdheid hebben.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Er ligt helemaal niets bij de waterschappen. Er komt pas iets bij de waterschappen
te liggen als deze wet tot stand komt. Op dit moment ligt vanwege hun bestemmingsplan
buitengebied en het aanlegvergunningenstelsel dat daar onderdeel van uitmaakt,
bij een aantal gemeenten de bevoegdheid om een vergunning af te geven als
iemand een drainage wil aanleggen. Met deze wet zeggen wij dat ook de waterschappen
daarvoor vergunning mogen geven. Wij laten de situatie dat een aantal gemeenten
dat ook al kunnen, bestaan. Daar is de situatie dubbelop. Wat de minister
zegt, slaat echt nergens op.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Het probleem is dat nu via een losstaande verordening van de provincie
aan de gemeenten de bevoegdheid is gegeven om dat te doen. Op het moment dat
het waterinstrumentarium compleet is, kan het niet zo zijn dat degenen die
daar normaal gesproken de bevoegdheid voor hoort te hebben, te weten het waterschap,
via een amendement in feite tot in lengte van jaren een bevoegdheid blijft
houden. Wij introduceren juist de wetswijziging om het op een andere en betere
manier te doen, zodat met alle gecompliceerdheid van het bestuurlijk instrumentarium
toch weer het reguliere instrumentarium gehanteerd gaat worden.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik moet goed naar de minister luisteren, want zij weet in de regel waar
zij het over heeft. Maar het is toch niet zo dat de gemeenten op basis van
een provinciale verordening het recht hebben om het aanlegvergunningenstelsel
toe te passen. Hoe komt zij daarbij? Het gaat om de Wet op de ruimtelijke
ordening. Daarin is geregeld wat de gemeenten mogen regelen in hun bestemmingsplannen.
Voor het bestemmingsplan buitengebied geldt een aanlegvergunningenstelsel.
Dat heeft niets met de provinciale verordening te maken. Dat is gewoon een
onderdeel van de autonome bevoegdheid van de gemeente als het gaat om bestemmingsplannen.
Zij kunnen dat aanlegvergunningenstelsel van toepassing verklaren op kleine
ontgrondingen. Zij kunnen het van toepassing verklaren op het graven van sloten
en zij kunnen het van toepassing verklaren op drainages. Dat laatste is in
een aantal gemeenten gebeurd.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 U heeft er gelijk in dat ik op dat punt de redenering verkeerd opbouwde.
Het enige is dat wij nu juist zeggen dat wij de drainagevergunningen niet
meer laten lopen via de Wet op de ruimtelijke ordening, maar via de Wet op
de waterhuishouding. Het is een waterhuishoudkundig instrument en geen instrument
van ruimtelijke ordening. Je moet het dan ook bij de juiste overheidslaag
neerleggen c.q. bij het juiste openbaar bestuurslichaam. In dit geval is dat
het waterschap. Door middel van het amendement laat u bestaan dat het instrument
van de ruimtelijke ordening gehanteerd wordt. Overigens weet ik dat de VNG
en de Unie van waterschappen in vergaande bespreking zijn om te proberen dit
samen op te lossen. Nu haalt u eigenlijk via het amendement die oplossing
onderuit.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 De minister en ik zijn het erover eens dat deze bevoegdheid eigenlijk
bij de waterschappen moet liggen.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Zo staat het ook in de wet.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Die wet gaan wij nu vaststellen.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Zo staat het in de wet, waarmee wij nu bezig zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Precies. Wij stellen nu een wijziging van de Wet op de waterhuishouding
vast, inhoudende dat ook voor drainages een vergunning gevraagd moet worden
aan de waterschappen. Het blijft ook nog bij een aantal gemeenten liggen.
Ten aanzien van de gemeenten waar dat nog het geval is, zegt dit amendement
dat het daar niet dubbelop moet gebeuren. Zodra een gemeente het bestemmingsplan
gewijzigd heeft en de bevoegdheid van de gemeente is weggevallen, moeten de
waterschappen daarbij onmiddellijk in de plaats treden, omdat het wèl
geregeld moet worden.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 In uw amendement staat nergens dat die gemeente verplicht wordt binnenkort
het bestemmingsplan te wijzigen. Als de gemeente er verder niks mee doet,
blijft het tot in lengte van jaren in het bestemmingsplan staan. Dan heeft
het waterschap het nakijken.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Dat is nu net de situatie waarvoor dit amendement bedoeld is. Stel dat
het amendement niet wordt aangenomen en dat een gemeente doet wat de minister
zegt, dus dat die gemeente het bestemmingsplan niet wijzigt, dan betekent
het tot in lengte van jaren dat een agrariër die een drainagesysteem
wil aanleggen, niet alleen naar het waterschap moet, maar ook naar de gemeente.
Op basis van de situatie in Gelderland kan ik zeggen dat dit bij een aantal
gemeenten voorkomt en dat het tot veel onbegrip bij de agrariërs leidt.
Als een agrariër een vergunning bij een gemeente aanvraagt, blijkt achteraf
dat hij ook nog bij de provincie moet zijn en in de nieuwe situatie bij het
waterschap. Het gegeven dat een ondernemer naar twee overheden toe moet om
precies hetzelfde te vragen, is heel vervelend. Daar wil ik iets aan doen
door middel van het amendement.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 En daarom heb ik een voorkeur voor inschakeling van het
waterschap. Dan is het in één keer goed geregeld. Wij moeten
niet zeggen dat wij nog een tijd doorrommelen, door het nog een tijd bij de
gemeenten te laten zitten. Het laatste vind ik een slechte oplossing. Ik vind
dat je nu moet proberen om in overleg met de VNG en misschien met individuele
gemeenten en de provincies tot een echte oplossing te komen. Je moet er nu
niet een rommeltje van maken, door jarenlang de situatie te laten bestaan
dat in een aantal gebieden – het zal zich waarschijnlijk vooral beperken
tot Gelderland en Brabant – de gemeente de vergunningverlener is en
dat het waterschap daar nauwelijks invloed op heeft. Er kunnen waterhuishoudkundige
redenen zijn om er wel degelijk invloed op te hebben. Misschien zijn er zelfs
waterhuishoudkundige redenen om een vergunning in te trekken, terwijl de gemeente
zegt dat zij daar om redenen van ruimtelijke ordening geen behoefte aan heeft.
Die situatie mag zich niet voordoen. Daarom moet ik mij verzetten tegen aanneming
van het amendement. Ik vind dat u een verkeerde keuze maakt in dezen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Ik ben het met de minister eens, dat het geen ideale situatie is dat je
in een gemeente niet bij het waterschap terecht kunt voor een drainagevergunning,
maar dat je bij de gemeente moet zijn. Nog minder ideaal vind ik de situatie
dat je bij allebei moet zijn.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Dat ben ik met u eens.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Maar zolang het nog bij de gemeente zit, vind ik dat het waterschap moet
terugtreden. Zodra de bevoegdheid bij de gemeente weg is, kan het waterschap
in die plaats treden.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Ik zal u vertellen wat het allerbeste is. Als het waterhuishoudkundige
instrumentarium er straks is, als de waterschappen de vergunningen kunnen
afgeven en als er nog gemeenten zijn die zo dom zijn om het in hun verordeningen
te laten staan, zal de landbouw daar onmiddellijk tegen in het geweer komen.
De landbouw zal dan terecht zeggen: dames en heren gemeenteraadsleden, doe
er iets aan. Ik vertrouw de gemeenteraden wel dat zij dan zo verstandig zullen
zijn om er snel een wijziging in aan te brengen. Misschien heb ik wat dat
betreft een iets andere kijk op het decentrale bestuur. Ik vind het echt niet
nodig om de bevoegdheid toch tamelijk ongeclausuleerd te laten zitten bij
de gemeenten die iets geregeld hebben. Ik vind dat dat niet kan.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 U laat de bevoegdheid er zelf zitten.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Nee, ik laat die bevoegdheid er niet zelf zitten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De argumenten zijn nu zo langzamerhand voldoende gewisseld. Ik verzoek
de minister, haar betoog voort te zetten.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Voorzitter! Er zijn vragen gesteld over de schadevergoeding. Ik heb al
gezegd dat schadevergoeding niet altijd wordt toegekend. Schadevergoeding
is alleen aan de orde als het gaat om schade die redelijkerwijze niet ten
laste van betrokkene behoort te blijven. Wat redelijk is, wordt beïnvloed
door de maatschappelijke ontwikkeling. De stelling dat de waterkwantiteitsbeheerder
in alle gevallen de schade moet vergoeden, gaat ook te ver, met name in situaties
waarbij het bufferkarakter van voorheen agrarische gronden al in het bestemmingsplan
is vastgelegd. Als iemand in dat kader is benadeeld en dus schadevergoeding
zou kunnen aanvragen, moet hij niet bij de waterkwantiteitsbeheerder zijn,
maar bij degene die het bestemmingsplan heeft vastgelegd. Waterbeheer heeft
dan vooral een dienende functie. Het rapport "Vernattingsschade" kan helpen
bij de coördinatie van de aanpak bij de samenloop van schadevergoedingsbepalingen.
De conclusies komen op korte termijn naar de Kamer. Echter, wij moeten niet
alles op alles laten wachten. De uitbreiding van het instrumentarium is nu
gewenst, omdat een schadevergoedingsregeling wordt getroffen voor die gevallen,
waarin een en ander rechtstreeks te maken heeft met het al dan niet verlenen
van een vergunning.
 
 Ik ben al ingegaan op de amendementen van de heer Kamp. Ik heb de vragen
daarmee beantwoord.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Ik dank de minister voor haar reactie. Ook mijn collega's
dank ik voor hun reactie.
 
 Het is de minister niet bekend om hoeveel hectare landbouwgrond het gaat,
maar dat is toch van belang. Als een wetsvoorstel als het onderhavige wordt
gepresenteerd, dan moet de medewetgever, in dit geval de Kamer, inzicht worden
geboden in de vraag om welke gebieden het gaat, hoeveel mensen erbij zijn
betrokken en wat de gevolgen zijn. Dit wetsvoorstel heeft forse consequenties,
alleen al vanwege het feit dat in die ene provincie die ik op dat punt nader
heb bekeken, de helft van alle landbouwgrond erbij is betrokken. Dat betekent
dat de helft van alle landbouwgrond aldaar vergunningplichtig wordt wat betreft
drainages. Het betalen van leges, het aanvragen van vergunningen en het beïnvloed
worden als agrariër waar het gaat om de gebruiksmogelijkheden van de
grond hebben belangrijke gevolgen. Die gevolgen hadden kwantitatief in beeld
gebracht kunnen worden.
 
 Dan de aanwijzing. De minister zegt dat ik met mijn amendement twee wetten
door elkaar haal. Dat is echter niet het geval. Ik ben slechts met één
wet bezig, namelijk de Wet op de waterhuishouding. In die wet is geregeld –
dat staat ook goed in de memorie van toelichting – dat de aanwijzing
zowel kan geschieden door de provincie als door het waterschap, indien dat
daartoe is gemachtigd door de provincie. Het lijkt mij goed om die dubbele
bevoegdheid te vervangen door een enkele bevoegdheid. Die bevoegdheid zou
dan moeten komen te liggen bij de provincie.
 
 Hetzelfde hebben wij geprobeerd met de dubbele bevoegdheid die in de Wet
op de waterhuishouding zelf zit. Daarbij gaat het om de na te streven grondwaterstanden.
Die na te streven grondwaterstanden kunnen door de provincie en door de waterschappen
worden vastgesteld. Dat is geen zinvolle doublure. Het algemene beeld zou,
conform de Evaluatienota water, kunnen worden geschetst door de provincie,
terwijl de specifieke uitwerking voor een beheersgebied in handen van het
waterschap zou kunnen komen. Daartoe heb ik het desbetreffende
amendement voorgesteld.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Voorzitter! De heer Kamp zegt dat die doublure niet zinvol is. Het systeem
van de wet op dat punt is als volgt: de bevoegdheid wordt bij de provincie
gelegd, maar in het kader van de verdere decentralisatie van het waterbeheer
hebben de waterbeheerders de mogelijkheid, daartoe gemachtigd door de provincie
op basis van de wet, om voor regionale situaties een eventuele aanvulling
te plegen. Als de heer Kamp meent dat het een doublure is, zou hij dat hele
artikel dat handelt over die bevoegdheid, uit de wet moeten halen. Dan zitten
er overigens nog veel meer doublures in, want dat is het systeem van de wet.
De provincie wijst aan, maar daartoe gemachtigd, kunnen waterschappen, vanuit
verschillende waterhuishoudkundige overwegingen, ook gebieden aanwijzen. Dan
zou de heer Kamp dus die hele bepaling moeten wegamenderen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Het zit inderdaad in het systeem van de wet. Ik vind dat de wetswijziging
die door de minister is voorgesteld een beperkte wijziging is. Bij amendement
op een wijziging zoiets voorstellen gaat vrij ver, zeker als je dat doet zo
kort voor de vergadering als ik dat vandaag heb gedaan. Daarom trek ik de
amendementen op de stukken nrs. 7 en 10 in.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Aangezien de amendementen-H.G.J. Kamp (stukken nrs. 7 en 10) zijn ingetrokken,
maken zij geen onderwerp van beraadslaging meer uit.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Het amendement op stuk nr. 8 betreft een tekstuele correctie.
Ik ben van mening dat er sprake is van een taalkundige fout. Ik meen dat de
kleine nota van wijziging, waar de minister toe bereid was, die fout eruit
haalt. Inhoudelijk zit er geen verschil tussen hetgeen de minister wil doen
en wat ik bij amendement heb voorgesteld. Een nota van wijziging vind ik beter
dan een amendement als oplossing van een redactioneel geschil en daarom trek
ik het amendement op stuk nr. 8 in.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Aangezien het amendement-H.G.J. Kamp (stuk nr. 8) is ingetrokken, maakt
het geen onderwerp van beraadslaging meer uit.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Dan houden wij over het amendement op stuk nr. 9. Op dat punt
verschil ik duidelijk van mening met de minister. De situatie is zo dat een
aantal gemeenten een bevoegdheid heeft en die nog heel lang kan houden. Zelfs
als gemeenten de bevoegdheid tot het verlenen van een vergunning voor een
drainage willen inleveren, kan dat nog jaren duren als mensen in die gemeenten
daar bezwaar tegen maken. Een agrariër moet dan op twee plaatsen voor
hetzelfde werk een vergunning halen. Het amendement houdt in dat als die bevoegdheid
al bij de gemeente ligt, het waterschap nog niet in beeld komt. Pas als de
gemeente dat afgebouwd heeft, na het overleg dat minister Jorritsma ongetwijfeld
vruchtbaar samen met de VNG en de Unie van waterschappen kan voeren, kan het
waterschap intreden. Als dit amendement wordt aangenomen, hoeft een agrariër
slechts bij één instantie een vergunning voor een drainage aan
te vragen. Ik handhaaf dit amendement dan ook.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Dat betekent dus in feite dat de heer Kamp, omdat de gemeente een algemene
bevoegdheid heeft om via aanlegvergunningenstelsels zaken in het buitengebied
te regelen – dat zullen wij nooit aan de gemeenten kunnen en moeten
ontnemen – aan het waterschap een instrument ontzegt, waar wij juist
op zitten te wachten en waar deze wetswijziging voor is bedoeld. Dat lijkt
mij toch een ongerijmde redenering.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Dat komt niet in nieuwere bestemmingsplannen voor het buitengebied voor.
De lijn van het Rijk is namelijk dat bij de toetsing door provincies van de
bestemmingsplannen voor het buitengebied aan het streekplan, steeds ingebracht
wordt dat het aanlegvergunningenstelsel niet meer op de drainages van toepassing
hoeft te zijn, omdat er een wijziging op de Wet op de waterhuishouding komt.
Dat probleem zal zich in de toekomst dus niet meer voordoen. Er zal bij de
gemeenten geen behoefte zijn om een dubbele bevoegdheid te creëren. Dat
betekent dat die gemeenten in principe bereid zullen zijn, zo is mijn inschatting,
om hun bestemmingsplan voor het buitengebied te wijzigen. Zolang dat nog niet
is gebeurd, zal men het bestemmingsplan voor het buitengebied moeten toepassen
en dat betekent dat de agrariërs bij twee overheden een zelfde vergunning
aan moeten vragen. Zolang dat nog niet terug is gedraaid, wil ik dat via mijn
amendement regelen.
 
 Mijn laatste punt betreft de schadevergoeding. Ik ben daar niet gerust
op. De heer Esselink zei dat vermogensschade sowieso niet aan de orde komt.
Ik zal het de Kamer besparen, maar men kan van mij aannemen dat op het gebied
van vermogensschade, ook als het gaat om nieuwe drainages, er wel degelijk
een redenering kan worden opgebouwd. De schade van agrariërs kan aan
de orde zijn vanwege het bepalen van de grondwaterstand. Daar zijn twee overheden
verantwoordelijk voor, de provincie en het waterschap. De aanwijzing kan zowel
van de provincie als van het waterschap komen. Het aanlegvergunningenstelsel
van de gemeenten is van kracht, evenals het lozingsvergunningenstelsel. Bovendien
kan er een samenloop zijn van meerdere maatregelen, waarbij het onduidelijk
is welke maatregel de schade veroorzaakt heeft. Ik ben bang dat het antwoord
van de minister ertoe leidt dat agrariërs met hun schadeclaim van het
kastje naar de muur worden gestuurd. Uiteindelijk zal er geen bevredigende
oplossing worden gevonden. Ik betreur het antwoord van de minister dan ook.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Voorzitter! Om met de laatste opmerking te beginnen: ik betreur het dat
de heer Kamp mij blijkbaar niet begrepen heeft. Ik weet dat schadevergoedingsregelingen
in Nederland niet de meest eenvoudige regelingen zijn. Dit geldt vooral voor
de regelingen die gekoppeld zijn aan de Wet op de ruimtelijke ordening. De
heer Kamp zegt dat niet de gemeente maar de waterkwantiteitsbeheerder de schadevergoeding
moet betalen wanneer de wijziging van een vergunning veroorzaakt is door een
wijziging in het bestemmingsplan. Voorzitter! Dat vind ik zeer vreemd, want
de water kwantiteitsbeheerder is niet de veroorzaker van de
wijziging van een bestemmingsplan. Een gemeente kan besluiten om een gebied
aan te wijzen als natuurgebied of als bufferzone. Het waterschap kan daarbij
betrokken zijn, maar is niet de veroorzaker van de wijziging. Het waterschap
voert alleen datgene uit dat nodig is om van het gebied een natuurgebied of
een bufferzone te maken. De schade zal dan ook geclaimd moeten worden bij
de gemeente en niet bij het waterschap. Dat is duidelijk. In de procedure
van het bestemmingsplan worden daartoe de mogelijkheden gegeven. Ik vind het
raar dat de heer Kamp zegt dat ik de boeren van het kastje naar de muur stuur.
Ik ben het met hem eens dat de wetgeving gecompliceerd is, maar wij schieten
er niets mee op als de procedure zodanig wordt vereenvoudigd dat de vergoeding
van de schade volledig voor rekening komt van een bestuurslaag die niet de
veroorzaker ervan is.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 De gemeente wijst het natuurgebied aan. Vervolgens wijst de provincie
de hydrologische bufferzone aan. Daarna bepaalt het waterschap het peil van
het grondwater. Hierna dient de agrariër een claim in. Ik voorspel dat
deze agrariër van het kastje naar de muur wordt gestuurd.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Dat zou zeer treurig zijn. Men moet bij de instantie zijn die de eerste
beslissing neemt. Een schadevergoeding is altijd gebaseerd op een besluit
van de provincie of de gemeente. Als daarnaast het waterschap om hydrologische
redenen wijzigingen in het streekplan veroorzaakt, dan moet men natuurlijk
bij het waterschap zijn. Omdat er openbare besluitvorming aan voorafgaat,
is altijd duidelijk aan te geven bij welke overheidsorgaan een gedupeerde –
dit hoeft niet altijd een landbouwer te zijn – zijn claim tot schadevergoeding
moet indienen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Het gebied naast de grond van een agrariër wordt door de gemeente
als natuurgebied aangewezen. Vervolgens bepaalt de provincie dat zijn grond
in een hydrologische bufferzone ligt. Het waterschap bepaalt vervolgens wat
het peil van het grondwater moet zijn. Het gevolg daarvan is dat de agrariër
niet mag draineren. De gemeente heeft weliswaar het eerste besluit genomen,
maar het eerste besluit dat gevolgen heeft voor de grond van de agrariër
is door de provincie genomen.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Precies! Dan moet hij dus voor de planschade bij de provincie zijn.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Uw voorstel houdt in dat men in die gevallen niet bij de provincie moet
zijn maar bij het waterschap. Leest u het nog maar eens na.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 In dat geval moet men èn bij de provincie èn bij het waterschap
zijn. Er mag overigens geen misverstand over bestaan dat ook wij zien dat
er coördinatieproblemen zullen ontstaan. De oplossing van de heer Kamp
is mij echter te gemakkelijk. Overigens wijs ik erop dat in zijn voorstel
de schade voor het grootste deel door de boeren zelf betaald moet worden.
Wij kunnen niet ontkennen dat de agrariërs zelf een grotere bijdrage
leveren aan de waterschappen dan aan het algemeen bestuur. Het is nog maar
de vraag of de heer Kamp er verstandig aan doet, de schadevergoedingsregeling
uitsluitend door de waterschappen te laten uitvoeren. Overigens moet de coördinatie
van de schadevergoedingsbepalingen nader bekeken worden. Op een aantal punten
lopen deze bepalingen samen. In die zin deel ik de zorg die de heer Kamp heeft
uitgesproken.
 
 Voorzitter! Ik moet de Kamer aanneming van het amendement op stuk nr.
9 dringend ontraden. Mijns inziens biedt het geen oplossing voor het probleem.
Gemeenten zullen er op geen enkele wijze pressie van ondervinden om snel hun
bestemmingsplannen te wijzigen en de waterschappen hebben vervolgens geen
mogelijkheden om in te grijpen. Het lijkt mij veel beter om ervoor te zorgen
dat gemeenten en waterschappen ertoe gedwongen worden goed samen te werken
en gezamenlijk naar oplossingen te zoeken. Ik ga ervan uit dat de gemeenten
en de waterschappen er alles aan zullen doen om te voorkomen dat een landbouwer
die een drainagevergunning wil aanvragen ongecoördineerd twee keer dezelfde
bureaucratische gang moet maken. Daar is overigens het gesprek in het overleg
waar de Unie van waterschappen en de VNG gezamenlijk deel van uitmaken ook
op gericht. Ik ben graag bereid daaraan een steentje bij te dragen als ik
de zaak daarmee sneller op kan lossen. In elk geval wordt het probleem niet
opgelost door aanneming van het amendement.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De door de minister toegezegde nota van wijziging is inmiddels ingediend
en rondgedeeld. Ik stel voor, morgen over het wetsvoorstel en het amendement
te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-66-3940-3951.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl