Behandeling van het voorstel van wet van het lid Crone houdende regels inzake de toegankelijkheid, veiligheid, bereikbaarheid en redelijke prijsstelling van basisbetaaldiensten (Wet toegankelijkheid en bereikbaarheid basisbetaaldiensten) (29688)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 4055-4065

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

04-04-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 63, pagina 4055-4065

28-03-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 29688Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Vragen van het lid Karimi aan de staatssecretaris van Defensie over de uitlatingen van de minister van Defensie over het seksueel misbruik op marineschip Hr. Ms. Tjerk Hiddes in de VolkskrantPagina 4021-4025
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over Onderbouw voortgezet onderwijs (30323, nr. 28)Pagina 4029-4030
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 28 maart 2006)Pagina 4028-4029
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over SLOA, te weten: - de motie-Jan de Vries/Eijsink over leerplanontwikkeling (30300 VIII, nr. 207); - de motie-Vergeer over de reorganisatie van de SLOA-instellingen (303000 VIII, nr. 208)Pagina 4034-4034
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Regels over de inbewaringneming en instelling van een vordering tot teruggave van cultuurgoederen afkomstig uit een tijdens een gewapend conflict bezet gebied (Wet tot teruggave cultuurgoederen afkomstig uit bezet gebied) (30165)Pagina 4033-4033
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wet ambulancezorg (29835) en over: - de motie-Schippers c.s. over de nieuwe verdelingssystematiek (29835, nr. 27); - de motie-Kraneveldt c.s. over het referentiekader 'Spreiding en beschikbaarheid' (29835, nr. 28) en 4 andere moties (29835, de nrs. 29 en 32 t/m 34)Pagina 4034-4035
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over de huurtoeslag, te weten: - de motie-Van Gent/Gerkens over fraude met de aanvraag van huurtoeslag (27926, nr. 89); - de motie-Van Gent/Gerkens over de marginale huurtoeslagdruk voor eenpersoonshuishoudens (27926, nr. 90)Pagina 4032-4032
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 en enkele andere wetten ten behoeve van de archeologische monumentenzorg mede in verband met de implementatie van het Verdrag van Valletta (Wet op de archeologische monumentenzorg) (29259)Pagina 4035-4043
Behandeling van het voorstel van wet van het lid Crone houdende regels inzake de toegankelijkheid, veiligheid, bereikbaarheid en redelijke prijsstelling van basisbetaaldiensten (Wet toegankelijkheid en bereikbaarheid basisbetaaldiensten) (29688)Pagina 4055-4065
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de vrijheid van meningsuiting, te weten de motie-Van Baalen over het standpunt van de regering over de vrijheid van meningsuiting en andere fundamentele vrijheden (29614, nr. 11)Pagina 4033-4034
Vragen van het lid Vendrik aan de minister van Financiën over de ambtelijke adviezen ter zake van de gemeentelijke ozb-tarievenPagina 4019-4021
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de beloning van de raad van bestuur van Essent, te weten de motie-Irrgang c.s. over een beloningscode voor energiebedrijven die voor meer dan de helft in handen zijn van publieke aandeelhouders (30111, nr. 7)Pagina 4032-4033
Vragen van het lid Bussemaker aan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over zieke werknemers die risico zouden lopen op ontslag in plaats van reïntegratiePagina 4025-4028
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het voortgezet onderwijs inzake vervanging van de basisvorming door een nieuwe regeling voor de onderbouw (regeling onderbouw VO) (30323)Pagina 4030-4032
Debat over de vervreemding van de NV Luchthaven SchipholPagina 4043-4055
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 28 maart 2006)Pagina 4065-4067
Presentie en opening (dinsdag 28 maart 2006)Pagina 4019-4019

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 76 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het voorstel van wet
van het lid Crone houdende regels inzake de toegankelijkheid, veiligheid,
bereikbaarheid en redelijke prijsstelling van basisbetaaldiensten (Wet toegankelijkheid
en bereikbaarheid basisbetaaldiensten) (29688).De voorzitter:Ik heet in vak K de initiatiefnemer welkom, zijn medewerker de heer Piotr
van Rij en als adviseur van de Kamer de minister van Financiën.De algemene beraadslaging wordt geopend.De heer Van der Vlies (SGP):Voorzitter. Het overkomt je als Kamerlid niet dagelijks dat je wordt uitgedaagd
door een collega die een initiatiefvoorstel in de Kamer verdedigd om, al of
niet met zijn medewerking, een initiatiefwetsvoorstel in te dienen. Het idee
van de indiener van het wetsvoorstel dat wij nu behandelen, om als SGP en
PvdA een initiatiefvoorstel in te dienen om de beschikbaarheid van voedsel
te garanderen – zie pagina 6 van de stukken – is natuurlijk een
uitdaging om onze fractie over de streep te trekken. Overigens is dit een
goede inschatting, want onze fractie zal zich tot het uiterste inspannen om
de beschikbaarheid van voedsel voor onze burgers te garanderen, dat is duidelijk.Ik heb die passage begrepen. De initiatiefnemer deed daar moeite om de
SGP-fractie over de streep te trekken. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet.
Ik zeg niet dat ik niet over de streep heenstap, maar daarvoor moet wel wat
gebeuren. Wij gaan immers graag in op goede voorstellen, maar dan moeten ze
wel écht goed zijn en dan moet je die overtuiging ook hebben. Zover
is het bij ons nog niet.Ere wie ere toekomt. De SGP-fractie waardeert het dat de heer Crone, lid
van de PvdA-fractie, een vervolg heeft gegeven aan eerdere voorstellen uit
zijn fractie om de bankdiensten te garanderen. Het proefballonnetje van toen
bleek een échte ballon te zijn. Dat kom je niet zo vaak tegen, althans
het is wel eens anders.De SGP-fractie vindt de gedachte achter het wetsvoorstel zondermeer sympathiek.
Het doel van het wetsvoorstel is immers om de bankdiensten vooral voor ouderen
en mensen met een handicap beschikbaar te houden om sociale uitsluiting van
deze groepen te voorkomen. Ook wij vinden het voor de leefbaarheid van het
platteland, en in toenemende mate ook van stadswijken, belangrijk dat er basisvoorzieningen
zijn. Geld heeft iedereen op zijn tijd nodig. Een bank kan dus als zo'n basisvoorziening
worden gezien.Er is trouwens al verschraling genoeg aan dienstverlening in de samenleving.
Zeker voor mensen die afhankelijk zijn van anderen en voor mensen op leeftijd –
met alle eventuele beperkingen van dien – is de bereikbaarheid van basale
diensten uiterst belangrijk. Ook het rapport van de themacommissie ouderenbeleid –
waarover wij binnenkort in dit huis komen te spreken – legt hier de
vinger bij. De initiatiefnemer snijdt dus een relevant punt aan, een punt
dat ook mijn fractie zorgen baart. Uit deze constatering mag nog niet de conclusie
worden getrokken dat de SGP-fractie wel "binnen" is. De heer Crone
heeft wat ons betreft nog heel wat uit te leggen voor het zover is. Hij mag
zich niet te vroeg rijk rekenen.Donkere wolken pakken zich samen. De heer Crone schetst een dreigende
toekomstverwachting. Immers, als het huidige tempo van het sluiten van bankfilialen
doorgaat, is er over tien jaar in Nederland haast geen bank meer te vinden.
Toch moeten wij oppassen dat wij ons niet te gemakkelijk laten meeslepen in
dit sombere perspectief. Het plan gaat immers over in principe twintig witte
vlekken. Dat zijn er natuurlijk twintig te veel, maar het zijn er niet héél
veel. Blijkbaar voldoet de gangbare situatie in Nederland behoorlijk aan de
voorgestelde "Crone-norm" van vijfduizend inwoners binnen een straal
van 3 km. Valt het nu in Nederland allemaal wel mee? Of is de norm misschien
te laag?Het wetsvoorstel stelt algemene regels voor eigenlijk een zeer beperkte
groep probleemgevallen. Zijn er geen andere oplossingen te bedenken dan een
wettelijke dwang? Zoals uit de schriftelijke gedachtewisseling blijkt, zien
de banken ook het belang van een goede dienstverlening in. Er zijn zelfs binnen
het Maatschappelijk Overleg Betalingsverkeer (MOB) uitspraken over gedaan.
Kan de initiatiefnemer ingaan op de vraag wat die uitspraken betekenen voor
dit wetsvoorstel? Zijn banken zo onverantwoordelijk dat zij niet doen wat
zij belangrijk zeggen te vinden? In principe werkt goed overleg immers beter dan dat banken tegen heug en meug aan een verplichting moeten
voldoen. Dat is een dilemma dat men ook op andere beleidsterreinen tegenkomt:
regulering of zelfregulering? En hoelang geeft men de zelfregulering de kans
om regulering overbodig te maken?Het staat buiten kijf dat ouderen over hun geld moeten kunnen beschikken.
Tegelijkertijd moet het openhouden van een bankfiliaal wel voldoende aantrekkingskracht
hebben. Het is immers niet erg lonend als er per dag drie of vier bezoekers
aan de balie komen. We weten allemaal dat veel mensen tegenwoordig via internet
of telefoon hun geld beheren en dat aantal zal nog wel toenemen.Ik kan mij voorstellen dat ouderen naar het dichtstbijzijnde kantoor kunnen
bellen, waarna een van de medewerkers het gevraagde geld komt brengen of andere
benodigde faciliteiten biedt. Heeft de heer Crone ook aan deze of aan andere
oplossingen gedacht om het geconstateerde probleem op te lossen? Zou een dergelijke
persoonlijke dienstverlening, zoals heden ten dage op het platteland bestaat
voor medicijnverstrekking, niet veel beter aansluiten bij de behoeften van
ouderen? Een bijkomend voordeel is dat zo'n dienstverlening ook zou helpen
voor mensen die om welke reden dan ook de deur niet meer uit kunnen of durven.
Eventueel zou een dergelijke service gekoppeld kunnen worden aan de beschikbaarheid
van een geldautomaat. Op deze manier wordt de bank bij de mensen gebracht.
Het omgekeerde kan ook: de mensen bij de bank brengen. Dat zou bijvoorbeeld
kunnen door een taxidienst in het leven te roepen die binnen enkele uren per
dag op te roepen is. Ik wil graag een reactie op deze suggestie.Het beschikbaar stellen van bankdiensten is niet iets zelfstandigs. Wel
kan worden gesteld dat in dorpen waar geen winkel meer is, ook niet per se
een bankfiliaal hoeft te zijn. Zou het daarom niet beter zijn om de verplichting
om een bankdienst te hebben, te koppelen aan het overige bestand van winkeliers?
Het is niet denkbeeldig dat de heer Crone de opening mag verrichten van een
nieuw bankfiliaal in een dorp waar de laatste plaatselijke kruidenier de maand
ervoor net het licht heeft uitgedaan. Hoe denkt de indiener hierover? Hij
wil waarschijnlijk noch het een, noch het ander. Dat is wellicht een schot
voor open doel, maar goed, het moet wel enigszins in proportie zijn allemaal.
Dat signaal wil ik overdragen.Op dit moment worden op veel plaatsen lokale initiatieven ontplooid voor
servicepunten in verpleegtehuizen, verzorgingstehuizen, postkantoren of VVV's.
Natuurlijk passen zulke initiatieven binnen het voorstel van de heer Crone,
maar worden die initiatieven niet juist gefrustreerd door deze wettelijke
plicht? Zullen de banken die nu actief proberen een servicepunt in te richten
daar ook nog vrijwillig toe komen als er een wettelijke verplichting bestaat,
waarbij bovendien de kosten verdeeld worden over de verschillende banken?
Kan het voorstel niet contraproductief werken?Dit brengt mij op het risico van dit voorstel voor bestaande bankfilialen
in kleine dorpen. Daaraan gaat de heer Crone toch wat gemakkelijk voorbij.
Graag horen wij zijn visie op de kwestie of banken nog wel bereid zullen zijn
om hun bestaande filialen te handhaven, als er toch als achtervang een algemene
verplichting is om een bankkantoor te hebben, waarvan de kosten worden verevend?
Ontneemt dit wetsvoorstel niet – om zo te zeggen – het laatste
restje maatschappelijke verantwoordelijkheid aan deze commerciële instellingen? In het wetsvoorstel staat een criterium van 5000 inwoners binnen 3 km.
Deze norm lijkt niet echt op onderzoek te zijn gebaseerd. Hoe is deze tot
stand gekomen? Vaststelling van het gebied waarbinnen deze norm geldt is vrij
bewerkelijk. Dit kan tot veel discussie leiden. Wanneer geldt de 3 km-norm
precies? Van waar tot waar moet worden gemeten? Het criterium vraagt ook regelmatige
toetsing onder verantwoordelijkheid van de minister. Hoe vaak moet dat gebeuren?
Moet de sluiting van elk filiaal worden gemeld om de minister te activeren
om deze verplichting te realiseren?Het wetsvoorstel gaat uit van de zorgplicht die banken hebben. Er staat: "Hoe
bovengenoemde zorgplichten precies moeten worden uitgewerkt in lagere regelingen
en dus hoe hoog het minimumniveau aan dienstverlening exact moet worden gesteld,
zal moeten worden bepaald na een grondige beschouwing van de ontwikkelingen
in de samenleving." De indiener moet daarbij wel bedenken wat hij precies
onder dit minimumniveau verstaat. Als je een bepaald niveau een minimumniveau
vindt, kun je niet zeggen dat je dat afhankelijk stelt van de maatschappelijke
ontwikkelingen. Dat kan de indiener toch niet ontkennen?Wat moet er gebeuren als er toch een nieuw bankfiliaal in een bepaald
dorp of een bepaalde wijk wordt gevestigd? Zou een eenmaal ingericht servicepunt
moeten sluiten, zodra een bank zou besluiten om weer een eigen filiaal te
openen?De kosten van een filiaal dat op basis van dit wetsvoorstel wordt geopend,
worden gedekt uit een heffing die gekoppeld is aan het marktaandeel van de
banken. Hoe stelt de indiener zich deze heffing voor? Wordt er voor heel Nederland
een pot gemaakt waaruit alle servicepunten worden betaald, of moeten de banken
in de regio de servicepunten betalen? Hiervoor zijn volgens de SGP-fractie
geen duidelijke normen gegeven. Die zullen er wel moeten zijn om na aanname
geen problemen te krijgen bij de uitvoering van dit wetsvoorstel. Tenslotte
zijn wetten niet nodig als alles harmonisch verloopt, maar moeten zij gezaghebbende
richtlijnen kunnen geven als er problemen zijn. Een alternatieve oplossing
kan zijn dat de gezamenlijke banken besluiten tot een soort prijzenpot voor
het beste initiatief in een bepaald dorp of in een stadswijk, genomen door
de lokale gemeenschap. Als men daar behoefte aan heeft, kan men besluiten
tot het instellen van een servicepunt waarvoor de lokale gemeenschap zelf
verantwoordelijk is. Er kan dan ook worden gezocht naar aansluiting bij de
lokale behoeften. Hoe ziet de indiener deze variant op zijn voorstel?Zoals gezegd, heeft de SGP-fractie nog geen definitief standpunt ingenomen.
Wij blijven, met erkenning van de relevantie van het ingebrachte punt, zitten
met de keuze tussen landelijke dwang en lokaal initiatief. Graag laat onze
fractie zich overtuigen van het nut en de noodzaak van dit sympathieke voorstel
en vooral ook van de uitvoerbaarheid. Met spanning kijken wij uit naar de
reactie van de indiener en het advies van de minister.De heer De Haan (CDA):Mijnheer de voorzitter. Graag zou ik op dezelfde wijze als de heer Van
der Vlies openen, maar dat kan ik nooit zo goed als de heer Van der Vlies.
En je moet je plaats in deze Kamer kennen. De indiener van het wetsvoorstel
moet er toch van overtuigd zijn dat hij een sympathieke bijdrage
levert aan een wel degelijk bestaand probleem. De vraag is natuurlijk altijd
wel of de oplossing die de heer Crone, de indiener, voorstelt, de juiste is.Het is duidelijk dat door de maatschappelijke ontwikkelingen de afstand
tot fysieke dienstverlening voor bepaalde groepen in de samenleving toeneemt.
Niemand zal dat kunnen ontkennen; iedereen kan dat waarnemen. In de afgelopen
jaren heeft Nederland te maken gekregen met een teruglopend aantal buurtwinkels,
zoals kruideniers, slagerijen en noem maar op, benzinestations, huisartsen
en bankfilialen. Het zijn alle dienstverleners in de particuliere sector.
Niet alleen de particuliere sector kent echter een concentratie, maar ook
de overheid. Ook de overheid trekt zich terug uit de kleine kernen. Schaalvergroting
leidt bijvoorbeeld tot minder scholen, minder ziekenhuizen, minder bibliotheken,
minder politiebureaus en brandweerkazernes. Er komen minder consultatiebureaus
voor zuigelingen. Ik kan daarvan prachtige voorbeelden uit mijn buurt noemen.
Het aantal gemeentehuizen is ook schrikbarend afgenomen. Voor de bevolking
van de kleine kernen zijn het in uiteenlopende mate – ik moet het zeggen,
want wij moeten niet alles over één kam scheren – essentiële
vormen van dienstverlening.In de beantwoording van de schriftelijke vragen draait de heer Crone,
de indiener, er toch wel wat omheen. Kan hij nog eens uiteenzetten waarom –
en hij kan gelijk hebben dat er in de toekomst misschien wat meer witte vlekken
ontstaan als de banken doorgaan met het sluiten van bijkantoren – met
zijn criteria wel eens banken geopend moeten worden in witte vlekken waar
nooit een bankgebouw heeft gestaan? Waarom gaat hij voorbij aan de concentratietendens
in essentiële particuliere en publieke voorzieningen? Waarom richt hij
zich uitsluitend op de banken? Ik kan mij zo goed voorstellen dat het voor
ouderen en gehandicapten een veel grotere opgave is om de dagelijkse leeftocht
binnen te halen dan zo nu en dan eens naar een bankgebouw te gaan. Hoe vaak
komen wij nu in een bankgebouw? Voor mij persoonlijk geldt – en het
zal voor iedereen gelden – dat het uiterst zelden is, maar wij moeten
toch wel ten minste één keer in de week naar de kruidenier.
Wil de indiener van het wetsvoorstel nog eens op deze problematiek ingaan?Een tweede probleem is dat de heer Crone, de indiener van dit initiatiefwetsvoorstel,
zijn model baseert op het woonbeginsel: binnen een straal van 3 km van de
woonplek en minimaal 5000 inwoners. De indiener kan toch niet ontkennen dat
veel mensen hun bankzaken regelen in de buurt van hun werkadres of in de buurt
waar zij winkelen? Als hij daarvan uitgaat, wat is dan nog de zin van het
criterium van 3 km rondom de woonplek en 5000 inwoners? Is de indiener van
het wetsvoorstel het eigenlijk niet met de CDA-fractie eens dat zijn gedwongen
vestiging van banken en bijkantoren voor oudere mensen die slecht ter been
of gehandicapt zijn geen oplossing biedt omdat voor hen een afstand van 3
km ook te veel is?De Landelijke Vereniging voor Kleine Kernen komt juist tot de conclusie
dat voor de leefbaarheid van kernen niet de gedwongen vestiging van een bijkantoor
van een bank de oplossing biedt, maar dat maatwerk belangrijk is. Goed maatwerk
verbetert de dienstverlening aanmerkelijk meer dan gedwongen vestiging van
banken. De LVKK pleit dan ook voor deregulering en voor het opruimen van alles
wat maatwerkoplossingen onmogelijk maakt. Op die manier kunnen betaalkantoren
worden gecombineerd met punten voor aflevering van medicijnen en dergelijke
zaken.In de praktijk zijn er al talloze maatwerkoplossingen. Te denken valt
aan geldservicepunten op lokaal niveau, een chipknipautomaat in verzorgingshuizen,
vestigingen van kantoren die een aantal uren per week geld uitbetalen, cash
backs bij winkels, taxiservice en bankbussen, eventueel gecombineerd met een
bibliotheekbus. Bij die laatste variant blijken er overigens erg veel boeken
te worden uitgeleend, maar wordt erg weinig gebruikgemaakt van faciliteiten
om geld op te nemen. In de praktijk zijn er talloze oplossingen reeds in gang
gezet. Het krachtens het initiatiefvoorstel van de heer Crone dirigistisch
opleggen van vestigingen van bankfilialen zou deze spontaan tot stand gekomen
particuliere initiatieven die op maatwerk zijn gericht en dus zijn afgestemd
op de mensen om wie het gaat, zoals de ouderen die slecht ter been zijn, kunnen
afremmen en zelfs doen eindigen.De heer Bakker (D66):Ik ben het op zichzelf met de heer De Haan eens dat maatwerk de voorkeur
verdient boven dirigistische oplossingen. Maar hoe gaat hij dan om met het
probleem dat als men probeert in gemeenten met dergelijk maatwerk te komen,
banken wel heel sterk de neiging hebben om de andere kant op te kijken doordat
ze gewoon met hun eigen agenda bezig zijn? Ik ben het met de heer De Haan
eens dat het wetsvoorstel van de heer Crone in sommige opzichten te ver gaat.
Echter, het laten gebeuren dat banken hun maatschappelijke verantwoordelijkheid
voor de leefbaarheid van het platteland en kleine kernen naast zich neer leggen,
is toch ook niet de oplossing?De heer De Haan (CDA):Dat ben ik uiteraard graag met de heer Bakker eens. Uit mijn betoog mag
hij geenszins opmaken dat banken heilige boontjes zijn. Wel meen ik dat de
spreiding van de banken over kleine kernen buitengewoon onevenwichtig is.
Indien het gedwongen model zou worden ingevoerd, zou ik graag zien dat bij
de kostenverdeling zeer duidelijk rekening werd gehouden met die onevenwichtige
spreiding. Wat is de visie van de indiener van het wetsvoorstel hierop? Overigens
geef ik volstrekt toe dat het van de besturen van de banken op lokaal niveau
afhankelijk is in hoeverre maatwerk geleverd wordt. Hieruit blijkt ook het
verschil tussen de banken. Er zijn banken die plaatselijke besturen hebben.
Die zijn zeer gemotiveerd om geld naar de klanten toe te brengen. Dat geldt
echter niet voor iedere bank. In dat opzicht kan ik zeker met de interruptie
van de heer Bakker instemmen.De kosten van de gedwongen oplossing à la de indiener worden nu
volstrekt bij de banken gelegd. Dat zijn vrij forse kosten. Waarom heeft de
indiener geen aandacht geschonken aan een alternatief waarbij de bereikbaarheid
van de betaaldiensten op een andere wijze wordt gefinancierd? Ik noem bijvoorbeeld
het verstrekken van vervoersvouchers of het geven van een directe financiële
vergoeding voor speciale doelgroepen. De WMO geeft de lokale overheden talloze
mogelijkheden om voor specifieke groepen – gehandicapten, ouderen die
slecht ter been zijn – de bereikbaarheid van de bijkantoren van banken
te garanderen.De heer Bakker (D66):De heer Crone regelt het misschien wat ingewikkeld, maar
hij legt de kosten bij de banken. Dat is een keuze, maar het geld van de mensen
om wie het gaat staat ook bij die banken. Zij doen daar hun ding mee en verdienen
zo geld. Hoe logisch is het nou om, zoals de heer De Haan suggereert, de belastingbetaler
op te laten draaien voor de toegankelijkheid van die betaaldiensten door mensen
vervoersvouchers te geven? Dan komen de banken daar heel makkelijk mee weg.
Ik heb daar geen oordeel over, maar zij verdienen wel miljarden met de rekeningen
van diezelfde mensen.De heer De Haan (CDA):Je moet het niet te zwart-wit zien. Ik had in dit kader ook een opmerking
willen maken over andere zaken. De bereikbaarheid van scholen is bijvoorbeeld
ook heel essentieel. De overheid is wel bereid om daarvoor vervoersdiensten
aan te bieden. Ik geef de heer Bakker wel gelijk. Ik wil die banken niet buiten
schot houden, zeker niet, maar ik wil wel aandacht vragen voor het feit dat
de visie van de indiener van het wetsvoorstel op dit vlak uitermate eenzijdig
is. Het kan ook anders. Dat moet je afwegen. Als de banken het gewoon vertikken
en helemaal niks doen, maar de kosten vervolgens wel bij de gemeenschap leggen,
zou mij dat ook te ver gaan. Hier is echter wel degelijk een andere oplossing
mogelijk.De heer Bakker (D66):Deze discussie doet mij sterk denken aan de vroegere situatie met de telefoon.
Wij hadden hier in de wet geregeld dat de vroegere PTT de telefoon bij je
kwam aansluiten, ook als je ergens ver weg woonde op een boerderij. Er kwam
een vaste telefoonlijn enzovoort. De kosten daarvan werden omgeslagen over
het geheel en dat vonden wij allen redelijk. Waarom zou het dan niet redelijk
zijn om de bereikbaarheid van deze dienstverlening, ook op het platteland
en in de kleine kernen, ook onder het universele dienstbelang te laten vallen?
Dan liggen de kosten natuurlijk bij de banken en bij al degenen die bij die
banken zijn aangesloten.De heer De Haan (CDA):Daarin heeft de heer Bakker gelijk. Ik heb in mijn betoog reeds een aantal
malen opgemerkt dat het om een zeer specifiek aantal mensen gaat. Ik noem
mensen die ernstig gehandicapt zijn of mensen die door ouderdom slecht ter
been zijn. Ook in het model-Crone zal het voor die mensen moeilijk zijn om
bij een bank te komen die wat dichter in de buurt ligt. Daar wil ik de aandacht
voor vragen. Zijn daarvoor geen andere oplossingen mogelijk? Dat probleem
lost het model-Crone ook niet op.De heer Bakker (D66):Daarover ben ik het met de heer De Haan eens. Natuurlijk is het een probleem
voor degene die echt slecht ter been is om daar te komen, al is de afstand
maar 0,5 km. Daar moet altijd een oplossing voor worden bedacht. Die ligt
vaak eerder in de sfeer van vrijwilligerswerk en mantelzorg dan in de sfeer
van de belastingbetaler, vouchers en noem maar op. Dat hopen wij althans.
Het argument dat de heer De Haan geeft, gold toch ook voor de verafgelegen
boer? Dat is toch een heel uniek probleem. Je kunt je afvragen waarom wij
daar de bank mee moeten belasten. De bank zou de lastige en de niet-lastige
klant over één kam kunnen scheren.De heer De Haan (CDA):Ik verval in herhaling. Dat doet de heer Bakker overigens ook. Er is inderdaad
een dergelijk probleem, maar ik wijs erop dat de heer Crone in zijn wetsvoorstel
niet de juiste oplossing daarvoor aandraagt. Ik doel dan met name op het probleem
van die specifieke groep. De gedwongen oplossing, waarbij hoort dat de kosten
bij de banken worden neergelegd, is niet volmaakt. Graag wil ik daarom de
andere kant laten zien. Het gaat om de ouderen die fysieke problemen hebben
en ook om de gehandicapten. Zij komen in het voorstel van de heer Crone niet
aan bod. Ik wil dat er voor die personen een oplossing komt.De heer Irrgang (SP):Het gaat niet alleen om het quasi-filosofisch stellen van allerlei vragen
over het wetsvoorstel van de heer Crone. Hij heeft zelf ook gesproken over
het probleem van de leefbaarheid van het platteland. Al die vragen zijn legitiem
en alles afwegende kan de vraag worden gesteld of het wetsvoorstel van de
heer Crone niet de moeite waard is om gesteund te worden. Daarbij is immers
de leefbaarheid van het platteland gebaat en naar mijn idee is ook het CDA
daar flink vertegenwoordigd.De heer De Haan (CDA):Ja. Ik erken het probleem, maar wij mogen toch wel vragen stellen bij
de oplossing van de heer Crone? Ook de heer Van der Vlies heeft dat gedaan.
Ik stel voor dat wij de maatwerkoplossingen gaan stimuleren, zoals het cash-backsysteem,
het vouchersysteem, het bussensysteem en het brengen van geld naar bejaardencentra.
Ik weet overigens niet of ik dat woord nog mag gebruiken. Tegenwoordig bestaan
daarvoor immers allerlei andere benamingen. Het is ook mogelijk om geldservicepunten
in dorpshuizen in te stellen. Soms hebben die een bloeiend bestaan. Daar loop
je echter wel tegen allerlei regelingen aan. Dat geldt ook voor uitgiftepunten
van medicijnen. Ik heb dus zojuist enkele oplossingen aangedragen waarvan
ik mij afvraag of die niet veel effectiever en productiever zijn en minder
kosten met zich meebrengen dan de oplossingen die in het wetsvoorstel van
de heer Crone worden genoemd.De heer Irrgang (SP):Ik denk dat het allemaal tot uw dienst is, maar het punt is dat veel van
de door u genoemde initiatieven al worden geprobeerd. Voor cash-back moet
je bovendien eerst iets in de winkel kopen. Veel mensen willen dat niet. Er
zijn ook veel ouderen die niet slecht ter been zijn en die toch in een kantoor
geld willen opnemen. Het gaat ook om veiligheid. Mensen willen niet anoniem
op straat uit een automaat flappen tappen met het risico dat zij worden beroofd.
De vraag blijft of de heer De Haan dit voorstel steunt. Ik bespeur een positieve
grondhouding en ga er dus van uit dat het uiteindelijk goed komt.De heer De Haan (CDA):Dat beslissen wij zelf wel. Daarvoor hebben wij de steun van de heer Irrgang
niet nodig. Een belangrijke zaak is dat de indiener van dit wetsvoorstel een
aantal fundamentele vragen in het schriftelijk verslag onvoldoende heeft beantwoord.
Ik krijg graag de gelegenheid om die vragen nog eens te stellen, maar dan
op een meer adequate wijze.Tot slot de berekening van de kosten van dit geheel. Natuurlijk zijn de
kosten van het wetsvoorstel, gerelateerd aan het totale winstvermogen van
het bankwezen, slechts een afrondingsfout. Het is echter de vraag of die kosten reëel zijn. In de opvatting van de CDA-fractie is de
indiener weinig zorgvuldig geweest met de berekening van de kosten. Hij is
daar ook voor bekritiseerd. Onlangs is een kostenberekening van de Nederlandse
Vereniging van Banken verschenen die vele malen hoger uitkomt, vooral in de
beginperiode. Na een jaar nemen die kosten natuurlijk af, want de vestigingskosten
zijn altijd hoog. Ik kan de kostenberekening van de bankiers niet controleren;
zij zal wel wat overdreven zijn, maar de berekende kosten zijn aanmerkelijk
hoger dan de door de indiener van dit wetsvoorstel genoemde kosten. Ik heb
de indruk dat de indiener een beetje vergeet dat die bankservicepunten, die
bijkantoortjes, ook bemand moeten worden. Het kan er bij mij niet in dat dat
voor het door de heer Crone gesuggereerde lage bedrag kan. Ik hoor dus graag
van hem wat hij vindt van de berekening van de Nederlandse Vereniging van
Banken.Ik vraag de heer Crone ook om de door hem aangegeven kosten van deze operatie
te specificeren, niet als aandeel van de winst, maar per cliënt die dan
nog in zo'n kantoor komt. Hij kan niet ontkennen dat het aantal bezoekers
van kleine kantoren buitengewoon gering is. Ik vraag hem dus om de door hem
berekende kosten en de door de Nederlandse Vereniging van Banken geproduceerde
kosten om te slaan per bezoekende cliënt, uitgaande van het geringe aantal
bezoekers van die bijkantoren. Dat is een uitermate belangrijk gegeven. Kan
de indiener van het wetsvoorstel vervolgens ook de vraag beantwoorden of,
gelet op die naar mijn mening hoge kosten per bezoekende cliënt, niet
andere, meer maatgerichte oplossingen mogelijk zijn die het door hem met dit
wetsvoorstel nagestreefde doel beter bereiken dan met de gedwongen opzet van
het wetsvoorstel-Crone?De heer Bakker (D66):Dan kom ik toch nog even met mijn veraf wonende boer die toch een telefoon
kreeg van de PTT. Dat kostte misschien wel drie goede oude guldens per telefoontik.
Toch deden wij dat, want wij vonden dat die boer net zoveel recht had op een
telefoonaansluiting als mensen op een flatgebouw in Amsterdam. Dat geldt toch
ook in dit geval een beetje? Ik ben het met u eens dat er vooral maatwerk
moet komen en dat niet overal eenvormige kantoortjes moeten komen, maar er
zijn nu eenmaal makkelijke en moeilijke klanten, dure en goedkopere klanten,
klanten die veel opleveren en klanten die minder opleveren. Dat valt in het
totaal allemaal weg. De gedachte dat de klant op het platteland, in de kleine
kernen en in de wijken, die ons allemaal ter harte gaat, daarin ondergewaardeerd
is, zou u toch moeten aanspreken? U moet dus niet zeggen dat dit dan maar
het probleem moet zijn van de belastingbetaler, van de vouchers of weet ik
het allemaal. Mag dat alstublieft ook het probleem zijn van de banken, ook
in financieel opzicht?De heer De Haan (CDA):Ik heb daar al op geantwoord. Ik ben het met uw visie eens. Je zult gewoon
moeten erkennen dat het geld bij de banken van de klanten is en niet van die
banken. Het geld moet altijd van de bank gehaald kunnen worden. Op het ogenblik
is een concentratie te zien. Erkend moet worden dat die niet goed meer terug
te draaien is. De vergelijking met het telefoonverkeer gaat dan ook niet meer
op. Ook bij de oplossing van de heer Crone wordt er echter voor de specifieke
groep die hij op het oog heeft geen soelaas geboden. De waarheid ligt hier
dus in het midden.De heer Heemskerk (PvdA):Het standpunt van de CDA-fractie ook. De heer De Haan erkent dat het geld
op de bankrekening van de klant is. Sommige klanten hebben echter de pech
dat zij ver van de bank wonen. Dat is net als met het bezorgen van een brief
in Groningen. Dat is nu eenmaal duurder dan in Amsterdam. Als de indiener
duidelijk weet te maken dat het om een efficiënte oplossing gaat, waarbij
wellicht ook ander maatwerk ontstaat, kan deze initiatiefwet dan op de steun
van de CDA-fractie rekenen?De heer De Haan (CDA):Dit is de eerste termijn. Ik heb een aantal in mijn ogen belangwekkende
vragen aan de heer Crone gesteld. Of het CDA kan meewerken aan dit wetvoorstel
hangt af van de beantwoording van die vragen.De heer Rouvoet (ChristenUnie):Voorzitter. Een behandeling van een initiatiefwetsvoorstel moet beginnen
met complimenten aan de indiener dat een wetsvoorstel is ingediend. Hoe een
fractie of de Kamer ook oordeelt over een initiatiefwetsvoorstel, het is bekend
dat het uitwerken, indienen en verdedigen van een initiatiefwetsvoorstel veel
werk is. Dat doet een lid van de Kamer dan ook pas als hij vindt dat er op
een belangrijk terrein sprake is van nalatigheid of dat actie ondernomen moet
worden waar de regering die achterwege laat of dat het gewoonweg te lang duurt.
De Kamer heeft nu eenmaal dit recht voor individuele leden. Als je daarvan
gebruik maakt, moet je weten waar je aan begint. Het brengt veel werk met
zich. Dat betekent een compliment voor de heer Crone, die zijn zorgen over
de aanhoudende verschraling van de bancaire dienstverlening in dorpen en oude
stadswijken heeft omgezet in een initiatiefwetsvoorstel.De heer Crone heeft daarbij assistentie gekregen. Het is de zaak van de
indiener door wie hij zich laat adviseren. Mij trof echter dat dit hem er
kennelijk toe heeft gebracht in de aanvankelijke memorie van toelichting voortdurend
in het meervoud te spreken over "de indieners". Hij had daarbij
ongetwijfeld zijn medewerker op het oog. In het gecorrigeerde wetsvoorstel,
zie de memorie van toelichting onder stuk nr. 6, is dat noodzakelijkerwijs
gecorrigeerd. Hij heeft daarmee ongetwijfeld niet het werk van de medewerker
en adviseur willen wegpoetsen. Hij heeft zich slechts gevoegd naar de parlementaire
zeden om alleen het lid dat het wetsvoorstel indient als de indiener te beschouwen.
Impliciet heeft hij daarmee aangegeven dat het een gezamenlijk project is.
Dat is terecht.De zorgen over de verschraling van de dienstverlening en meer in het algemeen
over het voorzieningenniveau en de leefbaarheid in de oude stadswijken en
die op het platteland deel ik met collega Crone. Ouderen, mensen met een functiebeperking,
mensen met een handicap en veel mkb'ers worden dagelijks geconfronteerd met
de verschralende dienstverlening door de sterke teruggang van het aantal bankfilialen.
In 1998 waren het er nog 7000. Nu zijn het er nog zo'n 3700. Daarbij moet
niet uit het oog worden verloren dat de teruggang in het aantal bankfilialen
geen geheel onlogisch proces is, niet alleen vanuit efficiencyoogpunt
maar ook gezien de samenhang met de opmars van de digitale dienstverlening.
Met name in Nederland wordt door veel mensen elektronisch gebankierd. Veel
burgers, met name de jongere generaties, merken niet zo veel of helemaal niets
van de teruggang in het aantal bankfilialen. Door velen wordt de bank op het
web wekelijks of dagelijks met een bezoekje vereerd. Ook voor een pinpas hoeft
iemand niet meer naar een bankfiliaal. Dat kan gewoon per post. Daarmee wil
ik het probleem waarvoor dit wetsvoorstel een oplossing wil bieden niet bagatelliseren
of terzijde schuiven. Immers, vooral voor de ouderen en veel winkeliers is
de forse afname van het aantal bankfilialen wel degelijk een verschraling.
Toch is het wel een discussie waard waarom uitgerekend wetgeving hier het
instrument is om de toegankelijkheid tot en bereikbaarheid van basisbetaaldiensten
te garanderen. De Raad van State was in zijn commentaar op het wetsvoorstel
nogal kritisch. Hij merkt namelijk op dat er voor een verantwoordelijkheid
van de wetgever sprake moet zijn van een evident falen van de markt, een maatschappelijk
belang dat overheidsoptreden rechtvaardigt en voldoende duidelijkheid dat
de overheid het probleem effectief kan aanpakken. Ten slotte zegt de Raad
van State dat duidelijk moet zijn dat de wet de meest aangewezen weg is en
dat er geen ongewenste neveneffecten ontstaan. Dat laatste is voor mij cruciaal.Het is logisch dat ook de banken zelf niet zitten te wachten op dit wetsvoorstel.
Volgens de Rabobank waren er in 2005 niet meer dan twintig witte vlekken volgens
de Crone-norm. De banken vinden wetgeving een te groot middel voor een relatief
klein probleem.Dat geld een belangrijk goed is, zal iedereen beamen. Dat geldt dus ook
voor basisbetaaldiensten. De indiener spreekt in dit verband zelfs over een "recht
op een goede toegang tot betalingsverkeer". Hij maakt in dit verband
een vergelijking met elektriciteit. Net als elektriciteit is geld onmisbaar.
Voor elektriciteit hebben wij de Elektriciteitswet die de toegang tot elektriciteit
reguleert en voor het betalingsverkeer zou dat dus deze "Crone-wet"
moeten zijn. Ik zie de analogie en ik onderken het publieke belang. Toch vraag
ik de indiener om nog eens helder uiteen te zetten waarom de overheid in dezen
als wetgever zou moeten optreden. Ik vind die vraag cruciaal. Was een alternatief –
bijvoorbeeld een convenant met de bancaire sector – in het geheel geen
optie?Men moet mij goed verstaan: mijn fractie onderschrijft de doelstellingen
van de initiatiefwet. Wie zou dat niet doen als het gaat om toegankelijkheid,
veiligheid, bereikbaarheid en een redelijke prijsstelling van basisbetaaldiensten?
Maar voordat mijn fractie tot steun aan dit wetsvoorstel kan overgaan, moeten
nut en noodzaak helder zijn. Daarbij weegt het voorzieningenniveau op het
platteland en in de oude stadswijken zwaar. De uitdaging voor collega Crone
is niet zozeer om het maatschappelijk belang aan te tonen – daarvan
zijn wij wel overtuigd – maar om duidelijk te maken dat wetgeving noodzakelijk
is. In dit verband zou ik de termen "proportionaliteit" en "subsidiariteit"
willen noemen. Ik daag de heer Crone uit om mijn fractie van die noodzaak
te overtuigen. Meer in het algemeen stel ik de vraag aan de orde bij welke
voorzieningen, die wij allemaal belangrijk vinden en die ik wil voorzien van
het predikaat "publiek belang", overheidsingrijpen bij wet wel en
niet aangewezen is. Voorzitter. Ik vraag mij af waarom wij nu over het wetsvoorstel spreken,
terwijl het advies van Actal er nog niet is. Dat advies verschijnt half april.
Het lijkt mij dat het relevant kan zijn voor de beoordeling van het wetsvoorstel
om een kwantificering van de administratieve lasten bij de hand te hebben.
Ik weet niet wanneer collega Crone gaat antwoorden, maar ik vind dit advies
wel van belang voor de verdere behandeling van het wetsvoorstel.Dan nog een paar vragen over de inhoud van het wetsvoorstel. Waarom voldoet
een rijdend bankfiliaal niet? Waarom moet er sprake zijn van een fysieke locatie,
zoals de heer Crone wil? Waarom is een servicewinkel oké, maar zegt
de indiener tegen een servicebusje "nee"?Een norm is natuurlijk altijd arbitrair, maar waarom heeft de indiener
gekozen voor een servicepunt op elke 3 km/5000 inwoners? Waarom niet aangesloten
bij de huidige straal van 5 km uit het Besluit algemene richtlijnen post of
bij het oorspronkelijke initiatief van oud-collega's Witteveen en Melkert
waarbij het gaat om 5 km/10.000 inwoners?De vraag is of de normen die uiteindelijk bij het wetsvoorstel zullen
gelden, in een wet moeten worden opgenomen of in een algemene maatregel van
bestuur. De indiener kiest voor de algemene maatregel van bestuur, omdat de
wet anders te uitvoerig zou worden. Ik krijg hier graag een nadere toelichting
op. Als de normen helder zijn en onbetwistbaar voor de indiener, kan ik mij
voorstellen dat ze wel in de wet worden opgenomen, omdat het nu ook weer niet
zo'n pakket is. Kan de indiener iets nauwkeuriger ingaan op de door hem voorziene
inhoud van de algemene maatregel van bestuur?Mijn laatste opmerking ziet op de aanbestedingsprocedure waaraan iedere
bank vrijwillig mag meedoen. Mocht dit niet lukken, dan overweegt de indiener
om de wet te zijner tijd aan te passen en de uitvoering van de opdracht om
een basisbetaaldienst aan te bieden, verplicht te stellen zoals ook bij de
post- en telecommunicatiesector het geval is. Ik krijg graag een nadere uitleg
over de verhouding tussen het huidige vrijwillige karakter en het eventueel
toekomstige, verplichtende karakter van de wet en hoe dit vorm en inhoud moet
krijgen, mede tegen de achtergrond dat de bancaire sector anders dan bijvoorbeeld
de post- en telecommunicatiesector, geen dominante marktpartij kent. Hoe ziet
hij dit naast elkaar?Mevrouw Van Egerschot (VVD):Voorzitter. De VVD is niet erg blij met dit initiatiefwetsvoorstel. De
indiener probeert met dit wetsvoorstel een probleem op te lossen dat naar
onze mening niet bestaat. Die oplossing kost bovendien veel geld. De kosten
moeten worden opgehoest door de belastingbetaler of door de banken en die
laatste zullen die kosten natuurlijk doorberekenen aan hun klanten.De heer Crone stelt dat de bankkantoren in toenemende mate verdwijnen.
Inderdaad zijn er nu minder bankkantoren dan in het verleden. Overigens blijkt
uit de meest recente cijfers dat het aantal bankkantoren inmiddels stabiel
blijft op ongeveer 3700. De vraag die dan volgt, is in hoeverre het kleinere
aantal bankkantoren door klanten als een probleem wordt ervaren.
Deze vraag heeft de heer Crone onvoldoende beantwoord.Ik vind dit niet zo gek, want de cijfers laten een heel ander beeld zien
dan hij zou willen doen geloven. Steeds minder mensen maken namelijk gebruik
van de aangeboden diensten in bankkantoren. Immers, geld wordt gepind, producten
worden op het internet bekeken en noem maar op.Wordt de bank nu voor een hoop mensen minder tot niet toegankelijk of
zijn de alternatieven voldoende? Voorop gesteld is dat 95% van de transacties
niet meer geschiedt op een bankkantoor. Slechts 5% wel, wat neerkomt
op minder dan één opname per persoon per jaar en één
keer een storting in contanten op kantoor per persoon per jaar. De rest van
de bankzaken wordt geregeld via de reeds bestaande alternatieven als pinnen,
cash back, servicewinkel, bankbussen, internet en telebankieren, en nieuwe
passen kunnen worden opgestuurd. Daarnaast bestaan er voor mindervaliden speciale
diensten om de bank volledig toegankelijk te houden zoals de taxiservice,
de zorgservice, enz.Onderzoek heeft tevens uitgewezen dat 88% van de bankklanten vindt
dat de afstand goed is, 92% vindt dat er voldoende alternatieven zijn
voor het eventueel ontbreken van een bankkantoor en van de 65-plussers vindt
95%, dus 3% meer dan het gemiddelde, dat er voldoende alternatieven
zijn.De indiener wenst het niet bestaande probleem op te lossen door de banken
te verplichten een kantoor te plaatsen binnen een straal van 3 km of op 5000
inwoners. Deze Crone-norm zou op dit moment maar tot 20 extra punten leiden.
De vraag is dan ook of de indiener zijn voorstel werkelijk proportioneel vindt
als hij kijkt naar de hoge kosten van het wetgevingstraject, de uitvoering
en het toezicht. De Landelijke Vereniging voor Kleine Kernen is het niet eens
met de plannen van de indiener, terwijl hij zelf heeft betoogd dat dit een
van de belangrijkste belanghebbende groepen is die hij met deze wetgeving
probeert te bereiken en tegemoet te komen. De heer Crone slaat hier duidelijk
de plank mis, want de kleine kernen willen niet meer regels, maar juist minder.
Zij willen maatwerk, want het platteland is veel diverser dan de heer Crone
denkt, stellen zij. Het valt gewoon niet over één kam te scheren,
wat de indiener wel doet.Ook het Heliview-onderzoek uit 2005 laat zien dat niet de woonlocatie
bepalend is voor de waardering van de toegankelijkheid van betaaldiensten,
maar waar wordt gewerkt of gewinkeld. De vraag is dan ook waarom de indiener
juist uitgaat van die woonlocatie en niet van die werk-, c.q. winkellocatie.De heer Crone heeft in zijn voorstel ook de positie van het mkb benadrukt.
Ik deel zijn mening dat het mkb veilig moet kunnen afstorten aan het eind
van de dag. Van de 600.000 bedrijven die tot het mkb behoren, storten er 180.000
dagelijks hun geld af. Die hele groep heeft binnen een straal van 10 km de
mogelijkheid om af te storten. Mij vraag is opnieuw: waar is de proportionaliteit?
De heer Crone schijnt te vergeten dat de kosten ofwel door de sector dienen
te worden betaald en dan aan particulieren en mkb'ers worden doorberekend,
ook wanneer zij nu prima toegang hebben tot een bank, ofwel door de overheid
worden betaald. In dat geval betaalt iedere Nederlander, ongeacht of hij of
zij ooit een bankfiliaal binnenstapt. Hoe zit het met die kosten? De heer
Rouvoet heeft dat ook al gevraagd, maar het Actal-rapport is nog niet binnen,
dus ik kan eigenlijk niets zeggen over de administratieve lasten.Wij hebben echter gelukkig al wat berekeningen binnengekregen. Ten eerste
van de heer Crone. Hij heeft gesteld dat de kosten zullen neerkomen op € 12.000
tot € 18.000 per kantoor. Daarbij vergeet hij echter enerzijds de
kosten voor een pinmogelijkheid, die ongeveer neerkomen op € 60.000
per pinmogelijkheid per kantoor, en de kosten van toezicht, die worden geschat
op 48 mln. voor het eerste jaar en 24 mln. voor ieder volgend jaar. Ook de
heer De Haan heeft dat aangehaald.Daarnaast stellen wij vast dat de betaalkosten in Nederland nu nog het
laagst zijn van heel Europa. In Nederland bedragen die nu € 27.
De hoogste betaalkosten bedragen op dit moment € 137. Hoe lang houden
wij dat mooie verschil nog, hoe lang houden wij die lage kosten, nu dit wetsvoorstel
voor ons ligt? De kosten zullen, zoals eerder gezegd, worden doorberekend
en de banken die nu al hun zaken op orde brengen door bijvoorbeeld het inzetten
van die taxiservice, de bussen en noem maar op, moeten op grond van de Cronenorm
toch straks gaan betalen voor de witte vlekken. Dat is toch een absurde situatie.
Een bank heeft zijn zaakjes op orde, zorgt dat werkelijk voor iedereen een
bankkantoor toegankelijk wordt en moet toch dankzij de heer Crone gaan meebetalen
aan eventueel nog bestaande witte vlekken.Kan de DNB eigenlijk wel omgaan met de structuur die de Cronenorm neerlegt?
Dat is ook een heel belangrijke vraag, want het gaat mij niet alleen om de
kosten, maar ook om de uitvoerbaarheid van dit plan. Ik twijfel niet alleen,
zoals eerdere sprekers ook hebben gezegd, aan de manier waarop die 3 km tot
stand is gekomen en het aantal van 5000 inwoners. Ik verzoek daarover wat
meer informatie en vraag waar dat op neer zou komen voor concrete gebieden,
zoals Vlieland. Hoe zit het echter met de uitvoerbaarheid van het toezicht?
Wat zal een eventuele aanpassing kosten die nodig is bij de DNB? Wij hebben
130 banken in Nederland, maar die moeten niet alleen allemaal worden gecheckt
op toegankelijkheid, maar ook op de prijs van de diensten en de ergonomie.
Dat is een compleet nieuw aspect van het toezicht. Ook moet per gebied de
veiligheid worden gecontroleerd. Dat zal de verantwoordelijkheid van de DNB
worden. Daartoe is die op dit moment helemaal niet geëquipeerd. Hoeveel
fte's zal dat bij elkaar gaan kosten?Ik kom op enkele heel belangrijke details. Waarom sluit de heer Crone
in zijn wetsvoorstel niet aan bij de bestaande definitie van betaaldiensten?
In het convenant van de banken is daarvoor een heel duidelijk, gangbaar begrip
geformuleerd. Hij maakt hier niet alleen nieuwe regels, maar gaat ook nog
verwarring zaaien doordat zijn terminologie niet aansluit bij de gangbare
term. Hoe zit het echt met de plicht tot universele dienstverlening van artikel
2? De beantwoording van de indiener in het verslag is echt onvoldoende. Artikel
43 van het EG-verdrag stelt zeer duidelijk dat er grenzen zijn aan de belemmering
van vrije vestiging in Europa. Doordat het prijsniveau niet wordt gebaseerd
op de werkelijke kosten maar uitgaat van een als het ware verliesdraaiende
aanbieding van bankdiensten is duidelijk dat artikel 2 in strijd is met artikel
43 van het EG-verdrag. Het is toch gewoon staatssteun als de overheid voor
de kosten moet opdraaien, als de heer Crone die keuze gaat maken, want die
keuze heeft hij nog niet gemaakt. Hoe laat hij dit goedkeuren
door mevrouw Kroes? Dat wil ik graag weten.Mijn laatste vraag is hoe dit voorstel zich verhoudt tot de Europese Payments
Services Directive. Wij weten allemaal dat dit traject in Brussel nog steeds
loopt. De vorm is echter duidelijk, namelijk maximale harmonisatie van de
betaaldiensten. Dit laat dus geen ruimte over voor enige nationale kop. Wij
moeten bij de implementatie van de directive meteen de wet-Crone gaan schrappen,
als dit wetsvoorstel wordt aangenomen.Mijn conclusie is dat de heer Crone probeert een probleem op te lossen
dat duidelijk niet bestaat. De VVD-fractie is ervan overtuigd dat de toegankelijkheid
van betaaldiensten voldoende is, zeker gezien het scala aan alternatieven.
Deze schijnoplossing zal torenhoge kosten met zich meebrengen waarvoor wij
allen de rekening gepresenteerd krijgen, voor welk format hij ook kiest, of
via de Staat of via de banken.Laat ik met één positief geluid eindigen. Ik dank de heer
Crone namens de hele VVD-fractie hartelijk voor zijn moedige daad, ondanks
het feit dat onze meningen volledig verschillen.De heer Crone (PvdA):Mevrouw Van Egerschot en ook de heer De Haan hebben op berekeningen gewezen
waaruit blijkt dat het voorstel 48 mln. zou gaan kosten. Ik zou die berekeningen
hebben gekregen, maar ik heb ze nooit gezien. Om daarop te kunnen antwoorden,
vraag ik om die berekeningen aan mij en uiteraard aan de hele Kamer beschikbaar
te stellen.De voorzitter:De heer De Haan zegt dat hij ze ter beschikking zal stellen aan de woordvoerders
en de initiatiefnemer.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.De voorzitter:Aan het woord zou zijn de heer Bakker, maar ik zie hem even niet. Wij
zijn ruim na de tijd die ik had aangekondigd voor de schorsing begonnen, daarom
geef ik het woord aan de heer Irrgang.De heer Irrgang (SP):Voorzitter. Ik spreek mijn waardering uit voor de moeite die de heer Crone
heeft genomen om een initiatiefwetsvoorstel in te dienen. Ik heb zelf nooit
de eer gehad om een initiatiefwetsvoorstel te kunnen indienen.De voorzitter:De heer Crone is iets langer lid van de Kamer dan u, als ik zo vrij mag
zijn.De heer Irrgang (SP):Ik heb zelf niet de eer gehad, misschien komt dat nog. Ik kan mij voorstellen
dat daarin veel tijd en energie gaat zitten, ook van de adviseurs van de heer
Crone. Ik heb daarvoor veel waardering.Ik spreek namens de SP-fractie, maar op verzoek van de heer Vendrik ook
namens de GroenLinks-fractie. Dus een dubbele waardering, zou ik bijna zeggen.
De fracties van SP en GroenLinks steunen de hoofdlijnen van dit wetsvoorstel,
omdat het tegemoet komt aan een groot maatschappelijk probleem, namelijk de
leegloop en de verschraling van het voorzieningenniveau op het platteland.
De sluiting van bankkantoren is daarvan een belangrijk onderdeel, maar het
is zeker niet het enige bestanddeel van die leegloop en verschraling van ons
platteland. De heer Van der Vlies heeft daarover in het begin van zijn betoog
een aantal opmerkingen gemaakt. Hij sprak een beetje gekscherend over voedsel,
zo was het ongetwijfeld niet bedoeld. Ik kan mij voorstellen dat de redenering
die ten grondslag ligt aan het wetsvoorstel van de heer Crone ook zou kunnen
opgaan voor de voedselvoorziening op het moment dat die ook in het geding
zou komen.De heer Crone presenteert in zijn memorie van toelichting een voorbeeld
dat het probleem goed illustreert: onder andere een daling van het aantal
bankkantoren met ruim 41% in de periode 1998-2003. Men kan zich afvragen
of er misschien te veel bankkantoren in Nederland zijn. Er zijn toch al die
nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen? Maar als men tegelijkertijd kijkt
naar de cijfers over het aantal inwoners per bankkantoor in Europees perspectief,
ziet men dat Nederland onder aan de lijst bungelt. Onze fractie constateert
dat allerlei initiatieven die de afgelopen jaren zijn genoemd – pinautomaten,
bankbussen, geldservicepunten – behalve een zeer beperkte dienstverlening
vergeleken met een volwaardig bankkantoor, ook in kwantitatief opzicht geen
enkel tegenwicht hebben kunnen bieden aan die daling van het aantal bankkantoren
in ons land.Het wetsvoorstel dat de heer Crone voorstelt, is ons inziens zeer op zijn
plaats om een goede toegankelijkheid van betaaldiensten in Nederland te garanderen
en de leegloop en de verschraling van het platteland te stoppen. Gelet op
de winstgevendheid van de bancaire sector, is zijn voorstel volstrekt proportioneel
ten opzichte van het doel: de leefbaarheid van het platteland in Nederland
vergroten.Ook steunen de fracties van de SP en GroenLinks de overige doelen van
het wetsvoorstel, die tot nu toe nog weinig aan bod zijn gekomen en die niet
onvermeld moeten blijven. Dat zijn de toegankelijkheid voor ouderen en gehandicapten –
niet zozeer alleen de fysieke toegankelijkheid in de zin van een fysieke vestiging,
als wel de toegankelijkheid in brede zin.Een niet onbelangrijk punt is de financiële toegankelijkheid. De
heer Crone noemt zelf in de toelichting op zijn initiatiefvoorstel de opnamekosten.
Daarover is de afgelopen jaren veel te doen geweest. Ik denk ook aan de kosten
voor een pinpas, die sterk gestegen zijn. Dat is een vreemde ontwikkeling.
De meesten van ons gaan regelmatig naar de pinautomaat. Wij hebben daarvoor
een pinpas gekregen. Op een gegeven moment moesten wij daarvoor betalen en
vervolgens moesten wij er steeds meer voor betalen. Misschien kan de heer
Crone hierop ingaan. Dit is een punt dat ook onder de financiële toegankelijkheid
zou kunnen vallen.Bij aanname van deze wet zal in de lagere regelgeving nog veel moeten
worden uitgewerkt. De heer Crone schrijft in de toelichting dat dit pas na
een grondige beschouwing kan gebeuren. De SP en GroenLinks ondersteunen dit
initiatiefwetsvoorstel en spreken de wens uit dat het na deze grondige beschouwing
snel tot uitvoering van de wet komt, want de leefbaarheid van het platteland
vraagt om deze wet.De heer Bakker (D66):Voorzitter. Ik sluit mij aan bij de complimenten voor de indiener en zijn
ondersteuning. Het is niet alleen heel wat om een initiatiefwetsvoorstel
aan de orde te stellen, bovendien is dit een initiatief in een jarenlange
geschiedenis van verschralende dienstverlening, met name op het platteland,
maar ook in stadswijken. Ik roep de geschiedenis met de postkantoren in herinnering.
Tot in deze Kamer zijn er vele debatten geweest over de vraag of wij het konden
accepteren dat er steeds minder postkantoren waren en dat de dienstverlening
werd teruggebracht, die door veel ouderen, gehandicapten en mensen die vreesden
voor sociale onveiligheid rondom pinautomaten erg op prijs werd gesteld. Dienstverlening
zoals hulp bij het invullen van formulieren dreigde te verdwijnen in veel
wijken en plattelandsgemeenten. Ik heb daarover in het verleden mijn grote
zorg uitgesproken. De regering en de Kamer bleken niet goed in staat te zijn
om daartegen een dam op te werpen. Uiteindelijk is het met de postkantoren
redelijk goed gekomen, omdat het aantal servicepunten is uitgebreid. De postale
basisdienstverlening is op niveau gebleven, maar dit ging gepaard met veel
debat in de maatschappij en in deze Kamer. Dat debat heeft bijgedragen tot
het herijken van een aantal uitgangspunten van de genoemde ontwikkeling. De
gedachte was wel degelijk om het aantal postkantoren steeds verder terug te
brengen. Gelet op een aantal maatschappelijke ontwikkelingen, zoals rondom
de informatietechnologie, was dit wel te begrijpen, maar uit maatschappelijk
oogpunt was het toch moeilijk aanvaardbaar. Men kan zeggen dat er in die tijd
bij gebrek aan instrumenten weinig actie is geweest vanuit de Kamer, behalve
het steeds weer agenderen van dit onderwerp, ook in de richting van de toenmalige
PTT.In die periode is eigenlijk hetzelfde gebeurd met de bankdiensten. Voor
een deel liep dit samen. De Postbank liftte mee met de postkantoren, maar
verminderde de dienstverlening ook daar. Dat heeft geleid tot de verschraling
op het platteland. Ook toen is wel gevraagd of men niet kon komen tot een
soort samenwerking, waarbij de postkantoren samen met de overheden, die belang
hebben bij de toegankelijkheid van hun formulieren en loketten, en de banken,
een breder draagvlak zouden hebben voor een buurtloket voor een aantal diensten.
Dat stuitte op onwil van bedrijven die er vanuit de bedrijfspolitiek weinig
heil in zagen om samenwerking tot stand te brengen op het niveau van de individuele
burger die zo graag in de buurt de dienstverlening wilde kunnen afnemen. Het
stuitte overigens ook op de NMa en dergelijke, waarbij werd gezegd dat bij
samenwerking concurrentie werd uitgesloten. Dat er dan niets overbleef, was
in die redenering weinig argument. Het is hier en daar wel het effect geweest.
De verschraling dreigt ook verder te gaan. Onlangs zijn er gemeenteraadsverkiezingen
geweest. Je hoefde maar op het platteland rond te rijden met al die lokale
kandidaten of zij konden je vertellen dat de laatste winkel ook op de nominatie
staat om te verdwijnen.Tegen die achtergrond heeft de heer Crone gezegd dat hij een zorgplicht
voor de banken wil regelen, om een oplossing te bieden voor de toegankelijkheid,
bereikbaarheid en veiligheid voor ouderen en voor gehandicapten, maar ook
voor anderen die om welke reden dan ook zich niet comfortabel voelen bij hetzij
elektronisch bankieren hetzij de pinautomaat. Dat vind ik heel erg goed. Tegelijkertijd
vind ik de manier waarop het is uitgewerkt – ik heb dat in de schriftelijke
behandeling al laten weten – te ver doorgeslagen. De heer Crone heeft
namelijk niet alleen willen regelen een verantwoordelijkheid van de banken,
maar hij heeft ook willen regelen een verregaande bestuurlijke invulling,
met alle mogelijke bijkantoren. De heer Irrgang zei terecht dat daarvoor nog
veel lagere regelgeving nodig is, alsof wij in dit land niet genoeg regelgeving
hebben. Het probleem is ook dat regelgeving vaak zo weinig oplost.Mijn primaire reactie op het wetsvoorstel was en mij benadering is nog
steeds, ook nu ik er verder naar heb gekeken, dat het wetsvoorstel eigenlijk
verregaand gedereguleerd moet worden, voordat wij aan de regulering beginnen.De heer Irrgang (SP):Ik constateerde slechts dat het een heel algemeen wetsvoorstel is, waarbij
de concrete invulling via nadere regelgeving plaatsvindt. Het is dus niet
zozeer meer regelgeving als wel uitwerking van concrete normen in een AMvB,
naar ik aanneem om redenen van flexibiliteit. Het is ook een wet van twee
kantjes. Dus hoezo veel regelgeving?De heer Bakker (D66):Ik bedoel het niet flauw. U poogt waarschijnlijk mij hiermee gerust te
stellen, maar toch ben ik het niet. Het is wel degelijk een poging om vanuit
de rijksoverheid en vanuit de Tweede Kamer de variëteit in de samenleving
te reguleren en te vangen in regelgeving, in een op zichzelf overzichtelijk
wetsvoorstel, in daarop gebaseerde nadere regels enzovoort.Wat ik wilde zeggen, is dat ik meer voel voor de benadering om daar waar
een probleem bestaat, voor een oplossing te zorgen met maatwerk. Problemen
zijn er namelijk wel. De heer De Haan verwees naar lokale initiatieven die
tot stand komen om dienstverlening overeind te houden, waarbij gemeenten zorgen
voor bijvoorbeeld medicijnuitgiftepunten. Apothekers zijn vaak niet meer gevestigd
in het dorp, maar wel in de stad waar het dorp bij hoort of in een andere
kleine kern in de buurt. Gemeenten zorgen bijvoorbeeld voor een plek in het
dorp waar mensen een dergelijke basisdienst kunnen afnemen. Het zou volstrekt
logisch zijn om daaraan toe te voegen postzegels, wat in veel gevallen al
wordt gedaan, het formulier voor de visvergunning, wat ook in veel gevallen
al wordt gedaan, of het formulier voor de zorgtoeslag, maar ook bancaire diensten
zoals basisbetaaldiensten. Dit moet echter wel kunnen. Om dit te laten slagen
is het nodig dat banken zich niet onttrekken aan hun maatschappelijke verantwoordelijkheid
om dit te regelen. Dat doen zij op dit moment wel. Wij zien immers dat veel
banken, vooral de beursgenoteerde, alleen denken aan "efficiency tot
de dood erop volgt". Banken die op een andere grondslag zijn georganiseerd
willen in lokale en regionale gemeenschappen nog wel eens komen tot heel praktische
oplossingen zoals banktaxi's, die zij dan zelf ook financieren. Ik zou erg
veel ruimte willen bieden voor dit maatwerk, maar de banken tegelijk wel bij
de les willen houden. Het moet hun duidelijk worden dat zij zich niet kunnen
ontrekken aan de belangrijke verantwoordelijkheid die hier ligt om het platteland
leefbaar te houden. Ook de banken zijn gebaat bij een leefbaar platteland.
Mijn reflex is niet om de belastingbetaler te laten zorgen voor de leefbaarheid
door middel van vouchers en dergelijke zaken. Laat banken hun verantwoordelijkheid
nemen en laten wij ervoor zorgen dat lokale bestuurders partijen bij elkaar
brengen om het in hun dorp of hun regio goed te regelen. Dat veronderstelt
wel dat de banken bereid zijn om aan tafel te gaan zitten.
Daartoe zijn zij de afgelopen jaren veel te weinig bereid geweest. Het ging
alleen maar om logica, efficiency en de moderne tijd. Daarmee hebben de banken
een aantal kwaliteitsaspecten van de samenleving te gemakkelijk naast zich
neergelegd.De heer Heemskerk (PvdA):Ik kan de heer Bakker een eind volgen als hij zegt: laten wij niet direct
vastleggen in welke vorm deze basisbetaaldiensten ontstaan en bij welke instelling
ze onder één dak komen. Hij vindt echter dat de banken op dit
punt wel een verantwoordelijkheid hebben. Doelt hij dan ook op een financiële
verantwoordelijkheid? Moet de rekening voor eventuele meerkosten bij de banken
terechtkomen? Dragen de banken de verantwoordelijkheid voor een deel van de
kosten? Hoe die rekening daarna verdeeld wordt, is vraag twee.De heer Bakker (D66):Ja. Ik heb al eerder op de overeenkomst gewezen met de universele dienstverlening
van vroeger: de PTT moest bij iedere afgelegen boerderij de post bezorgen
en iedere boerderij aan het telefoonnet aansluiten. De hoge kosten daarvoor
werden in het algemene tarief verrekend omdat de kosten voor die ene boer
veel te hoog zouden zijn. Wij zijn inmiddels ver weg van de gedachte van de
universele dienstverlening. Dat is in onze gediversifieerde, veelkleurige
en veelvormige samenleving eigenlijk ook wel logisch; er zijn heel veel mogelijkheden
voor van alles. Je zou je zelfs kunnen afvragen waarom de universele dienstverlening
nog nodig is, want die boer heeft allang een mobieltje. Maar juist op het
punt waar wij het nu over hebben, is er sprake van een maatschappelijk belang
waar wij te weinig acht op hebben geslagen en waarvoor wij iets zouden moeten
regelen.Ik zou daarom aan de heer Crone willen vragen, nog eens heel goed naar
zijn wetsvoorstel te kijken. Dat is ook de reden waarom ik hier zo uitvoerig
op inga. Ik deel de intentie en het hoofdpunt dat hij wil maken volstrekt,
namelijk dat banken hierin een verantwoordelijkheid hebben, ook een financiële
verantwoordelijkheid. Zij hebben verder een maatschappelijke verantwoordelijkheid
om zich er niet te gemakkelijk van af te maken en te zeggen dat de overheid
dit maar moet regelen. Maar tegelijkertijd vind ik de manier waarop de heer
Crone het voorstel heeft uitgewerkt te gedetailleerd. Misschien is de vorm
in sommige situaties wel een oplossing, maar in andere situaties zal die helemaal
niet de oplossing zijn voor het probleem dat wij proberen te bestrijden. Laat
er op een lager niveau maatwerk zijn.Is er sprake van voorwaarden waaraan moet worden voldaan om hier in te
grijpen? Er is evident sprake van falen van de markt, aangezien er verschraling
optreedt. Er is een groot maatschappelijk belang, te weten de leefbaarheid
van het platteland. Het kan onzes inziens alleen maar via wetgeving, maar
dan wel in generieke zin, juist waar de weg van convenanten die wij al vele
jaren volgen tot nu toe niet overal tot goede oplossingen heeft geleid. Als
wij vinden dat banken hierin een eigen financiële verantwoordelijkheid
behoren te dragen, is de wet de meest aangewezen weg en te verkiezen boven
een convenant dat naar zijn aard veel vrijblijvender is.Kortom, een gedereguleerd wetsvoorstel nog voordat wij tot regulering
komen. Daar zal mijn fractie graag ja tegen zeggen. Ik hoop dan wel dat de
indiener in zijn antwoord ook de vorm waarin hij het wetsvoorstel heeft gegoten,
nog eens kritisch tegen het licht wil houden, waarbij de doelstelling, het
hoofdpunt volstrekt overeind kan blijven.De heer Heemskerk (PvdA):Voorzitter. Ook ik zit nog niet zo lang in deze Kamer en ook ik vind dat
ik de indiener moet complimenteren met de initiatiefwet en met zijn uitstekende
adviseurs, zij het dat niet gaat om de verrichte inspanning, maar om de uitkomsten
die deze wet gaan opleveren.De vraag waar wij voor staan is of de heer Crone een Don Quichot is, die
met zijn strijdros Rocinante en schildknaap Sancho Panza ten strijde trekt
tegen de windmolens, of een Friedrich Wilhelm Raiffeisen van de 21ste eeuw.
Dat was de gedreven redder van arme en noodlijdende boeren en kleine ambachtslieden
die in 1864 de allereerste Boerenleenbank oprichtte. Hij wilde het platteland
verbeteren door zelfhulp te bieden in plaats van alleen charitatieve ondersteuning.
Sommigen denken misschien dat de indiener, de heer Crone, een zinloze strijd
voert. Wellicht is dat een tikfout en stond er "indieners", omdat
het oorspronkelijke idee van Tineke Witteveen en Ad Melkert kwam. Anderen,
waaronder de fractie van de Partij van de Arbeid, zien dit initiatief nadrukkelijk
als een bundeling van krachten waarbij de overheid als initiator iets op gang
brengt. Zij doet het nadrukkelijk niet zelf, maar besteedt iets aan of brengt
initiatieven op gang als de markt faalt.De belangrijkste zorgen van de PvdA-fractie zijn de volgende. Natuurlijk
zijn minder bankfilialen, maar dat wordt door de indiener nogal zwaar aangezet:
van 2001 tot 2005 is er een halvering en als je die dalende lijn doortrekt,
blijkt dat er in 2011 geen enkel bankkantoor meer over is. Niet iedere lijn
die omhoog of omlaag gaat, mag je doortrekken. Niet ieder aandeel dat stijgt,
stijgt nog door. Als de Partij van de Arbeid er na een verkiezing twintig
zetels bij krijgt, betekent dat niet dat zij over vier verkiezingen de absolute
meerderheid heeft in dit land. Dat was dus wat demagogisch aangezet, maar
wij kunnen wel constateren dat de daling is gestabiliseerd. Ik kan het niet
bewijzen, maar wellicht is dat mede te danken aan deze initiatiefwet, die
als een stok achter de deur stond.Het gaat de Partij van de Arbeid om de veiligheid en de verschraling.
Het is niet gewenst dat winkeliers of ouderen die veel geld moeten storten
of hebben opgenomen, met dit geld vele kilometers over straat, in de bus of
op de fiets moeten. Dan zijn zij kwetsbaar. Heeft de indiener cijfers of signalen
gekregen waaruit blijkt dat ouderen of winkeliers zich onveiliger voelen in
wijken waarin minder of geen bankfilialen zijn of waaruit blijkt dat het aantal
overvallen daar hoger is?Deze wet legt ook de nadruk op verschraling. Ook hier kan gelden dat,
als er één schaap over de dam is, er wellicht meer volgen. Het
is wellicht een commerciële kans. De wederopstanding van de kleine dorpskernen
of van de oude wijken. Weet de indiener of van een dergelijke basisbetaaldienst
een aanzuigende werking kan uitgaan? Komt er dan ook een postagentschap, een
gemeentelijke dependance, een bibliotheek, een buurtwinkeltje of een zorgvoorziening?
Dan is er toch weer een loopje in de (stads)wijk.Naar de mening van mijn fractie zou in een programma van eisen het gastgebruik
van het ene filiaal mogelijk gemaakt moeten worden. Stel dat er een bank A komt. Ik bankier bij bank B. Kan ik dan ook geld bij bank A storten?
Kan een bepaalde onderneming die bankiert bij bank B ook geld storten bij
bank A als er alleen een filiaal A is? Dat zou toch eigenlijk open moeten
zijn? Naar mijn idee is de heer Crone geen voorstander van door de Staat gecreëerde
private monopolies. Ik breng een dergelijk open systeem dus graag onder de
aandacht en vraag hem of het mogelijk is om dat in het programma van eisen
op te nemen. In het kader van het tegengaan van verschraling en de commerciële
kans, vraag ik of de indiener met de NBVA heeft gesproken. Dat is de branchevereniging
van onafhankelijke financieel assurantieadviseurs. In zo'n klein dorp zijn
die vaak nog wel aanwezig. Die branchevereniging kwam naar mij toe met de
opmerking dat het wetsvoorstel van de heer Crone heel aantrekkelijk is. Zij
ziet wel iets in dat soort bankagentschappen en vroeg of ook deze branchevereniging
zou mogen intekenen.Is de definitie van de basisbetaaldiensten toch niet te ruim, waardoor
toezichtkosten en andere kosten hoger kunnen uitvallen? In de kern gaat het
naar mijn idee toch om het opnemen en het storten van spaargeld en ander geld.
Dat moeten wij goed regelen. Veel van dat soort andere zaken gebeurt inderdaad
digitaal of elektronisch.Waarom betrekken wij het Maatschappelijk Overleg Betalingsverkeer niet
bij die adviestaak over het oplossen van die witte vlekken? Dan krijgt ook
dat overleg een minder vrijblijvend karakter. Wij zouden er inderdaad ook
een aantal lokale partijen bij kunnen betrekken. Soms is wellicht een bankfiliaal
niet de oplossing. Men wil dan bijvoorbeeld een kleine supermarkt of een apotheek.Kan de indiener aangeven waarom het Actal-advies vooralsnog ontbreekt
en waarom totstandkoming van dit advies zo moeizaam is? Ook namens de woordvoerder
administratieve lasten van mijn fractie zeg ik dreigend dat wij geen tweede
termijn zullen beginnen voordat het Actal-advies daadwerkelijk voorligt.Deze initiatiefwet biedt een stok om bij nadere regelgeving mogelijkheden
te stellen, zodat banken betrokken worden bij het opvullen van de witte vlekken.
Hoe en waarop wordt geslagen, moeten wij nader invullen. Ik voel wel iets
voor de vormvrijheid waarvoor de heer Bakker heeft gepleit. De doelstelling
is om met die stok niet te slaan, maar nieuwe initiatieven tot stand te brengen.De algemene beraadslaging wordt geschorst.De voorzitter:Wij zijn gekomen aan het einde van de eerste termijn van de Kamer. De
initiatiefnemer en de minister zullen op een nader te bepalen moment in eerste
termijn antwoorden. Ik wens de initiatiefnemer, de minister en de heer Piotr
van Rij succes met de voorbereidingen.Sluiting 22.12 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20052006-4055-4065.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl