Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 en enkele andere wetten ten behoeve van de archeologische monumentenzorg mede in verband met de implementatie van het Verdrag van Valletta (Wet op de archeologische monumentenzorg) (29259)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2006-2007, pag. 575-588

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

19-01-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

nr. 14, pagina 575-588

19-12-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 29259Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 en enkele andere wetten ten behoeve van de archeologische monumentenzorg mede in verband met de implementatie van het Verdrag van Valletta (Wet op de archeologische monumentenzorg) (29259)Pagina 546-557
Behandeling van het wetsvoorstel Aanpassing van de Wet veiligheid en kwaliteit lichaamsmateriaal en enkele andere wetten aan de richtlijn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het doneren, verkrijgen, testen, bewerken, bewaren en distribueren van menselijke weefsels en cellen (PbEU L 102) (30338)Pagina 557-559
Presentie en opening (dinsdag 19 december 2006)Pagina 545-545
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 en enkele andere wetten ten behoeve van de archeologische monumentenzorg mede in verband met de implementatie van het Verdrag van Valletta (Wet op de archeologische monumentenzorg) (29259)Pagina 575-588
Behandeling van de planologische kernbeslissing Derde Nota Waddenzee (26431, nrs. 93 en 94)Pagina 546-546
Voortzetting van de behandeling van de planologische kernbeslissing Ruimte voor de rivier (30080)Pagina 559-575
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Mediawet in verband met additionele bezuinigingen op de rijksomroepbijdrage, verbeteringen in de financiële verslaglegging en de naamswijziging van het Bedrijfsfonds voor de pers (30402)Pagina 545-545
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Woningwet en enkele andere wetten (verbetering naleving, handhaafbaarheid en handhaving bouwregelgeving) (29392)Pagina 545-545
Lijst van besluiten (dinsdag 19 december 2006)Pagina 588-588

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 76 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Monumentenwet 1988 en enkele andere wetten
ten behoeve van de archeologische monumentenzorg mede in verband met de implementatie
van het Verdrag van Valletta (Wet op de archeologische monumentenzorg) (29259).De beraadslaging wordt hervat.Minister Van der Hoeven:Voorzitter. Het is inderdaad waar. Kijkend naar de wordingsgeschiedenis
van dit wetsvoorstel, constateer ik dat het heel lang heeft geduurd, dat er
heel veel debatten zijn gevoerd en dat sprake is geweest van veel onderling
gekrakeel. Soms ging het de ene kant uit, maar dan werd weer gesteld dat het
de andere kant uit moest. Als je die kant uitging, moest je de andere kant
weer op. Het ging heen en weer. Toen ik vanmiddag naar de Kamer luisterde,
vond ik dat het weer alle kanten uit ging. Als ik de een tegemoetkom, krijg
ik ruzie met de ander. Als ik tegen de ander zeg dat het klopt wat betreft
de marktwerking en dat wij het zo moeten doen, slaat de een op tilt. Het is
net politiek. Ik moet tussen twee klippen door laveren.Dat neemt niet weg dat ook sprake was van een bepaalde ondertoon en die
was positief. Hoe je het ook wendt of keert wat betreft deze Maltawet: wij
zetten een flinke stap vooruit, zeker als het gaat om de bescherming van de
archeologische monumentenzorg. Wat wij op dit moment hebben, is niets. Zo
simpel ligt het. Het verdrag werd in 1992 door de Nederlandse regering getekend.
Wij gaan er nu eindelijk mee aan de slag, zodat het wet wordt. Dat is nu aan
ons. Daarmee hebben wij de mogelijkheid vanmiddag een klein beetje geschiedenis
te schrijven en iets aan die canon toe te voegen, zoals mevrouw Witteman het
zei. Wij kunnen constateren dat, door dit te doen, wij een sprong vooruit
maken als het gaat om een zorgvuldige omgang met onze bodemschatten. Dat is
van belang, want in een beschaafd land moet je goed omgaan met je geschiedkundige
kennisbronnen, al kun je die bronnen nog niet altijd ontsluiten. Ook dat is
een punt. Op een aantal zaken zullen wij moeten wachten. Dat is niet erg,
maar wij moeten er wel voor zorgen dat wij de zaak niet kapot maken.Het is ook nodig dat wij vaart maken met het geheel. De provincies, de
gemeenten, bouwend Nederland, eigenlijk elke betrokken partij in de sector
van de archeologie werkt al voor een niet onaanzienlijk deel overeenkomstig
de lijnen van het wetsvoorstel. Dat is prima, maar anderzijds is er onzekerheid
over wat nu wel wettelijk is geregeld en wat niet wettelijk verplicht is.
Dat soort vragen moeten wij kunnen beantwoorden. Met dit wetsvoorstel is dat
het geval. Het is belangrijk dat wij na vanmiddag alle partijen in het veld
die zo intensief zijn betrokken bij het vaststellen van dit voorstel, kunnen
meedelen dat het binnenkort in werking treedt. Daarmee kunnen wij onduidelijkheid
wegnemen en de weg effenen voor een nieuwe archeologische uitvoeringspraktijk.Er zijn veel vragen gesteld. Ik behandel vier grotere blokken en daarna
een blokje overig. Het eerste blok gaat over kwaliteit, wetenschap en alles
wat daarmee te maken heeft. Het tweede blok gaat over de rol van de provincies,
de gemeenten en de vrije markt. Het derde blok gaat over geld, kosten en financiële
regelingen. Het vierde blok gaat over de positie van de universiteiten. Ten
slotte heb ik nog een stapel overige opmerkingen.Het eerste blok betreft de kwaliteit van het archeologisch onderzoek.
Mevrouw Witteman vroeg hoe geregeld is dat de kwaliteit van het archeologisch
onderzoek, van de opgravingen, in voldoende mate gewaarborgd is. Ik wijs wat
dat betreft op het opgravingverbod. Dat is gehandhaafd. Het huidige vergunningstelsel
blijft ook gehandhaafd. Ik maak daar twee opmerkingen over. Er zijn geen wettelijke
monopolisten meer. In een AMvB wordt geregeld waaraan de vergunninghouders
moeten voldoen. Daarmee worden normen geformuleerd. Dat is goed, want die
ontbreken in het huidige wettelijke stelsel. Artikel 48 van de wet, zoals
die nu voorligt, biedt een basis voor een nadere regeling van de opgravingsvergunning.
Ik wijs bijvoorbeeld op het conceptbesluit over de archeologische monumentenzorg.
In de AMvB staat dat de vergunning alleen maar wordt verleend aan een organisatie
die zodanig is ingericht dat een goed kwaliteitsniveau gewaarborgd is. Dat
impliceert dat degene die leiding geeft aan een archeologisch onderzoek academisch
moet zijn geschoold en dus het WHW-diploma archeologie moet hebben. Als vergunninghouder
dien je je te houden aan de in de beroepsgroep geldende normen. Als vergunninghouder
dien je het kennisniveau van je organisatie ook te handhaven. Je dient je
voorts te laten leiden door breed gedragen wetenschappelijke inzichten. Dat
is de overheidsnormering.Binnen dat stelsel is er ruimte voor zelfregulering. Als je daar niets
voor voelt, wordt het lastig. Anderzijds, als je geen gebruik maakt van de
expertise van de beroepsgroep, als je geen gebruik maakt van zelfregulering,
wordt het verdraaid lastig uit een oogpunt van betrokkenheid en draagvlak.
Dat is de reden dat voor die zelfregulering is gekozen. Uiteindelijk beslist
de minister over de geschiktheid van een organisatie om archeologisch onderzoek
te doen. De minister verleent de vergunningen, weigert of trekt die in. De
Erfgoedinspectie houdt toezicht op de naleving van de eisen.Met het voorgaande is een flinke stap gezet in de goede richting. Nogmaals,
op dit moment is er, behalve wat betreft het interim-beleid, niets geregeld
voor de waarborging van het archeologisch onderzoek. Wij zetten dus een stap
in de goede richting. Wij hebben niet voor niets een evaluatie afgesproken.
Ik kan mij heel goed voorstellen dat je tijdens die evaluatie ook bekijkt
hoe het wettelijke kader dat wij nu afspreken, heeft gewerkt. Heeft het ons
gebracht wat wij ervan hadden verwacht? Zijn er zaken gebeurd die wij niet
hadden beoogd en die toch zijn gebeurd? Die onderwerpen moeten in de evaluatie
aan de orde komen. Ik heb er nog een paar. Daar kom ik nog op.Het Maltawetsvoorstel is niet eenvoudig. Het gaat over veel meer dan alleen
een regeling voor opgraven. Het gaat over ruimtelijke ordening, bestuurlijke
besluitvorming, financiering en onderzoek. Het voorstel is inderdaad niet
gericht op opgraven. Ik zeg in de richting van mevrouw Witteman en mevrouw
Meulenbelt dat het geen opgravingwet is. Het wetsvoorstel is er juist op gericht
om in situ, in de bodem de zaken te behouden. Als er wordt opgegraven, moet
dat uiteraard verantwoord en vakkundig plaatsvinden. Daarover zijn wij het
eens. Er is echter meer. Het opgraven moet ook niet zomaar gebeuren. Dat moet
vanuit wetenschappelijk oogpunt betekenisvol zijn. De SP hecht waarde aan
een goed wetenschappelijk niveau van archeologisch onderzoek. Wie niet? Dat
geldt voor ons allemaal. Daarom wijs ik op het aspect van verantwoord wetenschappelijk
handelen. Dat is onderdeel van de concept-AMvB, zoals die nu voorligt. Ik
wijs op artikel 17, eerste lid onder d, het universitaireopleidingsvereiste,
en op artikel 25, waarin staat dat de vergunninghouder zich moet houden aan
de in de beroepsgroep geldende normen. In artikel 26 staat de verplichting
tot het onderhoud van kennis en vaardigheden. Dat zijn actuele, breed aanvaarde
wetenschappelijke inzichten. Die dienen leidend te zijn bij dat archeologisch
onderzoek. Ik ben van mening dat de kwaliteit op dit moment voldoende gewaarborgd
is. De wet betekent een forse kwaliteitsimpuls. De concretisering vinden wij
in de AMvB terug.Mevrouw Meulenbelt vroeg hoe het zit met de programma's van eisen. De
SP heeft regelmatig gewezen op het grote belang daarvan en op het belang van
toetsing door een wetenschappelijke organisatie. Mevrouw Meulenbelt wees ook
op de slechte financiële situatie bij de archeologische vakgroepen. Meer
sprekers hebben daarnaar verwezen. Het programma van eisen betreft eigenlijk
het formuleren van de wetenschappelijke onderzoeksvragen. Wat kan die specifieke
opgraving bijdragen aan onze kennis over het verleden? Daar gaat het om.Op verzoek van de heer Van Raak heeft staatssecretaris Van der Laan –
zij verdient hiervoor inderdaad hulde, zo zeg ik tot de heer Van Middelkoop –
een onderzoek laten instellen naar de kwaliteit van de PvE's bij het archeologische
bedrijfsleven. In een reactie op het resultaat hiervan heeft zij besloten,
ook een onderzoek te laten instellen naar de kwaliteit van het werk van andere
vergunninghouders, zoals gemeenten en universiteiten. Dit onderzoek wordt
momenteel gezamenlijk uitgevoerd door de RACM en de Erfgoedinspectie. Het
behelst behalve een onderzoek naar de kwaliteit van de PvE's ook een onderzoek
naar kwaliteit van de basisrapportages. Het gaat dus om een onderzoek naar
de kwaliteit van de gehele keten. Als het resultaat hiervan bekend is, kunnen
wij bekijken of het aanleiding geeft tot een andere opstelling.Maar er zijn gelukkig ook andere instrumenten dan alleen regelgeving.
Ik zal de Erfgoedinspectie de opdracht geven om zich bij toekomstige vergunninghouders
in ieder geval te concentreren op de PvE's. Dit betekent dat de capaciteit
van deze inspectie uitgebreid moet worden en ik zal van deze versterking van
de inspectie met name gebruik maken om bij te houden wat de wetenschappelijke
merites van de onderzoeksrapporten zijn. Zo zal ik niet precies voldoen aan
wat mevrouw Meulenbelt wil, maar ik kom hiermee wel tegemoet aan haar zorgen
en wensen op dit punt.Ik kom zo dadelijk nog terug op de financieringsproblemen van de universiteiten,
maar ik ga in ieder geval een gesprek met de universiteiten aan om te weten
te komen waar de problemen zitten en waardoor ze worden veroorzaakt. Een intern
probleem kan geen aanleiding zijn om extra bij te springen, want dezelfde
problemen doen zich ook voor bij andere onderdelen van het wetenschappelijk
onderwijs. Er is lumpsumfinanciering en men maakt zijn eigen keuzen. Ik zal
hier zeker nog op terugkomen als ik er met de universiteiten over gesproken
heb.Mevrouw Meulenbelt deed nog de suggestie van een consultatieplicht voor
PvE's, een verplichte tweede mening. Ik moet zeggen dat ik niet zo houd van
dit soort verplichte dingen, het gaat ook volledig tegen de geest van dit
wetsvoorstel in. Wel wil ik samen met de beroepsgroep nadenken over de mogelijkheden
van vrijwillige intercollegiale toetsing of intervisie. Ik kan me voorstellen
dat de beroepsgroep ervoor kiest om in combinatie met wat er in de Kwaliteitsnorm
Nederlandse Archeologie (KNA) is opgenomen, namelijk een leidraad met handvatten
voor het opstellen van een PvE, de mogelijkheid van een tweede mening vast
te leggen. Ik ga hierover graag in gesprek, maar ik laat het verder aan de
beroepsgroep over, en ik zal geen consultatieplicht instellen.De heer Schouw vroeg naar de betekenis van certificaten voor de kwaliteit,
omdat in de concept-AMvB nader is geregeld, aan welke kwaliteitseisen de uitvoerders
moeten voldoen.Inderdaad, dit is overheidsregulering, maar ik zou het toejuichen als
de sector zelf een certificaat ontwikkelde dat toegesneden is op de wettelijke
eisen. Dit kan bij de beoordeling van een aanvraag gewicht in de schaal leggen.
Wij hebben er niet voor gekozen om een bepaald certificaat wettelijk verplicht
te stellen, want dan zouden wij de positieve effecten van zelfregulering tenietdoen.
Ik stem dus wel in met certificering, maar wel op basis van vrijwilligheid
en op initiatief van de sector zelf. Maar goed, dit is nu besproken en ik
weet dat deze discussie door de sector goed gevolgd wordt. Ik hoop dan ook
dat de sector deze handschoen zal opnemen.Dan de positie van de gemeente en de provincie en de vrije markt. Ik houd
van intergemeentelijke samenwerking, ik heb er geen enkele moeite mee. Ik
stel nu voor om de huidige praktijk nog enige tijd voort te zetten, in afwachting
van de wettelijke regels voor markt en overheid. De bestaande mogelijkheden
van de gemeenten worden dus niet beperkt, maar er is wel sprake van een pas
op de plaats. Er zijn nu 32 gemeentelijke vergunningen, waarvan er 6 een landelijk
bereik hebben. Er zijn vier duovergunningen, een vorm van intergemeentelijke
samenwerking. De werking van de overige vergunningen blijft beperkt tot het
gemeentelijke grondgebied. Alle huidige houders van een gemeentelijke vergunning
behouden op grond van het overgangsrecht hun vergunning nog twee jaar.De voorgestelde beperking is dus niet alleen tijdelijk, ze geldt bovendien
uitsluitend voor nieuwe aanvragers. Het is de bedoeling dat de gemeentelijke
vergunning zich alleen tot het gemeentelijke grondgebied uitstrekt, tenzij
gemeenten op basis van de Wet gemeenschappelijke regelingen een samenwerkingsregeling
zijn overeengekomen; dan wordt de vergunning verleend voor het grondgebied
van de samenwerkende gemeenten. Ik vind dat deze voorwaarde gesteld moet worden
om te voorkomen dat gemeenten hun eigen archeologische dienst te gemakkelijk
kunnen aanbieden aan andere gemeenten. Dat wilden Kamer en regering immers
niet. Dit heeft ook te maken met de marktwerking; oneerlijke mededinging moet
voorkomen worden. Gemeenten mogen dus zonder meer samenwerken, maar er geldt
wel een formele eis, vergelijkbaar met de eisen op andere beleidsterreinen
waarop de Wet gemeenschappelijke regelingen van toepassing is. Nu heb ik in
mijn brief van 15 december aan de Tweede Kamer aangegeven dat de toelichting
op artikel 21 van de concept-AMvB een wel heel erg sterke beperking bevat,
omdat er eigenlijk maar met één vorm van een gemeenschappelijke
regeling aan het vereiste zou kunnen worden voldaan, namelijk met die van
openbaar lichaam. Ik zal de toelichting zodanig aanpassen dat ook een andere
vorm mogelijk is, maar het moet wel altijd conform de Wet gemeenschappelijke
regelingen zijn. Op deze manier wordt er een evenwicht gevonden tussen mogelijkheden
tot samenwerking en ruimte voor het bedrijfsleven. Overigens, als de wet markt
en overheid tot stand komt, zal niet alleen de voorgestelde beperking worden
heroverwogen, maar zullen wij ook het totale plaatje moeten bekijken. Wij
hebben gekozen voor een zekere vorm van marktwerking, die natuurlijk niet
teniet moet worden gedaan.Mevrouw Van den Broek heeft gevraagd aan welke criteria de provincies
bij het aanwijzen van attentiegebieden moeten voldoen. Zij wil weten of het
denkbaar is dat de provincies te grote gebieden aanwijzen om zo veel mogelijk
invloed en zeggenschap te behouden.Een provincie kan op basis van de archeologische monumentenkaart vaststellen
waar zich in haar gebied archeologische waarden bevinden. Vervolgens kan de
provincie inventariseren hoe snel bepaalde, voor de bodem destructieve bestemmingsplannen
zullen worden uitgevoerd. Op basis van deze gegevens is het dan aan gedeputeerde
staten om gebieden aan te wijzen als archeologisch attentiegebied. Daarmee
legt de provincie de betrokken gemeenten op, het betrokken bestemmingsplan
of de betrokken bestemmingsplannen aan te passen. Dit is een bevoegdheid die
wezenlijke consequenties voor de gemeente heeft, want er zijn kosten mee gemoeid.
Maar deze kosten kunnen op de provincie worden verhaald, dus provincies zullen
niet lichtvaardig besluiten tot het aanwijzen van attentiegebieden, want zij
weten dat zij dan zullen moeten dokken, om het maar eens wat minder parlementair
te zeggen. Kortom, ik verwacht dat zij deze bevoegdheid ook in verband met
hun financiële situatie zorgvuldig zullen gebruiken.Nu gaat het er natuurlijk om of de provinciale en de gemeentelijke overheden
inderdaad ruimte laten voor marktwerking. Het nieuwe vergunningenstelsel zal
ongetwijfeld het een en ander bij provincies en gemeenten in gang zetten,
bijvoorbeeld een discussie over de vraag of bepaalde opgravingen door een
overheidsinstantie of door het bedrijfsleven moeten worden verricht. Daarover
zal een discussie ontstaan, en dat is prima, want het scherpt de opvatting
van provincies en gemeenten over hun eigen rol en taak en het scherpt ook
hun opvatting over het besteden van publieke middelen. Maar de provincies
en de gemeenten kunnen wel zelf een keuze maken tussen de eigen publieke dienst,
diensten van commerciële aanbieders en een combinatie van beide. Ik denk
dat ook hierbij het verstand de overhand zal krijgen, maar ook ik wil graag
weten hoe dit zal uitpakken, dus wij zullen dit bij de evaluatie betrekken.
Wij beginnen met iets nieuws, dus het is alleszins de moeite waard om daarnaar
te kijken.Artikel 49 van de nieuwe wet betrekt de universiteiten bij de archeologische
monumentenzorg. Mevrouw Van den Broek vraagt of het mogelijk is dat de marktwerking
uit haar evenwicht wordt gebracht.Inderdaad kunnen universiteiten een verzoek indienen om bij voorkeur een
opgraving te mogen verrichten, maar dat verzoek wordt niet zomaar ingewilligd.
Een universiteit zal moeten aantonen dat die opgraving past in
haar eigen onderzoeksprogramma. Ik moet daarover een oordeel vellen en om
die reden heb ik in het wetsvoorstel opgenomen dat ik zo'n verzoek voor advies
voorleg aan NWO. Er mag niet zomaar iets worden begonnen; die preferente positie
is gebonden. Dit is een van de voorbeelden waarmee ik aangeef hoe ik het zal
doen, wetende dat ik u daarin niet tegemoet kan komen. Het is het een of het
ander en ik kies duidelijk voor deze aanpak. Als ik die voorwaarden combineer
met het gegeven dat universiteiten niet onbeperkt capaciteit kunnen inzetten,
ben ik niet bang dat die preferente positie zal leiden tot een verstoring
van de marktwerking. Nogmaals, ik ga niet in uw richting.Mevrouw Van den Broek vraagt ook of er bij gemeenten en bij veroorzakers
in gemeenten geen gedwongen winkelnering zal plaatsvinden. Dat kan een serieus
probleem zijn. Ik leg de nadruk op het woord "kan", want wij weten
dat niet.Ruimtelijkeordeningsprojecten komen tot stand in een proces van onderhandeling
tussen een gemeente en een projectontwikkelaar. Het is voorstelbaar dat een
projectontwikkelaar in zo'n proces uiteindelijk de opdracht tot opgraven verleent
aan een gemeentelijke dienst en daarbij ook andere belangen laat meewegen
dan die van prijs en kwaliteit. Ik kan niet in dat hoofd kijken; een ontwikkelaar
is daar vrij in. Maar het is ook afhankelijk van de inspanning die het archeologische
bedrijfsleven hierin steekt. Voor zover ik dat op dit moment kan overzien,
zit het archeologische bedrijfsleven inderdaad hierop te wachten en steekt
het er behoorlijk wat inspanning in om zijn deel van die markt binnen te halen.
Ik ben het er wel mee eens dat gemeenten niet oneigenlijke druk mogen uitoefenen
voor een dergelijke keuze of zich als monopolist mogen opstellen. Dan zouden
zij namelijk in strijd handelen met de algemene beginselen van bestuurlijke
zorgvuldigheid. Twee dingen zijn van belang. De gemeente moet in kwesties
van markt en overheid de bestuurlijke zorgvuldigheid in het oog houden en
wij moeten de corrigerende rol die de NMa en de rechter in dezen kunnen spelen
niet onderschatten. De beperking die wij aan de gemeentelijke vergunning hebben
verbonden – alleen een vergunning voor het gemeentelijk grondgebied,
behalve als je een regeling op basis van de Wet gemeenschappelijke regelingen
hebt – laat voldoende ruimte voor het archeologische bedrijfsleven.Mevrouw Witteman stelt: wie betaalt bepaalt en de markt bepaalt dus. Neem
mij niet kwalijk, maar dat is een beetje simpel. Het opgraven zit aan het
einde van een lang proces van bestuurlijke besluitvorming. Dat proces begint
bij de opstelling van ruimtelijke plannen en het wordt geconcretiseerd in
besluiten inzake bouwen, aanleggen en ontgronden. Het zijn díé
besluiten die een opgraving kunnen impliceren. Dit betekent dat de overheden
volop betrokken zijn bij de archeologische keuzes. Zij kunnen eisen stellen
aan de uiteindelijke opgraving en ook aan de historische informatie die zij
van zo'n opgraving verwachten. Er wordt wel eens gezegd dat zo'n gemeente
tegen een projectontwikkelaar kan zeggen "doet u mij maar een opgraving"
en dat een projectontwikkelaar tegen een archeologisch bedrijf kan zeggen "ga
je gang". Wij weten allemaal dat dit in strijd is met de bestuurlijke
werkelijkheid, want overheden zullen in het kader van nadeelcompensatie veelal
meebetalen aan een opgraving. Overheden zullen ten principale niet gemakkelijk
die archeologische lasten opleggen aan particuliere investeerders. Als zij
dat doen, moeten er goede redenen voor zijn. De overheid bepaalt wat er op
een locatie in archeologisch opzicht moet gebeuren, de archeologische uitvoeringsorganisatie
voert die noodzakelijke maatregelen uit volgens de normen en ethische codes
die daarvoor gelden en de verstoorder betaalt de noodzakelijke maatregelen.
Eventueel verzoekt hij de beslissende overheid om een financiële tegemoetkoming.
Zo behoort het te werken. Weet ik van te voren dat het zo zal werken? Natuurlijk
weet ik dat niet. Ik heb helaas geen glazen bol waarin ik dat kan zien. Dat
is precies de reden waarom wij dat speelveld afpalen, zodat wij voor onszelf
de mogelijkheden creëren om in te grijpen als dat noodzakelijk is. Voor
de toekomst kunnen wij uit de evaluatie zaken halen die misschien tot bijstelling
nopen.De heer Wagemakers vraagt of er een toereikende wettelijke grondslag is
voor het stellen van beperkingen ter voorkoming van oneerlijke mededinging.Eigenlijk behoeft die kwestie, zoals hij ook impliceert, een eigenstandige
regeling in de nieuwe wet markt en overheid. Daar moet het in, maar die is
er niet. In de wet die nu voorligt, is geregeld dat ik beperkingen aan de
vergunning kan verbinden. Die beperkingen kunnen heel divers van aard zijn.
Het verbinden van beperkingen aan de opgravingsvergunning kent namelijk geen
wettelijke clausulering; dat is wel het geval bij de vergunningsvoorschriften.
Ik wijs in dit verband op de formulering van artikel 45, derde lid en artikel
46, vijfde lid. Er is een bruikbare wettelijke grondslag, maar wanneer wij
de nieuwe wet markt en overheid bespreken is het verstandig om het in die
nieuwe wet nog beter te regelen dan nu het geval is. Ik kom graag bij u terug,
als wij zo ver zijn. Dan kunnen wij in ieder geval vooruit met dit wetsvoorstel.Mijn volgende blokje gaat over het geld. Ik wil beginnen met de excessievekostenregeling.
Archeologisch onderzoek kost inderdaad geld en overheden mogen op grond van
dit wetsvoorstel de bodemverstoorders aanspreken op de schade die zij met
hun initiatieven veroorzaken ten aanzien van het archeologisch erfgoed. Bij
grote projecten zullen die archeologische kosten relatief meevallen en kunnen
ze vaak verrekend worden in de sfeer van de grondexploitatie. De Wet op de
grondexploitatie, een onderdeel van de nieuwe Wet op de ruimtelijke ordening,
zal deze mogelijkheden versterken. Dat lijkt mij goed, ook wat de financiering
betreft van archeologisch onderzoek.De excessievekostenregeling is bedoeld voor zeer uitzonderlijke situaties.
Vooral voor particulieren of kleinere ontwikkelaars zal de verplichting om
archeologisch onderzoek te financieren onredelijk kunnen uitpakken. Het gaat
om het begrip "onredelijk". In dat geval is het aan het bestuursorgaan
dat de verplichting heeft opgelegd, om die initiatiefnemer tegemoet te komen
in het kader van nadeelcompensatie. Ik kan mij voorstellen dat gemeenten het
uitgangspunt hanteren dat zij particulieren nooit lastigvallen met archeologische
kosten, maar dat is een kwestie waarover de lokale politiek moet besluiten,
niet u en niet ik. OCW komt pas in beeld als die archeologische kosten ook
voor de desbetreffende gemeente of provincie onevenredig zijn. Het gaat dus
niet om de particulier in kwestie, want die gaat in het kader van de nadeelcompensatie
naar het bestuursorgaan dat de verplichting heeft opgelegd. Als bijvoorbeeld
de desbetreffende gemeente wordt geconfronteerd met onevenredige
kosten, dan wordt er gekeken naar de draagkracht van die gemeente.De heer Van Middelkoop vraagt in verband daarmee of er dan ook wordt gekeken
naar de gemeentelijke huishouding. Nee, daar gaat het natuurlijk niet om.
Het gaat niet om de daadkracht in de zin van je financiële huishouding.
Het gaat wel om de daadkracht naar rato van het aantal inwoners. Het gaat
niet om de vraag wat je met je geld hebt gedaan, maar om de vraag of je de
mogelijkheid had moeten hebben, gelet op de financiële uitkering die
je krijgt. Je kijkt dus naar wie ervan gaat profiteren. Dat zullen vooral
de kleinere gemeenten zijn, wat een keuze van ons is geweest. De regeling
kent een aantal objectieve rekenregels voor de draagkracht, en een jaarlijks
subsidieplafond. Ik kijk naar de totale kosten, en er wordt getoetst op een
aantal aspecten. In de eerste plaats is dat de vraag of de initiatiefnemer
zelf op een geloofwaardige manier heeft bijgedragen aan de archeologiekosten.
Dat is nodig om te voorkomen dat de kosten naar het Rijk worden doorgeschoven.
Is de opgraving cultuurhistorisch en wetenschappelijk gezien zinnig, en gaat
de opgraving niet lijnrecht in tegen het rijksbeleid? Daarbij moet vooral
worden gedacht aan het in situbeleid dat in deze wet wordt voorgesteld. De
specifieke uitkering wordt uitsluitend verleend voor het doen van opgravingen.
Ik kan daarbij gebruik maken van de adviezen van de schadebeoordelingscommissie
OCW, op grond van de Monumentenwet 1988. Op dit moment bestaat er al een subsidieregeling
voor excessieve opgravingskosten, die is gebaseerd op de Wet op het specifiek
cultuurbeleid. Omdat er wel FES-geld is, maar nog geen monumentenwettelijke
financieringsgrondslag, is voor die oplossing gekozen. Maar voor de langere
termijn is gekozen voor een specifieke uitkering, in plaats van een subsidie.Welk bedrag is daarvoor beschikbaar? Het gaat om een extra impuls vanuit
het FES-budget, ter grootte van 10 mln. Maar structureel is er nog een bedrag
van 1,25 mln. 3 mln. is toegevoegd aan 2006, waarvan een deel is overgebleven,
dat wordt overgeheveld naar het volgend jaar. Daar kunnen wij het mee doen.
Vanaf 1999 heeft die 1,25 mln. op de begroting gestaan, en sinds het beschikbaar
komen van dat geld zijn alle aanvragen van gemeenten die voldeden aan de criteria,
binnen het budget gehonoreerd. Alleen in 2006 en 2007 wordt dat bedrag verhoogd.
Daarnaast is er 9 mln. per jaar beschikbaar voor gemeenten en provincies om
de wet goed te kunnen uitvoeren. Dan spreken wij over de vergoeding van de
bestuurslasten. Dit bedrag wordt toegevoegd aan het Provincie- en het Gemeentefonds.Het gaat altijd om excessieve kosten, om kosten die beschouwd moeten worden
als onevenredig. Zoals ik al zei: de vernietiger van het bodemarchief dient
zelf een serieuze financiële inspanning te leveren. Provincies en gemeenten
moeten een substantieel deel van hun provinciale, respectievelijk gemeentelijke
archeologiebudget daarvoor inzetten. Die benadering houdt rechtstreeks verband
met de keuze voor decentralisatie die is gemaakt. Gemeenten en provincies
zijn in beginsel zelf verantwoordelijk voor de financiële gevolgen van
het archeologiebeleid dat zij voeren. Ik denk dat er op dit moment voldoende
geld beschikbaar is. Nu extra, en straks die 1,25 mln., welk bedrag blijft.Valt het criterium "in redelijkheid" voldoende te objectiveren?
Ja, ik denk het wel. In artikel 34a zitten twee redelijkheidsafwegingen. In
de eerste plaats moet het bestuursorgaan dat een verplichting oplegt, nagaan
of alle kosten die daaruit voortvloeien in redelijkheid voor rekening van
de verstoorder moeten komen. Als dat niet het geval is, kan onder andere op
grond van artikel 42 de verstoorder in aanmerking komen voor die nadeelcompensatie.
Daarbij wordt uitgegaan van de daarbij gebruikelijke casuïstiek, waar
de draagkracht onderdeel van uit kan maken. Dat is dus in die zin voldoende
te objectiveren. In de tweede plaats kan het verplichtende bestuur in aanmerking
komen voor die specifieke uitkering als de kosten ten gevolge van die nadeelcompensatie
niet in redelijkheid voor rekening moeten blijven van het bestuursorgaan.
In het Besluit op de archeologische monumentenzorg zijn objectieve rekenregels
opgenomen, waarbij de draagkracht van de gemeente wordt gerelateerd aan het
inwoneraantal, en niet aan het feit of een gemeente al dan niet een begrotingstekort
heeft, of iets dergelijks. Dan zou namelijk gebeuren waarvoor terecht wordt
gewaarschuwd, namelijk dat de gemeenten die in een financieel moeilijke situatie
zitten, gemakkelijker voor die excessievekostenregeling in aanmerking komen
dan andere gemeenten die niet in zo'n financieel moeilijke situatie zitten,
maar waarop wel de excessievekostenregeling van toepassing is. Op die manier
wordt dat voorkomen.Er is gevraagd of de 1%-norm van RWS de verstoordersnorm is. Het
is waar dat bij projecten van RWS vaak dat percentage van 1 voor archeologiekosten
wordt gehanteerd. Dat beleid wordt verlaten, want ook voor RWS geldt dat de
veroorzaker betaalt. Het kan niet zo zijn dat de rijksoverheid nu of straks
goedkoper af is dan andere verstoorders. Ik ben daar uitgebreid op ingegaan
in mijn brief aan de Tweede Kamer over de concept-AMvB.Mevrouw Van den Broek vroeg hoe het zit met de uitvoering van de regeling
voor excessieve kosten. Is daar geen sprake van een machtsmiddel, en van een
pettenproblematiek?Die regeling maakt het mogelijk dat specifieke uitkeringen worden verstrekt
aan een gemeente of een provincie. Het is sinds jaar en dag beleid dat het
Rijk daarbij afstandelijk optreedt. Dat is goed, want het is niet de bedoeling
dat de decentralisatieuitgangspunten door dergelijke financiële impulsen
worden verstoord. Het is zodanig ingericht dat in ieder geval voor de minister
heel weinig te sturen valt, en dat moet ook zo. Er is wel een aantal vangnetbepalingen,
die het mogelijk maken om een marginale toets uit te voeren op de besluitvorming
van de andere overheden. Van die vangnetbepalingen zal ik in bijzondere gevallen
zeer voorzichtig gebruik maken. Het is van belang dat wij ons gewoon houden
aan datgene„ wat wij met elkaar hebben afgesproken.Ik zie best in dat die archeologische vakgroep binnen het huidige archeologiebestel
een probleem heeft. Ik ga ook praten met de vijf archeologie-universiteiten,
maar dan wil ik wel een document van de universiteiten hebben, waarin zij
mij met getallen duidelijk maken hoe de financiële situatie bij de vakgroepen
de afgelopen tien jaar is veranderd, en waardoor. Als dat een gevolg is van
intern beleid van de universiteiten, hangt er een verhaal aan, dat ik wil
weten. Op basis daarvan ben ik bereid overleg te voeren met de voorzitters
van de colleges van bestuur. Ik wil ook graag weten hoe de universiteiten
zelf de financiële situatie van de vakgroepen zien. Ik zal zeker de voorzitters
aanspreken op hun eigen verantwoordelijkheid dat die vakgroepen
in staat moeten zijn, een volwaardige plaats in te nemen in het Nederlandse
archeologiebestel. Ik informeer de Kamer zodra ik dat gesprek heb gehad.Mevrouw Witteman heeft gelijk met wat zij heeft gezegd over artikel 22.
Daaraan moet inderdaad worden toegevoegd "en onderzoek". De AMvB
zal op dat punt worden aangepast.De heel interessante vraag is gesteld, hoe het zit met de toevalsvondsten.
De kosten daarvoor zijn inderdaad niet vastgelegd in de wet, want die zijn
niet aan een verstoorder toe te schrijven. Die heeft keurig aan zijn wettelijke
verplichtingen voldaan om de archeologische waarden in de grond te laten opsporen,
en dan wordt er toch nog iets gevonden. In het afgelopen decennium is er een
prima praktijk opgebouwd, waarin de kosten voor deze toevalsfondsen per geval
worden bekeken. Zij worden in onderling overleg verdeeld tussen Rijk en andere
overheden, dus provincies of gemeenten. Het Romeinse schip in Leidsche Rijn
was een voorbeeld, en toen is de financiering tussen OCW en de provincie Utrecht
in goed overleg geregeld.De heer Van Middelkoop heeft refererend aan aanwijzing 184 gezegd dat
een wijzigingsregeling slechts in bijzondere gevallen een citeertitel mag
hebben. Uit de toelichting van aanwijzing 108 maakt hij op dat in citeertitels
van wijzigingsregelingen niet het begrip "wet" mag worden opgenomen.
Dat ben ik toch niet met de heer Van Middelkoop eens. Ik vind namelijk dat
het tweede lid van aanwijzing 184 juist van toepassing is. Het belang en de
complexiteit van dit wetsvoorstel dat de opgravingsmarkt liberaliseert –
zijnde een beleidswijziging die van een zeer majeur karakter is – en
de nieuwe zelfstandige bepalingen in het wetsvoorstel rechtvaardigen mijns
inziens in ieder geval een citeertitel. Ik lees niet in de toelichting bij
aanwijzing 108 dat het begrip "wet" in de citeertitel bij een wijzigingswet
niet mag. Die aanwijzing gaat slechts over het opnemen van het onderwerp van
de wijziging in het opschrift, maar het opnemen van dit onderwerp maakt van
het opschrift nog geen citeertitel. Het begrip "wet" mag dus niet
gezet worden bij het onderwerp in het opschrift. In de toelichting bij aanwijzing
184 zijn voorbeelden opgenomen van citeertitels van wijzigingswetten, waarbij
wel degelijk het begrip "wet" voorkomt, zoals de Wet beursgang KPN
en de Wet afschaffing adviesverplichtingen.Vervolgens kom ik bij de pot met gouden munten waarover de heer Van Middelkoop
sprak. Op blz. 5 van de memorie van antwoord geef ik inderdaad aan dat het
vernietigen van waardevolle artefacten, voor zover ze beschermd zijn, verboden
is. In de definitie zoals opgenomen in artikel 3 van de Monumentenwet 1988
gaat het om een monument dat door de minister is aangewezen en onroerend is.
Welnu, die pot met gouden munten is niet door de minister aangewezen en is
ook niet onroerend. Artikel 50 ziet inderdaad op roerende monumenten. De heer
Van Middelkoop mag echter niet aannemen dat die pot met gouden munten aangemerkt
kan worden als een beschermd monument. Verder vroeg hij van wie die roerende
monumenten eigenlijk zijn. Roerende monumenten die zijn gevonden bij het doen
van opgravingen waarop niemand zijn recht op eigendom kan bewijzen, vallen
volgens artikel 50 toe aan de provincie, de gemeente of het Rijk. In die zin
wordt een van de drie eigenaar van de pot met gouden munten, waarbij het uitgangspunt
is dat de toekomstige beheerder, dus ook de overheid die verantwoordelijk
is voor een goede opslag, tevens de eigenaar is van de opgegraven vondsten.
Op die manier wordt dat probleem dus opgelost.De heer Van Middelkoop vroeg verder of artikel 43 ten onrechte niet verwijst
naar het rapport dat kan worden verlangd bij een sloopvergunning als bedoeld
in artikel 37 van de wet. Hij vroeg zich dan ook af of er in dezen niet sprake
is van een wettelijke omissie. Ik ben bang dat hij daarin gelijk heeft.De heer Van Middelkoop (ChristenUnie):Ah, een novelle!Minister Van der Hoeven:Nee, geen novelle. Ik laat het onderzoeken en indien nodig, passen wij
artikel 43 zo spoedig mogelijk aan. Als het een novelle zou zijn, kunnen wij
er niet over stemmen vandaag. En dan hebben wij een probleem en blijft de
onzekerheid voor het veld nog langer voortbestaan. Nogmaals, ik onderzoek
het en laat de Kamer de uitkomst ervan weten. Dan is het altijd mogelijk om
het zo snel mogelijk aan te passen.De heer Van Middelkoop (ChristenUnie):Ik begin er ondertussen aardigheid in te krijgen, want dit is deze maand
mijn tweede kans op een novelle. De andere had betrekking op het wetsvoorstel
Werken aan winst. Maar hoe gaat u het verder uitvoeren? Ik ben de welwillendheid
zelf en wij zullen vandaag ook stemmen over de wet, geen misverstand daarover,
maar, naar ik aanneem, kunt u dit alleen maar bij wijziging van wet repareren.Minister Van der Hoeven:Ik denk dat u gelijk heeft, maar ik wil het eerst uitzoeken. Ik laat de
Kamer de uitkomst ervan weten. Dan geef ik ook aan op welke manier ik ermee
omga.De heer Van Middelkoop vroeg verder waarom de bijzondere rapportageverplichting
alleen van toepassing is op aangewezen stads- en dorpsgezichten. Hij voegde
er de vraag aan toe wat er op tegen is om buiten de aangewezen stads- en dorpsgezichten
een rapportageverplichting ex artikel 37 te kunnen opleggen. Hij heeft gelijk;
het geldt alleen bij sloop binnen een aangewezen stads- en dorpsgezicht. Er
is daar over het algemeen sprake van een grotere trefkans op archeologische
waarde. De betekenis van het verbinden van een archeologievoorschrift aan
een sloopvergunning is daarin gelegen dat al in een eerder stadium dan in
het kader van de bouwvergunning, archeologisch onderzoek kan worden afgedwongen.Dan de introductie van de "fast trackprocedure" in de ruimtelijke
ordening. Er mag inderdaad geen zand worden gestrooid in de raderen van de
archeologische procedures. Ik zeg dan ook graag toe dat ik samen met de minister
van VROM dit punt in het kader van de invoering van de nieuwe Wet op de ruimtelijke
ordening zal bekijken.Mevrouw Witteman vroeg waarom niet is gekozen voor een actiever instandhoudingsbeleid.Veel factoren die de kwaliteit van een archeologisch monument beïnvloeden,
zijn inderdaad nog niet in kaart gebracht. Het in conditie houden van een
archeologisch monument in natte gronden vergt ook een heel andere aanpak dan
het goed conserveren van archeologische sites op droge zandgronden
of in de Löss in Limburg. Er moet nog veel kennis vergaard worden, met
name omtrent het treffen van de juiste en de meest adequate maatregelen, afhankelijk
van de regionale verschillen die er zijn. Dat is de reden waarom de RACM,
overigens vaak in samenwerking met anderen, zoals de provincie, nu een aantal
pilots uitvoert om juist die kennis te vergroten. Dat kan ertoe bijdragen
dat men wel beter beleid kan voeren. Pas als die kennis er is en is uitgekristalliseerd,
kun je een inschatting maken van de financiële consequenties en de consequenties
wat betreft het instandhoudingsbeleid.Mevrouw Van den Broek vroeg waarom RACM-onderzoek voor de aanwijzingstaak
niet op contractbasis kan worden uitgevoerd. Het betreft een overheidstaak
maar het verzamelen van de daartoe benodigde gegevens kan toch ook door het
bedrijfsleven worden uitgevoerd?Ja, dat klopt. Dat kan door bedrijven worden uitgevoerd. Het is zeer wel
denkbaar dat de RACM voor bepaalde opgravingen het bedrijfsleven inschakelt.
Ik kan mij echter ook voorstellen dat de RACM als kennisinstituut voeling
blijft houden met de opgravingspraktijk, en wel door af en toe zelf opgravingen
te verrichten, zodat de kennis die deze dienst heeft niet een papieren kennis
wordt.Verder vroeg mevrouw Van den Broek of dit wetsvoorstel geen rompslomp
met zich zal brengen en of het wel de toets van minder regelgeving kan doorstaan.
Het gaat inderdaad om zo min mogelijk regeldruk. Dat is de reden waarom er
is aangesloten bij de bestaande regels op het terrein van de ruimtelijke ordening.
Als alles goed gaat – en daar gaan wij van uit– zal dit wetsvoorstel
geen extra formulieren tot gevolg hebben. Daar zitten wij namelijk niet op
te wachten, u niet, ik niet, en de boeren, de burgers en de bouwers ook niet.
De afweging van het archeologisch belang is volledig geïntegreerd in
bestaande besluiten: de bouwvergunningen, de ontgrondingenvergunning en wat
dies meer zij. Er is dus geen sprake van bureaucratische rompslomp. Tegelijkertijd
mogen de implicaties van dit wetsvoorstel niet worden ontkend of onderschat.
Meer dan in het verleden zal het archeologisch belang moeten worden meegewogen
in de besluitvorming over bodemingrepen. Wij dienen het archeologisch belang.
Wij leggen het met zo weinig mogelijk regels vast, maar er zal wel iets veranderen
in de besluitvorming over het bodemgebruik. Dat is ook nodig, willen wij voorkomen
dat het bodemarchief, dat deel is van onze niet beschreven canon, in een hoog
tempo verdwijnt. Dat willen wij natuurlijk niet.Het wetsvoorstel heeft de dereguleringstoets ondergaan. Het ministerie
van Justitie en het ministerie van Economische Zaken kijken ook mee. EZ let
daarbij met name op de administratieve lasten voor het bedrijfsleven. Zowel
het wetsvoorstel als de concept-AMvB is op die aspecten kritisch bekeken en
aan de maat bevonden.Mevrouw Witteman vroeg of het streven naar het behoud in situ niet illusionair
is. Het is waar dat het niet altijd te realiseren valt. Dat is precies de
reden waarom het behoud in situ niet is voorgeschreven in de wet. Als dat
zou zijn gebeurd, zou mevrouw Witteman naar mijn mening volkomen gelijk hebben
en zou iedereen op zijn achterste benen staan, want dan ga je een slot op
Nederland zetten. Dat moet je dus niet doen. Het wetsvoorstel laat de overheid
bij elke besluitvorming zelf bepalen hoe men wil omgaan met de geïnventariseerde
archeologische waarden. Dat kan behoud in situ betekenen, maar het kan ook
inhouden dat wordt verplicht tot het laten verrichten van een opgraving. Of
men kan de opgespoorde waarden negeren. Dan laat men dus andere belangen prevaleren.
Ook dat is mogelijk. Ik zeg het opnieuw: het is geen opgravingswet. Dat kan
ook niet, want een van de belangrijkste doelstellingen uit het verdrag was
juist het behoud van het bodemarchief. Dat kun je niet negeren. Je kunt er
dus geen opgravingswet van maken.Ik ben het ook niet eens met de opvatting van mevrouw Witteman dat al
het erfgoed in Nederland vaak beter bewaard is in een museum dan in de bodem.
Dan zetten wij de klok van de archeologische monumentenzorg echt zo'n dertig
of veertig jaar terug. Dan komen wij weer terecht in het tijdperk van de "pretopgravingen".
Ik heb mij laten vertellen dat deze opgravingen zo worden genoemd. De essentie
is: je graaft op als het werkelijk noodzakelijk is, maar daar heb je wel kennis
en kaartmateriaal voor nodig. Hierover is door een aantal Kamerleden vragen
gesteld. Investeren in kennis en onderzoek is een reguliere OCW-verantwoordelijkheid.
Archeologische monumentenzorg is inderdaad bijzonder. Zonder kennis is immers
geen goede zorg mogelijk. Als de bestuurder niet weet waar zich archeologisch
relevante terreinen bevinden, kan hij ook geen onderzoeksplichten opleggen.
Zo simpel is dat. Kennis, onder meer in de vorm van goed kaartmateriaal, is
dus onontbeerlijk.In het wetsvoorstel is voorzien in een archeologisch kenniscentrum. Dat
heeft al bij de RACM vorm gekregen in een databank, Archis. Op die databank
wil ik mijn financiële inzet richten. Dat is naar mijn mening van belang
omdat je op die manier informatie verzamelt die toegankelijk wordt. Wij kunnen
natuurlijk niet wachten met archeologische monumentenzorg tot heel Nederland
in archeologisch opzicht in kaart is gebracht. Dat lukt niet. Om die reden
hebben wij de verantwoordelijkheid voor het ontwikkelen van het goede kaartmateriaal
over een aantal partijen verdeeld. De verantwoordelijkheid ligt deels, namelijk
voor Archis, bij het Rijk, maar ook bij gemeenten, want zij worden verplicht
om al hun nieuw vast te stellen bestemmingsplannen archeologisch te onderbouwen.
Dat levert informatie op. Die verantwoordelijkheid ligt ook bij de bodemverstoorders,
die door gemeenten en provincie verplicht kunnen worden om bij de vergunningaanvraag
voor hun bodemverstorende projecten een archeologisch rapport te overleggen.
Op die manier komt de informatie dus van drie verschillende kanten binnen.Heb je een archeologische waarde vastgelegd, dan is het van belang dat
deze waarde ergens aan wordt gekoppeld. Die kan immers een juridische beperking
gaan inhouden, bijvoorbeeld omdat er een beschermd monument van wordt gemaakt.
Zodra die archeologische waarde inderdaad die juridische beperking gaat inhouden,
moet deze beperking kenbaar worden gemaakt via inschrijving in de kadasters.
Ik meen dat het wezenlijk is dat wij dat doen. Verder vind ik het van belang
dat de informatie die er is, ook informatie met een andere status, zoveel
mogelijk via internet raadpleegbaar is. Daarvoor is de website www.kich.nl
in het leven geroepen.Mevrouw Witteman heeft naar de achterstand bij de opgravingen gevraagd.
Wij hebben een achterstand bij het uitwerken van de reeds eerder uitgevoerde
opgravingen. De Stichting voor de Nederlandse archeologie heeft
dit vraagstuk voor mij in kaart gebracht en een rapport opgesteld onder de
naam Odyssee. Op dit moment spreken wij met de Stichting voor de Nederlandse
archeologie over een pilot waaruit kan blijken hoe wij deze achterstand het
best kunnen wegwerken. Als men een dergelijk voorstel doet, sta ik in ieder
geval positief tegenover de uitvoering van die pilot en dat heeft dan ook
betrekking op het geld. Voor alle duidelijkheid: dit wetsvoorstel is niet
bedoeld voor het wegwerken van oud archeologisch onderzoek.De heer Schouw heeft gevraagd waarom geen rechtsgevolgen zijn verbonden
aan het beroepsregister. Het beroepsregister is van de sector. De Nederlandse
Vereniging van Archeologen onderhoudt dat register en ziet toe op de juiste
kwalificatie van degenen die zich in het register inschrijven. De eisen die
aan de functionarissen bij de opgravende instanties worden gesteld, zijn terug
te vinden in de wet. Derden kunnen te weten komen of daaraan wordt voldaan
door het beroepsregister te raadplegen. Daarin schrijft men zich immers in.
De inschrijving wordt geweigerd als iemand niet aan de voorwaarden voldoet.
Nogmaals, dit is iets wat de sector zelf in handen heeft en ook doet.De heer Wagemakers vroeg waarom niet ook het bouwhistorisch onderzoek
in dit wetsvoorstel is geregeld. Zijn veronderstelling dat wij eerst de achterstandspositie
van de archeologie willen rechtzetten, is juist. Ik zeg hem graag toe dat
ik de RACM zal laten onderzoeken of een bouwhistorisch onderzoek kan worden
geregeld dat vergelijkbaar is met het archeologisch onderzoek. Dat hoeft zeker
niet te betekenen dat wij aanvullende regelgeving nodig hebben, maar ik wil
dat graag op deze manier eerst onderzocht hebben.Leuk vond ik de vraag van de heer Schouw over de toekomst en de positie
van de amateurarcheologen. Er zijn inderdaad heel veel mensen die in hun vrije
tijd betrokken zijn bij de geschiedenis en in het bijzonder bij de archeologie.
Soms gaan zij kijken. De opgraving op dit moment in Eindhoven trekt inderdaad
duizenden bezoekers, maar daar moet men wel met de vingers van afblijven,
alhoewel men soms wel mag meedoen. Veel mensen willen in hun vrije tijd ook
zelf iets doen. Het is niet toegestaan dat amateurarcheologen zelf een opgraving
uitvoeren, maar het komt wel voor dat men individueel of en groepsverband
meegraaft bij een professionele opgraving. Dat heb ik ook in Eindhoven gezien.
Ik wil graag de bestaande mogelijkheid openhouden dat de verenigingen van
amateurarcheologen zelfstandig kunnen opgraven op locaties waar de archeologie
niet behoudenswaardig is. Die mogelijkheid hebben wij en die moeten wij ook
houden.Er zijn natuurlijk ook nog andere activiteiten dan opgravingen waarbij
amateurarcheologen een rol spelen. Zij beschikken dan vaak over regiospecifieke
kennis en informatie. Daardoor zijn zij in feite een bron van informatie voor
de gemeentelijke overheid. Laten wij ook dat soort zaken vooral behouden.
Ook is het niet te versmaden dat juist de amateurarcheologen door hun enthousiasme
een bijdrage leveren aan het draagvlak voor de archeologie.De heer Schouw had nog een vraag over de evaluatie. Op een aantal punten
ben ik al op de evaluatie ingegaan. De vraag is nu hoe gemeenten het archeologische
belang serieus gaan oppakken. In 2007 laat ik de RACM een uitgebreide steekproef
doen naar de manier waarop gemeenten het archeologisch aspect betrekken in
hun ruimtelijk beleid, met name bij bestemmingsplannen. Dan heb je in feite
een nulmeting. Die nulmeting lijkt mij van belang omdat het onderzoek dan
bij de evaluatie kan worden herhaald en op die manier grip kan worden verkregen
op de ontwikkelingen.Ik ben twee vragen vergeten te beantwoorden. De eerste vraag was van mevrouw
Witteman en de heer Schouw over de precieze waardekaarten en de kennisatlassen.
De vraag was eigenlijk of onderzoeksprojecten van universiteiten voor het
maken van dergelijke kaarten en atlassen niet gefaciliteerd kunnen worden.
De heer Schouw vroeg hoe wij voor een voorspelbaar proces zorgen. De verbetering
van het kaartmateriaal past binnen het onderzoeksprogramma van de RACM. Er
wordt bijvoorbeeld gewerkt aan de volgende generaties van de indicatieve waardekaarten.
Er wordt gebruik gemaakt van kennis en inzicht van de academische wereld,
zowel nationaal als internationaal. Ik wil wel bekijken of het onderzoek een
extra impuls behoeft, maar ik zal de universiteiten niet faciliteren om die
taak op te pakken, want dat is hun taak al. Ik wil wel naar die extra impuls
kijken. Verder zie je dat gemeenten en provincies ook hun eigen cultuurhistorische
waardekaarten maken. Ik denk dat dit een prima ontwikkeling is.De heer Van der Lans vroeg of een buitenlands bedrijf mag opgraven in
Nederland, hoe de kwaliteit dan wordt gewaarborgd en hoe de aanbesteding werkt.
Een buitenlands bedrijf kan in aanmerking komen voor een opgravingsvergunning.
Wij hebben immers een open Europese markt. Voor dat bedrijf gelden uiteraard
dezelfde kwaliteitsregels als voor een nationaal bedrijf. Een nationaal of
een buitenlands bedrijf dat een opgravingsvergunning heeft, mag zich inschrijven
als het bestuursorgaan de aanbestedingsprocedure start. Of dat bedrijf het
haalt, is een tweede. Voor een bedrijf uit een EU-lidstaat dat al een opgravingsvergunning
heeft, kent de AMvB ook de clausule van de wederzijdse erkenning. Op grond
van het EG-verdrag moet immers rekening worden gehouden met de verplichtingen
waaraan de dienstverrichters die afkomstig zijn uit een andere lidstaat mogelijkerwijs
al moeten voldoen in het land van vestiging.Mevrouw Witteman (PvdA):Mevrouw de voorzitter. Ik heb goed gehoord dat de minister opnieuw wil
kijken naar artikel 22. De gemeentelijke inperking wordt genuanceerd en de
toelichting wordt aangepast wat betreft de samenwerking tussen de gemeenten
en de markt. Zij heeft nog een aantal toezeggingen gedaan en veel pilots uitgeschreven.
Zij heeft het er erg druk mee gehad. De vraag is alleen wanneer de uitslagen
daarvan bekend zijn. Worden wij daar dan ook over geïnformeerd? De minister
heeft zojuist toegezegd nog naar de waardekaarten te kijken. Zij wil niets
faciliteren, maar zij heeft goed begrepen dat het een belangrijk gegeven is.
Ik zal daar straks nog op ingaan. De pilot die zij op dat punt heeft uitgezet,
vind ik uitstekend. Zij wil kijken hoe het zit met de achterstanden en met
het instandhoudingsbeleid. Men weet nu nog niet zo goed hoe men met terreinen
moet omgaan waar die resten zich bevinden, die nu door de erodering vaak ook
nog verbrokkelen. De minister zei net dat die slag nog niet is gemaakt, maar
die gaan wij snel maken.Naar aanleiding van mijn opmerkingen zei de minister een beetje cynisch:
wie betaalt, bepaalt. Zij liep daarna het hele proces nog eens door en gaf
aan hoe goed het allemaal geregeld is. Zij zei dat er allemaal vergunningen
worden gevraagd en dat iedereen gekwalificeerd moet zijn. Daar heeft zij wel
gelijk in, maar mijn opmerking kwam voort uit de praktijk. Hoe goed de archeoloog
ook is opgeleid, het programma van eisen wordt vaak opgesteld in samenwerking
met projectontwikkelaar en archeologische dienst. Het geld is dus weer bepalend.
Ik spreek dus niet neerbuigend over de archeoloog, het is meer een aanklacht
tegen een dergelijke markt. Tegen de collega van de VVD-fractie zeg ik nog
dat dit niet in het algemeen geldt: er zijn ook goede opgravingsdiensten.
Je stuit alleen op de punten waar het verkeerd gaat. Dan draait mijn hart
zich om. Mijn hart ligt niet per se in de bodem, maar wel in het bodemarchief.De minister heeft gezegd dat de borging van de opgravingskwaliteiten vooral
wordt gezocht in de zelfregulering van de beroepsgroep. Zij heeft het ook
over certificering door de beroepsgroep en collegiale beoordeling gehad. Uit
de formuleringen van de minister maak ik op dat dit interim-beleid voorlopig
het beste is wat wij kunnen bieden. Zij gaf ook toe dat er eigenlijk geen
goede normen zij voor de borging van de onderzoekskwaliteiten. Die normen
wil zij halen uit een lopend onderzoek naar het programma van eisen. Dat lijkt
mij een uitstekend idee. Daarmee geeft zij echter ook toe dat dit er niet
is. Onze ongerustheid is dus niet geheel van de straat geplukt.Het idee is om de kwaliteit van de besluitvorming in het begin van het
proces te verhogen. Is het niet verstandig om te focussen op de indicatieve
waardekaarten en die onder de verantwoordelijkheid van de RACM te laten vallen?
De minister voegde eraan toe dat die waardekaarten door drie instanties worden
gebruikt: de gemeente, de provincie en de projectontwikkelaar. Waardekaarten
worden door een rijksinstituut ontwikkeld en daaraan verlenen archeologen,
cultuurhistorici en antropologen hun medewerking. Die kaarten kunnen aan het
begin van de besluitvorming staan en kunnen een plaats krijgen in het vergunningenstelsel.
Dan heb je ook de mogelijkheid om mensen ter verantwoording te roepen. Archis
zou dat goed kunnen doen. Die kaart kan een middel zijn voor de particulieren
om de gemeente op een nette manier onder druk te zetten. Het kan een middel
voor de gemeente zijn om de provincie onder druk te zetten. Die kaart kan
ook gebruikt worden om de verstoorders te laten zien dat zij verkeerd of juist
goed bezig zijn. Die waardekaarten fungeren dan als een soort bijbel; vergeef
mij de vergelijking. Als iedereen daaruit kan putten, dan kunnen er volgens
mij geen zaken fout gaan in het proces. Ik pleit er dus voor om daar nog even
naar te kijken. Natuurlijk moet er voortgang in zijn en dat het rommelig verloopt,
snap ik ook. Extra aandacht voor die waardekaarten lijkt mij echter een goede
zaak.De minister heeft zojuist gezegd dat in situ niets wordt voorgeschreven.
Uit de stukken blijkt echter iets anders. In het verdrag zelf staat expliciet
dat de voorkeur gegeven wordt aan het beschermen in situ. Dat komt ook naar
voren in de stukken over dit wetsvoorstel. Het uitgangspunt is dat archeologische
waarden zoveel mogelijk in situ behouden worden. De minister zei zojuist ook
nog dat het opgravingsverbod gehandhaafd wordt. Ook heeft zij gezegd dat het
erom gaat de zaken in situ te bewaren. Dat is dus het allerbelangrijkste,
zij het dat de minister het niet dwingend voorschrijft. Als ik nu denk aan
de praktijk in Nederland, de dichtbevolktheid van ons land, de bodemgesteldheid,
het klimaat, de erosie, en de noodzaak om vroegere sporen te onderzoeken –
archeologen en historici snakken ernaar om bijvoorbeeld meer kennis te krijgen
van vooral de vroege middeleeuwen waar bijna niets meer van over is –
zou het dan niet goed zijn om bijvoorbeeld in een AMvB vast te leggen dat
het in situ bewaren gelijkwaardig is aan het opgraven? De minister moet mijn
woorden niet helemaal letterlijk nemen, maar ik denk dat het goed zou zijn
als het naast elkaar kon worden gezet en niet op de plaatsen 1 en 2. Ik denk
dat zo meer aandacht kan worden besteed aan ook het opgraven. Nu wordt vaak
opgegraven als het niet anders kan. Als wij in situ bewaren, kunnen de kaarten
die wij gaan maken een goede rol spelen, want daarop staat alles wat wij hebben,
plus een prioritering, waardoor er goede keuzes kunnen worden gemaakt. Er
wordt opgegraven omdat de bouwlocatie nodig is, maar het zou ook moeten kunnen
omdat wij kennis nodig hebben om de geschiedenis op papier te krijgen. Ik
heb met archeologen gesproken die zeggen dat wij wel van alles in situ kunnen
bewaren, maar dat wij dan nog niets weten. Ik heb dit werk zelf ook gedaan
en ik weet hoe frustrerend het kan zijn als je dicht bij een punt van kennis
bent maar je toch niet door kunt met het ontwikkelen van het beeld van die
vroegere tijden waar je zo hartstochtelijk naar verlangt.Voorzitter. Ik heb onder andere gevraagd naar de pilots en de nulmetingen
en ik hoop dat wij daar te zijner tijd nog iets van horen en het niet jaren
gaat duren.Mijn fractie stemt in met dit wetsvoorstel ondanks haar bezwaren. Aangezien
de minister zeer bereidwillig is om mee te bewegen, vertrouwt mijn fractie
erop dat wij die vergezichten krijgen waardoor wij toch het venster vanuit
de canon kunnen openen naar vooral die vroege middeleeuwen, want daar weten
wij zo weinig van af omdat er eigenlijk alleen meer in hout werd gebouwd.
Dan krijgt onze voorstem er zelfs nog een beetje glans bij en dat is in de
kerstsfeer niet zo gek!De heer Schouw (D66):Mevrouw de voorzitter. Ik dank de minister voor haar vlotte en naar mijn
waarneming ook zeer volledige beantwoording en in haar dank ik natuurlijk
ook de staatssecretaris die dit dossier zo geweldig heeft voorbereid, maar
daar waren wij het geloof ik allen wel over eens.Luisterend naar het antwoord van de minister kwam bij mij de gedachte
op dat dit toch wel een majeure operatie is die belangrijke effecten gaat
krijgen voor het bedrijfsleven met een doorvertaling in de bestemmingsplannen,
terwijl wij eigenlijk niet goed weten wat de effecten van deze wet zijn. Daar
is wel een oplossing voor, namelijk een evaluatie, maar ik vroeg mij ook af
hoe nu eigenlijk de communicatie in elkaar zit. Oneerbiedig gezegd heb ik
niet echt het idee dat implementatie van deze wet in de gemeenten leeft, terwijl
het daar toch moet gebeuren. Willen wij de effecten bereiken die wij vandaag
zo roerend hebben geformuleerd, terwijl wij ook hebben geconstateerd dat wij
eigenlijk niet goed weten of wij die zullen bereiken, dan ligt er natuurlijk
ook wel een verantwoordelijkheid voor het Rijk om de wetsuitvoering
wat leven in te blazen. Graag wil ik weten hoe de minister dat ziet.Vervolgens de vergunningen en de kwaliteitseisen. De minister zei dat
wetenschappelijke opleiding belangrijk is maar ook, kort samengevat, dat degene
die de vergunning aanvraagt ook wel een bewijs van goed gedrag moet hebben,
in het verleden niet moet hebben gerommeld. Ik vind dat toch een beetje mager
als toetsingscriteria. Wetenschappelijke opleiding is een helder toetsingscriterium,
maar dat andere niet. Wellicht dat de minister ook daar nog iets over kan
zeggen.Wij vinden het een prima experiment dat ook bedrijven opgravingen kunnen
doen. Ik heb wel een vraag over de doorvertaling van de door opgravingen wetenschappelijk
verkregen inzichten. Hoe bed je die nu in in een wetenschappelijke omgeving,
hetgeen vervolgens vaak weer tot publicaties, workshops en weet ik wat allemaal
leidt? Ik kan mij voorstellen dat die aansluiting tussen bedrijven en die
wetenschappelijke omgeving wat anders, wat minder is. Hoe krijg je daar nu
toch goede verbindingen tussen?Als het gaat om excessieve kosten, zijn er naar mijn smaak twee types
onevenredigheden. De minister is vooral ingegaan op een type, namelijk de
financiële positie van een gemeente. Als die het niet kan betalen, kan
zij een beroep doen op een andere kostendrager. Volgens mij kan naast dat
financiële aspect een element van onevenredigheid zijn de waarde of de
omvang van de vondst. Het kan iets enorms zijn waardoor het zelfs voor een
grote gemeente te weinig financieel draagvlak kan hebben. Zou de minister
daarover nog iets kunnen zeggen?De minister heeft een goede poging gedaan, een 10 daarvoor, maar echt
overtuigend vond ik haar niet toen zij sprak over wie nu een beroep kon doen
op die excessievekostenregeling. Kleine gemeenten zei de minister. Kijken
wij naar de financiële huishouding? Neen, volgens de minister, want dat
betreft lokale autonomie. Ik vind het niet helemaal helder. Zelf denk ik dat
het een klein budget is, dat er hoge drempels zijn en dat veel gemeenten het
daarom wel uit hun hoofd zullen laten om bij het Rijk aan te kloppen. De administratieve
lasten zijn vaak hoger dan het geld dat men krijgt. Daarom zullen de gemeenten,
zo is althans mijn hypothese, weinig beroep op die regeling doen, maar zo
is het natuurlijk niet bedoeld. Ik verzoek de minister dan ook om dit punt
heel expliciet mee te nemen in de evaluatie.Wat het toevalsfonds betreft, zei de minister dat dit eigenlijk per geval
zou moeten worden bekeken en dat dit in principe niet volledig voor rekening
van de verstoorder komt.Mevrouw de voorzitter. Ik ben blij met het grote hart dat de minister
heeft getoond voor de amateur-archeologen. Er kwam er net eentje naast mij
zitten en die was erg blij met uw beantwoording, maar vroeg mij wel om te
proberen van haar los te peuteren dat als er knelpunten ontstaan in de aard
en omvang van de werkzaamheden van die amateur-archeologen als gevolg van
deze nieuwe wet, waarvan wij de effecten niet weten, zij bereid is om die
terstond op te lossen.De heer Van Middelkoop (ChristenUnie):Mevrouw de voorzitter. Ik dank de minister voor de adequate beantwoording
van alle vragen, waardoor ik heel kort kan zijn. Een punt begrijp ik nog steeds
niet en dat heeft te maken met de excessieve kosten. De minister heeft een
uitleg gegeven over de berekening van de draagkracht van de gemeente. Dat
gaat via het inwonertal. Maar ik begrijp nog altijd niet goed wat daarvan
de betekenis kan zijn voor de oplossing van het probleem. Anders geformuleerd,
als een gemeente echt in financiële problemen zit, kan dat ertoe leiden
dat er om die reden geen opgravingen plaatsvinden. Dat lijkt mij althans de
consequentie van deze redenering. Met het oog op de strekking van de wet,
lijkt mij dat een weinig doelmatige aanpak. Misschien kan de minister daarom
toch nog eens ingaan op de stelling dat excessieve kosten niet mogen worden
afgewezen op grond van de toevallige staat van de financiën van een bepaalde
gemeente.Dat ik een omissie heb ontdekt in het wetsvoorstel, stemt mij tevreden.
Ik wacht af wat de minister gaat doen, maar zij zal het mij vergeven dat ik
zeg dat er geen groter genoegen is voor een Kamerlid dan een departement betrappen
op kleine wetstechnische foutjes. Op het gevaar af meer zout in de wonden
te strooien, wijs ik er ook maar op dat deze omissie het gevolg is van een
nota van wijziging en niet van een amendement. Ik sluit het parlementaire
jaar dus tevreden af, maar ik kan de minister wellicht laten delen in mijn
tevredenheid door haar mede te delen dat de fracties voor welke ik spreek,
het wetsvoorstel met overtuiging zullen steunen.Voorzitter: JurgensDe heer Wagemakers (CDA):Voorzitter. De minister zei in het begin van haar betoog dat er tot nu
toe voor de archeologie niets is geregeld. Ik begrijp die opmerking, maar
dat laat onverlet dat zij niet helemaal correct is. De Monumentenwet kent
namelijk al archeologische monumenten, ook al zijn dat terreinen die moeten
worden aangewezen. Wat is de essentie van het voorliggende wetsvoorstel? Dat
is het besef dat het voor de bescherming van de archeologie niet genoeg is
om specifieke terreinen aan te wijzen doch dat hierbij een veel bredere dimensie
aan de orde is, een dimensie die het hele ruimtelijkeordeningsbeleid doortrekt.
Dat is ook de reden voor mijn opmerkingen over de bouwhistorie.De Monumentenwet kent de mogelijkheid om monumenten aan te wijzen. De
cultuurhistorische waarde van bebouwing is echter niet beperkt tot die aangewezen
categorie. Die waarde kent namelijk, net zoals bij archeologie, een meer algemene
bovengrondse dimensie die het ruimtelijkeordeningsbeleid en het bouwbeleid
dient te doortrekken. Ik heb goede nota genomen van de opmerking van de minister
dat zij het een aardige suggestie vindt en dat zij hierover advies zal inwinnen.
Mogen wij van dat advies kennis nemen? Ik vraag dat niet om te kunnen controleren
of zij dat advies echt heeft ingewonnen, maar omdat ik zo geïnteresseerd
ben in de inhoud ervan.In eerste termijn heb ik erop gewezen dat de verregaande bevoegdheden
in het wetsvoorstel betrekking hebben op een terrein met veel beleidsvrijheid.
Ik begrijp waarom de minister zei dat zij ervan uitgaat dat de medeoverheden
zorgvuldig te werk zullen gaan. Ik heb overigens een bewindspersoon nooit
het tegendeel horen beweren: dat geld komt daar vast verkeerd
terecht en het zal natuurlijk een grote puinhoop worden. Ik vertrouw er natuurlijk
op dat het geld in verreweg de meeste gevallen zorgvuldig zal worden besteed,
echter: vertrouwen is goed, maar controle is beter. Bij de controle doet zich
evenwel het probleem voor dat er weinig aanknopingspunten zijn om het beleid
te meten. Daarvoor ontbreekt het kaartmateriaal. Een en ander is de reden
dat mijn fractie grote verwachtingen heeft van de nog te ontwikkelen databank.
Daarbij erken ik natuurlijk ook dat wij niet eerst in abstracto kaarten en
normen moeten gaan ontwikkelen en daarna pas het concrete beleid. Dat zal
gelijk op moeten gaan, met als resultaat dat door het beleid in de praktijk
toe te passen gegevens beschikbaar komen voor de databank. Voordeel daarvan
is dat en de centrale overheid kan sturen bij de manier waarop de lagere overheden
hun beleid invullen en dat er vaste aanknopingspunten komen voor burgers die
met dit beleid te maken krijgen. Burgers die zich niet fair behandeld voelen,
kunnen daar een aanknopingspunt in vinden om hun verhaal te kunnen doen, in
laatste instantie bij een administratieve rechter.Mijn fractie is overtuigd door het betoog van mevrouw Witteman over de
door haar beleden twijfel over het vooropstellen van het behoud in situ. Dat
moge in het verdrag staan en dat moge een juiste keuze zijn voor heel Europa,
het is en blijft de vraag of het ook voor Nederland de juiste keuze is. Ik
ben dan ook blij dat in het wetsvoorstel geen keuze wordt gemaakt voor een
bepaald instrumentarium. Desondanks neem ik met mevrouw Witteman afstand van
de toelichting waarin al te stellig staat dat behoud in situ het uitgangspunt
is. Ik ben geen deskundige, maar het zou mij niet verrassen als de bodemstructuren
in Nederland zo zijn dat behoud in situ en opgraven gelijkwaardig zijn.Hoe krijgen wij vat op gemeentelijke bedrijven? Ik ben het eens met het
beleid van de minister, maar ik herhaal wel dat door gebruik te maken van
AMvB's, vergunningen en voorschriften die gebaseerd zijn op de Monumentenwet,
het gevaar bestaat dat het bereik van de Monumentenwet wordt overschreden.
Maar goed: soms loop je op dun ijs en bereik je toch de overkant! Ik hoop
dat dat hier ook het geval is, totdat er een betere voorziening beschikbaar
is.De verstoorder heeft recht op nadeelscompensatie. In de jurisprudentie
over nadeelscompensatie is de belangrijkste vraag wat de peildatum is. Of
nadeelscompensatie kan worden toegekend, is namelijk afhankelijk van de voorzienbaarheid
en de weging van het maatschappelijk risico. Met andere woorden: voor wie
is het voorzienbaar en vanaf welk moment is het voorzienbaar? Ik denk al met
al dat het begrip nadeelscompensatie nader kan worden gedefinieerd voor dit
terrein al naar gelang er meer aanwijzingen beschikbaar zijn voor de aanwezigheid
van archeologisch materiaal in de bodem. Als daarover gegevens opgenomen zijn
op een kaart, weet een projectontwikkelaar dat hij niet snel in aanmerking
komt voor nadeelscompensatie. Hij heeft dan immers bewust de keuze gemaakt
om daar aan de slag te gaan en hij kan weten dat hij dan de prijs moet betalen
die het gevolg is van het wetsvoorstel. Ook dit is een appel om zo snel mogelijk
goed materiaal te verzamelen.Ik ben de minister erkentelijk voor haar beantwoording, maar op één
vraag is zij niet ingegaan. Dat is mijn vraag over de fout in artikel 50.
Die fout bestaat eruit dat men het eigendom van roerende monumenten apart
heeft gedefinieerd voor gemeenten, provincies en Staat. Dat is een foute keuze.
Men had er namelijk voor moeten kiezen om het voor gemeenten te definiëren:
de plaats waar het gevonden is, voor provincies: evenzo en voor de Staat:
alle overige gevallen. Als je drie partijen voorziet die afhankelijk van de
omstandigheden eigendom kunnen hebben van een bepaald goed, dan moet je de
eerste twee definiëren en de laatste, in dit geval de Staat, gebruiken
als restcategorie. Dat is in het wetsvoorstel nagelaten, ook al is het in
artikel 43 van de huidige Monumentenwet wel zo geregeld. Het is geen halszaak,
maar wel een zaak die het verdient om later, samen met het probleempje van
de heer Van Middelkoop, geregeld te worden.Mevrouw Van den Broek-Laman Trip (VVD):Voorzitter. Ik bedank de minister heel hartelijk voor haar consciëntieuze
beantwoording van mijn vragen. Ik zou nu kunnen gaan zitten, ware het niet
dat mij nog enkele opmerkingen van het hart moeten.Ik schrok van de opmerking van de minister dat zij artikel 21 een beetje
heeft opgerekt door te stellen dat een gemeenschappelijke regeling ook onder
dit artikel kan vallen. Ik hoop maar dat zij niet onder druk wordt of is gezet,
dan wel in de verleiding is gekomen om dit artikel nog verder op te rekken.De minister legde mij het woord rompslomp in de mond. Dat woord heb ik
niet gebruikt, want ik sprak neutraal over wat men tegenwoordig bestuurlijke
druk en het teveel aan regeldruk noemt. Ik bedank haar voor haar beantwoording
van mijn vragen hierover. Verder vind ik het een goede zaak dat het wetsvoorstel
de dereguleringstoets heeft doorstaan.Mevrouw Witteman wordt heel verdrietig wanneer iemand verkeerd omgaat
met de bodemarchieven. Ik kan dat goed invoelen en ik zou hierover ook heel
verdrietig kunnen worden, maar ik zal niet, zoals zij wel zegt te zullen doen,
mijn hoofd in de grond stoppen. Ik wacht met belangstelling op het onderzoek
waaruit zou blijken dat marktarcheologen het slechter doen dan overheidsdiensten.
Iedereen kan het op een zeker moment slecht doen en iedereen kan het goed
doen. De veronderstelling dat marktarcheologen het slechter zouden doen dan
wie dan ook, zint mij helemaal niet.Aan het eind van de discussie is door een aantal sprekers nogal intensief
gesproken over de indicatiekaart archeologische waarden die wordt gemaakt
door de RACM. Ik word daar wat onrustig van. Waar zit de vrijheid van gemeenten
en provincies als de RACM die prachtige precieze waardekaarten gaat maken
die over het hele land worden uitgelegd? Ik vraag de minister met klem om
erop toe te zien dat de vrijheid voor provincies en gemeenten om eigen afwegingen
te maken, blijft bestaan. Het is prachtig als dingen in kaart zijn gebracht,
maar het is een indicatiekaart en zo zal deze ook moeten worden gebruikt.Ik ben blij met hetgeen in de memorie van toelichting staat over het in
principe in situ bewaren. Het staat niet in de wet dat dit het plan is, maar
wel in de memorie van toelichting. Toen ik die voor het eerst las, viel mij
een opmerking op die ik zeer wijs vond. Er werd opgemerkt dat latere generaties
het misschien nog beter bewaren dan wij nu kunnen. Wat een bescheidenheid!
Ik wil de minister, of misschien de voormalige staatssecretaris, ermee complimenteren
dat dit op deze wijze aan ons is voorgelegd. Ik ben het er dus van harte mee
eens.Mevrouw Meulenbelt (SP):Voorzitter. Ook ik wil heel graag mijn waardering uiten voor de wijze
waarop de minister dit vraagstuk behandelt. Het is mij opgevallen dat de minister
zich absoluut bezig wil houden met het gehele traject vanaf het moment dat
wordt vermoed dat ergens iets ziet tot en met de vraag wat er met het gevondene
moet gebeuren op een wijze dat de waarde ervan voor onze geschiedenis kan
worden ingeschat.Uiteraard is een aantal wensen van mijn fractie niet gehonoreerd. Er zijn
ook punten waar wij het niet over eens zullen worden. Marktwerking zal zo
lang mijn fractie nog bestaat en deze minister er nog zit nog wel een punt
van discussie blijven. Ik ga mijn opmerkingen hierover dus niet herhalen.
Ik heb een aantal zaken gehoord waar mijn fractie tevreden over is. Het is
belangrijk dat het kwaliteitsonderzoek er komt en ik ben heel benieuwd naar
wat daar uit zal komen. De inspectie voor de PvE's wordt versterkt.Wij verschillen nog iets van mening over de consultatie. Ik zou dat liever
verplicht hebben gezien. Ik ben benieuwd of een collegiale intervisie op basis
van vrijwilligheid zal gaan functioneren. Als dit systeem onvoldoende functioneert,
vertrouw ik erop dat er alsnog kan worden nagedacht over iets meer verplichting
dan nu in de wet zit. Wat op basis van vrijwilligheid kan functioneren, is
uiteraard ook prima. Het is een goed idee dat er wordt gepraat met de universiteiten
om uit te zoeken wat daar nu werkelijk de problemen zijn, om ertoe te komen
dat zij beter gaan functioneren. Ik vertrouw erop dat de Kamer op de hoogte
zal worden gehouden over wat eraan schort zodat er kan worden meegedacht over
oplossingen.Ik reken erop dat, zoals de minister heeft toegezegd, een goede evaluatie
zal plaatsvinden van het gehele traject of misschien zelfs evaluaties van
tussenstappen. Er zijn verschillende onderdelen van dit traject waarop wordt
gewerkt en waarover nog onderzoek plaatsvindt. Het zou kunnen dat er gaten
vallen in het traject, dat er schakels niet goed kunnen functioneren. Het
is immers een keten waarbij de zwakste schakel de doorslag kan geven voor
het succes ervan. Als er dingen niet goed gaan, ga ik ervan uit dat er bijstelling
zal volgen. Ik heb goed gehoord welke toezeggingen er zijn gedaan. Ik zal
de minister, of haar opvolger, op de voet volgen om te zien hoe dit verhaal
verder gaat.Ik dank de minister voor haar uitvoerige en ook prettig te beluisteren
beantwoording. Dat laatste is immers ook niet altijd het geval.Minister Van der Hoeven:Voorzitter. Ik dank de Kamer voor de opmerkingen en de gestelde vragen
in de tweede termijn. Ik dank de Kamer ook voor de complimenten. Die zijn
uiteraard niet alleen aan mijn adres gericht, maar ook aan de voormalige staatssecretaris
Medy van der Laan. Zij mag ook worden genoemd, ere wie ere toekomt. De Wet gemeenschappelijke regelingen is er en die moet worden gebruikt.
De eerste interpretatie ervan was heel eng. Het ging niet om het gebruik van
de hele wet, maar één deel ervan. Dat levert onnodige beperkingen
op. Daar houdt het ook meer op. Het moet iets zijn dat past binnen de Wet
gemeenschappelijke regelingen, anders gaat het feest niet door. Als er iets
anders komt dat daar niet aan voldoet, gaat het niet door.Ik heb gezegd dat ik de Kamer over een aantal zaken zal informeren. Ik
zal kijken of dat in gebundelde vorm kan gebeuren, zodat zij niet steeds weer
brieven krijgt. De onderwerpen waarover de Kamer nog zal worden geïnformeerd,
zijn onder andere de pilots, de uitkomsten van een gesprek met de universiteiten,
het onderzoek nog gaande is en andere zaken die ik net heb toegezegd.Mevrouw Witteman stelt dat de markt het PvE bepaalt. Wie betaalt, bepaalt
of meer: wie verstoort, betaalt. Dat is waar. Het programma van eisen wordt
echter opgesteld door de archeologen en niet door een projectontwikkelaar.
Ik heb al gezegd dat de projectontwikkelaar niet alles voor het zeggen heeft,
integendeel. De beroepsgroep moet een grote stem hebben. Er is ook een bestuurlijk
element, want het PvE moet worden bekeken door een overheid. Als dat niet
het geval zou zijn, had mevrouw Witteman gelijk. Het is echter niet wat wij
van plan zijn.Wij blijven kijken naar de reikwijdte van de zelfregulering, waarvoor
is gekozen in het wetsvoorstel. Het is één aspect van het kwaliteitssysteem.
De basis is natuurlijk het opgravingsverbod in combinatie met een vergunningstelsel
en dat is overheidsregulering, hoe wij het ook wenden of keren. Wij moeten
de beroepsgroep aanspreken op deze zelfregulering, op de certificering en
intercollegiale visitatie. De waardekaarten zijn indicatief en moeten dat
blijven. Wij hebben geen volledig overzicht van de indicatieve waardekaarten.
Daarom heb ik gezegd dat de kennis daarover moet worden verzameld. Ook is
de bedoeling dat zij geschikt zijn voor gebruik aan het begin van een besluitvormingsproces.
Daarover ben ik het mevrouw Van den Broek-Laman Trip eens. Zij kunnen alleen
niet in de grond kijken. Ze blijven dus indicatief. Daarom moet ruimte worden
overgehouden, anders moet er een extra overheidsregeling worden ingebracht.
Dat is niet de bedoeling. De kern van het Verdrag van Malta is namelijk het
in-situbeleid.Aan de andere kant weet ik ook wel dat archeologen willen graven en opgraven.
Zij willen hun kennis vergroten. Hierbij gaat het er echter om dat beide mogelijkheden
tegen elkaar worden afgewogen. Die afweging is dat je in situ doet wat kan.
Als je besluit om dat niet te doen, maar te gaan opgraven, kan dat ook. Het
is ook mogelijk, te besluiten met een bepaalde waarde niets te doen, omdat
die irrelevant is. Mij lijkt het goed dat er geen sprake van een rangorde
is, maar dat de mogelijkheden tegen elkaar worden afgewogen. Ik wil dus vasthouden
aan de kern van het Verdrag van Malta. Dat kan niet anders. De kwaliteit van
opgravingen moet natuurlijk wel worden gewaarborgd. Mij sprak de opmerking
aan over dingen die dreigen te vergaan. Natuurlijk moeten die worden opgegraven.
Als die onder de grond worden gehouden, verteren ze. Andere zaken moet je
juist laten zitten, zeker als je nog niet over de middelen beschikt om ze
op te graven. Dit waren de vragen van mevrouw Witteman.De heer Schouw heeft volledig gelijk als hij zegt dat het een majeure
operatie is, die je niet op een achternamiddag uitvoert. Met
name het communicatietraject is van belang. Daar ben ik het mee eens. Er is
een aantal informatiebijeenkomsten georganiseerd, gedeeltelijk door Onderwijs,
Cultuur en Wetenschap, gedeeltelijk door particulieren, bijvoorbeeld adviesbureaus.
Namens Onderwijs, Cultuur en Wetenschap wordt voorts het Maltamagazine uitgebracht.
Ook de provincies spelen een rol via het toetsen van de bestemmingsplannen.
Daarin schuilt een voorlichtend aspect. Natuurlijk speelt de RACM een rol
in het informeren van de gemeente. Mij lijkt het erg belangrijk dat wij doen
wat wij zeggen en dat wij op de een of andere manier in de gaten houden of
het effect heeft. Daar gaat het om. Zodra u deze wet hebt aangenomen en de
AMvB aan de overkant van dit plein is geaccordeerd, lijkt het mij goed dat
wij zorgen voor een extra publicatie in de juiste tijdschriften. Ik kijk hierbij
even naar mijn ambtenaren op de tribune. Dit moet gebeuren, want het is erg
belangrijk dat wij juist de totstandkoming van deze wet als een nieuwsmoment
gebruiken. Daar kan iedereen vast wel iets mee.Gevraagd is of de waarde of de omvang van een vondst wordt betrokken bij
het begrip van de excessieve kosten. Het antwoord daarop is nee, want het
is van tevoren altijd onbekend wat de archeologische waarde van een vondst
is. Ook is de omvang van een vondst nooit van tevoren bekend. Je weet nooit
hoeveel hectare die beslaat en hoeveel je moet opgraven. Dat is lastig. De
omvang van de vondst, uitgedrukt in hectares, kan de omvang van de opgraving
wel beïnvloeden. Die kan dus ook van invloed zijn op de kosten. Ik vind
het dus lastig om te spreken van archeologische waarden. De omvang van het
gebied dat moet worden opgegraven, is wel degelijk van invloed op de kosten.De heer Schouw zegt dat het wel mooi is allemaal, maar dat het toetsingscriterium
voor de verlening van een vergunning vaag blijft. Dat is voor een deel inderdaad
zo. Ik kan wel zeggen dat het niet waar is, maar u weet zelf net zo goed als
ik dat dit niet zou kloppen. Het is voor een deel waar. Woorden met een zekere
mate van abstractie worden vaak gebruikt. Aan de andere kant lijkt het mij
goed dat de kwaliteitseisen in combinatie met wat er in de komende periode
wordt ontwikkeld – er ontstaan precedenten en er zullen zaken worden
toegevoegd aan het begrip kwaliteit – in de evaluatie worden betrokken.
Wij zullen de laatste zijn die niet meewerken aan een nadere definitie van
vooral de wat vagere begrippen in samenspraak met de beroepsgroep. Dat moeten
wij gewoon doen.Er bestaat geen helder toetsingscriterium om vast te stellen of iemand
voldoet aan de eis van goed gedrag. Dat is een mooi voorbeeld, al vind ik
niet dat het helemaal opgaat. De wet bepaalt dat een verklaring omtrent het
gedrag wordt afgegeven, afhankelijk van het doel waarvoor die wordt gevraagd.
Een helder criterium lijkt mij wel dat een leidinggevende in de vijf jaar
voor de vergunningsaanvraag niet mag zijn veroordeeld wegens een strafrechtelijke
overtreding van de Monumentenwet. Ik vind dit wel degelijk een strak criterium.Zeer interessant vond ik de opmerking van de heer Schouw over de aansluiting
van de opgravingsresultaten op de bedrijven en de academische wereld. Het
mbo-programma Oogst van Malta kan daar juist een bijdrage aan leveren. Ik
ga na of er in de komende jaren een vervolg van mogelijk of nodig is. Hij
heeft gelijk dat dit een belangrijk punt is. Juist op die manier leiden de
opgravingsresultaten tot meer kennis. De excessievekostenregeling blijft u bezighouden. De gemeenten of provincies
kunnen er een beroep op doen, maar dan ook alleen gemeenten of provincies.
Een beroep wordt volgens een van de regels alleen gehonoreerd indien de kosten
van nadeelcompensatie de draagkracht van de provincies en gemeenten overstijgen.
Draagkracht is een bedrag maal het inwonersaantal. Al staat een gemeente er
slecht voor en al is een gemeente een artikel 12-gemeente, zij kan geen beroep
op de excessievekostenregeling doen. Anders zou het ook vreemd zijn.Ik weet dat de RACM regelmatig met het bestuur van de AWN overlegt over
mogelijke knelpunten in de amateur-archeologie. Zij proberen daar samen oplossingen
voor te vinden. Dit waren de vragen van de heer Schouw.De heer Van Middelkoop was ook zeer geïnteresseerd in de excessieve
kosten. Als een gemeente haar huishoudboekje op orde heeft, wordt zij gestraft,
omdat zij in feite geen probleem heeft. Als een gemeente dat niet heeft, krijgt
zij extra geld, terwijl het juist om iets anders gaat. Het gaat om de vraag
of het in objectieve en niet in subjectieve zin onredelijk is. De heer Van
Middelkoop zei ook: pas op de toevallige financiële positie van gemeenten.
Ja, maar het is het een of het ander. Of de toevallige financiële positie
van een gemeente leidt tot een toekenning van excessieve kosten – dan
ben je in mijn ogen verdraaid subjectief bezig – of niet. Zo moet het
zijn. Je kijkt niet naar de financiële positie van een gemeente. Het
is het een of het ander; het kan niet een beetje van het een en een beetje
van het ander zijn.De heer Van Middelkoop (ChristenUnie):Voorzitter. Ik begrijp de redenering heel goed, maar laten wij ervan uitgaan
dat in geen geval de financiële situatie van een gemeente te maken heeft
met de archeologie ter plekke. Die heeft met allerlei andere zaken te maken.
Ik ontken de redelijkheid van het antwoord van de minister niet, maar mij
gaat het erom dat de wet er niet bij gebaat is als een armlastige gemeente,
armlastig om heel andere redenen, niet tot opgravingen overgaat, terwijl dat
wenselijk is met het oog op het doel van die wet.Minister Van der Hoeven:Ik stel voor dat wij dit soort zaken wel monitoren om vast te stellen
of zij zich voordoen. Dat weten wij op dit moment natuurlijk niet. Het principe
is dat de toevallige financiële situatie niet mag meewegen bij het al
dan niet toekennen van compensatie voor excessieve kosten.Dat brengt mij bij de vragen van de heer Wagemakers. Ik ben het met hem
eens dat het om de bredere dimensie gaat en niet alleen om het aanwijzen.
Daarom moet je de bouwhistorie benaderen op de manier zoals je ook de archeologie
benadert. De toezegging die ik op dit punt heb gedaan, hoort tot het rijtje
toezeggingen dat ik al in een eerder stadium heb gedaan. Ik doe dat in een
soort bundelbrief, want anders krijgt de Kamer de ene na de andere brief.
Ik informeer de Kamer daar uiteraard over.Dan het kaartmateriaal. Dat is om diverse redenen van belang. Daarom moet
het ook verder worden ontwikkeld. De aanpak via Archis is prima, maar het
materiaal moet inderdaad ook door anderen dan alleen de overheid kunnen worden
geraadpleegd. Het materiaal dient ook ter onderbouwing van het gemeentelijke
beleid. Dat betekent dat het openbaar behoort te zijn, zodat
het ook kan worden gebruikt door bedrijven, burgers of de gemeenteraad die
het beleid van de uitvoerende overheid controleert. Het lijkt mij goed dat
wij dat nog eens op deze manier vastleggen.De heer Wagemakers sprak ook over de wettekst over de toewijzing van het
eigendom van vondsten. Hij stelde de volgende handelwijze voor. Als iets wordt
gevonden in een gemeente, dan is het van de gemeente. Als het in een depot
zit, is het van de provincie. De rest valt toe aan het Rijk. De heer Wagemakers
had daar een bepaald tekstvoorstel voor. Dat komt erop neer dat de Staat eigenaar
is in alle gevallen waarin niet kan worden vastgesteld in welke provincie
of gemeente iets is gevonden, alsmede indien monumenten buiten het grondgebied
van enige gemeente zijn gevonden. Ik heb daar in de memorie van antwoord al
een aantal opmerkingen over gemaakt. De voorgestelde formulering lost het
gesignaleerde probleem op, maar mogelijkerwijs wordt wel een andere onduidelijkheid
in het leven geroepen. Ik wil hier echter naar kijken. Ik heb in de richting
van de heer Van Middelkoop aangegeven wat ik doe met de omissie waar hij de
vinger op denkt te hebben gelegd. Ik ga kijken of dat daadwerkelijk een omissie
is en vervolgens informeer ik de Kamer daarover. Ik zeg de heer Wagemakers
toe dat ik zijn suggestie in dezelfde brief beantwoord. Daarin zal ik ook
aangeven waarom zijn suggestie wellicht een andere onduidelijkheid in het
leven kan roepen. Verder kan ik niet gaan, gelet op de toezegging die ik de
heer Van Middelkoop heb gedaan.De heer Wagemakers (CDA):Dat begrijp ik. Er gaat nog een brief komen, waarin de minister op mijn
suggestie ingaat. Om ervoor te zorgen dat daarin de goede reactie wordt gegeven,
geef ik nog een simpel voorbeeld. Stel dat je bij iemand binnenvalt die illegaal
opgraaft. In schuur van die persoon bevinden zich een heleboel opgegraven
roerende monumenten, voorwerpen. De huidige redactie van het betreffende artikel
leidt tot de noodzaak om aan te tonen in welke gemeente of provincie het spul
is opgegraven, want anders kan de minister niets doen. Dat is gedefinieerd.
De provincie waar de zaak is gevonden, is eigenaar. Als de desbetreffende
persoon, die inmiddels een strafbaar feit heeft begaan, ervoor kiest om niets
te zeggen – dat doen veel mensen die strafbare feiten hebben begaan –
treft men een schuur met goederen aan, waarvan vaststaat dat deze persoon
daarvan geen eigenaar is. De redactie van dit artikel laat echter niet toe
om te bepalen wie dan wel de eigenaar is. Dat plaatst je voor de noodzaak
om uit te zoeken uit welke provincie of gemeente het goed komt. Dat probleem
is opgelost als in bijvoorbeeld lid c zou worden gedefinieerd dat, als niet
is vast te stellen uit welke provincie of gemeente het spul komt, de Staat
eigenaar is. Dan sluit je het systeem en kun je de zaken altijd meenemen.
Als niet kan worden aangetoond dat de zaak van een lagere overheid is, valt
het de Staat toe. Dat zou volgens mij de goede redactie zijn geweest.Minister Van der Hoeven:Ik begrijp dit betoog. Ik zal op dezelfde manier handelen met deze suggestie
als ik doe met de suggestie van de heer Van Middelkoop.Mevrouw Van den Broek heeft gesproken over de indicatieve waardekaart.
Ik ben het ermee eens dat dit een hulpmiddel is, maar geen beleidsplan. Deze
kaart moet ook niet informeel die status krijgen, want dan zijn wij niet op
de goede weg.Mevrouw Meulenbelt en ik zijn het niet altijd met elkaar eens. Dat klopt,
maar anderzijds vormt dit wetsvoorstel een zeer goede vertaling van het Verdrag
van Malta, zoals wij dat met elkaar hebben bekeken. Mevrouw Meulenbelt probeert
mij zover te krijgen dat ik nog iets meer ga verplichten, bijvoorbeeld op
het punt van de intervisie of de collegiale toetsing, maar dat doe ik niet.
Dan ga ik namelijk morrelen aan een van de uitgangspunten van dit wetsvoorstel.
Ik zeg wel toe, mocht de kwaliteitsborging in de toekomst onvoldoende blijken
te zijn, dat dan een bijstelling zal volgen. Wij hebben er allemaal belang
bij dat dit goed gebeurt.Mocht de Kamer positief besluiten over het wetsvoorstel, dan hebben wij
met elkaar een stukje geschiedenis geschreven. Dan kunnen wij ook een punt
zetten achter een heel lang durend proces, zij het dat nog een aantal zaken
verder wordt uitgezocht, maar dat is voor de toekomst.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:De Kamer zal wellicht geschiedenis schrijven, maar dan hopelijk bovengronds.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.De voorzitter:Ik constateer dat of het vergaderschema briljant is opgesteld, want wij
sluiten af op het juiste moment, of dat de minister grote terughoudendheid
heeft betracht. Tijdens het kerstdiner wordt de mogelijkheid geopend voor
de echte voorzitter om nog enige warme woorden te spreken in verband met de
komende feestdagen.Sluiting 19.35 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20062007-575-588.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl