Afscheid griffier, jhr. mr. W.H. de Beaufort
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2004-2005, pag. 723-730

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

04-11-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

nr. 13, pagina 723-730

26-10-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in vergadering

Vragen van het lid De Wit aan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over de herkeuring van verstandelijk gehandicapte WAO'ers, verblijvend in inrichtingen (Mondelinge vragenuur)Pagina 713-715
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over de begroting van het Ministerie van Economische Zaken, te weten: - de motie-Van Dam/Vendrik over de instelling van een innovatiefonds (29800 XIII, nr. 16); - de motie-Van Dam/Vendrik over een actieplan voor innovatie voor een duurzame ontwikkeling (29800 XIII, nr. 17); - de motie-Ten Hoopen c.s. over de mogelijke toetreding van bedrijven tot de kansenzones (29800 XIII, nr. 18) en 10 andere moties (de nrs. 19 t/m 24 en 26 t/m 30)Pagina 722-723
Afscheid griffier, jhr. mr. W.H. de BeaufortPagina 723-730
Presentie en opening (dinsdag 26 oktober 2004)Pagina 709-711
Vragen van het lid Bruls aan de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over de zorgelijke berichten inzake aanhoudende illegale arbeid in de glas- en tuinbouw (Mondelinge vragenuur)Pagina 715-719
Behandeling van het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (XVI) voor het jaar 2005 (29800 XVI)Pagina 730-766
Vragen van het lid Timmermans aan de minister van Buitenlandse Zaken en de vice-premier over de uitspraak van de minister van Ontwikkelingssamenwerking dat Buttiglione ongeschikt is om Eurocommissaris van Justitie, Vrijheid en Veiligheid te worden (Mondelinge vragenuur)Pagina 711-713
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 26 oktober 2004)Pagina 719-722
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 26 oktober 2004)Pagina 766-767

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 157 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
De voorzitter:Ik open dit bijzondere deel van de Kamervergadering ter gelegenheid van
het afscheid van de heer Willem Hendrik de Beaufort als griffier van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal in verband met het bereiken van de pensioengerechtigde
leeftijd. Dat is, zoals wij allen weten, de leeftijd van 65 jaar.Ik heet u allen hartelijk welkom, in het bijzonder uiteraard de leden
van de Kamer, de echtgenote en de familie van de heer De Beaufort, de oud-voorzitters
van de Kamer – vanaf hier zie ik de heer Dolman en mevrouw Van Nieuwenhoven –
en de speciale gasten op de tribune, onze medewerkers en alle anderen die
bij deze bijeenkomst aanwezig zijn of die op een andere manier deze bijzondere
Kamervergadering willen volgen.De griffier is in het gebouw van de Kamer aanwezig. Dat is een kleine
variant op het normale gezegde. Ik verzoek de opvolgend griffier om hem binnen
te leiden en daarna verzoek ik de griffier om hier naast mij plaats te nemen.
Ik denk dat dat voor de laatste maal is, ook al kan dat nog tot 1 november.(De griffier wordt door de opvolgend griffier binnengeleid.)De voorzitter:Dit passende opstaan van de aanwezigen stond niet in mijn draaiboek, maar
het is wel mooi. Griffier – zo mag ik u tot het einde van deze vergadering
en formeel tot 1 november nog aanspreken – ik heet u van harte
welkom in ons midden.Ik geef het woord aan de voorzitter van de ondernemingsraad van de Tweede
Kamer, de heer Peter van Goch.De heer Van Goch:Voorzitter, geachte leden van de Tweede Kamer, geachte medewerkers, gasten
op de tribune, familie, zeer geachte heer De Beaufort, beste Willem Hendrik.
Als trouw ambtenaar van de Tweede Kamer ken ik de in deze zaal geldende huisregels.
Men voert het woord via de voorzitter en men tutoyeert elkaar niet. Met enige
moeite houd ik mij aan die regels.In een populair-wetenschappelijk tijdschrift stond deze maand dat, als
je de aandacht voor een toespraak wilt laten verslappen, een clichématige
opening het meest succesvol is. Daarom: het is mij een groot genoegen en een
grote eer om u, mijnheer de griffier, vanaf dit eerbiedwaardige spreekgestoelte
te mogen toespreken bij gelegenheid van uw afscheid van de Tweede Kamer. Het
is een eer omdat het niet velen gegeven is om als niet-Kamerlid tijdens officiële
bijeenkomsten te mogen spreken in deze zaal. Daarnaast beschouw ik het als
een eer omdat het, voor zover ik heb kunnen nagaan, de eerste keer is dat
tijdens het officiële gedeelte bij het afscheid van een griffier de voorzitter
van de ondernemingsraad namens medewerkers in de Kamer het woord mag voeren.
Dat ik hier sta, geeft aan hoe u de functie van griffier van de Kamer zag
en hoe u daar ook invulling aan hebt gegeven. U bent namelijk naast de belangrijkste
adviseur van de voorzitter en het presidium van de Kamer ook de hoogste ambtenaar
en als zodanig verantwoordelijk voor het ambtelijk bedrijf achter de Tweede
Kamer. Dat is voorwaar geen sinecure.U neemt afscheid van die Tweede Kamer als griffier, als hoogste baas van
alle medewerkers van de Kamer. Bij het zoeken naar bouwstenen voor deze toespraak
heb ik uw voorbeeld van een afscheidstournee langs alle diensten gevolgd.
Ik heb een aantal mensen bezocht om voor mijzelf een beeld te vormen van wie
Willem Hendrik de Beaufort is en hoe mensen hem als hoogste ambtelijke baas
zijn tegengekomen en hem daarin hebben ervaren. Daaruit komt een beeld naar
voren van een aardige man. Een man die niet gauw op de voorgrond treedt. Hij
is altijd onzichtbaar zichtbaar, zei iemand. Het is iemand die op onverwachte
momenten ineens voor je neus staat, zoals een poes dat doet. Het is ook iemand
die ineens weer verdwenen kan zijn, soms op wat onpraktische of ongemakkelijke
momenten. Zoals een poes ineens over een hoge schutting verdwenen kan zijn.Iemand anders typeerde u als een eigenaardige man. Dat behoeft enige uitleg
voor het stenogram, vrees ik. Eigenaardig moet geschreven worden als "eigen"-aardig.
U bent namelijk in de jaren dat u bij de Kamer werkzaam bent geweest altijd
uzelf gebleven, wars van modetrends, technologische ontwikkelingen, andere
omgangsvormen, nieuwe voorzitters, Kamersamen-stellingen, politieke verhoudingen
of wat dan ook. Al die jaren bent u dezelfde aardige, toegankelijke en onopvallende
mens gebleven. U bent blijven hardlopen. U bent blijven douchen in de Tweede
Kamer na het hardlopen rond de Hofvijver. U bent met de fiets, met wat versleten
en verkleurde fietstassen achterop, naar de Kamer blijven komen. U bent strikjes
blijven dragen, hoe vaak u daarmee ook onderwerp van satire bent
geweest. Kortom, u bent gewoon "eigen"-aardig gebleven.Voor de meeste ambtenaren bent u de hoogste baas gebleven, hoe ongemakkelijk
u zichzelf daarbij soms ook voelde. Bij het Centraal Informatie Punt springt
iedereen in de hoogste staat van paraatheid en is iedereen alert, zorgvuldig
en snel om het antwoord op een vraag van de griffier in een recordtijd te
produceren, met grote precisie. Gewone Kamerleden zijn in het algemeen al
behoorlijk tevreden over de diensten van het CIP. Als zij van de service horen
die zij u verlenen, zijn zij echter jaloers. Maar ja, "all people are equal,
but some are more equal than others".U bent als griffier niet een groot voorstander geweest van veranderingen
in het primaire proces, zo las ik gisteren in de Kamerbode. Onder uw verantwoordelijkheid
is er wel veel veranderd in het bedrijf van de Tweede Kamer. Veranderingen
zijn altijd onderwerp van gesprek tussen het personeel dat die veranderingen
moet ondergaan en het management dat die veranderingen wil of moet doorvoeren.
Daarmee kom ik op de medezeggenschap in de Tweede Kamer.U vertelde mij dat u nog steeds goede herinneringen heeft aan de periode
waarin Mieke Holierhoek voorzitter was van de ondernemingsraad. Die uitspraak
verraste mij een beetje, omdat het ook een periode geweest is waarin de verhouding
tussen ondernemingsraad en managementteam niet al te best was. Het was ook
de tijd dat u erachter kwam dat het managen van een ambtelijk apparaat van
zo'n vijfhonderd tot zeshonderd mensen een intensieve bezigheid is die u eigenlijk
niet zo goed ligt. Uw hart ligt veel meer bij het primaire proces. Gelukkig
voor u, en tot tevredenheid van de toenmalige ondernemingsraad, is voor dat
probleem een oplossing gevonden in het onderling verschuiven van managementverantwoordelijkheden
binnen het MT.Naast gesprekspartner van de ondernemingsraad bent u woordvoerder namens
het bevoegd gezag van de Tweede Kamer geweest in het georganiseerd overleg
met de vakbonden over de arbeidsvoorwaarden. Na lange, moeizame en stevige
discussies is met die vakbonden halverwege 2003 een akkoord gesloten waarmee
de arbeidsvoorwaarden van de Tweede Kamer in de pas zijn gebracht met die
van andere onderdelen van de rijksoverheid. De lunchpauzes in eigen tijd.
De Kamerschaal en de Kamertoelage stonden ter discussie. Fietsende ambtenaren
raken hun slecht-weer-strippenkaart kwijt. Mensen die meer moeten doen voor
dezelfde Kamertoelage. Kortom, veranderingen gingen behoorlijk van "au" in
de traditioneel wat behoudende cultuur van de ambtenarij van de Tweede Kamer.
In die onderhandelingen hebt u zich een diplomaat getoond die discussies niet
uit de weg ging, maar altijd de weg van overleg bleef volgen. Hoewel het akkoord
bijna anderhalf jaar oud is, zorgt de uitwerking daarvan desondanks nog regelmatig
voor stevig overleg tussen ondernemingsraad en MT.Voorzitter, geachte Willem Hendrik. Kortgeleden zei u tegen mij verrast
te zijn over de leuke en aardige dingen die alle mensen tegen u zeiden. Vervolgens
gaf u een voorzet voor mijn toespraak, die ik er wel in moet koppen. Ik kan
het niet laten. U zei namelijk dat ik wel iets onaardigs over u mocht vertellen.
Nou goed, daar gaan we. Ik herinner me de nadrukkelijke oproep die u de laatste
twee of drie jaar hebt gedaan aan ambtenaren van de Kamer om meer aan arbeidsmobiliteit
te doen. Nieuw in dienst tredende ambtenaren bij de Kamer krijgen bij de eedaflegging
naast een lekker taartje en een eedsformulier – what is in a name –
de oproep om vooral niet te lang bij de Kamer of in dezelfde functie te blijven
zitten. Ook langer meelopende medewerkers hebt u tijdens de MT-lunches aangespoord
om aan mobiliteit te denken. U hebt daarbij aangegeven dat arbeidsmobiliteit
geen grote stap hoeft te betekenen. Immers, u bent zelf van een aantal commissiebureaus
griffier geweest en u hebt op die manier uw steentje bijgedragen aan de interne
mobiliteit in de Kamer, zo stelde u. Ja, zo lust ik er nog wel één.
Immers, zo lang u bij de Kamer in dienst bent geweest, heeft het woordje "griffier"
altijd in uw functienaam gestaan.Beste Willem Hendrik. Beroemd zijn de kerstverhalen die u tijdens de kerstdiners
van de Kamer hebt voorgelezen. U ging zo in op de wederwaardigheden van Pjotr,
Iwan of Boris – of hoe het jongetje ook mag heten – dat u de aandacht
voor het publiek verloor. Niets of niemand kon u afhouden van het voordragen
van het hele verhaal. Mensen die wilden toasten of erg veel aandrang voelden
om te gaan dansen, na subtiele of minder subtiele muzikale uitnodigingen daartoe,
konden u niet van uw stuk brengen. Maar u ontving wel een ovationeel applaus
wanneer u eindelijk de laatste punt had uitgesproken.Geachte griffier, mijnheer de Beaufort, beste Willem Hendrik. Ik moet
gaan afronden. Namens alle medewerkers wens ik u nog een lang en bovenal gezond
leven toe na en buiten de Tweede Kamer. Ik heb begrepen dat u vooral meer
tijd en aandacht zult gaan besteden aan uw kinderen en kleinkinderen. Heel
veel genoegen daarmee. Ook heb ik begrepen dat u nu werkelijk invulling wilt
gaan geven aan het begrip "mobiliteit" en dat u wilt gaan reizen door het
door u zo geliefde Rusland. Heel veel reisplezier daarbij toegewenst. Wij,
medewerkers van de Kamer, zullen u en uw kerstverhaal dit jaar moeten missen.
Als blijk van waardering wil ik u twee kleinigheden aanbieden namens de ondernemingsraad:
een cadeautje om voor te drágen en één om aan uw kleinkinderen
vóór te dragen.Beste Willem Hendrik. Prosjaj, Vsjewo samowo garosjewo. Adieu, het ga
u goed!(Applaus)De voorzitter:Ik dank de voorzitter van onze ondernemingsraad, de heer Van Goch, voor
de mooie woorden die hij aan het adres van onze griffier heeft gericht. Het
is mij een plezier om u, mijnheer de griffier, te mogen toespreken, naast
elkaar zittend, zoals wij zo vaak hebben gedaan.Geachte griffier, beste Willem Hendrik. De Tweede Kamer hecht waarde aan
tradities en dat geldt ook voor u. Een daarvan is dat als regel alleen leden
en bewindspersonen het woord krijgen in de plenaire vergadering. Daarop mogen
wij voor u geen uitzondering maken, zelfs niet als u zelf met pensioen gaat.
Daarom is dit een bijzonder deel van de vergadering van de Kamer, een bijzondere
bijeenkomst. Deze keer hoeft u niet vanachter uw hand mij of een van de andere
leden uw raadgevingen in te fluisteren. Nee, straks krijgt u volop de gelegenheid
ons nog één keer te laten weten wat u al die jaren heeft bewogen,
wat u heeft bezield als hoogste ambtenaar van de Tweede Kamer. De eerste adviseur van ons allen, leden van de Kamer, en van het Presidium
en van de voorzitter in het bijzonder. En de hoogste leidinggevende van de
bijna 600 andere medewerkers van de Tweede Kamer. Zeer ruim 10 jaar was u
dé Griffier met een hoofdletter en de 28 jaar daarvoor was u assistent-griffier,
commiesgriffier, plaatsvervangend en eerste plaatsvervangend griffier. Is
er wel een Kamercommissie waarvan u nooit de griffier bent geweest? Ik heb
haar niet kunnen vinden. Zó organiseerde u – de voorzitter van
de ondernemingsraad zei het ook al– uw eigen mobiliteit door alle rangen
en door alle beleidsterreinen, maar wel altijd hier bij ons in de Tweede Kamer.
Dat is dan ook het instituut waaraan u uw hart hebt verpand. U bent ervan
overtuigd – na al die jaren – dat wij trots mogen zijn op hoe
wij hier in Nederland onze parlementaire democratie hebben vormgegeven. "Noem
me één land waar dat beter is geregeld", heb ik u heel vaak
horen zeggen.Jarenlang hebt u uw kennis, uw ervaring en uw wijsheid ingezet voor de
Kamer. Want u mag er dan tevreden over zijn, u zocht wel altijd naar verbetering
en verandering. Dat was al zo toen u eind jaren zestig met Hans van Mierlo –
hier aanwezig, als mijn ogen het nog zo goed doen als ik zelf denk –
Ed van Thijn en Hans Wiegel in het Friese Ee brainstormde over de werkwijze
van de Kamer. Het ging door met uw intensieve bijdrage aan de Vraagpuntennota
van mijn voorganger Wim Deetman en het eindigde met recente notities over
onze werkwijze en over de cultuur in de Kamer. Morgen in de Presidiumvergadering
zal die laatste notitie van uw hand worden besproken. Ongetwijfeld zal deze
kort daarna aan de Kamer worden voorgelegd. U deed uw werk altijd openhartig,
onbevangen en onpartijdig. Indachtig het adagium van Groen van Prinsterer
dat je pas onpartijdig kúnt zijn als je partij hebt gekozen.Maar onpartijdig is heel wat anders dan niet betrokken. U toonde altijd
heel veel bezieling bij uw werk. Daarom deden leden, maar ook oud-leden wel
eens een beroep op u dat uitsteeg boven uw formele functieomschrijving. Zo
assisteerde u in 1990 bij de opzet van een humanitaire missie van drie oud-politici,
De Jong, Van der Stoel en Witteveen, naar Irak. U werd in de pers omschreven
als de aan marathonlopen verslaafde topambtenaar die in Den Haag grote reputatie
geniet en vijf talen vloeiend spreekt, waaronder het Russisch. Dat laatste
kwam goed van pas toen u in 1975 de toenmalige leden Harry van den Bergh en,
wederom, Ed van Thijn vergezelde op een reis naar het toen nog erg gesloten
en gecontroleerde Moskou. U ging mee als secretaris-tolk. Het Algemeen Dagblad
schreef erover: "De Beaufort krijgt het deze reis het zwaarst te verduren.
Hij mag geen woord missen om de zaak zo goed mogelijk te verduidelijken. Met
zijn Russisch is dat geen punt." In datzelfde artikel wordt u geciteerd: "Ik
heb het ooit eens geleerd, omdat ik het een interessante taal vond. Bovendien
weet je nooit waarvoor het nog eens te gebruiken is. Ik houd het bij door
regelmatig de Prawda en andere Russische bladen te lezen". Dat was toen en,
ik geloof, ook nog nu. Met die taal is ongetwijfeld ook uw liefde voor het
Russische volk en voor omringende landen, zoals Kazachstan en Kyrgyzstan,
ontstaan. Daar en hier organiseerde u vooral in de laatste jaren seminars
en ontving en begeleidde u leden en medewerkers van de nieuwe parlementen
van die landen. Niet zo verwonderlijk voor iemand die bezield is door Thomas
Remington's The Russian Parliament, dat gaat over de institutionele ontwikkeling
van Rusland in de jaren 1989-1999. Het zijn steeds weer de ontluikende democratieën
die op uw warme belangstelling en steun mogen rekenen. Dat zal, daarvan ben
ik overtuigd, ook na 1 november zo blijven.Bij het afscheid van uw collega van de Eerste Kamer, Chris Baljé,
repte u van de bezieling van het griffierschap: de schrijfkunst. U associeerde
deze met "griffel" en "griffelen". De ware schrijver laat zijn talenten zien
in brieven, zo stelde u. U bent zelf op dit gebied een meesterkunstenaar.
De wijze waarop u er altijd in geslaagd bent om, temidden van de hectiek van
de plenaire vergadering, de Presidiumvergadering, of waar dan ook, met het
u zo kenmerkende hoekige, bijna op spijkerschrift lijkende handschrift, zeer
snel korte, puntige brieven te schrijven is onnavolgbaar. Overigens ook letterlijk
voor uw secretaresses, maar dat terzijde. Daar bleef het niet bij. Redevoeringen, volgens uzelf het grijze gebied
tussen spreken en schrijven, schudde u groot en klein ogenschijnlijk uit uw
mouw. Al uw voorzitters hebben daarvan enorm geprofiteerd. En gedreven door
uw liefde voor de democratie leverde u een inhoudelijke bijdrage op velerlei
gebied met pakkende titels als "De uitgaven van het parlement", "Voorhangprocedures
voorgesteld", "Voorhangprocedures toegepast", "Het begrip 'controversieel'
controversieel", "Bij een afscheid een mandje met amendementen", "Rapporteren
is opvallen", "Wetgeving voor het Koninkrijk" en "Parallellen tussen de griffiers
op landelijk en lokaal niveau". Kortom, aan bezieling geen gebrek!Maar er is ook een andere kant aan het griffierschap. Sinds enige tijd
mag u zich in het buitenland "secretary general" noemen. Die benaming ligt
u niet zo. Het eerder genoemde "griffelen" komt hierdoor niet tot zijn recht.
Het Engelse "clerk" past u beter. Daar speelt ongetwijfeld ook mee dat uw
hart meer ligt bij de inhoudelijke kant van uw werk dan bij het managen. In
een interview in de Kamerbode van december 1997 bekende u dat u nooit gedacht
had dat u ooit nog eens manager zou zijn. Om er even later aan toe te voegen
dat het u niet speet dat in uw functie veel managementstaken zaten. Het leverde
u levenswijsheid op. U leerde uzelf en de mensen om u heen veel beter kennen.En de mensen hebben u ook beter leren kennen. Zo maakte u veel werk van
het opbouwen en onderhouden van goede contacten met de ondernemingsraad. Daarover
sprak u altijd met lof, juist ook als anderen wel eens klaagden over hun lastige
opstelling of over problemen die nu eenmaal inherent zijn aan onderhandelen.
In goed overleg met de medezeggenschapsorganen loodste u in 1999 een omvangrijke
reorganisatie door het Presidium. Daarmee werd de organisatie, die in korte
tijd in omvang meer dan was verdubbeld, geprofessionaliseerd.Er is ook nog een andere, wat onzichtbaardere De Beaufort. Hoewel onzichtbaar?
Velen van ons hebben wel eens een bewonderende blik mogen werpen op uw blote
kuiten wanneer u schielijk en in korte broek het gebouw verliet om te gaan
hardlopen. En niet zo maar een paar kilometer. Nee, er komen
complete hele en halve marathons uit uw benen. Berlijn. New York. En nog maar
kort geleden mocht ik uw coach zijn bij de 3 kilometer lange Rotterdamse "Rat
Race". Dat het Kamerteam die niet heeft gewonnen, lag niet aan u.In 1987 liep u de marathon om het Meer van Tiberias. Dat jaar maakte u
de lezers van Vrij Nederland deelgenoot van uw overpeinzingen en waarnemingen
onder de kop "De plaatjes van mijn oude kinderbijbel waren dus niet zoet bijgekleurd".
De vraag wat u nu aan het ogenschijnlijk saaie hardlopen de moeite waard vindt,
beantwoordde u in juli 1989 na het lopen van de marathon van Brugge: "Het
experimenteren met de eindeloze mogelijkheden tot zelfbedrog die een mens
heeft meegekregen zonder ze goed te begrijpen." Is dat wellicht de ultieme
bezieling?Bezieling put u ook uit uw lidmaatschap van de Waals Hervormde Kerk. U
bent er jarenlang diaken geweest. Bij de viering van het 400-jarig bestaan
van de Eglise Reformée Wallonne de la Haye in september 1991 typeerde
u deze kerkgemeenschap: "Er was sprake van een deftige kerk met veel adel,
nogal wat mensen met dubbele of half-Franse namen en veel hoge militairen.
Hoewel we nu niet meer zo deftig zijn, zijn we nog altijd een keurige en apolitieke
gemeenschap van uiterst orthodoxe tot zeer vrijzinnige leden." Uw genegenheid
voor Frankrijk en de Franse cultuur ontging ook de Franse regering niet. Dat
bleek nog niet zo lang geleden toen de Franse ambassadeur u de Légion
d'Honneur uitreikte. Ik herinner me nog heel erg goed uw uitgebreide dankwoord
in prachtig Frans.Beste Willem Hendrik, wat bezielt de griffier? In 1994 werd je tijdens
een interview voor de Kamerbode gevraagd wat je het belangrijkste in je werk
als griffier vond. Je antwoordde toen: "Het belangrijkst is het hebben van
een ambtenarenapparaat dat kwaliteit biedt aan de Kamer, waar de ambtenaren
happy in zijn. Door mijn studie heb ik interesse gekregen in het staatsrecht
en de problemen die daarmee samenhangen, dat vind ik ook het leukst in mijn
werk hier. Het naarst vind ik het om iemand een teleurstellende boodschap
te brengen als er iets niet zo goed loopt." Ook dat hebben wij samen wel eens
ervaren.Vandaag neem je afscheid van de Kamer en van alles op het Binnenhof. Een
van je lijfspreuken, als het de politiek betreft misschien wel jé lijfspreuk,
is: "Alleen de meerderheid die naar de minderheid luistert, heeft gelijk."
In deze woorden ligt veel bezieling voor het werk dat je de afgelopen 38 jaar
voor de Kamer en voor ons allen hebt verricht. Namens alle Kamerleden, medewerkers
van de Kamer en van de fracties en de leden wil ik je heel, héél
hartelijk danken voor de bezielende, persoonlijke en deskundige wijze waarop
je 38 jaar lang de Kamer, het hart van de Nederlandse democratie, hebt gediend.Beste Willem Hendrik. Tussen voorzitter en griffier bestaat een zeer bijzondere
band. Een speciaal woord van dank namens alle voorzitters die jij als griffier
diende: Wim Deetman, Piet Bukman, Jeltje van Nieuwenhoven en ikzelf.Zelf heb ik zeer goede herinneringen aan de afgelopen tweeënhalf
jaar met jou aan mijn zijde. We waren honderden malen samen. Bij formele en
informele gelegenheden; vrolijke en soms droevige. In binnen- en buitenland.
Overdag en soms 's nachts. De beste herinneringen bewaar ik aan onze vele
persoonlijke gesprekken en gesprekjes tussen de bedrijven door. In auto of
vliegtuig, in de zaal en vooral in jouw of mijn kamer. In een restaurant en
zelfs één keer in een Rotterdamse nachtclub, al was dat overdag.
Sommige leden waren er ook bij; het had te maken met die "Rat Race". Wat in
die gesprekken de meeste indruk op mij heeft gemaakt, naast jouw grote kennis
van en inzichten in de meest uiteenlopende zaken, is het respect dat jij altijd
toont voor ieder mens. Willem Hendrik, heel veel dank voor je steun, je honderden
goede adviezen en voor je vriendschap.Waarde griffier, beste Willem Hendrik. Wat bezielt jou, maar ook wat bezielt
het Binnenhof? Die laatste vraag hebben wij voorgelegd aan 26 politici en
oud-politici die allemaal hun sporen hier hebben verdiend. Een groot aantal
van hen is hier op de eerste rij, tegenover ons, aanwezig. Nogmaals, heel
hartelijk welkom. Jan Renkema heeft de antwoorden opgetekend en de SDU heeft
er een fraaie bundel van gemaakt ter gelegenheid van jouw afscheid. Het is
mij een zeer groot genoegen om jou, namens de Kamer, het eerste exemplaar
van die bundel interviews te mogen overhandigen.(Applaus)De voorzitter:Het cadeau wordt er voor jou nog mooier door, wanneer je weet dat alle
leden straks een exemplaar van het boek, weliswaar niet zo mooi gebonden,
in hun postvak vinden.Maar ik ben er nog niet. De bundel interviews die ik je net heb mogen
overhandigen, is ons staatkundig inhoudelijke cadeau. Het boek zal ook door
de SDU – ongetwijfeld met groot succes, durf ik nu al te zeggen –
op de markt worden gebracht. Maar wij hebben ook aan iets persoonlijkers gedacht.(Een accordeoniste komt al spelend binnen.)De voorzitter:Ik stel u heel graag voor aan mevrouw Iris Oberstadt, die dit jaar haar
studie accordeon aan het Rotterdams conservatorium afrondt. Ze speelt nu een
wat klassieker stuk genaamd "menuet" van J. Kuhnau.(Applaus)De voorzitter:Dank u wel. De griffier dankt mevrouw Oberstadt nu, maar eigenlijk moet
hij absoluut geen eigen initiatieven nemen! Hij kende mevrouw Oberstadt overigens
nog niet. Ik dank haar nogmaals van harte.Willem Hendrik, een paar jaar geleden liet je in een interview weten dat
je na je pensionering accordeonlessen wilde nemen. Wij willen je graag in
staat stellen om dat voornemen waar te maken. Het doet mij daarom in de eerste
plaats een zeer groot plezier om je namens de Kamer, namens de leden en alle
anderen in de Kamer, de accordeon waarop net is gespeeld aan te bieden.(Applaus)De voorzitter:De voorwaarde verbonden aan het cadeau is natuurlijk wel dat je in de
serie kamerconcerten die regelmatig in de Oude Zaal worden gegeven een keer
komt laten horen wat ervan is geworden. Tenzij je een muzikaal wondermens
bent, moet er dan wel eerst nog iets gebeuren. Dat zijn natuurlijk
accordeonlessen. Bij dezen bied ik je symbolisch de accordeonlessen aan. Je
hebt zojuist op een onnavolgbare wijze kennisgemaakt met je lerares.(Applaus)De voorzitter:Ik geef nu het woord aan de griffier!De heer De Beaufort (griffier):Voorzitter. Als ik mijn kerstverhalen begon voor te lezen, had ik ongeveer
vier bladzijden voor mij. Ik heb van de voorzitter van de ondernemingsraad
nu begrepen dat dat reeds te veel was voor mijn publiek. Ik bereid u erop
voor dat ik nu zeven bladzijden voor mij heb.Ik begin ermee om u en de voorzitter van de ondernemingsraad zeer te bedanken
voor alle vriendelijke en persoonlijke woorden die u tot mij hebt gericht.
Via u bedank ik ook de gehele Kamer voor de cadeaus die u mij hebt overhandigd.
Ik ben natuurlijk erg nieuwsgierig welke uitspraken Jan Renkema heeft ontlokt
aan mensen die mij kennen en die de politiek ook kennen. Ik ben ook wel een
beetje bezorgd over wat zij allemaal te zeggen hebben.Ik ben erg blij met het cadeau waarmee u mij voor de komende jaren een
belangrijke culturele invulling van mijn leven hebt verschaft en dat daar
nu staat. Ik ben ook erg blij dat ik nu reeds heb mogen kennismaken met mijn
lerares. Ik verheug mij erop dat op die manier het muzikale leven zich bij
ons thuis zal voortzetten nadat ik bij de Tweede Kamer ben weggegaan.Ook heel veel dank aan Jan Renkema, een oude vriend van de Tweede Kamer.
Hij is dankzij Anne Vondeling binnengekomen in de Tweede Kamer om mee te werken
aan het verbeteren van het taalgebruik hier. Ik ben hem sindsdien altijd blijven
ontmoeten. Ik ben blij dat hij nu de moeite heeft genomen om 26 mensen die
mij kennen te interviewen.Door al die vriendelijke woorden, de aardige dingen die over mij werden
gezegd bij mijn afscheidsbezoeken en dit boekje moet ik oppassen dat ik niet
naast mijn schoenen ga lopen. Er zijn mensen die na vandaag nog met mij verder
moeten, nietwaar Netta? Dat gevaar deed zich ook voor toen ik in september
1992 werd gekozen tot opvolger van Ton Kerkhofs als griffier van de Kamer.
De heer Bolkestein kwam mij toen feliciteren met de woorden: "Mijnheer De
Beaufort, u behoort nu tot de machtigste mensen in Nederland." Ik ben daar
erg van geschrokken, omdat ik die ambitie helemaal niet had en ook helemaal
niet wist van het bestaan van een groep machtigste mensen.Gelukkig heb ik al snel gemerkt dat de werkelijkheid anders is. Buiten
de Kamer bestaat er zelfs bij mijn beste vrienden en familieleden veel misverstand
over wat mijn functie eigenlijk inhoudt. Een van hen zag mij enkele malen
op de televisie tijdens het vragenuur niets zitten doen naast de voorzitter
en had geconcludeerd "dat hij dat ook kon", zo verklaarde hij mij vorige week.
Een andere, een vriendin, had een iets positievere maar helaas totaal onjuiste
indruk van mijn takenpakket. Zij meende mij vroeger vaak aan het stenografentafeltje
te hebben zien zitten. Zij vroeg mij wanneer ik dat vak had geleerd. Een derde
vriend, een oud-Kamerlid, was jaloers op mijn gebrek aan mobiliteit. Zoals
blijkt uit de inleiding van de voorzitter van de ondernemingsraad, ben ik
daar zelf helemaal niet trots op.VoorzitterDit soort misverstanden is begrijpelijk. De bijeenkomsten van het managementteam
waarvan ik twaalf jaar het hoofd was, zijn namelijk nooit op de televisie
te zien geweest. Ik betreur dat niet. Ook de functie van hoofd van het managementteam
van de Tweede Kamer moet vooral niet worden verward met het hebben van macht.
Dat heb ik al snel ontdekt dankzij de ondernemingsraad en de voorgangster
daarvan, de dienstcommissie. Mensen die mij kenden en waarvan er een aantal
hier aanwezig is, hadden in 1992 ernstige twijfels aan mijn managementcapaciteiten.
Ik had ook geen ervaring op dat gebied, anders dan mijn opvolgster vandaag.
Ik had evenmin ervaring met medezeggenschap. Vanuit het staatsrechtelijke
model waar ik meer in thuis was, zag ik zelfs eigenlijk geen echte ruimte
voor een tweede gekozen orgaan, een ondernemingsraad, die zich namens 600
ambtenaren zou bemoeien met het beleid van de Tweede Kamer die gekozen is
door het gehele Nederlandse volk. Zoals gememoreerd is, kwam daarbij dat de
dienstcommissie en later de ondernemingsraad zich lange tijd zeer kritisch
opstelde tegenover mijn plannen en zelfs tegenover die van het Presidium.
Dat er daarnaast dan nog een orgaan van medezeggenschap was in de vorm van
vertegenwoordigers van de ambtenarenbonden die ons beleid eveneens vaak
zeer negatief ontvingen, leek mij helemaal onlogisch en erg ondoelmatig.Voorzitter. Ik heb kennelijk al een paar keer tegen u gezegd dat ik van
deze gelegenheid gebruik wil maken om niet alleen tegen Peter van Goch, maar
tegen alle leden te zeggen dat ik inmiddels een andere mening heb. Achteraf
moet ik toegeven dat sommige plannen inderdaad onverstandig waren. De Kamer
moet de ondernemingsraad dankbaar zijn dat die er soms voor heeft gezorgd
dat plannen niet doorgingen en constructieve suggesties heeft gegeven. Ook
wil ik graag de naam noemen van Mieke Holierhoek. Toen zij werd gekozen tot
voorzitter van de ondernemingsraad en het mij inderdaad vaak zeer lastig maakte,
stelde zij mij voor om eens in de maand samen te gaan lunchen, de ene keer
op mijn kosten en de andere keer op haar kosten. Kort samengevat, heb ik daardoor
geleerd dat wij in Nederland blij moeten zijn dat geen bestuurder en geen
instituut echt dé macht heeft en dat nieuwe ideeën, om succes
te hebben, meer nodig hebben dan de helft plus één en meer dan
staatsrechtelijke of hiërarchische bevoegdheden. Uiteindelijk heb ik
zelfs echt plezier gekregen in mijn rol in de diverse stroperige processen
waarbij de besluitvorming zich hier ontwikkelt. Het is misschien ook niet
gezond om daar plezier in te krijgen. Daarom is het beter dat ik die rol nu
mag overdragen aan Jacqueline Biesheuvel en Henk Bakker. Zij zijn bij uitstek
geschikt om zich, zo nodig, uit de stroop los te maken.Voorzitter. Met het voorgaande heb ik niet alleen willen reageren op de
woorden van de voorzitter van de ondernemingsraad, maar ook aandacht willen
geven aan de Kamer als bedrijf, een bedrijf met een begroting van 120 mln
waar ca. twaalfhonderd mensen werken. Van die twaalfhonderd zijn er zeshonderdvijftig
ambtenaar van de Kamer. Aan de meesten van hen heb ik in de afgelopen weken
afscheidsbezoeken gebracht. Ik heb steeds tegen hen gezegd dat ik vandaag
in de Kamer het woord zou mogen voeren en dat ik daarvan gebruik zou maken
om op diplomatieke wijze te zeggen dat de leden van de Kamer zich niet met
de Kamer als bedrijf moeten bemoeien, omdat zij daarvoor niet gekozen zijn
en omdat zij er ook geen tijd voor hebben. Bij die aankondiging ontstond overal
gejuich. Ik hoop dat ik hiermee voldoende diplomatiek gedaan heb wat ik had
beloofd!Als de Kamer ter wille van de vergelijking een bedrijf mag worden genoemd,
dan zijn de leden de aandeelhouders ervan. Zij laten het toezicht op het management
over aan een raad van commissarissen, het Presidium, waarmee ik altijd met
veel plezier heel nuttig heb samengewerkt. Deze rolverdeling is logisch en
beproefd. Ze waarborgt niet dat alle bedrijfsprocessen goed verlopen, al was
het maar omdat medewerkers soms ziek zijn, al was het maar omdat wij in de
Kamer graag moderne technologie willen toepassen, die nu eenmaal kinderziektes
pleegt te hebben, al was het maar omdat bij een verbouwing bijvoorbeeld een
kabinet-Cort van der Linden totaal verdwijnt. Leden die hier langer dan twaalf
jaar rondlopen, weten op welke treurige gebeurtenis ik doel. Elk van de vier
voorzitters onder wie ik als griffier mocht werken, heeft mij of een van de
directeuren wel eens krachtig toegesproken als er iets was misgegaan, elk
op zijn eigen effectieve manier, en vooral ook op háár effectieve
manier. Maar elk van hen is tegenover de buitenwacht ook voor ons opgekomen,
tot in de televisierubrieken die grote misstanden aan het Binnenhof dachten
te hebben ontdekt. Ik meen dat dit een goede rolverdeling was en ik ben ervan
overtuigd dat een andere rolverdeling bij de dagelijkse leiding van een middelgrote
organisatie als deze tot veel meer problemen zou leiden.Voorzitter. Hiermee ben ik gekomen aan het einde van de adviezen aan degenen
voor wie ik 38 jaar heb gewerkt. Ik kom nu aan de complimenten, zeer gemeende
complimenten. Ik wil namelijk graag van deze gelegenheid gebruik maken om
in te gaan tegen zwartkijkers, tegen stuurlui aan de wal en vooral tegen degenen
die het verleden idealiseren, wat het functioneren van de Tweede Kamer betreft.
In de eerste week dat ik hier kwam, in juni 1966 – dat mag je, denk
ik, wel "het verleden" noemen – debatteerde de Kamer drie dagen lang
over een herziening van het Reglement van orde. Die herziening was twee jaar
lang voorbereid in vele vergaderingen van de commissie voor de Werkwijze der
Kamer. Aan het debat namen prominente leden deel, zoals de oud-ministers Toxopeus
en Klompé. Namens de PvdA deed de heer Scheps dat, een van de beste
redenaars die de Kamer in die tijd had, een voormalige lekenprediker. Elk
amendement op het reglement werd uitvoerig besproken en bij alle stemmingen,
die verspreid over de hele dag plaatsvonden en waarbij steeds alle leden aanwezig
moesten zijn, waren de fracties verdeeld.Ook dit jaar, mijnheer de voorzitter, is het reglement onder uw leiding
op een aantal onderdelen herzien, maar deze herziening kreeg niet dezelfde
prominente aandacht als die van 38 jaar geleden. En ik meen dat dit terecht
is. Als een parlement goed functioneert, zoals de Tweede Kamer naar mijn mening
in het algemeen doet, dan is dat niet te danken aan een goed reglement, maar
aan de gedeelde overtuiging dat het debat nodig en nuttig is, een overtuiging
die in landen met een minder democratische traditie ontbreekt. En als een
parlement slecht functioneert, dan is dat niet te wijten aan een slecht reglement,
maar aan gebreken in de cultuur.Ik dank alle fracties ervoor dat zij mij in een vergadering hebben willen
ontvangen. Bij die gelegenheden heb ik steeds ruimschoots mijn nostalgie laten
blijken, maar dat was vooral nostalgie naar mensen. De Kamer telde in de jaren
zestig en zeventig inderdaad kleurrijke figuren, van wie ik er velen zou willen
noemen, ook om het misverstand weg te nemen dat er "backbenchers" zouden bestaan.
Die bestonden toen niet, en ook nu niet. Alle leden zijn immers in bepaalde
situaties, in bepaalde omstandigheden "frontbenchers". Dat waren toen bijvoorbeeld
de voorzitters van de commissies waaraan ik was toegevoegd: Sjeng Tans (Onderwijs),
Harry Notenboom (Financiën) en Zegering Hadders (Verkeer en Waterstaat).
Er vonden spannende debatten plaats tot diep in de nacht, waar voorzitter
Van Thiel zelfs een zeker plezier in had. Er werd zelfs eenmaal een kabinet
ten val gebracht in de Kamer zelf, toevallig net in de nacht waarin ik 27
jaar oud werd.Toch heb ik om vele redenen geen enkele nostalgie naar de cultuur van
die tijd. Ik noem een paar, tamelijk willekeurige redenen. Alle commissievergaderingen
waren besloten. Een van mijn leerzaamste ervaringen in die tijd was het onderzoek naar het begrotingstekort 1971 door de commissie voor de
Rijksuitgaven, waarvan toen Anne Vondeling de voorzitter was. Maar dat onderzoek
vond in totale beslotenheid plaats en het verbaasde mij toen al hoe weinig
publiciteit de onthullingen uit de ambtelijke achterkamers van de afdelingen
comptabiliteit kregen. José Toirkens, een uitstekend lid van de parlementaire
pers, heeft ze pas veel later, dankzij de Wet openbaarheid van bestuur, opnieuw
ontdekt en in haar dissertatie bekendgemaakt.Een ander voorbeeld: pas onder voorzitter Dolman werd de discipline opgebracht
om de begrotingen vóór 1 december af te handelen in plaats
van daarmee door te gaan tot maart van het begrotingsjaar zelf.En een derde voorbeeld, dat op zichzelf genoeg is om verheugd te zijn
over de veranderingen die sindsdien zijn opgetreden, is dat de Kamer toen –
begin jaren zeventig, eind jaren zestig; 50 jaar na het geven van passief
kiesrecht aan vrouwen – net iets meer dan tien vrouwelijke leden telde.Veel meer dan de meeste buitenlandse parlementen is onze Kamer in dit
opzicht en in andere opzichten met haar tijd meegegaan. Zij heeft de instrumenten
en gewoontes ontwikkeld die in een dichtbevolkt land nodig zijn om niet alleen
de traditionele rollen te spelen van controle en wetgeving, maar ook de rol
die naar mijn mening daarvan moet worden onderscheiden, namelijk die van forum
waarin idealen en ambities elkaar ontmoeten. Zowel de waan van de dag, als
de ideeën met toekomstwaarde en zowel hooggestemde, als verwerpelijke
ideeën worden hier gewikt en gewogen: opnieuw en opnieuw, van alle kanten,
langdurig en systematisch, soms wat saai, maar het gebeurt op geen enkele
andere plaats in ons land op die manier. Niet in columns, niet in televisierubrieken,
niet in de SER, niet in de Raad van State, niet in de ministerraad en zelfs
niet in de Eerste Kamer – excuus, collega. Waar anders moeten verwerpelijke
ideeën worden verworpen dan hier?In de jaren zestig en zeventig is vaak gedacht over het invoeren van een
drempel binnen ons kiesstelsel, waardoor kleine partijen uit de Kamer geweerd
zouden worden. Een initiatiefvoorstel met die strekking kreeg veel steun,
maar gelukkig niet genoeg en dit debat is gelukkig ook geheel verstomd. Kleine
fracties krijgen in de Tweede Kamer veel meer dan evenredig kansen en juist
hierin ligt een waarborg dat nieuwe ideeën aan de orde komen en beproefd
worden.Voorzitter. U merkt dat dit thema mij hoog zit en ik zal ook graag na
1 november, als de accordeonlessen mij daarvoor tijd laten, daarvan laten
blijken – daarvoor is een seniorenkaart niet nodig. Met veel plezier
heb ik dat de laatste jaren trouwens al kunnen doen in landen waarmee ik door
toevallige oorzaken, waarvan u er een paar heeft gememoreerd, te maken kreeg:
landen in de Balkan, Rusland en andere vroegere Sovjetrepublieken zoals Kyrgyzstan.
Overal worden pogingen gedaan om parlementen in te richten die de rollen vervullen
die ik zojuist schetste en overal zijn de tegenkrachten sterk. Die tegenkrachten
worden voor mij gesymboliseerd door twee honden die mij tegelijkertijd aan
beide zijden aanvielen, toen ik 's ochtends vroeg, in hardloopkleren, naar
hun smaak te dicht rende langs de villa van hun baas in de Russische stad
Kazan. Wie de democratie wil invoeren in landen waar die traditie in het geheel
niet bestaat, moet geen haast hebben. Die moet niet willen rennen.Voorzitter. Het wordt tijd dat ik afscheid neem, in de eerste plaats van
u en uw zes voorgangers die ik heb meegemaakt. Zij kwamen voort uit de traditionele
stromingen van onze politiek: Van Thiel uit de KVP; Vondeling uit de vrijzinnig-democratische
bloedgroep binnen de PvdA; Dolman en Van Nieuwenhoven, echte sociaal-democraten;
Deetman uit de christelijk-historische en Bukman uit de antirevolutionaire
bloedgroep binnen het CDA, en u zelf, een echte liberaal. Zij kregen allen
te maken met een griffier die er nu eenmaal zat en zij hebben allen aan mijn
voorgangers en mij de ruimte gegeven om wederzijds vertrouwen en zelfs vriendschap
te laten ontstaan. Daarvoor ben ik zeer erkentelijk.Vervolgens wil ik ook van deze plaats alle medewerkers van de Kamer danken
voor hun inzet en voor hun vriendschap. Twee van hen wil ik bij name noemen;
zij zitten hier naast u: Jacqueline Biesheuvel en Henk Bakker. Vooral dankzij
hen heb ik mij de laatste jaren af en toe kunnen blootstellen aan honden en
andere gevaren in landen waar het managementteam onvoldoende gezag heeft.
Ik ben hen er ook dankbaar voor dat er een verschuiving in de managementverantwoordelijkheden
heeft kunnen plaatsvinden, waardoor ik daar veel tijd aan heb kunnen besteden.Toen ik bij de Kamer in dienst trad, werkten daar drie plaatsvervangend
en drie assistent-griffiers. Sindsdien is dat corps uitgebreid tot veel meer
dan 20 mensen. Ik mocht zelf veel commissies ondersteunen, maar een aantal
had ik best ook nog wel een periode van mijn leven willen leren kennen, zoals
de commissies voor Sociale Zaken, Economische Zaken en VROM. Ik ben een beetje
jaloers op de huidige griffiers, die zo prachtig in de keuken van de politiek
kunnen kijken. Ik ben erg blij dat zij in mijn laatste jaar een handboek griffier
hebben geproduceerd, dat alle procedurele vragen beantwoordt.Ook wil ik graag groeten de groep van de circa 300 medewerkers die niet
in de ondernemingsraad zijn vertegenwoordigd, maar van wie ik velen goed heb
leren kennen; ik ben blij dat ook van hen een aantal hier aanwezig zijn: die
van de fractiemedewerkers en de persoonlijk medewerkers. Hun motivatie en
hun rechtspositie verschillen van die van de Kamerambtenaren, maar zij leveren
een minstens zo grote bijdrage aan het goed functioneren van de Kamer.Ten slotte wil ik alle fracties noemen met wie ik te maken had en die
mij hebben vertrouwd of geduld. Het is een lange lijst met veel meer groepen
dan fracties en dan nog groepen die slechts uit één persoon
bestaan: een wiskundige onmogelijkheid die slechts in een parlement mogelijk
is. En er zullen ook een paar namen bij zijn van fracties naar wie niemand
terug verlangt, maar ook die wil ik noemen omdat zij gekozen werden om hier
op te treden. Ik dank dus voor hun bereidheid om mij in dit slordige, wispelturige
maar prachtige instituut zo lang te laten werken de leden van de fracties
van de KVP, de PvdA, de VVD, de ARP, de CHU, de CPN, de SGP, de PSP, de Boerenpartij,
de Groep Voogd, het GPV, D66, de Groep Aarden, de Groep Harmsen, de Groep
Verlaan, de Groep Kronenburg, de Groep Goedhart, DS'70, de RKPN, de Nederlandse
Middenstandspartij, de Groep Jac de Jong, de Groep Huijsen, de PPR, de Groep
Nooteboom, de RPF, de Groep Wagenaar, de EVP, de Groep Scholten/Dijkman,
de CP en de CD, het CDA, GroenLinks, de Groep Van der Spek, de SP, het AOV,
de Unie 55+, de ChristenUnie, de Groep Ockels, de Groep Hendriks, de Groep
Verkerk, de Groep Nijpels, de LPF, de Groep Wijnschenk, de Groep Winny de
Jong, de Groep Lazrak en de Groep Wilders.Dank u wel, voorzitter.(Applaus)De voorzitter:Aan dit applaus voeg ik vier woorden toe: heel, heel veel dank, Willem
Hendrik. Dank je wel.Ik sluit dit bijzondere deel van de Kamervergadering ter gelegenheid van
het afscheid van de griffier. Ik nodig de heer De Beaufort, Willem Hendrik,
je familie, je gasten, de leden, de genodigden, u allen uit om in het ledenrestaurant
hierachter een glaasje te drinken op de toekomst van Willem Hendrik.De vergadering wordt van 17.33 uur tot 19.00 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20042005-723-730.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl