Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en enkele andere wetten (introductie van een afzonderlijke huurcommissieprocedure ter bevordering van het opheffen van gebreken aan of tekortkomingen ten aanzien van de woonruimte, wijziging van de regeling met betrekking tot de aan de Staat verschuldigde vergoeding voor een advies of een uitspraak door de huurcommissie en wijziging van het toezicht op de huurcommissies) (25445).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1998-1999, pag. 1318-1325

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

25-05-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

nr. 29, pagina 1318-1325

11-05-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 25445Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (dindsag 11 mei)Pagina 1336-1336
Behandeling van het wetsvoorstel Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht met een regeling over de behandeling van klachten door bestuursorganen (25837).Pagina 1300-1308
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 11 mei 1999)Pagina 1336-1337
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en enkele andere wetten (introductie van een afzonderlijke huurcommissieprocedure ter bevordering van het opheffen van gebreken aan of tekortkomingen ten aanzien van de woonruimte, wijziging van de regeling met betrekking tot de aan de Staat verschuldigde vergoeding voor een advies of een uitspraak door de huurcommissie en wijziging van het toezicht op de huurcommissies) (25445).Pagina 1318-1325
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regeling van de subsidiëring van politieke partijen (Wet subsidiëring politieke partijen) (25704).Pagina 1325-1332
Presentie en opening (disndag 11 mei 1999)Pagina 1299-1300
Behandeling van het wetsvoorstel Regeling van de subsidiëring van politieke partijen (Wet subsidiëring politieke partijen) (25704).Pagina 1308-1318
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van enkele wetten in verband met invoering van het regresrecht in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en versterking van het regresrecht in de Ziekenfondswet, alsmede enkele technische wijzigingen (Wet invoering en versterking regresrecht in AWBZ en ZFW) (26238).Pagina 1300-1300
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en enkele andere wetten (introductie van een afzonderlijke huurcommissieprocedure ter bevordering van het opheffen van gebreken aan of tekortkomingen ten aanzien van de woonruimte, wijziging van de regeling met betrekking tot de aan de Staat verschuldigde vergoeding voor een advies of een uitspraak door de huurcommissie en wijziging van het toezicht op de huurcommissies) (25445).Pagina 1332-1336

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en enkele andere
wetten (introductie van een afzonderlijke huurcommissieprocedure ter bevordering
van het opheffen van gebreken aan of tekortkomingen ten aanzien van de woonruimte,
wijziging van de regeling met betrekking tot de aan de Staat verschuldigde
vergoeding voor een advies of een uitspraak door de huurcommissie en wijziging
van het toezicht op de huurcommissies) (25445).De beraadslaging wordt geopend.De heer Baarda (CDA):Voorzitter! In het wetsvoorstel dat wij vandaag bespreken, gaat het met
name om het versterken van de positie van de huurders bij gevallen van achterstallig
onderhoud en gebreken aan de woonruimte. Dat is op zichzelf genomen een te
waarderen zaak. Immers, in het algemeen kan gezegd worden dat in de verhouding
huurders-verhuurders de huurder meestal de zwakste partij is. In de memorie
van toelichting is aangegeven, dat het voorstel erop gericht is, de inmiddels
complex en ondoorzichtig geworden huurregelgeving voor de huurder eenvoudiger
en daardoor begrijpelijker te maken. Dat geldt overigens voor de gehele huurregelgeving
en om dit te verbeteren, is inmiddels een integrale herziening ingediend bij
de Tweede Kamer.Voorzitter! Het gaat nu om de beoordeling van de vraag, of door het onderhavige
voorstel inderdaad de positie van de huurder wordt versterkt en de regelgeving
eenvoudiger en begrijpelijker is gemaakt. En daarover bestaan bij ons twijfels.
Dat blijkt onder meer uit de brieven die wij hebben ontvangen van verschillende
huurdersorganisaties, en dat blijkt ook uit de behandeling van het voorstel
door de Tweede Kamer en door de Eerste Kamer tot nu toe. Bij de kabinetswisseling
heeft de Eerste Kamer het voorstel controversieel verklaard om het
nieuwe kabinet de gelegenheid te geven, een en ander nog eens te heroverwegen.
De huidige staatssecretaris heeft echter namens het kabinet schriftelijk laten
weten, het voorstel voor zijn rekening te nemen. Voordat het voorstel kracht
van wet zou krijgen, wilde de Tweede Kamer eerst kennisnemen van de wijziging
van het Besluit huurprijzen woonruimte (Bhw). Over die wijziging van het Bhw
heeft de vaste commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
van de Tweede Kamer inmiddels overleg gevoerd met de staatssecretaris. Door
verschillende Tweede-Kamerleden werd kritisch gesproken over het wijzigingsvoorstel,
zo blijkt uit het verslag van dit algemeen overleg (25445, nr. 17). De vaste
Kamercommissie voor Volkshuisvesting van de Eerste Kamer heeft eerst kennis
willen nemen van de wijziging van het Bhw en het advies daarover van de Raad
van State, voordat tot plenaire behandeling zou worden overgegaan. Inmiddels
zijn dus alle stukken ter beoordeling voorhanden.Voorzitter! In de memorie van toelichting worden de bestaande mogelijkheden
voor de huurder bij onderhoudsproblemen aangegeven. Er is de mogelijkheid,
een procedure aan te spannen bij de kantonrechter op grond van het Burgerlijk
Wetboek. Geconstateerd wordt echter, dat van deze procedures weinig gebruik
wordt gemaakt. Onbekendheid met de mogelijke procedures en de relatief hoge
financiële drempel om een dergelijke procedure te starten, zullen een
rol spelen bij het geringe beroep op deze procedures bij de kantonrechter.
Dan is er de mogelijkheid tot het doen van een aanschrijving op grond van
de artikelen 14 en 15 van de Woningwet door het college van burgemeester en
wethouders van de gemeente. In de praktijk wordt door gemeentebesturen zeer
terughoudend gebruikgemaakt van dit instrument, omdat zij het risico lopen
dat zij de herstelwerkzaamheden moeten voorfinancieren en ingewikkelde procedures
moeten volgen om het geld terug te krijgen. Waar het nu om gaat, zijn de procedures
op grond van de Huurprijzenwet woonruimte (Hpw), althans om een wijziging
daarvan.De CDA-fractie wil bij de beoordeling van het onderhavige wetsvoorstel
drie onderwerpen centraal stellen, te weten de ingewikkeldheid van de voorgestelde
regelgeving, de dubbele leges en de wijzigingen van benoemingen en toezicht.
Laat ik beginnen met een positief punt. Op grond van het nieuwe artikel 18
kan een huurder op ieder moment een procedure beginnen met betrekking tot
die gebreken of tekortkomingen die vermeld staan op een lijst van absolute
en relatieve nulpunten die het woongenot zeer ernstig tot ernstig schaden.
Dat is een verbetering en het kan de positie van de huurder versterken. Maar
het gaat dan wel om de vraag hoe dit zal worden toegepast. En dat lezen wij
in het gewijzigde BHW.De CDA-fractie heeft in het voorlopig verslag reeds kritische vragen gesteld
over de ingewikkeldheid van de voorgestelde regeling. Toen ging het ook nog
om de onderverdeling van de drie categorieën nulpunten in drie gewichtsklassen
van zwaar, middel en licht. Intussen is het spoor van de gewichtsklassen terecht
verlaten. In de memorie van antwoord heeft de toenmalige staatssecretaris
de heer Tommel naar voren gebracht, dat het hem heeft verrast dat de CDA-fractie
kennelijk kennis heeft kunnen nemen van de proeve van een wijziging van het
BHW, dat voor advies naar de sector en OVH is gezonden en dat het toch gebruikelijk
is dat belanghebbende partijen eerst dan de Staten-Generaal met commentaar
benaderen als het desbetreffende stuk door de regering aan de Staten-Generaal
ter bespreking is aangeboden. Welnu, dat is ook niet gebeurd. De CDA-fractie
heeft in een openbaar stuk, namelijk de nota naar aanleiding van het verslag
van de Tweede Kamer – stuk nr. 25445, nr. 5, blz. 13 – kennisgenomen
van het model dat het ministerie toen voor ogen stond, bestaande uit een indeling
in drie categorieën met een onderverdeling per categorie in de klassen
zwaar, middel en licht.Voorzitter! Een huurder kan dus op ieder moment een uitspraak vragen van
de Huurcommissie bij een ernstig onderhoudsgebrek van zijn woning. Als er
werkelijk een nulpunt aanwezig is kan de huurprijs verlaagd worden tot een
percentage van de wettelijk maximaal redelijke huurprijs, onderverdeeld in
een A-, B- en C-categorie met de daarbij behorende percentages van 25, 40
en 55. In bijlage II bij het BHW staan de ernstige tot zeer ernstige gebreken
en onderhoudstekortkomingen vermeld. De A-lijst bevat 8 punten, de B-lijst
9 punten en de C-lijst is een open lijst waarin bij wijze van voorbeeld 9
punten staan vermeld, maar waaronder door de Huurcommissie nog punten kunnen
worden ingebracht met instemming van de voltallige Huurcommissie die dan jaarlijks
moeten worden opgenomen in de zogenaamde nulpuntenboeken, bij te houden door
de secretaris van de Huurcommissie. Het laat zich aanzien dat straks in de
praktijk het meest een beroep zal worden gedaan op de C-categorie. De Huurcommissie
kan dan als ten laagste in rekening te brengen huurprijs 55% van de maximale
huurprijsgrens vaststellen. In een brief van 29 april jongstleden van de Huurdersfederatie
Emmen aan de vaste commissie voor Volkshuisvesting van de Eerste Kamer wordt
de vraag opgeworpen of dat wel een effectieve sanctie is, als men zich realiseert
dat in 1998 bijvoorbeeld in de provincie Drenthe de gemiddelde huurprijs van
alle verhuurde woonruimten – van woningcorporaties en particulieren –
53% bedraagt van de wettelijk maximaal redelijke huurprijs en dat percentage
in Groningen en Friesland 61 respectievelijk 62 bedraagt. Als men er daarbij
van uitgaat dat woningen met ernstige onderhoudsgebreken meestal een relatief
lage huurprijs hebben, dan lijkt er van een effectieve sanctie geen sprake
te zijn. En wat te doen indien toepassing van de 55%-regeling ertoe leidt
dat de huurprijs hoger wordt dan de huurprijs die huurder tot dan toe betaalt?
Voor een lagere in rekening te brengen huurprijs is dan geen plaats, terwijl
evenmin sprake kan zijn van een huurbevriezing. Gaarne ontvangt de CDA-fractie
hierop een reactie van de staatssecretaris.Ook mr. A.S. Rueb wijst er in het Nederlands Juristenblad van 23 januari
1998 op, dat in feite bij een huurprijs die – wellicht in verband met
de onderhoudstoestand – al relatief laag is weinig ruimte zal zijn voor
verlaging en dat zeker bij wat zwaarwegender onderhoudsgebreken derhalve de
oogst maar mager kan zijn.Voorzitter! In het voorlopig verslag heeft de CDA-fractie gevraagd of
het niet beter zou zijn om één totale nulpuntenlijst vast te
stellen met een ondergrens van 25% van de wettelijk maximaal redelijke huurprijs
en om het verder aan de huurcommissie over te laten om, naar
gelang de geldende huurprijs en de ernst van het gebrek, de huurprijs substantieel
te verlagen. In de memorie van antwoord schrijft de toenmalige staatssecretaris
de heer Tommel dat de gedachte om één zogenaamde nulpuntenlijst
op te nemen hem niet aanspreekt. De beantwoording van de vraag van de CDA-fractie
is niet overtuigend. Ik stel daarom de vraag opnieuw, nu aan de huidige staatssecretaris.
Het bepalen van één ondergrens voor alle problemen en het verder
aan de huurcommissies en de kantonrechters over te laten om in een concrete
zaak een zodanige huurverlaging vast te stellen, dat dit een effectieve stimulering
is voor de verhuurder om ernstige onderhoudsgebreken snel te herstellen, zou
tot een werkelijke vereenvoudiging leiden en de regeling hanteerbaar en effectief
maken.In zijn brief aan de Tweede Kamer van 26 november 1998 – stuk 25445,
nr. 18 – schrijft de staatssecretaris dat als extra drukmiddel nog gehanteerd
kan worden een aanschrijving op grond van de Woningwet. Maar de staatssecretaris
weet net zo goed als ik dat daar in de praktijk niets van terechtkomt, omdat
gemeentebesturen – zoals ik in het begin van mijn betoog reeds stelde –
zeer terughoudend zijn met het doen van aanschrijvingen. De CDA-fractie had
nu juist begrepen dat het in de praktijk weinig effectieve aanschrijvingsmiddel
één van de redenen is geweest voor het indienen van het onderhavige
wetsvoorstel.In genoemde brief aan de Tweede Kamer schrijft de staatssecretaris ook
dat hij in de toelichting bij het gewijzigde BHW een passage heeft opgenomen
dat, indien een gemeente geen aanschrijving wil doen, de inspecteur van de
volkshuisvesting contact op zal nemen met de desbetreffende gemeente. Maar
wat haalt dat in de praktijk uit? De inspecteur is op grond van de Woningwet
formeel zelf ook bevoegd tot het doen van een aanschrijving en zou dus veel
meer kunnen doen dan contact zoeken met een onwillige gemeente. Wat is de
mening daarover van de staatssecretaris?Voorzitter! In het wetsvoorstel is opgenomen dat een huurder bij de gebruikelijke
jaarlijkse huurverhoging geen onderhoudsgebreken en/of tekortkomingen als
bezwaar naar voren mag brengen, zoals dat in de huidige regeling wel het geval
is. De huurder zal nu twee procedures moeten voeren: één met
betrekking tot het toepassen van het woningwaarderingsstelsel en één
met betrekking tot ernstige onderhoudsgebreken. Mr. Tj. Zuidema noemt dat
in een artikel in Woonrecht 1998, nr. 6, een "jojo-effect".In een brief van 10 september 1997 aan de vaste commissie van de Tweede
Kamer schrijft het Overleg voorzitters huurcommissies – OVH –
dat het wegvallen van de mogelijkheid om bij de jaarlijkse huurverhoging onderhoudsgebreken
naar voren te brengen niet bijdraagt aan een versterking van de positie van
de meeste huurders. Ook de VNG maakt, blijkens een brief van 11 maart 1998,
bezwaar tegen het afschaffen van de mogelijkheid om bij de jaarlijkse huurverhoging
onderhoudsgebreken in te dienen, omdat dit de drempel voor de huurder zal
verhogen. Het gaat hier meestal om onderhoudsgebreken die nog niet zo ernstig
zijn dat ze op nulpuntenlijsten voorkomen, maar nu wel tussen wal en schip
terechtkomen. Zij zijn niet zo zwaar dat de huur daardoor verlaagd moet worden,
maar de geconstateerde gebreken kunnen toch zeer irritant zijn en leiden tot
geen of een gematigde huurverhoging. Uit de brief van het OVH blijkt dat thans
veel zaken bij de huurcommissies daarop betrekking hebben. De huurcommissie
kan dan ook een waarschuwing in de richting van de verhuurder uitspreken,
zodat deze daar bij volgende huurverhogingen rekening mee kan houden. De CDA-fractie
pleit ervoor om de huidige mogelijkheid te handhaven om bij de jaarlijkse
huurverhogingen ook bezwaar te maken op grond van onderhoudsproblemen. Gaarne
een reactie van de staatssecretaris.Voorzitter! Ik kom dan bij het punt van de dubbele leges. In het voorlopig
verslag heeft de CDA-fractie al aangegeven, daar grote moeite mee te hebben.
De in de memorie van antwoord gegeven antwoorden hebben de CDA-fractie bepaald
niet overtuigd. In de meergenoemde brief van het OVH wordt erop gewezen, dat
het duidelijk zal zijn dat leges van ƒ 25 ook voor de zaken waarvoor
nu geen vergoeding verschuldigd is en die tot nu toe meer dan 90% van het
totaal aantal door de huurcommissies behandelde zaken uitmaken, drempelverhogend
zullen werken en derhalve de positie van de huurders niet zullen verstevigen.
Je zou zeggen: hier spreken mensen uit de praktijk die het kunnen weten. Wordt
daar dan niet naar geluisterd? In het voorgestelde systeem moeten huurder
en verhuurder beiden betalen en als men dat niet doet of niet tijdig doet,
zal de wederpartij in principe in het gelijk worden gesteld.Laat ik proberen aan de hand van enkele voorbeelden aan te geven met welke
ingewikkelde constructies men te maken kan krijgen bij het fenomeen dubbele
leges. Ook in de eerder genoemde brief van de Huurdersfederatie Emmen worden
enkele voorbeelden gegeven. Daar sluit ik mij bij aan. Ik zal ze noemen. Een
verhuurder stelt bijvoorbeeld een huurverhoging voor op basis van een veel
te hoge woningkwaliteit, uitgedrukt in punten. De huurder maakt daartegen
gemotiveerd bezwaar, maar verzuimt leges te betalen. De huurcommissie moet
de voorgestelde huurverhoging dan redelijk achten. Zou de huurder wel tijdig
leges hebben betaald, dan zou hij die overigens teruggekregen hebben omdat
zijn bezwaar terecht is. Schrijnender wordt het als bijvoorbeeld een huurder
gemotiveerd bezwaar maakt omdat een verhuurder punten heeft gegeven voor een
schuur die er niet is. Verhuurder doet een verzoek aan de huurcommissie. Nu
moet ook de huurder wel leges betalen, want anders moet de commissie het voorstel
zonder verdere beoordeling redelijk achten. Huurder betaalt tijdig en na onderzoek
concludeert de commissie dat het bezwaar van de huurder terecht is. Er is
geen schuur. Echter ook zonder de punten voor de schuur is het voorstel van
verhuurder wettelijk redelijk. Hoewel huurder dus materieel terecht bezwaar
heeft gemaakt, heeft dat formeel geen gevolgen en is hij op grond van de wet
zijn leges kwijt, terwijl de verhuurder, die de fout heeft gemaakt, de ƒ
25 krijgt teruggestort. Het laat zich raden hoe huurders die dit overkomt,
zich zullen voelen. Nog ingewikkelder wordt het als de huurcommissie heeft
beslist dat in een bepaald geval de huurder gelijk heeft en dus zijn leges
terugkrijgt, maar de kantonrechter vervolgens uitspreekt dat de verhuurder
gelijk heeft. Kan die verhuurder dan alsnog zijn bij de huurcommissie
betaalde leges terugvragen? Formeel kan dat niet. Een volgende vraag is wat
het innen van deze dubbele leges gaat kosten en hoever het inningsbeleid moet
gaan. Een huurder of verhuurder die van tevoren weet dat hij de door zijn
wederpartij aangespannen procedure gaat verliezen, zal niet erg willig zijn
om te betalen. Dan zullen wel kostbare invorderingsprocedures moeten worden
gevoerd, want zonder dat wordt de legesverplichting ongeloofwaardig.In het voorlopig verslag heeft de CDA-fractie al gewezen op de administratieve
rompslomp die dit alles met zich brengt. Deze ingewikkelde dubbele legesregeling
zal meer kosten dan zij opbrengt. En dat zou voor deze staatssecretaris, die
in zijn agenda voor de discussie over het woonbeleid in het eerste decennium
van de 2lste eeuw nogal uitgaat van marktwerking, een gruwel moeten zijn.
Op een vraag van de CDA-fractie om een overzicht te geven van de aantallen
huurverhogingsbezwaren vanwege onderhoud die de huurcommissie de afgelopen
jaren heeft behandeld en van de aantallen zaken die op grond van de nieuwe
procedure jaarlijks worden verwacht, wordt in de memorie van antwoord onder
meer gesteld dat het aantal zaken bij de huurcommissies – dat bedroeg
in 1997 ongeveer 39.000 – met toepassing van de nieuwe regeling zal
dalen tot ongeveer 13.000. Hoe kan men dan stellen dat de positie van de huurder
door de nieuwe regeling zal worden versterkt, terwijl tegelijk wordt aangegeven
dat het aantal zaken bij de huurcommissies met meer dan 65% zal dalen? Of
gaat het hier toch om een bezuinigingsmaatregel waarvan de huurders het slachtoffer
dreigen te worden?Dan kom ik op de wijzigingen inzake de benoemingen en het toezicht, die
van gedeputeerde staten overgaan naar de minister van VROM. De CDA-fractie
vraagt zich af of daarbij geen afbreuk wordt gedaan aan de onafhankelijkheid
van de huurcommissies. Bovendien hebben gedeputeerde staten meer kennis van
en inzicht in provinciale verhoudingen. Een gecentraliseerd benoemingsbeleid
moet varen op de aanbevelingen van landelijke instanties. De regionale kennis
die gedeputeerde staten hebben over instanties en personen in hun provincies,
gaat dan verloren.In de memorie van antwoord wordt gesteld dat het zo'n vaart niet zal lopen
en dat men terughoudend zal zijn, maar dat laat onverlet dat formeel de onafhankelijkheid
wordt aangetast. Omdat de huurcommissies al onder de Nationale ombudsman vallen,
is er weinig reden om toezicht te laten uitoefenen door de minister. Dat zou
hij eigenlijk ook niet moeten willen.De CDA-fractie heeft in het voorlopig verslag gevraagd om een zienswijze
van het kabinet op eerdergenoemd commentaar van de huurrechtadvocaat de heer
mr. Tj. Zuidema. Op het stuk van de heer Zuidema is in de memorie van antwoord
inhoudelijk nauwelijks ingegaan. Dat stelt ons teleur. Zoals door mij aangegeven
heeft ook mr. A.S. Rueb inhoudelijk commentaar gegeven op het wetsvoorstel
en wel in het Nederlands Juristenblad van 23 januari 1998. De juristen Zuidema
en Rueb hebben in hun bijdrage bezwaren verwoord die ook uit praktijkervaringen
naar voren zijn gekomen. De CDA-fractie verzoekt de staatssecretaris inhoudelijk
te reageren op de commentaren van de heren Zuidema en Rueb. Als dit niet mondeling
kan, zullen wij gaarne een schriftelijke reactie ontvangen.Voorzitter! Gevreesd moet worden dat de ingewikkelde nulpuntenlijsten
en de dubbele legesregeling in de praktijk tot veel problemen zullen leiden.
Een meer eenvoudige en begrijpelijke regeling zal de werkwijze verbeteren
en de acceptatie vergroten. Daarmee zullen vooral de huurders gebaat zijn.De CDA-fractie geeft de staatssecretaris in ernstige overweging nog eens
goed na te denken over dit wetsvoorstel en het te betrekken bij de integrale
herziening van de Huurprijzenwet woonruimte, die thans bij de Tweede Kamer
ligt.Met belangstelling wachten wij de reactie van de staatssecretaris af.De heer De Beer (VVD):Mijnheer de voorzitter! Ruim een jaar nadat de Eerste Kamer voorlopig
verslag uitbracht, vindt eindelijk de plenaire behandeling van dit wetsvoorstel
plaats! Om te beginnen had de regering twee maanden nodig om de memorie van
antwoord te produceren. Vervolgens zorgde de kabinetsformatie voor enige maanden
vertraging. Maar de meeste tijd, namelijk ruim een halfjaar, ging verloren
met het wachten op de wijziging van het Besluit huurprijzen woonruimte, waarover
de Raad van State zich nog moest buigen, en zonder welke een goede beoordeling
van het wetsvoorstel niet goed mogelijk was. Eens te meer toont dit aan hoe
langdurig onze regelgevingsprocedures zijn, maar nu ziet het er toch naar
uit dat dit voorstel vóór 1 juli aanstaande in het Staatsblad
kan staan.Zoals wij reeds mededeelden in het voorlopig verslag, kan de VVD-fractie
zich in grote lijnen verenigen met het voorliggende wetsvoorstel. Deze mening
is niet veranderd door de notitie van de heer Tj. Zuidema en de brief van
de Huurdersfederatie Emmen van 29 april jongstleden. Ik kom hier straks op
terug.De ontkoppeling van onderhoudsklachten en jaarlijkse huurverhogingen achten
wij verstandig en in het belang van de huurders. Het is verstandig, omdat
hiermee de steeds wederkerende piekbelasting van de huurcommissies rondom
1 juli sterk wordt verminderd. Wanneer het werk voor deze commissies meer
gespreid over het jaar kan plaatsvinden, is dat winst voor alle betrokkenen.
Het is in het belang van de huurders, omdat zij klachten over het onderhoud
kunnen aankaarten, zodra deze voordoen. Zij behoeven niet meer te wachten
tot de jaarlijkse huurverhoging aan de orde is.Verder zijn de sancties op ernstige gebreken en tekortkomingen sterk verzwaard,
en daarmee ook de druk op nalatige verhuurders om de klachten serieus te nemen.
Zelfs al is het waar dat veel huren feitelijk ver onder de maximumhuurgrens
zitten, dan nog zijn de sancties van huurverlaging tot 25, 40 of 55% van het
maximum behoorlijk fors.De Huurdersfederatie vreest dat de 55%-sanctie weinig of geen effect zal
sorteren indien de huur zich al min of meer op dat lage niveau bevindt. Nog
afgezien van het feit dat toepassing van een dergelijk lage huur op zichzelf
reeds als een sanctie kan worden beschouwd, moet niet worden vergeten dat
ook de jaarlijkse huurverhogingen geen doorgang kunnen vinden zolang de gebreken
niet zijn hersteld. Dat is lang niet mis.Ik meen dat ik de heer Baarda net hoorde veronderstellen dat wanneer de
feitelijke huur zich onder de 55%-grens bevindt er natuurlijk
onmogelijk sprake kan zijn van verlaging naar 55%. Hij vroeg zich af wat er
in dat geval gebeurt. Wij menen te weten dat in dat geval de feitelijke, lage
huur gehandhaafd blijft. Wij denken tevens dat de veronderstelling dat de
huren toch zullen worden verhoogd, niet waar is. Wij hebben uit de stukken
begrepen dat in het geval de huur zich onder de 55%-grens bevindt, de sanctie
van de 55% niet werkt, maar er wel sprake is van huurbevriezing. Wij horen
echter graag het antwoord van de regering op deze vraag.In het nieuwe Besluit huurprijzen woonruimten wordt daarenboven de driejarige
inhaalregeling geschrapt. Dat betekent dat de verhuurder altijd hooguit één
gemiste huurverhoging direct kan inhalen. De rest van de opgelopen achterstand
kan hij alleen via huurharmonisatie proberen terug te winnen. Om dat te bereiken
moet hij echter de desbetreffende woning behoorlijk onderhouden. Dat is precies
ook de bedoeling van de wetgever. Daarom stelt ook de 55%-sanctie meer voor
dan op het eerste gezicht lijkt.De heer Zuidema veronderstelt in zijn notitie dat geringe gebreken, zoals
krakende vloeren of stofdoorslag, in het thans voorliggende voorstel niet
meer aan bod kunnen komen omdat de sanctie van alleen maar huurbevriezing,
die thans wordt toegepast, in het nieuwe systeem niet meer mogelijk zou zijn.
Dat lijkt ons een misvatting. Het thans voorgestelde stelsel maakt een keuze
mogelijk. De huurcommissie kan de geldende huur reëel verlagen tot maximaal
55% van de maximumhuur. Dan geldt automatisch dat ook de jaarlijkse huurverhogingen
zijn geblokkeerd totdat de gebreken zijn verholpen. Indien de commissie ervoor
kiest om de huur (ongeveer) even hoog vast te stellen als de geldende huur
heeft dit tot gevolg dat de huur alleen nog maar wordt bevroren. Of laatstgenoemde
optie in de praktijk ook werkelijk zal worden benut, moet worden afgewacht.
De mogelijkheid om het zo te regelen is er. Als wij dit verkeerd zien, horen
wij dat wel in het antwoord van de regering.Ook met het voorstel van de tweezijdige legesheffing kunnen wij ons verenigen.
Het systeem heeft een glans van eenvoud en rechtvaardigheid. Beide partijen,
huurder en verhuurder, betalen leges. Degene die in het gelijk wordt gesteld,
krijgt zijn geld terug. Ook is mogelijk dat elk van de beide partijen de helft
terugkrijgt. De hoogte van de leges, te weten ƒ 25, kan zelfs voor
lagere inkomens niet onoverkomelijk zijn. Dat geldt temeer nu de groep uit
de laagste inkomensklassen van de huursubsidieregeling wordt vrijgesteld van
betaling. Wij hebben het dan over een inkomen van minder dan ƒ 2109
per maand voor een meerpersoonshuishouden.Met de tweezijdige legesheffing wordt een onrechtvaardigheid in het bestaande
systeem gecorrigeerd. Die bestaat hieruit dat wanneer een huurder de aangezegde
huurverhoging weigert het altijd de verhuurder is die zich tot de huurcommissie
moet wenden om een uitspraak te verkrijgen. Het is dus ook de verhuurder die
leges moet betalen. Zelfs al wordt de huurder in het ongelijk gesteld, dan
nog behoeft deze geen leges te betalen en is de verhuurder zijn geld kwijt.
De bestaande procedure maakt het dan ook voor huurders wel erg gemakkelijk
om op lichtvaardige gronden de huurcommissie in te doen schakelen. Dat daartegen
een, zij het zeer bescheiden, drempel wordt gelegd is uit maatschappelijk
oogpunt gezien terecht. Het zal partijen er eerder toe brengen om te trachten
eerst met elkaar tot overeenstemming te komen alvorens een procedure wordt
gestart.Daarin zit de efficiency van het systeem. Wat de heer Baarda zei, is natuurlijk
waar. De tweezijdige legesheffing brengt veel meer administratie met zich
dan het huidige systeem. De grote winst is natuurlijk dat mogelijkerwijs en
waarschijnlijkerwijs bij de huurcommissies veel minder lichtvaardig aangekaarte
gedingen zullen verschijnen. Daarin zit de winst van het systeem.In de memorie van antwoord zegt de regering op een vraag van het CDA dat
van een automatisch doorgaan van een huurvoorstel van de andere partij als
de ene partij geen leges betaalt doorgaans geen sprake is. Op grond van het
nieuwe artikel 18 zou, ook als de andere partij geen leges heeft betaald,
wel degelijk een onderzoek plaatsvinden, zo zegt de regering. Maar, zo vragen
wij de regering, dit is toch alleen maar waar indien sprake is van niet-ontvankelijkheid,
kennelijke ongegrondheid of kennelijke onredelijkheid? Of zien wij dat verkeerd?De derde belangrijke maatregel, te weten het stellen van de huurcommissies
onder toezicht van de rijksoverheid in plaats van onder Gedeputeerde Staten,
vinden wij eveneens terecht. Wij onderschrijven volledig het argument, dat
de regering hanteert op blz. 13 van de memorie van toelichting, namelijk "...
dat het gewenst is dat de leden van de huurcommissie een verdere professionalisering
dienen door te maken en dat tevens meer aandacht moet worden geschonken aan
een grotere uniformiteit van uitspraken van huurcommissies." Groot is dan
ook onze verbazing dat de regering in de memorie van antwoord (blz. 8) op
een vraag van de CDA-fractie in dit huis zegt: "Het toezicht heeft immers
slechts betrekking op de werkwijze van de huurcommissies, zoals de bejegening
van de geschilvoerende partijen en het in acht nemen van de termijnen, en
niet op het inhoudelijke oordeel van de huurcommissies." Die twee uitspraken
staan toch volledig haaks op elkaar? Het komt ons voor, dat de laatst geciteerde
uitspraak op een misverstand moet berusten. Er zijn namelijk twee goede redenen
om te streven naar een zekere consistentie van uitspraken van de huurcommissies
onderling. Ten eerste is daar de introductie van de zogeheten open nulpunten.
Deze gebreken en tekortkomingen komen terecht in de lijst van categorie C,
waarop de 55%-sanctie van toepassing is. Zij zijn minder ernstig van aard
dan de A- en B-categorie. Op dat punt krijgen de huurcommissies de ruimte
om een breed scala van gebreken en tekortkomingen van de meest uiteenlopende
aard aan een eigen oordeel te onderwerpen en qua ernst een rangorde te geven.
Dat laatste is vooral van belang voor de zwaarte van de toe te passen sanctie.
Immers, de lichtere gevallen binnen die categorie zullen met een geringere
huurverlaging dan naar 55% van de maximale huur worden "bestraft". Maar het
zal duidelijk zijn dat juist hier het gevaar groot is dat identieke gebreken
bij de ene huurcommissie geheel anders worden ingeschaald dan bij de andere.
Ter wille van de gelijke rechtsbedeling is hier een goede, centrale regie
nodig en dat kan alleen maar wanneer die door de rijksoverheid wordt gevoerd. De tweede reden houdt verband de eventuele rol van de kantonrechter. Die
is formeel niet gebonden aan de nulpuntenboeken van de huurcommissies, maar
het is wenselijk dat zijn beleid daar enigermate op is afgestemd. Hoe meer
overeenstemming tussen de diverse nulpuntenboeken, des te meer kans dat dit
laatste ook het geval zal zijn. Meer regie door de centrale overheid brengt
onvermijdelijk iets minder vrijheid voor de huurcommissies met zich. Ter wille
van de voordelen heeft de VVD-fractie daar vrede mee.Een argument tegen het centraliseren van het toezicht op de huurcommissies
zou kunnen zijn, dat daarmee de regionale expertise verloren gaat. Dat vinden
wij geen overtuigend argument. Als er al sprake zou zijn van regionale expertise,
zou dat betrekking hebben op de onderscheidene woningmarktgebieden. Dan is
de provinciale schaal daar ook al te groot voor. Maar zelfs op woningmarktniveau
moet worden betwijfeld of echt wel sprake is van zodanig specifieke omstandigheden
dat GS het toezicht beter zouden kunnen uitoefenen dan de rijksoverheid. Verrotte
kozijnen zijn in Groningen niet zoveel anders dan in Zeeland en de afwezigheid
van een aparte badruimte is in Noord-Holland even pijnlijk als in Limburg.Naast onze instemming met een aantal hoofdlijnen van dit wetsvoorstel
moeten wij helaas ook een punt van kritiek laten horen. De termijn van zes
weken, die de verhuurder wordt gegund om na een klacht van de huurder een
gebrek of tekortkoming te herstellen, is beslist te kort. De fracties van
SGP, RPF en GPV hebben daarover een opmerking gemaakt in het voorlopig verslag.
Het antwoord daarop is bepaald niet ijzersterk. Dat eenzelfde termijn geldt
voor huurders, die bezwaar maken tegen een huurverhoging, slaat als een tang
op een varken. Het maakt nogal verschil of je zes weken de tijd krijgt om
een simpel briefje naar jouw huisbaas te schrijven dat je het niet eens bent
met de huurverhoging dan wel dat je een stel bouwvakkers aan het werk gezet
moet hebben om een karwei te klaren binnen die zes weken. En de veronderstelling,
dat de situatie is ontstaan doordat het heeft ontbroken aan een goed onderhoudsplan,
is volstrekt speculatief. Het gaat ook geheel voorbij aan de vicieuze cirkel,
waarin met name heel wat kleine particuliere verhuurders terecht zijn gekomen,
waarbij de huuropbrengst van de woningen zodanig laag is en de stijging van
de gemeentelijke lasten zodanig hoog, dat daar ook geen behoorlijk onderhoud
van kan worden gepleegd.In de nota naar aanleiding van het verslag van de Tweede Kamer verdedigt
de regering de termijn van zes weken met de redenering dat de huurder mogelijk
zal wachten met het beroep op de huurcommissie indien de verhuurder bereid
is om voorzieningen te treffen. Dat leek ons een wat intelligentere weerlegging,
maar ook die veronderstelling is geheel speculatief. Naar onze overtuiging
zou een langere termijn niet alleen meer recht doen aan de problemen die het
uitvoeren van een onderhoudskarwei nu eenmaal met zich brengt; daarmee zou
ook heel wat onnodige belasting van de huurcommissies worden voorkomen. En
was dat laatste nu juist ook niet één van de doelstellingen
van dit wetsvoorstel?Voorzitter! Naast de ontkoppeling van onderhoudsklachten en jaarlijkse
huurverhogingen bevat het wetsvoorstel nog een aantal kleinere punten, die
verbeteringen voor de huurders inhouden: - de verlenging van drie
naar zes maanden van de termijn, waarbinnen de huurder ingevolge artikel 17,
lid 1, bezwaar kan maken tegen een te hoge aanvangshuur;- het door
de huurcommissie betrekken van gebreken waartegen de huurder géén
bezwaar heeft gemaakt, bij de beoordeling of de geldende huur redelijk is
of niet, ingevolge artikel 18, lid 3;- de verzwaring van de aftrekpunten
in het woningwaarderingstelsel voor geluidhinder en bodemverontreiniging in
het Besluit huurprijzen woonruimte.Voorzitter! Alles bijeengenomen pakt dit voorstel beslist gunstig uit
voor de huurders die gegronde klachten hebben. De VVD-fractie in dit huis
kan zich daarmee verenigen. De Huurdersfederatie te Emmen komt tot een negatief
oordeel. Zij had er wellicht beter aan gedaan om haar zegeningen te tellen.
Wij doen dat in ieder geval wél en zullen vóór dit voorstel
van wet stemmen.De heer Pitstra (GroenLinks):Voorzitter! Ik vind dat er sprake is van een historisch moment nu de fractie
van de VVD de zegening van de huurders telt...De bedoeling van dit wetsvoorstel is om de positie van de huurder te versterken.
Dat is een doel waar de fractie van GroenLinks zich van harte in kan vinden.
Nog steeds is de positie van de huurder structureel zwakker dan die van de
verhuurder. Deze verbetering van de positie van de huurder bij achterstallig
onderhoud is voortgekomen uit een onderzoeksrapport, alweer van december 1995,
waarin B&A-groep Beleidsonderzoek en Advies in opdracht van VROM tot de
conclusie kwam dat in de huidige situatie de huurcommissie bij gebleken ernstige
gebreken en tekortkomingen maar een beperkte sanctie kan uitspreken. Ook bleek
dat in eenderde van de gevallen verhuurders een te geringe prikkel ontvingen
en geen enkele maatregel troffen om de bezwaren weg te nemen. De gederfde
huurinkomsten, een gevolg van het feit dat de huurverhoging niet werd goedgekeurd,
werd vaak voor lief genomen.In een RAVO-advies (nr. 236) werd voorgesteld om de geschillen over de
gebreken los te koppelen van de jaarlijkse huurverhoging. De huurder kan dan
het hele jaar door bezwaren indienen. Als overweging werd meegegeven dat de
huurder het verhelpen van de klachten vaak veel belangrijker vindt dan het
niet doorgaan van de huurverhoging. Om dit laatste te stimuleren, werd een
sanctiesysteem in drie categorieën, A, B, en C, voorgesteld. Bij zware
klachten werd een grote huurverlaging mogelijk gemaakt. Ook de fractie van
GroenLinks ziet de grote voordelen van dit systeem in. Hieruit blijkt maar
weer eens hoe zinnig het is om vastgeroeste procedures en werkwijzen af en
toe eens goed tegen het licht te houden.Toch zijn er wel de nodige kanttekeningen en opmerkingen te plaatsen;
er kan zelfs kritiek worden geuit. Laten we beginnen met de legesheffing.
Het voorliggende wetsvoorstel heeft als doel de positie van de huurder te
verbeteren, maar het onderdeel legesheffing staat daar haaks op. Integendeel,
het is bedoeld als een drempel om niet lichtzinnig van de procedure gebruik
te maken. De hamvraag is natuurlijk of dat op dit moment op grote schaal gebeurt.
Wij hebben daarover weinig signalen gekregen. Integendeel,
uit de praktijk, via het Overleg Voorzitters Huurcommissie (OVH), horen we
dat er weinig sprake is van lichtzinnig gebruik van procedures. We lezen dat
het aantal procedures zelfs behoorlijk is gedaald.Nu kun je over de redelijkheid van dit voorstel lang en kort debatteren.
Er zit wel een bepaalde redelijkheid in, zeker met de vrijstellingsregeling
die er via de Tweede Kamer in is geamendeerd, en gelet op het feit dat degene
die wint het legesbedrag terugkrijgt, en dat ook nog in de mate van het gelijk
krijgen. Het laatste lijkt mij nogal ingewikkeld. Toch blijft ƒ 25
voor veel huurders met hoge huren en lage inkomens een drempel. Daarnaast
is het een enorme bureaucratische rompslomp, die wellicht meer kost dan het
oplevert. Ik ben benieuwd naar het antwoord op de vraag die de heer Baarda
hierover stelde. De grote verhuurders dringen al aan op een elegante regeling,
zodat ze niet per keer hoeven te betalen. Zoiets als: maak maar duizend piek
over, dan kunnen we 400 keer automatisch betalen. Maar juist zo'n regeling
haalt een van de belangrijke argumenten voor de dubbelzijdige leges onderuit.
In individuele gevallen leidt het namelijk niet meer tot een serieuze afweging
van de vraag of al dan niet aan de procedure wordt begonnen. De vorige staatssecretaris
heeft zelfs een bedrag van ƒ 50 overwogen, omdat uit hetzelfde onderzoek
was gebleken dat veel huurders dit er wel voor over zouden hebben. Ten onrechte
is in brieven aan onze Kamer dit standpunt aan de Woonbond toegeschreven,
hetgeen sommige huurdersorganisaties wantrouwend tegenover de Woonbond heeft
gemaakt. De Woonbond verwijt de vorige staatssecretaris daarover onduidelijk
te hebben gecommuniceerd. Is dit misverstand nu uit de weg geruimd of wil
de huidige staatssecretaris dat bij deze doen?Voorzitter! Over het punt van de loskoppeling van de bezwaren van de jaarlijkse
huurverhoging is aan de overzijde veel te doen geweest. Sommige huurdersorganisaties,
zoals de Huurdersfederatie Emmen – altijd waakzaam! – zijn nog
steeds niet overtuigd van de voordelen. Het was immers zo handig om dit jaarlijks
bij de huurverhogingen aan de orde te stellen. Dat is zeker waar. Deze procedure
is namelijk goed bekend in huurdersland. Dat moet ook gaan gelden voor de
nieuwe regeling. Er wordt wel gesproken over veel voorlichting, maar is het
ook echt goed geregeld? Zal de nieuwe regeling even goed bekend worden bij
de huurders als de oude? In de Tweede Kamer heeft de vorige staatssecretaris
naar mijn mening goed duidelijk gemaakt waarom het niet zinnig is om, behalve
in het overgangsjaar, twee procedures naast elkaar te handhaven. De huurder
zou daar volgens hem niet bij gebaat zijn. Ik vond zijn argumenten toen sterk.
De nieuwe procedure heeft vele voordelen en de voordelen van de oude procedure
blijven gehandhaafd, zo stelde staatssecretaris Tommel. Er worden geen rechten
weggegeven, maar er komen slechts rechten bij. Klopt dat? In een doorwrocht
artikel in Woonrecht 1998, nr. 6 schrijft Tj. Zuidema over dit onderwerp het
volgende: "De praktijk zal moeten uitwijzen of de lichte sanctie van een huurbevriezing
bij onderhoudsgebreken wordt gemist. Juist het instrument van een huurbevriezing
is een proportioneel middel bij gebreken die niet ernstig genoeg zijn om tot
een forse huurverlaging te besluiten. De verhuurder wordt door dit middel
van een lichte sanctie in een vroegtijdig stadium aangespoord herstelwerkzaamheden
te verrichten. Deze weg is door een huurder eenvoudig en kostenloos te bewandelen,
te weten het maken van bezwaar tegen het voorstel waarna de verhuurder in
beweging moet komen. In de voorgestelde regeling kan de verhuurder de kwestie
op zijn beloop laten totdat het gebrek als zodanig ernstig wordt ervaren dat
een huurverlaging gerechtvaardigd is." Wil de staatssecretaris reageren op
dit commentaar? Het moet mij van het hart dat de staatssecretaris zich er
in de memorie van antwoord aan de Eerste Kamer met een Jantje van Leiden van
heeft afgemaakt. De CDA-fractie vroeg hem uitgebreid te reageren op dit artikel.
Dat zou de kwaliteit van het wetgevingsproces alleen maar ten goede zijn gekomen.
De staatssecretaris weigerde dit echter, omdat het zo'n omvangrijk artikel
zou zijn en omdat impliciet in de stukken op de kritiek zou zijn gereageerd.
Deze reactie vind ik beneden peil. Als verantwoordelijke bewindslieden dit
accepteren wordt de luiheid van het ambtenarenapparaat gehonoreerd. Een goede
ambtenaar die zijn zaakjes kent, kan snel puntsgewijs op bezwaren ingaan.De heer Zuidema bracht in zijn artikel nog een goed punt naar voren, te
weten de relatie met het Burgerlijk Wetboek. Hierover is veel geschreven en
gedebatteerd, ook aan de overzijde. Het blijkt dat het BW hoge drempels kent,
maar tegelijkertijd hogere effectiviteit biedt. Er is niet voor gekozen om
de procedure overeenkomstig het BW te verbeteren en de drempel te verlagen.
Waarom eigenlijk niet? Heeft de staatssecretaris erin berust dat de gemeente
niet langer in staat is haar opdracht, voortvloeiende uit de Woningwet (artikel
13), naar behoren uit te voeren?De wetgever zou de positie van de huurder aanmerkelijk kunnen versterken,
wanneer in de Woningwet een nadere voorziening zou worden getroffen. Deze
voorziening zou kunnen inhouden dat de gemeente naar aanleiding van een klacht
van een gebruiker van een woning over de gebrekkige toestand van deze woning,
binnen zes weken na ontvangst een onderzoek instelt naar de gegrondheid van
de klacht en een rapport van bevindingen opmaakt. De gemeente heeft dan de
beleidsvrijheid van de aanschrijving en de huurder kan op basis van het onderzoeksrapport
een procedure starten. Nu is ervoor gekozen om via financiële prikkels
de klacht aan te pakken, maar zelfs bij hardere prikkels, zo van het voorliggende
wetsvoorstel, is het maar de vraag of het echt werkt. Het ging er toch om,
gezien de evaluatie, dat de klachten van de huurders werden weggewerkt? Daarvoor
is de voorgestelde procedure in het BW wellicht effectiever. Ik zou een reactie
hierop van de staatssecretaris op prijs stellen.Ook aan de overzijde is uitgebreid de zorg uitgesproken dat de voorgestelde
procedure ertoe zou kunnen leiden, dat er minder aandacht komt voor de minder
ernstige gebreken. De staatssecretaris bezwoer de Tweede Kamer dat dit niet
het geval was en dat in de categorieën wel degelijk aandacht voor deze
lichte gebreken zou komen. In de algemene maatregel van bestuur die wij toegestuurd
kregen, wordt inderdaad uitgegaan van een indeling in drie categorieën
met bijbehorende sancties: bij zeer ernstige gebreken tot 25% van de maximaal redelijke huurprijs, bij ernstige tot 40% en bij wat minder
ernstige 55% van de maximaal redelijke huurprijs. Dat lijkt een goed systeem,
maar toch zijn er veel vragen over gekomen. De heer Baarda voerde ook al aan
dat de huurdersfederatie Emmen er in een brief op wees, dat bijvoorbeeld in
het Noorden de huren lang niet altijd hoger zijn dan 55 of 40% van die maximale
huurprijs en dat daardoor wellicht de sanctie-effecten gering zullen zijn.
Wat is de reactie van de staatssecretaris op dit punt?Ook ten aanzien van de leges komt deze huurdersorganisatie met een interessant
punt, eveneens aangehaald door de heer Baarda. Het zou kunnen dat een huurder
een huurverhoging krijgt opgelegd, waarin punten zijn toegekend voor een schuur
die er niet is. Er wordt bezwaar gemaakt, maar de huurverhoging wordt toch
redelijk gevonden, ook al is er geen schuur. De huurder zou dan de leges niet
terugkrijgen. Behoort dit tot de zure mogelijkheden, zo vraag ik de staatssecretaris.Wat vindt de staatssecretaris van de suggestie van uitbreiding van de
bevoegdheden van de huurcommissie, om bij een mutatie te adviseren of de verhuurder
wel terecht eist dat de oude situatie wordt hersteld? Dit is een aloude huurdersgrief,
die nog steeds niet bevredigend is opgelost.Als laatste punt wil ik ingaan op het commentaar van de OVH op de algemene
maatregel van bestuur. Ik wil dat niet gedetailleerd doen, want dat lijkt
me een zaak van de Tweede Kamer, maar ik wil toch wel het signaal geven dat
ik het commentaar van deze mensen uit de praktijk op veel punten hout vond
snijden. Zij stelden bijvoorbeeld een andere differentiatie voor. Het punt
van Baarda, namelijk om het maar op 25% maximaal te zetten en daarbij de vrijheid
te geven, is misschien veel effectiever en minder bureaucratisch. Ik vraag
me af in hoeverre met hun kritiek uiteindelijk in de AMvB is rekening gehouden
bij de definitieve vormgeving ervan. Kunnen wij daarvan schriftelijk op de
hoogte worden gesteld?Ten slotte, voorzitter. Dit wetsvoorstel beoogt de positie van de huurder
te versterken. Ook gezien de zure reacties van diverse verhuurders op de AMvB,
waarbij alle verhuurders eigenlijk hetzelfde verongelijkte toontje aanslaan,
van NWR, nu Aedes, tot en met particuliere verhuurdersorganisaties, zou je
kunnen stellen dat dit toch wel is gelukt. De dubbele leges, respectievelijk
de legesverhoging, hadden wij liever niet gezien. We hebben op een aantal
punten commentaar gevraagd en suggesties gedaan. We zijn benieuwd naar het
antwoord van de staatssecretaris. Helaas zal ik waarschijnlijk een deel daarvan
niet kunnen bijwonen, tegen mijn gewoonte in. Vanwege verplichtingen elders
zal ik eerder weg moeten, omdat ik moet spreken over een land waar, als ik
daar de plaatjes van zie, erg veel nulpunten uitgedeeld zouden kunnen worden.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt van 17.17 uur tot 17.26 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19981999-1318-1325.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl