de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van enige wetten op het gebied van de mijnbouw in verband met de uitvoering van richtlijn nr. 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 30 mei 1994 betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruik maken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en  de produktie van koolwaterstoffen (PbEG L 164) (24078).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 5154-5166

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

14-06-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 87, pagina 5154-5166

14-06-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24078Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

de behandeling van:de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid inzake de Wet bevordering evenredige arbeidsdeelname allochtonen (23901, nr. 18).Pagina 5166-5191
het debat naar aanleiding van een algemeen overleg over het Reglement op de Orde van de Nederlandse Leeuw en de Orde van Oranje-Nassau.Pagina 5151-5154
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen:Pagina 5191-5192
de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van enige wetten op het gebied van de mijnbouw in verband met de uitvoering van richtlijn nr. 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 30 mei 1994 betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruik maken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de produktie van koolwaterstoffen (PbEG L 164) (24078).Pagina 5154-5166
de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het specifiek cultuurbeleid in verband met de instelling van een adviesorgaan voor het beleid op het terrein van de cultuur (Raad voor het cultuurbeleid) (24090).Pagina 5121-5143
Regeling van werkzaamhedenPagina 5143-5143
de voortzetting van de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op het specifiek cultuurbeleid in verband met de instelling van een adviesorgaan voor het beleid op het terrein van de cultuur (Raad voor het cultuurbeleid) (24090).Pagina 5143-5151

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 71 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van enige wetten op het gebied van de mijnbouw in verband met de uitvoering
van richtlijn nr. 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 30 mei 1994 betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruik
maken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de
produktie van koolwaterstoffen (PbEG L 164) (24078).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! De CDA-fractie stelt het zeer op prijs dat nog
plenair kan worden gediscussieerd over de wijzigingen van enkele wetten op
het gebied van de mijnbouw. Het betreft dan de vergunningverlening voor de
prospectie, de exploratie en de produktie van koolwaterstoffen naar aanleiding
van de Europese richtlijn. Toen ik mij voorbereidde, vond ik het belangrijk
om in het verslag nog eens na te gaan wat mijn collega's vinden. Het viel
mij op dat de nummering van het verslag zo raar is. Het verslag is zelfs nog
niet als wit stuk verkrijgbaar. Is dit stuk soms onder embargo uitgegeven?
Ik heb het niet als wit stuk kunnen terugvinden. Ik denk dat geen van mijn
collega's het witte stuk heeft. Ik had echter graag de nota naar aanleiding
van het eindverslag er nog eens op nagelezen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Er schijnt door een misverstand iets niet naar de drukkerij te zijn gegaan.
Het witte stuk komt één dezer dagen beschikbaar.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Ik vind dat jammer, voorzitter. Je kunt er wel van uitgaan dat in de nota
naar aanleiding van het eindverslag alles wordt beantwoord. Wat je eigen vragen
betreft weet je dat. Maar je bent toch ook benieuwd naar de mening van andere
partijen. Je wilt weten of het in totaal goed is verlopen. Maar goed, laat
ik mij daar overheen zetten.
 
 Voorzitter! Ik wil namens de CDA-fractie in deze plenaire vergadering
nog het volgende aan de orde stellen. Het CDA blijft getroffen door de onoverzichtelijkheid
van de mijnwetgeving. De nota naar aanleiding van het verslag wordt vergezeld
door een nota van wijziging, die berust op een nadere overweging van de minister
van EZ zonder daarbij een verband te leggen met de schriftelijke voorbereiding.
Ik kan niet meten aan het verslag dat wordt geleverd of dat inderdaad het
geval is. Het CDA mist modernisering inclusief het belang van het streven
naar duurzame ontwikkeling, maar dat is een ander punt in het totaal waarop
wij bij de bespreking van dit onderwerp altijd de nadruk zullen leggen. Het
gaat óók om milieu en veiligheid, vooral bij dit onderwerp.
 
 Het departement blijkt tot onze ontevredenheid en onze teleurstelling
niet op de hoogte te zijn van de recente situatie van de gas- en oliemaatschappijen.
Ik zou het op prijs stellen als de verschillende jaren aan de orde konden
komen. Vooral de offshore geeft aan hoe drastisch de werkgelegenheid is gedaald.
Dat geldt ook voor de toeleveranciers. Dit is een sector waarmee wij goed
moeten omgaan. Ik vertrouw er best op dat ook de minister van EZ dit in het
hoofd heeft en dat dit ook een rol speelt in het debat dat wij vanmiddag met
elkaar voeren. Voor het CDA speelt dit een belangrijke rol bij het beoordelen
van de voorgestelde wetswijzigingen.
 
 Nederland loopt voorop bij de uitvoering van de Europese richtlijn. Over
de situatie in het Verenigd Koninkrijk en Denemarken is de regering niets
bekend, zo staat in de nota naar aanleiding van het eindverslag. Met andere
woorden, daar is men nog niet begonnen met het vorm geven van de uitvoering
van de Europese richtlijn. Het CDA heeft voorkeur voor het voeren van overleg
om te komen tot een situatie op de Noordzee waarbij milieu en veiligheid op
hoog niveau gelijk geregeld worden, daarbij strevend naar handhaving van eerlijke
concurrentie. Dat heeft zeker te maken met regelingen die verschillend kunnen
zijn waar het gaat om milieu en veiligheid.
 
 Voorzitter! De voorgestelde invoering van hoofdelijke aansprakelijkheid
voor samenwerkende ondernemingen verslechtert de internationale positie van
de Nederlandse offshore-activiteiten. De offshore-sector verdient dat niet.
Juist als ondernemingen moeten worden gemotiveerd om tot exploratie enzovoorts
te komen, vooral als het gaat om marginale velden, is het voorstel dat nu
voorligt om de hoofdelijke aansprakelijkheid aan te brengen geen goed voorstel.
Ik heb op dit punt dan ook samen met de heer Blaauw het amendement op stuk
nr. 7 ingediend.
 
 Voorzitter! Het CDA blijft bij het standpunt dat het een onterechte keus
is dat de voorwaardelijke delegatie, voorhangprocedure van een AMvB, waarmee
we dan te maken krijgen en waarbij we invloed kunnen uitoefenen, vanwege de
tijdsdruk voor de eerste AMvB's niet geldt. Het CDA hecht zeer aan goed overleg
tussen de minister van EZ en de Tweede Kamer. Daarom heb ik een amendement
achter de hand. Als de minister van EZ ons kan toezeggen dat we een goed overleg
zullen hebben over de inhoud van de eerste AMvB's die aan de orde zijn en
waarvan er een aantal zal verschijnen, kunnen wij overwegen ons amendement
niet in te dienen. Dat is dan de politieke conclusie op dat punt. Een tijdschema
is natuurlijk belangrijk.
 
 Tot slot: de voorgestelde wijziging van artikel 18 van de Mijnwet betreffende
het continentaal plat wordt door de regering zeer uitgebreid nader uitgelegd
in de nota naar aanleiding van het eindverslag. Dit leidt bij Nogepa niet
tot enthousiasme. Ook is de noodzakelijkheid van deze wetswijziging nauwelijks
aanwezig. Daarom beveel ik het amendement dat als eerste door de heer Blaauw
zal worden ingediend, het amendement op stuk nr. 8, van harte aan bij de minister
van Economische Zaken.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! De VVD-fractie betreurt het, dat de implementatie aan onze
zijde onder zeer grote tijdsdruk is komen te staan. Wij zien maar weer hoe
moeilijk het is om Europese richtlijnen te vertalen in nationale wetgeving.
De richtlijn is namelijk aangenomen op 30 mei 1994 en nu, begin juni, kunnen
wij er in de Tweede Kamer pas finaal over praten. En dat ligt niet aan ons,
voorzitter! De tijdsdruk komt een gedegen behandeling niet ten goede. Ondanks
het feit dat het een simpele zaak had moeten zijn, heeft de VVD-fractie toch
de nodige opmerkingen.
 
 Mijn fractie kan zich niet aan de indruk onttrekken dat het wetsvoorstel
verder strekt dan de te implementeren richtlijnen. Wat dat betreft denken
wij dat de minister wat meer heeft willen regelen. Hierop kom ik straks terug.
De hoofdelijke aansprakelijkheid, het wijzigen van de vergunningen en de positie
van EBN – met dat laatste bedoel ik niet de Europese
beweging in Nederland, maar Energiebeheer Nederland; ik zeg dit om het verslag
zuiver te houden – roepen bij mijn fractie ook na de nota naar aanleiding
van het verslag nog vragen op.
 
 Maar allereerst, voorzitter, wil ik van deze gelegenheid gebruik maken
om nog een ander onderwerp aan de orde stellen. Ik denk nu aan een onderwerp
waarover ik samen met collega Jorritsma van D66 aan de hand van schriftelijke
vragen contact met de minister heb gehad.
 
 Het is een feit dat het in het buitenland goed gebruik is, dat de olie-
en gasmaatschappijen de velden die niet langer economisch verantwoord kunnen
produceren, overdragen aan kleinere bedrijven. Daarbij kan gebruik gemaakt
worden van een soort leaseconstructie. Veel van dergelijke velden bevatten
namelijk nog een aanzienlijke hoeveelheid winbare grondstoffen. In ons land
worden die velden thans niet overgedragen en in antwoord op schriftelijke
vragen die ik samen met collega Jorritsma heb gesteld, biedt de minister de
opening om de aangegeven praktijk ook in Nederland toe te passen. Zowel vanwege
economische als milieu-overwegingen wil ik zeggen: dit is toe te juichen.
De vraag is echter of de grote maatschappijen onder een of andere vorm bereid
zijn om hun velden af te staan aan kleinere ondernemingen. De signalen die
ik zelf ontvang, stellen mij niet gerust. Binnenkort wordt een aantal velden
ingesloten, in het bijzonder het veld van IJsselmonde, en dreigen onomkeerbare
beslissingen genomen te worden, waardoor de energievoorraden van de velden
waaruit men niet langer olie of gas haalt, wellicht voor altijd onbereikbaar
worden.
 
 Voorzitter! Dit is voor de VVD-fractie eigenlijk een moeilijk verteerbare
zaak. Daarom doe ik nu een appel op de minister van Economische Zaken en vraag
hem toch bemiddelingspogingen te ondernemen om te voorkomen dat wij de nu
nog economisch winbare energievoorraden ongebruikt in de grond laten zitten
waardoor ze ook in de toekomst niet meer bereikbaar zijn.
 
 Voorzitter! Vervolgens wil ik iets zeggen over het wetsvoorstel. Mijn
fractie heeft bedenkingen ten aanzien van de positie van Energiebeheer Nederland.
Volgens de Staatscourant is de ministerraad op 19 mei jl. akkoord gegaan met
het Besluit vergunningen koolwaterstoffen continentaal plat 1995. Hierin wordt
de positie van EBN geregeld. Hoewel EBN niet betrokken zal worden bij beslissingen
van de vergunninghouder over het plaatsen van opdrachten voor leveringen,
uitvoering van werken of het verrichten van diensten, kan zij achteraf wel
verzet aantekenen. Betekent dit niet, gelet op de stemverhouding en procedure,
een feitelijk blokkeringsrecht voor EBN? Hoe verhoudt het Besluit vergunningen
koolwaterstoffen continentaal plat 1995 zich wat dit betreft tot de onderhavige
richtlijn, die juist is gericht op een betere marktwerking?
 
 Voorzitter! De richtlijn heeft een overweging dat "zij van toepassing
dient te zijn op vergunningen die worden verstrekt na de datum waarop de Lid-Staten
de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking moeten doen
treden". Artikel 11 van de richtlijn bevestigt dit. In de aanbiedingsbrief
van Leon Brittan aan de voorzitter van de Raad van de Europese Gemeenschappen
Pinheiro d.d. 11 mei 1992 wordt nog eens expliciet gesteld dat dit geldt voor
alle onderdelen van de richtlijn: "Zoals al is aangegeven, is de richtlijn
alleen volledig van toepassing op vergunningen die zijn toegekend nadat de
richtlijn van toepassing is geworden."
 
 Voor mijn fractie is dus evident dat de richtlijn niet van toepassing
is op bestaande vergunningen. Ook een wijziging van een bestaande vergunning
valt niet onder de werking van de richtlijn. Is het zelfs niet zo dat op basis
van artikel 3, lid 5, sub b en c, de uit de opsporingsvergunning voortkomende
winningsvergunning niet valt onder de werking van de richtlijn?
 
 Het huidige artikel 18, lid 1, van de Mijnwet continentaal plat luidt:
"Indien de houder van een vergunning of ontheffing schriftelijk om wijziging
daarvan verzoekt, geeft Onze Minister met inachtneming van het bij of krachtens
deze wet bepaalde daaraan gevolg, voor zover dit naar zijn oordeel, al dan
niet onder daardoor nodige andere wijzigingen, met het algemeen belang is
te verenigen."
 
 Het nieuwe artikel 18, lid 1, komt te luiden: "Onze Minister kan een vergunning
of een ontheffing op aanvraag van de houder wijzigen."
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag blijkt dat Economische Zaken
artikel 18 koppelt aan de AMvB van artikel 12. Bij de totstandkoming van artikel
18 is deze koppeling echter expliciet verbroken. In de memorie van antwoord
werd toen geschreven: "Het opnemen van een clausule in de vergunning of in
de algemene maatregel van bestuur dat een nadere regeling kan worden vastgesteld,
is in strijd met de gedachte dat het wenselijk is dat de vergunninghouder
van tevoren weet waaraan hij toe is. Een dergelijk systeem, dat nergens in
de wereld voorkomt, zou neerkomen op een eenzijdige vaststelling van de voorwaarden.
Het zal wel mogelijk zijn dat de vergunninghouder en de ondergetekende gedurende
de geldigheidsduur van de vergunning in gemeenschappelijk overleg overeenkomen
wijziging te brengen in de aan de vergunning verbonden beperkingen en voorschriften."
 
 Voorzitter! Is het daarom niet zo dat artikel 18 zich juist richt op de
individuele voorschriften, terwijl artikel 12 zich richt op de algemeen verbindende
voorschriften? Is het ook niet zo dat wijziging van het regime in de algemene
maatregel van bestuur op basis van artikel 12 alleen effect heeft voor gevallen
waarin de aan de winningsvergunning voorafgaande opsporingsvergunning wordt
verleend na het tijdstip van inwerkingtreding van dit wijzigingsbesluit?
 
 Door een wijziging van de individuele voorschriften op basis van artikel
18 mag natuurlijk geen strijdigheid ontstaan met de algemeen verbindende voorschriften
van artikel 12. Dat heeft de minister echter in eigen hand, omdat de wijziging
op zo'n moment niet in overeenstemming is met het algemeen belang en dus geweigerd
kan worden. Er kan wel een versoepeling worden toegestaan die niet in strijd
is met de algemeen verbindende voorschriften van artikel 12. In de huidige
situatie moet de minister zeer zwaarwegende argumenten hebben om een voorstel
tot wijziging af te wijzen. De nieuwe redactie geeft de minister meer vrijheid
een gewenste verandering te weigeren. Uiteraard moet ook dit gemotiveerd worden,
maar volgens de VVD-fractie zijn de mogelijkheden tot weigering bij de nieuwe
redactie groter dan bij de bestaande redactie. Daar ons is
gebleken dat de bestaande situatie voor zowel het ministerie als de industrie
tot op heden geen problemen heeft opgeleverd, zien wij geen reden deze te
wijzigen. Er is dan ook van mijn kant een amendement ingediend, medeondertekend
door mevrouw Boers-Wijnberg, over artikel III, onderdeel J, van het onderhavige
wetsvoorstel.
 
 Voorzitter! Tot slot wil ik stilstaan bij het wettelijk verankeren van
de hoofdelijke aansprakelijkheid. Voor de VVD-fractie staat de aansprakelijkheid
voor niet financiële verplichtingen niet ter discussie. De overheid mag
bijvoorbeeld niet het risico lopen dat na een milieuramp een onderdeel van
het verantwoordelijke consortium wordt geliquideerd om de aansprakelijkheid
te ontlopen. Anders ligt dat wat het staatswinstaandeel betreft. Dit levert
namelijk een aantal negatieve bijwerkingen op die wellicht erger zijn dan
de kwaal. Door een dergelijke aansprakelijkheid zullen bijvoorbeeld kleinere
maatschappijen niet langer aantrekkelijk zijn als partner. Dit heeft een negatief
gevolg voor de met de richtlijn beoogde mededinging. Daarnaast speelt de discussie
over de bestaande vergunningen. Een hoofdelijke aansprakelijkheid kan niet
worden geïntroduceerd voor bestaande vergunningen, omdat momenteel ook
geen financiële aansprakelijkheid bestaat voor het staatswinstaandeel.
Uit de pleitnota van de minister van Economische Zaken in een zaak, nr. R01.92.2413,
tussen drie appellanten, te weten Placid International Oil, Rosewood Exploration
en HPI Netherlands, wordt dit namelijk namens de minister naar voren gebracht:
"De minister heeft in zijn verweerschrift al erkend, dat de deelnemers in
een consortium niet hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de nakoming van de
verplichting tot betaling van het winstaandeel".
 
 Betekent daarom het introduceren van een financiële hoofdelijke aansprakelijkheid
juist geen inbreuk op deze overeenkomsten?
 
 De minister heeft ons in de nota naar aanleiding van het verslag niet
kunnen overtuigen. Vandaar dat ik met genoegen het amendement van collega
Boers heb ondertekend en mede heb ingediend. Wellicht kan de minister ons
er echter nog van overtuigen, dat het allemaal niet nodig is. Ik wacht daar
met belangstelling op.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Nooit had ik kunnen denken dat ik nog eens van
de Mijnwet zou dromen, en toch. Ik wil mij bij deze bespreking van de voorliggende
wijziging van vier mijnwetten beperken tot een paar hoofdpunten. In de eerste
plaats betreft dat het zwaarste punt: de hoofdelijke aansprakelijkheid zoals
die naar voren komt in artikel II, onderdeel C, en artikel III, onderdeel
N. Daarnaast kom ik kort op het schrappen van het criterium "algemeen belang"
in artikel 18 van de Mijnwet continentaal plat.
 
 In de nota naar aanleiding van het verslag komt herhaalde malen voor,
dat als uitgangspunt voor deze regelgeving geldt dat geen andere regels worden
gesteld dan voor de implementatie van de richtlijn noodzakelijk zijn. Dit
klinkt volstrekt logisch. De vraag rijst of de invoering van een wetsartikel
omtrent hoofdelijke aansprakelijkheid binnen die definitie blijft. Het is
artikel 6, lid 2, van de richtlijn dat tot dit artikel heeft geleid. Dat artikel
uit de richtlijn spreekt van de noodzaak om belastinginkomsten veilig te stellen
als rechtvaardiging voor het verbinden van voorwaarden aan de uitoefening
van mijnbouwactiviteiten, zoals die genoemd worden in artikel 2 van de richtlijn:
prospectie, exploratie en produktie van koolwaterstoffen.
 
 Zo men al van mening is dat het opnemen van een uitdrukkelijke wetsbepaling
overeenkomt met het verbinden van voorwaarden, hetgeen mij een rekkelijke
uitleg lijkt, blijft er een ander interessant punt over, namelijk het woord
"belastinginkomsten". Financiële zekerheid kan dus alleen worden verlangd
voor belastingen. Niet alleen betekent dit dat het begrip "alle schulden"
dus per definitie te ruim is (zie artikelen 10b en 23c), maar er is ook nog
iets interessanters aan de hand. Het gaat bij deze hoofdelijke aansprakelijkheid
om de zekerheid tot het betalen, vaak vele jaren na de eigenlijke werkzaamheden,
van het zogenaamde staatswinstaandeel. Daarvan is nu juist bij herhaling uitgemaakt,
onder meer door ministers eigen voorganger De Block in 1967, bijna dertig
jaar geleden, dat dat geen belasting is en ook niet onderworpen kan worden
aan de rechtsmacht van de belastingrechter. Het is heel leuk om je eens een
beetje in zoiets te verdiepen, zo moet ik u zeggen.
 
 Voorzitter! Volgens deze redenering, en dat is dus de mijne, zou de minister
met dit wetsartikel veeleer in strijd met de richtlijn handelen dan er uitvoering
aan geven. Maar er zijn nog een paar argumenten die pleiten tegen hoofdelijke
aansprakelijkheid. Ik mag, zoals ook mijn collega Blaauw dat deed, citeren
uit een pleitnota van 1992 in de zogenoemde N7-zaak. Daarin wordt gesteld
dat de toenmalige minister van Economische Zaken in zijn verweerschrift heeft
"erkend dat de deelnemers in een consortium niet hoofdelijk aansprakelijk
zijn voor de nakoming van de verplichting tot betaling van het winstaandeel".
 
 Als dit nog niet voldoende overtuigend is, dan wil ik de minister er graag
op wijzen dat er op dit moment, zoals hij ongetwijfeld weet, nog een zaak
bij het College van beroep voor het bedrijfsleven loopt met als inzet nu juist
die hoofdelijke aansprakelijkheid. Zouden wij dat dan hier wettelijk willen
gaan vastleggen, in afwachting van een uitspraak van de rechter?
 
 Dan heb ik nog niet eens gesproken over de zogenoemde terugwerkende kracht,
die en passant werd gesteld, omdat de hoofdelijke aansprakelijkheid ook voor
bestaande vergunningen en concessies geacht wordt te gaan gelden. De wetsgeschiedenis
heeft ons toch voldoende geleerd dat dat volstrekt onacceptabel is? Die formulering
in de nota naar aanleiding van het verslag hieromtrent is zo opmerkelijk dat
ik die graag even citeer: "Om eventuele twijfel over de aanwezigheid van hoofdelijke
aansprakelijkheid ook bij bestaande vergunningen en concessies weg te nemen
is gekozen voor het in het wetsvoorstel opnemen van een uitdrukkelijke wetsbepaling,
die geen uitwerking behoeft in een voorschrift bij de vergunning." Dus om
straks te weten of u nu fout zit, bepalen wij voor de zekerheid vast bij wet
dat u fout zat. Ik heb dit hele pleidooi niet gehouden om een juridisch gelijk
te halen, maar om te voorkomen dat de olie- en gasbedrijven straks in grotere
praktische problemen en vooral in een ongelijke concurrentiepositie terechtkomen.
Het woord "mededinging" is hier terecht gevallen. Ook de minister
zal kennis genomen hebben van de zorg en verontwaardiging die dit voornemen
in Engeland heeft opgeroepen.
 
 Op de vraag van mijn fractie of deze voorgenomen maatregel een Nederlandse
vergunninghouder niet in een ongunstige mededingingspositie brengt, heeft
de minister geantwoord dat hij die mening niet is toegedaan. Zou hij dit antwoord
enigszins willen toelichten?
 
 Juist in een tijd dat de situatie op zee niet al te rooskleurig is, gezien
olieprijs en dollarkoers, lijkt het zeer ongewenst om nog extra belemmeringen
op te leggen aan Nederlandse exploitanten om partners te vinden.
 
 Ten slotte wil ik nog ingaan op artikel 18 van de Mijnwet continentaal
plat en het criterium algemeen belang. Ik begrijp eigenlijk niet goed waarom
zo'n algemeen criterium uit de wet moet. Je zou kunnen zeggen dat het ongeveer
het enige criterium is dat je bij elke wetgeving zou willen handhaven. Is
het wellicht een te nationaal criterium? Hoe verhoudt zich dat dan tot het
subsidiariteitsbeginsel? Het schrappen heeft voor de praktijk weinig gevolgen.
Waarom moet het dan toch?
 
 
 
 
 
 De heer Crone (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Wat is het toch heerlijk om een jong kamerlid
te zijn en dan al in één keer een vingerafdruk te mogen drukken
op een wetsgeschiedenis van zoveel wetten, die al gelden vanaf 1966. Wat benijd
ik de minister die dit mag beheren; hij is nog korter minister dan ik kamerlid
ben, maar ik mag domme vragen stellen, terwijl hij geen domme antwoorden mag
geven. Ik zal een aantal vragen stellen en daarin zal ik door laten klinken
welke richting van denken ik opga. Ik meen dat ik toch iets dichter dan de
voorgaande sprekers – onder voorbehoud van het antwoord – uitkom
bij de inzet van het kabinet. Ik zal vier hoofdpunten behandelen, die ongeveer
dezelfde zijn dan die welke de collega's hebben genoemd. De democratie werkt
hier dus goed. De belanghebbenden, in dit geval vanuit de milieuwereld, hebben
ons goed geïnformeerd.
 
 Is het blokkaderecht nu nieuw of niet? Is er strijd met de richtlijn?
De richtlijn zegt nadrukkelijk dat de overheid een blokkaderecht mag uitoefenen
als het gaat om het financiële belang van de Staat of het depletiebeleid.
De minister zegt nu dat hij het blokkaderecht vooral wil inzetten via EBN
bij bepaalde belangrijke beslissingen. Cruciaal is dus of hij met het woord
"bepaalde" doelt op de elementen die ook in de richtlijn worden genoemd of
dat hij ook denkt aan andere belangrijke beslissingen, zoals het commerciële
beleid van de onderneming. In dat geval kan ik mij voorstellen dat de niet-EBN-partners
zeggen dat de Staat een te grote stempel op het beleid van de gezamenlijke
ondernemingen drukt. Dit lijkt mij een belangrijk punt.
 
 Een iets minder belangrijk punt – voor het vervolg is het misschien
wel van belang – is het punt dat ook door mevrouw Boers is genoemd:
moet de AMvB, waarin bepaalde technische dingen worden geregeld, nog langs
de Kamer of niet? Is hier sprake van alleen maar een te winnen tijdsfactor
en is dat inderdaad wel zo belangrijk? Of moet hier de algemene lijn overheersen,
die vooralsnog de mijne zou zijn, dat het toch altijd prettig is om hem even
te zien? Als wij de AMvB goed vinden, kost het nooit veel tijd extra en als
wij hem niet goed vinden, kunnen wij de minister behoeden voor problemen later.
Weegt de tijdsdruk hier wel tegen op?
 
 Artikel 18 handelt over de wijziging van de vergunning. Is er ook in dit
geval sprake van veel woorden en weinig verandering of gebeurt er echt iets?
In de richtlijn staat dat men geen nieuwe vergunning hoeft aan te vragen bij
bijvoorbeeld naamswijziging, verlenging, aanvang of onderbreking van de winning
enzovoorts. In die gevallen is er geen probleem. Er wordt echter gesuggereerd
dat er bij een inhoudelijke wijziging van het beleid van de concessionaris
ruimte voor concurrentie gegeven moet worden. Wellicht zijn er andere gegadigden
die het werk beter of goedkoper kunnen uitvoeren. Moet de minister uitgaan
van de continuïteit van de vergunning van de oorspronkelijke houder die
als een soort automatisme recht op wijziging heeft, tenzij het algemeen belang
zich daartegen verzet, of moet hij het accent leggen op de concurrentie die
de richtlijn ons oplegt? Op grond van de richtlijn zou er meer ruimte moeten
komen voor open beleid. Voor mijn fractie weegt de continuïteit zeer
zwaar. Het gaat om omvangrijke investeringen die pas na lange tijd terugverdiend
worden. De vraag is hoe dit zich verhoudt tot de eis van concurrentie.
 
 De minister suggereert in de nota dat er op het punt van de aansprakelijkheid
niets nieuws onder de zon is. De aansprakelijkheid zou altijd in vergunningen
worden geregeld. Wat zijn echter de consequenties voor bestaande vergunningen
wanneer deze bepaling in de wet wordt opgenomen? Als de aansprakelijkheid
echt in alle vergunningen geregeld is, is er geen probleem. Ik heb echter
de indruk dat dit niet het geval is.
 
 Collega Blaauw heeft er terecht op gewezen dat de hoofdelijke aansprakelijkheid
niet ter discussie staat bij de technische invulling. Bij een milieuramp of
bij andere problemen zijn alle deelnemers hoofdelijk aansprakelijk. Het gaat
hierbij om ondeelbare activiteiten en belangen. In hoeverre geldt dit ook
voor de belastingen en voor het winstaandeel? Dan is er wel sprake van een
deelbaar belang. Ik ben benieuwd naar het antwoord van de minister. Op zichzelf
hebben wij namelijk geen behoefte aan het aanscherpen van het bestaande beleid
op dit punt. Als de collega's echter gelijk hebben, is dit wel het geval en
dat kan niet op onze steun rekenen.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik ben blij dat de heer Crone mij enkele argumenten
heeft aangereikt die mij bij voorbaat verontschuldigen voor het geven van
half domme reacties op de soms buitengewoon geleerde juridische betogen van
de geachte afgevaardigden. Ik ben een simpel econoom, maar ik zal toch proberen
de vragen volledig te beantwoorden. De reden dat de materie zo complex is,
ligt niet zozeer in de richtlijn zelf alswel in het feit dat wij met vier
wetten te maken hebben. De oudste daarvan dateert van 1810/1903. Op een vrij
complex speelveld proberen wij, een regeling op een andere manier vorm te
geven.
 
 Voorzitter! Het betreft een zogenaamde interne-markt-richtlijn. Hiermee
werd beoogd, een bijdrage te leveren aan de voltooiing van de interne markt
eind 1992. Het commissievoorstel dateert van 11 mei 1992,
maar de richtlijn is pas vastgesteld op 30 mei 1994. Het lijkt simpel, maar
de zaak is zeer ingewikkeld. Uiteindelijk beslaat de wetgeving 17 kantjes.
Dat oogt niet fraai, maar wij worden eerder geconfronteerd met de historie
van onze eigen wetgeving dan met misplaatste ambities van de minister ten
aanzien van verdere regelgeving. Zoals bekend, is dat niet mijn grondhouding
in dit soort zaken.
 
 Naast de doelstelling van de interne markt moest de richtlijn rekening
houden met de soevereiniteit van lidstaten met betrekking tot delfstoffen.
De belangrijkste drijfveer was angst voor misbruik door de overheid bij vergunningverlening,
want de overheid kan misbruik maken van haar positie. De richtlijn kijkt daarom
met name naar een objectieve en niet-discriminatoire wijze van vergunningverlening.
Er moet een niet-discriminerende procedure worden toegepast op het aanvragen
en verlenen van vergunningen. Hierbij moeten objectieve criteria worden vastgesteld
voor de toewijzing van de vergunningen. De aan de vergunning te verbinden
voorwaarden en eisen moeten vooraf bekend zijn. Daarom zijn er ook bepalingen
over de staatsdeelneming. Het was voor Nederland ook van belang dat ons systeem
van deelname in dit soort activiteiten erkend wordt. Het is een vrij typisch
Nederlandse manier om dat te doen, vrij succesvol. In andere landen bestaat
dat systeem niet.
 
 Dit is een beetje de achtergrond. Het uiteindelijke resultaat van de onderhandelingen
die in Brussel hebben plaatsgevonden, is natuurlijk een compromis geweest –
zoals dat in Brussel altijd het geval is – waarmee alle landen kunnen
leven. Het gevolg is dan ook dat deze compromissen daardoor ook niet uitmunten
in helderheid. Dat merken we bijna iedere dag. Maar ze waren wel acceptabel
voor ons.
 
 Verder speelde hier nog dat in het laatste stadium van de onderhandelingen
hierover ook de Noorse belangen een belangrijke rol speelden, op het moment
dat de Noorse perceptie erg belangrijk was, gegeven de onzekerheid over haar
toetreding tot de Europese Unie.
 
 Wij hebben vastgesteld dat ook in Brussel duidelijk is dat de Nederlandse
systematiek past in de richtlijn, ook de wijze van staatsdeelname. Dat was
voor ons natuurlijk erg belangrijk.
 
 De conclusies voor Nederland waren de volgende. Het gevoerde succesvolle
mijnbouwbeleid van de laatste dertig jaar behoeft nauwelijks aanpassing. Nederland
past namelijk al objectieve en niet-discriminerende criteria toe bij vergunningverlening.
Voorschriften bij het verlenen van de vergunning waren van tevoren bekend.
Deze hebben geleid tot een voortvarende opsporing en winning.
 
 De conclusie was wel dat er aanpassing nodig was van nationale wetgeving.
En – daar komt het – als je dan toch bezig bent, probeer je tegelijkertijd
enige stroomlijning te realiseren om het beleid meer in een wet neer te leggen
daar waar dat op dat moment niet het geval was geweest. Ik vind dat een goed
te verdedigen actie.
 
 Dit wetsvoorstel past de wetten aan aan de richtlijn. Het gaat, zoals
ik al zei, over wijziging in drie wetten voor het Nederlandse territoir. Het
gaat zelfs nog verder terug. De Mijnwet van 1810, de Mijnwet van 1903 en de
Wet opsporing delfstoffen. Verder de Mijnwet continentaal plat. Op grond van
het wetsvoorstel moeten nog twee AMvB's inzake financiële voorschriften
worden vastgesteld en twee ministeriële regelingen met niet-financiële
voorschriften en criteria bij vergunningverlening.
 
 De conclusie is dat de richtlijn heel consciëntieus is geïmplementeerd.
De bestaande wetgeving is veelvormig. Er zijn meerdere wetten. De regels zijn
opnieuw geformuleerd, zodat ze passen in het regime van de richtlijn. Daarom
is het inderdaad een redelijk omvangrijke wetgevingsoperatie geworden. Een
wetsvoorstel van 17 kantjes. Alle mijnbouwwetten zijn gewijzigd. Het zijn
veelal zeer kleine wijzigingen, geen hoofdlijnwijzigingen. Dat was niet nodig.
 
 Ik kan mij dus voorstellen dat in uw perceptie, als u daarmee wordt geconfronteerd,
de vraag rijst: was dit nu allemaal nodig? Ik moet u zeggen dat mijn perceptie
precies dezelfde was, terwijl ik minder jurist ben dan sommigen van de geachte
afgevaardigden. Het was dus inderdaad nodig.
 
 We hebben bij de implementatie van die onderwerpen veel aandacht besteed
aan de wijziging van artikel 18, Mijnwet continentaal plat, stemrecht staatsparticipant
EBN en de hoofdelijke aansprakelijkheid. Deze thema's zijn in alle bijdragen
ook aan de orde gesteld. Ook door de organisatie van belanghebbenden is hierover
de nodige "ketelmuziek" gemaakt, terwijl ook de pers – NRC Handelsblad
van afgelopen donderdag – daar vervolgens weer de nodige aandacht aan
heeft besteed. Ik denk dat het goed is om hier dieper op in te gaan, omdat
ik de indruk heb dat enkele zaken een beetje door elkaar heen lopen en suggesties
worden gewekt die bij nadere beschouwing niet overeind kunnen blijven.
 
 Ik begin met artikel 18 van de Mijnwet. Ik stel voorop dat het nieuwe
artikel 18 de oude tekst is in een nieuwe jas. Het betreft dus geen wijziging
in de systematiek. Als ik het goed zie, lopen er twee discussies door elkaar,
namelijk over de formulering en over de inhoudelijke betekenis. De huidige
formulering blijkt in de praktijk tot misverstanden te leiden, bijvoorbeeld
bij Nogepa. Er is gezocht naar een meer adequate tekst die geheel overeenstemt
met de praktijk van de afgelopen dertig jaar. Ook voor wetgeving inzake territoir
was het noodzakelijk om een artikel op te nemen dat vergelijkbaar was met
dat voor het continentaal plat; het bestond nog niet in de landwetgeving.
Uit het bestaande artikel in de Mijnwet continentaal plat blijkt onder meer
dat de minister een verzoek om wijziging van de voorschriften bij vergunning
kan afwijzen op basis van het criterium algemeen belang. Dat suggereert meer
vrijheid voor de minister dan de richtlijn toestaat. Het begrip "algemeen
belang" – ik dacht dat prof. Kleerekoper in de jaren vijftig of zestig
daarover een mooi verhaal had geschreven – is ongeveer het meest ruime
begrip dat er bestaat.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 In de richtlijn van 30 mei is te lezen dat de lidstaten de mogelijkheid
moeten behouden om de toegang tot en de uitoefening van de onderhavige activiteiten
te beperken, om redenen van algemeen belang.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Als het zo blijft staan, biedt het naar de interpretatie van degenen voor
wie wetgeving het vak is, meer ruimte dan de letter en de geest van de rest
van de richtlijn suggereren. De vraag is dus ook of hier sprake is van een
verslechtering, want daarover ging de discussie. 
 
 Ook zijn de woorden "met inachtneming van het bij of krachtens deze wet
bepaalde" geschrapt. De reden is vanzelfsprekend: de vergunningverlener kan
niet om de wet of het uitvoeringsbeleid heen. De huidige wet geeft nu al geen
grote ruimte bij beslissingen over wijzigingen. Bij beslissingen op verzoek
moet ik mij houden aan hetgeen in de wetgeving is bepaald. Als om wijziging
van een voorschrift wordt gevraagd, moet ik dus kijken naar regels over de
voorschriften. Ik moet dan ook concluderen dat het oude en nieuwe artikel
inhoudelijk weinig verschillen en dat de nieuwe formulering wel de duidelijkheid
biedt die dit soort regels naar mijn mening in het algemeen moet hebben.
 
 Ik kom nu op de inhoudelijke kant. In het kader van het mijnbouwklimaat
hebben maatschappijen gevraagd, gunstiger vergunningsvoorwaarden ook toe te
passen op oude vergunningen. In artikel 18 zien zij hiervoor een mogelijkheid,
maar dat is onjuist. Artikel 18 maakt immers alleen wijziging van een vergunning
mogelijk voor zover dit in overeenstemming is met hetgeen bij of krachtens
de wet is bepaald. De bestaande winningsvergunningen zijn conform artikel
13 van de Mijnwet continentaal plat verleend "met inachtneming van het Koninklijk
besluit zoals dat luidde op het tijdstip waarop de opsporingsvergunning is
verleend". Het is dus op grond van de wet niet mogelijk om aan verleende vergunningen
gunstige financiële voorwaarden te verbinden. Is een opsporingsvergunning
eenmaal verleend, dan ligt het financieel regime bij winning vast. Dat is
het beleid van de afgelopen dertig jaar geweest en zo ligt het ook vast. Als
er toch een wijziging nodig wordt geacht, zal de opening hiervoor in het Koninklijk
besluit gevonden moeten worden, en dat is ook voor het parlement van belang,
want de wet eist betrokkenheid van het parlement bij vaststelling van financiële
voorschriften. Aan het parlement voorgelegde voorschriften moeten niet een
dag later kunnen worden gewijzigd via het beroep op artikel 18, want dan zou
de betrokkenheid van het parlement een schijnvertoning worden.
 
 De heer Blaauw maakte ook een opmerking over de verhouding van artikel
12 tot artikel 18. De AMvB ex artikel 12 geeft algemene voorschriften over
de individuele voorschriften die aan elke vergunning moeten worden verbonden.
Artikel 18 geeft dus geen ruimte om van het besluit op grond van artikel 12
af te wijken.
 
 Dan kom ik op het tweede onderwerp, dat door alle vier afgevaardigden
aan de orde is gesteld: de twee derde meerderheid bij staatsdeelneming. De
beoogde regeling voorziet, net als de bestaande regeling, in een gekwalificeerde
meerderheid voor een aantal met name genoemde wezenlijke besluiten. Indien
een vergunninghouder en de staatsdeelnemer, EBN, gezamenlijk moeten besluiten,
is dus een twee derde meerderheid nodig. Dat is nodig om de belangen van de
Staat bij een deelneming van 40% te beschermen.
 
 De kritiek van de Nederlandse mijnondernemingen, verwoord door Nogepa,
luidt dat het twee derde meerderheidsvereiste in strijd zou zijn met de richtlijn.
De richtlijn eist namelijk dat de staatsdeelnemer, in dit geval EBN, in overeenstemming
met de grootte van de deelneming zijn stem uitbrengt.
 
 In antwoord op de opmerkingen die onder anderen door de heer Blaauw zijn
gemaakt, merk ik op dat het twee derde meerderheidsvereiste nu al bestaat.
Er is geen sprake van nieuw beleid. Het is reeds vastgelegd in de uitvoeringsbesluiten –
KB's van 1967 en 1995 – dat voor belangrijke beslissingen geldt, dat
besluiten van vergunninghouder en staatsdeelnemer gezamenlijk een twee derde
meerderheid behoeven. Dat geldt overigens alleen voor een beperkt aantal besluiten,
zoals jaarlijkse investerings- en financieringsplannen en afzonderlijke omvangrijke
investeringen, zoals het aangaan van langlopende leningen. Er is geen voornemen
tot inhoudelijke aanpassingen voor gevallen van 40%-deelneming. Het twee derde
meerderheidsvereiste komt dus in de nieuwe uitvoeringsbesluiten, en staat
overigens niet in het wetsvoorstel: het komt in het nieuwe financiële
KB.
 
 Waarom is dat twee derde meerderheidsvereiste niet in strijd met de richtlijn?
Daarmee is zij niet in strijd, omdat er in geen geval sprake van is dat EBN
meer stemmen krijgt dan overeenkomt met het aandeel van 40%. In bepaalde besluiten
wordt alleen een eis gesteld aan het tot stand komen van beslissingen. Dat
is nodig om ervoor te zorgen, dat de 60%-deelnemer geen allesoverheersende
stem heeft bij wezenlijke beslissingen die de belangen van de minderheidsaandeelhouder,
in dit geval de Staat, raken. Dat gebeurt elders ook. Dat is heel gebruikelijk
in vennootschapsland als het om fundamentele kwesties gaat.
 
 Ik heb ook zelf nagedacht over de vraag wanneer dat nu zo is. Ik kan mij
heel goed voorstellen, dat zich situaties voordoen waarin de belangen van
de meerderheidsaandeelhouder anders zijn dan die van de minderheidsaandeelhouder.
Ik denk bijvoorbeeld aan investeringsbeslissingen. Ik geef een voorbeeld.
Er wordt een investeringsbeslissing voorbereid die niet alleen consequenties
heeft voor een bepaald blok of project, maar ook voor aanliggende blokken
waarbij de Staat geen minderheidsaandeelhouder is. In dat soort gevallen kan
die investering op zakelijke argumenten buitenproportioneel zijn, terwijl
zij heel goed te verdedigen is vanuit de logica van de meerderheidsaandeelhouder,
die een groter belang heeft. In dat geval is het in vennootschapsland zeer
gebruikelijk om de minderheidsaandeelhouder te beschermen en een bepaalde
meerderheid te vereisen als er gestemd moet worden.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Kan EBN het besluit van de concessiehouder om de exploratie te beëindigen,
dus blokkeren?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik denk van wel.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Ik refereer nu aan het eerste deel van mijn inbreng.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ja, dat is dus een kwestie van wezenlijk belang. Ik denk dat dit kan.
 
 Ik zie dat de heer Blaauw nu tevreden naar zijn stoel terugloopt. Kan
hij misschien zeggen wat hij daarmee impliceert?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Zoals u weet, bouw je in een debat allerlei lijntjes op. Dit
is er een van, maar die zit voor een ander traject, niet voor dit traject.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Dan stel ik vast dat ik de heer Blaauw op dit punt heb overtuigd.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Nou, overtuigd!
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Het is logisch dat een vetorecht achteraf bij dit soort besluiten slecht
werkt, want je hebt weinig te zeggen als een investering eenmaal is gedaan.
De gezamenlijke aanpak is het uitgangspunt, niet de confrontatie. De richtlijn
staat toe dat de Staat zijn financiële belangen beschermt. Daar kunt
u mij op aanspreken en daar moet ik dan ook de instrumenten voor hebben. Voor
een beperkt aantal belangrijke beslissingen is een gekwalificeerde meerderheid
nodig. Die beslissingen hebben dus niets te maken met de operationele gang
van zaken bij de exploratie en produktie. Ik ben het er volledig mee eens
dat staatsbemoeienis daar geen toegevoegde waarde heeft.
 
 Met betrekking tot aanbestedingen ligt de zaak in de richtlijn anders.
Bij aanbestedingen zal dan ook een andere regeling gelden. De richtlijn staat
niet toe dat de staatsdeelnemer vooraf meebeslist. Er is wel sprake van controle
achteraf in de vorm van verzet. Dat wil ook zeggen dat er achteraf een vetorecht
is, maar dat is verder geen punt van discussie, ook niet met Nogepa. Ik snap
overigens nu waar die lijn ligt. Ik geef toe dat dat wat traag is, neem mij
niet kwalijk.
 
 Bij de hoofdelijke aansprakelijkheid staat voorop dat de Staat er als
vergunningverlener een groot belang bij heeft, dat de op basis van de vergunning
verschuldigde bedragen ook daadwerkelijk betaald worden. Ik kan mij niet voorstellen
dat daar anders over wordt gedacht. Wat houdt "hoofdelijk aansprakelijk" nu
eigenlijk in? Dat houdt in dat indien er bij een vergunning sprake is van
meer deelnemers, dan ook iedere deelnemer aan te spreken is op het nakomen
van de verplichtingen. De groep wordt als één behandeld, zoals
de heer Crone al opmerkte. De Staat moet geen risico lopen dat geld niet kan
worden geïnd.
 
 De noodzaak van een wettelijke grondslag voor de verplichtingen van een
vergunninghouder hangt samen met de richtlijn. De hoofdelijke aansprakelijkheid
was al uitgangspunt van de wetgever. Die was al opgenomen in de Mijnwet continentaal
plan. Hoofdelijke aansprakelijkheid vloeit de laatste jaren ook voort uit
het vergunningsvoorschrift over de borgstelling. Die wordt sinds 1989 ook
aan de vergunning verbonden. In de recente uitspraak van de Raad van State
wordt nog eens bevestigd dat dat voorschrift niet onrechtmatig is.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Voorzitter! Deze uitdrukking kennen wij. Die stond in de nota naar aanleiding
van het verslag. Is de minister het met mij eens dat het voortvloeien uit
vergunningen iets anders is dan het in een wettekst voorkomen van iets? Iets
wat ergens uit voortvloeit, is immers iets heel anders dan iets wat met zoveel
woorden in een wettekst voorkomt. Ik heb het dan over het begrip "hoofdelijke
aansprakelijkheid".
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Volgens mij is het materiële gevolg precies hetzelfde: er is namelijk
sprake van hoofdelijke aansprakelijkheid. De richtlijn eist dat wij dit soort
dingen wettelijk vastleggen. Dat is nu juist de consequentie van de richtlijn.
Ook al zou het in het ene geval een consequentie kunnen zijn, dan is nu een
consequentie van de richtlijn dat wij het transparant in een wet vastleggen.
Materieel is de consequentie hetzelfde.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Wil de minister staande houden dat de richtlijn eist dat de hoofdelijke
aansprakelijkheid in een wettekst wordt opgenomen?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ja.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Dat is interessant.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Dat interesseert mij op zichzelf ook zeer. Wij moeten toch nog eens de
tijd nemen om dat goed na te gaan. Behalve in de nota naar aanleiding van
het verslag worden ook hier immers heel veel nieuwe dingen aangedragen. Het
is goed om die tijdig te bekijken. Ik betwijfel overigens of die eis in de
richtlijn staat. Het is belangrijk dat dit ook voor bestaande vergunninghouders
gevolgen kan hebben. De minister is toch een econoom. Ik heb geprobeerd om
dit soort dingen ook als een econoom te bekijken. De juridische kennis van
de minister komt overtuigend over, maar de achtergrond van mijn bijdrage is
ook nogal economisch geweest. Ik neem aan dat de minister daar nog op terugkomt.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ja, zeker. Ik ben blij mevrouw Boers in ieder geval van de juridische
kant van de zaak overtuigd te hebben. Ik blijf vasthouden aan de opmerking
dat het materiële gevolg hetzelfde is. Nu is het uitdrukkelijk opgenomen
in het wetsvoorstel. Dat hangt samen met de richtlijn. Die vereist de noodzaak
van een wettelijke grondslag voor de verplichtingen van een vergunninghouder.
 
 De hoofdelijke aansprakelijkheid was al langer uitgangspunt van de wetgever,
ook in andere landen. Ook in andere landen kent men hoofdelijke aansprakelijkheid.
Zo kent men in het Verenigd Koninkrijk de hoofdelijke aansprakelijkheid in
het geval van meerdere houders van één vergunning, de zogenaamde
"joint and several liability".
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 U kent de brieven uit Engeland over deze zaak?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Zeker!
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 U zegt dat het noodzakelijk is dat de hoofdelijke aansprakelijkheid van
de vergunninghouder transparant wordt vastgelegd in de wet?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Nee. Ik zeg wat anders. Ik zeg dat de verplichtingen die aan vergunninghouders
worden gesteld in de wet moeten worden vastgelegd. Misschien heb ik mij net
niet helder uitgedrukt. Ik zeg dus niet dat de hoofdelijke aansprakelijkheid
als zodanig in de wet moet worden vastgelegd. De eisen die je stelt, moeten
echter wel in de wet worden vastgelegd.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Dan zijn wij het eens.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Aangezien de hoofdelijke aansprakelijkheid al praktijk was, moet het nu
dus in de wet worden vastgelegd.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Dat is een stukje redenering dat ik niet meer kan volgen.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik hou het even op simpele economentaal. In de oude wetgeving en in de
oude procedures was hoofdelijke aansprakelijkheid al aan de
orde.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Impliciet!
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Het was niet in de wet vastgelegd. Het wordt echter sinds 1989 aan een
vergunning verbonden. Het vloeit ook voort uit het vergunningsvoorschrift
over de borgstelling. Zelfs de Raad van State heeft zich erover uitgesproken.
Dat noem ik niet impliciet.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 De Raad van State zegt dat het niet onrechtmatig is en er loopt nog een
zaak bij het College van beroep voor het bedrijfsleven, juist in verband met
die hoofdelijke aansprakelijkheid.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Akkoord. Over die zaak wil ik mij niet uitspreken, gegeven de plaats waar
hij nu ligt. Gegeven die zaak en het standpunt van de Raad van State, is het
duidelijk dat de hoofdelijke aansprakelijkheid al niet meer impliciet was
voordat de richtlijn op tafel kwam. De zaak was al bekend.
 
 
 
 
 
 De heer Crone (PvdA):
 
 Ik ben het eens met de algemene lijn dat als de Staat in vergunningen
iets wil regelen dit ook in algemene zin in de wet geregeld moet worden. Dan
weet iedereen waar hij aan toe is en is er geen sprake meer van een overval
bij de onderhandelingen. Geldt dit ook voor de bestaande contracten? Wordt
in de wet nu iets met terugwerkende kracht geregeld? Of zit het al in alle
bestaande vergunningen? Waartoe strekt de aansprakelijkheid?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Op die laatste vraag kom ik zo terug. Over de vraag of het geldt voor
de bestaande contracten, moet ik advies hebben van de mensen achter in de
zaal. Het lijkt mij echter van wel. Ik kom daar straks op terug.
 
 Net is gesproken over de situatie in het Verenigd Koninkrijk. Daarover
zijn allerlei brieven gewisseld. Het is niet zo dat "joint and several liability"
iets is dat men in het Verenigd Koninkrijk niet kent. Het verschil met Nederland
is alleen dat het zich niet uitstrekt tot de petroleum revenue tax. Ook in
Engeland is het dus geen principiële vraag, maar een vraag waar het toegepast
wordt. Waar pas je het toe? In Nederland geldt dat voor afdrachten van oppervlakterecht,
cijns en winstaandeel. Het is ook expliciet vastgelegd voor het opruimen van
platforms.
 
 Het is echt nonsens, zoals is gesuggereerd in NRC Handelsblad van 8 juni
dat: "ambtenaren van Wijers geprobeerd hebben de Europese Commissie en het
Europees Parlement ervan te overtuigen dat de hoofdelijke aansprakelijkheid
in de hele Unie zou moeten gelden". Dit is zo'n voorbeeld van conspiraties
die er niet zijn. Ik heb net al duidelijk gemaakt dat hoofdelijke aansprakelijkheid
al bestond. Wij hebben getracht op een nette manier de bestaande regels en
wetgeving te laten neerslaan, conform de strekking van de richtlijn. Hoofdelijke
aansprakelijkheid is dus nu expliciet in wetten opgelegd. Daarmee creëer
je dus rechtszekerheid. Er is geen twijfel meer over mogelijk. Hoofdelijke
aansprakelijkheid geldt ook bij oude vergunningen. Dat was ook altijd de bedoeling
en voor het Nederlandse territoir is dat analoog vastgelegd.
 
 De richtlijn spreekt niet over hoofdelijke aansprakelijkheid, maar het
artikel over hoofdelijke aansprakelijkheid is niet in strijd daarmee, mevrouw
De Koning. Wat zijn de argumenten daarvoor? Zoals ik al zei, het geldt voor
oude en voor nieuwe vergunningen. Maar goed, ik begrijp dat dit mosterd na
de maaltijd is.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Maar kan daar nog even meer naar gevraagd worden, misschien weer even
als econoom?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik veronderstel dat u wilt doorgaan over die winstbelasting?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Nee, het is juridisch nu. Het gaat over oude vergunninghouders en nieuwe.
Vindt u het echt goed om in Nederland de regeling te hebben dat mensen in
bestaande situaties, met rechten en verplichtingen, worden geconfronteerd
met een verandering?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik wil daar een misverstand wegnemen.
 
 
 
 
 
 De heer Crone (PvdA):
 
 Ik heb een aanvullende vraag, om het duidelijker te krijgen. Voor mevrouw
Boers gaat het om aansprakelijkheid, over alles of over niets. Kan zij zelf
specificeren op welke punten die aansprakelijkheid zou gelden?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Nee, dat is niet het geval.
 
 
 
 
 
 De heer Crone (PvdA):
 
 Dat is dan weer mijn domme vraag, maar het antwoord is natuurlijk heel
goed.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Een domme vraag, met een goed antwoord. Dat is steeds de wens van de heer
Crone, geloof ik.
 
 De aansprakelijkheid wordt nu geregeld in de vergunning. Dat is de werkwijze
en zo moet die naar onze mening blijven. Het is niet zo dat door het amendement
die hoofdelijkheid wordt verwijderd. Wij gaan terug naar het systeem dat goed
werkt, dat onze voorkeur heeft. Dat betekent dat via een vergunning de zekerheid
wordt gegeven.
 
 
 
 
 
 De heer Crone (PvdA):
 
 Maar u wilt dat ook graag in iedere nieuwe vergunning geregeld hebben?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Als een vergunning verleend wordt, moet je ook de aansprakelijkheid regelen.
 
 
 
 
 
 De heer Crone (PvdA):
 
 En over belastingen en over winstaandeel? Over alles dus?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Over belastingen en over winstaandeel.
 
 
 
 
 
 De heer Crone (PvdA):
 
 Ja, voor de technische afhandeling geldt het natuurlijk sowieso.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Als ik het goed begrijp, wil mevrouw Boers gewoon de richtlijn niet uitvoeren.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Dat is gewoon te sterk uitgedrukt. De richtlijn is aangegeven. Het moet
in de wet staan. Ik heb zojuist al een passage gehoord, waaruit blijkt dat
het niet echt in de wet moet worden opgenomen. Dat is dus helemaal niet mijn
bedoeling.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Achter deze inderdaad wat juridische discussie, waar ik mij af en toe
ook wat ongemakkelijk bij voel, zit een veel fundamenteler discussie. Dat
is de discussie of wij bezig zijn de concurrentieverhoudingen
te verstoren of zelfs te verslechteren. Het is mijn overtuiging – en
ik heb daar nog geen overtuigende argumenten tegen gehoord, behoudens het
onderwerp van de winstbelasting...
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Dat is nu de situatie bij het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen enzovoorts.
Dat is ook belangrijk.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Dat is nu precies het punt. In Nederland proberen wij een al bestaande
situatie te formaliseren conform de Europese richtlijn. Ik heb geen enkele
aanwijzing gekregen dat door deze procedure de concurrentiepositie van bedrijven
die in de Nederlandse context werken, verslechtert. Ik heb daar natuurlijk
naar gekeken, omdat dat mijn verantwoordelijkheid is. Daar staat tegenover
dat voor andere landen, waar de zaken minder helder zijn geregeld, conform
deze richtlijn deze condities en dezelfde transparantie moeten worden gecreëerd.
Als er door deze exercitie al sprake is van verandering van concurrentieverhoudingen,
zou dat ertoe moeten leiden dat de relatieve positie van Nederland verbetert,
omdat dit in een aantal andere landen wel wat consequenties kan hebben. De
bedoeling is nadrukkelijk om dat wat er is, op een andere manier, zoals de
heer Crone zojuist zei, wettelijk vast te leggen, zonder extra kosten, transparant
en met meer rechtszekerheid. Ik kan mij niet voorstellen waarom dit ten koste
van de concurrentiepositie zou gaan.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Als de andere landen het nog niet gedaan hebben, vind ik het toch wel
wat vroeg om die constatering te doen. Ik kan dat niet.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Dat is natuurlijk wel een voorbeeld van een discussie in de trant van
"zolang zij het niet klaar hebben, doen wij het ook maar niet". Het punt is
dat er in alle landen aan wordt gewerkt. Wij zijn ook wel laat, maar in elk
geval sneller dan de rest. Alles is natuurlijk betrekkelijk. Als er concrete
aanwijzingen zouden zijn dat òf door de wijze waarop wij het hier vorm
geven òf door verschillen in tempo de concurrentiepositie van ondernemingen
in Nederland zou verslechteren ten opzichte van die in andere landen van de
Europese Unie, wat zeer onwenselijk zou zijn, zal ik alle passende acties
ondernemen die in mijn vermogen liggen om dat teniet te doen. Ik wil dat graag
toezeggen. Wat mij betreft zijn wij hier met een puur technische exercitie
bezig, die volgt uit het feit dat er een Europese richtlijn is die wij moeten
toepassen. Dat is toch Europa 1992! Die richtlijn is bedoeld om transparantie
te creëren op vergelijkbare markten in Europese landen. Daar zijn wij
mee bezig.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Vraagt u nu eens aan tien van uw bekenden met een normale ontwikkeling –
die hebt u natuurlijk ruimschoots – wat zij vinden van wetgeving met
terugwerkende kracht. Vraagt u daar eens naar.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Wat u zegt, is waarschijnlijk juist naar de letter, maar uw woordkeuze
suggereert dat de condities met terugwerkende kracht zouden verslechteren,
quod non. Het enige wat wij doen, is oud beleid in een nieuw jasje steken;
niet meer en niet minder. En dat vind ik iets anders dan wetgeving met terugwerkende
kracht, wanneer die term los van de context wordt gebruikt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Formeel is dat een juiste opmerking, maar ik vind het meer dan opmerkelijk.
Het laatste woord is hier nog niet over gezegd.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Dit is de consequentie van het deel uitmaken van de Europese Unie en van
het toepassen van Europese richtlijnen. Indertijd hebben de ministers ingestemd
met deze richtlijn. Ik zeg dat niet defensief, want, nogmaals, ik heb er geen
aanwijzing voor dat de relatieve concurrentiepositie van Nederlandse ondernemingen
of van buitenlandse ondernemingen die in Nederland actief zijn, erdoor wordt
beïnvloed.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! De minister kan het argument aanvoeren dat de wet terugwerkende
kracht heeft, maar dat de bewoordingen, de intenties en de inhoud dezelfde
zijn.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ja.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Dat staat echter niet in de richtlijn. De minister gaat iets doen wat
niet in de richtlijn staat. Want daarin staat: overwegende dat deze richtlijn
van toepassing dient te zijn op vergunningen die worden verstrekt na de datum
waarop de lidstaten de nodige wettelijke... etcetera. Het kan dus alleen gelden
voor nieuwe vergunningen. Het is zijn intellectuele exercitie dat hij daaraan
koppelt dat bestaande regelgeving in feite materieel hetzelfde zou zijn als
in de nieuwe richtlijn staat. En daarom verklaart hij die van toepassing en
stelt hij dat er geen twee wetgevingen naast elkaar bestaan. Daarin kan ik
mij vinden. Wij proberen nu het bewijs daarvoor te leveren.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik ben het geheel eens met wat de heer Blaauw zegt; dat is de intentie
van wat wij doen. Er moeten goede argumenten zijn om op een toch al buitengewoon
complex wetgevingsterrein ook nog eens een oud en een nieuw regime te creëren
met alle mogelijke complicaties vandien. Het voorstel moet materieel hetzelfde
zijn; daar gaat het natuurlijk om, en dat is het geval. Ik heb er geen concrete
aanwijzing voor gekregen dat er sprake is van enigerlei vorm van verslechtering,
en dat is ook niet mijn intentie. Ik kom straks nog even terug op de winstbelasting,
want daar zit een haar in de soep, als ik het goed begrijp.
 
 In de richtlijn is dus geen sprake van hoofdelijke aansprakelijkheid,
maar het artikel dat wij hebben voorgesteld over hoofdelijke aansprakelijkheid
is niet in strijd daarmee. Op grond van artikel 6, eerste lid, van de richtlijn
zijn voorschriften bij vergunning mogelijk die hun rechtvaardiging vinden
in tegenwaarde in geld. Daarmee kunnen ook voorschriften worden gesteld om
winstaandeel beter te kunnen innen. Aan een vergunning kan dus een voorschrift
over hoofdelijke aansprakelijkheid worden verbonden. Als het als vergunningsvoorschrift
kan, kan het natuurlijk zeker in de vorm van een algemeen werkende wettelijke
bepaling. Landen hebben dus die vrijheid, alleen vereist de richtlijn wel
dat het geëxpliciteerd wordt. Dat hebben wij dan ook gedaan, want dat
was en is ons beleid. Het zit impliciet in de wetgeving.
 
 Door elkaar heen spelen dus het tot nu gevoerde beleid en de vraag of
het beleid op alle punten gewenst en redelijk is. Daarover
wil ik graag de discussie aangaan. Het belangrijkste bezwaar van Nogepa is
ook niet zozeer de hoofdelijke aansprakelijkheid ten principale, maar de hoofdelijke
aansprakelijkheid voor één onderdeel, namelijk het winstaandeel.
De heer Crone zei terecht dat het winstaandeel is te vergelijken met de vennootschapsbelasting
en dus is gebonden aan de specifieke situatie van de ondernemingen in kwestie.
 
 Garant staan voor de belastingschuld van een ander geeft onzekerheid.
Hoe groot die schuld is en wanneer garantiestelling wordt ingeroepen, is niet
bekend. De heer Blaauw zei het al. Daarnaast kan een kleine vergunninghouder
worden aangesproken voor de problemen van een grote vergunninghouder. Om die
redenen hanteren wij bij de vennootschapsbelasting geen hoofdelijke aansprakelijkheid
in dit soort zaken. Daar worden overigens wel andere voorzorgsmaatregelen
genomen om ervoor te zorgen dat de overheid niet achter het net vist. Dat
is de ander kant van het verhaal. Men moet zich goed realiseren dat wij het
hier allemaal prachtig kunnen optimaliseren voor een bepaalde sector, maar
dat er straks toch weer geld voor dit of voor dat nodig zal zijn. Een van
de manieren om dat te kunnen financieren, is dat een en ander in deze sector
goed wordt geregeld.
 
 Als ik het goed begrijp, ligt er nu een amendement van mevrouw Boers en
de heer Blaauw waarin wordt voorgesteld de hoofdelijke aansprakelijkheid op
dit terrein te laten vervallen. Daar waar het gaat om bezwaren tegen de hoofdelijke
aansprakelijkheid voor het winstaandeel, raad ik aanvaarding van het amendement
af. Ik vind wel dat er hier een case is. Wij moeten niet een situatie creëren –
dit is eigenlijk het hart van de discussie – waardoor er een vorm van
onzekerheid ontstaat, waardoor het investeringsklimaat verslechtert en waardoor
de toepassing van deze richtlijn de facto ertoe leidt dat de relatieve concurrentiepositie
verslechtert dan wel – om het simpeler te zeggen – dat er nog
minder wordt geïnvesteerd in de offshore-industrie. En mevrouw Boers
wees er terecht op dat het allemaal niet zo makkelijk is in de offshore-industrie,
gegeven de prijsontwikkeling en gegeven de cyclus waarin de activiteiten zich
bevinden.
 
 Gehoord de inbreng van de geachte afgevaardigden en gehoord de additionele
bezwaren die in de afgelopen weken ook door Nogepa naar voren zijn gebracht,
ben ik bereid om samen met collega Zalm te bezien of er een alternatief is.
Ik zal proberen – dit is een inspanningsverplichting – om voor
aanstaande dinsdag te komen met een voorstel, inhoudende een beperking van
de hoofdelijke aansprakelijkheid tot cijns- en oppervlakterecht. Verder zal
ik bezien op welke wijze de Staat de invordering van zijn winstaandeel zeker
kan stellen. Want dat vind ik toch wel heel erg belangrijk. Hopelijk zijn
de geachte afgevaardigden het met mij eens.
 
 Dan kom ik bij de beantwoording van enkele expliciete vragen. Mevrouw
Boers en mevrouw De Koning spraken over de concurrentiepositie. Die concurrentiepositie
is voor mij natuurlijk ook heel belangrijk. Wij zijn met een vrij breed pakket
van maatregelen gekomen om die positie aantrekkelijker te maken. Maar ik houd
vol dat het niet relevant is voor dit wetsvoorstel, zeker als wij uit het
laatst genoemde punt komen. Het voorstel dient alleen ter implementatie van
de richtlijn. Eerder genomen besluiten inzake het mijnbouwklimaat staan los
van het wetsvoorstel. Een nadelige invloed van de richtlijn is niet te verwachten,
omdat alleen oneigenlijke bevoordeling door de overheid wordt tegengegaan.
Ik houd vol dat dit in Nederland niet is gebeurd. Andere landen moeten ook
aan de eisen van de richtlijn voldoen. In de landen waar dit niet het geval
is – en ik sluit niet a priori uit dat er in andere landen wel sprake
is van bevoordeling van de overheid – zou er in deze zeer internationaal
georiënteerde sector in principe sprake kunnen zijn van een relatieve
verbetering van de positie van Nederland. Maar wat wel blijft, is dat de lage
olieprijs en de lage dollarkoers een nadelige invloed hebben op de werkgelegenheid
in deze sector. Dat geldt echter mutatis mutandis voor alle landen om ons
heen. Met de andere maatregelen die ons ten dienste staan, moeten wij daar
iets aan doen. Overigens zijn de lage olieprijs en de lage dollarkoers geen
vraagstukken waarvoor wij de bijdrage van Nederland erg moeten overschatten.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Voorzitter! Ik wil graag weten wat de meest recente gegevens zijn. De
cijfers met betrekking tot de werkgelegenheid zijn de laatste tijd behoorlijk
lager geworden. Dat heeft ook te maken met de prijzen. Ik vind het raar dat
voor het departement van Economische Zaken 1992 het laatste jaar is als het
gaat om de cijfers over indirecte werkgelegenheid. In 1992 wordt een grote
post opgevoerd: 21.600. Maar wat is de situatie in de andere jaren? Hoe ziet
de ontwikkeling eruit? Ik vind het zeer jammer, dat hierdoor niet duidelijk
wordt dat de minister van Economische Zaken het belangrijk vindt dat ter zake
goede regelingen tot stand komen, ook met betrekking tot de hoofdelijke aansprakelijkheid
en dergelijke.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Hier zou zich het probleem kunnen doen gevoelen dat u niet de nota naar
aanleiding van het verslag van 9 mei hebt gekregen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Ik heb die nota wel gekregen en heb die nu voor mij. Mijn vraag ging over
het gestelde op bladzijde 3.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Met onze gegevens op bladzijde 3 gaan we tot 1993. En u wilt meer recente
gegevens hebben?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Ik vind het vrij normaal als de gegevens over de jaren tot en met 1994
beschikbaar zijn.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik eigenlijk ook. We hebben ze wel met betrekking tot de produktie van
olie en gas, maar niet met betrekking tot de werkgelegenheid.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Maar u bent toch al van plan ons dinsdag nog een stuk met een mooi alternatief
te sturen. Zet de gevraagde gegevens er dan bij.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik ga een nieuwe inspanningsverplichting aan. Het wordt de komende dagen
dus hard werken. Wij zullen u de meest recente cijfers doen toekomen. Eigenlijk
begrijp ik ook niet waarom het allemaal zo lang moet duren, maar soms zijn
daar achteraf goede verklaringen voor. Wij gaan nu alles uit de kast halen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Wat u nu hebt toegezegd, bevalt ons bijzonder.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Dat is fijn. Ik hoop dat u dan vannacht goed slaapt.
 
 Voorzitter! Mevrouw Boers heeft het nog gehad over de betrokkenheid van
het parlement, met name wat de AMvB's betreft. Het wetsvoorstel garandeert
betrokkenheid van de Tweede en de Eerste Kamer bij de vaststelling van de
financiële voorschriften in algemene maatregelen van bestuur. Bij de
offshore is die betrokkenheid er al en die blijft gegarandeerd. Bij de onshore
bestaat nog geen betrokkenheid. Het wetsvoorstel maakt de Kamer nu ook betrokken
bij de financiële voorschriften op het land. Dat is in ieder geval nieuw.
En nu het "goede" nieuws: in dit geval wordt er een uitzondering gemaakt.
In het kader van de implementatie worden de Tweede en de Eerste Kamer niet
betrokken bij de vaststelling van de financiële voorschriften. Waarom
niet? Dat heeft te maken met de geboden spoed. Wij zijn al vrij laat. De implementatietermijn
loopt af op 1 juli en de regels bevatten geen nieuw beleid, maar gelden ter
uitvoering van de richtlijn. Ik zou het overigens geheel op zijn plaats vinden
als ik over het gestelde overleg zou voeren met de Kamer. Echter, door eerst
overleg met de Kamer te voeren zou de afronding veel later plaatsvinden. Daarom
vraag ik mij af of de Kamer mij voor deze ene keer niet het vertrouwen zou
kunnen geven en mij de gelegenheid wil bieden om zonder instemming vooraf
van haar kant ter zake tot uitvoering te kunnen komen. Misschien is dat zeer
wel mogelijk als ik het laatste punt tot u aller instemming omstreeks dinsdag
heb geregeld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Dus toestemming met terugwerkende kracht!
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Het lijkt op het geval van de aanbestedingen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Voor ons is er van begin af aan een ander belangrijk punt geweest. Het
gaat ons niet zozeer om meer. Ik ben ook bereid af te zien van "moeten". Eigenlijk
is mijn vraag: wil de minister het gevraagde doen als de mogelijkheid en de
tijd er is?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Zeker!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Wat wij willen weten, moet toch te vinden zijn. Als wij eerst moeten wachten
tot de wet is aangenomen, gaat het te lang duren.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Dat is ook mijn zorg.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Boers-Wijnberg (CDA):
 
 Maar u kunt de mogelijkheid bieden om overleg te voeren. Dat wil zeggen:
u stuurt ons de gegevens met een korte brief. Wij kunnen dan nog iets van
ons laten horen. Ook vandaag is gebleken dat over "oud" en "nieuw" discussie
kan ontstaan. De vraag is of er wel of niet iets is veranderd. Daarover moet
dan gepraat worden. Dat is beter dan dat er iets gebeurt zonder dat wij de
stukken hebben gezien. Daar heb ik om gevraagd. Wellicht zullen wij niets
veranderen.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Die werkafspraak maken wij dan nu met elkaar. Wij proberen er het beste
van de maken en daarbij rekening te houden met de twee werelden. Op het moment
dat het stuk er is, stuur ik het de Kamer toe, maar wij zullen het overleg
zodanig moeten voeren dat geen tijdverlies optreedt. Als zulks mogelijk is,
zal ik graag op deze manier handelen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Voor het wederzijds vertrouwen wil ik nog de volgende vraag
stellen. Waarmee is die datum van 1 juli nou precies verbonden? Daar ben ik
nog niet helemaal achter.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Hierover hebben we in Brussel een afspraak gemaakt. Nu zult u misschien
denken: wat doen die andere landen er toe? De consequentie zou kunnen zijn
dat wij na die datum geen vergunningen meer kunnen verlenen. Eerst moet alles
af zijn. Misschien zult u dan zeggen: dat is een drama; we moeten nog harder
gaan werken. Het ziet er echter naar uit, dat wij tot het eind van het jaar
geen problemen zullen hebben. De verwachting is namelijk, dat we toch geen
nieuwe vergunningen hoeven te verlenen. Er komt echter eens een moment dat
wij problemen krijgen. Ik wil de kans op problemen zo klein mogelijk maken.
Dat is de consequentie van de richtlijn: heb je die niet klaar, dan mag je
geen vergunningen verlenen. Ik wil die periode om allerlei logische redenen
zo kort mogelijk laten duren.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Maar dat geldt dus ook voor andere landen die niet klaar zijn met de implementatie
van de richtlijn?
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ja, dat geldt voor iedereen.
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Is het gekoppeld aan de implementatie van de richtlijn? Dat is misschien
heel algemeen. Als deze wet niet wordt aangenomen, blijft het huidige regime
bestaan en kunt u gewoon vergunningen uitgeven.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ik kan mij niet voorstellen dat men in Brussel zo dom is om een incentive
in te bouwen om helemaal niet te beginnen, want dat zou het eigenlijk zijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Daar komen wij nu, staande de vergadering, ook achter. Dat is wel leuk.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Ja, maar zo is het niet. Neen, de heren die de details kennen, schudden
wijs het hoofd.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Koning (D66):
 
 Wat is nu eigenlijk het voorstel? Wij zijn toch heel coöperatief.
 
 
 
 
 
 Minister Wijers:
 
 Wij spreken nu af dat ik u dat ding toestuur zodra het er is, onder de
voorwaarde dat de behandeling op zo kort mogelijke termijn kan plaatsvinden.
Wij proberen het proces zodanig in elkaar te steken – ik zal mij dinsdag
nog exacter uitdrukken – dat het niet leidt tot een verdere vertraging,
waardoor wij vervolgens geen vergunningen kunnen verlenen. Wij proberen het
zo te doen dat het niet tot additioneel tijdverlies leidt.
 
 Ik kom bij de vraag van de heer Blaauw over de sluiting van bijvoorbeeld
IJsselmonde. U heeft er al vragen over gesteld en ik heb daarop geantwoord.
Het antwoord was overigens dat ik erop terugkwam. Dat betekent dat wij er
hard mee bezig zijn. Wij erkennen de vraagstelling. Ik kom er zo snel mogelijk
op terug vanuit een positieve grondhouding, zoals dat hier heet.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Is er van de zijde van de Kamer behoefte aan een tweede
termijn?
 
 
 
 
 
 De heer Blaauw (VVD):
 
 Voorzitter! Wij hebben een paar toezeggingen gehad van de minister. Als
wij die stukken op tijd hebben, kunnen wij alsnog bezien of een afronding
in de Kamer met een twee-minutendebatje nodig is. Dat kan tegelijkertijd als
tweede termijn gelden en dan is de zaak rond.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Dan stel ik voor, nu de beraadslaging te sluiten en op een later tijdstip,
nadat de minister de Kamer de nodige stukken heeft doen toekomen, te besluiten
over de verdere voortgang van de behandeling van dit wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 17.29 uur tot 19.00 uur geschorst.
 
 
 
 
 Voorzitter: Lansink
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-87-5154-5166.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl