Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 25 april 2005 te Luxemburg tot stand gekomen Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie (met Akte, Protocol, Slotakte en Bijlagen); Trb. 2005, 196 (30256, R1800)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 1400-1412

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

28-06-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 31, pagina 1400-1412

13-06-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 30256Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het Voorstel van wet van het lid Luchtenveld tot wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in verband met de invoering van de mogelijkheid van beëindiging van het huwelijk zonder rechterlijke tussenkomst alsmede van een gewijzigde vaststelling en effectieve handhaving van de afspraken en rechterlijke beslissingen die in verband met de ontbinding van het huwelijk of nadien tot stand zijn gekomen over de wijze waarop door beide ouders vorm wordt gegeven aan het voortgezet ouderschap (Wet beëindiging huwelijk zonder rechterlijke tussenkomst en vormgeving voortgezet ouderschap) (29676)Pagina 1437-1441
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 25 april 2005 te Luxemburg tot stand gekomen Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie (met Akte, Protocol, Slotakte en Bijlagen); Trb. 2005, 196 (30256, R1800)Pagina 1400-1412
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 25 april 2005 te Luxemburg totstandgekomen Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie (met Akte, Protocol, Slotakte en Bijlagen); Trb. 2005, 196 (30256, R1800)Pagina 1442-1446
Lijst van besluiten (dinsdag 13 juni 2006)Pagina 1455-1456
Wetboek en van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in verband met de invoering van de mogelijkheid van beëindiging van het huwelijk zonder rechterlijke tussenkomst alsmede van een gewijzigde vaststelling en effectieve handhaving van de afspraken en rechterlijke beslissingen die in verband met de ontbinding van het huwelijk of nadien tot stand zijn gekomen over de wijze waarop door beide ouders vorm wordt gegeven aan het voortgezet ouderschap (Wet beëindiging huwelijk zonder rechterlijke tussenkomst en vormgeving voortgezet ouderschap) (29676)Pagina 1371-1383
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 13 juni 2006)Pagina 1456-1458
Presentie en opening (dinsdag 13 juni 2006)Pagina 1371-1371
Themadebat over het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2006 (30300 VI), met als thema's: - veiligheid versus fundamentele rechten (inclusief bestrijding terrorisme); - bruikbare rechtsorde (regeldruk, handhaving, vertrouwen in de rechtspraak en de internationale rechtsorde)Pagina 1383-1398
Voortzetting van het themadebat over het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2006 (30300 VI), met als thema's: - veiligheid versus fundamentele rechten (inclusief bestrijding terrorisme); - bruikbare rechtsorde (regeldruk, handhaving, vertrouwen in de rechtspraak en de internationale rechtsorde)Pagina 1446-1455
Voortzetting van de behandeling van het Voorstel van wet van het lid Luchtenveld tot wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in verband met de invoering van de mogelijkheid van beëindiging van het huwelijk zonder rechterlijke tussenkomst alsmede van een gewijzigde vaststelling en effectieve handhaving van de afspraken en rechterlijke beslissingen die in verband met de ontbinding van het huwelijk of nadien tot stand zijn gekomen over de wijze waarop door beide ouders vorm wordt gegeven aan het voortgezet ouderschap (Wet beëindiging huwelijk zonder rechterlijke tussenkomst en vormgeving voortgezet ouderschap) (29676)Pagina 1412-1423
Behandeling van de brief van de Tijdelijke Commissie Subsidiariteitstoets van 13 juni 2006 met het advies en bijlagen aan de beide Kamers ter zake van COM (2006) 168 (gewijzigd voorstel voor een EG-richtlijn inzake strafrechtelijke maatregelen ter verzekering van de handhaving van intellectuele eigendomsrechten) (30587)Pagina 1423-1423
Herdenking van de heer M.J.J. van AmelsvoortPagina 1398-1399
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de jeugdzorg alsmede wijziging van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (30344); - het wetsvoorstel Verhoging van de kinderkorting in de Wet inkomstenbelasting 2001 (30434)Pagina 1371-1371
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding (28167)Pagina 1399-1400
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 25 april 2005 te Luxemburg totstandgekomen Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie (met Akte, Protocol, Slotakte en Bijlagen); Trb. 2005, 196 (30256, R1800)Pagina 1423-1430
Voortzetting van het themadebat over het wetsvoorstel Vaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2006 (30300 VI), met als thema's: - veiligheid versus fundamentele rechten (inclusief bestrijding terrorisme); - bruikbare rechtsorde (regeldruk, handhaving, vertrouwen in de rechtspraak en de internationale rechtsorde)Pagina 1430-1437

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 90 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Goedkeuring
van het op 25 april 2005 te Luxemburg tot stand gekomen Verdrag betreffende
de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de Europese
Unie (met Akte, Protocol, Slotakte en Bijlagen); Trb. 2005, 196 (30256, R1800).De beraadslaging wordt geopend.De heer Eigeman (PvdA):Voorzitter. Het debat over de toetreding van Roemenie en Bulgarije vindt
plaats in een kritische periode voor de Europese eenwording. Verwarring en
twijfel hebben zich meester gemaakt van de publieke opinie, en niet alleen
daarvan. Het belang van voortgaande eenwording wordt breed onderschreven,
ook in ons eigen land. Mensen steunen de opvatting dat 60 jaar vrede en welvaart
in Europa voor een belangrijk deel te danken is aan het proces van samenwerking
in de Europese Unie. Tegelijkertijd bestaat er diep wantrouwen tegen de manier
waarop deze samenwerking gestalte krijgt. Voor een deel slaat dit terug op
de verdere uitbreiding. Angst voor de eigen toekomst, de houdbaarheid van
onze sociale bestel en de veronderstelde bedreigingen van werk en wekgelegenheid
spelen hierin een rol. Het is van belang om aan deze gevoelens aandacht te
geven; het negeren van het debat op straat, in de huiskamers, de bedrijfskantines
etc. heeft naar het oordeel van mijn fractie een rol gespeeld bij het ontstaan
van de kloof tussen burgers en politiek als het om Europa gaat, en misschien
wel in algemene zin.Wij dienen in deze Kamer in de eerste plaats oog te hebben voor het debat
in Nederland, maar niet alleen daarvoor. De toetreding van Roemenië en
Bulgarije is op zichzelf geen onderwerp van zware discussies op straat. Wij
moeten die lading er dan ook niet aan geven. Voor ons gaat het bij dit wetsvoorstel
in de eerste plaats om politiek fatsoen en om vertrouwen. Het is fatsoenlijk
om je aan afspraken te houden: als Roemenië en Bulgarije aan de Kopenhagencriteria
voldoen, dan kunnen zij tot de EU gaan toetreden. Daarvoor is ratificatie
van het daartoe strekkende verdrag nodig. Het gaat om vertrouwen in de EU
als concept, als pact voor vrijheid, vrede en democratie. De kandidaat-lidstaten
zijn aan een lang proces van integreren in de Europese Unie bezig, afwijzing
nu zou de geloofwaardigheid van de Unie en in het bijzonder van ons eigen
land er niet groter op maken. Voor mensen op straat, hier en in Boekarest
en Sofia, is niet in gewone taal uit te leggen dat in de zwaarste procedure
tot nu toe landen die voldoen aan de meeste voorwaarden, om politieke redenen,
in casu vanwege de algehele scepsis over verdere samenwerking, worden afgewezen.
Deze stellingname lijkt in strijd met het resultaat van opiniepeilingen over
het toetreden van Roemenië en Bulgarije. Een meerderheid van de deelnemers
in die peilingen is geen voorstander van het toetreden van deze landen en
men wil in elk geval dat de voorwaarden serieus genomen worden. Met dit laatste
is mijn fractie het eens en naar ons oordeel geldt dit ook voor beide landen
zelf, gelet op het monitorrapport van de EU. Ik kom hierop nog terug.Mijn fractie wil van de regering weten, op welke wijze er aandacht zal
worden besteed aan het verdere proces van toetreden. Wij dringen er bij de
regering op aan, actief informatie te verstrekken over de voortgang van het
proces. Er moet aandacht geschonken worden aan de voorwaarden en de consequenties,
opdat een breed publiek kennis kan nemen van de inspanningen die zowel de
kandidaat-lidstaten – in dit geval Roemenië en Bulgarije –
als de huidige Unieleden zich getroosten om het partnerschap waar te maken.
Als burgers te kennen geven dat zij het gevoel hebben dat aan hun twijfels
niet tegemoet gekomen wordt, dan moet daarop ingesprongen worden, en niet
door het toetreden alsnog stop te zetten, maar door leiderschap te tonen en
aan te geven waarom het onfatsoenlijk en ongeloofwaardig zou zijn om het proces
nu terug te draaien. Het zou gemakzuchtig zijn en het zou geen bijdrage leveren
aan de bevordering van vrede en democratie in Europa door nu van voornemens
terug te komen.Uit het voorgaande betoog is af te leiden dat mijn fractie wil instemmen
met ratificatie van het verdrag. In onze bijdrage aan het voorlopig verslag
heb ik de beeldspraak "het glas is half vol" gebruikt om aan te
geven dat wij twijfels hadden, maar tegelijkertijd het belang van voortgang
in het proces onderkenden. Die beeldspraak kan verwarring stichten. Het gaat
bij deze ratificatie om een politieke beoordeling, die gebaseerd is op de
wil om de Unie verder uit te breiden, waarbij nieuwe toetreders voldoende
moeten zijn voorbereid. Instemming betekent dat wij het belang van uitbreiding
met Roemenië en Bulgarije onderkennen en erop vertrouwen dat zij tijdig
voldoen aan de eisen die meedoen stelt aan rechtsstaat, marktverplichtingen
en democratie. Die beoordeling maakt de PvdA-fractie; geen halfvolle glazen,
maar een volwassen deelname aan de EU in het vooruitzicht. De EU-Commissie
zal in oktober rapporteren en concluderen of de voorgenomen datum van 1 januari
2007 in stand kan blijven of dat uitstel noodzakelijk is. Ik kom daar zo nog
even op terug.Er is naar mijn idee meer. Het is ook een proces dat erkenning inhoudt
van opnieuw twee landen, twee lidstaten, die van het oude Europa een nieuw
Europa willen maken. Erkenning, zoals door de Canadese filosoof Taylor in
zijn boek Multiculturalisme uitgewerkt als een belangrijke voorwaarde om te
kunnen samenleven. Ik noem Taylor bewust omdat hij die erkenning plaatst in
de context van een maatschappij die veelzijdig is, die grote culturele verschillen
aankan. Erkenning en identiteit gaan hand in hand. Dat is ook het kenmerk
van het nieuwe Europa: samen door verschillen te erkennen en die variëteit
als kwaliteit te gebruiken. Wij moeten ons niet in de hoek van voor of tegen
laten drukken op grond van het referendum en de algehele scepsis. Wij moeten
vanuit onze gezamenlijke kwaliteit durven denken.Wij hebben in eerste instantie geen pleidooi gehouden om uit te stellen
vanwege het verschijnen van de tussenrapportage van de Commissie.
Nu die rapportage er ligt, stellen wij vast dat er vooruitgang is geboekt
door zowel Roemenië als Bulgarije. Voor Roemenië geldt dat het inmiddels
zo ver gevorderd is met de eisen aan de kwaliteit van de rechtsstaat, dat
geen sprake meer is van "serious concern" als het om fraude in het
overheidshandelen gaat. Er zijn nog vier punten waarover zorg bestaat, die
vooral een administratief karakter hebben. Dat is niet onbelangrijk, maar
de eisen aan de rechtsstaat worden door ons als zeer zwaar opgevat. En daar
gaat het goed mee. De Commissie zal begin oktober definitief oordelen over
toetreden per 1 januari 2007. Om effectief te kunnen blijven opereren,
is instemming met het verdrag onzerzijds noodzakelijk. Datzelfde geldt voor
Bulgarije, zij het dat bij dit land nog zes punten van zorg over zijn, waaronder één
punt dat betrekking heeft op de JBZ-pijler.Het betekent dat beide landen het goede spoor volgen. Het betekent niet
dat er geen kritische noten gekraakt hoeven te worden. De bestrijding van
de corruptie, de harde aanpak van zware criminaliteit, de onafhankelijkheid
van de rechterlijke macht, de administratie van onder meer de budgetten die
via Europa beschikbaar komen en de positie van minderheden blijven om aandacht
vragen. De verbeteringen die ingezet zijn en waarover door de Commissie nu
positiever wordt geoordeeld dan in oktober 2005, zijn kwetsbaar. Zij vragen
om onderhoud en om voortgaande inspanningen. Het is goed dat het aantal fraudezaken
dat aangepakt wordt, zo sterk is toegenomen. Op termijn mag dat het noemen
niet meer waard zijn, omdat het gewoon moet zijn. Ik vind overigens dat wij
op dit punt enige terughoudendheid aan de dag moeten leggen. Het tempo van
veranderingen is al bijzonder hoog in de landen uit het voormalige Oostblok.
Wie oog heeft voor de resultaten sinds 1991 zal dat willen volgen, zeker als
wij in acht nemen in welk tempo wij zelf majeure veranderingen in onze staatsadministratie
tot stand weten te brengen. Ten slotte blijven ook de zes eerste lidstaten
van de Unie zo hun eigen problemen met integriteit en zorgvuldigheid van het
overheidsoptreden houden. Dat vraagt om constante alertheid, waarbij wij elkaar
behulpzaam moeten zijn!De heer Kox (SP):De heer Eigeman zegt dat wij moeten ratificeren om het proces door te
laten gaan. Hij zal weten dat landen als Frankrijk en Duitsland pas na de
zomer, ergens in het najaar, gaan ratificeren. Wat maakt de Nederlandse positie
zo bijzonder dat wij het nu al moeten doen, terwijl de twee grote landen het
pas in het najaar doen?De heer Eigeman (PvdA):Op dit moment bewust uitstel kiezen kan het signaal bevatten dat wij nog
twijfels hebben over het willen uitbreiden met Roemenië en Bulgarije.
Dat is op dit moment niet het geval. Je kunt een voorbeeld nemen aan Frankrijk
en Duitsland. De procedure loopt via de Tweede Kamer en de Eerste Kamer. Wij
zijn nu bezig met de behandeling in de Eerste Kamer. Op dit moment heel doelbewust
uitstellen zou een politiek signaal zijn waaraan mijn fractie geen behoefte
heeft. Het doorkruist ook de procedures die in communautair verband zijn uitgezet.
Daar hebben wij op dit moment geen behoefte aan.De heer Kox (SP):Dan zijn wij het erover eens dat het een politiek signaal is van uw partij,
maar dat het niet als zodanig te maken heeft met het proces dat zich in Bulgarije
en Roemenië voltrekt, want dat moet ook wachten op de ratificatie door
de twee andere grote lidstaten.De heer Eigeman (PvdA):Ik heb al gezegd dat het een politieke beoordeling van onze kant is. Verder
kun je uit de tussenrapportage die in mei is gepubliceerd, afleiden dat het
proces voortgaat. Dat is echter voor ons geen zelfstandige reden geweest om
voor uitstel van behandeling nu te kiezen.Voorzitter. Mijn fractie vraagt de regering naar haar oordeel over de
stand van zaken. Is het juist om vast te stellen dat zowel Roemenië en
Bulgarije het goede spoor volgen en dat er mede op grond van de tussenrappor­tage
redenen genoeg zijn om tot ratificatie over te gaan teneinde het integratieproces
in een nieuwe fase te kunnen brengen, indien aan de laatste voorwaarden tijdig
is voldaan?De alertheid die ik zo-even noemde, geldt ook voor de discussie over verdere
uitbreiding. Ter gelegenheid van het debat over de Staat van de Unie heeft
mijn fractie gevraagd om te waken voor automatismen. Die vraag herhaal ik.
Ik wijs nogmaals op het wederzijdse belang van zowel de bestaande Unie (straks
27 staten) als nog mogelijke nieuwkomers. Ik wijs op het belang om vrede en
welvaart, rechtsstaat en democratie en het bevorderen van mensenrechten stap
voor stap op een hoger niveau te brengen. Dat moeten die stappen dan ook daadwerkelijk
opleveren!Mijn fractie heeft in het voorlopig verslag al de mogelijke gevolgen aan
de orde gesteld van een Nederlandse afwijzing. De regering heeft te kennen
gegeven "dat ratificatie van het verdrag ook de bekrachtiging betekent
van deze waarborgen en instrumenten. Dit zal tot steun zijn van de Commissie
als ook van de (hervormingsgezinde) autoriteiten in Bulgarije en Roemenië.
Opschorting van parlementaire behandeling daarentegen zal vooral door de beide
toetredende landen niet anders geïnterpreteerd kunnen worden als dat
het Nederlandse parlement van oordeel is dat de waarborgen en drukmiddelen
in het verdrag in feite onvoldoende zijn. Dit zal slechts onzekerheid teweegbrengen
over uiteindelijke ratificatie van het Toetredingsverdrag en toetreding van
beide landen wat niet bevorderlijk zal zijn voor de continuïteit in de
hervor­mingsprocessen."In het licht van de EU-rapportage telt dit antwoord des te zwaarder! Deelt
de regering deze beoordeling? Is zij bereid om die hervormingsprocessen actief
te blijven volgen en te steunen en daarover ook actief de openbaarheid te
blijven zoeken, zodat ook de Nederlandse burgers kunnen zien dat er gewerkt
wordt aan integratie en aan de kwaliteit van integratie?Mijn fractie heeft over de kern van dit debat – volgen wij de regering
in het voornemen om Bulgarije en Roemenië op te nemen in de EU conform
de afgesproken voorwaarden, de Kopenhagencriteria? – geen verschil van
mening met de regering. Wij hebben wel duidelijk gemaakt dat wij zorg hebben
over het politieke klimaat, in het bijzonder in Nederland, als het over de
toekomst van Europa gaat. Dat betekent dat het ook van belang is om de voorwaarden
die zijn gesteld aan toetreding, actief te handhaven. Mijn fractie vindt het
geen pas geven om die malaise aan te grijpen om nu over Roemenië
en Bulgarije heen een soort politieke flinkheid te tonen. Wij vinden dat dit
klimaat wel aanleiding is om nog eens breed helder te maken dat het om meer
gaat in de EU dan om economie. Het gaat om vrede, democratie en welvaart voor
brede lagen van de bevolking in heel Europa. Ik ben ervan overtuigd dat het
proces van toetreden van Roemenië en Bulgarije ook gebruikt kan worden
om te laten zien dat wij elkaar nodig hebben in Europa. Het gaat om het markeren
van het belang van samenwerking. Die benadering legt ook bij de kandidaat-lidstaten
een grote verantwoordelijkheid. Ik heb al eerder geschetst dat voor veel burgers
de Europese samenwerking belangrijk is geweest in de handhaving van vrede
en het bevorderen van vrijheid in ons werelddeel. Ook de kwaliteit van de
democratische rechtstaat is daarbij gebaat. Met het toetreden geven Roemenië
en Bulgarije aan dat zij die waarden delen en dat zij zich dus medeverantwoordelijk
weten voor de appreciatie door de Europese burgers van de Unie. Dat betekent
dat zij mogen worden aangesproken op voortgaande inspanningen om verbeteringen
te blijven aanbrengen. Twijfel daarover zal de kloof tussen burgers en politiek
immers vergroten. Voortzetting van de opgaande lijn zoals aangegeven in de
tussenrapportage, kan de kloof juist kleiner maken. In die zin is de ratificatie
een kans om de crisis in Europa te keren.De heer Van de Beeten (CDA):Voorzitter. Wij spreken vandaag over toetreding van twee landen in het
kader van een vijfde ronde van uitbreiding van wat begonnen is als de Europese
Gemeenschap voor Kolen en Staal, later de Europese Economische Gemeenschap
en nu de Europese Unie. Wij kunnen vaststellen dat de toetreding van zoveel
meer lidstaten na de oorspronkelijke zes, in alle lidstaten heeft geleid tot
meer welvaart, tot meer stabiliteit en ook tot een vestiging of bevestiging
van de waarden van democratie en rechtstaat. Denk alleen maar aan de bekende
voorbeelden van Spanje, Portugal en Griekenland, waar de toetreding tot de
Europese Gemeenschap indertijd en de Europese Unie nu een belangrijke factor
is geweest om de ontwikkeling van de democratie te bewerkstelligen. Hetzelfde
hebben wij gezien bij de tien lidstaten die op 1 mei 2004 lid zijn geworden
van de Europese Unie. Hetzelfde zien wij nu gebeuren bij Roemenië en
Bulgarije. Het is een vorm van solidariteit waarbij het niet gaat om geld,
Europese Structuurfondsen of het landbouwbeleid, maar om de waarden die wij
gemeenschappelijk delen in Europa en die wij gemeenschappelijk verder willen
ontwikkelen en willen behouden voor komende generaties in dit werelddeel.Bij de vraag of wij voor ratificatie van dit toetredingsverdrag zijn,
gaat het ook om solidariteit. Die solidariteit moet je niet alleen afmeten
aan hetgeen op het niveau van de instellingen is bereikt en aan de vraag of
de politieke elite in alle opzichten al dezelfde normen en waarden hanteert
als de politieke elite van bijvoorbeeld ons eigen land; het gaat ook om solidariteit
met de bevolking van Roemenië. Als wij nu "nee" zeggen tegen
Roemenië, zeggen wij eigenlijk: uw instellingen zijn wellicht nog wat
aan de corrupte kant, misschien zelfs te corrupt; ze functioneren nog niet
goed. Dat betekent dat wij hen min of meer aan hun lot overlaten, terwijl
het lidmaatschap van de Europese Unie juist mogelijkheden biedt om die corruptie
verder te bestrijden en om voor de bevolking van die landen een betere toekomst
te helpen waarborgen. Dat weegt voor ons heel zwaar. Het heeft zwaar gewogen
voor de Tweede-Kamerfractie bij de beoordeling van de toetreding van beide
landen en het weegt voor ons heel zwaar. Wij komen daarbij echter, zeker in
het licht van de monitorrapporten van de Europese Commissie van de afgelopen
maand, tot een duidelijk andere afweging dan de collega's aan de overzijde.De zorgen die bij de Nederlandse bevolking leven moeten aan de hand van
de feiten worden weggenomen. Deze staten worden niet "lock, stock and
barrel" lid om vervolgens hun gang te kunnen gaan. Niet alleen moeten
zij nú al talloze maatregelen nemen om zich voor te bereiden op het
lidmaatschap, maar ook na de toetreding, op welke datum dan ook. Het verdrag
voorziet in een overgangsregime, in een algemene vrijwaringsclausule en in
specifieke vrijwaringsclausules die voor individuele lidstaten, ook voor Nederland,
kunnen worden ingeroepen. Wij hebben het debat gevolgd over de Poolse werknemers
en de besluiten gezien die het kabinet in het debat met de Tweede Kamer daarover
heeft genomen. Het maakt duidelijk dat wij niet zomaar allerlei risico's nemen
met de toetreding van nieuwe lidstaten. Sterker nog, vanaf het moment dat
een lidstaat deel uitmaakt van de Europese Unie, ook op die vlakken waarvoor
geen overgangsregime geldt of geen vrijwaringsclausules in het leven zijn
geroepen, is er wel degelijk het toezicht door de Europese Commissie op de
naleving van de Europese regels. Dat is er zelfs in politieke zin, zoals Oostenrijk
heeft ervaren toen er een kabinet kwam waaraan ook de heer Haider zijn steun
leverde. Dat is een mooi voorbeeld hoe de Europese Unie en de waarden die
wij gemeenschappelijk delen invloed kunnen hebben op het politieke leven van
lidstaten die al volop lid zijn van de Europese Unie. Dat geldt uiteraard
straks ook voor Roemenië en Bulgarije.Een belangrijke vraag, waarop het debat in het najaar zeker zal worden
toegespitst, is of er gebruik zal worden gemaakt van de unieke clausule in
het verdrag, te weten de mogelijkheid van een jaar uitstel van de toetreding:
1 januari 2007 of 1 januari 2008. Is de regering van mening dat
het wenselijk is om ook in de toekomst een dergelijke clausule te hanteren
bij de toetreding van nieuwe lidstaten?Een andere vraag is welke rol de rode vlaggen daarbij spelen die nu nog
in de monitorrapporten van de Europese Commissie staan. Collega Eigeman heeft
zojuist gesproken over het onderwerp "rule of law": rechtsstaat,
corruptiebestrijding, aanpassing van de rechterlijke macht. De Europese Commissie
heeft aangegeven dat er thans geen aanleiding is voor "serious concern".
Theoretisch gesproken valt niet uit te sluiten dat het in oktober anders is.
Blijft de regering ook op dat punt kritisch kijken wat er gebeurt? Bij de
rapportage van oktober over corruptiebestrijding zagen wij dat er sprake was
van vooruitgang in Bulgarije, maar bij de tussenrapportage van mei heeft de
Europese Commissie aanleiding gezien om toch weer over "serieus concern"
te spreken. De zaken bewegen zich in de goede richting, maar niet altijd over
het volledige front alleen maar voorwaarts. Er is alle aanleiding om daarop
kritisch te blijven letten. Zal de regering dat doen? Hoe denkt zij dat te
doen? En op welke wijze zal zij straks het parlement daarover inlichten? Wij
krijgen in oktober al dan niet een voorstel van de Europese
Commissie om gebruik te maken van de uitstelclausule. Zonder voorstel van
de Commissie is er geen besluit denkbaar om eventueel daarvan gebruik te maken.Ik kom nog even bij het karakter van die clausule. In de brief van de
regering van 7 juni jongstleden aan de Kamer, waarin een appreciatie
is gegeven van de monitor, is op bladzijde 4 een passage te vinden die toch
nog enige aanleiding geeft tot vragen:"De resultaten die de hervormingsgezinde regeringen van beide landen
hebben gerealiseerd in de vorm van de vereiste nieuwe wetgeving en instituties
dienen nu geïmplementeerd en bestendigd te worden op uitvoerend niveau.
Daarnaast dient op een aantal terreinen regelgeving nog gerealiseerd te worden.
De mogelijkheid van uitstel van toetreding met een jaar dient daarom zo lang
mogelijk op tafel te blijven. In het licht hiervan, dus naar aanleiding van
de voortgangsrapporten van 16 mei jongstleden, kan de regering de door
de Commissie getrokken conclusie en gekozen aanpak dan ook steunen. Omwille
van de geloofwaardigheid van de uitstelclausule dient de Raad op basis van
een aanbeveling daartoe van de Commissie echter wel uiterlijk in oktober een
besluit te nemen over uitstel van toetreding met een jaar", aldus de
brief.Met andere woorden, zegt de regering nu dat zij de uitstelclausule uitsluitend
als een drukmiddel beschouwt? Of beschouwt zij de uitstelclausule toch echt
als een zwaarwegend moment van beoordeling van de situatie in Bulgarije en
Roemenië? In de eerste plaats is het een verantwoordelijkheid van de
Commissie, vervolgens een verantwoordelijkheid van de lidstaten en de Raad
om daarover een beslissing te nemen. Ik heb al gevraagd of dit bij volgende
toetredingen aan de orde kan komen. Omwille van de geloofwaardigheid van de
uitstelclausule in de toekomst bij eventuele nieuwe toetredingen is het natuurlijk
ook van belang wat er nu bij Bulgarije en Roemenië met deze clausule
gebeurt. Als het nu als een drukmiddel wordt gezien en in oktober als een
formaliteit, dan zullen wij er in de toekomst niet veel meer aan hebben.Dit brengt mij bij een laatste punt over toekomstige toetredingen. Opvallend
is dat regeringsleiders nog altijd de verleiding niet kunnen weerstaan om
politieke toezeggingen te doen over de datum van toetreding van nieuwe lidstaten.
Vervolgens wordt er onderhandeld en zitten de onderhandelaars vast aan die
politieke toezeggingen. Is dat wel zo verstandig? Zouden regeringsleiders
niet terughoudender moeten zijn, zodat ook de datum van toetreding van nieuwe
lidstaten in de toekomst voorwerp van de onderhandelingen kan zijn? Gelet
op de ervaringen met Roemenië en Bulgarije zou het toch veel verstandiger
zijn om dat echt voorwerp van onderhandeling te maken, omdat er veel meer
druk van uitgaat op het aanpassen van wetgeving en de praktijk van het overheidsbeleid
in de zin van de Kopenhagencriteria. Dat wil ik de regering nadrukkelijk voorhouden.De heer Kox (SP):Voorzitter. Naar het zich laat aanzien, sluiten wij niet eerder dan vannacht
tegen enen onze beraadslagingen in dit huis. Soms is overwerken onvermijdelijk.
Dat zullen zij ook zeker denken bij onze collega's in het Bulgaarse parlement.
Daar is besloten de hele zomer door te vergaderen om de door de Europese Commissie
gestelde eisen voor de toelating per 1 januari 2007 tot de Europese Unie
te kunnen waarmaken. Om het parlement te ondersteunen zijn alle zomerverloven
voor de Bulgaarse ambtenaren ingetrokken, zo heb ik begrepen. Op die manier
moet er alsnog een honderdtal wetten geprepareerd, behandeld en geaccordeerd
worden voordat de Europese Commissie in oktober van dit jaar een eindoordeel
velt over de vraag of Bulgarije voldoet aan de politieke en economische Kopenhagencriteria
en in staat moet worden geacht het communautaire acquis tot het zijne te maken.
Op de website europortal.bg wordt afgeteld tot de dag van de toetreding, wat
de kennelijke urgentie weergeeft die de Bulgaarse politiek nu hecht aan het
afdoende reageren op de grote hoeveelheid kritiek en de rode vlaggen die de
Europese Commissie half mei in haar voortgangsrapportage op de Bulgaarse tafel
heeft gelegd. De huidige haast staat in schril contrast met de trage voortgang
die Bulgarije de afgelopen tijd kenmerkte. En ook contrasteert de schuldbewuste
versnelling van de Bulgaarse regering met de uitspraak van de Bulgaarse minister-president
kort voor publicatie van het voortgangsrapport dat hij het niet zou accepteren
dat Bulgarije vernederd zou worden. Wij zijn geen tweederangs Europeanen,
waarschuwde hij de Commissie.Na de vaststelling door de Commissie dat vooral op justitieel gebied van
alles en nog wat niet voldoet aan Europese standaarden, lijkt de Bulgaarse
regering nu te beseffen dat er minder gepraat en meer gepresteerd moet worden.
De Europese Commissie constateerde in mei dat corruptie en georganiseerde
misdaad welig tieren in Bulgarije; een land dat straks de buitengrens van
de Europese Unie zal worden. Drugs- en mensenhandelaren gebruiken Bulgarije
als belangrijk transitgebied. De meer dan honderd huurmoorden van de afgelopen
jaren hebben tot niet meer dan één veroordeling geleid. Misdaadwatchers
stellen vast dat bendeleiders in Sofia vrijelijk in Porsches en Mercedessen
rondrijden. De aanpak van de georganiseerde misdaad door de Bulgaarse overheid
wordt beschreven als een totale chaos. De kans dat gevoelige politie-informatie
uit Europa straks bij Bulgaarse bendes belandt, wordt groot geacht. Naast
corruptie en misdaad zijn er grote problemen met de voedselveiligheid, de
belastingadministratie en de nucleaire veiligheid. Ook zijn er grote zorgen
over de persvrijheid, de discriminatie van Roma in Bulgarije en de behandeling
van weeskinderen, gehandicapten, psychiatrische patiënten en gevangenen.
Op de corruptie-index van Transparency International staat Bulgarije momenteel
op de 55ste plaats, ruim achter de huidige lidstaten van de Europese Unie.Roemenië staat nog een stuk lager, op de 85ste plaats. Toch is de
Europese Commissie positiever over de inzet en de resultaten van de Roemeense
overheid van de afgelopen tijd dan over die van Bulgaarse overheid. Waar de
Bulgaren nauwelijks vooruitgang boekten, wisten de Roemenen een groot aantal
eerder verstrekte rode vlaggen van de Commissie om te halen door effectief
beleid en wetgeving. Ook wij als parlementariërs hebben in de afgelopen
maanden gemerkt dat men vooral van Roemeense kant actief was. De Roemeense
ambassadeur staat hoog op de lijst van briefschrijvers aan deze Kamer. Wij
mogen de ambassade complimenteren met haar inzet om ons voortdurend bij te
praten over de ontwikkelingen in Roemenië. Maar dat alles neemt niet
weg dat ook Roemenië op dit moment volgens de Europese
Commissie niet Europa-proof is. Dat geldt voor het rechtssysteem en de bestrijding
van corruptie. Ook het openbaar bestuur dient verder verbeterd te worden,
de strijd tegen de mensenhandel moet worden opgevoerd, de behandeling van
gevangenen en psychiatrische patiënten moet worden verbeterd, alsook
de bestrijding van racisme, discriminatie en xenofobie. Vooral de achterstelling
van Roma in Roemenië baart grote zorgen.Alles bijeen is dit voldoende reden voor de Europese Commissie om een
eindoordeel uit te stellen over de vraag of beide landen per 1 januari
aanstaande capabel geacht moeten worden om aan de Kopenhagencriteria te voldoen.
Het is de vraag of zij het Europese acquis voor hun rekening kunnen nemen.
Voor de SP-fractie is dat weer voldoende om te stellen dat het niet verstandig
is om vandaag, vooruitlopend op de eindrapportage uit Brussel, al tot ratificatie
van het toetredingsverdrag over te gaan, nog los van onze al eerder geuite
kritiek op meervoudige toetredingsverdragen die werkelijk nergens op lijken.Wij zijn niet erg gevoelig voor de argumenten van voorstanders zoals naar
voren gebracht tijdens het ratificatiedebat aan de overkant van het Binnenhof.
Twee argumenten domineerden het debat: uitstel van besluitvorming zou een
gepasseerd station zijn en ratificatie terwijl nog niet aan alle eisen was
voldaan, zou juist bijdragen aan versnelde inwilliging van de openstaande
eisen. Ook de heer Van de Beeten heeft dit vandaag genoemd. Dat bevreemdde
mij zeer, want Polen is het bewijs van het tegendeel. Volgens Transparency
International is Polen nu corrupter dan op het moment van toetreding.De SP heeft nooit iets gezien in het fabeltje van rijdende treinen en
gepasseerde stations als het om de Europese eenwording gaat. Een jaar geleden
heeft bijna tweederde van de Nederlandse bevolking vastberaden aan de noodrem
getrokken om te laten zien dat stoppen om na te denken nog steeds tot de mogelijkheden
moet behoren. Het is cynisch dat een jaar na dit massale "nee" het
Nederlandse parlement vandaag waarschijnlijk weer "ja" zegt tegen
iets waarvoor geen meerderheid onder de Nederlandse bevolking te vinden is.
Overigens is dit een "ja" waarin de vorig jaar door Nederland doodverklaarde
Europese Grondwet nog steeds figureert.De heer Eigeman (PvdA):Het gaat nu niet om de vraag of Roemenië en Bulgarije al klaar zijn,
maar om de vraag of je de politieke wil hebt om de EU uit te breiden. De opiniepeilingen
die ik heb gezien, leiden voornamelijk tot twijfel. Aan de ene kant zegt meer
dan 50% van de Nederlandse bevolking niet te willen dat Roemenië
en Bulgarije toetreden. Aan de andere kant zegt een grotere meerderheid dat
wij ons aan ons woord moeten houden als die landen voldoen aan de criteria
die aan de toetreding zijn gesteld. Het lijkt mij dat ook de SP vindt dat
je je aan een eenmaal gegeven woord moet houden.De heer Kox (SP):Wij spreken vandaag niet onze politieke wil uit, maar wij ratificeren
een verdrag. Als de Kamer daarmee instemt, is dat een feit. Daarna kunnen
wij niet meer tegenhouden dat Bulgarije en Roemenië uiterlijk 1 januari
2008 lid worden van de EU, ongeacht de stand van zaken in die landen. Dat
is een foute manier van handelen, waar wij al meermalen op gewezen hebben.
Je hoort te ratificeren als de landen klaar zijn voor toetreding. Het is de
vraag of die landen überhaupt in staat zullen zijn om aan de criteria
te voldoen. Dat wordt uit de rapportages van de Europese Commissie in ieder
geval niet duidelijk. De Commissie wil hier dan ook nog geen beslissing over
nemen.De heer Eigeman (PvdA):Wij verschillen van mening over het belang van ratificatie. U had liever
een andere procedure gewild. Ik kan u op zich wel volgen, maar een eventuele
afwijzing had veel eerder aan de orde moeten komen. Op dit moment is dat een
verkeerd signaal. Dan kunnen wij ons niet meer aan ons woord houden. Daarover
heeft een meerderheid van de bevolking zich ook zeer duidelijk uitgelaten.De heer Kox (SP):U maakt een denkfout. U denkt dat je met ratificaties signaalpolitiek
kunt bedrijven. Signalen geef je op een andere manier.De heer Eigeman (PvdA):Dat signaal is een van de effecten van ratificatie. Daarnaast wordt het
kader aangegeven en wordt een procedure gestart.De heer Kox (SP):Wij moeten het zuiver houden. Ratificatie houdt in dat het parlement instemt
met een internationaal verdrag. In dit geval betekent het dat een deel van
de macht die de Nederlandse bevolking via de EU heeft, gedeeld moet worden
met de inwoners van Roemenië en Bulgarije. Dat is geen signaal, maar
het veranderen van de verhoudingen binnen de EU. Voor het geven van signalen
moeten wij andere kanalen gebruiken. Als nu wordt gezegd dat wij niet meer
kunnen stoppen, is ratificatie een farce. Het is vreemd dat er maar twee toelatingsdata
in het verdrag zijn opgenomen. Het Nederlandse parlement moet zich het recht
voorbehouden om pas tot ratificatie over te gaan als aan de voorwaarden is
voldaan. Zoals het zich nu laat aanzien, kan daarover in oktober een oordeel
geveld worden.De heer Platvoet (GroenLinks):Het Nederlandse parlement heeft geen eigen missie in Roemenië of
Bulgarije. Wij baseren ons op de rapporten van de Europese Commissie. Als
de Commissie alles afwegende tot een positief oordeel komt over de toetreding
van Roemenië en Bulgarije, doet de SP dat dan ook?De heer Kox (SP):Ja. Wat dat betreft is onze positie hetzelfde als bij toelating van de
tien eerdere landen. Op het moment dat de bevolking van Bulgarije en Roemenië
zegt graag bij de Europese Unie te willen, hoewel daarover geen referendum
zal komen, heeft mijn partij niet de positie om te zeggen dat niet te willen.
Wij vinden echter dat wij ook moeten bekijken of deze landen en hun regeringen
en parlementen zich houden aan hun deel van de afspraak. Dat proces is nog
gaande. Als de Europese Commissie in oktober zegt dat het "ja, mits"
wordt vervangen door een "ja, zeker", zal mijn partij graag voor
toelating van deze twee landen stemmen. Nu gaat het Nederlandse parlement,
terwijl er nog een "ja, mits" op tafel ligt al "ja" zeggen.
Dat moeten wij niet doen. Ik heb de rode vlaggen opgesomd over corruptie,
misdaad, mensenhandel, xenofobie, racisme, het discrimineren van Roma en het
niet-functioneren van de persvrijheden. Dat gaat niet over de minste
zaken. Deze landen staan buitengewoon hoog op de corruptiegraadmeter.Dankzij de interventie van de heer Platvoet heb ik de laatste twee alinea's
van mijn tekst reeds verwerkt. Het standpunt van mijn fractie is dat de besluitvorming
tot oktober uitgesteld moet worden, zoals in Duitsland en Frankrijk, tot duidelijk
is of het "ja, mits" door een "ja, zeker" vervangen kan
worden. Als wij daartoe niet in de gelegenheid gesteld worden, hebben wij
vandaag geen andere mogelijkheid dan tegen het ratificatievoorstel te stemmen.De heer Van Middelkoop (ChristenUnie):Voorzitter. Ik voer vandaag het woord namens de fracties van de ChristenUnie
en de SGP.Het verdrag dat nu ter goedkeuring voorligt, markeert voor de landen die
dit het allereerst aangaat, namelijk Roemenië en Bulgarije, een nieuw
begin. Voor de Europese Unie, het politieke verband waar deze landen lid van
willen worden, heeft deze toetreding vooral het karakter van de afronding
van een proces dat is begonnen in de jaren na de val van de Muur en alles
wat daarmee verbonden was. Het tot op heden belangrijkste moment uit dat proces
was natuurlijk enkele jaren geleden de toetreding van een tiental landen,
waarvan de meeste eveneens belast waren met de erfenis van het repressieve
en atheïstische communisme dat in de 20ste eeuw zo'n kwaad stempel heeft
gezet op grote delen van Europa. Zo geformuleerd, en dat is zeker geen retorische
willekeur, gaat het vandaag evenals destijds met de tien vorige toetreders
weliswaar formeel om de aanvaarding van het lidmaatschap van de Europese Unie
en dus om de uitbreiding van de Unie, maar in een politiek-historisch perspectief
eerst en vooral om de laatste fase van de hereniging van Europa, om een herstel
van de abnormaliteit van de decennia achter ons. Dat die hereniging vervolgens
een geheel nieuw en eigen karakter kent in de vorm van de historisch even
unieke structuur van een geünieerd politiek verband is de uitdaging die
voor ons ligt, thans allereerst natuurlijk voor deze twee laatste toetreders.
Ik hoor graag of de minister zich in deze politieke positietekening herkent,
want dan zeggen wij daarmee tevens dat elke toetreding hierna een ander karakter
zal kennen en dus door andere overwegingen zal worden geleid. Die toetredingen
zouden dan minder worden aangedreven door de historische imperatief.Met deze eenvoudige taxatie is ook de basispositie van onze fracties gegeven.
Om de redenen genoemd, verdienen Roemenië en Bulgarije een even vanzelfsprekende
en positieve ontvangst als de eerdere Midden-Europese landen. Dat daarvan
nu toch minder sprake is, heeft te maken met het veranderde politieke klimaat
in veel landen van de Unie, Nederland niet uitgezonderd, maar natuurlijk ook
met de bijzondere problemen die kleven aan deze twee landen. Beide landen
hadden een start met aanzienlijke hindernissen. Anders dan in bijvoorbeeld
de voormalige Visegradlanden kostte het Roemenië en Bulgarije veel meer
moeite om zich te bevrijden van de erfenissen van het communistische systeem,
zowel politiek als economisch. Maar nu, 11 jaar na de aanvraag voor het lidmaatschap,
is het moment gekomen om ook voor deze twee landen de deur te openen. Je kunt
niet de deur dichtgooien wanneer iemand er met jouw volle instemming en medewerking
al een voet binnen heeft gezet. De bezwaren van de CDA-fractie aan de overkant,
tenslotte zelfs leidend tot een tegenstem, hadden dan ook een gelegenheidskarakter
en daarmee beslis je een dergelijk toetredingsproces niet. Ik heb dan ook
met zeer veel plezier geluisterd naar de interventie van de heer Van de Beeten.
Ik zou ook niet graag nu nog verantwoording dragen voor een besluit waarbij
deze landen buiten de Europese Unie zouden worden gehouden. Ik denk dat daarmee
geen Europese belangen zijn gediend, om nog maar te zwijgen van de belangen
van de landen zelf.Het mag duidelijk zijn dat de duidelijkheid van onze positie veel te maken
heeft met de naoorlogse geschiedenis. Daar komt de historische imperatief
vandaan om, na de 10 van Laken, nu ook Roemenië en Bulgarije toe te laten.
Graaft men historisch wat dieper, dan valt niet te ontkennen dat beide landen
zich in veel opzichten aan de rand van Europa bevinden. Cultuurhistorisch
behoren zij grotendeels tot de wereld van de Oosters-orthodoxe confessie en
de Slavische etniciteit. Met hun toetreding wordt de culturele spanwijdte
van Europa onmiskenbaar vergroot. Geopolitiek hebben beide landen een herinnering
aan het Ottomaanse Rijk. Ik herinner mij in Bulgarije in tal van plaatsen
standbeelden gezien te hebben waarmee de dank aan Rusland tot uiting werd
gebracht. Dat was dan wel het Tsaristische Rusland dat in de jaren zeventig
van de negentiende eeuw de bondgenoot was geweest bij de bevrijding van het
Turkse juk. Ik memoreer dit omdat dit ondermeer laat zien dat Bulgarije maar
ten dele kan delen in de gemeenschappelijke historische erfenis van het Europa
van de zes, waarmee het allemaal begon, tot en met het huidige Europa van
de vijfentwintig.Roemenië heeft vermoedelijk iets duidelijker Europese papieren. In
elk geval laat men zich in dat land daar graag op voorstaan. Ook hier is er
echter de herinnering aan de Ottomaanse tijd en wel op een voor velen ongedachte
wijze. Vanuit de kerkelijke wereld waarin onze fracties zijn geworteld, bestonden
er in de communistische tijd tot en met heden veel intensieve contacten met
in het bijzonder de gereformeerden in Zevenburgen of Transsylvanië, eerst
ondergronds en nu er boven. Ik hoop dat die geschiedenis eens goed beschreven
zal worden. Interessant is dat die gereformeerde gemeenschap van het calvinistische
type, evenals die van het oorspronkelijke nationale huis van Hongarije, heeft
kunnen voortbestaan door de betrekkelijke tolerantie van het Ottomaanse rijk,
dat hen de facto heeft behoed voor de religieuze repressie van de Contrareformatie.
Om het godsdienstig tot uitdrukking te brengen: God beschermt zijn volk soms
door middel van vreemde heersers. Niet zozeer echter deze memorabele voorgeschiedenis,
als wel de eerder genoemde kerkelijke en later ook politieke contacten met
deze gereformeerden doen bij ons een bijzonder gevoel van verbondenheid leven,
die nu een extra dimensie krijgt met de toetreding van dat land tot "onze"
Unie. Ooit mocht ik in de Tweede Kamer de gastheer zijn van dominee Tökes,
de gereformeerde predikant die in 1989 het initiatief nam tot het volksverzet
tegen de bizarre terreur van Ceausescu. Ook de inspanningen en moed van mensen
als hij hebben de weg gebaand voor de beslissing die wij vandaag mogen nemen.Nu vloeit uit de geschiedenis natuurlijk geen dwingende verplichting voort.
Wij zijn aan de Unie verplicht, een beoordeelding te geven
langs de lijnen van de Kopenhagencriteria. Dat is allereerst de taak van de
Europese Commissie en vervolgens de Raad van de Europese Unie en ook het Europese
Parlement. Hun oordeel mag en moet zwaar wegen. Formeel hebben de nationale
parlementen een volledig goedkeuringsrecht, maar mijns inziens gebiedt de
politieke realiteit te accepteren dat wij alleen met zeer zwaarwegende argumenten
na de goedkeuring door eerdergenoemde instellingen de vrijheid moeten nemen
een toetreding af te wijzen. Dat geldt zeker wanneer niemand bij het begin
en tijdens de onderhandelingen ernstige bezwaren, zoals dat wel het geval
is met betrekking tot Turkije, op tafel heeft gelegd. Ik wil daarmee zeggen
dat vertrouwen in het oordeelsvermogen van deze instellingen een belangrijke
bouwsteen dient te zijn voor ons eigen oordeel. Daarmee doe ik geen afstand
van onze goedkeuringsbevoegdheid, dat zou formeel zelfs niet kunnen, maar
geef ik die bevoegdheid een relatieve plaats in het geheel van de goedkeuringsprocedure.Daarmee is niet alles gezegd. Roemenië en Bulgarije zullen, naar
het zich laat aanzien, met de hakken over de sloot het lidmaatschap van de
Unie bereiken. Dat heeft men zien aankomen en daarom heeft de Raad in het
toetredingsverdrag een zogenaamde uitstelclausule opgenomen. Ik heb er geen
moeite mee dat naar dit middel is gegrepen. Of het ook effectief kan zijn,
is iets anders. Waar ik bezwaar tegen heb, is dat dit drukmiddel onderdeel
is gemaakt van het toetredingsverdrag. Dat leidt er toe dat van deze clausule
pas gebruik kan worden gemaakt wanneer in alle landen de goedkeuringsprocedure
met positief gevolg is afgesloten. Daarmee is dan wel de vraag of al dan niet
op het moment suprême van deze uitstelprocedure gebruik moet worden
gemaakt, onttrokken aan de formele beslissingsbevoegdheid van het parlement.
Eigenlijk betekent dit dat het parlement wel bevoegd blijft het feit van de
toetreding goed te keuren, maar niet meer het moment. Dat is, voorzover ik
weet, nooit eerder gebeurd en de vraag mag gesteld worden of zich dit wel
verdraagt met de staatsrechtelijke rol van het parlement binnen de goedkeuringsprocedure.
Ik vind het in elk geval niet fraai dat van ons nu wordt gevraagd de toetreding
goed te keuren en het besluit wanneer dat zal gebeuren te mandateren aan de
Raad. Wat dat betreft heb ik enig begrip voor de positie van de heer Kox.
Was het niet veel zuiverder geweest wanneer die uitstelprocedure onderdeel
was geweest van het politieke proces van de onderhandelingen en dus was vooraf
gegaan aan de verdragsrechtelijke formalisering van het eindresultaat? Ik
zift hier geen muggen, want als dit mag, dan worden wij een volgende keer
wellicht geconfronteerd met een toetredingsverdrag met een uitstelprocedure
voor onbepaalde tijd. Ik zou het op prijs stellen wanneer de minister op deze
bezwaren van staatsrechtelijke aard ingaat.De aanleiding tot de uitstelclausule was dat in de eindfase van het onderhandelingsproces
een aantal lidstaten van oordeel was dat in het bijzonder de gereedheid van
Roemenië voor toetreding op elf aandachtspunten te wensen overliet. Zo
staat het keurig geformuleerd in de toelichting bij het wetsvoorstel. Is daarmee
eigenlijk ook geen negatief oordeel geveld over het besluit in december 2004
om toetreding tot de Unie per 1 januari 2007 toe te zeggen? Dat was voorbarig
en onverstandig, zoals de regering op vragen onzerzijds in de memorie gelukkig
heeft erkend.De heer Van de Beeten (CDA):Staat in dit verdrag niet dat het 1 januari 2008 is, maar dat het
1 januari 2007 kan worden als beide staten klaar zijn voor de toetreding?
Kunt u die clausule wel zo ruim interpreteren dat het ook een uitstel voor
onbepaalde tijd kan worden? Ik ben geneigd die vraag met nee te beantwoorden.De heer Van Middelkoop (ChristenUnie):Dat hoop ik ook, maar je moet altijd een beetje uitkijken met de regering.
Als je één vinger geeft, heb je over een tijdje misschien het
recht op je eigen hand verspeeld. Overigens staat er bij mijn weten niet dat
ze per 1 januari 2008 mogen toetreden en als ze het goed doen per 1 januari
2007. Volgens mij is het andersom: het is 1 januari 2007 maar het kan
ook 2008 worden. Als wij hier mandateren dat het op een onbepaald moment is –
ik geef toe dat er maar één jaar tussen zit – dan vraag
ik mij af of het meerdere ook mag. Ik maak mij niet al te veel illusies, maar
ik denk dat wij voorzichtig moeten zijn. Het is een invitatie aan de minister
om aan de Handelingen van deze Kamer een aantal geruststellende mededelingen
toe te vertrouwen. Ik vraag hem toe te zeggen dat het om een bijzonder geval
gaat en dat het staatsrechtelijk ondenkbaar is toestemming te vragen voor
onbepaalde termijn. De vraag is overigens opgeroepen door de uitstelprocedure
zelf. Normaal gesproken zou ik die vraag niet bedacht hebben.Ook hier geldt weer dat dit type toezeggingen in het verleden welbewust
niet is gedaan om te voorkomen dat de druk van de ketel zou worden gehaald.
In de nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer schrijft de
regering op 6 december 2005 zelfs het moment nog te vroeg te vinden om
te concluderen dat beide landen gereed zijn om per 1 januari 2007 toe
te treden. Hoe verhoudt zo'n mededeling zich tot de toezegging van december
2004? In 2004 sprak de regering uit dat men gereed was en dat men kon beginnen
met de formele vereisten: de toetredingsverdragen. Een jaar later komt deze
mededeling. Hier is toch sprake van innerlijke tegenstrijdigheid?In de memorie van antwoord schrijft de minister dat door bekrachtiging
van het toetredingsverdrag met de daarin opgenomen waarborgen en instrumenten
de druk van de Europese Unie op de hervormingsprocessen beter is gewaarborgd.
Ook deze verzekering roept de ongemakkelijke vraag op wat wij nu eigenlijk
goedkeuren: een verdrag tot daadwerkelijke toetreding van landen die daarvoor
gekwalificeerd zijn of een volkenrechtelijk drukmiddel voor landen die zich
nog onvoldoende kwalificeren.Op dit moment culmineert een proces van vele jaren in een finale beoordeling
van de Europese Commissie in oktober. Minder dan drie maanden voor de beoogde
toetredingsdatum krijgen de landen te horen of ze erin mogen of nog een jaar
moeten wachten. Ik vind het zeer te betreuren dat de Commissie op een zo laat
moment het beslissende advies wil geven. Ik vind dat je niet meer zo laat
tot uitstel mag besluiten. Dat had in de meirapporten moeten gebeuren. Deze
handelwijze is bepaald krenkend voor Roemenië en Bulgarije. Mag ik hierover
het oordeel van de regering vernemen? Acht de Nederlandse regering zich in
oktober nog geheel vrij, en ik bedoel dat niet in formele maar
in politieke en morele zin, om te besluiten tot het jaar uitstel?Naast de uitstelprocedure bieden het verdrag en het acquis, en daarmee
komen we op meer vertrouwd terrein, tal van mogelijkheden tot het nemen van
passende maatregelen. Te wijzen is op monitoring ook na toetreding, vrijwaringsmaatregelen,
infractieprocedures en/of financiële sancties. Ik heb geen behoefte de
desbetreffende onderdelen te bespreken. Hiervoor geldt wat ik al eerder zei,
namelijk dat hier een eerste taak ligt voor de Europese instituties. Er is
in de regeling één aspect dat mij niet bevalt. Van al deze maatregelen
geldt idealiter dat ze tijdelijk zijn. Echter, ze kunnen indien nodig worden
gehandhaafd. Maximale termijnen ontbreken dus. Dat is op zichzelf al vergaand
en verderstrekkend dan de uitstelclausule. Wat mij niet bevalt, is dat de
Europese Commissie op verzoek van een lidstaat of zelfs eigener beweging kan
overgaan tot het nemen van die maatregelen zonder daarvoor geautoriseerd te
worden door de Raad. Klopt mijn herinnering dat een zo vergaande, niet-geautoriseerde,
zelfstandige bevoegdheid van de Europese Commissie nieuw is? Wordt de Commissie
hiermee geen bevoegdheid gegeven die vernederend is voor het desbetreffende
land? Had het beginsel van de gelijkheid van staten niet moeten betekenen
dat deze vorm van voortgezette curatele, want daar gaat het in feite om, politiek
gedragen had moeten worden door de andere staten en niet door een politiek-ambtelijk
orgaan dat ten dienste staat van de lidstaten? Is dit niet typisch de arrogantie
van een machtige Unie tegenover afhankelijke en zwakke nieuwkomers?De politieke opstelling van onze fracties mag duidelijk zijn. Dat laat
onverlet dat alle zorgen, zoals die ook zijn verwoord in de brief van de regering
over de Commissierapporten, ook door ons worden gedeeld. Ik voel mij vervolgens
in dit debat gedwongen voor een specifieke zaak aandacht te vragen. Mijn eerder
vermelde bijzondere betrokkenheid bij de situatie van de Hongaarse minderheid
in Roemenië ligt daaraan ten grondslag. Zoals ook de regering aangeeft,
wordt in Roemenië nog altijd gewacht op de afrondende behandeling van
wetgeving voor minderheden. Ik vraag in dit verband aandacht voor de zeer
laakbare traagheid en tegenwerking in dat land met betrekking tot de teruggave
van kerkelijke eigendommen. Op grond van ingewonnen informatie, die ik ontving
van een Hongaarse collega, weet ik dat in de periode van 1945 tot 1989 door
het toenmalige communistische regime 2140 kerkelijke eigendommen zijn geconfisqueerd.
Begin dit jaar waren van dat grote aantal nog slechts 54 gebouwen opnieuw
in bezit en gebruik gekomen van de desbetreffende denominaties. Het gaat dan
om rooms-katholieke, gereformeerde, unitarische en lutherse kerken. Daaraan
is in ons land helaas nog weinig aandacht gegeven, overigens ook niet door
mij. Wel door de Raad van Europa, de heer Van der Linden, en recentelijk nog
in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden dat in mei vorig jaar een resolutie
aannam gericht op een versnelde teruggave van die kerkelijke eigendommen.
En in december vorig jaar heeft het Europees Parlement in een resolutie gevraagd
om een versnelde uitvoering van de wet op de teruggave van eigendom. Een niet
onbelangrijke oorzaak van deze schandelijke traagheid ligt bij onwillige lagere
overheden die de uitvoering van de wet consequent frustreren en die daarmee
de vrijheden van godsdienst en eredienst schenden en ook het recht op eigendom.
Ik zou het zeer op prijs stellen wanneer de Nederlandse regering de Roemeense
overheid zou aanspreken op deze verwijtbare laksheid. Dit is een zeer goed
moment om dat te vragen. Dat kan natuurlijk ook via de Commissie. Wellicht
is het mogelijk om er in de voortgangsrapportage van oktober aandacht aan
te geven. Ik vraag de regering daarover contact op te nemen met de Roemeense
autoriteiten. Ik had een motie in gedachten, maar ik heb inmiddels begrepen
dat mijn collega's er de voorkeur aan geven als de minister op dit punt een
duidelijke toezegging doet. Ik verwacht eerlijk gezegd niet anders. Ik krijg
op dit punt dus graag een toezegging van de minister.De heer Platvoet (GroenLinks):Voorzitter. De voorgenomen toetreding van Roemenië en Bulgarije tot
de Europese Unie betekent het voorlopige sluitstuk van de uitbreiding van
de EU. Hoewel Turkije, Macedonië, Kroatië en zelfs ook Albanië
in de wachtrij staan, zal de toetreding van deze landen nog wel een groot
aantal jaren op zich laten wachten.Ondanks herhaalde pleidooien om elk land afzonderlijk met een toetredingsverdrag
te belonen, is ook deze keer een koppeling tussen weliswaar slechts twee landen
gemaakt. Wel is er een uitstelclausule opgenomen die erop neerkomt dat de
Raad op voorstel van de Commissie kan besluiten dat een van beide landen,
of beide, een jaar later toetreden. De regering ziet deze clausule als een
tegemoetkoming aan de wens van een verdrag per land, maar het blijft behelpen.
Opnieuw stel ik de prangende vraag om elk land in de toekomst met een eigen
verdrag te belonen. Deze vraag kan nu ongetwijfeld met ja beantwoord worden,
gezien de lange tijd die het nog zal duren voordat er nieuwe toetreders komen.Half mei zijn er afzonderlijke voortgangsrapportages verschenen van de
Europese Commissie over Bulgarije en Roemenië. Uit deze rapportages blijkt
dat beide landen forse vorderingen hebben gemaakt om aan de gestelde toetredingsvoorwaarden
te voldoen. Het beeld heeft zich daarbij overigens gewijzigd. Was in de afgelopen
jaren vooral Roemenië het zorgenkind en werd er over Bulgarije nauwelijks
gerept, het laatste jaar is dat beeld gedraaid en moet vooral Bulgarije het
ontgelden. Nu geeft de voortgangsrapportage daar ook wel aanleiding toe.Het aantal terreinen waarop sprake is van ernstige zorgen, is bij Bulgarije
geslonken van zestien naar zes. Dit zijn met name onderwerpen die nauw met
justitie te maken hebben, zoals de georganiseerde criminaliteit en de anticorruptiewetgeving.
Daaronder zit echter nog een waslijst van circa twintig onderwerpen –
de heer Kox heeft er een aantal genoemd – waarvoor versnelde, grotere
inspanningen nodig zijn. Een lijst die zeer veelomvattend is en bij elkaar
opgeteld zo ongeveer alle sectoren van de samenleving omvat: van de visserij
tot de belastingpolitiek, van arbeidswetgeving tot het Europese Sociaal Fonds
en de waterkwaliteit, van nucleaire veiligheid tot de vertaling van het acquis
in het Bulgaars. Dit laatste is overigens een grappige voorwaarde, maar het
is inderdaad noodzakelijk dat dit gebeurt, zodat in Bulgarije ook mensen die
geen Engels spreken, het proces van toetreding kunnen volgen. Roemenië staat er rooskleuriger voor. Het aantal terreinen waarover
de Commissie zich erg zorgen maakt, is in een halfjaar gedaald van veertien
naar vier. Het gaat vaak om onderwerpen die meer technisch van karakter zijn,
zoals een goede administratie en controle van de Europese landbouwsubsidies,
maar dat zijn wel belangrijke voorwaarden voor corruptiebestrijding. Er gaat
natuurlijk nogal wat geld om in de landbouwsector. Ook bij Roemenië is
er nog een forse lijst van ongeveer twintig onderwerpen die om een toename
van inspanningen vragen.De discussie moet zich toespitsen op de vraag wat het beste middel is
om beide landen hun tempo van verandering en vooruitgang te laten volhouden.
Volgens de GroenLinks-fractie zal het afstemmen van het verdrag dat zeker
niet zijn; een opvatting die de regering ook inneemt. Afstemming zal eerder
leiden tot stagnatie en scepsis in de betrokken landen dan tot een verbetering
van de situatie op de belangrijke terreinen die nu nog onvoldoende zijn. Uitstel
met een jaar levert weliswaar een duidelijk signaal op, maar de facto zal
dit weinig veranderen omdat na dat ene jaar de toetreding alsnog een feit
zal zijn. Ik deel de opvattingen en vragen van de heer Van Middelkoop op dit
punt.Mijn fractie ziet meer in een goed toegerust, scherp monitoringproces
na toetreding. De regering noemt dit slechts aarzelend – "daarbij
kan worden gedacht aan" – maar wij willen deze mogelijkheid nadrukkelijk
bepleiten. Dat geldt overigens niet alleen voor Roemenië en Bulgarije.
In landen die in 2005 zijn toegetreden, zoals Polen en Litouwen, is volgens
de onomstreden waarnemingen van Transparency International – dat jaarlijks
onderzoek doet in vijftien maatschappelijke sectoren – de corruptie
groter dan in Roemenië. Dit zou ervoor pleiten om – net als de
Raad van Europa dat nu ook aan het ontwikkelen is – een monitoringmechanisme
op te zetten voor alle lidstaten, nieuw en oud, om het voortdurende commitment
aan de belangrijkste criteria van de EU te volgen. Ook de oude lidstaten zijn
namelijk niet heilig, integendeel. Zie bijvoorbeeld hoe Blair omgaat met de
mensenrechten in het kader van terrorismebestrijding, of het recente jaarrapport
van Amnesty International, waarin het Nederlandse asielbeleid wordt gehekeld.Uit de corruptiemonitor van Transparency International blijkt dat de zaken
niet zwart-wit zijn. Nederland scoort geen 1 – wat zou betekenen dat
het niet corrupt is – maar 2,6. Roemenië scoort 3,0, Litouwen 3,4
en Bulgarije 3,6. Corruptie is dus geen verschijnsel dat zich alleen in Oost-Europa
voordoet. Daarom moet een monitoringmechanisme worden ontwikkeld voor zaken
die van belang voor het commitment tot de Europese Unie. Daarbij ligt samenwerking
met de Raad van Europa overigens voor de hand op de terreinen waar de Raad
van Europa deskundig en sterk is: mensenrechten, democratie en rechtsstaat.
In het onlangs verschenen rapport-Juncker over de relatie tussen de EU en
de Raad van Europa worden daarover voorstellen gedaan. De EU-instellingen
zouden volgens Juncker de Raad van Europa moeten erkennen als dé Eurobrede
referentie voor de mensenrechten en de besluiten en conclusies van de monitoringmechanismen
van de Raad van Europa zouden systematisch door de EU als referentie geciteerd
moeten worden. In dit kader heb ik drie vragen. Ten eerste: is de regering
voorstander van een monitoringproces voor Roemenië en Bulgarije, na toetreding?
Dit kan een belangrijk mechanisme zijn om alle tekortkomingen die na toetreding
nog bestaan, op een systematische wijze teniet te doen. Ten tweede: is de
regering met de GroenLinks-fractie van mening dat een dergelijk monitoringproces
zich zou moeten uitstrekken tot alle lidstaten? Daarbij gaat het uiteraard
alleen om de hoofdzaken. Ten derde: wat is de opvatting van de regering over
de opvatting in het rapport-Juncker inzake de samenwerking tussen de EU en
de Raad van Europa op dit punt?De uitbreiding met Roemenië en Bulgarije kan natuurlijk niet los
worden gezien van het veranderende maatschappelijke klimaat in Nederland ten
opzichte van de EU. Uit allerlei onderzoek blijkt dat het aantal tegenstanders
van de grondwet nu nog groter is dan bij het referendum. Het ministerie van
Buitenlandse Zaken heeft een groot internetonderzoek gehouden naar de mening
van "het publiek" over de EU. Daaruit blijkt dat er niet zozeer
sprake is van weerzin tegen de EU als idee of project, maar wel tegen regelzucht
en Brusselse bureaucratie. Over uitbreiding wordt zeer verdeeld gedacht. GroenLinks
kan weinig van al die cijfers bakken; bovendien laten wij ons niet zo graag
leiden door opiniepeilingen. Ook al zou je dat willen, dan nog is het moeilijk.
Moeten wij nu de 48% volgen die de EU af vindt, of de 52% die
dat niet vindt? Of de 44% volgen die nieuwe toetreders extra voorwaarden
wil opleggen, of de 56% die dat niet wil? Enzovoorts.De GroenLinks-fractie ziet met de regering het voordeel van de huidige
uitbreiding. Daarbij gaat het met name om uitbreiding van de Europese ruimte
waarin waarden gelden als democratie, mensenrechten en rechtsstaat, overname
en implementatie van normen op het gebied van milieu, kwaliteit van leven
en voedselveiligheid en de gezamenlijke aanpak van mensenhandel, criminaliteit
en corruptie. Op belangrijke onderdelen wil GroenLinks echter een andere Europese
Unie dan de regering; hiervan zal ik twee voorbeelden noemen. Ten eerste dienen
civiele instrumenten voorop te blijven staan in het Europese veiligheidsbeleid.
De Europese defensiesamenwerking moet zich niet langer op de verbetering van
militaire vermogens richten, maar op een zo effectief mogelijke Europese bijdrage
aan het voorkomen en beheersen van conflicten. Daardoor kunnen de defensiebudgetten
omlaag. Ten tweede moet het dogma van de ongebreidelde vrije interne markt
op de helling. De zeggenschap over publieke diensten komt aan de lidstaten
toe. Ze dienen zelf te beslissen of ze wel of geen marktwerking willen, of
het nu gaat om gezondheidszorg, openbaar vervoer of drinkwater. Brussel mag
geen liberalisering van publieke diensten afdwingen.Alles afwegende, zeggen wij toch ja tegen het toetredingsverdrag. Dit
berust op de inschatting dat Roemenië en Bulgarije erin zullen blijven
slagen om de noodzakelijke vooruitgang te boeken. Een ja tegen het toetredingsverdrag
draagt daaraan meer bij dan een nee. Bulgarije heeft in de korte tijd die
rest, daarin een zwaardere taak dan Roemenië. Uitstel met een jaar voor
dit land lijkt redelijk als in het najaar blijkt dat op de zes terreinen waarop
serieuze actie nodig is, onvoldoende vooruitgang is geboekt.De heer Hoekzema (VVD):Voorzitter. De VVD-fractie is van mening dat Europese staten moeten kunnen toetreden tot de Europese Unie, maar – en dat is principieel
voor mijn fractie – dan moeten deze staten wel voldoen aan de Kopenhagencriteria
en het communautair acquis. De afspraak kent wat dit betreft twee kanten.
Die toetreding is in het belang van de huidige lidstaten, omdat daarmee de
vrede en veiligheid en de welvaart binnen Europa zijn gediend. Ook is de toetreding
in het belang van de toetredende landen die hun ontwikkeling tot een moderne
staat zeker kunnen stellen door de stimulans van de mogelijkheid deel uit
te maken van de EU als democratische waardengemeen­schap, met de dynamiek
van de interne markt en haar welvaartspeil. Het is echter een principieel
punt voor de VVD-fractie dat de nieuwe landen wel gereed moeten zijn om te
kunnen functioneren in de EU zonder daarbij de democratische, rechtsstatelijke
en economische verworvenheden van de Unie te ondermijnen. Met andere woorden:
deze landen moeten als democratische staten met een goed bestuurs- en rechtssysteem
klaar zijn voor opname in de EU en zij moeten kunnen functioneren in de Europese
interne markt. Zowel in het belang van Nederland en de Europese Unie als in
het belang van de toetredende landen Bulgarije en Roemenië hecht de VVD-fractie
aan een zorgvuldige behandeling van dit wetsvoorstel.Allereerst betreurt mijn fractie het dat Bulgarije en Roemenië gekoppeld
zijn in het toetredingsverdrag, waardoor een individuele beoordeling van de
kandidaat-lidstaten wordt bemoeilijkt. Collega Platvoet sprak daar ook al
over. Al bij de behandeling in deze Kamer van de goedkeuringswet tot toetreding
van de Laken-10 heeft de VVD-fractie daar haar ongenoegen over uitgesproken
en aangegeven dat dit bij de toetreding van Bulgarije en Roemenië niet
meer aan de orde mocht zijn. Helaas heeft de Nederlandse regering dit standpunt,
dat tevens het hare was, niet kunnen handhaven binnen de EU. Wat was daarvoor
de reden? Ik vraag de regering namens mijn fractie met kracht te bewerkstelligen
dat er voortaan individuele toetredingsverdragen worden gesloten.Bovendien constateert mijn fractie dat het niet verstandig is om van te
voren een toetredingsdatum overeen te komen, omdat blijkt dat daarmee onvoldoende
druk op de kandidaat-lidstaten ligt om op tijd klaar te zijn voor de daadwerkelijke
toetreding. Daarom vraagt mijn fractie van de regering een duidelijk antwoord
op de wens van de VVD-fractie om niet meer van te voren een einddatum voor
toetreding af te spreken, dat wil zeggen niet vóór het moment
waarop het toetredingsverdrag wordt gesloten, waarbij pas dan op basis van
de stand van zaken omtrent het voldoen aan de toelatingscriteria de toetredingsdatum
met eventuele voorwaarden wordt bepaald. De collega's Van de Beeten en Van
Middelkoop spraken hier ook al over. Zowel de koppeling als het ruim van tevoren
vaststellen van de toetredingsdatum, waarbij er op het moment van toetreding
bij de kandidaat-lidstaten nog sprake is van ernstige tekortkomingen, leiden
tot een oneigenlijke besluitvorming en een voor de EU ongewenste situatie.
Gaarne wil mijn fractie een heldere reactie van de regering.In de memorie van antwoord zijn de vragen van mijn fractie in zijn algemeenheid
naar tevredenheid beantwoord. Toch blijven er klemmende vragen met betrekking
tot de voortgangsrapportages van de Europese Commissie, in het bijzonder de
jongste rapportage van 16 mei jongstleden over Bulgarije en Roemenië.
In deze rapportages constateert de Commissie dat Bulgarije en Roemenië
voldoende voorbereid zouden kunnen zijn voor toetreding op 1 januari
2007, mits zij een aantal belangrijke kwesties tijdig en adequaat weten aan
te pakken.Ten aanzien van Roemenië resteren er nog vier van de veertien "rode
vlaggen", dat wil zeggen gebieden van ernstige zorg. Met betrekking tot
de landbouw – accreditering van volledig operationele betalingsagentschappen
voor directe betaling aan onder anderen boeren en het opzetten van een geïntegreerd
administratie- en controlesysteem, de voedselveiligheid en de conditie van
slachthuizen – en met betrekking tot belastinginning voldoet Roemenië
nog niet aan de criteria. Opvallend is dat Roemenië geen rode vlaggen
meer heeft op het gebied van Justitie, Binnenlandse Zaken, corruptie en zware
criminaliteit. De aanpak van de regering van premier Tariceanu en van de actieve
minister van Justitie mevrouw Macovei heeft wel gewerkt; Roemenië heeft
significante stappen gezet in de hervorming van het rechtswezen. Het heeft
solide structuren voor de strijd tegen de corruptie gemaakt en heeft energiek
onderzoeken aangevat, gericht op een aanzienlijk aantal corruptiezaken op
hoog niveau, aldus de Commissie. Dit is inderdaad een behoorlijke vooruitgang
op dit zeer gevoelige terrein. Maar Roemenië is er nog niet. In haar
appreciatie van 7 juni 2006 van de voortgangsrapportage van de Europese
Commissie merkt de Nederlandse regering terecht op: dit wil overigens niet
zeggen dat Roemenië daarmee alle tekortkomingen op dit gebied heeft opgelost.
Dit heeft betrekking op de consolidatie en het verder uitbouwen van de hervormingen
in het rechtssysteem en de bereikte resultaten op het gebied van de bestrijding
van de corruptie en zware criminaliteit.In Bulgarije resteren nog zes van de zestien "rode vlaggen".
Ook in dat land is er vooruitgang geboekt volgens de bevindingen van de Commissie,
maar minder dan in Roemenië en ook duidelijk minder snel. Roemenië
staat wat dit betreft nu op een hoger plan dan Bulgarije. In december 2005
was die situatie nog omgekeerd. Met name de corruptie en het rechtswezen zijn
nog een serieus probleem, evenals de strijd tegen de georganiseerde misdaad.
De Commissie stelt in haar rapport: Bulgarije zal duidelijke resultaten moeten
laten zien in de strijd tegen de corruptie in termen van stafrechtelijke onderzoeken
en aangespannen processen. Het zal meer moeten bevorderen dat het rechtswezen
wordt hervormd, in het bijzonder door de transparantie, de efficiency en onpartijdigheid
te versterken. Verder liggen ook hier de problemen op het gebied van Landbouw
te weten het opzetten van een geïntegreerd administratie- en controlesysteem,
de voedselveiligheid en de conditie van slachthuizen en op het terrein van
regionaal beleid en structuur- en cohesiefondsen. Wat dit laatste betreft
noem ik de versterking van de financiële controle op de besteding van
structuur- en cohesiefondsen.Met betrekking tot beide kandidaat-lidstaten heeft de Europese Commissie
aangegeven dat over uitstel van toetreding niet dit voorjaar, maar dit najaar
wordt beslist om de druk op beide landen te verhogen om met grote voortvarendheid
de nog noodzakelijke hervormingen door te voeren. Mijn fractie betreurt het
dat beide landen een half jaar voor de toetredingsdatum nog steeds punten
van ernstige zorg vertonen en vraagt de regering dan ook of uitstel van de
beslissing met vijf maanden wel voldoende is. Hoe ziet de regering
de wenselijkheden en de mogelijkheden in deze?Voorzitter. Mijn fractie is van mening dat de toetreding van landen tot
de EU een zorgvuldige benadering vereist. De belangen van de lidstaten en
van de Europese Unie mogen geen gevaar lopen door de toelating van landen
die er nog niet klaar voor zijn en dus nog niet aan de criteria voldoen. In
de analyse van de uitslag van het referendum over de Europese Grondwet en
uit latere peilingen bleek onder andere dat uitbreiding van de EU en met name
het streng hanteren van de toetredingsregels belangrijke punten waren. Het
is dus niet iets wat op een automatisme zou mogen lijken.Ik begrijp dat het toetredingsverdrag instrumenten biedt om te voorkomen
dat het lidmaatschap van Bulgarije en Roemenië Nederlandse en EU-belangen
zou aantasten. Dat zijn de zogenoemde vrijwaringsclausules of wel uitsluitingsmaatregelen,
die de Unie in staat stellen moeilijkheden als gevolg van de toetreding aan
te pakken. Op grond van de zojuist genoemde overwegingen en instrumenten heeft
mijn fractie de volgende vragen aan de regering. In het geval dat er aan het
einde van dit jaar nog steeds bij een van beide of bij beide kandidaat-lidstaten
ernstige tekortkomingen zijn, welk nut en effect ziet de regering dan in de
mogelijkheid die het toetredingsverdrag biedt om de toetreding één
jaar uit te stellen? Op welke manier kunnen vrijwaringsclausules (uitsluitingsmaatregelen)
de beide lidstaten stimuleren om toch zo snel mogelijk aan de toelatingscriteria
te voldoen? Welke vrijwaringsclausules en andere maatregelen heeft de regering
daarbij op het oog? Hoe kunnen specifieke overgangstermijnen en vrijwaringsmaatregelen
een verstoring van de interne markt voorkomen en van het functioneren van
de Europese Unie op andere terreinen, zoals Justitie en Binnenlandse Zaken
en het vrije verkeer van personen? Behoud van de kwaliteit van de bestaande
EU dient immers voor de huidige en voor de toekomstige lidstaten gewaarborgd
te zijn bij uitbreiding.Wat is ten slotte de formele positie van Nederland ten aanzien van de
inzet van deze clausules en maatregelen en het oordelen daarover? Hoe denkt
de regering de clausules en maatregelen te gebruiken? Wat is de positie van
de Staten-Generaal in dezen?Mijn fractie wacht met meer dan gewone belangstelling de reactie van de
beide bewindslieden af.De heer Ten Hoeve (OSF):Voorzitter. Het heeft weinig zin om, nu het toetredingsverdrag voor Bulgarije
en Roemenië voor besluitvorming voorligt, nog heel uitgebreid te gaan
discussiëren. Ook al wil iedereen nu ineens wel voorzichtig aan doen
met uitbreidingen van de Unie, deze uitbreiding is in feite al toegezegd,
mits er wordt voldaan aan de criteria. Zij kan dus, nu er aan die criteria
inderdaad in hoofdzaak voldaan lijkt te zijn en de vooruitzichten vrij goed
zijn, in redelijkheid niet meer worden afgestemd. Niet alleen het feit dat
de EU zich daartoe al verbonden heeft, dwingt tot toelating van deze nieuwe
leden, maar ook de inspanningen die zij als landen gepleegd hebben in de gerechtvaardigde
verwachting dan het lidmaatschap te krijgen, maken dat er geen weg terug is
zonder grote brokken te maken.Het is duidelijk dat nog lang niet alles in orde is. Voor beide landen
geldt dat het aanpakken van corruptie, ook op hoog niveau, en dus het daartoe
uitrusten van de opsporings- en vervolgingsinstanties en de rechterlijke macht,
aandacht moeten houden. Voor beide landen geldt dat de positie van de Roma-minderheid
nog onaanvaardbaar slecht is, en dat op een aantal terreinen het implementeren
van EU-wetgeving problemen oplevert, hetzij doordat de wetgeving niet op orde
is, hetzij doordat de maatschappelijke instituties nog onvoldoende op hun
taken berekend zijn.Een jaar geleden leek het alsof Bulgarije voor lag op Roemenië, nu
geeft het de indruk dat het andersom is. De werkelijkheid zal zich wel niet
zo heel makkelijk laten vaststellen. In ieder geval is duidelijk dat er tekortkomingen
zijn, ook tekortkomingen die het daadwerkelijk deelnemen aan Europese afspraken,
het participeren in het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het ontvangen
van subsidies daaruit en uit de structuurfondsen in de weg kunnen staan. Daarom
is het goed dat er nog een mogelijkheid is om druk op de ketel te houden door
het eventuele uitstel met een jaar bij toch onvoldoende resultaat. Daarom
is het ook goed dat na de toetreding de mogelijkheid van vrijwaringsmaatregelen
blijft en de mogelijkheid van het nog niet laten profiteren van de EU-betalingen.
Overigens is het duidelijk dat wij als parlement weinig invloed meer zullen
hebben op deze maatregelen om ons te beschermen tegen de nieuwe leden. Misschien
kan de minister wel aangeven in hoeverre al die maatregelen door de Europese
Commissie dan wel in een breder verband door de Raad genomen zullen worden.Het omgaan met minderheden is in dit deel van Europa de laatste bijna
tweehonderd jaar niet makkelijk geweest en dat is het nog steeds niet. Bulgarije
heeft daar, naast het Roma-probleem, wat een heel algemeen probleem is in
Oost- en misschien ook wel in West-Europa, niet veel last mee. Het is zijn
irredenta na de Balkanoorlogen van honderd jaar geleden kwijtgeraakt en de
aanspraken op Grieks en voormalig Joegoslavisch Macedonië zijn door de
ontwikkelingen daar nu nauwelijks meer hard te maken. Maar Roemenië heeft
met het Verdrag van Trianon in 1920 een heel grote buit binnengesleept, het
tot dan toe Hongaarse prinsdom Transsylvanië. De bevolkingssamenstelling
daar is, ondanks alles wat daar vooral in de tijd van Ceaucescu aan gedaan
is, nog steeds zo dat niet alleen culturele autonomie, maar zelfs territoriale
autonomie in Zuidoost-Transsylvanië een heel bruikbare optie lijkt.De heer Van Middelkoop heeft net gewezen op de problemen met de teruggave
van Hongaarse kerkelijke bezittingen. Dat dit ondanks de daartoe strekkende
wetgeving nog steeds niet gebeurd is, is waarschijnlijk te wijten aan het
diepgewortelde gevoel bij de doorsnee Roemeense burger dat iedereen in Roemenië
eigenlijk maar gewoon Roemeen moet zijn en dus orthodox. Wie daar ooit geweest
is, weet hoe sterk dat leeft, blijkbaar ook bij burgemeesters en rechters
die eigenlijk de wet moeten toepassen. Als collega Van Middelkoop tot een
motie daarover komt, zal ik mij daar heel graag bij aansluiten, maar dat is
afhankelijk van de reactie van de ministers. In ieder geval is het goed als
wij met elkaar beseffen en daar ook hier en daar uiting aan proberen te geven
dat het hier slechts gaat om één symptoom van een veel breder
aanwezig verschijnsel.De regering geeft in de memorie van antwoord op de vragen van de commissie-ESO
aan dat zowel Bulgarije als Roemenië het Kaderverdrag bescherming nationale minderheden hebben getekend en dat de monitoring door de Raad van
Europa aangeeft dat beide landen zich voldoende inzetten. Dat stelt wat gerust,
maar het betekent niet dat alles goed geregeld is. Het wetsvoorstel voor (ook
alleen nog maar) culturele autonomie voor de minderheden in Roemenië
blijft hangen in het parlement. Nu blijft het uiteindelijk natuurlijk een
verantwoordelijkheid van de Roemenen zelf, inclusief de vertegenwoordigers
van de minderheden en vooral van de grote Hongaarse minderheid, om de beste
wijze van samenleven te vinden. Het is echter mede de taak van de "oude"
EU om aan deze "nieuwe" EU-leden te laten zien dat het verschijnsel
van de natiestaat met een eenvormige bevolking eerder uitzondering dan regel
is en dat het dus nodig is, daarvoor zowel juridisch als mentaal ruimte te
maken. Dat besef zal waarschijnlijk eerder doordringen bij landen die deelnemen
aan de EU dan bij landen die gefrustreerd buiten de EU staan. Ook hierom is
toelating van de twee nieuwe leden eerder aan dan af te raden.Ten slotte heb ik nog een enkele losse opmerking. Het toelaten van nieuwe
leden wordt moeilijker. Het vergt meer uitleg aan het grote publiek om Bulgarije
toe laten dan het in 1995 vergde om Zweden toe te laten. Dat is begrijpelijk,
maar mag ons toch twee dingen niet laten vergeten, in de eerste plaats dat
het uitgangspunt altijd is geweest dat van de Europese Unie de landen op het
Europese continent lid moesten kunnen worden. Dat is op zichzelf al een soort
van toelatingsbelofte, zij het zonder enig zicht op de termijn. Op dat uitgangspunt
zouden wij niet terug moeten willen komen. Is de minister dat met mij eens?In de tweede plaats: als wij de neiging hebben om daar wel op terug te
willen komen, komt dat ook, en misschien wel vooral, omdat wij intern in de
EU de zaak onvoldoende geregeld hebben. De nieuwe leden van nu lopen een eind
achterop en wekken daarom makkelijk negatieve gevoelens in de gesettelde landen
waar alles immers allang dik in orde is. Met alle nieuwe leden in de toekomst
zal dat weer zo zijn. De procedures in de EU zijn niet geschikt om met 25
of 27 leden tot efficiënt handelen te komen. Daar moet dus wat aan gebeuren.
Zij geven echter ook geen uitdrukking aan het terechte gevoel dat er grote
verschillen zijn en dat wij niet met iedereen willen wat wij met sommigen
misschien wel zouden willen. Daarvoor zou een uitdrukkelijke keuze voor een
EU met verschillende snelheden of met regionale groepen misschien een oplossing
zijn. In feite is het op wat grotere schaal gebruiken van de vrijwaringsclausules
misschien ook wel een stap in die richting, een vorm daarvan. Ik acht dat
een betere oplossing dan een EU met zogenaamd geprivilegieerde partners die
eigenlijk veel liever lid hadden willen worden. De minister is voorzover ik
weet niet voor deze keuze, maar ik zou hem daar toch nog wel graag eens over
willen horen. Ook overigens hoor ik graag zijn reactie aan.De heer Schuyer (D66):Voorzitter. Na het vele dat aan de overzijde en ook vandaag in deze Kamer
is gezegd over de toetreding, zou het verwonderlijk zijn als er in mijn bijdrage
ineens een geheel ander panorama zou ontstaan. Dat is dan ook niet het geval.
Tijdens een wedstrijd moeten de spelregels niet worden veranderd. Daarom steunt
mijn fractie de toetreding van beide landen van harte, uiteraard onder de
condities die voor toetreding gelden in de meest brede zin.Ik leg in het vervolg van mijn betoog het accent op Roemenië, maar
Bulgarije mag daar niet uit concluderen dat ik minder belangstelling heb voor
dat land. In tegendeel, geruisloosheid is in het traject waarmee men bezig
is veelal te verkiezen boven in de schijnwerpers staan. Bulgarije wordt in
de laatste rapportage van de Commissie wat zorgelijk benaderd. Dit land dient
dat als een uitdaging te zien om te verbeteringen serieus aan te pakken. Het
ware beter geweest als de geruisloosheid had kunnen voortduren. Het moet voor
Bulgarije een eer zijn om straks de rode vlag en de rode lantaarn niet te
ontvangen op het terrein van corruptie en op dat van mensenrechten. Ik heb
begrepen uit de bijdrage van de heer Kox dat alle verloven in Bulgarije zijn
ingetrokken, dus ik heb er vertrouwen in dat het proces goed zal verlopen.De heer Kox (SP):Als wij van de voorzitter van de Kamer of van de regering te horen krijgen
dat wij de komende maanden niet op vakantie mogen gaan en dat alle ambtenaren
moeten verschijnen omdat er honderden wetten moeten worden bedacht, besproken
en goedgekeurd om aan de criteria te voldoen, hoe zou u dan de staat van het
land noemen? Ik zou deze als paniek omschrijven. Als dat gebeurt in Bulgarije,
zegt u dat men goed bezig is. Dat had twee jaar geleden moeten gebeuren. Bulgarije
loopt achter en kan niet binnen de gestelde termijn aan de criteria voldoen.
Dat is volgens mij het signaal. Het land krijgt nog steeds een eerlijke kans.
De beoordeling vindt in oktober plaats. Wij kunnen toch niet stellen dat men
goed bezig is? Of vindt u dat dit wel het geval is?De heer Schuyer (D66):Ik deel uw mening niet. Ik vind dat Bulgarije goed bezig is, zeker omdat
er een halfjaar geleden nog een ander perspectief was. Er is kennelijk iets
gebeurd, er is wat zand in de machine gekomen. Ik vind dat dit wel veel rechtvaardigt.
Het intrekken van de verloven is voor ons een signaal hoe belangrijk toetreding
tot de EU is voor die landen.De heer Kox (SP):Als er zo overhaast zo veel wetten moeten worden bedacht, besproken en
goedgekeurd, dan is normaal gesproken de conclusie toch dat dit tot hap-snapwerk
leidt? Deze zaken kunnen toch niet goed zijn voorbereid?De heer Schuyer (D66):Ik ben het daar niet mee eens. Zelfs als niet alles in orde zou zijn,
is het de vraag of een uitstel van een jaar iets oplevert. Ik kom daar later
op terug.Uit de formulering van het voorgaande zou gemakkelijk het idee kunnen
rijzen dat wij niet van harte instemmen met de toetreding. Dat is bepaald
niet het geval. Ik heb bij de voorbereiding van dit debat het onvolprezen
Keesings Historisch Archief weer eens geraadpleegd en wel de jaargang 1990.
Daarin wordt uitvoerig verslag gedaan van de Roemeense revolutie van 21 tot
25 december 1989. Dat is iets meer dan zestien jaar geleden. Alleen al
de ontwikkeling sindsdien leidt tot een geweldige bewondering bij ons.De revolutie eindigde met de executie van dictator Ceausescu. Deze regeringsleider
werd in de jaren zeventig en begin tachtig in het Westen gewaardeerd vanwege zijn kritiek op de Sovjet-Unie. Een officieel staatsbezoek
en ontvangst door de koningin waren de zichtbare uitingen van die waardering
van Nederland. Daarnaast aten wij Roemeense jam. Die was kwalitatief hoog
gewaardeerd en, voor Nederland belangrijk: goedkoop. Door de export werd de
Roemeense staatsschuld weggewerkt, maar wij weten inmiddels dat dit onvoorstelbare
offers van de bevolking vroeg omdat de verdiensten in paleizen werden gestoken.
De hongersnood onder de bevolking was de meest zichtbare uiting van die offers.De behandeling van minderheden, onder Ceausescu in het bijzonder de Hongaarse,
kon de toets der kritiek niet doorstaan. Minderheden mochten zich niet manifesteren.
Toen de Hongaarse dominee László Tõkés op 15 december
1989 kritiek uitte op de behandeling van de etnische Hongaarse minderheid,
volgde een deportatiebevel. Op 16 december legde de bevolking een cordon
rondom de woning van de dominee om uitzetting te voorkomen. Dat was de start
van een opstand met mondiale gevolgen.Wij nemen vandaag een besluit dat ook steunt op de schouders van de Roemeense
bevolking, zoals de heer Van Middelkoop zei. Hij spoort ons nu aan om de regering
via een motie te vragen er bij de Roemeense autoriteiten op aan te dringen
om kerkelijke bezittingen terug te geven. Dat moet gebeuren. Wij beschouwen
zo'n aansporing echter niet als kritiek op de huidige ontwikkeling. Tenslotte
duurde het bij ons ook een paar jaar – om het eufemistisch uit te drukken –
voor de erven Goud­stikker de hun toekomende kunstvoorwerpen weer terugkregen.De ontwikkelingen in de DDR, Polen, Roemenië en Bulgarije, maar ook
in Slowakije, Tsjechië, Hongarije en andere landen hebben het aanzien
van ons werelddeel ten principale veranderd. Nog geen zeventien jaar na de
grote veranderingen in het Oostblok, spreken wij over toetreding tot de Unie.
Voor wie het op zich laat inwerken, is dat onvoorstelbaar te noemen.Het is nu mode om eurosceptisch te zijn, want dat trekt wellicht kiezers.
Europa kent natuurlijk problemen die verband houden met de groei en het absorptievermogen.
Het is gemakkelijk om de toetreding van deze landen als oorzaak aan te wijzen
van de problemen die er zijn. Wellicht het meest kwalijke van de Euroscepsis
is dat die een verkeerd signaal geeft aan de toetredende landen. Deze landen
zien de Unie waarachtig niet alleen als een economische, maar ook als een
politieke en, met de NAVO erbij, defensieve kracht. Wat mijn fractie betreft
mogen wij hen daar niet in teleurstellen. Er is uiteraard veel meer te zeggen
over de toetreding vanuit een historisch perspectief, maar daar is het nu
niet het moment voor. Ik had er echter behoefte aan om dit perspectief in
telegramstijl aan te duiden, want het historische wordt wel heel gemakkelijk
vergeten.De kern van dit debat vandaag is de vraag of wij kunnen instemmen met
de aanpak die de regering voor ogen staat en die in de brief van 7 juni
2006 is verwoord. Wij willen de regering oproepen om, als het maar enigszins
mogelijk is, te streven naar aansluiting per 1 januari 2007 en het jaar
uitstel niet te gebruiken als daar geen strikte noodzaak toe is. Spanje, Portugal
en Griekenland laten zien dat aansluiting ook stimulerend werkt op de verdere
ontwikkeling van landen. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat dit voor
de genoemde landen niet geldt. Desnoods, al zou mijn fractie dat tot het uiterste
beperkt willen zien, kan gebruik worden gemaakt van het systeem van vrijwaringsmaatregelen
voor terreinen waarop dat nodig is, bijvoorbeeld met betrekking tot dierziekten
en het inzamelen van dierlijk afval.De vraag is of de spelregels ten behoeve van de toetreding voor de toekomst
wel veranderd moeten worden. Het is zinvol om die vraag bij dit debat te betrekken,
zoals dat ook in de Tweede Kamer is gebeurd. Er moet geen sprake meer zijn
van een koppeling van landen. Er moet ook geen jaar van toetreding worden
genoemd voordat aan de overeengekomen criteria is voldaan. Dat eerste, de
koppeling, wordt door mijn fractie zonder meer bepleit, het tweede ook, zij
het wel met enige aarzeling. Het kan immers niet zo zijn dat nieuwe landen
volstrekt onzeker blijven over hun toetreding nadat zij de criteria hebben
vervuld. Dat de Unie ook kijkt naar het eigen opnamevermogen is echter onvermijdelijk.
Vanuit dat perspectief is het logisch dat een begrenzing wordt aangebracht,
dus meer vanuit de mogelijkheden van de Unie zelf dan geredeneerd vanuit het
land dat werkt aan die criteria en daarin overduidelijk zo'n voortgang boekt
dat restanten ook na toetreding best gerealiseerd zouden kunnen worden.In de brief van de regering van 7 juni wordt met enige regelmaat
het toekennen van "de rode vlag" genoemd. Het is goed te bedenken
dat geen enkel land in de gemeenschap het prettig vindt die "rode lantaarn"
te dragen, om een ander beeld te gebruiken. Met dat gegeven is rekening te
houden bij de beoordeling van toetreding, ook voor landen in de toekomst,
bijvoorbeeld Montenegro. Het is door anderen nog niet genoemd, maar dat zou
wel eens veel sneller kunnen gaan dan werd gedacht. Recente voorbeelden waarbij
lidstaten tijdens hun lidmaatschap juist vorderingen hebben gemaakt als het
gaat om het kunnen overdragen van de "rode lantaarn", zijn zoals
al gezegd Spanje, Portugal, Griekenland en Ierland. Bij de beoordeling in
verband met de toetreding mag dat gegeven best worden meegewogen.Met de op handen zijnde toetreding van Bulgarije en Roemenië is de
kans op duurzame vrede in ons werelddeel voor alle landen en nu speciaal voor
de Oost-Europese landen zeer fors toegenomen. Dat is het belangrijkste dat
bij deze toetreding kan worden geconstateerd. Wij wachten het antwoord van
de regering in vertrouwen af.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt enkele minuten geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20052006-1400-1412.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl