Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2002-2003, pag. 729-736

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

26-05-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

nr. 23, pagina 729-736

06-05-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 28072Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (Dinsdag 6 mei 2003)Pagina 742-742
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (kamerstuk 27732)Pagina 736-742
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)Pagina 729-736
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht) (kamerstuk 27732)Pagina 726-729
Presentie en opening (dinsdag 6 mei 2003)Pagina 721-721
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 6 mei 2003)Pagina 742-744
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Aanpassing van Boek 3 en Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek, de Telecommunicatiewet en de Wet op de economische delicten inzake elektronische handtekeningen ter uitvoering van richtlijn nr. 1999/93/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 13 december 1999 betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen (PpbEG L 13) (Wet elektronische handtekeningen) (27743); - Regeling van cassatie in Antilliaanse en Arubaanse uitleveringszaken (27797, R1686); - Wijziging en aanvulling van een aantal bepalingen in het Wetboek van Strafvordering en enige andere wetten met betrekking tot de ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel (aanpassing ontnemingswetgeving) (28079); - en enkele andere voorstellen.Pagina 721-722
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de spoorwegen, te weten: - de motie-Wolfson c.s. over een meerjarig herstelplan en alternatieve beheersvormen (kamerstuk 27482, 27216, nr. 145f)Pagina 721-721
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken uit celmateriaal (kamerstuk 28072)Pagina 722-726

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken
in verband met het vaststellen van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken
uit celmateriaal (28072).De beraadslaging wordt hervat.Minister Donner:Mijnheer de voorzitter. Er is duidelijk uit de interventies van de verschillende
fracties gebleken dat het wetsontwerp in het algemeen op sympathie en steun
mag rekenen en daar ben ik erkentelijk voor. Dat er vragen zijn over de wetgevingstechniek,
heb ik bij bijna iedereen beluisterd. Ik kan u overigens zeggen
dat ik in het Wetboek van Strafvordering een precedent heb voor de regeling,
maar daar zal ik straks op ingaan.Ik denk dat het goed is, omdat het ook de achtergrond is van een aantal
vragen dat over de belangenafweging en over de praktijk is gesteld, om even
duidelijk te maken over welke situatie wij het hier hebben. Het gaat niet
om de normale inzet van DNA-onderzoek bij de opsporing; dat gebeurt inderdaad
steeds vaker. Er zijn echter situaties waarin je aan dat alles helemaal niets
hebt, in die zin dat je wel een delict hebt maar alleen maar DNA-materiaal
en geen verdachte. Dat is het probleem waar wij hier mee te maken hebben.
Dan krijg je de vraag: mag ik dat DNA-materiaal onderzoeken op bepaalde kenmerken?
Het is dan logisch – dat is ook het fundamentele onderscheid dat bij
dit wetsontwerp aan de orde is – om dit onderzoek toe te staan naar
de uiterlijk waarneembare kenmerken, want anders heb je er niets aan. Immers,
aan het gegeven dat iemand erfelijk met hemofilie belast is, heb ik bij de
opsporing niets omdat ik niet alle artsen kan aanschrijven met de vraag: kunt
u mij de lijst van alle hemofiliepatiënten geven?Voor de opsporing moet je derhalve, omdat je niemand hebt behalve een
heel grote groep van potentiële verdachten, uiterlijke kenmerken hebben.
In dat uiterlijke kenmerk zit dan ook het element dat het vanaf de geboorte
aanwezig moet zijn. Bij DNA gaat het namelijk alleen maar om potentiële
kenmerken, kenmerken waarvan je niet weet of zij zich al geopenbaard hebben
of niet. Derhalve kan het ook niet sturend zijn bij de opsporing en vandaar
de toelichting dat het om van de geboorte af aanwezige kenmerken moet gaan.Kortom, het gaat er hierbij om: wat kan ik aan mensen zien? Dat is de
fundamentele afgrenzing die met dit wetsontwerp gemaakt wordt. Welke kenmerken
je daarbinnen neemt, is vervolgens een kwestie van techniek. Is de staat van
het onderzoek al zodanig ver dat ik inderdaad één op één
tussen bepaalde DNA-gegevens, een bepaald gen, en een bepaald uiterlijk kenmerk
een zodanig sterke relatie heb, dat als ik het DNA-materiaal onderzoek, ik
ook weet dat de persoon dit kenmerk moet hebben? Dat is puur een kwestie van
techniek. Als het bijvoorbeeld gaat om blauwe ogen, heb ik dan geïdentificeerd
welk gen de kleur van de ogen bepaalt en kan het, als dat gen aanwezig is,
ook niets anders zijn? Zo ja, dan levert het in dat geval blauwe ogen op.
Nu, als de staat van de techniek zodanig is en wij de middelen hebben om dat
vast te stellen, dan is het vervolgens bij het beantwoorden van de vraag of
wij het opnemen op de lijst, puur een kwestie van: is het relevant en heb
ik er wat aan bij het opsporingsonderzoek of heb ik er niets aan? Ik geloof
dat ik in de Tweede Kamer het voorbeeld heb genoemd van zweetvoeten. Het kan
zijn dat je op een gegeven moment een eenduidige relatie legt tussen bepaald
genetisch materiaal en zweetvoeten, maar dat je desondanks zegt: het is zinloos
dat op te nemen, want dat is niet praktisch. Meestal zie je namelijk de mensen
niet zonder schoenen aan en derhalve zou je er weinig aan hebben om te weten
dat bepaald genetisch materiaal overeenkomt met zweetvoeten.In antwoord op vragen van de heer Holdijk zeg ik dan ook dat hierin niet
het fundamentele punt is gelegen. De grens wordt daarentegen bepaald door
de innerlijke en de uiterlijke kenmerken. Voor de rest is dit een kwestie
van techniek. We hadden ook voor een andere wetgevingssystematiek kunnen kiezen.
We hadden bijvoorbeeld de uiterlijke kenmerken bij AMvB kunnen aanwijzen.
Ook ras en geslacht hadden we bij AMvB kunnen laten opnemen. Dit is echter
niet gedaan. Thans is namelijk de techniek zover dat geslacht en ras kunnen
worden vastgesteld en daarom is ervoor gekozen daarover een bepaling in de
wet op te nemen. Voor de andere zaken, voor zover zij de uiterlijk waarneembare
kenmerken betreffen, gelden de vragen die ten aanzien van de techniek zijn
gesteld. De andere zaken kunnen bij AMvB worden aangewezen. Wij hadden ook
kunnen kiezen voor een ministeriële regeling, maar er is gekozen voor
een AMvB. Deze methodiek komen wij bij het bestuursrecht heel vaak tegen.
Ik noem in dit verband artikel 61a Wetboek van Strafvordering. In het eerste
lid van dit artikel wordt een lijst maatregelen genoemd. Die lijst laat zich
zelfs zonder AMvB uitbreiden. Bij AMvB kan ik vervolgens regels stellen. Hier
is echter niet gekozen voor een openeindregeling, dus niet voor een regeling
zonder concrete aanwijzing bij AMvB. Dat is gedaan met het oog op het belang
van de rechtszekerheid. Op deze manier wordt de regering namelijk gedwongen
om bepaalde kenmerken bij AMvB te noemen en andere niet in aanmerking te laten
komen. Rechtszekerheid wordt namelijk niet bepaald aan de hand van de vraag
of iets bij wet of bij AMvB is geregeld. De wet geeft namelijk geen grotere
rechtszekerheid dan een AMvB. De rechtszekerheid wordt bepaald door het concreet
noemen van het kenmerk: de kleur van de ogen, de vorm van de oren etc. Op
een gegeven moment kan blijken dat het hebben van een hazenlip genetisch bepaald
is en de kenmerken ervan dus in alle gevallen bij een bepaald gen aanwezig
zijn. Dan kan een hazenlip bij AMvB worden aangewezen. Er is bewust gekozen
zoiets niet bij wet te regelen. Bij deze wet wordt namelijk het beginsel aanvaard.
Als je alle mogelijkheden bij wet zou noemen, zou dat verlies betekenen voor
de opsporing, omdat het daarbij vooral om een kwestie van techniek gaat.Hiermee geef ik aan wat de reden is geweest voor het kiezen van deze manier
van wetgeving. Nogmaals, het is meer een pragmatische overweging geweest om
nu al ras en geslacht in de wet op te nemen. Er had ook voor de andere manier
kunnen worden gekozen. Wij hadden ook alles bij AMvB kunnen aanwijzen, maar
dan had er nu eerst weer een AMvB moeten komen. Eigenlijk heb ik hiermee ook
de vraag beantwoord waarom men zich bij deze wetgeving heeft geconcentreerd
op de uiterlijk waarneembare kenmerken.Er spelen ook veel vragen over privacy en het belang van het slachtoffer.
Die zijn evenwel niet bij het hier bedoelde onderzoek aan de orde. Hier gaat
het om het feit dat DNA-materiaal beschikbaar is. Bij wet wordt nu geregeld
dat in het belang van de opsporing mag worden onderzocht wat de uiterlijke
kenmerken kunnen zijn. Alleen aan de uiterlijke kenmerken heb ik namelijk
iets in het kader van de opsporing. Als er op basis van de gegevens een persoon
verdacht en daarna veroordeeld wordt, kan ik van die persoon informatie verkrijgen
aan de hand van het beschikbare materiaal. Daarmee krijgen wij een geheel
andere afweging. Daarbij gaat het om het belang van het slachtoffer en het
belang van de verdachte. Dat is echter geen reden om op het moment waarop
je nog helemaal niemand verdenkt, de rest te gaan onderzoeken.Tegelijkertijd geldt wel dat het hierbij gaat om een algemeen beginsel,
namelijk dat de informatie persoonsgegevens betreft. Daar geldt niet zozeer
deze wet voor als wel de Wet bescherming persoonsgegevens. Uitgangspunt daarbij
is dat er niet eerder verwerkt wordt dan wanneer het noodzakelijk is en dat
mensen niet geïnformeerd worden als ze daarvan zelf niet hadden kunnen
weten. De vraag van de heer Kohnstamm in dit verband is een vraag die weliswaar
in het algemeen van belang kan zijn, maar die in dit kader niet aan de orde
is. Nogmaals, het betreft hier een opsporingsmaatregel, waarbij alleen zaken
die noodzakelijk zijn en die wij willen weten, onderzocht worden.De heer Rosenthal (VVD):In de memorie van antwoord spreekt de minister ten aanzien van de afweging
waarom het nu gaat, wel degelijk voortdurend over de verdachte en zijn omgeving.
In feite introduceert hij hiermee in de afweging van de belangen dus ook de
verdachte.Minister Donner:Uiteraard, want anders heeft het geen zin om het beoogde onderzoek te
doen. Er ligt DNA-materiaal waarvan ik weet dat het van de dader moet zijn.
Anders is ieder onderzoek volstrekt zinloos. Vervolgens komt de vraag naar
voren of onderzocht kan worden op uiterlijk waarneembare kenmerken. Daarmee
krijg ik niet één verdachte in beeld maar een groep mensen met
bepaalde kenmerken. Binnen die groep zal ik op andere wijze moeten nagaan
om wie het gaat. Daarbij kan op een gegeven moment de vraag aan de orde komen
in welke gevallen wel of geen DNA-materiaal afgenomen mag worden. Vervolgens
kan dát DNA-materiaal getoetst worden aan het materiaal dat al aanwezig
is. Er moet dan wel eerst sprake zijn van een concretere verdachte binnen
de genoemde groep.De heer Rosenthal (VVD):Eigenlijk gaat het u dus om een soort concentrische cirkels waarbij u
begint met virtuele verdachten, waarna u vervolgens overgaat tot insnoeren.Minister Donner:Hierbij geldt niet zozeer de term virtueel; wat wij hier aan de orde hebben,
is de verzamelingenleer. Aan de hand van het kenmerkenonderzoek ontstaat een
verzameling, binnen de al bestaande verzameling waar het gaat om mensen die
potentieel in aanmerking komen. Aan de hand van dit onderzoek kan ik constateren
dat de desbetreffende persoon bijvoorbeeld blauwe ogen moet hebben of van
het blanke ras moet zijn. Vervolgens kan ik dat via andere opsporingsmethoden
verder insnoeren. Uiteindelijk kom ik dan bij een verdachte die ik eventueel
dan onder de andere wettelijke regeling materiaal kan afnemen, dat ik vervolgens
kan toetsen aan het materiaal dat ik reeds had.De heer Van de Beeten (CDA):Op het gevaar af dat ik helemaal de mist in ga – ik had voor wiskunde
en dus ook voor verzamelingenleer geen geweldig hoog cijfer op de middelbare
school – wil ik toch nog even doorgaan op dit punt. Stel: de minister
heeft die grotere groep verdachten in beeld die voldoen aan de kenmerken van
het DNA-onderzoek. Dat is dan gebeurd aan de hand van een bloedspoor, maar
op grond van andersoortig onderzoek dan DNA-onderzoek kan worden vastgesteld
met behulp van hetzelfde bloed dat de verdachte hemofiliepatiënt is.
Daarmee is dan toch de verzameling aanzienlijk ingeperkt. Waarin zit dan het
principiële verschil als het wel toelaatbaar is dat er met ander dan
DNA-onderzoek vervolgens met hetzelfde bloed wordt vastgesteld dat de verdachte
hemofiliepatiënt moet zijn?Minister Donner:Dan maakt u verwarring dat wij het gaan onderzoeken, als er bloedsporen
gevonden zijn, en constateren dat de dader hemofilie moet hebben. Als dat
niet relevant is voor het onderzoek, gelden daarvoor dezelfde regels als bij
de bescherming van persoonsgegevens. Dan is niet het Wetboek van Strafvordering
van toepassing, maar de Wet bescherming persoonsgegevens. Deze regelt hoe
je omgaat met dit soort gegevens en onder welke omstandigheden. Nogmaals, pas op het moment dat het relevant wordt voor het opsporingsonderzoek,
kan het relevant zijn om uit dat bloed vast te stellen dat het gaat om een
hemofiliepatiënt. Meestal zal hij het dan zelf ook wel weten, zeker als
je bloed vindt van een hemofiliepatiënt.De heer Van de Beeten (CDA):Dat laat ik nog maar even in het midden, maar dat betekent dat de politie
in het vervolg bij opsporingswerkzaamheden niet alleen naar het Wetboek van
Strafvordering moet kijken, wat betreft de omvang en de reikwijdte van haar
bevoegdheden, maar ook naar de Wet bescherming persoonsgegevens. Dat is een
nieuw element. Ik zou graag willen dat de minister dat toelicht aan de hand
van de wetstekst.Minister Donner:Nee, u haalt twee dingen door elkaar. De ene vraag is welke gegevens er
gehaald kunnen worden uit materiaal voor de opsporing. De tweede vraag is
een heel andere, namelijk welke gegevens haal ik uit dat materiaal die niet
relevant zijn voor de opsporing, maar die eventueel interessant zijn voor
degene over wie het gaat. Dan heb ik het over dit soort kenmerken. Als het
hemofiliepatiënt zijn relevant is voor de opsporing, zal ik dat gegeven
gebruiken, als ik daar achter ben gekomen. In dit wetsvoorstel zeggen wij
alleen dat het ongerichte DNA-onderzoek vooralsnog niet verdergaat dan de
uiterlijke kenmerken. Dat is een fundamenteel gegeven. Als er via die uiterlijke
kenmerken een verzameling is gemaakt van degenen die daarvoor in aanmerking
komen, kan het interessant zijn om wat meer informatie uit het DNA te halen,
omdat je dan op andere dingen kunt testen. Dan kom je bij heel andere zaken
en bij de procedures die wij hebben voor massaal bevolkingsonderzoek naar
DNA.Daarmee heb ik de argumenten genoemd voor de wetgevingstechniek. Ik wijs
erop dat er in het wetsvoorstel wel een voorhangprocedure zit, in die zin
dat er niet wordt vastgesteld dan vier weken nadat er kennis is gegeven. Er
is niet een verdergaande voorhangprocedure die inhoudt dat het voorstel als
wet wordt behandeld, als een bepaald deel van de Tweede Kamer dat nodig oordeelt.
De vraag of dat een administratiefrechtelijk verenigbare praktijk
is, is hier niet aan de orde, omdat het primair een technische vraag is en
niet een beleidsvraag. De beleidskeuze dat het gaat om uiterlijke kenmerken,
wordt gemaakt bij dit wetsvoorstel. Voor het overige gaat het alleen om de
op pragmatische overweging gebaseerde aanwijzing van die kenmerken.Er is wel een voorhang in de zin van het kenbaar maken. Dat maakt het
mogelijk om daarover van gedachten te wisselen met de Kamer. In deze voorhangprocedure
zit niet dat de Kamer vervolgens kan bepalen dat een kenmerk bij wet moet
worden vastgesteld. Dat is het enige verschil. Dat zou een meer onlogische
benadering zijn, gegeven het systeem. Wat zou de reden zijn om het ene wel
bij wet te doen en het andere niet? Ik ben naar mijn mening in ieder geval
duidelijk geweest dat de rechtszekerheid niet in het niveau van regelgeving
maar in de concreetheid zit en dat juist daarom gekozen is voor aanwijzing
bij AMvB.De heer Van de Beeten heeft een vraag gesteld over de uiterlijk waarneembare
kenmerken die iemand vanaf de geboorte heeft. Ik heb ook besproken hoe het
zit met ander materiaal en het materiaal dat door klassieke middelen wordt
verkregen. Ik hoop dat ik duidelijk heb gemaakt dat ik dan te maken heb met
de verdere opsporing.De heer Rosenthal heeft een vraag gesteld over de eventuele uitwisseling
van DNA-gegevens. Dat is puur een kwestie van het verdrag dat daarop van toepassing
is. Zo vindt er bijvoorbeeld met de Bondsrepubliek wel uitwisseling van gegevens
plaats en vindt er vooralsnog geen uitwisseling met de Verenigde Staten plaats.
Ik ben al ingegaan op de afweging van de belangen van de daders en hun naasten
tegenover de belangen van de slachtoffers.Hij heeft voorts een vraag gesteld over de grens die wordt gehanteerd
bij DNA-afname. Waarom wordt die afname wel toegestaan bij delicten waarbij
voorlopige hechtenis aan de orde is en niet bij delicten waarop een straf
van drie jaar staat? De heer Rosenthal heeft gewezen op het feit dat er met
vingerafdrukken wordt gewerkt. Dat is inderdaad ook in de stukken aangegeven.
Wij hebben het hier echter over een meer algemene afgrenzing in de systematiek
van strafvordering tussen het moment waarop je bepaalde dwangmiddelen wel
kunt toepassen en het moment waarop je die niet kunt toepassen. Die keuze
is gemaakt ten aanzien van de voorlopige hechtenis. Er is dan echter geen
reden voor om ten aanzien van DNA en vingerafdrukken een andere regeling te
hanteren. Dan moet die vraag gewoon in het algemeen aan de orde worden gesteld.Het tweede punt betreft de meer praktische betekenis. De door de heer
Rosenthal genoemde gevallen die wel onder het criterium van drie jaar maar
niet onder het criterium van de voorlopige hechtenis vallen, namelijk eenvoudige
mishandeling en dood door schuld, zijn misdrijven waarbij doorgaans geen DNA-materiaal
achterblijft. Immers, iemand moet vrij hard slaan om materiaal achter te laten.
Dan valt het echter al niet meer onder de eenvoudige mishandeling. Voor het
overige gaat het om categorieën van fraude etc., waarbij DNA minder aan
de orde is. het is in die zin dus niet zinvol om een onderzoek ten aanzien
van DNA te doen. Nogmaals, het gaat hier ten principale om de vraag: gaan
wij de grens voor dwangmiddelen verleggen van de voorlopige hechtenis naar
drie jaar?De heer Holdijk heeft erop gewezen dat betrokkene niet tegen zijn wil
op de hoogte mag geraken van erfelijke aandoeningen. Het criterium is inderdaad:
niet uiterlijk waarneembare persoonskenmerken. Als het erfelijke aandoeningen
zijn die wel uiterlijke kenmerken zijn, zoals bijvoorbeeld het ras of het
geslacht, dan kunnen die wel meegedeeld worden. In die zin heeft de heer Holdijk
gelijk. Maar nogmaals: de grens is gelegen bij die uiterlijk waarneembare
kenmerken die alleen in aanleg aanwezig zijn. Als zij in aanleg aanwezig zijn
en zich nog niet geopenbaard hebben, prevaleert het recht op bescherming van
persoonsgegevens. Dan vertel je dat niet aan betrokkene, ook om hem daartegen
te beschermen. Ik meen dat ik de vragen over de wetgevingstechniek al voldoende
heb beantwoord. De keuze die nu gemaakt moet worden, is in dezen echt fundamenteel.Ten slotte kom ik bij de vraag van de heer Kohnstamm. Dat is niet de situatie
waar wij het nu over hebben.De heer Witteveen (PvdA):Voorzitter. Ik ben de minister zeer erkentelijk voor zijn toelichting,
alhoewel hij daarmee slechts gedeeltelijk helderheid heeft geschapen. Sterker
nog, zijn toelichting heeft weer allerlei nieuwe vragen opgeroepen. Het hoofdpunt
was natuurlijk een toelichting op de vraag waar precies de rechtszekerheid
in schuilt. Als ik de minister goed heb begrepen, dan heeft hij gezegd dat
de rechtszekerheid voor burgers erop neerkomt dat in de wet staat dat onderzoek
kan worden gedaan op uiterlijke kenmerken. Welke uiterlijke kenmerken dat
precies zijn, is afhankelijk van de stand van de techniek van het DNA-onderzoek.
Aangezien de stand van de techniek van het DNA-onderzoek voortdurend evolueert,
zullen de uiterlijke kenmerken die beschikbaar zijn voor zulk onderzoek ook
veranderen.Bij AMvB zal worden aangewezen welke uiterlijke kenmerken dat dan zijn.
Dat had het hele scala van kenmerken kunnen zijn en niet alleen de twee kenmerken
die nu in de wetten genoemd zijn en dan daarnaast nog de andere mogelijkheden.
Het geeft inderdaad een zekere mate van rechtszekerheid. Als burger weet je
dat er wordt gelet op uiterlijke kenmerken en afhankelijk van de stand van
de techniek zijn dat er wat meer of wat minder. Een misschien wat verdergaande
en principieel belangrijkere vorm van rechtszekerheid zou meebrengen dat die
kenmerken allemaal in de wet staan, zodat je als lezer van de wet kunt vaststellen
wat het precies voorstelt. Bovendien is er dan ook rechtszekerheid als gevolg
van het feit dat de volksvertegenwoordiging zich mede gebogen heeft over de
vraag wat allemaal hoort bij de stand van de techniek.De minister heeft gezegd dat het eigenlijk helemaal geen kwestie is waar
afwegingen aan te pas komen en dat het een puur technische materie is. Dan
vraag ik de minister toch hoe hij dat eigenlijk kan weten. Pas wanneer nieuwe
techniek beschikbaar is, weet je welke vragen door die techniek worden opgeroepen
en welke afwegingen met andere rechtens relevante belangen moeten plaatsvinden.
Dan is het niet geheel ondenkbaar dat een afweging in een volksvertegenwoordiging
te prefereren is boven een afweging die wordt gemaakt door de
opsteller van de AMvB alleen. Dat is de eerste vraag die het betoog van de
minister bij mij opriep.De tweede vraag is eigenlijk van bijkomstige aard. Ik meen dat de minister
verwees naar artikel 61a van het Wetboek van Strafvordering als voorbeeld
van een vergelijkbare of zelfs identieke vorm van wetgevingstechniek, maar
ik moet zeggen dat ik de analogie niet zo helder voor mij zie. Artikel 61a
gaat over een aangehouden verdachte die aan maatregelen ter identificatie
kan worden onderworpen. In het tweede lid worden drie van die maatregelen
ter identificatie genoemd: het maken van fotografische opnamen, het nemen
van vingerafdrukken en het nemen van lichaamsmaten. Er staat echter niets
over toevoeging bij AMvB. Ik krijg eerlijk gezegd de indruk dat het een limitatieve
opsomming is. Dat antwoord vind ik zeker niet verhelderend en dat zou ik het
liefst gewoon vergeten. Belangrijk is de vraag op welk niveau van rechtszekerheid
wij mikken. Vinden wij dat de burger er recht op heeft om te weten welke uiterlijke
kenmerken met de stand van het DNA-onderzoek beschikbaar zijn en dat het parlement
de afweging heeft gemaakt of die automatisch op die lijst kunnen komen? Of
nemen wij genoegen met een betrekkelijk ruime omschrijving van het beginsel
van uiterlijke kenmerken?Tot slot maak ik nog een opmerking over de voorhangprocedure. Ik vrees
dat mijn tweede termijn langer zal zijn dan de eerste, maar dat komt door
de beantwoording van de minister. Ik ben blij dat de minister erop wijst dat
die kennisgevingstermijn van vier weken al in de wet staat. Dat geeft in elk
geval een zekere mogelijkheid. Aangezien nieuwe technische ontwikkelingen
nooit puur technisch zijn, maar altijd afwegingen van politieke, juridische
en morele aard kunnen meebrengen en het in principe onvoorspelbaar is welke
afwegingen de stand van de techniek zal meebrengen, heb ik toch een voorkeur
voor de wat omvattender voorhangprocedure.De heer Van de Beeten (CDA):Voorzitter. Ook ik dank de minister voor zijn beantwoording. Allereerst
merk ik op dat de voorhangprocedure in de lichtste vorm in deze wet is opgenomen.
Dit brengt met zich mee dat als de Kamer of de Kamers zich op enigerlei wijze
uitspreken voor een wettelijke regeling, de minister dit simpelweg kan negeren.
De enige sanctie daarop is het heenzenden van de minister, maar dit lijkt
mij geen voor de hand liggende oplossing. Het risico is zelfs dat, als de
minister die AMvB neemt ondanks de bezwaren van beide of van een van beide
Kamers, de rechter bij toetsing in voorkomend geval eerder geneigd zal zijn
om de conclusie te trekken dat de AMvB niet voldoet aan het wettelijke criterium.
Met andere woorden: er worden onnodig risico's genomen, die vanuit het oogpunt
van deugdelijke wetgeving niet wenselijk zijn. Kan de minister heroverwegen –
ik gebruik welbewust de woorden uit het zogenaamde dictum van collega Holdijk
in de eerste termijn – of dit wel zo verstandig is?Ik ben nog niet geheel overtuigd door het antwoord van de minister op
de kwestie van de verzameling, waarover ik het in mijn interruptie had. Als
met behulp van een bloedspoor een aantal uiterlijk waarneembare kenmerken
is vastgesteld van een onbekende verdachte, vindt er een zekere afgrenzing
van het aantal mogelijke verdachten plaats. Na vervolgonderzoek wordt de groep
verder beperkt, maar nog niet zodanig dat men er heel gericht ander DNA-materiaal
van kan verzamelen teneinde er een "match" mee te maken. Het kan voorkomen
dat klassiek onderzoek intussen heeft uitgewezen dat de betrokkene hemofiliepatiënt
is of suikerziekte heeft, hetgeen hij niet hoeft te weten. Dit zijn dus specifieke
aandoeningen, waarvan de betrokkene niet hoeft te weten dat hij die heeft,
maar die wel kunnen worden gebruikt in het vervolgonderzoek. De politie kan
namelijk aan getuigen of potentiële informanten de vraag stellen of bekend
is of betrokkene suikerziekte heeft om het op dat moment nog grote aantal
personen nader in te perken. De vragen kunnen dus over iets gaan, waarvan
de betrokkene niets weet. In dat geval zullen de informanten en getuigen er
ook niets van weten. Indien de betrokkene er wel iets van weet, is de kans
aanwezig dat ook de informanten of getuigen er iets van weten. Dat maakt het
dus ook relevant voor het opsporingsonderzoek. Als informanten en getuigen
echter van de politie te horen krijgen dat de verdachte vermoedelijk een suikerziektepatiënt
is, ontstaat het risico dat de werkelijke verdachte uiteindelijk via verhalen
van mensen die met de politie in aanraking zijn geweest, te weten zal komen
dat de politie dit weet zonder dat hij dit zelf hoeft te weten. Met andere
woorden: in dit systeem zit geen absolute garantie met betrekking tot het
recht op niet weten. Hoe zwaar moet dit recht op niet weten wegen, nu blijkt
dat dit systeem niet sluitend is?De CDA-fractie vindt net zoals collega Kohnstamm dat het recht op niet
weten een zwaarwegend recht is dat een verregaande mate van bescherming verdient.
Met dit wetsvoorstel beogen wij dat er een principiële grens wordt getrokken,
maar het is mede vanwege de voortschrijdende techniek mogelijk dat die grens
via de achterdeur van klassiek onderzoek simpelweg wordt gepasseerd zonder
dat wij dit in de gaten hebben. Derhalve rijst opnieuw de vraag hoe principieel
dit wetsvoorstel is en of wij ten aanzien van de klassieke onderzoeksmethoden
een wettelijke beperking moeten opnemen in het Wetboek van Strafvordering.De heer Holdijk (SGP):Voorzitter. Ik dank de minister voor zijn beantwoording, al heeft hij
mij wel aan het twijfelen gebracht. Meestal bedank je iemand daar niet voor,
maar er is nu wel een reden: meer dan eerder in deze discussie realiseer ik
me namelijk de modaliteit van het DNA-onderzoek. In mijn korte historische
schets tekende ik hoe het in de jaren negentig begon: toen stond er maar één
modaliteit van DNA-onderzoek voorop. Geleidelijk aan gaf de wetgever ruimte
voor meer modaliteiten.Dat ik twijfel, betekent niet dat ik mij in één keer overtuigd
weet. Ik houd in het bijzonder de nodige vragen over de delegatie van wetgeving.
De minister zegt dat in het wetsvoorstel twee kenmerken zijn terechtgekomen,
omdat anders weer een AMvB had moeten worden geslagen. Ik weet niet of hij
daarmee de wetsgeschiedenis wel recht doet. Niet voor niets is vrij lang gedebatteerd
over de omschrijving van de kenmerken. Het is meer dan een toevalligheid
en meer dan een kwestie van de stand van de techniek dat de twee kenmerken
in het wetsvoorstel zijn terechtgekomen. Dat geldt ook voor eventuele andere
kenmerken die in de toekomst bij AMvB worden geregeld als dit voorstel tot
wet is verheven. Nogmaals, de keuze voor de twee kenmerken berust niet alleen
op de onderzoekstechnische stand van zaken en ook niet alleen op een wetgevingstechnische
stand van zaken.Ik moet mij voorshands aansluiten bij de opmerking van de heer Witteveen
over artikel 61a Wetboek van Strafvordering. Na te hebben geluisterd naar
de minister heb ik niet op voorhand kunnen vaststellen dat dit een rechtstreeks,
relevant argument bevat voor de stelling dat nieuwe uiterlijke kenmerken in
een AMvB moeten worden vastgelegd. Ik stel vast dat wij de lichtste vorm van
voorhangprocedure accepteren als wij dit wetsvoorstel accepteren. Het parlement
kan dan dus niet geheel buiten de discussie worden gehouden; als dat in extremis
ooit al zou kunnen. Het parlement kan van betrokkenheid blijk geven als het
alert reageert. Het punt dat ik in eerste instantie heb genoemd, namelijk
dat de regeling bij AMvB – naar het mij lijkt onnodige – risico's
van rechtelijke vernietiging in zich draagt, blijft evenwel. De risico's zouden
aanzienlijk geringer zijn als wij bijvoorbeeld voor wetgeving in formele zin
zouden kiezen. Er komen bepaald niet elk jaar nieuwe kenmerken bij waardoor
wij jaarlijks met een aanpassing van de wet zouden worden geconfronteerd.
Dat valt althans redelijkerwijs niet te voorzien. De huidige twee kenmerken
zullen op zijn meest incidenteel worden uitgebreid met een derde, vierde en
misschien een vijfde kenmerk. Voordat dit het geval is, zullen er wellicht
jaren en jaren overheen gaan.De minister heeft mij aan het twijfelen gebracht, zodat ik het punt van
delegatie van wetgeving niet meer wil hanteren als enig doorslaggevend argument
voor de waardering van het wetsvoorstel en zeker niet voor ons uiteindelijk
stemgedrag. Ik weet mij echter nog niet ten volle overtuigd.Voorzitter: BraksDe heer Rosenthal (VVD):Mijnheer de voorzitter. Ik dank de minister voor zijn antwoorden op de
gestelde vragen. Ik heb slechts twee punten. Ten eerste heb ik in eerste termijn
met interesse kennisgenomen van de opmerkingen van de heer Kohnstamm over
het recht op niet-weten. Voor je het weet ga je hierbij ad extremum of ad
absurdum als je het recht op niet-weten in zeer extreme situaties onder ogen
ziet. Dat geldt juist bij de afweging waarover wij het vandaag hebben, namelijk
die van verplaatsing van belangen van de ene categorie naar een andere. Hoewel
dit bijna resulteert in filosofische mijmeringen denk ik hierbij bijvoorbeeld
aan de afweging van het recht op niet-weten tegenover mogelijke recidive van
ernstige misdrijven. Het zou in dit kader misschien goed zijn om duidelijkheid
te scheppen over de verschillende categorieën, zoals verdachten en mogelijke
verdachten. Wij moeten niet te gemakkelijk spreken over dé verdachte.Mijn tweede punt betreft de mogelijke uitbreiding van DNA-afname. Ik kan
mij niet aan de indruk onttrekken dat er vaak een behoorlijk maatschappelijk
belang mee gemoeid zou kunnen zijn om de mogelijkheden van DNA-afname uit
te breiden tot delicten waarop een straf van drie jaar of meer staat. Dit
geldt niet alleen voor delicten waarop een straf van drie jaar of meer staat,
maar ook voor delicten waarop volgens het Wetboek van Strafrecht twee jaar
of zelfs negen maanden staat, zoals bijvoorbeeld dood door schuld. Dat is
niet omdat het percentage opgeloste zaken absoluut zal stijgen, maar in bepaalde
categorieën zaken kan al een heel kleine stijging van het aantal opgeloste
zaken aanzienlijke maatschappelijke en rechtspolitieke effecten hebben. Ik
blijf daarom hameren op een onderzoek naar de effecten van de mogelijkheden
tot uitbreiding van DNA-afname tot delicten waarop een straf van drie jaar
of meer staat.De voorzitter:Alvorens de minister van Justitie het woord te verlenen, deel ik de vergadering
mee dat de Eerste Kamer op 22 april 2003 respectievelijk 2 mei 2003 de geannoteerde
agenda respectievelijk de aanvullende geannoteerde agenda van de JBZ-Raad
van 8 mei 2003 met bijlagen heeft ontvangen. Tijdens de JBZ-Raad van 8 mei
2003 zijn vier het Koninkrijk bindende ontwerpbesluiten aan de orde. In de
aanbiedingsbrief van 2 mei 2003 wordt bovendien instemming gevraagd voor de
ontwerpovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Hongkong inzake de overname
van personen die zonder vergunning op het grondgebied verblijven. De bijzondere
commissie voor de JBZ-Raad heeft zich heden beraden over de voorgelegde bindende
ontwerpbesluiten. De commissie adviseert als volgt: - instemming
te verlenen met het ontwerpbesluit geagendeerd onder nr. 2H;- vooralsnog
instemming te onthouden wegens de motie-Jurgens c.s. nr. 13e aan de ontwerpbesluiten
geagendeerd onder de nummers B3, B5 en B12;- instemming te verlenen
met de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Hongkong.Ik stel de Kamer voor, dit advies te volgen.Daartoe wordt besloten.Minister Donner:Voorzitter. Als de Kamer de laatste versies van de wetgeving niet bijhoudt,
ontstaat er een misverstand. De Kamer beschikt over de editie van Schuurman
en Jordens, maar als zij die van Kluwer had over strafvordering, dan zou zij
hebben geweten dat het artikel dat genoemd werd, is gewijzigd bij wetsvoorstel
26983. Dit wetsvoorstel is inmiddels ook door deze Kamer aanvaard. Daardoor
is de systematiek gewijzigd; het artikel omvat nu drie leden in plaats van
twee. In het eerste lid staat dat in het belang van het onderzoek onder meer
de in een lijst vermelde maatregelen kunnen worden bevolen. Deze lijst is
niet limitatief en staat dus open voor uitbreiding. Ik hoop hiermee de twijfel
van de heer Holdijk op dit punt verder aan te wakkeren.Wij kunnen natuurlijk alles in de wet zetten en daarbij bepalen dat er
buiten de wet niets is. Dat is echter een situatie die al meer dan 100 jaar
achter ons ligt, omdat wetten dan onleesbaar zouden worden. Het aspect van
rechtszekerheid vind ik op dit punt geen geldig argument. Wetten
worden niet geschreven en dienen niet te worden geschreven als romannetjes.De heer Witteveen (PvdA):Dat moge waar zijn voor het bestuursrecht, maar ik mag aannemen dat dit
toch niet voor het strafrecht geldt?Minister Donner:Ook op het terrein van het strafrecht zijn wij geleidelijk aan genoodzaakt
om zaken te regelen via de figuur waarbij een deel in de wet en een ander
deel bij AMvB wordt geregeld. Neem bijvoorbeeld de wapenwetgeving, waar de
gevaarlijke handwapens bij AMvB worden aangewezen. Zo zijn er tal van voorbeelden
te noemen, waarbij ook de strafbepalingen bij AMvB worden vastgesteld, in
het kader van het Wetboek van Strafrecht. In het wetsvoorstel dat voorligt,
gaat het niet om een strafbepaling. Evenmin wordt de last voor de burger bij
AMvB uitgebreid. Waar het om gaat, is dat de wetgever accepteert dat dit systeem
van onderzoek op basis van DNA-materiaal ten aanzien van uiterlijke kenmerken,
wordt aanvaard.Op dit moment kunnen wij alleen ras en geslacht met grote eenduidigheid
door middel van DNA-onderzoek vaststellen als uiterlijke kenmerken. Als de
kleur van de oren, de vorm van de neus of andere zaken daarbij komen, is dat
toch geen principiële kwestie? De wetgever behoeft dan toch niet te discussiëren
over de vraag of het onderzoeken van de uiterlijke kenmerken geslacht of ras
wel acceptabel is, maar de kleur van de ogen niet? In de desbetreffende situaties
mag onderzoek worden gedaan naar uiterlijke kenmerken. De vraag welke uiterlijke
kenmerken worden onderzocht, is een kwestie van techniek en van relevantie
voor het opsporingsonderzoek. Stel dat via de genen blijkt dat iemand met
één oor door het leven gaat. Iedereen kan dit zien. Dan is het
toch niet voorstelbaar dat wij het te ver vinden gaan om daar via onderzoek
achter te komen? De principiële keuze is die voor het al dan niet onderzoeken
op uiterlijke kenmerken. Bij het hanteren van klassieke middelen is het mogelijk
om bepaalde verdergaande informatie te verkrijgen uit informatie waarover
je beschikt. Ten aanzien van DNA wordt de grens in het wetsvoorstel gelegd
bij de uiterlijke kenmerken, wegens de aard van de informatie. Bij dit soort
"laatstestrohalmonderzoek" heb je immers niets aan innerlijke kenmerken, tenzij
de registers van artsen mogen worden uitgeplozen om te bezien wie er suikerziekte
of andere aandoeningen hebben. Ik ben het ermee eens dat het niet ondenkbaar
is dat vervolgens binnen die verzameling nog weer een nadere indeling kan
worden gemaakt op grond van verder onderzoek van het materiaal. Het punt is
dat DNA zo veel informatie levert, dat je daar voorlopig de grens moet trekken.
Wie weet, komt er ooit een moment waarop je zegt: ik moet deze grens overschrijden.
Daar kunnen dwingende maatschappelijke redenen voor zijn. Vooralsnog wordt
dat echter niet gedaan. En zolang wij dat niet doen, moet het onderzoek daar
verder ook niet betrekking op hebben.In het voorbeeld ten aanzien van de andere terreinen worden twee dingen
door elkaar gehaald. Dat het gebruik van de kennis van de hemofilie relevant
is voor het onderzoek, is één. Dan past het binnen de opsporing.
Als ik echter bij de analyse van het bloed – bijvoorbeeld ter bepaling
van de bloedgroep, die relevant zou kunnen zijn – ontdek dat iemand
hemofilie heeft, is dat voor de opsporing verder niet relevant. Dan is de
vraag in hoeverre ik dat gegeven verwerk, opsla of eventueel aan betrokkene
zelf geef. Dat is meer een kwestie van hetgeen de heer Kohnstamm heeft opgeworpen
dan van het gebruik in het opsporingsonderzoek. Daar zit de grens. Toch wil
ik verdedigen dat de systematiek die wij nu hebben gekozen in alle opzichten
aanvaardbaar is, omdat de vraag welke kenmerken erbij komen, niet een principiële
afweging is, maar een technische. Als je bepaalde kenmerken wel toestaat,
is het onvoorstelbaar dat je andere kenmerken niet zou toestaan. Dat is een
zuivere kwestie van aanvaarding.Derhalve kan het zijn dat de rechter constateert dat hij iets niet meer
als "uiterlijk" beschouwt en dat er dus sprake is van een overschrijding van
de bevoegdheid. Als ik het via de wet had gedaan, had ik dat risico niet gelopen,
maar dat is nu eenmaal de keuze die je in de systematiek maakt. De rechter
kan ook constateren dat iets wel wordt aangewezen, maar dat vooralsnog DNA-materiaal
en uiterlijk kenmerk niet één op één lopen. Als
wij dit risico zouden wegnemen door het bij wet vast te stellen, nemen wij
een veel groter risico, namelijk dat mensen onschuldig in de gevangenis belanden
omdat uit het materiaal niet één op één dat kenmerk
te halen is. In dat opzicht biedt deze systematiek misschien nog een grotere
zekerheid aan betrokkene.De heer Holdijk meende dat wij dit toch bij wet zouden kunnen doen. Wij
krijgen niet ieder jaar een nieuwe techniek, dat klopt. De kennis rolt niet
aan de lopende band uit de laboratoria. Toch hebben wij in wezen vastgesteld
dat er een één op één relatie bestaat tussen dit
materiaal, dit gen en dat uiterlijk kenmerk. Het betreft een uiterlijk kenmerk.
Wat is dan de reden om het bij wet te doen? Dat is de overweging die daaraan
ten grondslag ligt.De heer Van de Beeten wees erop dat er bij het klassieke materiaal geen
absolute garantie is. Daar ben ik het mee eens. Een absolute garantie kan
ik niet geven, maar dat is geen reden om dat ook niet te doen in situaties
waarin het wel kan. Het feit dat het misschien in andere gevallen wel zou
kunnen, is geen reden om het hier niet te doen.De heer Rosenthal heeft het recht op niet-weten aan de orde gesteld. Dat
is een discussie die ik nu niet zou willen voeren. Ik ben het met hem eens
dat hier en daar ook in de stukken wordt gezondigd tegen de duidelijkheid
in de terminologie. Maar het betreft geen virtuele verdachte. Met het onderzoek
dat ik doe, sluit ik mensen uit die géén verdachte kunnen zijn.
Dat is het effect van deze maatregel. Ik hou een verzameling mensen over waaronder
de verdachte moet zijn. Dat zijn dus geen potentiële verdachten, het
is een verzameling waar de verdachte in ieder geval onder moet zijn. Maar
dat is alles.Van een aantal delicten dat onder de driejarentermijn valt, zou men willen
dat het ophelderingspercentage aanzienlijk hoger is. Het is echter niet gegeven
dat uitbreiding van de mogelijkheden van DNA-onderzoek de juiste methode is
om dat percentage te verhogen. Bij dood door schuld en lichte mishandeling
is bijvoorbeeld doorgaans weinig DNA-materiaal aanwezig. Desondanks mogen
wij niet grasduinen in de strafvordering om maatregelen bij
delicten te zoeken teneinde het ophelderingspercentage te verbeteren. Hierbij
komen principiële vragen aan de orde.De heer Rosenthal (VVD):Ik kan mij toch voorstellen dat DNA-onderzoek geleidelijk aan op allerlei
manieren het strafrecht binnenkomt. De minister moet dit serieus meenemen,
zeker omdat de straftoemeting steeds integraler wordt. De systematiek en de
strafmaat zijn aan verandering onderhevig. In de afgelopen jaren zijn er nieuwe
strafcategorieën in het strafrecht gekomen en er zijn allerlei nieuwe
technieken geïntroduceerd voor specifieke situaties. Bij de vraag waarop
moet worden ingezet bij het gebruik van DNA als methode van onderzoek in het
strafrecht, moet dit punt worden meegenomen. Dit moet los worden gezien van
de discussies over de voorlopige hechtenis en de koppeling aan de mogelijkheid
van vingerafdrukken die deze Kamer vaak heeft gevoerd met de vorige minister.Minister Donner:Ik bekijk voortdurend of ons systeem van strafvordering en de mogelijkheden
van opsporing nog zijn afgemeten aan deze tijd en de behoefte die wij op dit
moment hebben. Hierbij worden de mogelijkheden van DNA ook meegenomen. Ik
wijs er alleen op dat de bruikbaarheid van DNA niet de enige invalshoek moet
zijn. Met het DNA-onderzoek gaan wij weer een stap verder. Het is niet zomaar
een middel. Het verlengde ervan is dat de bruikbaarheid van DNA-onderzoek
alleen maar beter wordt als de bestanden van DNA-profielen steeds verder worden
uitgebreid. Men moet zich afvragen welke grenzen men hierbij in acht wil nemen.
Ik ben huiverig om het specifiek vanuit de invalshoek van DNA te onderzoeken.
Ik wil dit vanuit een algemeen kader doen.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20022003-729-736.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl