Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van het Burgerlijk Wetboek, het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen 1945 en van enige andere wetten (26257)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1998-1999, pag. 453-459

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

21-01-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

nr. 15, pagina 453-459

22-12-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 26257Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Stemming in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de kansspelen (speelautomaten) (25727)Pagina 481-481
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van het Burgerlijk Wetboek, het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen 1945 en van enige andere wetten (26257)Pagina 453-459
Behandeling van: het wetsvoorstel Nadere wijziging van een aantal socialezekerheidswetten en enige andere wetten, houdende technische alsmede enige andere wijzigingen (Veegwet SZW 1998) (26239)Pagina 459-467
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Wijziging van de Wet van 16 december 1993 tot wijziging van de Wet op de rechterlijke organisatie, de Algemene wet bestuursrecht, de Wet op de Raad van State, de Beroepswet, de Ambtenarenwet 1929 en andere wetten, alsmede intrekking van de Wet administratieve rechtspraak overheidsbeschikkingen (voltooiing eerste fase herziening rechterlijke organisatie, Stb. 650) (uitstel verval artikel 8:2 van de Algemene wet bestuursrecht) (26077), en over:de motie-Jurgens/Hirsch Ballin over de invoering van beroep tegen algemeen verbindende voorschriften (26077, 53f)Pagina 481-482
Behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging van de Ziekenfondswet en de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen in verband met het invoeren van de aanspraak op medisch-specialistische zorg, verleend door of vanwege een ziekenhuis (25258)Pagina 468-481
Behandeling van: het wetsvoorstel Regelen ter beheersing en versnelling van de procedures inzake de aanleg van de vijfde baan van de Luchthaven Schiphol (Wet procedures vijfde baan Schiphol) (25863)Pagina 433-452
Presentie en opening (dinsdag 22 december 1998)Pagina 433-433

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Wijziging
van het Burgerlijk Wetboek, het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen 1945
en van enige andere wetten (26257).De beraadslaging wordt geopend.De heer Glasz (CDA):Voorzitter! Bij de mondelinge behandeling in mei van dit jaar mondde mijn
inbreng uit in drie conclusies, te weten dat er een ruimhartige reparatie
zou komen, dat invoering niet eerder dan per 1 januari aanstaande zou plaatshebben
en dat er een onafhankelijke commissie zou komen.Aan het eerste punt, de ruimhartige reparatie, lijkt mij te zijn voldaan.
Er rezen nog wat casuïstische vragen, die bij de schriftelijke behandeling
aan bod zijn gekomen. Mij lijken die genoegzaam te zijn afgedaan. Ik dank
de bewindsman voor de grondige beantwoording. Ik hoef er nu dan ook niet nader
op terug te komen. Ik volg daarmee een trend; althans, ik voldoe aan een oproep
die door niet de eerste de beste van de politici aan de overzijde is gedaan
om ons toch vooral met de grote lijn bezig te houden. Daar valt veel voor
te zeggen. Een wetsvoorstel kan echter zo ingewikkeld zijn dat detailbespreking
onvermijdelijk is. Misschien is het niet geschikt om door elke bewindsman
te worden behandeld, maar zulke wetsvoorstellen heb je nu eenmaal. Ik ben
het wel eens met de stelling dat een grote lijn niet moet verdrinken in de
details, maar het is toch mogelijk dat je je met die details moet bezighouden,
wil je de praktijk niet met onwerkbare wetgeving opzadelen. Wij zadelen de
praktijk nu waarschijnlijk minder op met onwerkbare wetgeving dan het geval
zou zijn geweest zonder reparatie. Ik ben dan ook dankbaar dat die reparatie
nu een feit is.Evalueren moet kunnen. Terugkijkend moet ik toch nog kwijt dat de kwaliteit
van dit wetgevingsproduct in eerste instantie betreurenswaardig zwak was en
dus riskant. Ik heb in mei gezegd dat ik het licht gênant vond dat de
rechtspraktijk als het ware de reparatie grotendeels heeft gedicteerd. Er
zijn vele nota's van wijzigingen geweest, veel meer dan normaal, die haarscherp
de indicaties volgden die zijn aangereikt door een wetenschappelijk bureau
van een groot advocatenkantoor. Dat was niet het mijne, dus mijn opmerkingen
zijn objectief; ere wie ere toekomt. Maar het is toch een beetje gek dat de
juridische praktijk dit zozeer en detail moet aanreiken, wil uiteindelijk
sprake zijn van een werkbaar product.Het siert de vorige bewindsman dat hij daarnaar heeft willen luisteren,
want wellicht had hij dat niet kunnen opbrengen. Het siert hem ook dat hij
deze grootscheepse reparatie, die pas in dit huis is geconcipieerd, in goed
overleg met de Kamer in kaart heeft laten brengen en dat er zaken konden worden
gedaan. Er zijn afspraken gemaakt; de hoofdafspraak is deze ruimhartige reparatie.Ik heb al evaluerend nog een puntje. Bij de behandeling in mei is ook
gebleken dat het departement van Justitie nauwelijks of niet, althans niet
blijkbaar, aan de concipiëring heeft deelgenomen. Bij de behandeling
in de Kamer was de toenmalige minister van Justitie, voorzover ik mij kan
herinneren, ook niet aanwezig. Dat hoeft ook niet altijd, maar het had nu
niet misstaan. De vraag is ook, achteraf gesproken, of het niet meer voor
de hand had gelegen dat Justitie het primaat had gehad bij een zo primair
op de juridische praktijk gericht wetsvoorstel dan wel dat Justitie er meer
kenbaar bij betrokken was geweest. Deze vraag stel ik achteraf, want het kan
misschien nog wel een keer gebeuren dat er een reparatiewet flex en zekerheid
komt. De commentaren bleken ook louter van praktijkjuristen afkomstig te zijn
en typisch juridisch van aard. Is het dan niet handig en verstandig om vooral
van Justitie de primaire impuls te verwachten? Mijn volgende vraag is hoe
het in de praktijk gaat. Wisselt men concepten met elkaar uit, want de minister
van Justitie is de tweede ondertekenaar van het wetsvoorstel? Misschien ligt
het ook wel aan de Kamer. Misschien hadden wij wel moeten zeggen dat wij de
aanwezigheid van de minister van Justitie bij het debat op prijs hadden gesteld.
Nogmaals, de vorige bewindsman heeft zich goed gehouden en er konden zaken
worden gedaan. Maar voor het echt juridische debat heb je een doorknede jurist
nodig. Wij Kamerleden moeten dan erg worden geholpen, ook door de rechtspraktijk.
Kortom, ik vroeg mij af of het primaat niet iets meer aan de andere kant had
moeten liggen.Mijn tweede punt, de invoering per 1 januari 1999, behoeft wat mij betreft
geen verdere bespreking. Ik vind dat prima. Wij werken er vandaag graag aan
mee dat dit zal lukken.Tot slot kom ik op de commissie. Wij hebben gepleit voor een opdracht
aan een onafhankelijke commissie. In de Tweede Kamer heeft de minister al
laten weten dat deze commissie vermoedelijk in januari wordt ingesteld. Ik
heb nog een vraag over de opdracht en de mate van onafhankelijkheid. In mijn
inbreng heb ik mijn wens over de opdracht als volgt geformuleerd: de opdracht
beslaat een fundamenteel onderzoek naar de vraag of de duale structuur gehandhaafd
kan worden, mede gelet op de internationale verhoudingen, doch met behoud
van de waarborgen die thans aan het systeem van de preventieve ontslagtoets
zijn verbonden. Bij die waarborgen denk ik aan rekening houden met de noodzakelijke
bescherming van zwakke groepen en tevens voorzien in de voor de kleine ondernemers
en werknemers essentiële zekerheid vooraf omtrent rechtmatigheid van
ontslag. In de nota naar aanleiding van het verslag lees ik twee zinnen die
waarschijnlijk met de opdracht te maken hebben: 'wenselijk is het duale stelsel
in het licht van de maatschappelijke ontwikkelingen te bezien op zijn structuur
en doelmatigheid' en 'gevraagd zal worden advies uit te brengen over de toekomstige
inrichting van het ontslagstelsel'. Mijn vraag is of en in hoeverre de opdracht
aan de commissie spoort met de wens die ik destijds heb geformuleerd, met
name ten aanzien van het behoud van de waarborgen waarover ik sprak.Het tweede aspect is hoe het met de onafhankelijkheid van de leden van
de commissie is gesteld. Daarmee bedoel ik dat de commissie liever niet uitsluitend
of in meerderheid moet bestaan uit vertegenwoordigers van de sociale partners.
Wij hebben dat toen ook uitgelegd. Er is niets tegen de sociale partners en
zij moeten zeker ook deel uitmaken van de commissie. Maar zodra je die mensen
paritair in de commissie zet, komt er een compromis uit. En de bedoeling is
nu juist om eens een advies te krijgen dat niet per se onmiddellijk
richting een compromis wijst. De bedoeling is dat men vanuit de primair juridische
invalshoek en ook vanuit de rechtspraktijk en dus vanuit een onafhankelijke
visie beziet of het stelsel zo kan blijven dan wel welke veranderingen wenselijk
zijn. Ik krijg dus ook graag antwoord op de vraag hoe onafhankelijk de commissie
zal zijn.De heer De Haze Winkelman (VVD):Voorzitter! Zoals al in het voorlopig verslag is aangegeven, zijn wij
akkoord met de uitwerking van de verschillende toezeggingen in de vele artikelen
van de onderhavige wetten. Ik wil daar, net zoals de heer Glasz, dan ook niet
verder op ingaan. Verder zijn wij verheugd dat het toch nog mogelijk is, zij
het op de valreep, dat de reparatiewet tegelijk met de hoofdwet flex en zekerheid
kan ingaan. Het is allemaal al ingewikkeld genoeg en de kwestie van verschillende
invoeringsdata zou de moeilijkheidsgraad nog groter maken.Kan de minister wat meer mededelen over de commissie van deskundigen?
Uit hoeveel personen zal de commissie bestaan? Hoeveel personen hebben zitting
uit werkgevers- en werknemerskring? Voor wanneer is het instellingsmoment
nu voorzien?Mijn belangrijkste punt is de kwestie inzake het tijdstip dat het ontslagverzoek
door de RDA wordt ontvangen. Ik wil er niet meer inhoudelijk op ingaan. Er
is genoeg over gezegd. Mijn punt is dat er een weloverwogen toezegging van
de regering ligt die niet wordt nagekomen. Op 28 april gaat de toenmalige
minister in eerste termijn in op deze kwestie. Hij spreekt over de ene kant,
namelijk over de registratie bij de RDA, en over de andere kant, te weten:
wanneer wordt de werknemer ziek en wat is het tijdstip? Met andere woorden:
de beide kanten van de medaille zijn helder in beeld.Vervolgens stuurt de minister op 8 mei een brief met toezeggingen. Uit
de reacties van de fracties blijkt dat de toezeggingen waarschijnlijk niet
zodanig zijn dat het voorstel de eindstreep zou kunnen halen. Daarom besluit
de minister op 12 mei een tweede brief te sturen met verdergaande toezeggingen.
Ook ten aanzien van het onderhavige punt wordt een duidelijke toezegging gedaan.
Er zal een procedurele standaard aan de RDA's worden aangeboden. Tijdens het
plenaire debat kondigt de minister aan dat hij al contact met de RDA's heeft
gehad. Hij zegt: 'Ik zal hierover afspraken maken met de RDA's. Het moet geen
enkel probleem zijn.' De minister rept niet meer over de andere kant van de
medaille, namelijk het registreren van het tijdstip van ziekte van de werknemer.
Daarover is dus geen probleem meer te verwachten.In het vertrouwen dat de toezeggingen zouden worden nagekomen, heeft deze
Kamer vervolgens met de wetsvoorstel ingestemd, en niet gewacht totdat de
reparatiewet de Kamer zou bereiken. Dat had ook gekund. Dat was eerder aan
de orde bij de behandeling. Wie nu de nota naar aanleiding van het verslag
leest, ziet op dit onderdeel geen enkel nieuw feit. Alleen het punt van het
registreren van het tijdstip van de ziekte van de werknemer is ineens prohibitief
geworden. Er zijn namelijk opeens onwenselijke, onuitvoerbare en voor de werknemers
te bezwaarlijke gevolgen. Gek, wij zijn weer terug bij 28 april, toen minister
Melkert in zijn eerste termijn in iets mildere bewoordingen hetzelfde zei.Deze draai na een toezegging is onacceptabel. Als de minister persisteert,
dan betekent dit voor deze Kamer dat voortaan op zijn beleidsterrein een novelle
moet worden afgewacht om overtuigd te kunnen worden dat toezeggingen behoorlijk
zijn uitgevoerd. Ik kan mij niet voorstellen dat deze minister dat in de eerste
fase van zijn ministerschap op een betrekkelijk ondergeschikt punt op zijn
geweten wil hebben.Mevrouw Gelderblom-Lankhout (D66):Voorzitter! Het wetsvoorstel flex en zekerheid was naar onze mening een
duidelijk samenwerkingsverband van de toenmalige minister Wijers en de toenmalige
minister Melkert. Minister Melkert hield de sociale kant scherp in de gaten,
terwijl minister Wijers de kant van de werkgevers scherp in de gaten hield.
Flex en zekerheid zou je een compromis kunnen noemen, maar ik vind dat eigenlijk
te negatief. Het is een duidelijk uitgebalanceerd voorstel, waarbij wij hebben
benadrukt dat de twee wegen, verband houdend met het duale stelsel, op zichzelf
goed zijn. Wij hebben geen voorkeur voor de weg van de RDA of de rechter.
Wij vinden beide begaanbaar. Wij hebben ervoor gepleit dat beide wegen hun
eigen identiteit blijven houden en niet vanuit het ministerie de weg van de
RDA makkelijker en de weg naar de rechter moeilijker gemaakt zou worden.Ik kom daar nu helaas op terug. Wij hebben toen uitgebreid besproken dat
wij onder ogen moeten zien dat niet-reïntegratie een mogelijkheid moet
blijven. Dat waren voor ons twee buitengemeen zware punten, omdat zij met
deze filosofie samenhangen. Non-reïntegratie is op dit moment een mogelijkheid.
Daarover bestaat bij de rechter een behoorlijke jurisprudentie. Als de werkgever
bij de rechter aanklopt, zal de zaak door de rechter terdege worden bekeken.
De rechter heeft daar ervaring in.De weg via de RDA loopt anders. Dat is in het besluit dat we gekregen
hebben, nu ook omschreven. Een non-reïntegratieplan – 'ik kan niet
reïntegreren' – wordt erkend als een reëel feit. Het non-reïntegratieplan
wordt doorgestuurd naar het LISV. Op deze manier is de weg via de RDA dus
goed geregeld. Maar hoe zit het nu bij de rechter? Mag de rechter gezien zijn
praktijk een non-reïntegratieplan accepteren? De werkgever zegt: 'Ik
kan niet reïntegreren', en hij kan dat met voorbeelden aantonen. Ik ga
daar nu niet opnieuw op in, omdat we dan in de oude bonus/malusdiscussie terechtkomen.
Het probleem bestaat en is ook op het ministerie erkend. Als de werkgever
aantoonbaar kan zeggen: 'Ik kan niet' – uitgaande van het feit dat niemand
tot het onmogelijke is gehouden – dan mag het niet zo zijn dat de weg
naar de rechter afgesloten is. Helaas wekt de memorie van antwoord een beetje
die indruk. Ik hoor graag van de minister of een voorlopige voorziening, waarbij
de rechter ook de versnelde procedure bij het LISV kan gebruiken, mogelijk
is.Voorzitter! Het tweede punt is de kwestie van 'het grijze tijdsgebied',
zoals we het in het plenaire debat genoemd hebben. Dit grijze tijdsgebied
is niet helemaal uit te sluiten. Het gaat om de vraag: Wanneer heeft de werknemer
zich ziek gemeld en wanneer is de ontslagaanvraag onderweg naar
de RDA? We waren er in het plenaire debat toen echter over eens dat het grijze
tijdsgebied liefst zo klein mogelijk moet zijn. Ik heb daarop gesteld dat
de tijd van de fax niet meer de tijd van de postduif is. Het moet dus mogelijk
zijn dat de werkgever een ontslagaanvraag via de fax of e-mail naar de RDA
stuurt. Het is dan niet mogelijk om met het tijdstip te marchanderen. Die
machines noteren tot op de seconde nauwkeurig. Er is dan dus geen vraag wat
het tijdstip is. Dat ligt gewoon vast. Als hij het via de postbus doet, dan
komt er inderdaad een datumstempel op.In de Ziektewet is het altijd zo dat de dag waarop je je ziek meldt, de
dag van ziekzijn is. Ik zou graag zien dat mensen die op een of andere manier
via een conflictsituatie beter af zijn als zij door de werkgever niet meer
in dienst gehouden hoeven worden vanwege procedures, op een gewone, snelle
manier via de RDA – die daarvoor geschapen is – een ontslagvergunning
krijgen. De weg, zoals die in het verslag staat, helpt dan niet. De Arbodienst
zal terecht vaststellen dat de werknemer, juist omdat er een conflict is en
hij daardoor in de stresssituatie gekomen is, ziek is. Het is dus geen onterechte
ziekmelding. De man is ziek van dat feit. In die situatie is het beter dat
er een eind aan komt. De situatie die er in het verleden was, dat WW-rechten
alleen gegarandeerd werden als je je ziek meldde omdat je dan een soort protest
had aangetekend, moet tot het verleden gaan behoren. Dat kan door het begrip
'tijdstip, waar dat zou kunnen' mogelijk te maken. Als men de postbus gebruikt,
doet men dat zelf. Dat was dus niet de vraag. De vraag was om het mogelijk
te maken dat de hele procedure stopgezet wordt, als er met goed werkgeverschap
van uitgegaan is dat het wordt meegedeeld, maar de werknemer zich dan niet
acuut ziek meldt om alsnog een ontslagvergunning onmogelijk te maken.Voorzitter! Ook wij hebben destijds een voorstel gedaan over hoe de opdracht
van de commissie zou moeten luiden. Dat sloot redelijk aan bij wat het CDA
voorstelde. Ook ik zou graag willen weten hoe het staat met de onafhankelijkheid
van de commissie en welke onafhankelijke juristen (geen juristen van werkgevers
of werknemers) als lid van de commissie worden voorgedragen.Ook ik heb toen ik het voorlopig verslag las, gedacht: verdorie, we zijn
met die novelle akkoord gegaan, maar worden de toen gedane toezeggingen nu
teruggedraaid of lees ik het te negatief? Ik hoop na afloop van dit debat
die conclusie niet te hoeven trekken.Minister De Vries:Mijnheer de voorzitter! Ik dank de Kamer voor de voortvarendheid bij de
behandeling van dit wetsvoorstel en ik ben inderdaad hoopvol gestemd dat,
mochten wij het vandaag tot een conclusie brengen, dit wetsvoorstel gelijktijdig
met de Wet flexibiliteit en zekerheid in werking zal treden. Dat zal dunkt
mij, van groot belang zijn voor een heldere invoering van het wetsvoorstel
dat overigens van buitengewone betekenis zal zijn voor de ontwikkeling van
onze arbeidsverhoudingen. Wij hebben het over een zeer ingrijpend wetsvoorstel.Het voorliggende wetsvoorstel vloeit, zoals ook van de zijde van de geachte
afgevaardigden is medegedeeld, in belangrijke mate voort uit toezeggingen
van mijn ambtsvoorganger, de heer Melkert, aan uw Kamer. Er wordt geen nieuwe
koers mee ingeslagen. Met het wetsvoorstel wordt beoogd te verduidelijken
en te verbeteren wat in de oorspronkelijke ontwerp-Wet flexibiliteit en zekerheid
aan vragen en onzekerheden werd opgeroepen. Het wetsvoorstel heeft daardoor
een hoog technisch gehalte gekregen, bijvoorbeeld in de vorm van de codificatie
van de Ragetlie-regel. Misschien mag ik van mijn kant de leden van de Kamer
die mij de afgelopen maanden van hun belangstelling voor de ontwikkeling van
het wetsvoorstel hebben laten blijken, dankzeggen voor hun indringende aandacht
voor deze regelingen.Over meer technische punten heb ik reeds uitvoerig met uw collega's uit
de Tweede Kamer gesproken. Ik begrijp uit uw interventies dat u deze discussies
niet wilt overdoen, maar de indruk hebt dat wij de meeste technische problemen,
voorzover wij die nu zien, hebben opgelost. Dat neemt niet weg dat eenieder
die met dit rechtsgebied ervaring heeft, nu reeds kan voorspellen dat wij
in de toekomst wel weer tegen problemen zullen aanlopen die wij niet hebben
voorzien. Het rechtsgebied waarover wij spreken, heeft natuurlijk ontzettend
veel met de praktijk te maken en is in belangrijke mate gevormd door rechters
die over concrete casussen die zich in alle vormen kunnen voordoen, hun oordeel
geven, zodat wij wellicht op betrekkelijk korte termijn toch weer zullen moeten
bekijken of we nog verbeteringen moeten aanbrengen. Ik sluit dat althans niet
uit. Gelet op de betekenis van dit wetsvoorstel, is het ook mijn voornemen
om te proberen de vinger aan de pols te houden en zo snel mogelijk evaluaties
in gang te zetten, zodat wij kunnen beoordelen wat dit wetsontwerp in concreto
losmaakt.De heer Glasz heeft drie toetsingspunten genoemd die gerelateerd waren
aan toezeggingen van mijn ambtsvoorganger aan de Kamer, geconstateerd dat
aan de meeste punten tegemoet is gekomen, maar wel indringende vragen gesteld
over de kwaliteit van de wetgeving. Omdat ik mij uiteraard thuis voel bij
wat in het verleden door mijn departement is verricht, past het mij niet om
daar nu zelf een objectief oordeel over te geven. U zou mij dat ook niet moeten
vragen. Wel vraag ik er uw begrip voor dat deze materie buitengewoon complex
is en dat het wetsvoorstel Flexibiliteit en zekerheid een tamelijk radicale
doorbraak in onze arbeidsrelaties betekent. Het vorige kabinet had grote moeite
om uit deze problematiek te komen, heeft toen een advies gevraagd aan de Stichting
van de Arbeid die binnen betrekkelijk korte tijd een aantal knopen heeft doorgehakt
waarvan velen dachten dat dit zeer moeilijk zou zijn. Vervolgens heeft het
nog zo'n jaar van voorbereidende werkzaamheden gekost om dit allemaal in wetsteksten
te vertalen. Het is een buitengewoon complexe materie waar overigens –
ik zeg de heer Glasz dat met nadruk – de bewindspersoon van Justitie
en zijn departement ten volle bij betrokken zijn geweest, ik mag wel zeggen
tot op de dag van vandaag. De vraag wie hier het primaat moet hebben, zou
ik dus zeker niet willen koppelen aan deze of gene bewindspersoon. Voor het
kabinet is dit een gezamenlijke operatie, zij het dat wij het minder noodzakelijk
hebben gevonden, ook bij een voorgaande gelegenheid, om met twee bewindspersonen
van twee departementen over deze wet te spreken. Over de bemoeienis
van Justitie behoeft men dus bepaald geen zorgen te hebben. De vorige week
en ook nog de afgelopen dagen heb ik herhaaldelijk met mijn ambtgenoot van
Justitie over een aantal aspecten overleg gepleegd.Er zijn verschillende vragen gesteld over de commissie, waarover ik de
afgelopen dagen met mijn collega van Justitie, de heer Korthals, eveneens
uitvoerig heb gesproken. De afgelopen maanden heeft er intensief overleg plaatsgevonden
over de opdracht die aan die commissie zou moeten worden verstrekt, waarbij
uiteraard in belangrijke mate ook mee moest wegen het oordeel van uw Kamer
daarover. Vervolgens is een groot aantal suggesties over de tafel gekomen
over de meest geëigende personen die in die commissie zouden moeten zitten.
Vanmorgen heb ik met de heer Korthals geconstateerd dat wij nu een conclusie
moeten gaan trekken, omdat er op verschillende onderdelen nog wel eens wat
accentverschillen zijn die wij overigens ook straks als wij aan de bemensing
van de commissie in concreto toe komen ook nog zeker met de beoogde voorzitter
van de commissie moeten doornemen.De onafhankelijkheid van de commissie is daarbij een belangrijk punt en
ik zie die in verschillende dimensies. Ik denk dat het onverstandig zou zijn
om in de commissie leden op te nemen die op het punt van het duaal systeem
buitengewoon uitgesproken opvattingen hebben, omdat je dan meer aan het koppen
tellen komt dan aan analyse, terwijl ik denk dat het oogmerk van deze Kamer
toch ook zo'n fundamentele analyse is geweest. Ook is aan de orde het vraagstuk
van de onafhankelijkheid. De heer Glasz heeft dat gepreciseerd met zijn opmerking
dat zij onafhankelijk moet zijn van sociale partners, dat hij niet zozeer
zit te wachten op een compromis dat in die commissie gebakken wordt, maar
in de eerste plaats op een analyse die niet afhankelijk is van standpunten
van leden van de commissie die namens een achterban een inbreng verzorgen.
Dat laatste kan ik u wel verzekeren, want daar bestaat ook overeenstemming
over. Sociale partners zullen niet vertegenwoordigd zijn in de commissie maar
zullen vertegenwoordigd worden door onafhankelijke wetenschappers waarvoor
sociale partners wel een suggestie kunnen doen.Ik kan vandaag dus helaas nog niet zeggen wie er in de commissie komt,
want ik ben daar nog niet helemaal uit. Ik heb er goede hoop op dat wij dat
in januari kunnen afronden. Hiermee blijf ik naar ik hoop, net binnen de toezegging
die mijn ambtsvoorganger op dit stuk ook gedaan heeft. Ik meen dat hij uw
Kamer heeft verzekerd dat deze commissie zou worden ingesteld aan het einde
van dit jaar of aan het begin van het volgend jaar. Er wordt in ieder geval
de grootst mogelijke spoed mee betracht, maar ik ben met de leden van mening
dat dit nauw luistert. Zelf heb ik de neiging te zeggen dat ik er liever twee
weken langer over doe dan dat ik niet helemaal gelukkig ben met de compositie.
Deze commissie moet immers met groot gezag een product op tafel kunnen leggen
dat vervolgens door velen die wellicht wel belangen hebben bij deze zaak,
ook kan worden getoetst.Dan zijn er verschillende opmerkingen gemaakt over andere toezeggingen
van mijn ambtsvoorganger. Met name de heer De Haze Winkelman heeft daarover
nogal krachtig de staf gebroken. Hij wees erop dat de Kamer een toezegging
heeft gekregen die voor haar heel belangrijk was om akkoord te kunnen gaan
met het voorliggende wetsvoorstel. Hij vroeg wat er nu is gebeurd; naar zijn
mening is dat maar weinig. De huidige bewindsman komt met het verhaal dat
het een beetje lastig is en dat er geen procedurele afspraken met de RDA komen.
Het gaat hem nog niet zozeer om de inhoud van dit betoog als wel om het feit
dat de Kamer indertijd op dit punt zeer nadrukkelijk een toezegging heeft
gevraagd en ook heeft gekregen.Ik ben hiermee enigszins in verlegenheid, omdat ik het met de sprekers
eens ben dat toezeggingen aan de Kamer gehonoreerd moeten worden. Anderzijds
ben ik – soms tot mijn genoegen, soms tot mijn ongenoegen – geen
kloon van mijn voorganger. Ik heb dus op het moment dat dit wetsvoorstel aan
mij werd voorgelegd, mij uiteraard vergewist van de voorgeschiedenis, maar
toch gemeend zelf indringend te moeten nagaan of de weg die mijn voorganger
aan de Kamer had toegezegd, een weg was waarvoor ik zelf in volle overtuiging
verantwoordelijkheid zou willen nemen. Nu is dit een tamelijk prozaïsch
vraagstuk. Vragen als: wanneer vindt de melding plaats, en: is de een eerder
dan de ander, hebben vooral met organisatie te maken. Desondanks is dit wel
een organisatie waaraan grote rechtsgevolgen worden verbonden. Het is dus
noodzakelijk na te gaan of een waterdichte procedure kan worden gevonden die
zorgt voor een zodanige registratie van het moment waarop het verzoek om een
ontslagaanvrage door een regionaal directeur van de arbeidsvoorziening is
binnengekomen, dat een ziekmelding van een werknemer daarna geen belemmering
bij ontslag zou kunnen opleveren. Mevrouw Gelderblom wijst er terecht op dat
wij niet meer in de tijd van de postduif leven en dat je dit in de huidige
tijd toch op een goede manier zou moeten kunnen regelen. Daarvoor is veel
te zeggen, maar wij leven nog wel in de tijd van verschillende communicatiemedia
en een daarvan is de postbus. Mevrouw Gelderblom zegt terecht dat zij het
zich nog wel kan voorstellen als het via de postbus gaat. Er zijn dus eigenlijk
alleen maar specifieke middelen om tot exacte vaststelling van tijdstippen
te komen. Die moeten dan ook worden gehanteerd om in den brede garanties te
krijgen voor de juistheid van een tijdstip waarop een verzoek bij een RDA
arriveert. Overigens denk ik dat het moeilijk is in de wet voor te schrijven
dat de werkgever de melding alleen via de fax mag doen. Verder merk ik op
dat de fax een manipuleerbaar apparaat is, waarin je zelf bij wijze van spreken
typt hoe laat het is. In de tweede plaats wijs ik erop dat de werkgever dit
misschien nog wel goed voor elkaar zou kunnen krijgen, maar ook de werknemer
heeft natuurlijk het recht zich ziek te melden op het moment dat hij dat kan
doen. Die arbeidsongeschiktheid van een werknemer op de dag waarop een werkgever
zijn ontslagverzoek bij de RDA heeft ingeleverd, zou wel eens tal van verschillende
oorzaken kunnen hebben. Het is mogelijk dat de werknemer op weg naar zijn
werk een ongeluk krijgt en pas vanuit het ziekenhuis zijn boodschap naar zijn
werkgever kan doorgeven. Moeten wij daaraan rechtsgevolgen verbinden die ten
detrimente zijn van de werknemer? Zo zijn er tal van casussen
die ik met mijn medewerkers op het departement heb beproefd. Wat eisen wij
eigenlijk van de werknemer in dit opzicht? Moet hij op elk moment van de dag
langs elektronische weg of via de fax in staat zijn om exact aan te geven
wat het moment van de intreding van zijn ziekte is geweest? Overigens staat
niet in de wet, dat de dag zelf in aanmerking moet worden genomen. Er staat
het woord 'nadat'. Dat is door mijn ambtsvoorganger aldus geïnterpreteerd
dat de dag zelf erbij inbegrepen is. Dat is ook in traditie met de oude Ziektewet.
Het komt mij voor dat met name aan de kant van de werknemer er zoveel bezwaren
zouden kunnen zijn om op een zeer precieze wijze het tijdstip van zijn ziek
worden te melden, dat ik vind dat daar grote bezwaren aan zitten.Voorzitter! Er is nog een ander bezwaar. Als een werknemer en een werkgever
toegaan naar een ontbinding van een arbeidsverhouding, dan moeten wij toch
aannemen dat in het merendeel van de gevallen daaraan een proces vooraf gaat.
Er vinden gesprekken over plaats. Het heeft hetzij te maken met de economische
ontwikkelingen in een bedrijf, hetzij met omstandigheden die de werknemer
in het bijzonder persoonlijk betreffen. Het wil er bij mij niet in dat een
goede werkgever en een goede werknemer – ik ga ervan uit dat dit voor
de meeste personen geldt – niet in staat zouden zijn om daarmee met
elkaar op een ordelijke wijze om te gaan. Voor het geval iemand misbruik zou
willen maken van die omstandigheden wijs ik erop dat misbruik in de nieuwe
wetgeving veel minder voor de hand ligt en veel minder kansen krijgt dan in
de oude wetgeving. In de huidige situatie stuurt een werkgever een ontslagverzoek
naar de RDA. De RDA begint met de procedures. De werknemer wordt gehoord.
Er vindt eventueel een tweede ronde plaats. In die procedure bij de RDA kan
iemand zich ziek melden. Die momenten zijn veel dichter bij elkaar gebracht.
Een ziekmelding nadat het ontslagverzoek is ingediend, heeft in beginsel geen
gevolg voor de opzegging door de werkgever. Het probleem is thans aanzienlijk
beperkter dan het was. Ik heb een aantal voorbeelden gegeven waarin ik het
bezwaarlijk vind voor de werknemer om aan tijdsregistratie en -beheersing
te doen bij arbeidsongeschiktheid.Mevrouw Gelderblom heeft een vraagteken gezet bij het volgende punt. Ik
vind dat wij dat niet als irreëel moeten schetsen. Als door de werkgever
een ontslagvergunning wordt aangevraagd op de dag dat de werknemer ziek wordt,
kan dit door de Arbodienst worden gecontroleerd. Hierbij kunnen zich verschillende
casussen voordoen. Het is mogelijk dat iemand 's ochtends ziek is geworden
en zich 's middags pas ziek heeft gemeld. Het kan ook een ziekte pro forma
zijn. Het kan tot beoordeling leiden door instanties die zich hierover kunnen
uitspreken. Mochten er nog twijfels bestaan over het oordeel van de Arbodienst,
dan meen ik dat de werkgever de uitvoeringsinstantie sociale zekerheid kan
vragen een deskundig onderzoek te doen, als een soort second opinion. Dat
is dan weliswaar gericht op de vraag of de werkgever op grond van artikel
629 verplicht is loon door te betalen, maar het kan door de werkgever zeker
ook als bewijs van afwezigheid van arbeidsongeschiktheid worden gepresenteerd
in een eventuele procedure over de nietigheid van de opzegging. Mij dunkt,
dat voor de marge van gevallen waarin dit ontslag niet op een goede manier
tussen werkgever en werknemer is voorbereid, men met elkaar niet tot goede
afspraken is kunnen komen en men als het ware stiekem probeert een ontslagvergunning
te krijgen zonder dat de werknemer het weet, er voldoende waarborgen zijn
om misbruik van de regeling tegen te gaan. Dat mag niet uitwerken ten detrimente
van een werknemer die wellicht ook door omstandigheden volstrekt buiten zijn
schuld niet in de gelegenheid is om op een manier die goede tijdsregistratie
mogelijk maakt, zijn ziekte kenbaar te maken. Een werknemer die niet weet
dat zijn werkgever naar de RDA is gegaan en zijn ziekte meldt bij het hoofd
personeelszaken door middel van een telefoontje, kan geen aanspraak maken
op dezelfde soort striktheid die wij eigenlijk beogen als wij zeggen: elke
mededeling omtrent ziekte of ontslag moet op de vierkante millimeter nauwkeurig
worden vastgelegd. Dat zou een organisatie vergen die dwars door het hele
bedrijfsleven heengaat. Dat zou ik niet willen adviseren.Wat ik wél de sprekers graag meegeef, is dat wij deze nieuwe wet
die zeer ingrijpend zal zijn en ons heus nog wel wat hoofdbrekens zal kosten,
vanaf het begin goed zullen volgen. Mocht het zo zijn dat wij knelpunten ontmoeten
en dat men in redelijkheid niet met deze passages uit de voeten kan, dan zal
ik mij niet via een veegwet – daar houdt deze Kamer niet van –
maar via een echte reparatiewet tot de Staten-Generaal wenden.Interessant vind ik de opmerking van mevrouw Gelderblom dat dit wetsvoorstel
een coproductie was tussen de heren Wijers en Melkert, die er kennelijk verschillende
benaderingen bij hadden. De een was meer voor de zekerheid, de ander meer
voor de flex. Voorzitter! Zelf integreer ik deze zaken volledig; anderen heb
ik daarvoor niet nodig.Mevrouw Gelderblom sprak voorts over het reïntegratieplan bij een
ontbindingsverzoek. De werkgever wendt zich tot de rechter en geeft aan dat
hij geen mogelijkheden heeft om de desbetreffende arbeidsongeschikte werknemer
te reïntegreren in de werkzaamheden. Mevrouw Gelderblom is van oordeel
dat zo'n mededeling, mits aannemelijk voor de rechter, voldoende zou moeten
zijn.Voorzitter! Ik herinner eraan dat in het verleden vele vragen zijn gesteld,
vooral door de Tweede Kamer, over oneigenlijk ontslag voor zieke werknemers
via de ontbindingsroute bij de kantonrechter. Juist de toetsing door het LISV
van reïntegratieplannen is mijns inziens van grote meerwaarde voor de
wijziging van artikel 685. De kantonrechter behoeft niet alleen af te gaan
op de mededeling van de werkgever dat zijn reïntegratie er zus of zo
uitziet of dat hij geen reïntegratieplan kan opstellen omdat zijn bedrijf
daarvoor niet geschikt is enz. De werkgever dient zich te wenden tot het LISV
dat met mijn ambtsvoorganger en mijzelf de afspraak heeft gemaakt dat op zeer
korte termijn een oordeel wordt gegeven over het reïntegratieplan. Dit
kan ook behelzen dat reïntegratie niet mogelijk is, maar dan is er tenminste
getoetst en zit de kantonrechter niet met de vraag of hij wel moet afgaan
op hem verstrekte mededelingen, zonder dat er een onafhankelijke instantie
naar heeft gekeken. Hij krijgt van het LISV een opinie over het ingediende reïntegratieplan. In redelijkheid kan hij daar op afgaan. In
overleg met de kantonrechters is verleden jaar over deze mogelijkheid gesproken.
Men heeft hier positief op gereageerd, omdat daardoor niet tastenderwijs op
een reïntegratieplan zou behoeven te worden gereageerd. Op grond van
de mening van een op dat punt bekwame instantie zou ervan uitgegaan kunnen
worden dat een redelijk verzoek wordt voorgelegd.Mevrouw Gelderblom-Lankhout (D66):Mag ik dit zo verstaan dat de rechter een voorlopige voorziening kan afgeven?
Kan hij zeggen: komt u over veertien dagen terug, dan heb ik inmiddels van
het LISV vernomen of u inderdaad als werkgever hebt gedaan wat er van u op
het gebied van reïntegratie mag worden verwacht en dat inderdaad in dit
geval niet anders kan worden besloten. Kortom, blijft de weg van de voorlopige
voorziening open? Als ik de wet zeer strikt interpreteer, moet de rechter
zich volstrekt onontvankelijk verklaren. Daar was ik bang voor. Als een voorlopige
voorziening mogelijk blijft en het LISV ook door de rechter kan worden ingeschakeld,
dan ben ik gerustgesteld.Minister De Vries:Ik ben niet helemaal thuis in het procesrecht. Het betreft hier een procedure
voor een kantonrechter en ik weet niet of dan een voorlopige voorziening mogelijk
is. Als u dat zegt, neem ik dat graag van u aan. In ieder geval zal de kantonrechter
in staat zijn om zijn beslissing zover uit te stellen dat hij kennis heeft
kunnen nemen van de opinie van het LISV.De heer De Haze Winkelman (VVD):Mijnheer de voorzitter! De minister heeft gezegd dat hij geen kloon is
van zijn voorganger, maar hij is dat toch meer dan hij eigenlijk denkt. De
door hem genoemde casusposities kwamen volledig overeen met de gedachten die
minister Melkert hier indertijd naar voren bracht. De minister gaf dus de
mening van minister Melkert weer. Minister Melkert heeft die mening laten
varen in overleg met deze Kamer en hij heeft vervolgens een toezegging gedaan.
Ik begrijp nu van de minister dat hij met die toezegging eigenlijk niets te
maken wil hebben. Met andere woorden, er is geen sprake van continuïteit
van regeringsbeleid, ook niet bij een regering die uit dezelfde partijen bestaat
als de vorige. Ik vind dat nogal wat. Ik kan er alleen met grote spijt kennis
van nemen dat de minister deze mededeling hier doet. Er is geen enkel wezenlijk
nieuw feit naar voren gekomen dat rechtvaardigt waarom deze toezegging niet
nagekomen zou kunnen worden. Wij moeten er kennis van nemen dat dit zo is.
Dit betekent dat onze fractie in het vervolg, met dit in het achterhoofd,
toezeggingen van deze minister zal moeten beoordelen.Mevrouw Gelderblom-Lankhout (D66):Mijnheer de voorzitter! Nog een vraag naar aanleiding van de commissie.
De minister sprak over sociale partners, niet rechtstreeks, maar 'vertegenwoordigd
door'. Dat vind ik geen heldere uitspraak. Betekent dit dat juristen, de sociale
partners vertegenwoordigende, volstrekt onafhankelijk zijn, of moeten zij
ruggespraak houden met sociale partners? Als het laatste de bedoeling is als
wordt gesproken van 'vertegenwoordigd door', dan is de onafhankelijkheid waarover
wij spraken, niet bereikt.Minister De Vries:Mijnheer de voorzitter! Eigenlijk zou ik nu graag even tijd hebben voor
beraad, maar laat ik toch proberen direct te antwoorden. De heer De Haze Winkelman
geeft een wat scherpe uitleg aan mijn woorden. Ik weet dat mijn ambtsvoorganger
een toezegging aan de Kamer heeft gedaan. Ik heb inderdaad het woord kloon
gebruikt. Daarmee bedoelde ik aan te geven dat ik dit grondig heb bezien,
maar dat ik uiteindelijk toch gemeend heb bij het indienen van dit wetsvoorstel
te moeten uitgaan van mijn eigen oordeel. Ik kan niet in de Kamer verschijnen
met de mededeling, dat er naar mijn oordeel grote bezwaren kleven aan de toezegging
die mijn ambtsvoorganger heeft gedaan, maar dat ik er desondanks de verantwoordelijkheid
voor neem, alhoewel ik denk dat het in de praktijk niets wordt. Ik geloof
dat de Kamer met zo'n bewindspersoon korte metten zou maken. De Kamer spreekt
mij aan op mijn verantwoordelijkheid, die ik heb waargemaakt door zeer indringend
te kijken naar de toezegging die mijn ambtsvoorganger heeft gedaan. Ik heb
mij daar grondig in verdiept. Ik heb daarvoor tal van casussen bekeken. Ik
kan de Kamer in gemoede en bij verstand eigenlijk niet aanbevelen om die route
op te gaan. Ik heb dat net ook duidenderwijs nog eens uitgelegd. Als de Kamer
alleen bewindspersonen wil die doen wat hun ambtsvoorganger heeft toegezegd,
zijn wij niet op de goede weg. Zij moet mij aanspreken, niet op de toezegging
van mijn ambtsvoorganger, maar op wat ik de Kamer heb voorgelegd. Als zij
met mij tot de conclusie komt, dat het bezwaarlijk zou zijn om deze route
te gaan en dat het beter is om maar eens een tijdje de rechtspraktijk te volgen –
daar heb ik zelf een sterke voorkeur voor – moet zij mij niet aanspreken
op toezeggingen die mijn ambtsvoorganger heeft gedaan, zeker niet met de woorden:
nu weten wij voortaan waar wij met toezeggingen van deze minister aan toe
zijn. Nee, wat ik toezeg zal ik gestand doen. Ik zou het zeer op prijs stellen
indien de Kamer mij de ruimte liet om mijn eigen verstand te gebruiken, over
dingen die in het verleden gezegd zijn. Daarvoor heb ik, zowel in de Tweede
Kamer als tegenover de Eerste Kamer, de volledige verantwoordelijkheid. Als
ik de Eerste Kamer iets beloof of toezeg, om wat voor reden dan ook, zal ik
dat gestand doen. Als ik dat niet doe, kom ik hier terug om mij te laten ranselen
en geselen. Daar ben ik dan zelf verantwoordelijk voor. Bij een opvolging
van bewindslieden kan de Kamer echter niet, ook al is er iets identieks in
de politieke kleur van een kabinet, zeggen dat langs die lijn alles wat in
een vorige periode door een bewindspersoon is toegezegd ook automatisch uit
de mond van zijn opvolger vloeit. Ik ben zelf verantwoordelijk voor de wetgeving
die ik aan de Kamer voorleg. Ik heb geprobeerd dat naar eer en geweten te
doen. Nogmaals, als ik zelf een toezegging aan de Kamer zou doen, om wat voor
reden dan ook, dan doe ik mijn uiterste best om die gestand te doen. Ik heb
echter wat meer moeite met een automatische vertaling van toezeggingen van
mijn voorganger naar mijn eigen verantwoordelijkheid.Mevrouw Gelderblom zeg ik nog, dat de sociale partners natuurlijk niet mensen zelf kunnen aanwijzen. Zij mogen een voordracht doen. De Kamer
weet hoe dat gaat met commissies. Wij zullen in alle helderheid, ook in de
communicatie met alle betrokkenen, ervoor zorgen dat er een commissie komt
waarvan wij zeker weten, dat het mensen zijn die in onafhankelijkheid van
geest en verstand hun werk zullen kunnen verrichten.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.De vergadering wordt enige ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19981999-453-459.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl