Gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen:  - Wijziging van de regeling betreffende het verlenen van bijdragen van rijkswege aan de Algemene Kas, bedoeld in artikel 71 van de Ziekenfondswet, en het Algemeen Fonds Bijzondere Ziektekosten, alsmede tot het treffen van een wettelijke basis voor het verlenen van rijksbijdragen aan de instellingen die een publiekrechtelijke ziektekostenvoorziening uitvoeren (23652);  - en nog twee andere wetsvoorstellen (24419 en 25687)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1997-1998, pag. 565-575

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

16-01-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

nr. 13, pagina 565-575

22-12-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23652Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 24419Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 25687Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van besluiten (22 december 1997)Pagina 599-599
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Herziening van het afstammingsrecht alsmede van de regeling van adoptie (24649); - Wijziging van een aantal wetten in verband met de herziening van het afstammingsrecht alsmede van de regeling van adoptie (25189)Pagina 580-589
Gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: - Wijziging van de regeling betreffende het verlenen van bijdragen van rijkswege aan de Algemene Kas, bedoeld in artikel 71 van de Ziekenfondswet, en het Algemeen Fonds Bijzondere Ziektekosten, alsmede tot het treffen van een wettelijke basis voor het verlenen van rijksbijdragen aan de instellingen die een publiekrechtelijke ziektekostenvoorziening uitvoeren (23652); - en nog twee andere wetsvoorstellen (24419 en 25687)Pagina 565-575
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regels omtrent de kamers van koophandel en fabrieken (25029)Pagina 589-599
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Regelen ter instelling van de natuurplanbureaufunctie (25186); - Het verschaffen van een wettelijke basis voor uitkeringen en subsidies op de terreinen van maatschappelijke opvang en verslavingsbeleid (25397); - Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen (25282); - en nog zes andere wetsvoorstellenPagina 565-565
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (22 december 1997)Pagina 599-601
Presentie en opening (maandag 22 december 1997)Pagina 565-565
Behandeling van het wetsvoorstel Regels omtrent de kamers van koophandel en fabrieken (25029)Pagina 575-580

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: Wijziging van de regeling betreffende het verlenen van bijdragen van rijkswege
aan de Algemene Kas, bedoeld in artikel 71 van de Ziekenfondswet, en het Algemeen Fonds Bijzondere Ziektekosten, alsmede tot het treffen
van een wettelijke basis voor het verlenen van rijksbijdragen aan de instellingen
die een publiekrechtelijke ziektekostenvoorziening uitvoeren (23652);Wijziging van de artikelen 3a en 15 van de Ziekenfondswet
(24419);Wijziging van de Zieken- fondswet in verband
met aanpassing van de gronden voor de ziekenfondsverzekering (herstructurering
Ziekenfondswet) (25687).De beraadslaging wordt geopend.De heer Werner (CDA):Voorzitter! Aan de orde is een wijziging van de Ziekenfondswet in verband
met de aanpassing van de gronden voor ziekenfondsverzekering. De CDA-fractie
betreurt het dat de behandeling van een wijziging van de Ziekenfondswet wederom
onder grote tijdsdruk moet plaatsvinden. In september 1996 waren de onderhavige
beleidsmaatregelen al aangekondigd; tijd genoeg om de benodigde wetswijziging
tot stand te brengen, zou je zeggen. Waarom toch altijd die vertraging waardoor
de behandeling hier in de Kamer haastwerk moet worden?Dit geldt temeer daar deze wetswijziging, aangekondigd als een simpele
reparatie op de reparatie van de Wet Van Otterloo, naar het oordeel van de
CDA-fractie toch iets meer is dan een simpele reparatie. Door de keuze van
de beleidsinstrumenten waarvan de minister zich bedient is er in feite sprake
van een fundamentele wijziging van de ziekenfondsverzekering. Dit kwam ook
duidelijk naar voren in het debat aan de overkant, waar de discussie over
deze wetswijziging gaandeweg steeds meer het karakter kreeg van een stelseldiscussie
dan van het beoordelen van een simpele reparatie. Het zogenaamde "no regret"-beleid
uit het regeerakkoord, waardoor helaas een meer fundamentele benadering van
het ziektekostenverzekeringsstelsel voor deze kabinetsperiode onmogelijk is
geworden, staat dan ook een beetje op gespannen voet met de onderhavige wetswijziging.
Dus ging ieder van de regeringspartijen zoeken naar herkenbaarheid van de
eigen opvatting in de inrichting van het ziektekostenverzekeringsstelsel.Iedere partij kreeg wat. De PvdA kon met het opheffen van de inkomensgrens
voor 65-plussers het begin van een volksverzekering zien gloren. D66 kon in
de vervanging van de loongrondslag door een inkomensgrondslag bij toelating
tot de ziekenfondsverzekering het begin zien van een uitbreiding van de kring
van verzekerden met kleine zelfstandigen. De VVD kreeg de vrijwilligheid,
opting in/opting out, in de ziekenfondsverzekering erkend. Zo had ieder wat
en kon ieder zich enigszins herkennen in de eigen voorkeur. Maar de optelsom
van deze in dit kabinet zo geroemde pragmatische benadering zal – het
is door de CDA-fractie al meermalen betoogd – uiteindelijk kunnen leiden
tot een fundamenteel gebrek aan samenhang met het risico te vervallen in ordeloosheid.
Deze wetswijziging lost wel een paar problemen op, maar creëert tegelijkertijd
weer een veelvoud aan nieuwe onevenwichtigheden. Ik noem er een aantal.Na aanneming van deze wetswijziging zijn er in de ziekenfondsverzekering
65-plussers voor wie bij toelating wel een inkomensgrens wordt gesteld en
er zijn 65-plussers voor wie geen inkomensgrens wordt gehanteerd. Vervolgens
ontstaan er twee verschillende inkomensbegrippen voor de toelating tot de
ziekenfondsverzekering. Voor ex-particulier verzekerde 65-plussers wordt het
belastbaar inkomen gehanteerd, voor de overigen het inkomen uit arbeid. Er
wordt kennelijk met twee maten gemeten bij de beoordeling van de draaglast.
De rijke Wassenaarse weduwe die bijvoorbeeld een uitkering heeft op grond
van de Algemene nabestaandenwet mag wel vrijwillig het ziekenfonds verlaten,
maar andere "miljonairs" met een inkomen uit vermogen en een klein inkomen
uit arbeid blijven in de ziekenfondsverzekering.65-plussers met een gelijk belastbaar inkomen en dus ook een gelijke draagkracht
op grond waarvan zij tot het ziekenfonds zijn toegelaten, kunnen echter zeer
uiteenlopende premies in de ziekenfondsverzekering betalen, omdat de premie
niet wordt berekend over het belastbaar inkomen, het toelatingscriterium,
maar over het inkomen uit vroegere arbeid. Dat brengt met zich dat bij een
gelijke draagkracht op grond waarvan men is toegelaten zeer uiteenlopende
premies worden betaald.Uit de schriftelijke beantwoording is ons duidelijk geworden dat deze
verschillen kunnen oplopen tot ƒ 100 per maand. Leg dat de burger dat
nu maar eens uit. Het "blijf-zitten-waar-je-zit-beginsel", waarmee het CDA
het eens is, wordt wel in de ziekenfondsverzekering toegepast maar niet bij
de particuliere verzekeringen. Een bepaalde groep 65-plussers mag kiezen of
men wel of niet in de ziekenfondsverzekering gaat, terwijl voor de rest het
beginsel van rechtswege wordt gehanteerd en men dus verplicht verzekerd is.Ten slotte: particulier verzekerden jonger dan 65 jaar, bijvoorbeeld kleine
zelfstandigen, met een belastbaar inkomen beneden ƒ 39.500 kunnen niet
het ziekenfonds in, maar als deze zelfde zelfstandigen met hetzelfde inkomen
65 jaar zijn geworden, kunnen zij wel in de ziekenfondsverzekering. Waarom
geldt de stelling van de regering, dat oudere particulier verzekerde 65-plussers
met een belastbaar inkomen beneden ƒ 39.500 een te hoge premie in relatie
tot hun inkomen betalen wél als zij 65 jaar of ouder zijn en níét
wanneer zij jonger zijn dan 65 jaar, terwijl juist die laatste groep vaak
extra lasten heeft, bijvoorbeeld door opgroeiende kinderen? Dit probleem is
des te nijpender omdat de premiereductieregeling voor kleine zelfstandigen,
ingevoerd na opheffing van de vrijwillige ziekenfondsverzekering in 1983,
inmiddels niet meer bestaat.Voorzitter! Het is merkwaardig dat het repareren van een paar problemen
gepaard moet gaan met zoveel nieuwe onevenwichtigheden. Had het nu echt niet
eenvoudiger gekund? Het gaat hier wel degelijk om fundamentele wijzigingen.
Wij zouden zo graag zien dat wij volgend jaar niet wederom met nieuwe reparatiewetgeving
worden geconfronteerd. Enige rust en stabiliteit op het verzekeringsfront
lijken zeer gewenst.Voor de fractie van het CDA weegt het element van vrijwilligheid dat thans
wordt geïntroduceerd in deze verzekering van rechtswege, het zwaarst.
Naar onze mening verdraagt vrijwilligheid zich in beginsel niet met een verzekering
van rechtswege. Immers, bij een verzekering van rechtswege
is het zo geregeld, dat, indien men voldoet aan de desbetreffende criteria,
men dus van rechtswege verplicht verzekerd is. Opgepast moet worden dat met
de introductie van de vrijwilligheid niet de bijl gelegd wordt aan de wortels
van de solidariteit. Als mensen de gelegenheid geboden wordt niet in de ziekenfondsverzekering
te gaan omdat men elders een voordeeltje kan halen, blijven geheid de slechte
risico's in het ziekenfonds en wordt de ziekenfondsverzekering onbetaalbaar.
Tegen de achtergrond van een toch al steeds meer onder druk staande solidariteitsgedachte
in het gezondheidszorgbestel, is dat een ontwikkeling die het CDA met zorg
vervult.Zo is het niet denkbeeldig dat bedrijven die al langer een opting out-benadering
voorstaan, zullen proberen met hun werknemers uit de ziekenfondsverzekering
te treden of een eigen ziekenfonds op te richten voor hun werknemers in het
kader van de zogenaamde "employee benefit"-arrangementen, waarbij arbeidsongeschiktheid,
ziekteverzuim en ziektekosten in één arrangement verzekerd worden.
De nadelen en gevaren van die ontwikkeling zijn inmiddels duidelijk. De minister
is te loven voor haar pogingen om deze nadelige effecten een halt toe te roepen
door zich stevig te verzetten tegen de zogenaamde bedrijvenpoli. Is de minister
echt van oordeel dat het feit dat nu voor één groepering de
vrijwilligheid mogelijk is gemaakt, geen olievlekwerking zal hebben voor andere
groeperingen in de verplichte ziekenfondsverzekering om ook opting out op
te eisen en dat de voorgestelde opting out-constructie juridisch waterdicht
is en bestand is tegen een eventueel proefproces in dezen bij de rechter?
In de schriftelijke beantwoording deelt de minister mee dat zij op grond van
jurisprudentie in een tweetal vergelijkbare gevallen concludeert dat de juridische
houdbaarheid gegarandeerd is. Graag nodig ik de minister uit, deze duidelijke
uitspraak hier in de Kamer te herhalen, opdat deze onderdeel wordt van de
wetgeving. Wij zijn er nog niet geheel gerust op. Is de minister bereid om,
indien onverhoopt anders zou blijken, onmiddellijk met aanvullende wetgeving
te komen om het uiteenvallen van de ziekenfondsverzekering te voorkomen? Voor
de CDA-fractie weegt dit punt zwaar bij de uiteindelijke beoordeling van deze
wetswijziging. Gaarne een duidelijke uitspraak.Voorkomen moet worden dat de geschiedenis zich gaat herhalen. Het lijkt
er een beetje op dat de aloude vrijwillige ziekenfondsverzekering, die in
1983 is afgeschaft, weer herleeft als onderdeel van de verplichte verzekering.
U weet hoe het gegaan is met de vrijwillige ziekenfondsverzekering. Die bleek
niet houdbaar vanwege het gebrek aan solidariteit erin. Het is dus extra oppassen
met de introductie van vrijwilligheid in een verzekering van rechtswege.De wet geeft aan verzekerden de mogelijkheid om gedurende de eerste helft
van het komend jaar te beoordelen of men wel of niet als 65-plusser tot de
ziekenfondsverzekering wil toetreden. Daarin zit een terugwerkendekrachtbepaling
naar 1 januari 1998. De CDA-fractie heeft enige zorgen over de administratieve
uitvoerbaarheid hiervan. Immers, iemand die na drie, vier maanden uiteindelijk
besluit om het ziekenfonds in te gaan, heeft mogelijk al kosten gemaakt bij
de huisarts, de polikliniek of het ziekenhuis, waarbij de tarieven verschillend
kunnen zijn tussen particulier verzekerden en ziekenfondsverzekerden. Het
is ook mogelijk dat reeds een deel van de particuliere premie is betaald,
dan wel eigen bijdragen op grond van de particuliere verzekering. Hoe zit
het met de verrekening met terugwerkende kracht? Wij hebben het vermoeden
dat daar een heleboel administratieve rompslomp aan vastzit. Heeft de minister
zich echt voldoende van de medewerking van de verzekeraars verzekerd om administratieve
chaos te voorkomen? Het gaat tenslotte om ouderen voor wie het verwerken van
al deze veranderingen zeer verwarrend kan zijn. Meent de minister dat een
zodanig voorlichtingsprogramma kan worden opgezet, dat mensen daadwerkelijk
tijdig en goed geïnformeerd worden over deze wijzigingen? Is invoering
op een later tijdstip overwogen? Zou dat niet beter zijn geweest?Voorzitter: PostmaDe heer Werner (CDA):Mijnheer de voorzitter! Onze fractie heeft ook zorgen over de mogelijkheden
die de wet biedt tot calculerend gedrag. Het voordeel dat particulier verzekerde
65-plussers met deze wetswijziging kunnen behalen, is niet gering. Uit de
door mij gevraagde informatie in de schriftelijke voorbereiding blijkt dat
een echtpaar van 64 jaar in een particuliere verzekering zo'n ƒ 6000
kwijt is aan premie. Als het echtpaar na het bereiken van de 65-jarige leeftijd
gebruikmaakt van de ziekenfondsverzekering, betaalt men slechts ruim de helft.
Dat betekent een nettovoordeel van zo'n ƒ 3000 per jaar. Dat is bepaald
niet gering in deze inkomensklasse. Dus mag verwacht worden dat veel particulier
verzekerde 65-plussers hun belastbaar inkomen zullen proberen te manipuleren
met extra aftrekposten, zodat zij beneden de grens van ƒ 39.500 belastbaar
inkomen belanden en dus kunnen worden toegelaten tot het ziekenfonds. Dat
telt temeer daar de inkomenstoets slechts eenmaal zal plaatsvinden. Kan de
minister daar iets tegen doen? Zit er geen te grote stimulans tot calculerend
gedrag in?Wij vragen de aandacht van de minister voor een brief die wij hebben ontvangen
van de Algemene federatie militair personeel, waarin opheldering wordt gevraagd
over de vraag of voormalig particulier verzekerden die als gevolg van de Wet
Van Otterloo uit de particuliere verzekering zijn gegaan en die woonachtig
zijn in een der verdragslanden, kunnen toetreden tot de standaard pakketpolis.
De acceptatie bestaat in zijn algemeenheid, maar geldt alleen voor degenen
die naar omstandigheden beoordeeld hier te lande woonachtig zijn. Er blijkt
dus een kleine groep ouderen te zijn die elders woonachtig is en niet zou
kunnen terugkeren naar de standaardpakketpolis. Kan de minister daar nog duidelijkheid
over verschaffen? Eveneens zou de CDA-fractie graag duidelijkheid krijgen
over de problemen die bepaalde groepen in de ANW ondervinden met betrekking
tot de peildata van de inkomensvaststelling. Ik kan de minister de betreffende
brief overhandigen, indien zij dat makkelijk vindt voor de beantwoording.Mijnheer de voorzitter! Wij hebben deze wetswijziging kritisch beoordeeld.
Wij onderschrijven de doelstelling: het repareren van de Wet Van Otterloo.
Maar dat dit gepaard moet gaan met zoveel structurele wijzigingen
baart ons zorgen. Wij hopen dat de minister onze zorgen kan wegnemen. Wij
wachten met belangstelling het antwoord van de minister af.De wetswijzigingen 24419 en 25188 geven ons geen aanleiding tot nadere
vragen. Wij willen deze wetten strikt technisch beoordelen; als zodanig geven
zij ons verder geen aanleiding om daar verder over te debatteren. Wij stemmen
daarmee in.De heer Dees (VVD):Voorzitter! Wederom wordt de Eerste Kamer geconfronteerd met deels overhaaste
wetgeving en deels slordigheden in het wetgevingsproces. Dat geldt voor de
drie voorliggende wetsvoorstellen. In het wetsvoorstel 24419, strekkende tot
wijziging van de artikelen 3a en 15 van de Ziekenfondswet, komt terzake van
de indexering van de loongrens een terugwerkende kracht voor tot 1 oktober
1993, ruim vier jaar dus. Het wetsvoorstel werd ingediend in september 1995.
De Tweede Kamer bracht reeds in november 1995 verslag uit, en vervolgens duurde
het bijna twee jaar, tot 5 november jongstleden, tot de nota naar aanleiding
van het verslag door de minister werd uitgebracht. De traagheid van de minister
in de afgelopen jaren moet nu worden gecompenseerd door overhaasting van de
zijde van de Staten-Generaal, in het bijzonder de Eerste Kamer. Dat is niet
fraai, maar een verklaring voor deze traagheid heb ik niet aangetroffen.Hetzelfde geldt voor het tweede wetsvoorstel, nr. 23652, inzake de rijksbijdragen.
Het wetsvoorstel dateert reeds van 18 maart 1994. In oktober 1995 verzocht
de regering opschorting van de beraadslaging. Dan opeens, op 23 september
1997, is er dan ineens een derde nota van wijziging, en het verzoek aan de
Kamers om de kwestie nog voor 1 januari aanstaande te regelen. Ook dit wetsvoorstel
kent op één onderdeel een lange terugwerkende kracht, tot maar
liefst 1 januari 1989. Een verklaring voor deze slordige procedure en deze
lange terugwerkende kracht ontbreekt. Omdat ik liever over de inhoud van wetten
praat dan over de procedures, spijt het mij dat ik toch al deze fouten in
het wetgevingsproces, waarvoor de Eerste Kamer een speciale attentie heeft,
zo nadrukkelijk moet noemen, waardoor ik zoveel spreektijd daaraan moet opofferen.Omdat zowel door nota's van wijzigingen als door aanvaarding van amendementen
van mijn politieke geestverwante mevrouw Kamp de voorstellen inhoudelijk gezien
geen bezwaren meer ontmoeten, zullen wij ons tegen deze twee wetsvoorstellen,
ondanks onze kritiek op het wetgevingsproces, de langdurige terugwerkende
kracht en de traagheid van de zijde van de minister, overigens niet verzetten.
Maar wij hebben er wel moeite mee.Moeilijker heeft mijn fractie het met wetsvoorstel 25687, de herstructurering
van de Ziekenfondswet. Daar betreffen onze bezwaren zowel de buitengewoon
late indiening van het wetsvoorstel en de haast die daarom nu geboden is,
als punten van inhoudelijke kritiek. Vorig jaar op hetzelfde tijdstip als
nu, toen een vergelijkbaar wetsvoorstel ter reparatie van de Wet Van Otterloo
onder dezelfde tijdsdruk als nu hier werd behandeld, zei de minister in antwoord
op onze kritiek op de snelheid, dat zij in de loop van 1997 tijdig een wetsvoorstel
bij de Kamer wilde indienen. Dat leek ons toen geloofwaardig omdat de materiële
inhoud van dat wetsvoorstel dat toen nog moest worden ingediend, in een brief
van 17 september 1996 aan beide Kamers was uiteengezet. Toch zou het wederom
heel lang, tot 17 oktober 1997, duren alvorens dat wetsvoorstel dat in september
1996 was aangekondigd, werd ingediend. Beide Kamers worden wederom onder tijdsdruk
gezet en een verklaring voor de traagheid ontbreekt. Onze grootste bezwaren
tegen een dergelijke gang van zaken zijn tweeledig.Het eerste punt is dat de verdeling van de termijnen die de verschillende
betrokkenen in het wetgevingsproces ter beschikking staan, onevenredig en
onevenwichtig is. Op het laatste moment wordt de Eerste Kamer voor het blok
gezet. Je komt als lid van de Eerste Kamer voor de vraag te staan: accepteer
ik het risico van een slordig wetgevingsproces of moet ik voorrang geven aan
bijvoorbeeld de materiële voordelen die aan dit wetsvoorstel verbonden
zijn voor de ZVO-gerechtigden, de ex-ambtenaren? Daarmee brengt de regering
de Eerste Kamer in een onevenwichtige afweging. Het zijn appels en peren.Het tweede punt is dat met het voor het blok zetten van de Kamer met dit
soort wetgeving de zorgvuldigheid in het wetgevingsproces en de kwaliteit
van de wetgeving geweld worden aangedaan. Wij hebben dat in het proces ter
reparatie van de Wet Van Otterloo in het verleden helaas vaker gezien. Daarom
stelt het ons zo teleur dat de minister haar toezegging dat zij dit jaar wat
eerder die wetgeving zou hebben ingediend, niet gestand heeft kunnen doen.
Dit wat betreft de procedure maar dit heeft alles te maken met de kwaliteit
van het wetgevingsproces en met de verantwoordelijkheid die de Eerste Kamer
moet kunnen dragen voor de kwaliteit van de wetgeving.Maar wij hebben ook enkele inhoudelijke bezwaren tegen het derde wetsvoorstel,
de herstructurering van de Ziekenfondswet. De symmetrie die in de Wet Van
Otterloo was aangebracht, wordt met dit wetsvoorstel doorbroken. Voor ziekenfondsverzekerden
die bij het bereiken van hun 65ste jaar boven de inkomensgrens zaten, geldt
nu niet langer de overstap naar het particuliere segment. Hier had naar onze
mening analoog aan de opting in-variant voor particulier verzekerden naar
het ziekenfonds in het geval van een inkomen beneden de inkomensgrens, een
opting out-variant voor de ziekenfondsverzekerden met een inkomen boven dezelfde
grens gekozen moeten worden, en wel op basis van vrijwilligheid. Ik heb uiteraard
geconstateerd dat een amendement van mevrouw Kamp waarbij de opting out vanuit
het ziekenfonds verplicht werd gesteld, is verworpen, maar onvoldoende is
de vraag aan de orde geweest, wellicht ook weer door de snelheid van het wetgevingsproces,
waarom er niet een vrijwillige opting out-variant voor het ziekenfonds is
gekozen naar analogie van de vrijwillige opting out-variant die particulier
verzekerden hebben richting ziekenfonds als ze onder die inkomensgrens zitten.
Dan was die symmetrie van de Wet Van Otterloo, die voor mijn fractie ooit
reden was om na aarzeling akkoord te gaan met die wet, intact gebleven. Nogmaals,
niet het amendement-Kamp, al had dat wat mij betreft aangenomen mogen worden,
maar de vrijwilligheid in de opting in en de opting out is
hierbij voor ons aan de orde.Het tweede punt betreft de kwestie van de voorlichting. Bij mijn weten
is het zo, dat de Sociale verzekeringsbank het proces van toekenning van de
AOW, waaronder ook de beoordeling van de verzekeringsplicht voor de Ziekenfondswet,
reeds start ongeveer een half jaar voordat iemand 65 jaar wordt. Op basis
van dat mechanisme zijn de tienduizenden die het komende half jaar 65 jaar
worden, in de afgelopen maanden beoordeeld door de Sociale verzekeringsbank
op basis van de huidige wetgeving. Dus dat geldt zowel de kwestie van de toekenning
van de AOW als de vraag of iemand verzekeringsplichtig is in verband met de
Ziekenfondswet. Een deel van deze beoordeling zal na ommekomst van deze wetswijziging
naar mijn oordeel onjuist zijn, omdat in deze wet wijzigingen worden voorgesteld
die zich niet verdragen met de toets die de Sociale verzekeringsbank heeft
gedaan. Waarschijnlijk zijn op grond van de oude beoordeling van de Sociale
verzekeringsbank en op basis van de nu geldende wetgeving particuliere verzekeringen
opgezegd of aangevraagd die na 1 januari weer terug moeten worden gedraaid.
Juist omdat er zo weinig tijd aan voorlichting besteed kan worden, vind ik
dat een schrijnende zaak. Kan de minister aangeven of mijn analyse klopt?Een tweede complicatie ligt in de problematiek van de opting out. Mensen
die ervoor kiezen om uit het ziekenfonds te treden, kunnen dat doen tot 1
juli 1998. Mijns inziens ontstaat er in de periode tot 1 juli 1998 een moeilijke
situatie voor mensen die pas tegen 1 juli 1998 een beslissing nemen. Als zij
besluiten om uit het ziekenfonds te treden, dan worden zij geconfronteerd
met de eigenbijdrageregelingen van de ziekenfondsverzekering die zij in die
eerste maanden moeten hebben betaald. Besluiten zij echter om te kiezen voor
het particuliere systeem, dan worden zij geconfronteerd met het eigen risico
van de particuliere polis. Dus met andere woorden: vanwege die verkeerde ingangsdatum
van dit wetsvoorstel wordt een groep mensen gecreëerd die dubbelop moeten
betalen, omdat zij een deel van het jaar volgens het ziekenfonds en een deel
van het jaar particulier verzekerd zijn. Dat had moeten leiden tot een zorgvuldiger
beoordeling van de invoeringsdatum van dit wetsvoorstel.Mijnheer de voorzitter! De Tweede Kamer heeft het amendement-Van Boxtel
aangenomen, waarbij de inkomenstoets ingevolge dit wetsvoorstel voortaan niet
zoals alle andere inkomenstoetsen door het ziekenfonds zal worden gedaan,
maar door de Sociale verzekeringsbank. Mijn fractie heeft de volgende bezwaren
tegen dit amendement.Dit onderwerp is naar mijn waarneming in de gehele schriftelijke voorbereiding
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer niet aan de orde geweest en dat moet
toch voor een Eerste Kamer een fundamenteel punt zijn. Daar heb ik uit legislatief
oogpunt moeite mee. Het is niet verwoord in de considerans van het wetsvoorstel
en het is niet aangekaart door de heer Van Boxtel in het schriftelijk verslag.
Dan komt er ineens op het laatste moment een amendement dat een wijziging
aanbrengt die in strijd is met de gedragswijze tot nu toe. Het amendement
staat namelijk haaks op de huidige situatie, waarbij nagenoeg alle inkomenstoetsen –
en dat zijn er heel veel – door het ziekenfonds worden gedaan: inkomenstoetsen
ingevolge de Ziekenfondswet, inkomenstoetsen ingevolge de AWBZ. Ik meen zelfs
te weten dat inkomenstoetsen in verband met de Wet op de bejaardenoorden door
de ziekenfondsen worden gedaan. Dan ineens vindt er op één speciaal
punt een trendbreuk plaats en wordt er op het laatste moment, zonder voorbereiding,
een amendement ingediend dat ertoe strekt dat de inkomenstoets anders moet.
Daar heb ik buitengewoon grote moeite mee.Wij mogen ten minste van deze minister verwachten dat zij verklaart dat
zij dit amendement niet als een precedent ziet. Als de minister dat verklaart,
zal ik verklaren dat ik het als een incident zie. Ik wil de problemen tussen
de minister en de heer Van Boxtel uiteraard in deze dagen niet polariseren.
Het is een problematisch amendement. Ik vind het ook ten opzichte van het
veld niet terecht dat er op het laatste moment zo'n amendement wordt ingediend
waarover nauwelijks discussie mogelijk is geweest. Ik had er geen enkele moeite
mee gehad als de heer Van Boxtel een motie had ingediend waarin hij de regering
zou hebben verzocht om het vraagstuk van de inkomenstoetsen nog eens nader
ten principale te belichten. Maar dit kan eigenlijk niet. Mij bevreemdt het
overigens zeer – en dan polariseer ik wel een beetje – dat de
minister aanvaarding van dit amendement niet met kracht heeft ontraden. Dat
had eigenlijk moeten gebeuren.De heer De Wit (SP):Mijnheer de voorzitter! Ik zal mij in mijn bijdrage beperken tot het laatste
van de drie wetsvoorstellen, de herstructurering van de Ziekenfondswet. Het
kabinet probeert met dit wetsvoorstel het goede uit de WTZ-regeling en de
Wet Van Otterloo te verenigen, maar het wetsvoorstel brengt opnieuw ongelijkheden
teweeg en roept opnieuw vragen op.Ten eerste. Om voldoende maatschappelijk draagvlak te creëren, wil
het kabinet onder strikte voorwaarden alleen particulier verzekerde 65-plussers
toelaten tot het ziekenfonds. Het inkomensbegrip wordt verruimd en er wordt
gekeken naar het gezinsinkomen. Dit alles geldt niet voor 65-plussers die
al in het ziekenfonds zitten en ook niet voor 65-minners. Is hier geen sprake
van ongelijke behandeling van mensen in dezelfde inkomenspositie? En moet
niet, nu het om gezinsinkomen in plaats van individueel inkomen gaat, de inkomensgrens
worden verruimd? Nemen wij bijvoorbeeld een echtpaar van 65-min met beiden
een inkomen net onder de grens van ƒ 60.000. Samen komen ze net niet
aan ƒ 120.000, maar toch zijn ze ziekenfondsverzekerd. Een echtpaar
van 65-plus dat samen een belastbaar inkomen heeft van ƒ 40.000 mag
niet in het ziekenfonds, behalve wanneer zij voor het 65ste jaar ook al in
het ziekenfonds zaten. Het verschil is op die manier wel heel erg groot.Het inkomensbegrip is wel van toepassing op de verzekeringsvorm –
de miljonairs moeten eruit – maar niet op de premieheffing. Het uitgangspunt
van de SP is dat hoe hoger het inkomen, hoe meer men bij zou moeten dragen
in de ziektekostenverzekering. Dat is nu niet het geval. Onder andere omdat
mensen met een hoger inkomen in de particuliere verzekering zitten en hier
relatief minder premie betalen. Ik heb er niet zoveel problemen mee, als mensen met een wat hoger inkomen toegelaten worden tot het ziekenfonds,
maar ik heb er wel problemen mee als zij niet bijdragen naar draagkracht.Met andere woorden, ik ben vooral voor een ruimer inkomensbegrip als premiegrondslag.
Dat verhoogt immers het draagvlak van het ziekenfonds. Maar dat gebeurt juist
niet, omdat de regering dit "uit het oogpunt van gelijke behandeling niet
wenselijk acht".Ten tweede. Mensen die gebruik konden maken van de ZVO-regeling, zijn
ernstig financieel gedupeerd door de Wet Van Otterloo. Bij de oplossing van
het kabinet – opting out door tijdelijke ontheffing – rijst de
vraag of het niet wenselijk is een en ander met terugwerkende kracht te repareren.
Ziet de regering daar mogelijkheden toe? Of ziet zij mogelijkheden om op andere
wijze de financiële strop te verhalen?Ten derde. Ook bij de toetreding tot het ziekenfonds op basis van vrijwilligheid
zet ik vraagtekens. De introductie van de keuzemogelijkheid is een inbreuk
op het beginsel dat mensen van rechtswege verzekerd zijn. Kan dit niet als
effect hebben dat particuliere verzekeringsmaatschappijen voortaan vooral
risicovolle ouderen uit de particuliere verzekering zullen weren? Hoe ziet
het kabinet dit?Ten vierde. In de Tweede Kamer is door de SP de vraag gesteld waarom er
geen mogelijkheid tot opting in komt voor voormalig ziekenfondsverzekerden
die naar een particuliere verzekering moesten maar liever in het ziekenfonds
waren gebleven. Het kabinet antwoordde dat daar geen behoefte aan zou bestaan.
Is het kabinet bereid, dat toch te onderzoeken, bijvoorbeeld via de vakbonden
en de ouderenorganisaties?Ten vijfde. In de nota naar aanleiding van het verslag van deze Kamer
gaat de minister aan het eind in op de problemen die er voor weduwen en weduwnaars
ontstaan per 1 januari aanstaande, als de ANW op hen van toepassing wordt.
Het gaat dan in het bijzonder om de peildatum 1 november. Dit is door de heer
Werner ook al aan de orde gesteld. Ik heb kennisgenomen van het rapport van
de Ziekenfondsraad, waarin de ANW ook aan de orde kwam, met name toegespitst
op de knelpunten rond de eigenbijdrageregeling. De minister heeft op advies
van de Ziekenfondsraad een heel creatieve oplossing bedacht, opdat wordt voorkomen
dat ANW'ers tweemaal een volledige eigen bijdrage moeten gaan betalen. Kan
de minister voor de peildatum niet iets dergelijk bedenken? De mensen die
te maken krijgen met de ANW, krijgen anders pas per 1 januari 1999 de mogelijkheid
om tot het ziekenfonds toe te treden, terwijl zij gedurende het hele jaar
1998 al vanwege de desastreuze inkomensachteruitgang voldoen aan de inkomensgrens
die voor het ziekenfonds geldt. Graag hoor ik hierop de reactie van de minister.De fractie van de SP trekt twee conclusies.1. Tot nu toe leiden de plannen van het kabinet tot een vermindering van
het aantal verzekerden in het ziekenfonds. Om de verhouding ziekenfondsverzekerden
en particulier verzekerden niet aan te tasten, moesten voor 200.000 ouderen
die in het ziekenfonds zouden komen, 185.000 studenten eruit. Nu blijkt het
aantal ouderen niet 200.000, maar slechts 88.000 te zijn. Bovendien zullen
naar verwachting via de tijdelijke ontheffing nog eens 60.000 ouderen eruit
gaan. Ik constateer dat de opheffing van de medeverzekering voor studenten
onnodig was. Mag ik een reactie van de minister op dit punt?Door de hele operatie – opting in met strenge toelatingseisen en
op basis van vrijwilligheid, en opting out – houden wij per saldo minder
ziekenfondsverzekerden over. Voor de opheffing van de gerezen knelpunten zijn
enkele fundamentele wijzigingen doorgevoerd. Is dit een blik op de toekomst?
De minister zou immers in december, dus deze maand, haar visie geven op een
verdere herstructurering van het ziekenfonds. Ik heb die visie nog niet vernomen.
Geeft de minister deze visie nog in december? En zo nee, wanneer dan wel?In dit verband heb ik nog een vraag: aan welke op de verschillende Europese
verdragen – het ILO 102 en de Europese code inzake de sociale zekerheid –
gebaseerde normen voor het aantal verzekerden moeten de ondertekenaars van
die verdragen voldoen? Waar voldoet Nederland aan op dit moment, exclusief
en inclusief publiekrechtelijke verzekeringen en de WTZ? Kunnen wij op de
thans ingeslagen weg wel doorgaan?2. Tot nu toe roept elke reparatie nieuwe ongelijkheden op. Duidelijk
is, dat fundamentele keuzen noodzakelijk zijn. Naar de mening van de SP-fractie
zou een sociale volksverzekering met premies naar draagkracht, gebaseerd op
een breed inkomensbegrip, het beste zijn. Invoering van een beperkte volksverzekering
kan een stap in de goede richting zijn, zeker voor mensen met lage inkomens,
zoals kleine zelfstandigen, alimentatiegerechtigden en studenten. Om het draagvlak
te verbreden zal gelijktijdige verhoging van de inkomensgrens noodzakelijk
zijn, evenals een breed inkomensbegrip als grondslag voor de premieheffing.
Welke visie heeft de minister op de toekomst van het ziekenfonds?Mevrouw Schoondergang-Horikx (GroenLinks):Voorzitter! Ter behandeling drie wetsvoorstellen over de Ziekenfondswet.
Ik beperk mij tot de bespreking van het wetsvoorstel over de herstructurering
van de Ziekenfondswet. Dat wil zeggen dat GroenLinks akkoord gaat met de twee
andere wetsvoorstellen.In het wetsvoorstel over de herstructurering Ziekenfondswet is een aantal
zaken bijeengebracht. Deze wet wordt gebruikt om als onrechtvaardig ervaren
gevolgen van de Wet Van Otterloo te repareren. Dat is naar de mening van GroenLinks
oké. Maar er is meer aan de hand. In dit wetsvoorstel wordt ook een
wijziging van de huidige werking van de Ziekenfondswet geïntroduceerd,
zoals een element van vrijwilligheid en het hanteren van een belastbaar inkomen
als toelatingscriterium. Deze wet heeft, denk ik, niet voor niets de gebruikstitel
"herstructurering Ziekenfondswet" meegekregen.In de Tweede Kamer heeft de minister een notitie toegezegd over de resterende
knelpunten in de ziekenfondsverzekering en de consequenties van de mogelijke
oplossingen. De minister heeft al vaker gezegd, niet met een voorstel te komen
voor een totale herstructurering van het verzekeringsstelsel voor de gezondheidszorg.
Gezien de afloop van vorige pogingen daartoe is dat wel enigszins te begrijpen,
maar het kabinet zal er toch niet aan kunnen ontkomen om een visie op dit
onderwerp neer te leggen. Mijn fractie is dan ook benieuwd naar de aangekondigde
notitie. Wanneer komt deze eraan?Ik zal heel kort aangeven wat de door GroenLinks gewenste contouren zijn
van een verzekeringssysteem in de gezondheidszorg. Het perspectief voor mijn
fractie is een basisverzekering voor iedereen; voor werknemers in loondienst,
zelfstandig werkenden en gebruikers van welke uitkering dan ook. Verder zijn
wij voor een inkomensafhankelijke premie, volgens het aangescherpte inkomensbegrip.
Die verzekering moet zowel eerstelijns-, tweedelijns- als langdurige zorg
omvatten. Er moeten garanties worden ingebouwd dat verzekeringsmaatschappijen
scherp blijven en niet bureaucratisch en gemakzuchtig worden. Alle extra's
bovenop het basispakket moet men op vrijwillige basis, particulier verzekeren.
Wat als extra wordt beschouwd en wat in het basispakket moet, daarover zal
nog wel heel wat gediscussieerd moeten worden.Kortom, GroenLinks wil een sociaal rechtvaardig verzekeringssysteem in
de gezondheidszorg. Maar wat is de praktijk? Naar onze waarneming gaan de
tendensen in de maatschappij juist de andere kant op. De marktwerking in de
gezondheidszorg dreigt door te schieten, met als risico onder andere uitholling
van de ziekenfondsverzekering. Voorbeelden van doorschietende marktwerking
zijn: particuliere klinieken, voorrangsbehandeling voor werkenden in loondienst,
eigen bijdragen, die steeds vaker worden gevraagd en ook steeds hoger worden,
en de thuiszorg. Een zekere mate van competitie in de thuiszorg heeft als
effect dat de klant meer centraal komt te staan. Dat is gunstig en hoog tijd.
Maar ook hier is er sprake van doorschietende marktwerking met ongunstige
effecten. Dat is geen wenkend perspectief. Gezondheidszorg kan nu eenmaal
niet bekeken worden met de gebruikelijke economische invalshoek van schaarste.
Mensen zijn geen producten, maar dat betekent niet dat er niet doelmatig en
efficiënt moet en kan worden gewerkt in de gezondheidszorg.Terug naar het wetsvoorstel. Ik bespreek de punten in de volgorde van
de nota naar aanleiding van het verslag en ik gebruik de aanduiding van de
populaire versie van de wetsartikelen, want die is duidelijk en ligt gemakkelijk
in de mond.Punt a. GroenLinks is akkoord met "blijf zitten waar je zit". Ziekenfondsverzekerden
die in de vijf jaar voorafgaand aan het bereiken van de 65-jarige leeftijd
ten minste drie jaar verzekerd zijn geweest, maar wel ziekenfondsverzekerd
op de laatste dag van de voorafgaande maand, kunnen in het ziekenfonds blijven.
In artikel I, onderdeel C, vierde lid, wordt de mogelijkheid opengehouden
om per ministeriële regeling ontheffing van deze voorwaarden te verlenen.
Wanneer wordt er van zo'n regeling gebruikgemaakt? Heeft dat iets te maken
met het hier te lande woonachtig zijn of zijn er nog andere mogelijkheden?
Graag duidelijkheid hierover van de minister.Punt b. GroenLinks is akkoord met de mogelijkheid van opting in voor 65-plus,
de mogelijkheid voor particulier verzekerden van 65 jaar en ouder om op vrijwillige
basis toe te treden tot het ziekenfonds, onder voorwaarde van een belastbaar
gezinsinkomen lager dan ƒ 39.550, met een inkomensbegrip zoals in punt
c. is aangescherpt. Populair gezegd: geen miljonairs meer in het ziekenfonds.
Is met dit aangescherpte inkomensbegrip een eind gekomen aan de onduidelijkheid
over wat onder belastbaar inkomen moet worden verstaan? Is het begrip "belastbaar
gezinsinkomen" wel duidelijk genoeg?Punt d. Wij zijn akkoord met het permanent maken van een tijdelijke regeling
voor opting out van 65-min.Punt e. Dit is een eenmalige "opt out"-mogelijkheid voor 65-plussers die
door de Wet Van Otterloo gedwongen waren de particuliere verzekering te verlaten.
Het is een reparatie van die wet. Dat is natuurlijk prima, maar ik zie nog
wel een paar rafeltjes hangen. Volgens de nota naar aanleiding van het verslag
kan niet worden gegarandeerd dat mensen terug kunnen in dezelfde particuliere
verzekering als voor de Wet Van Otterloo. Dat kan ik mij nog voorstellen.
De minister stelt dat dit een kwestie is van vrije onderhandelingen. Het enige
wat kan worden gegarandeerd, is de standaardpakketpolis, omdat daarvoor een
acceptatieplicht bestaat volgens de Wet op de toegang tot de ziektekostenverzekeringen.De eerste rafel die ik zie, is dat degenen die door de Wet Van Otterloo
tegen hun zin uit hun particuliere verzekering moesten en zich moesten inschrijven
als verplicht verzekerde nu wel weer in het Ziekenfonds mogen. Zij moeten
zelf die keuze maken en binnen een half jaar beslissen. Er is echter geen
enkele zekerheid dat zij hun oude verzekeringssituatie terugkrijgen. Dat wordt
in de nota een zaak van vrije onderhandelingen genoemd.Voorzitter! Ik vind dat de minister zich hier te gemakkelijk van af maakt.
De overheid heeft deze situatie gecreëerd en die moet nu ook voor een
oplossing zorgen. Het minste wat de minister kan doen, is met de particuliere
verzekeraars om de tafel gaan zitten. Uit die onderhandelingen moet dan meer
komen dan alleen de mogelijkheid van de standaardpakketpolis. Ik krijg hierop
graag een reactie van de minister.De tweede rafel betreft de groep die door de Wet Van Otterloo gedwongen
werd, zich als verplicht verzekerde te laten inschrijven, maar die nu bij
een keuze voor een particuliere verzekering niet valt onder de acceptatieplicht,
omdat deze mensen niet in Nederland woonachtig zijn, maar in een der verdragslanden.
Er is al meer naar verwezen. Dus hebben zij eigenlijk geen keuzemogelijkheid!
Wij hebben een brief gekregen van de Algemene federatie militair personeel,
maar het geldt niet alleen voor militairen. Kent de minister dat probleem?
Wat denkt zij daaraan te doen?Vorige week dinsdag vond er een overleg plaats tussen de commissie voor
Sociale Zaken en Werkgelegenheid en een delegatie van het actiecomité
voor een rechtvaardige Nabestaandenwet. Er is al meer naar verwezen. Tijdens
dat overleg werd als knelpunt de peildatum van 1 november gesignaleerd, niet
alleen in verband met de Nabestaandenwet, maar ook in andere situaties. In
de nota naar aanleiding van het verslag wordt in antwoord op een vraag van
de fractie van de PvdA nogal laconiek gereageerd met de opmerking dat dit
nu eenmaal de systematiek van de Ziekenfondswet is. Als die peildatum echter
onrechtvaardig uitpakt, is er toch alle reden daar eens naar te kijken? Dit
geldt temeer, omdat in vroeger tijden de peildatum van 1 januari werd gehanteerd.
Er was toen sprake van rechtsongelijkheid. De peildatum is daarop naar 1 november
in het jaar daarvoor verschoven, omdat door de 1 januari-systematiek een aantal
mensen te lang in het ziekenfonds kon blijven die er op grond van hun inkomen niet meer thuishoorden. Als destijds een peildatum verschoven
kon worden omdat er sprake was van rechtsongelijkheid die nadelig was voor
het ziekenfonds, dan moet dat nu ook mogelijk zijn als er sprake is van onrechtvaardigheid
voor de cliënt. Misschien is de oplossing om twee peildata te hanteren,
afhankelijk van de situatie. Ik hoor daarover graag een voorstel van de minister.Tot slot wil ik iets zeggen over de voorlichting over de mogelijkheid
van opting out voor 65-plussers. De voorbereidingen bij de uitvoeringsorganisatie
zijn kennelijk al in volle gang. Als dit wetsvoorstel morgen wordt aangenomen
en daar ziet het wel naar uit als de beantwoording naar tevredenheid zal zijn –
ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken – dan kan de publieke voorlichtingscampagne
meteen beginnen.In het januarinummer van de Consumentengids staat een artikel over dit
onderwerp met als titel "Ziektekostenverzekeringen: wijzigingen vaak laat
bekend". Het is een helder geschreven verhaal, maar daaruit wordt ook glashelder
hoe ingewikkeld het is om een keuze te maken. Ik begrijp dat het ministerie
in de startblokken staat, maar wie gaat er nu eigenlijk voorlichten? Is dat
het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, de ziekenfondsraad of
de particuliere zorgverzekeraars? Zijn zij het misschien allemaal tegelijk?
Wie coördineert dat dan?Ik hoor graag van de minister wanneer, door wie en in welke vorm de publieksvoorlichting
van start gaat. Ook wil ik weten of in die publieksvoorlichting komt te staan
waar men onafhankelijke, onpartijdige voorlichting kan krijgen om een verantwoorde
keuze te kunnen maken.Mevrouw Ter Veld (PvdA):Voorzitter! Ook ik begin met wetsvoorstel 25687, de herstructurering van
de Ziekenfondswet. Herstructurering is een erg groot woord. Relevant is dan
te weten waar je eigenlijk naar toe wilt. Ik weet wel dat wij vlak voor verkiezingen
en wellicht een volgend regeerakkoord staan, maar als men vandaag het debat
aanhoort, zal men uit mijn bijdrage kunnen opmaken dat op dit moment de fracties
van het CDA en de Partij van de Arbeid aardig op een lijn zitten met hun kritiek
op dit wetsvoorstel. Vreemd dat wij in een vorige kabinetsperiode nooit tot
een eenduidige oplossing konden komen! Waarschijnlijk is voor elk wat wils
in het wetsvoorstel gestopt. Verleden jaar liet de minister vlak voor de kerstdagen
weten, dat zij overwoog op het terrein van de Ziekenfondswet te komen met
een aantal mogelijkheden voor opting out en opting in. Wij spraken toen met
name over de post-actieve ambtenaren. Ik heb toen al gezegd dat ik daar niet
zo gelukkig mee was. Ik vreesde voor een uitstralingseffect van het "uitopten"
en een uitholling van het draagvlak voor de Ziekenfondswet.Ik ben erg gelukkig met het weer terugkomen op de mogelijkheid van: blijf
zitten waar je zit. Het eruit moeten vliegen van ouderen – het moest
bij de Wet Van Otterloo om financiële redenen in ruil worden gedaan om
andere doelgroepen in het ziekenfonds toe te laten – heeft ons altijd
dwars gezeten. Wij zijn blij dat dat deel van de Wet Van Otterloo is teruggedraaid.
De heer Van Otterloo zou ook erg blij zijn geweest als hij die groep er niet
uit had hoeven te gooien. Voor mensen boven de 65 jaar gebeuren er ook andere
zaken. Ik kom eerst bij de mensen die destijds al liever waren blijven zitten
waar zij zaten. Het zijn vooral de post-actieve ambtenaren. ZVO biedt een
ietwat gunstiger regeling dan het ziekenfonds. Immers, bij ZVO wordt ook de
werkgeverspremie gecompenseerd. Verleden jaar zei ik: was het niet veel beter
geweest om de werkgeverspremie dan maar gewoon via ZVO te laten compenseren?
De minister vond dat een zaak voor de heer Dijkstal. Ik heb gevraagd hoe dat
zat bij Binnenlandse Zaken. Daarna heb ik mij verstaan met de overheidsvakbonden.
Hoe is het precies met het overleg gelopen? Dat de heer Dijkstal de uitkomst
betreurde heeft deze minister ook in de Tweede Kamer gezegd. Alle ins en outs
van het overleg kende zij niet precies. Als ik het goed heb begrepen ging
het overleg over veel meer dan alleen de positie van de post-actieve ambtenaren
in het ziekenfonds. Het ging ook over de wens van de minister van Binnenlandse
Zaken om vanwege de kosten de hele ZVO te herstructureren. Dat viel bij de
bonden niet in goede aarde. Vandaar dat er geen resultaat is geboekt. Bij
de teruggang van de post-actieve ambtenaren naar de ZVO-regeling is Binnenlandse
Zaken ook ongeveer 40 mln. kwijt. Enerzijds zal de druk op herstructurering
van de ZVO-regeling toenemen – de minister van Binnenlandse Zaken had
die 40 mln. al ingezet voor andere bezuinigingen; hij moet dat bedrag nu weer
op tafel leggen – en anderzijds moeten wij de Ziekenfondswet opzadelen
met een eenmalige opting out-operatie. Het ware ons een stuk liever geweest
als de minister van Binnenlandse Zaken op dit punt gewoon de lijn die wij
verleden jaar suggereerden had ingezet en de werkgeverspremie had gecompenseerd.
Hij was dan even duur uit geweest. Wij hadden in ieder geval niet de opting
out-mogelijkheid in het Ziekenfonds hoeven in te richten, met de risico's
die door de collega's zijn genoemd. Ik denk aan degenen die buiten Nederland
in andere verdragslanden wonen. Het zij zo.Sommigen denken dat zij beter af zijn. De minister heeft al gezegd: de
pret hoeft niet eindeloos te duren. Dat is waar. Als ZVO wordt gewijzigd,
speelt deze groep als een punt van aandacht mee in de onderhandelingen. De
mogelijkheid is aanwezig dat over vijf jaar – ik neem een kabinetsperiode
na de volgende; niemand weet meer wie erover gaat – de ZVO zodanig is
gewijzigd dat de mensen weer terug willen. Het is mogelijk dat zij dan geïndexeerd
niet meer naar het ziekenfonds terug kunnen hoewel zij nog wel onder de huursubsidiegrens
vallen. Velen zullen zeggen: op korte termijn zit je beter. Zeker weten doe
ik dat niet. Gelukkig hoef ik dat ook niet want wij geven de voorlichting
niet. GroenLinks heeft gevraagd wie dan wel. In de Tweede Kamer zei de minister
dat de particuliere verzekeraars dat doen. Die kunnen natuurlijk nooit voorlichten
over de afweging van: ziekenfonds blijven en duurder uit zijn nu of eruit
stappen met het risico dat ZVO verandert en dan niet meer terug kunnen.Voorzitter! Ik kom over de opting in te spreken. In het ziekenfonds kunnen
is nu met een duidelijke eigeninkomensgrens boven de 65 jaar geregeld. De
inkomensgrens is afwijkend van de huursubsidiegrens. De huursubsidie heeft
een grens van ƒ 39.600 gezinsinkomen plus een vermogen van ƒ
90.600 en voor alleenstaanden ƒ 30.050 en een vermogen van ƒ
65.000. Hier geldt een inkomensgrens die ƒ 50 lager is, belastbaar;
het vermogen telt niet mee en het inkomen uit vermogen is, in ieder geval
met de huidige belastingwetgeving, niet belast. Dus, een miljonair met veel
aandelen in Dordtse Petroleum, met agio, die hartstikke rijk is, zit natuurlijk
dik in het ziekenfonds en bespaart ƒ 3000, zo is net voorgerekend vanuit
het CDA.Niet alleen inkomensmanipulaties zijn mogelijk; zeker bij voormalige zelfstandigen
is het altijd erg moeilijk om te weten wat hun belastbaar inkomen is. Dat
duurt altijd even, een jaar of twee. Dan zijn zij, uitgaande van de leeftijd
van 65, ondertussen zo'n 67 voordat zij aan de Sociale verzekeringsbank kunnen
laten zien hoe arm ze zijn. Waarom de Sociale verzekeringsbank? Kennelijk
heeft de Tweede Kamer grote aarzelingen bij de mogelijkheid van toezicht op
hybride organisaties. Het zou anders geen enkel probleem zijn dat inkomens
bij het ziekenfonds werden gemeld; dan zou een particuliere verzekeraar, met
een innige samenwerkingsrelatie met het ziekenfonds, er toch niets van kunnen
weten. Ik ben het wel eens met de heer Dees dat dit een punt van discussie
zou hebben moeten zijn, maar ik denk dat het nu praktisch zo is en dat we
ons vooral moeten afvragen: wordt het betaald aan de SVB en, zo ja, door wie?Het instroommoment, voorzitter, is voor ouderen die "in-opten" –
"in-hoppen" is eigenlijk een mooier woord – de eerste dag van de maand
na aanmelding. Er is al eerder gevraagd waarom mensen die in de ANW te maken
krijgen met een inkomensdaling, zich niet zouden kunnen aanmelden om dan op
de eerste dag van de maand na aanmelden ziekenfondsverzekerd te kunnen zijn.
Als het in dit wetsvoorstel, artikel 3c, onder 2, voor deze groep "in-opters"
kan, zie ik absoluut niet in waarom het voor weduwen niet zou kunnen.Wij zijn overigens blij met de toezegging dat de uitzondering inzake het
blijven-zitten-waar-je-zit-criterium, drie uit vijf, in ieder geval voor de
ANW-gerechtigden zal gaan gelden, want er kunnen natuurlijk weduwen zijn die,
al of niet met reuma en 62 jaar oud, eerst weer in het ziekenfonds gaan en
er dan weer uit zouden moeten, om vervolgens "never nooit meer" te worden
aangenomen.Opting in, opting out, en ook voor de mensen onder de 65. We hadden al
een specifieke regeling voor bepaalde groepen voor wat betreft het niet deel
hoeven te nemen aan het ziekenfonds, ook al zou je op grond van een WAZ-uitkering,
Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen, of Nabestaandenwetuitkering
in het ziekenfonds kunnen komen. Er zijn immers mensen die vinden dat het
ziekenfonds wel erg veel geld vraagt voor solidariteit. Deze mensen hoeven
niet. Goed, maar waarom is eigenlijk niet gedacht aan een inkomensvereiste
bij intreding van betrokkenen die daarvóór niet verzekerd waren?
Ik denk bijvoorbeeld aan een inkomenseis zoals wij die nu ook gaan toepassen
voor de mensen die boven de 65 binnen moeten komen. Dus niet: u moet erin,
maar u mag eruit; maar: u mag er alleen maar in, als u daarvóór
niet verzekerd was, onder bepaalde voorwaarden.Het feit dat daarvoor niet gekozen is, zou het beeld kunnen oproepen –
en dan vind ik het goed – dat we hier op weg zijn naar een basisverzekering,
een verzekering waarbij in principe bijna iedere Nederlander binnen de grenzen
van het ziekenfonds valt, zij het met wellicht een bepaalde inkomensgrens.
Het lijkt me ook passend, want ik herinner me nog dat Talma in de jaren dertig
zei, dat hij vaak bereid was geweest om de verzekeringen voor werknemers ook
voor bredere groepen publiekrechtelijk te maken, maar dat het helaas alleen
maar mogelijk was voor werknemers. De Ziekenfondswet is van, ik dacht, begin
1940 en we kunnen de Ziekenfondswet voor de hele bevolking publiekrechtelijk
maken. Nu, die discussie is dus voor het volgende kabinet.Opting in onder 65 jaar – het is eigenlijk een vorm van: je mag
erin, maar je hoeft eruit. Nu is het zo, voorzitter, dat door al deze discussie –
daar werd ook door het CDA al op gewezen – de mogelijkheden voor in-
en uit-opten in het ziekenfonds wat meer algemeen worden. Dat doet ons vrezen
voor uitstraling naar andere sectoren en voor uitholling. Immers, als mensen
onder de 65 die niet willen, ook niet hoeven, dan zijn er natuurlijk ook een
heleboel mensen die op grond van hun werknemerschap wel moeten, maar ook niet
willen of waarvan de werkgever het niet wil. Dat laatste kan wellicht zelfs
op heel goede gronden zijn, omdat de werkgever door de mensen in een particuliere
bedrijfsregeling te verzekeren, met een bedrag meer aan ziektekosten, enorm
kan besparen qua Ziektewet, WULBZ en Pemba. Als het die kant uit zou moeten
gaan, dan steunen wij de krachtige oproep van het CDA volledig: tegenhouden.
Als het die kant dreigt uit te gaan... onmiddellijk komen met wetgeving! Het
mag namelijk niet kunnen. Opting out uit het ziekenfonds op grond van bijvoorbeeld
een rechterlijke uitspraak van gelijke behandeling zet het hele systeem op
zijn kop.Voorzitter! Het is opvallend, dat in dit geval ook veel brieven hebben
geleid tot wijziging. Op zichzelf is dat een mooie vorm van democratie. Ik
weet niet of er een woord voor is: brievencratie, epistolocratie. Misschien
is het een goed idee om een soort ziekenfondsverzekerdenpanels bij de ziekenfondsen
te hebben om eens vaker te horen wat zich daar al zo afspeelt. Maar het valt
te prijzen, dat de politiek reageert op brieven van burgers.Voorzitter! Ik kom nu op een aantal kleine wetjes, waar wij op zichzelf
geen problemen mee hebben. Ik heb geen problemen met indexatieregels, zoals
zij in de wet zijn neergelegd. Echter, ook hier roep ik op om bij de overheid
te harmoniseren, want straks krijgen we de situatie waarin je te rijk bent
voor de huursubsidie maar arm genoeg voor het ziekenfonds. Hebben alleenstaanden
een eigen inkomensgrens voor opting of geldt voor hen ook die van het gezinsinkomen
van ƒ 39.550? Dan zijn alleenstaanden die geen huursubsidie krijgen
wel ziekenfondsverzekerd en bij echtparen mensen die niet voor het ziekenfonds
verzekerd maar wel huursubsidie krijgen. Je weet in Nederland nooit wanneer
je hoort bij de groep mensen die steun nodig heeft vanuit de collectiviteit.Voorzitter! Wij hebben evenmin een probleem met de rijksbijdragen. Voor
ons mag een heel groot deel van de AWBZ worden gefiscaliseerd en over dat
onderdeel van het belastingplan 21ste eeuw hebben wij de vorige week onze
vreugde al uitgesproken, evenals over de mogelijkheid die de minister heeft
om de premie voor de Ziekenfondswet anders te verdelen over werkgevers en
werknemers dan 50-50. Het zal echter de tijdsdruk doen toenemen. Ook nu al
heeft – en niet geheel ten onrechte als wij kijken naar
de kalender van deze Kamer en van de wetgevingsagenda – de tijdsdruk
ertoe geleid, dat wij op het laatste ogenblik wetten moeten behandelen. Ik
moet de VVD-fractie er wel op wijzen, dat de voorhangprocedures en de vierwekenwachttijdprocedures
die mevrouw Kamp in de Tweede Kamer heeft doen aannemen, het wetgevingswerk
nog verder zullen verzwaren en de tijd voor de Eerste Kamer aanzienlijk zullen
doen verkrappen. Mochten wij het volgend jaar nog minder tijd hebben, dan
zou dat wel eens kunnen komen door de VVD in de Tweede Kamer. Het betekent
wel, dat een wetgevingskalender op het departement absoluut noodzakelijk is.Dat brengt mij tot een laatste opmerking over de departementale organisatie.
Ik las in de Volkskrant dat het departement op de goede weg is. Er wordt ook
weer gelachen! Besteed vooral veel meer aandacht aan het proces van planning,
afstemming en wat minder aan de vraag of deskundigheid van ambtenaren mag
worden verpakt in rooie jasjes en verstopt achter een baard!Mevrouw Tuinstra (D66):Voorzitter! Meer dan een jaar geleden, namelijk op 17 september 1996,
ontvingen wij de brief van deze minister waarin de maatregelen in het vooruitzicht
werden gesteld ter herstructurering van de Ziekenfondswet. Gelukkig waren
de hoofdlijnen van dit wetsontwerp ons dus bekend en heel grote verrassingen
bevat dit wetsontwerp dus niet: het is allemaal reparatie van de Wet Van Otterloo,
wiens initiatiefvoorstel terzake hier in de Eerste Kamer met algemene stemmen
is aanvaard. Niet van harte soms, maar dat telt niet. Een stem voor is een
stem voor en hartenpijnen worden daar niet van afgetrokken. Dit kabinet zat
dus met de brokken waarbij ik zwijg over de mislukte poging van het vorige
kabinet om het hele ziektekostensysteem op schop te nemen. Begrijpelijkerwijs
staat dan ook in het regeerakkoord van dit kabinet dat een dergelijke poging
in deze regeerperiode niet zal worden ondernomen omdat enige rust nu gewenst
was. En dat niet alleen: de onrust moest worden weggenomen. En dat doet dit
wetsontwerp in het bijzonder voor ouderen. Zij mogen blijven zitten, vrijwillig
al dan niet terugkeren in het ziekenfonds, terwijl het inkomensbegrip verbreed
is. Deze maatregelen hebben onze instemming. Wij hebben ze zelf over ons afgeroepen
door het aannemen van de Wet Van Otterloo of er zelf om gevraagd, zoals de
verbetering van de positie van de ZVO-gerechtigden. Als ik de behandeling
aan de overkant doorlees, bespeur ik een bepaalde tweeslachtigheid. Men aanvaardt
deze reparatie maar wil eigenlijk méér; toch herstructurering,
bijvoorbeeld met betrekking tot het ziekenfonds geen werknemersverzekering
maar een inkomensafhankelijke zorgverzekering, of afschaffing van de Ziekenfondswet
en dergelijke ingrijpende voorstellen. Dit is heel begrijpelijk. Inderdaad,
zoals de heer Werner reeds opmerkte, de verkiezingen zijn in zicht en dat
is heel duidelijk merkbaar als je de Handelingen van de Tweede Kamer leest.
Ik bepleit hier echter pragmatisme. Laten wij de groep mensen die in hoge
mate verontrust is, eerst een oplossing bieden, anders gebeurt er weer hetzelfde
als in de vorige kabinetsperiode: een enorme discussie en geen resultaat,
of een als politieke oplossing aanvaard initiatiefontwerp met pijnlijke consequenties.Ik ben dan ook tegen uitstel. Natuurlijk moet er het een en ander gebeuren
aan voorlichting en uitvoeringsmaatregelen en dat alles op korte termijn,
maar de mensen die het hier betreft, zijn, getuige de vele telefoontjes en
brieven, aardig alert en dat zal voor de uitvoeringsorganen zeker ook gelden.Over de introductie van de Sociale verzekeringsbank ben ik minder negatief
dan bijvoorbeeld de heer Dees. Er wordt geen nieuw instituut geïntroduceerd,
maar aan een bestaande, ervaren instelling wordt een taak gegeven die haar
uit andere hoofde toch al vertrouwd was. Ik heb de toelichting van de heer
Van Boxtel op zijn amendement nog eens nagelezen. Ik kan mij wel voorstellen
dat hij zich zorgen maakt over het feit dat ziekenfondsen nauwkeurige inkomensnasporingen
zullen gaan uitvoeren, terwijl zij dikwijls onderdeel zijn van grote verzekeraars
die bijvoorbeeld levensverzekeringen afsluiten.De heer Dees leest net als ik trouw de stukken. Hij zal derhalve gezien
hebben, dat de minister het oordeel over het amendement aan de Kamer heeft
overgelaten. De Tweede Kamer heeft met zeer grote meerderheid – de fractie
van de VVD uitgezonderd – voor dat amendement gestemd. Wij zullen die
besluitvorming moeten respecteren.Ook mijn fractie betreurt het dat de ZVO-regeling niet is aangepast aan
de Ziekenfondswet. Jammer dat de minister van Binnenlandse Zaken dat niet
voor elkaar heeft gekregen. Wij moeten maar hopen dat in een volgende kabinet
de minister van Binnenlandse Zaken dit aspect wel goed kan regelen met de
ambtenarenbonden. Dit punt zal zeker terugkomen.Voorzitter! Ik moet mijn ongerustheid verwoorden over een mogelijke uitholling
van het ziekenfondsstelsel als zodanig door het introduceren van een keuzemogelijkheid.
De basis van het hele systeem is immers dat gezond meebetaalt voor ziek en
rijk voor arm. Ik hoop dat wij ten onrechte bezorgd zijn. Ik vraag de minister
dan ook deze zorg weg te nemen.Verder sluit ik mij aan bij de vragen over de peildatum van de Algemene
nabestaandenwet en bij de vragen gesteld naar aanleiding van de brief die
wij gekregen hebben van de Algemene federatie van militair personeel dat graag
wil dat de acceptatieplicht daar algemeen wordt ingevoerd.Voorzitter! Wij zien het antwoord van de minister met vertrouwen tegemoet.De heer Hendriks:Voorzitter! Twee weken geleden beoogde onze geachte collega Hofstede,
dat wij als parlement ons wat beter moesten realiseren dat Nederland geheel
geplaveid dreigde te raken met wetten en dat wij daarom angstvallig ervoor
moesten waken dat er geen overbodige wetgeving ontstaat. Hoewel ik bij die
speciale gelegenheid dat extra plavuisje in ons wetgevingsplaveisel toch wel
erg op prijs zou hebben gesteld, ben ik het in principe geheel met de heer
Hofstede eens. Vooral in de sociale sfeer hebben wij in ons land zoveel en
dusdanig ingewikkelde wetgeving dat het keer op keer een hachelijke onderneming
blijkt te zijn om nieuwe wetten te creëren of bestaande te wijzigen.
De gevolgen van een wijziging of aanvulling van de bestaande
wetten zijn niet te overzien of pakken anders uit dan bedoeld met steeds weer
problemen bij de uitvoering en onrechtvaardige gevolgen voor bepaalde bevolkingsgroepen.
Vele consequenties worden over het hoofd gezien. Zelfs voorspelbare gevolgen
waarop aan de overzijde of in deze Kamer wordt gewezen, worden genegeerd omdat
zij slechts betrekking hebben op kleinere groepen in de samenleving of domweg
uit politieke overwegingen, zoals bij de Algemene nabestaandenwet. In de praktijk
echter blijken dergelijke consequenties dikwijls veel ingrijpender te zijn
dan oorspronkelijk gedacht, waarna dit kabinet zich achter de oren krabt en,
misschien onder dreiging van kiezersverlies, besluit om toch maar weer tot
reparatie over te gaan. Dientengevolge gaan wij de laatste jaren gebukt onder,
zoals dat algemeen wordt betiteld, een reparatiesyndroom.Ook in dit geval komt het voorliggende wijzigingsvoorstel voort uit die
noodzaak tot reparatie. Natuurlijk zult u van mij niet horen dat het initiatief
van Van Otterloo slecht was, althans niet in principiële zin. Deze wet
had immers de bedoeling om 65-plussers met een relatief laag inkomen die om
welke reden dan ook niet tot het ziekenfonds konden toetreden die mogelijkheid
alsnog te bieden. Het gaat mij erom dat ook dit wetsvoorstel een armetierig
staaltje van wetgeving is gebleken te zijn: een wetgevingsproduct dat wederom
stapels problemen en onrechtvaardigheden heeft opgeleverd.Een van de belangrijke punten in dit wetsvoorstel is de mogelijkheid voor
particulier verzekerde 65-plussers met een relatief laag belastbaar inkomen
om op basis van vrijwilligheid toe te treden tot het ziekenfonds, de zogenaamde
opting in-mogelijkheid voor 65-plus. Bij de hiervoor gestelde inkomensnorm
worden voortaan ook inkomsten uit vermogen en lijfrente meegeteld. Op zichzelf
valt er best iets voor te zeggen, maar het is dan toch wel wat bizar dat voor
de 65-minners dergelijk inkomen vooralsnog buiten beschouwing blijft. Dit
kan toch niet anders worden uitgelegd dan als discriminatie van 65-plussers?
Ik zou het op prijs stellen als de minister hierop nog eens wil ingaan.Voorts is de hier gestelde inkomensgrens een forse beperking van de momenteel
geldende norm die per persoon wordt toegepast. Het nu stellen van een grens
in relatie tot het gezamenlijk inkomen betekent een forse aderlating voor
grote groepen. Ook hierover zou ik graag een toelichting horen van de minister.Voorzitter! Een andere zaak die mij ondanks alle toelichting van de zijde
van de regering in de schriftelijke voorbereidingsfase bijzonder zwaar op
het hart ligt zijn bepaalde gevolgen van de opting out-mogelijkheid voor 65-plus.
Mijn bezorgdheid betreft het ontbreken van acceptatieplicht voor diegenen
die zich weer willen aanmelden bij hun voormalige particuliere verzekeringsmaatschappij.
De minister stelt hierover in haar nota naar aanleiding van het verslag: "Of
voormalig particulier verzekerden weer onder de voorwaarden verzekerd kunnen
worden waaronder zij voorheen verzekerd waren, valt niet te zeggen. In ieder
geval bestaat er een acceptatieplicht voor de standaardpakketpolis."Nu is dat laatste natuurlijk onloochenbaar het geval, maar dat neemt niet
weg dat het voor diegenen die gebruik willen maken van opting out geheel van
de markt afhangt of zij überhaupt van die mogelijkheid gebruik zullen
kunnen maken. Het is maar zeer de vraag of de verzekeraars zullen meewerken
aan die terugkeer. Als de minister daar anders over denkt, zou ik het gaarne
vernemen.Ook over de acceptatieplicht rond de standaardpakketpolis is nog wel een
opmerking te maken. Deze houdt verband met de vanavond al veel genoemde brief
van de AFMP, waarin aandacht wordt gevraagd voor de voormalig particulier
verzekerden die woonachtig zijn in een van de verdragslanden. Zij werden als
gevolg van Van Otterloo wel gedwongen zich als verplicht verzekerde te laten
inschrijven, doch kunnen nu geen beroep doen op de acceptatieplicht voor de
standaardpakketpolis. Immers, deze geldt alleen voor hen die in ons land woonachtig
zijn. Misschien is de minister bereid, hiervoor in uitvoerende zin een aanpassing
te creëren. Graag hoor ik hierover haar mening. Uiteindelijk gaat het
hier slechts om een kleine extra reparatie.Over de ZVO-categorie is alles bijeen genomen inmiddels een boek geschreven.
Ik wil hierop dan ook niet meer uitgebreid ingaan. Ervan uitgaande dat het
zeker niet uitgesloten is dat de komende jaren de ZVO-regeling aanmerkelijk
zal verslechteren of zelfs geheel zal verdwijnen, is het voor betrokkenen
een soort roulettegok om voor opting out te kiezen. Het hangt er maar vanaf
hoe het balletje zal rollen. Volgens de minister is het niet te voorspellen.
Het is de marktwerking, nietwaar. Dat zal nog heel wat verhitte gesprekken
aan de keukentafel opleveren. Zet je je geld op rood of op zwart? De narigheid
is dat ik nog steeds het gevoel heb dat wij het hier hebben over wetgeving
met een sociaal karakter, maar ik kan mij natuurlijk vergissen.Ik noem een laatste heikel punt. Het is mij echt een raadsel waarom ten
aanzien van hen die "in willen opten" slechts eenmalig een inkomenstoets wordt
toegepast. Het is toch ook voor 65-plussers niet uit te sluiten dat de inkomenssituatie
in de loop van de tijd aanmerkelijk verandert? Het zou voor de hand liggen,
de toetsing meer dan eens te laten plaatsvinden, al was het alleen maar om
de miljonairs uit het ziekenfonds te bannen. Wat is de mening van de minister
hierover?Mijnheer de voorzitter! Natuurlijk is deze reparatiewet mij welkom, ondanks
de tekortkomingen. Zij is stellig niet volmaakt, maar voorziet absoluut in
een behoefte, zeker voor de senioren in ons land.De beraadslaging wordt geschorst.De voorzitter:De regering zal morgenmiddag antwoorden.De vergadering wordt enige ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19971998-565-575.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl