Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Ontgrondingenwet en andere wetten (23568)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 3320-3330

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

16-01-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 42, pagina 3320-3330

16-01-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23568Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Lijst van ingekomen stukken (dinsdag 16 januari 1996)Pagina 3330-3334
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Ontgrondingenwet en andere wetten (23568)Pagina 3320-3330
Vragen van het lid Janmaat aan de minister van Justitie, over de betrokkenheid van circa de helft van de grotere moskeeën bij de grootscheepse handel in hasj en het witwassen van drugsgeldPagina 3317-3318
42ste vergadering; 16 januari 1996Pagina 3315-3315
Vragen van het lid Van Rey aan de minister van Financiën, over de nationale rampenverzekeringPagina 3318-3320
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 16 januari 1996)Pagina 3315-3317

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 164 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van:
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Ontgrondingenwet en andere wetten (23568).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Met de herziening van de Ontgrondingenwet worden
procedures op dit terrein gestroomlijnd en wordt de vergunningverlening versneld.
Met die beweging is de CDA-fractie het eens. De hoofddoelstelling van dit
wetsvoorstel heeft dus onze instemming en wel nadrukkelijk. Wij zijn de regering
erkentelijk dat mede naar aanleiding van onze opmerkingen het wetsvoorstel
met nota's van wijzigingen is verbeterd.
 
 Na de schriftelijke behandeling van dit wetsvoorstel en de behandeling
van het structuurschema rest nog een enkel, overigens niet onbelangrijk, punt.
In de eerste plaats betreft dat onze opmerkingen over de begrippen winzone
en winplaats en de antwoorden van de regering daarop. In het wetsvoorstel
wordt het begrip winplaats gedefinieerd; de aanduiding winzone niet. Dat hoort
bij het streekplanjargon van de provincies. Is er voor de provincie de noodzaak,
een soort zelfbinding, winplaatsen altijd aan te wijzen binnen winzones die
in een vigerend streekplan al waren aangeduid? Of anders gezegd, wat is de
verhouding tussen beide begrippen? Waarom zijn er eigenlijk nog winzones als
de provincie toch degene is die, verplicht doorwerkend in het bestemmingsplan,
voor de burger een bindende afweging en keuze maakt? Exacte aanduiding of
beter gezegd aanwijzing van meet af aan, is dan toch te verkiezen boven de
tussenstap van de zone die slechts het karakter van een zoekgebied kan hebben?
 
 Voorzitter! Essentieel is het antwoord op de vraag wanneer het recht op
winning ontstaat. Is dat bij de opneming in het streekplan/bestemmingsplan,
dus het moment waarop een gevraagde vergunning in rede niet meer geweigerd
kan worden? Anders gezegd, ontstaat het recht op de winning op dàt
moment of op het moment van de vergunningverlening, met uiteraard de nodige
mitsen en maren? Dat is voor een eventuele schadevergoeding op grond van artikel
26 uiteraard van groot belang.
 
 Dan kom ik bij de bestemmingsheffing. Bij de behandeling van het structuurschema
is daarover al het nodige gezegd. Voor een verdere verbreding of verruiming
van de bestemming, de zogenaamde tweede fase, die in een aangekondigd wetsvoorstel
komt, voelt de CDA-fractie vooralsnog niets, althans niet op de niet-schadevergoedingspunten.
Wij menen dat handhaving van vergunningsvoorschriften een reguliere overheidstaak
is die uit de algemene middelen behoort te worden gefinancierd. Voorts moeten,
naar ons oordeel, zoveel mogelijk in de vergunningsvoorwaarden alle compenserende
maatregelen worden opgenomen. Juist dan ontstaat ook in guldens de goede afweging
tussen offer en nut van een winning. Omslaan van de gevolgen van een winning
via een bestemmingsheffing over alle winningen in een provincie is onjuist.
Daarvoor zijn bestemmingsheffingen niet primair bedoeld. Helemaal te ver gaat
ons de gedachte om uit een bestemmingsheffing zaken te financieren die met
de winning als zodanig niets van doen hebben. Dat is door mij bij de behandeling
van het structuurschema aangeduid als: het fietspad hier, het weggetje daar
en een aardige voorziening op het dorpsplein. Wij vinden het overigens wel
juist om planschadevergoeding uit de heffing te financieren. Ik heb een amendement
ingediend om het verschil in doelen voor een bestemmingsheffing aan te geven.
 
 Voorzitter! In het onderhavige wetsvoorstel wordt voorgesteld 50% van
de kosten van planvorming, van onderzoek en van rapportage aan het Rijk uit
de heffing te financieren. Ik zie dat de provincies met het wetsvoorstel voor
hoge kosten worden gesteld en dat die kosten voor enkele provincies zeer hoog
en voor andere provincies niet of nauwelijks aanwezig zijn, simpelweg omdat
zij geen taakstelling in het kader van ontgrondingen hebben. De argumentatie
van de regering en de parallel met de Grondwaterwet, waarin onderzoek en schadevergoeding
wel en planvorming en rapportage niet uit de heffing worden gefinancierd,
brengen de CDA-fractie ertoe om het wetsvoorstel te amenderen, zodanig dat
rapportage, coördinatie en planvorming niet uit de heffing kunnen worden
gefinancierd. Zoals ik al heb gezegd, hebben wij geen bezwaar tegen het financieren
van schadevergoeding uit de heffing, waarvoor een afzonderlijk wetsvoorstel
is aangekondigd.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Voorzitter! De heer Esselink stelt nu voor om een onderscheid te maken
tussen onderzoek enerzijds en planvorming en coördinatie anderzijds.
Is die scheiding ook in de praktijk goed aan te brengen? En wat zal het materieel
uitmaken, dus zijn voorstel en het voorstel van de regering? Ik denk dan met
name aan de provincies die daardoor worden getroffen.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Voorzitter! Dat laatste weet ik uiteraard niet exact. Ik kan het zelf
niet precies uitrekenen. Misschien kan de minister het aangeven. Het gaat
mij echter meer om de beweging die ten principale wordt gemaakt. Planvorming
vanwege het algemeen belang moet niet via een bestemmingsheffing worden gefinancierd.
Dat hoort tot de reguliere taken, zoals ook het geval is bij de ruimtelijke
ordening, het waterbeheer. Ook daar is een systeem van planvorming dat uit
de algemene middelen wordt gefinan cierd. Op het punt van de
ontgrondingen, waarvoor nu een structuurschema en een systeem van planvorming
wordt opgezet, moet aan de koninklijke weg worden vastgehouden. Het is een
autonome overheidstaak. Voor het onderzoek, dus het zoeken naar goede plekken,
ligt het een slag anders. Immers, er moet wel een waardevolle delfstof gevonden
worden, een delfstof die ook economisch winbaar is. Ik geef snel toe dat dit
enigszins arbitrair is, want een deel van het onderzoek houdt in: het mogelijk
maken van planvorming. Maar het materiaal dat de provincie bij het onderzoek
boven water haalt, zal vaak ook direct toepasbaar zijn voor de vergunningverlening
en ook kunnen worden gebruikt door potentiële ontgronders om ooit tot
winning te komen. Daar ben ik om pragmatische redenen dan ook wat minder recht
in de leer. Maar als het om de planvorming zelf gaat, bestaat er bij mij geen
twijfel. Ik meen werkelijk dat wij de verkeerde weg opgaan als wij die gaan
financieren uit bestemmingsheffingen. Bij de financiering van de planvorming
behoren wij de koninklijke weg te bewandelen. De planvorming vindt immers
uit algemeen belang plaats; daarom beginnen wij daar ook mee. Daar vragen
de ontgronders niet om, maar wij willen dat zelf om het op een fatsoenlijke
manier in te passen. Daarom heb ik hierover een amendement ingediend.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Ik kan die redenering best volgen, maar de werkelijkheid is natuurlijk
dat een beperkt aantal provincies dan ten behoeve van dat algemeen belang
de kar moet trekken en de kosten moet maken. De vraag is of dat wel reëel
is. Is het niet reëler dat die provincies daarvoor op de een of andere
wijze schadeloos worden gesteld? Wat verzet zich er nu feitelijk of materieel
tegen om dat uit de vergunningsheffingen te halen? Ik zie daar geen bezwaar
in.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Dat scheidt ons. Wij hebben hier al kort over gesproken bij de behandeling
van het structuurschema. Ook toen hadden wij dat verschil van inzicht. Ik
denk dat ik wat rechtlijniger redeneer, zoals wij dat ook op andere beleidsterreinen
doen. Planvorming om wille van het algemeen belang behoor je uit belastinggelden
te financieren. Ik zie best dat deze activiteit onevenredig over de provincies
is verdeeld, maar dat is niet bijzonder. Dat zien wij namelijk bij tal van
activiteiten. Sommige provincies worden in hun planningsarbeid op bepaalde
beleidsterreinen onevenredig getroffen. In de ene provincie is het maken van
streekplannen min of meer een fluitje van een cent. In de andere provincie
is dat een heksentoer, gezien de complexe aard van de activiteiten die zich
binnen die provincie afspelen, en moeten de streekplannen veel vaker worden
herzien. Dat is dus niet bijzonder. Als je het dan echt onevenwichtig vindt
worden, moet je de verdelingsmaatstaven voor de uitkering uit de algemene
middelen daarop aanpassen. Dat zou kunnen als het helemaal de spuigaten uit
loopt. In dit geval worden het onderzoek, wat een belangrijke externe kostenpost
is bij deze activiteit, en de schadevergoeding uit de heffingen gefinancierd.
Ik heb de indruk dat de planvorming, die toch al voor een deel via de streekplanprocedures
plaatsvindt, dan niet de grootste heksentoer is. Men moet inderdaad periodiek
aan de rijksoverheid rapporteren, maar dat gebeurt op tal van terreinen. Dat
kan toch ook niet de grootste inspanning zijn. Overigens zullen alle provincies
moeten rapporteren, ook als er weinig te rapporteren is.
 
 Een bijzonder aandachtspunt is nog de schade voor derden, niet zozeer
ten gevolge van de vergunningverlening of de planvorming als wel ten gevolge
van de uitvoering van de winning. Indien dergelijke veelal niet te voorziene
schade, zoals verzakking en trilling, optreedt, volgen moeizame procedures.
De schade wordt vaak pas zichtbaar als de winning al goeddeels ten einde is.
De bewijslast, dat dit het gevolg van de winning is, is uiterst complex. De
eerste vraag aan iemand die met die schade komt, is vaak: waarom heeft u geen
bezwaar gemaakt tegen de winning? Maar tien of vijftien jaar geleden was die
persoon vaak nog helemaal niet op dat punt en had hij ook niet zoveel bezwaar
tegen die winning. Maar dat wordt toch een slag anders nu aan zijn eigendom
schade ontstaat. Te overwegen is, in dit wetsvoorstel een bepaling op te nemen,
waarbij de bewijslast in dergelijke gevallen wordt omgedraaid. Laat de vergunninghouder
maar aantonen dat de schade niet aan de winning is te wijten. Bij de vergunningverlening
moet het bevoegd gezag dan het aan de winlocatie grenzende gebied vaststellen.
EsselinkDe vergunningaanvrager kan daar uiteraard in de aanvraag zijn eigen
zienswijze over geven. Om de discussie over dit punt zo helder mogelijk te
voeren, hebben we een amendement ingediend dat dit regelt.
Ik ben echt benieuwd naar de reactie van de regering en van de andere fracties.
Het is wat mij betreft een poging om een aantal schrijnende gevallen die mij
de laatste tijd gemeld zijn, onder de aandacht van de regering te brengen.
Ik heb daarover bij de behandeling van het structuurschema ook al het een
en ander gezegd. In deze gevallen gaat om mensen die, omdat ze schade hebben,
al ƒ 100.000 kwijt zijn aan procedures tegen die kolos van de vergunninghouder,
die zich met man en macht verzet, en dan het moede hoofd maar in de schoot
leggen en met dat grote bedrag de deur uitgaan, waardoor zij hun recht niet
krijgen. Ik zou liever, waar zwak tegen groot op moet boksen, in een begrensd
gebied de bewijslast maar willen omdraaien.
 
 Voorzitter! Het zal duidelijk zijn, dat de CDA-fractie voor het wetsvoorstel
is. Op het punt van de bestemmingsheffing stellen wij een wijziging voor;
op het punt van de niet-planschade eveneens. Aan verdere verruiming van de
werking van de bestemmingsheffing buiten de schadevergoeding is wat ons betreft
geen behoefte.
 
 
 
 
 
 De heer Huys (PvdA):
 
 Voorzitter! Op 6 november bespraken we de PKB en het structuurschema Oppervlaktedelfstoffen.
Naast het ontgrondingenbeleid hebben we toen veel aandacht besteed aan de
alternatieven voor de oppervlaktedelfstoffen, de soorten, de gebruiksmogelijkheden,
de ontwikkelingen en de vraag, hoe we het gebruik stimuleren terwijl de ontgrondingen
zelf, zeker qua procedure, nauwelijks aan de orde zijn geweest. Het structuurschema
is naar ons inzicht overigens naar tevredenheid afgerond.
 
 Vandaag staat het wetsvoorstel op de agenda, een voorstel met een wel
heel lange voorgeschiedenis. Al eerder heb ik aangegeven dat ik in een vorige
functie, als lid van de provinciale staten van Limburg, met deze problematiek
bezig ben geweest. Ik kan mij nog herinneren dat we al in het begin van de
jaren tachtig aanliepen tegen het probleem dat de wet zoals die er nu nog
ligt, dus de oude wet, de positie van de overheden tamelijk zwak maakt ten
opzichte van de vergunningaanvrager. Wij hebben op grond daarvan vaak verzucht:
zouden ze in Den Haag nu die wet niet eens moeten veranderen? Daarvan is het
dan nu gekomen. In de schriftelijke voorbereiding heeft de PvdA-fractie zich
steeds positief over de wetswijziging uitgelaten, evenals de andere fracties.
Mede op ons verzoek zijn een aantal verbeteringen aangebracht. Daarmee denk
ik dat de wens die ik – en ik niet alleen, maar meerderen met mij –
had om de wet op dit punt te verbeteren, in vervulling wordt gebracht. De
positie van de overheden wordt verbeterd en verhelderd, en waar nodig ook
versterkt. De onderlinge relaties tussen overheden zijn verhelderd. Mede met
het oog op het structuurschema, en ingebed in de wet, is dat een hele verbetering.
In die zin kunnen we zonder meer tevreden zijn over deze wet.
 
 In de discussie zijn nog een aantal punten blijven hangen, waaronder dat
van de bestemmingsheffing. Collega Esselink heeft daarover een amendement
ingediend. Wij hebben eerder gezegd, voorstander te zijn van deze heffing,
en wij blijven daar ook bij. Ik weet niet, wat uiteindelijk de beste argumenten
zijn als het gaat om het voorstel van de regering ten opzichte van het amendement
van de heer Esselink. Ik ben niet zo principieel dat ik wat dat betreft zeg:
het moet zo, want dat is beter. Ik bekijk het liever van de pragmatische kant,
wetend wat het voor de provincies betekent om al dat werk te moeten doen en
welke commotie dat oplevert. Daarom vind ik dat de rijksoverheid vanuit haar
politieke verantwoordelijkheid de provincies veel ruimte moet bieden om hun
werk goed te doen, in die zin dat deze de vaak vervelende boodschappen voor
de bevolking door bepaalde tegemoetkomingen zodanig kunnen verzachten dat
de mensen die toch accepteren. Natuurlijk gebeurt het in de concrete situatie
heel vaak dat men, met name de betrokken bevolking, na een X-aantal jaren –
vaak gaat het dan op zijn minst om dertig, veertig, vijftig jaar – over
de ontgronde gebieden zegt: Daar blijven jullie nu van af, want ze zijn heel
mooi geworden! Daarmee wil ik maar aangeven dat de inzichten over wat er met
een bepaald gebied moet gebeuren op het moment dat men ervoor staat en het
moment dat het is gebeurd, wel erg kunnen verschillen. Dat neemt niet weg
dat de mensen die ervoor staan met het probleem worden geconfronteerd. Vandaar
dat ik van mening ben dat wij wat dat betreft ruimhartig moeten zijn.
 
 Het amendement van de heer Esselink over de schade spreekt mij aan. Ik
hoor daar graag het oordeel van de regering over, mede met het oog op de eventuele
moeilijkheden met het contraseign. Het lijkt mij overigens zaak dat wij zo
snel mogelijk aan de slag gaan met de nieuwe wet. De feitelijke ontwikkelingen
zullen wij wel ervaren. Gelijktijdig met de bespreking van de evaluatie over
het structuurschema kunnen wij dan bekijken hoe de wet heeft uitgepakt. Ik
veronderstel dat in ieder geval sprake zal zijn van een verbetering vergeleken
met de huidige situatie.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Voorzitter! Het is goed dat in de Kamer grondig wordt beraadslaagd over
de wettelijke aspecten van de ontgrondingen. Wij hebben onlangs al uitvoerig
over het beleid gesproken. Daarom kan ik nu vrij kort zijn, maar de behoefte
aan nieuwe wetgeving ter zake is inderdaad evident. Ik ga nog wat verder terug
in de tijd dan de heer Huys. In de jaren zeventig was ik via een van de provincies
zelf ook bij deze materie betrokken, in een ambtelijke hoedanigheid. Ook toen
al was de wet, hoewel die nog vrij recent in werking was getreden, namelijk
1971, volop in discussie. Ik noem in dit verband één naam, die
van prof. De Haan, die op dit terrein vele ideeën tot verbetering naar
voren heeft gebracht. In dat licht bezien, heeft de herziening van de wet
lang geduurd. Van belang was ook de UCV van 17 februari 1992 met de vorige
bewindslieden over de beleidsnota Gegrond ontgronden en met name de daaraan
toegevoegde notitie betreffende de wettelijke instrumentatie. Ik ben blij
dat wij nu zover zijn dat wij de wetgeving op grond daarvan kunnen bespreken.
 
 Ik merk wel op – dat heb ik in ander verband ook wel eens gezegd –
dat het mij van belang lijkt om bij dit soort herzieningsoperaties ook te
bekijken of niet met een integraal nieuwe wet moet worden gekomen. Deze wet
is sterk vernieuwd. De doorzichtigheid lijdt er altijd onder als zeer aanzienlijke
wijzigingen worden aangebracht. Misschien was het achteraf
beter geweest, maar dat is napraten, om met een geheel nieuwe wet te komen.
 
 Dan de beoordeling van dit wetsvoorstel. Ik wijs op enkele knelpunten
die zich in het verleden wat dit betreft hebben voorgedaan. Het is van groot
belang dat er meer duidelijkheid en doorzichtigheid in de procedures komt.
Met name de lengte van de procedures is altijd een knelpunt geweest.
 
 Het tweede grote knelpunt is vanouds de tweesporigheid, wellicht kan beter
gesproken worden van meersporigheid, tussen de klassieke waterstaatswetgeving
en de nieuwere ruimtelijke en milieuwetgeving. Een zelfde problematiek dus
die wij eigenlijk kort geleden ten aanzien van de rivierdijken in het kader
van de Wet op de waterkering hebben aangepakt. Er zijn enige parallellen tussen
beide problematieken te trekken. De vraag is nu natuurlijk in hoeverre met
deze gewijzigde Ontgrondingenwet aan deze knelpunten het hoofd kan worden
geboden. In hoeverre is men geslaagd in de verbeteringspoging? Naar mijn oordeel
is dat in belangrijke mate het geval, zij het dat ik nog wel een paar vraag-
en kritiekpunten heb.
 
 Een duidelijk positief punt is de wettelijke verankering van het structuurschema
Oppervlaktedelfstoffen. Mijn fractie heeft er in het verleden, ook toen dat
nog een discussiepunt was, voortdurend voor gepleit. Wij spreken hier over
de wet waarin dat wordt vastgelegd, nadat wij als Kamer genoemd structuurschema
al hebben goedgekeurd. Maar goed, daarvoor hebben wij zelf mede gekozen.
 
 Een ander belangrijk punt dat nu duidelijk in de wet vastligt, is de regeling
voor de beleidscoördinatie. Dat is het minimaal nodige. Je kunt natuurlijk
altijd de vraag stellen in hoeverre het Rijk zijn eigen verantwoordelijkheid,
die het ook heeft voor de tijdige beschikbaarheid van oppervlaktedelfstoffen,
voldoende waar kan maken. Van groot belang is dat er een duidelijke continuïteit
is in de beschikbaarheid van de oppervlaktedelfstoffen. Het moet niet zo zijn
dat er stagnatie ontstaat waar het gaat om deze belangrijke grondstof voor
met name de bouwsector, door allerlei procedurele problemen. In het verleden
waren er onvoldoende garanties dat deze continuïteit tot stand kon komen.
Uit dien hoofde ben ik blij met dit wetsvoorstel.
 
 Vervolgens kom ik te spreken over het belangrijke punt van de afstemming.
Het gebrek aan afstemming was een van de knelpunten. In hoeverre is in dit
wetsvoorstel ter zake een bevredigende regeling getroffen? Er is een duidelijke
coördinatie gekomen tussen de ruimtelijke instrumenten en het ontgrondingenbeleid.
Met name het provinciaal streekplan speelt daarin terecht een cruciale rol.
Dat is het afwegingskader voor dit soort aangelegenheden. Het is natuurlijk
wel de vraag in hoeverre dat echt gaat werken. Ik heb zelf de indruk dat de
vraag of de afstemmingsconstructies goed gaan werken, sterk beïnvloed
wordt door de mate waarin provincies metterdaad winplaatsen in streekplannen
gaan vastleggen. Is dat namelijk niet het geval dan is het in belangrijke
mate de gemeente, doordat zij weigerachtig is om bepaalde winplaatsen in het
bestemmingsplan vast te leggen, die het provinciale beleid zou kunnen doorkruisen.
Het is nu de vraag in hoeverre de provincies die winplaatsen in streekplannen
gaan vastleggen. Dat is natuurlijk terecht een eigen bevoegdheid van provincies.
Wij ontvingen echter een brief van de FODI, waarin stond dat er naar haar
inschatting ongeveer 200 à 300 vergunningaanvragen per jaar zijn, waarbij
het slechts in één à twee gevallen per jaar gaat om ontgrondingen
die plaatsvinden binnen een door de provincie bij streekplan vastgestelde
winplaats. Is dat een juiste inschatting? Hoe kijkt de minister er tegenaan?
Als die inschatting juist is, komt bij mij de vraag naar boven of inderdaad
de nieuwe afstemmingsregeling wel het beoogde resultaat zal hebben. Dan doet
zich de situatie voor – wij hebben er in de schriftelijke bijdrage ook
op gewezen – dat het in feite vaak de gemeente zal zijn die uiteindelijk
via het bestemmingsplan een beslissende rol speelt bij voortgang van de ontgrondingen.
Ik zeg overigens niet dat dit verkeerd is. Met name voor de kleinere ontgrondingen
heeft mijn fractie bepleit om die bevoegdheid in ruime mate aan de gemeenten
te laten. Echter, als het gaat om grotere, belangrijkere ontgrondingen die
niet in een winplaats in het streekplan zijn vastgelegd, zou je een situatie
kunnen krijgen waarin zich problemen gaan voordoen. Is dit niet een zwak punt
in de overigens goede regeling? Ik hoor hierop graag de visie van de minister.
 
 Voorzitter! Een ander belangrijk punt is de coördinatie van vergunningsprocedures.
Op dit vlak wordt er met dit wetsvoorstel winst geboekt, met name omdat de
coördinatieregeling van de Wet milieubeheer ook op de Ontgrondingenwet
van toepassing zal zijn. Zullen wij echter in alle gevallen ons doel bereiken?
De coördinatieregeling behoeft niet op alle vergunningen betrekking te
hebben. Ik noem aanleg-, bouw- en kapvergunningen. Het is niet gegarandeerd
dat die tot stand zullen komen op basis van de genoemde coördinatieprocedure,
waarbij ook de Algemene wet bestuursrecht betrokken is. Het is een vrij ingewikkeld
geheel, dat zorgvuldig bekeken moet worden.
 
 Prof. Drupsteen – een deskundige op dit terrein – schrijft
in Milieurecht van maart 1995 dat wij een stap verder hadden moeten gaan.
Het is van belang dit punt in dit debat aan de orde te stellen. Prof. Drupsteen
suggereert dat wij met het wetsvoorstel blijven steken in de overgangsfase
tussen de huidige situatie, met de diversiteit aan procedures, en de gedachte
aan één integrale ontgrondingsvergunning. Die gedachte is niet
in dit wetsvoorstel opgenomen. Is deze laatste stap niet noodzakelijk om de
procedures werkelijk te verbeteren?
 
 De regering zal er ongetwijfeld op wijzen dat dit nogal wat gevolgen heeft
voor bestaande bevoegdheden. Naar mijn mening moeten wij voor de toekomst
een iets ander stelsel serieus overwegen. Wij kunnen dan onderscheid maken
tussen grote winningen waarvoor een MER-plicht geldt, die alleen kunnen plaatsvinden
bij in het streekplan vastgelegde winplaatsen – het college van GS is
dan het bevoegd gezag voor de integrale vergunningverlening – en kleinere
ontgrondingen waarover de gemeenten beslissen, die ook op andere plaatsen
kunnen worden uitgevoerd. Deze kleinere ontgrondingen moeten uiteraard wel
passen in het normale planologische regime. Met een kleine stap verder kan
dan een bevredigender model tot stand worden gebracht. Wellicht is deze discussie
wat theoretisch, maar zij is van belang om het doel te bereiken dat
wij allen met deze wijziging voor ogen hebben.
 
 Voorzitter! Het kan de regering bekend zijn dat mijn fractie vanaf het
begin van de discussie over de provinciale bestemmingsheffing een duidelijk
standpunt heeft ingenomen. De planning en coördinatie van beleid zijn
typisch taken van de overheid. Het gaat niet aan om daarvoor een bestemmingsheffing
te introduceren. Bij het laatste nota-overleg heeft mijn fractie dit nog eens
duidelijk gemeld. Wij zijn het dus niet eens met het voorgestelde artikel
21f. Een dergelijke heffing kan eventueel wel geïntroduceerd worden ten
behoeve van onderzoek. Ik meen dat het amendement van de heer Esselink daartoe
strekt. Er kan op dit punt inderdaad een parallel getrokken worden met de
Grondwaterwet, maar het is niet terecht om dat ook ten aanzien van de WVO
te doen. Voor de specifieke overheidstaken zoals planning en coördinatie
wil mijn fractie beslist niet de weg op van specifieke bestemmingsheffingen.
Wij zijn zonder meer tegen dit artikel in de huidige vorm. Wij zijn bereid
om het amendement van de fractie van het CDA, waar wij wel mee kunnen leven,
te steunen. Ik ben zeer benieuwd naar de reactie van de minister daarop.
 
 Er is ook een amendement ingediend op de voorgestelde schadevergoedingsregeling.
Ik sluit mij kortheidshalve aan bij de vragen die beide voorgaande sprekers
op dit punt gesteld hebben.
 
 Voorzitter! In het verleden heb ik al eens aandacht gevraagd voor de relatie
van de Ontgrondingenwet tot de Landinrichtingswet. Er is een aantal jaren
geleden een belangrijke wijziging van de Landinrichtingswet tot stand gekomen,
waarbij ook het fenomeen van de aanpassingsinrichting is geïntroduceerd.
Een van de redenen om dit instrument in de wet vast te leggen was juist de
mogelijkheid om dat fenomeen bij ontgrondingen toe te passen. Dat gebeurt
nu in mijn ogen nog erg weinig. Ik heb al eens eerder gevraagd wat het probleem
hierbij is. Zouden we niet eens even naar de Landinrichtingswet moeten kijken?
Is deze misschien te rigide? Op zich was het instrument van de aanpassingsinrichting
uit de landinrichtingswetgeving juist een heel goed middel dat ook op de ontgrondingen
toegepast kon worden en kon zorgen voor een goede inpassing van de uitvoering
van de werkzaamheden en een goede eindsituatie. Wij hebben hier dus een heel
goed instrument voor dat in mijn ogen nog te weinig wordt toegepast. Ik zou
de regering graag nog eens willen vragen waarom dit nu zo weinig gebeurt en
of wij hier via wetswijziging of anderszins geen stimulans aan kunnen geven.
Dat lijkt mij winst.
 
 Voorzitter! De conclusie kan zijn dat mijn fractie de intenties van het
wijzigingsvoorstel geheel steunt. Een kritisch punt is of we ons doel wel
zullen bereiken via deze wetgeving. Mijn fractie is duidelijk tegen artikel
21f. Overigens zullen wij deze wet gaarne steunen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Voorzitter! Mag ik misschien een vraag stellen aan onze waterstaatkundige
in dezen? Hij vroeg zich af of er niet beter een geheel nieuwe integrale Ontgrondingenwet
had kunnen worden opgesteld. Hij verwees in dit verband mede naar de gedachtenwisseling
die we hebben gehad bij de nieuwe Wet op de waterkering. Wat het parallellisme
tussen deze twee wetten betreft, is mijn vraag of hij dat integrale karakter
bij de Wet op de waterkering, namelijk in een zo vroegtijdig mogelijk stadium
betrekken van belangengroeperingen, in voldoende mate herkent bij de wijziging
van de Ontgrondingenwet. Dit aspect is in de Wet op de waterkering duidelijk
vastgelegd, mede tot behoud van de landschappelijke, natuur- en cultuurhistorische
waarden van het rivierenlandschap.
 
 
 
 
 
 De heer Van den Berg (SGP):
 
 Voorzitter! Ik wil hier graag op ingaan, al heeft deze vraag overigens
met waterstaatkunde niet zoveel te maken. Mijn opmerking was meer ingegeven
uit algemeen juridisch oogpunt, dus een iets andere invalshoek dan de heer
Van Waning nu kiest. Het algemene punt is dat ik toch wil waken voor de voortdurende
praktijk van vrij ingrijpende wetswijzigingen zonder dat dat op een gegeven
moment leidt tot een nieuwe integrale wet. Ik heb dat vaker bij ook andere
wetswijzigingen gezegd. Uit een oogpunt van heldere wetgeving is het op een
gegeven moment verstandig, als je een wet buitengewoon ingrijpend gaat wijzigen,
om dan ook met een hele nieuwe wet te komen. Dan kun je op een aantal andere
punten ook nog wat aanpassingen plegen. Je krijgt dan een integraal wetsvoorstel
onder ogen. Wij hebben nu gelukkig in een laat stadium ook nog eens de volledige
teksten van de bestaande Ontgrondingenwet en de nieuwe wet zoals die nu zou
komen te luiden, naast elkaar kunnen leggen. Dat is een handzaam hulpmiddel
bij de voorbereiding van dit debat. Dit duidt erop dat het van belang is om
bij ingrijpende wijzigingen toch goed te overwegen of je niet met een geheel
nieuw wetsvoorstel moet komen. Dit is een algemeen punt van wetgevingstechniek.
 
 Daarnaast is de vraag die de heer Van Waning stelt aan de orde. Het gaat
dan meer over de integratie op het punt van procedures. De vraag is of dan
bij deze wet met name de inspraak, want daar doelt de heer Van Waning op,
bevredigend geregeld is. Deze is inderdaad nogal anders van structuur dan
bij de wetgeving op de waterkering waar het waterkeringsplan meer als een
eigen fenomeen zelfstandig in procedure wordt gebracht maar waar dan ook op
dat plan in de verdere procedure alle nadruk valt. Bij de integratie van ontgrondingsvergunningen
en de ruimtelijke wetgeving valt qua inspraak meer de nadruk op de ruimtelijke
wetgeving. Daar is ook een speciale voorziening voor getroffen wat betreft
het vaststellen van winplaatsen in streekplannen met een beroepsmogelijkheid.
Dat moet ook, omdat het voor de burgers een buitengewoon belangrijk besluit
is. Deze wet bevat daar inderdaad geen specifieke inspraakprocedures voor
met eigen overleggremia, want daar denkt de heer Van Waning dan waarschijnlijk
aan. Ik heb dat ook geconstateerd. Volgens mij hoeft dat ook niet, althans
zo kijk ik er op dit moment tegenaan, omdat dat gaat volgens de normale overlegprocedures
in het ruimtelijke spoor. Ik denk dat deze hier een bevredigende oplossing
kunnen bieden, maar mevrouw De Boer zal op dit punt zeker ook graag haar visie
willen geven. Ik signaleer het punt, maar ik vind het niet zodanig dat daardoor
deze wetgeving niet aan de eisen voldoet.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Voorzitter! Ik dank de heer Van den Berg voor zijn antwoord. Ik zou deze
vraag inderdaad willen voorleggen aan minister De Boer als
inleiding op mijn inbreng.
 
 
 
 
 
 De heer Van Waning (D66):
 
 Voorzitter! Het winnen van oppervlaktedelfstoffen, het zogenaamde ontgronden,
is enerzijds noodzakelijk voor verschillende bouwactiviteiten, maar levert
anderzijds vaak weerstanden op vanwege ingrepen in natuur en landschap. Dit
maakt een sturend beleid van de overheid noodzakelijk. De rijksoverheid is
als eerste verantwoordelijk voor de landelijke behoeftestellingen en voor
de tijdige winbaarheid van voldoende oppervlaktedelfstoffen. Ook is het bevorderen
van hergebruik van afvalstoffen ter vervanging van oppervlaktedelfstoffen
en het bevorderen van het gebruik van vernieuwbare grondstoffen, zoals hout
en klei, primair een taak van de rijksoverheid.
 
 De provinciebesturen zijn verantwoordelijk voor de uitvoering van het
ontgrondingenbeleid vanwege het regionale karakter van het belangrijkste deel
van de winningen. Om te mogen ontgronden is er vergunning nodig op basis van
de Ontgrondingenwet. Ontgrondingsvergunningen worden door de provincies afgegeven,
behalve voor de rijkswateren waarvoor het Rijk vergunningen afgeeft.
 
 Voorzitter! In de landelijke beleidsnota Gegrond ontgronden van 1989 werden
de doelstellingen van het Rijk geformuleerd ten aanzien van het voorzien in
de behoefte aan bouwgrondstoffen en vervangers daarvoor in de periode tot
2010. Deze nota is begin 1992 door de Tweede Kamer aanvaard. Omdat in de nota
slechts in beperkte mate is ingegaan op de ruimtelijke (on)mogelijkheden voor
winning van oppervlaktedelfstoffen op landelijke schaal, werd mede op wens
van de Kamer besloten tot het opstellen van een structuurschema Oppervlaktedelfstoffen.
 
 Over het structuurschema Oppervlaktedelfstoffen hebben de vaste commissies
voor Verkeer en Waterstaat en voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer op 6 november vorig jaar een indringend nota-overleg gevoerd
met de betreffende ministers. Daaraan voorafgaand heeft op verzoek van mijn
fractie nog een hoorzitting plaatsgevonden. Wat de standpunten van mijn fractie
betreft over het te voeren ontgrondingenbeleid verwijs ik kortheidshalve naar
het verslag van dat nota-overleg. Het bevorderen van duurzaamheid, maatschappelijke
acceptatie en integrale planning zijn hierin trefwoorden, maar ook het verstrekken
van zekerheid aan het ontgrondende bedrijfsleven als dat er recht op heeft.
Op de door de fractie van D66 ingediende en door de fractie van de PvdA gesteunde
motie over een heffing op primaire grondstoffen, zal ik nu niet ingaan. Deze
aangehouden motie komt weer ter sprake als de verbredingsnotitie in de Kamer
aan de orde is.
 
 Voorzitter! In 1965 is de Ontgrondingenwet tot stand gekomen ter vervanging
van de meer beperkte Verveningswet. De diverse provinciale verordeningen liepen
destijds zover uiteen dat de wetgever een uniforme regeling voorstond. De
wet is in 1971 in werking getreden en vanaf 1976 vallen alle vergunningen
onder de werking van deze wet. De huidige wet is een raamwet. Zij regelt de
procedure voor vergunningverlening, waarbij zij in feite uitgaat van een passieve
opstelling van de provincie als vergunning verlenende instantie. Pas als een
aanvrage voor een ontgrondingsvergunning wordt ingediend, komen gedeputeerde
staten als bevoegd orgaan in actie.
 
 In de afgelopen twee decennia is gaandeweg duidelijk geworden dat de wet
ten aanzien van het ter beschikking staande instrumentarium aanvulling behoeft.
Ontgronden, gericht op landelijke voorziening, is zeker wat betreft de grind-
en zandwinning vaak een relatief grootschalige ingreep waarvan de bezwaren
juist het sterkst worden gevoeld op lokaal en regionaal niveau. Groeiende
behoefte aan oppervlaktedelfstoffen tegenover steeds groter wordende maatschappelijke
weerstand en stroperige besluitvormingsprocedures, leiden tot stagnatie en
frustratie.
 
 De voorgestelde wijzigingen van de Ontgrondingenwet willen in de eerste
plaats voorzien in een stelsel van planning voor de winning van oppervlaktedelfstoffen
met toepassing van de Wet op de ruimtelijke ordening. Daarbij horen structuurschema's
en streekplannen. In de tweede plaats wil deze wijziging voorzien in een verplichte
beleidscoördinatie tussen Rijk en provincies bij de voorbereiding en
uitvoering van het structuurschema Oppervlaktedelfstoffen. Daarnaast wil het
wetsvoorstel de huidige stroperigheid van beleidsprocedures tegengaan door,
indien de aanvrager hierom vraagt, coördinatie ingevolge de Wet milieubeheer
door gedeputeerde staten verplicht te stellen. Daarmee wordt een grote tijdwinst
bereikt vergeleken met de huidige situatie, waarin meestal geen parallelle
en gecoördineerde behandeling en beslissing plaatsvinden. Men spreekt
van een halfjaar bij toepassing van deze wet in plaats van de huidige drie
tot vijf jaar.
 
 Aan het wetsvoorstel zijn uitgebreide voorbereidingen vooraf gegaan. Mede
in het kader van de behandeling van het structuurschema Oppervlaktedelfstoffen
zijn ook door D66 gewenste aanpassingen van de regelingen en het uitvoeringsbeleid
aangebracht. De fractie van D66 kan daarom in algemene zin met het wetsvoorstel
instemmen. Daarbij wil ik de volgende aantekeningen maken.
 
 Wat het mogelijk gebrek aan inspraak van belangengroeperingen betreft,
verwijs ik naar mijn gedachtenwisseling die zojuist plaatsvond met de heer
Van den Berg. Ik hoor daarop gaarne een reactie van de minister. Met betrekking
tot de kritische opmerkingen van het bedrijfsleven, de FODI, verwijs ik naar
de opmerkingen van de heer Van den Berg daarover.
 
 Er resteert nog een amendement. Om de maatschappelijke acceptatie van
ontgrondingen te vergroten, vindt mijn fractie het wenselijk dat de maatschappelijk
gewenste nabestemming een belangrijke keuzebepalende factor is bij het kiezen
van een winplaats voor ontgrondingen. Het amendement dat ik heb ingediend,
beoogt dit te bevorderen door het verschaffen van inlichtingen over het op
dit punt gevoerde beleid ten behoeve van een periodiek overleg tussen Rijk
en provincies expliciet voor te schrijven, zoals dat bijvoorbeeld ook geldt
voor het nemen van maatregelen om het gebruik van secundaire grondstoffen
te bevorderen. Een daartoe door mij ondertekend amendement is aan de voorzitter
en de andere woordvoerders aangeboden.
 
 Met betrekking tot mijn oordeel over de amendementen die zijn ingediend
door de heer Esselink, wacht ik gaarne de reactie van de minister
af.
 
 
 
 
 
 De heer Schutte (GPV):
 
 Mijnheer de voorzitter! Staat het wetsvoorstel tot wijziging van de Ontgrondingenwet
niet enigszins haaks op een aantal belangrijke doelstellingen van dit kabinet?
Die vraag rijst onwillekeurig bij kennisneming van de omvangrijke wijziging
van de geldende Ontgrondingenwet. Van deregulering is hier bepaald geen sprake.
In een tijd waarin decentralisatie hoog op de politieke agenda staat, wordt
onmiskenbaar een zekere centralisatie voorgesteld. Zo'n wat tegendraads wetsvoorstel
vergt een sterke onderbouwing.
 
 Voor een deel is deze onderbouwing van heel praktische aard. De bestaande
regelgeving is verbrokkeld, weinig inzichtelijk en ongecoördineerd. Daardoor
duren procedures ongekend lang. Als op dat terrein substantiële winst
kan worden geboekt door andere en meer regels, is dat het overwegen waard.
Maar eenvoud en snelheid kunnen in een democratische samenleving natuurlijk
nooit allesbepalend zijn. In dit geval is om beleidsinhoudelijke redenen sprake
van meer centrale regelgeving en sturing.
 
 De rijksoverheid wil een beter inzicht hebben in de aanwezigheid en het
gebruik van oppervlaktedelfstoffen om op basis daarvan zo nodig invloed te
kunnen uitoefenen op het beleid van provincies en gemeenten. Het is dus een
bewuste keuze voor een zekere centralisatie. Wat zijn daarvoor de doorslaggevende
argumenten?
 
 Dreigende schaarste van delfstoffen kan zo'n argument zijn. Maar afgaande
op de geologische voorraad oppervlaktedelfstoffen is voor een dergelijke schaarste
van de meeste delfstoffen niet te vrezen. Met de belangrijkste delfstoffen
kunnen wij nog duizenden jaren verder.
 
 Inderdaad, verder... maar waarmee? Met het ingrijpen in natuur en landschap.
Met het veranderen van bestemmingen van cultuurgrond en van gebieden met in
de loop van eeuwen ontwikkelde natuurlijke waarden. Zulke ingrepen kunnen
nodig zijn. Tot zulke ingrepen is de mens in beginsel bevoegd en soms zelfs
geroepen. Hij heeft de aarde met wat daarop en daarin is ter bewerking gekregen,
niet om gaten en andere sporen achter te laten, maar om met het geschapene
iets moois te maken.
 
 Dat is geen proces dat wel aan de werking van de markt of van het gezond
verstand kan worden overgelaten. Dat hebben wij in het verleden wellicht te
lang gedaan. Het zijn vooral de provinciale besturen geweest die daarvoor
oog kregen, sedert 1971 daartoe gestimuleerd door de Ontgrondingenwet. Er
is geen enkele reden de toen uitgezette lijn thans los te laten. Er blijft
behoefte aan een afweging van belangen boven het lokale vlak met gebruikmaking
van de kennis welke op provinciaal niveau is opgebouwd. De stap die nu wordt
voorgesteld, namelijk enige centralisatie op rijksniveau, betekent in feite
een erkenning van de nationale betekenis van de aanwezigheid van oppervlaktedelfstoffen
en van de wijze waarop wij daarmee omgaan.
 
 Zo bezien is het ook niet zo interessant hoe groot de geologische voorraad
oppervlaktedelfstoffen in ons land is. Dat suggereert te veel dat het gaat
om een berg die ter verdeling beschikbaar is, terwijl het in werkelijkheid
gaat om stoffen die nu een belangrijke functie vervullen als onderdeel van
een cultuur- of natuurlandschap. De meeste te winnen delfstoffen worden aan
die functie onttrokken met het oog op gebruik voor een ander doel. Zo bezien
zijn vrijwel al onze oppervlaktedelfstoffen nu al schaars. Er is dan alle
reden voor een regulerende rol van de overheid, ook op landelijk niveau.
 
 Dat laatste wordt nog eens versterkt door het feit dat de meeste delfstoffen
nogal ongelijk over het land zijn verdeeld, terwijl de behoefte eraan nationaal
is. In de toelichting wordt enkele malen gewezen op de toegenomen maatschappelijke
weerstand tegen ontgrondingen. Die weerstand is duidelijk aanwezig en onderstreept
de noodzaak van overheidsregulering. Op zichzelf vormt dit feit echter geen
reden voor regelgeving op rijksniveau. De provincie is voldoende geëquipeerd
en gelegitimeerd om de hiervoor noodzakelijke afwegingen te maken. Maar ook
zonder dit argument is er voldoende aanleiding voor een verruiming van de
verantwoordelijkheid van de rijksoverheid.
 
 Er is de afgelopen jaren veel gediscussieerd over de meest wenselijke
taakverdeling tussen het Rijk en de provincies. Ik moet zeggen dat de uiteindelijk
gekozen vorm van een structuurschema op rijksniveau met een provinciaal streekplan
en een gemeentelijk bestemmingsplan, waar nodig verbonden met aanwijzingsbevoegdheden,
mij wel aanspreekt. Veel meer in ieder geval dan het eerdere voorstel om de
bevoegdheid tot het verlenen van een ontgrondingsvergunning onder omstandigheden
over te hevelen naar de minister. Dat vormde een veel grotere inbreuk op de
normale bestuurlijke verhoudingen dan het huidige voorstel en zou in de praktijk
ook veel moeilijker werkbaar zijn.
 
 Een belangrijke rol in het streven naar heldere en kortere procedures
speelt de mogelijkheid winplaatsen te laten vaststellen in een streekplan.
Ik sluit mij aan bij de vragen van collega Van den Berg naar aanleiding van
de relativerende opmerkingen van de FODI over de praktische betekenis van
deze nieuwe mogelijkheid. Overigens veronderstelt de regeling wel dat gedeputeerde
staten een herziening van een streekplan in werking zullen stellen zodra dat
met het oog op mogelijke ontgrondingen gewenst is. Of het in de praktijk ook
zo zal gaan moet worden afgewacht, omdat mogelijke ontgrondingen slechts één
van de factoren vormen welke tot een herziening aanleiding geven. Dit kan
betekenen dat met name de voorbereidingstijd voor de formele vaststelling
van een winplaats in de praktijk wel eens langer kan zijn dan gewenst is.
 
 Een tweede kanttekening in dit verband is meer van formele aard. Een streekplan
geeft volgens artikel 4a van de Wet op de ruimtelijke ordening de ontwikkeling
van een gebied in hoofdlijnen aan. De aanwijzing van een winplaats in een
streekplan moet echter net zo gedetailleerd zijn als een aanwijzing in een
bestemmingsplan. Hiermee valt dus het principiële verschil tussen streekplan
en bestemmingsplan weg. Dat moet ook wel in de gedachtengang van de regering,
omdat zij wil dat eventuele rechtsgevolgen van de vaststelling al bij de totstandkoming
van het streekplan moet kunnen optreden.
 
 Mijn vraag in dit verband is: realiseert de regering zich dat op deze
manier via een omweg het karakter van het streekplan althans op
dit punt wordt veranderd? Daarmee hangen andere vragen samen. Zal het in de
praktijk wel mogelijk zijn één onderdeel van het streekplan
zeer gedetailleerd uit te werken en andere aangrenzende onderdelen niet? Zal
hiervan niet de werking uitgaan, dat ook daar naar wat meer detaillering zal
worden gestreefd?
 
 Is het verder reëel te veronderstellen, dat de vaststelling van de
winplaats zonder enige toevoeging of nadere concretisering in een bestemmingsplan
zal kunnen worden verwerkt? Dat laatste is essentieel om te voorkomen dat
tegen de verwerking in het bestemmingsplan opnieuw beroep zal openstaan. Zal
in de praktijk niet blijken, dat een gemeentebestuur bijvoorbeeld ter wille
van de eenheid van het bestemmingsplan zich enige vrijheden in redactie zal
permitteren? Begrijpelijk vanuit de positie van de gemeente gezien, maar mogelijk
een aanknopingspunt om een nieuwe beroepsprocedure te proberen.
 
 De regering is nogal stellig in haar verwachtingen, dat met het wetsvoorstel
een forse tijdwinst zal kunnen worden geboekt. Op zichzelf deel ik die verwachting,
maar we doen er goed aan ons te realiseren dat wettelijke termijnen alleen
geen garantie vormen voor een snelle procedure. Niet elke termijn is dwingend,
niet elke overschrijding ervan zal zo worden afgestraft dat overschrijdingen
ongedaan worden gemaakt. Ik heb daar op zichzelf vrede mee. We moeten, zeker
in het verkeer tussen overheden, niet alles via regels willen afdwingen. Ik
maak de opmerking echter om te optimistische verwachtingen wat te temperen.
 
 Ontgronden is meer dan het af- of uitgraven van delfstoffen. Tenminste
zo belangrijk is wat er met het ontgronde gebied gebeurt. Daaruit zal vooral
de zin van overheidshandelen bij ontgronding moeten blijken. Het is een goede
zaak, dat het wetsvoorstel op dit punt veel explicieter is dan de huidige
wettekst. Met alle respect voor wat tot nu toe vaak tussen provincie en ontgronder
is overeengekomen, dit soort publieke belangen behoort publiekrechtelijk geregeld
te worden. Daarom is essentieel hoe in de praktijk gebruik gemaakt zal worden
van de bevoegdheid om aan een vergunning voorschriften te verbinden.
 
 Op dit punt heb ik weer een vraag van formele aard. De regering wijst
erop, dat de opsomming in artikel 3, derde lid, van categorieën onderwerpen
ter zake waarvan voorschriften kunnen worden gesteld, niet uitputtend bedoeld
is. Dat lijkt mij ook terecht, maar kan dat wel worden afgeleid uit de tekst
van het wetsvoorstel? Het tweede lid bevat de basis voor het verbinden van
voorschriften aan een vergunning. Het derde lid zegt dan wat deze voorschriften
kunnen inhouden. Daaruit blijkt niet duidelijk of deze opsomming uitputtend
bedoeld is of niet. Je kunt de zin namelijk net zo goed lezen alsof er stond:
de voorschriften kunnen "slechts" inhouden, dan de voorschriften kunnen "onder
meer" inhouden. Verdient dit dan geen verduidelijking in de wettekst?
 
 Bij de schriftelijke voorbereiding heeft de fractie van de PvdA het interessante
punt aan de orde gesteld van de relatie tussen grondverwerving en aanwijzing
van winplaatsen. Daarbij speelde de vraag een rol of aanbesteding van winplaatsen
mogelijk zou zijn. De regering heeft hierop nogal formeel en afstandelijk
gereageerd: soms zou aanbesteding kunnen, maar er behoeft op dit punt niets
geregeld te worden. Toch lijkt het mij goed om deze vraag wat principiëler
te benaderen. Zou het gewenst zijn, te streven naar aanbesteding van winplaatsen?
De regering wijst er zelf op dat zich onder het regime van de herziene wet
vaker het probleem zal voordoen dat twee of meer aanvragen voor hetzelfde
perceel worden ingediend. Dat kan als een probleem worden gezien, maar misschien
is het wel goed om van de nood een deugd te maken. Als er meer gegadigden
zijn, kan een inschrijving worden opengesteld en kan de vergunning worden
verleend aan de inschrijver met de meest gunstige voorwaarden. Ik begrijp
dat daar ook haken en ogen aan zitten, maar ik zou de vraag wel ten principale
onder ogen willen zien. Het gaat immers om een schaars goed, waaraan grote
economische belangen verbonden kunnen zijn. Als een publiekrechtelijke regeling
de nodige waarborgen bevat, heeft een systeem van inschrijving aantrekkelijke
kanten.
 
 Voorzitter! Nu ik toch aan de geldzaken ben toegekomen, wil ik nog iets
zeggen over de voorgestelde provinciale heffing. Wij kunnen hier een heel
principiële discussie over voeren, maar ook kiezen voor een pragmatische.
De regering doet duidelijk het laatste en wel zo dat zij met een heel arbitrair
voorstel komt. Er komt wel een heffing, maar die wordt niet hoger dan de helft
van de kosten. De andere helft betaalt de provincie toch al. Ervan uitgaande
dat dit klopt, zou het logisch zijn dat het Rijk de kostenverhoging voor de
provincie, die voortvloeit uit de wet, compenseert via een hogere uitkering
uit het Provinciefonds. Zo zijn toch onze manieren. Zo is toch de omgang tussen
Rijk en provincie. Dat stuit echter weer op een van de belangrijkste principes
van dit kabinet. Departementen mogen veranderen wat zij willen als het maar
budgettair neutraal uitpakt voor de schatkist. Welnu, dan is in dit geval
zo'n provinciale heffing een mooie mogelijkheid.
 
 Ik wil niet zo ver gaan dat ik mij zonder meer principieel hiertegen keer.
Het bekostigen uit de algemene middelen is zeer goed te verdedigen en ligt
ook voor de hand. Het gaat hier immers om een echte algemene overheidstaak.
Als zo'n algemene taak wordt uitgeoefend voor specifieke groepen burgers of
bedrijven die daarbij belang hebben, is het mijns inziens niet zonder meer
verwerpelijk om hiervoor een specifieke heffing in te voeren. Dan zeg ik echter
wel: wees dan ook consequent en niet, in de letterlijke zin van het woord,
tweeslachtig.
 
 Een bijkomend bezwaar is naar mijn mening dat ontgronders op deze manier
met een scala van belastingen en heffingen te maken krijgen. Ik noem de verschillende
vergoedingen van kosten krachtens de vergunningsvoorwaarde, de leges voor
de vergunningen, een provinciale heffing en straks misschien ook nog een gemeentelijke
smeerolieheffing. Ongetwijfeld zullen er in de praktijk meer zijn, die ik
nu niet noem. Dat wordt wel wat veel van het goede. Op dit punt heeft de regering
nog wat uit te leggen.
 
 Voorzitter! Ik noemde het wetsvoorstel wat tegendraads. Vermoedelijk zal
ik het toch steunen.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Er is een heel duidelijke samenhang tussen de wijziging van
de Ontgron dingenwet en andere wetten die nu aan de orde is
en het structuurschema Oppervlaktedelfstoffen dat wij in november hebben behandeld.
Wij hebben bij de behandeling van het structuurschema steun gegeven aan het
beleid. Onze overwegingen waren, dat er terecht bij de ontgrondingen en alles
wat daarmee samenhangt een heel cruciale rol is gegeven aan de provincies,
dat heel goede bestuurlijke afspraken zijn gemaakt door het Rijk met de provincies
en dat er in algemene zin een heel goede afweging heeft plaatsgevonden tussen
ten eerste het belang van een voldoende voorziening van belangrijke grondstoffen
voor de bouw, ten tweede de inzet van secundaire grondstoffen, die sterk gestimuleerd
moet worden en in de derde plaats de andere ruimtelijke belangen, natuurbelangen,
agrarische belangen en de belangen bij uitbreiding van steden en dorpen.
 
 Bij dat beleid, waar wij steun aan hebben gegeven, kunnen wij constateren,
dat de regering de wind mee heeft gehad. De samenwerking met de provincies
loopt goed. De ontgrondingen die moeten plaatsvinden kunnen voor een deel
al plaatsvinden omdat zij om andere redenen gewenst zijn, bijvoorbeeld ontgrondingen
om natuurbouw te realiseren of ontgrondingen om aantrekkelijke woonmilieus
te realiseren. Bij het deltaplan grote rivieren komt met name uit de Maas
heel veel grind, beton en metselzand vrij. Juist daar doen zich knelpunten
voor.
 
 Wij hebben bij de voorbehandeling van dit voorstel tot wetswijziging twee
keer een kritische schriftelijke inbreng geleverd. Wij hebben moeten constateren,
dat de reactie daarop van de zijde van de regering adequaat was. Wij hebben
althans die reactie als adequaat ervaren. Wij kunnen onze inbreng bij deze
laatste behandeling nu beperken tot een drietal punten. In de eerste plaats
wil ik nader ingaan op de winplaatsen. In de tweede plaats wil ik iets zeggen
over de procedures en in de derde plaats iets over de provinciale bestemmingsheffing.
 
 Ik moet constateren dat de regering ervan uitgaat, dat de provincies zo
nodig winplaatsen in de streekplannen zullen vaststellen. Dat is het uitgangspunt
van het beleid. Eerst moeten gemeenten en ontgronders proberen, er op basis
van de winzones in de streekplannen uit te komen. Als dat niet lukt moeten
de provincies de winplaatsen concreet vaststellen. Als dat niet gebeurt, gaat
het behoorlijk mis, omdat alle nieuwe instrumenten die nu in de wet worden
aangereikt gekoppeld zijn aan de winplaatsen. Wij denken dat de regering,
als zij verwacht dat de provincies die winplaatsen zo nodig aan zullen wijzen,
in die verwachting niet teleurgesteld zal worden. Als het over ruimtelijk
beleid gaat, zijn de provincies zich heel sterk bewust van hun verantwoordelijkheid.
Zij ontlopen die bepaald niet, integendeel. Zij willen daar in de toekomst
nog meer op aangesproken worden. Een actief ontgrondingsbeleid is een belangrijk
onderdeel van een integraal ruimtelijk beleid zoals de provincies dat willen
voeren.
 
 Wij maken ons dus niet zulke grote zorgen dat die winplaatsen als dat
nodig is niet aangewezen zullen worden, maar het lijkt ons toch goed dat de
regering nog eens aangeeft, wat men kan en gaat doen als de winplaatsen onverhoopt
niet tijdig aangewezen worden door de gemeenten en door de provincies in de
streekplannen.
 
 Aan het tweede punt, dat van de procedures, koppel ik meteen weer de winplaatsen.
De fractie van de VVD heeft zich ervan laten overtuigen, dat er een behoorlijke
winst zal worden gerealiseerd als het gaat om de periode die tot dusverre
nodig is voor vooroverleg. Meer duidelijkheid over het landelijke en over
het provinciale beleid kan de tijd die voor het vooroverleg in het verleden
nodig was heel drastisch beperken. Dat is pure winst. Er zal ook aanmerkelijke
winst kunnen zijn doordat de procedures voor het ontgrondingenspoor en voor
het ruimtelijke-ordeningsspoor gekoppeld kunnen worden. De koppeling van die
procedures hangt samen met het al dan niet vastgesteld zijn door de provincies
van winplaatsen in de streekplannen. Als dat niet zo is, als die winplaatsen
niet vastgesteld zouden zijn, is er ook geen procedurewinst. Ik zou op dat
punt graag nog een nadere toelichting hebben van de regering. Zien wij dat
toch te somber? Is er wel degelijk ook in die situatie sprake van procedurewinst?
Het antwoord op die vraag is belangrijk omdat wij er niet van uitgaan dat
de provincies die winplaatsen in de streekplannen sowieso zullen moeten vaststellen.
Wij gaan ervan uit, dat eerst de ontgronders en de gemeenten moeten proberen,
het op grond van de winzones en de streekplannen eens te worden. Dat betekent
dat de winst die door de koppeling van procedures aan winplaatsen kan worden
gerealiseerd, dan helemaal niet aan de orde zal zijn. Een nadere beschouwing
van de bewindslieden op dit punt zouden wij op prijs stellen.
 
 Het derde punt betreft de provinciale heffing. Oorspronkelijk waren er
twee heffingen aan de orde: 1. de regulerende heffing die voorlopig in dit
verband van tafel is en 2. de provinciale bestemmingsheffing. De regulerende
heffing ging om een bedrag van twee gulden per ton en bij de provinciale heffing
gaat het om een bedrag van 10 cent per ton.
 
 Wij hebben al aangegeven dat rond de PKB structuurschema Oppervlaktedelfstoffen
en rond de wijziging van de Ontgrondingenwet heel veel en ook vruchtbaar overleg
heeft plaatsgevonden tussen de achtereenvolgende ministers en de provinciale
besturen verenigd in het IPO. Ik denk dat de bereidheid van de regering om
de Kamer voor te stellen, een provinciale bestemmingsheffing in te voeren,
in dat overleg zeker een element zal zijn geweest. Het oorspronkelijke voorstel
van de regering, dat ook in het voorstel dat nu aan de orde is, is verwoord,
luidt dat de provinciale bestemmingsheffing 50% van de kosten van onderzoek,
planning en coördinatie betreft. Al met al komt dat uit op een bedrag
van 10 cent per ton. Nu is de minister van Verkeer en Waterstaat vorig jaar
in haar overleg met het IPO verder gegaan en zij heeft gezegd dat zij 100%
van de kosten van handhaving en 100% van de kosten voor schadevergoedingen
en ook nog kosten voor compenserende maatregelen onder die provinciale bestemmingsheffing
wil laten vallen. Daarmee komt het bedrag op een totaal van 25 cent per ton.
Wij hebben onze bezwaren tegen die provinciale bestemmingsheffing aangegeven,
maar wij willen, gelet op de reactie die wij op onze inbreng van de regering
hebben gekregen en gelet op het feit dat wij de vruchten van de samenwerking
met de provincies, die nu duidelijk zijn geworden, graag willen incasseren,
 nu niet bij voorbaat een van de bouwstenen die heeft geleid
tot die vruchtbare samenwerking, namelijk de heffing, afwijzen. Dat betekent
dat voor ons het voorliggende voorstel bespreekbaar is om 50% van de kosten
voor planning, coördinatie en onderzoek voor rekening van de ontgronders
te laten komen via een provinciale bestemmingsheffing.
 
 Het standpunt dat wij op dit punt innemen, betreft alleen het voorstel
dat nu aan de orde is en niet het voorstel dat mogelijk nader aan de orde
zal komen en dat de minister al heeft aangekondigd, te weten de uitbreiding
die uiteindelijk zal leiden tot een bedrag van 25 cent per ton. Onze bezwaren
daartegen zijn, dat een dekking van 100% van de kosten iedere prikkel tot
kostenbeheersing wegneemt en dat bovendien compenserende maatregelen steeds
rechtstreeks in verband met een ontgronding moeten staan en op een andere
wijze dan via een heffing moeten worden afgedekt. De drie punten die ik zojuist
heb opgesomd overziende, kunnen wij concluderen dat het voorliggende voorstel
onze steun kan krijgen.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Voorzitter! In het eindverslag was collega Kamp nogal stellig over de
bestemmingsheffing en zelfs stelliger dan in het voorlopig verslag. In het
eindverslag zegt hij dat planning, onderzoek en coördinatie, zaken van
algemeen belang, uit de algemene middelen moeten worden gefinancierd. Kan
hij mij nu nog beter uitleggen, dan alleen maar te stellen dat Rijk en provincie
kennelijk goed met elkaar hebben gesproken, waarom hij een zo stellige uitspraak
nu volledig achter de horizon laat verdwijnen?
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Wij leveren onze schriftelijke inbreng niet om de tijd te
overbruggen totdat wij in de Kamer bij elkaar komen, maar om onze argumenten
voor de regering neer te leggen en om de regering de kans te geven er argumenten
tegenover te stellen. Wij hebben die tegenargumenten gewogen. Het ging om
een tweetal andere heffingen die vergelijkbaar waren en het ging er ook om
dat dit in het overleg met de provincies als perspectief is geschetst. Wij
hebben ook geconstateerd dat behalve het punt waartegen wij ons verzet hebben,
namelijk de heffing in eerste opzet, er ook een nieuw perspectief voor een
aanvullende heffing, de verhoging tot 25 cent per ton is geschetst. Al met
al, mede gelet op de samenwerking die met de provincies is bereikt en de winsten
die wij daarvan graag willen incasseren, hebben wij gemeend dat wij ons niet
bij voorbaat, niet op dit moment en ook niet in laatste instantie moeten verzetten
tegen de provinciale bestemmingsheffing, zoals in eerste opzet aangekondigd.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 Het gaat mij om wat er staat, voorzitter. De regering weerlegt niet het
argument dat het algemene belang uit de algemene middelen moet worden gefinancierd.
Dat doet de regering niet. Nee, de regering stelt dat met dit wetsvoorstel
een taakverzwaring in de richting van de provincies ontstaat, een taakverzwaring
die niet kan worden gefinancierd uit de algemene middelen. De regering heeft
daar een truc op. Zij introduceert een provinciale bestemmingsheffing. Zij
zet die op 50% van de kosten van de taakverzwaring. Daarmee worden de ontgrondingen
dus belast. Dat gebeurt er. De regering gaat echter helemaal niet in op de
argumentatie. Daaraan gaat zij gewoon voorbij. De heer Kamp zegt nu dat hij
met de provincies heeft gesproken, waarvoor ik respect heb. Mijn vraag is
echter waarom hij van zijn fundamentele bezwaar is afgestapt. Dat begrijp
ik niet.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 De regering is wel degelijk op de argumenten ingegaan, twee keer zelfs.
Het is ook niet zo dat de argumenten die wij hebben aangevoerd van tafel zijn.
Er zijn bezwaren tegen een provinciale bestemmingsheffing. Ik wil dat ook
niet onder stoelen of banken steken. Maar er zijn ook argumenten voor een
provinciale bestemmingsheffing. Het is een afweging. Ik heb zojuist aangegeven
hoe wij die gemaakt hebben. Ik heb mij er inderdaad in eerste instantie tegen
verzet. U heeft zich er ook in eerste instantie tegen verzet, mijnheer Esselink.
U zegt nu: wij hebben ons in eerste instantie verzet tegen een heffing van
50% voor onderzoek, planning en coördinatie, maar wij gaan nu akkoord
met een heffing van 100% voor onderzoek. Dat is een afweging die u heeft gemaakt.
U heeft in tweede instantie gezegd: ik kies dit als het finale standpunt.
Welnu, wij kiezen voor het finale standpunt dat ik zojuist heb verwoord.
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 De heer Kamp moet mij goed citeren, voorzitter. Ik heb mij ertegen verzet
dat algemene overheidstaken – planvorming, coördinatie en handhaving –
uit een bestemmingsheffing worden gefinancierd. Het woord "onderzoek" is door
mij niet in de mond genomen. Daarom amendeer ik ook zoals ik amendeer. Dat
is consequent: het onderzoek moet compleet uit de bestemmingsheffing worden
betaald. Wat mij betreft mag dat straks ook met de schadevergoeding gebeuren.
Dat vind ik een consequente redenering. Ik denk dat de wetgever niet in een
soort koehandel moet treden. Wetten maken, is geen koehandel. Wetten maken,
is proberen in de richting van de samenleving zuiver te ordenen. Daarover
hebben wij het nu.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! De wetten komen in overleg tussen regering en Staten-Generaal
tot stand. Het mag dus wel degelijk zo zijn dat de argumenten van weerszijden
gewogen worden. Aan wat in eerste instantie wordt aangevoerd, hoeft niet,
ongeacht wat daartegenover worden gesteld, tot in laatste instantie worden
vastgehouden. Er zijn wel degelijk van beide kanten argumenten aangevoerd.
De afweging die wij op basis van die argumenten hebben gemaakt, heb ik zojuist
aangegeven.
 
 
 
 
 
 De heer Hendriks:
 
 Mijnheer de voorzitter! Wij hebben zojuist een en ander mogen beluisteren
van de collega's. Het betreft hier een wet waarmee de meeste burgers nagenoeg
nooit te maken krijgen. Er zijn per jaar ongeveer 100 bedrijven die zo'n 500
ontgrondingsvergunningen vragen. Toch is het belangrijk dat er na twintig
jaar voorstudie tot deze herziening, de wijziging van de Ontgrondingenwet
1965, wordt gekomen. In hoofdlijnen kan ik mij vinden in het voorstel van
beide ministers. Ik hoop dat daarmee een belangrijke doelstelling, namelijk
de deregulering, wordt gehaald.
 
 De ministers stellen zich de deregulering voor door middel van een betere
planning en coördinatie ten behoeve van ontgrondingen, voor winningen
van oppervlakte delfstoffen in ons land en door het bevorderen
van doelmatige procedures met betrekking tot verkenning van de vereiste vergunningen
en andere toestemmingen, zoals beschikkingen. Dat is heel veel! Degenen die
in de beleidssector werkzaam zijn geweest, weten de zwaarte van deze deregulering
ongetwijfeld op de juiste manier in te schatten. Ik hoop dat beide ministers
er ook in zullen slagen om deze doelstelling met de wijziging van de Ontgrondingenwet
te realiseren. Ik heb daarover nog wel een vraag aan beide ministers; ik kom
daar aan het eind van mijn betoog op terug.
 
 Daarnaast hoop ik dat ten aanzien van de wijziging der Ontgrondingenwet
een goede afstemming zal plaatsvinden tussen het structuurschema Oppervlaktedelfstoffen
van het kabinet en de Wet milieubeheer. Dat zal niet gemakkelijk zijn. Ik
vrees dat zich in de nabije toekomst toch complicaties tussen beide zorggebieden
en het kabinetsstandpunt over de oppervlaktedelfstoffen zullen voordoen.
 
 Ik heb bewondering voor de wijze waarop aan de voorliggende wijziging
van de Ontgrondingenwet de procedureschema's en -termijnen zijn toegevoegd.
Die zijn zeer nuttig en naar mijn mening ook verhelderend. Nu weet een ieder,
zowel burger als overheid, hoeveel tijd voor de vaststelling van zandwinplaatsen
nodig is. Wij weten, gelet op wat in de wet staat, dat daarmee jaren gemoeid
zijn.
 
 Ik kom dan tot mijn vraag aan beide ministers. Is er nog een mogelijkheid
voor een nadere studie om de proceduretijd en de daaraan verbonden zijnde
termijnen wat te bekorten? Er is sprake van drieënhalf jaar voor de ene
procedure en vijfenhalf jaar voor de andere procedure. Dat is nogal wat. Naar
mijn mening is dat in een tijd van telematica en "high-tech" toch bijna niet
meer staande te houden. Ik krijg daarop graag antwoord van beide ministers,
die ik overigens vanaf deze plaats een zeer goed 1996 wil toewensen.
 
 Tot slot kom ik op de amendementen van de heer Esselink. Beide amendementen
spreken mij aan. Over het amendement op stuk nr. 14 heb ik nog een vraag.
Welke bedrag stelt collega Esselink zich voor als het gaat om de belasting
die hij door provinciale staten wil laten heffen ter bestrijding van de onderzoekskosten?
Zijn dat enkele centen per kubieke meter? Waaraan denkt hij dan?
 
 
 
 
 
 De heer Esselink (CDA):
 
 De systematiek van de wet is dat provinciale staten via een verordening
uitmaken wat die heffing zal zijn. Dat maken wij niet uit, en dat moet ook
vooral zo blijven.
 
 
 
 
 
 De heer Hendriks:
 
 Dat wil de heer Esselink dus open laten. Ik kan daarvoor begrip opbrengen,
ofschoon het misschien beter zou zijn geweest als hij een indicatie had gegeven
voor provinciale staten. Zij werken namelijk allemaal in een competitief verband.
Wij krijgen gegarandeerd wedijver tussen de provincies. Persoonlijk vind ik
dat goed, want dat verbetert zeker de kwaliteit van het produkt. Ik zal dus
toch mijn instemming aan dit amendement verlenen.
 
 Met het amendement op stuk nr. 15 van de heer Esselink wordt een artikel
29b toegevoegd aan de Ontgrondingenwet. Ik vind dit heel kien en bijzonder
waardevol. Ook hieraan zal ik mijn medewerking verlenen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Hiermee zijn wij gekomen aan het einde van de eerste termijn van de Kamer.
De behandeling van dit wetsvoorstel zal morgen in de loop van de middag worden
voortgezet.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geschorst.
 
 
 
 
 
 Sluiting 15.45 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-42-3320-3330.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl