Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regels tot bevordering van de activering van personen die aanspraak maken op een uitkering op grond van de Ziektewet (30909)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2006-2007, pag. 4532-4543

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

10-07-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

nr. 83, pagina 4532-4543

20-06-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 30909Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Debat over de stand van zaken keten loonheffingenPagina 4553-4566
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regels tot bevordering van de activering van personen die aanspraak maken op een uitkering op grond van de Ziektewet (30909)Pagina 4532-4543
Presentie en opening (woensdag 20 juni 2007)Pagina 4471-4471
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 13 juni 2007 over de Wet werk en bijstandPagina 4524-4532
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Zorgverzekeringswet en andere wetten met het oog op het verzwaren van het premie-incassoregime en andere maatregelen om de werking van het met die wet en de Wet op de zorgtoeslag in het leven geroepen stelsel te optimaliseren (verzwaren incassoregime premie en andere maatregelen zorgverzekering) (30918)Pagina 4509-4524
Regeling van werkzaamheden (woensdag 20 juni 2007)Pagina 4507-4509
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de kansspelbelasting in verband met kansspelen via internet (30583)Pagina 4543-4553
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 20 juni 2007)Pagina 4566-4567
Debat over de agenda van de Europese TopPagina 4471-4507

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 66 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Regels tot bevordering van de activering van personen die
aanspraak maken op een uitkering op grond van de Ziektewet (30909).(Zie vergadering van 7 juni 2007.)De algemene beraadslaging wordt hervat.De voorzitter:Het woord is aan de heer Ulenbelt. Hij heeft zijn stemgeluid wel al met
enige regelmaat in deze zaal laten horen, maar hij houdt nu pas zijn maidenspeech.De heer Ulenbelt (SP):Voorzitter. Jolanda werkt in de bouw. Zij timmert en dat is haar lust
en haar leven. Jolanda is in verwachting. Haar partner is conciërge op
de naburige basisschool en komt dagelijks langs de kinderopvang. Dat is mooi
geregeld, denkt de aanstaande moeder. Na de geboorte van hun kind, zou zij
haar timmerwerk in de bouw gewoon kunnen voortzetten. Na het bevallingsverlof
heeft zij het gevoel dat haar bekken rammelt. Zij heeft het gevoel dat zij
ieder moment in een spagaat kan zakken en dat is pijnlijk. Bekkeninstabiliteit,
zegt de gynaecoloog. Zij moet tillen en bukken vermijden. Met die aandoening
kan je niet in de bouw aan de slag. Doorgaans herstellen vrouwen van bekkeninstabiliteit,
al kan dat geruime tijd duren. Jolanda is dus ziek als gevolg van de bevalling
en heeft nu recht op een uitkering op grond van de Ziektewet. Sinds de Ziektewet
bestaat, gunnen wij vrouwen alle gelegenheid om te herstellen van ziektes
en aandoeningen die het gevolg zijn van complicaties bij zwangerschap en bevalling.
De kosten daarvan worden gedragen door alle werkenden samen.Het leven van Jolanda zal grondig veranderen als het wetsvoorstel dat
nu aan de orde is, wet wordt. Op grond van dit wetsvoorstel krijgt zij de
verplichting om passende arbeid te zoeken en te verrichten, ook bij een andere
dan haar eigen werkgever. Op straffe van inhouding van het ziekengeld wordt
zij dus gedwongen om ander werk te zoeken en te accepteren. De verzekeringsarts
die Jolanda ziet, zegt dat zij nog wel zittend werk kan doen. Zij moet daarbij
op een krukje zitten, is het advies van de gynaecoloog. Dankzij de aangekondigde
maatregelen van het kabinet is er een grotere vraag naar administratieve krachten
op basisscholen ontstaan, ook bij die waar haar man werkt. Zij krijgt te horen
dat zij op grond van de nieuwe wet moet solliciteren naar die baan. De kans
is groot dat zij wordt aangenomen, want zij heeft de papieren ervoor. Terugkeer
naar de bouw is dan vrijwel uitgesloten voor haar. Die werkgever heeft inmiddels
vast al een vervanger gevonden, waarschijnlijk een man. En de bouw was juist
haar lust en haar leven.Na het aannemen van deze wet zullen er nogal wat vrouwen zijn als Jolanda.
Het ziekteverzuim als gevolg van complicaties bij zwangerschap en bevalling
is groot. Een kwart van de moeders verzuimt na de bevalling. In 19%
van de gevallen duurt dat verzuim een halfjaar tot een jaar, bij 4%
duurt het twaalf maanden, maar na twintig maanden is het verzuim weer terug
op het niveau van werkenden. Dat verzuim is logisch, want zwangerschap en
bevalling zijn een zware aanslag op het lichaam. Het is zwaar werk met de
bijbehorende gevolgen.Jolanda zullen wij niet zo veel aantreffen in de bouw, want daar werken
nauwelijks vrouwen. In de gezondheidszorg en het onderwijs echter wel. De
verplichting om werk buiten de sector te accepteren, staat haaks op de schreeuw
om personeel in deze sectoren, nu en in de toekomst. Het is waar, in het verleden
kwamen er relatief veel vrouwen na de bevalling in de WAO. Dat is ook logisch.
De duur van de ziektewetuitkering was toen twaalf maanden, terwijl de complicaties
bij het overgrote deel van de vrouwen na maximaal twintig overgingen. Er kwamen
dus inderdaad veel moeders in de WAO, maar er gingen er ook heel veel weer
uit. Dat laatste wordt wel eens over het hoofd gezien.De SP-fractie wil deze moeders, die voor het overgrote deel herstellen,
niet verplichten om te solliciteren naar werk dat zij eventueel zouden kunnen
doen bij een andere werkgever. Wij willen ze de mogelijkheid bieden om te
herstellen, eventueel met aangepast werk bij de eigen werkgever. Wij willen
die moeders dus niet belasten met het zoeken naar ander werk. Daarom heb ik
op stuk nr. 10 een amendement ingediend dat ertoe strekt om het ziektebegrip
voor deze moeders niet aan te passen.Als het werkelijkheid zou worden dat je na complicaties bij de bevalling
naar ander werk moet solliciteren en als je dan ook nog je baan verliest,
zorgen wij niet fatsoenlijk meer voor vrouwen die net moeder zijn geworden.
Het baren van een kind is zwaar en leidt vaak tot lichamelijke schade, meestal,
gelukkig, niet blijvend. Vaak duurt het geruime tijd totdat die lichamelijke
schade over is. Het motto kan toch niet zijn "werpen en dan snel weer
werken"? Wij willen de Jolanda's hun toekomst gunnen.Moeders met een complicatie hebben nog een werkgever, maar een zieke uitzendkracht
verliest per definitie zijn baan. Als de uitzendkracht ziek is, krijgt hij
een ziekte-uitkering. Het kabinet stelt nu voor, het ziekengeld te stoppen
als de uitzendkracht zijn functie wel bij een andere, soortgelijke werkgever
kan uitoefenen. Het heeft mij heel veel moeite gekost om te begrijpen wanneer
deze situatie zich in het leven van een uitzendkracht zal voordoen: ziek voor
je eigen werk, maar weer niet ziek voor eenzelfde functie bij een andere werkgever.
Als je niet ziek bent, hoor je niet in de Ziektewet. Daar ben ik het helemaal
mee eens. Deze mensen zijn echter juist wel ziek voor het werk dat zij deden.Ik ken een uitzendkracht met een paprikalong. Die heeft hij opgelopen
bij een werkgever die alleen maar paprika's teelt. Een paprikalong is een
zware allergische reactie op het stuifmeel van de paprikaplant. Je kunt dit
vergelijken met een heel ernstige astma. Dit herstelt, als je uit de buurt
van het stuifmeel van de paprika's blijft. Wellicht kan deze uitzendkracht
terecht bij een soortgelijke werkgever, bijvoorbeeld een tomatenkweker. Het
is dan echter nog niet zeker of hij daar de allergie alsnog oploopt. De kans
is klein.De centrale vraag is nu evenwel: waarom moet deze zieke uitzendkracht
in de WW komen? Hij moet toch geholpen worden om een tomatenkweker of een
andere kweker te vinden? Als hij in de WW komt, raakt hij namelijk
ook nog eens zijn aanvulling op het ziektegeld kwijt (20%). Hij zou
dus moeten worden geholpen naar ander werk. Deze uitzendkracht moet daarom
niet aan zijn lot worden overgelaten in de WW. Dit is althans mijn opvatting.Op grond van het onderhavige wetsvoorstel zou deze uitzendkracht wel worden
geholpen bij re-integratie en niet als hij in de WW zou komen. Daarom heb
ik een amendement ingediend om de begeleiding van de zieke uitzendkrachten
door het UWV in stand te houden.Dit wetsvoorstel is ondertekend door de voorganger van deze minister,
minister De Geus. Samen met de fracties van de Partij van de Arbeid en de
ChristenUnie heeft de SP-fractie zich vaak verzet tegen dit soort voorstellen
die de activering beogen van allerlei mensen. Veel van die voorstellen, die
inmiddels wet zijn geworden, zijn door deze partijen in de coalitie echter
niet teruggedraaid. Nu kan het heel eenvoudig: dit wetsvoorstel hoeft niet
te worden teruggedraaid, als het wordt aangepast conform mijn amendementen.De voorzitter:Ik dank u voor uw bijdrage aan dit debat in deze Kamer. Het is mij een
bijzonder groot genoegen om u als eerste te mogen feliciteren met uw maidenspeech.
Ik heb overigens al gezegd, dat wij uw stemgeluid hier al eerder gehoord hebben.
Van harte gefeliciteerd!De vergadering wordt enkele minuten geschorst.De heer Heerts (PvdA):Voorzitter. Ik feliciteer de heer Ulenbelt, die altijd met treffende voorbeelden
zaken bij elkaar kan brengen. Ik ken de heer Ulenbelt al een tijdje. Ik was
verbaasd dat hij een maidenspeech hield, want ik heb hem al zo vaak gehoord
dat je vergeet dat dat mogelijk is. Wij zullen hem in de komende debatten
nog veel horen.Het wetsvoorstel is een breed gedragen wijziging, gelet op de adviezen
die eraan ten grondslag hebben gelegen, bijvoorbeeld van de ABU, maar ook
van de vakbeweging. In algemene zin kunnen wij ermee instemmen. Ik heb twee
puntjes, die in zekere zin aansluiten bij wat collega Ulenbelt heeft gezegd.Ik zou graag van de minister helderheid krijgen over de zogenaamde ketenbenadering
en wat nu precies de positie is van vrouwen die met bevallingsverlof zijn
geweest en dan verzuimen. Ik gebruik bewust het woord ziekte niet. Wie moet
dan precies de re-integratie-inspanningen in eerste aanleg voor zijn rekening
nemen?In de nota naar aanleiding van het verslag wordt melding gemaakt van een
onderzoek van TNO dat betrekking heeft op het verzuim van deze doelgroep.
Dat zou verschijnen in mei 2007. Dat is het inmiddels geweest. Is dat onderzoek
er al? Kunnen wij een reactie erop tegemoet zien? Wanneer kunnen wij die dan
tegemoet zien?De heer Ulenbelt (SP):Is de heer Heerts bereid de verdere behandeling van het wetsvoorstel op
te schorten als het onderzoek niet snel komt, totdat wij het van de minister
hebben ontvangen?De heer Heerts (PvdA):Dat sluit ik niet uit, maar het antwoord van de minister hierop is van
belang.Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie):Mevrouw de voorzitter. Een van de aanleidingen voor het wetsvoorstel is
de grote instroom van vangnetters in de WIA. Het is goed dat er meer aandacht
komt voor deze groep. Een derde van de instroom in de WIA komt voor hun rekening.
Het is goed dat wij kijken wat er beter kan in de eerste twee ziektejaren.
Echter, soms is ziek ziek.Wij moeten ons afvragen waarom zoveel vangnetters instromen in de WIA.
Het wetsvoorstel benoemt twee aspecten, namelijk gebrek aan prikkels voor
vangnetters om een baan te accepteren en het re-integratieproces bij het UWV.
Wij zijn ervan overtuigd dat op deze aspecten verbeteringen te boeken zijn.
Zijn dit echter de verklaringen waarom vangnetters zo lang in de Ziektewet
blijven? Of worden zieke mensen minder gemakkelijk aangenomen? De meeste vangnetters
hebben immers geen werkgever meer als zij ziek zijn. Het is knap lastig om
vanuit zo'n situatie weer een baan te vinden. Waarom zouden werkgevers zieken
in dienst nemen?Met andere woorden, naast de vangnetter en het UWV ontbeert ook de werkgever
een prikkel om mensen snel uit de Ziektewet te laten uitstromen. Met dit wetsvoorstel
wordt ook niet voorzien in een dergelijke prikkel. Deelt de minister mijn
mening dat wij vangnetters pas echt uit de Ziektewet krijgen als er ook prikkels
voor werkgevers komen om zieken aan te nemen? Zo ja, welke maatregel gaat
hij dan nemen om dit te realiseren?Mijn fractie juicht het toe dat ook het UWV een re-integratieverslag moet
gaan opstellen. Ik snap het gevoel dat het UWV zichzelf gaat beoordelen, maar
waarom zou er niet meer interne controle mogen zijn? Bovendien, een re-integratieverslag
zegt niet alleen iets over de inspanningen van het UWV, het geeft ook een
beeld van de mogelijkheden en de capaciteiten van de vangnetter. Dit komt
een WIA-beoordeling alleen maar ten goede. Het is mooi dat er criteria voor
het verslag worden opgesteld. Wel heb ik nog een vraag over de situatie waarin
het UWV en de zieke geen overeenstemming bereiken over het plan van aanpak.
Wanneer een werkgever en een werknemer er niet uitkomen, kan het UWV gevraagd
worden om een deskundigenoordeel. Krijgen vangnetters ook recht op zo'n oordeel
en, zo ja, hoe gaat het UWV dat vormgeven?Een van de mogelijkheden die het kabinet ziet om vangnetters sneller te
re-integreren, bestaat uit aanpassing van het begrip passende arbeid. Mijn
fractie erkent het belang van werk en vindt het goed dat mensen niet te lang
aan de zijlijn staan, maar heeft enige moeite met het kopiëren van het
begrip passende arbeid uit de WW en met het op dezelfde manier laten gelden
van dat begrip voor de mensen in de ZW. Het gaat daarbij namelijk om twee
geheel verschillende situaties. Iemand in de WW heeft geen baan, maar is,
naar wij mogen hopen, gezond. Hierdoor staat een WW'er niet bij voorbaat op
achterstand bij een sollicitatie. Voor iemand in de ZW ligt dat anders. Die
persoon staat al op voorhand op achterstand, omdat hij of zij niet op volle
kracht kan werken. Het gevolg is dat een ZW'er moeilijk wordt aangenomen.
Bovendien leidt het accepteren van passende arbeid door een vangnetter zonder
werkgever vrijwel altijd tot salarisdaling. Daarentegen is voor werknemers
vaak bij cao geregeld dat het loon bij ziekte wordt aangevuld al passende
arbeid wordt geaccepteerd en als wordt meegewerkt aan re-integratie. Vangnetters hebben dus geen aanvulling. Zij moeten meteen overschakelen op een
lager salaris of actief meewerken aan terugkeer naar de werkvloer. Wat vindt
de minister van het idee om voor vangnetters die ziek worden en die daardoor
hun baan verliezen, tijdelijk het loon aan te vullen wanneer zij passende
arbeid accepteren onder hun oorspronkelijke salarisniveau? Hierdoor kan bij
vangnetters een prikkel ontstaan om eerder passende arbeid te accepteren.
Graag krijg ik op dit punt een reactie van de minister.Er is in de situatie van vangnetters sprake van behoorlijke aanpassingen.
Wij weten dat die aanpassingen worden aangebracht op grond van de WVP. Het
doel is de instroom van vangnetters in de WIA te beperken. Wij zijn benieuwd
of deze wijzigingen dit inderdaad tot gevolg hebben. Gaat de minister nog
evalueren of dit het geval is? Wij zijn voorstander van zo'n evaluatie en
wij vragen de minister, in het geval hij die gaat uitvoeren, aandacht te besteden
aan de re-integratie van vrouwen die ziek zijn door zwangerschap en/of bevalling.De heer Van Hijum (CDA):Wij bespreken een ingewikkelde materie. Als ik u goed begrijp, wilt u
financiële prikkels introduceren om de aanvaarding van passend werk te
bevorderen. Bent u met ons van mening dat het primair zaak is dat zieke werknemers
bij hun eigen werkgever weer in dienst treden, zeker als het om de groep gaat
waarop de heer Ulenbelt doelde, de vrouwen die door een zwangerschap of bevalling
uit het arbeidsproces zijn geraakt?Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie):Als de werkgever daarvoor openstaat, kunnen wij dat stimuleren, maar de
vraag is of de werkgever die werknemer nog wil. Het gaat mij erom dat wij
nagaan op welke manier wij voor gelijkstelling kunnen zorgen.Wij vinden het goed dat deze vrouwen ook aandacht krijgen in de eerste
twee ziektejaren, zodat zij niet stilletjes afglijden naar de WIA. Wel vindt
mijn fractie het van groot belang dat die vrouwen de rust en de tijd krijgen
die nodig is om te herstellen.De heer Ulenbelt (SP):U zegt dat een derde van de WIA-instroom bestaat uit vrouwen met complicaties
na de bevalling. Ik heb mij wild gezocht om te kunnen achterhalen waaruit
de instroom in de WIA bestaat en volgens mij vergist u zich. Het gaat hier
om een derde van de vrouwen die vroeger nog voor een jaar instroomde in de
WAO. Nu is de wachttijd voor de WIA twee jaar. De duur van de complicaties
is twintig maanden. Dus er zal nauwelijks instroom in de WIA zijn en als die
er al is, gaat het daarbij om zeer serieuze gevallen. U zegt die vrouwen met
rust te willen laten. Kan ik daaruit afleiden dat u mijn amendement op dit
punt zult steunen?Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie):De heer Ulenbelt heeft mij niet goed begrepen. Ik had het erover dat een
derde van de vangnetters instroomt in de WIA. Ik had het niet over zwangere
vrouwen of vrouwen die zijn bevallen en ziek zijn geworden.De heer Van Hijum (CDA):Voorzitter. Laat ik beginnen met een felicitatie in de richting van de
heer Ulenbelt. Ik verheug mij op de samenwerking en het debat met hem in de
komende periode.De CDA-fractie kan in grote lijnen instemmen met het wetsvoorstel. Via
een nota van wijziging zijn nog enkele verbeteringen in het stuk aangebracht.
De wetswijziging heeft betrekking op de groep vangnetters, wat ik overigens
een vreselijke term vind, zoals uitzendkrachten, mensen met een tijdelijk
contract dat afliep tijdens hun ziekte en zieke werklozen. Ook vrouwen die
ziek zijn op grond van zwangerschap of bevalling vallen onder deze wet, evenals
orgaandonoren en heringetreden arbeidsgehandicapten die opnieuw ziek worden.
De CDA-fractie acht het van groot belang dat er ook voor deze groep werknemers
een sluitende aanpak komt van preventie, verzuimaanpak en re-integratie, uiteraard
met oog voor de beperkingen die ziekte met zich brengt.Aandacht voor herstel en een snelle re-integratie kan ook voorkomen dat
mensen in een negatieve spiraal terechtkomen. Werken is soms een prima medicijn.
Een snelle re-integratie vraagt zowel van werknemers als van werkgevers, in
dit geval het UWV, een actieve houding. Waar reguliere werkgevers in het uiterste
geval de loondoorbetaling kunnen stoppen, kan het UWV de uitbetaling van het
ziektegeld stoppen, als wij het goed begrijpen. Graag vernemen wij van de
minister nog iets concreter hoe dit proces eruitziet, hoe de begeleiding en
eventuele sancties vorm en inhoud krijgen en hoe rekening wordt gehouden met
niet alleen de mogelijkheden, maar ook de onmogelijkheden van de betrokkenen.Vraagtekens heeft mijn fractie nog wel bij de bepalingen betreffende vrouwen
die na zwangerschap of bevalling ziek worden. Wij begrijpen op zichzelf goed
dat en waarom deze groep wordt gerekend tot de zogenaamde "vangnetters",
namelijk om risicoselectie door werkgevers te voorkomen. Vrouwen lopen nu
eenmaal meer kans dan mannen om zwanger te raken en op grond daarvan ziek
te worden. Ook vinden wij het goed dat er aandacht komt voor de bevordering
van verzuimbegeleiding van deze groep, de re-integratie en het herintreden,
hetzij binnen de eigen organisatie, hetzij bij een andere werkgever. Het is
ons op grond van het wetsvoorstel echter niet helemaal duidelijk hoe de rolverdeling
tussen de werkgever en het UWV bij deze groep is. De meeste vrouwen hebben
immers een reguliere werkgever die verantwoordelijk is voor de verzuimbegeleiding
en de re-integratie. In de memorie van toelichting valt echter te lezen dat
deze vrouwen op dit moment de volledige periode van ziekte – dat is
dus maximaal 104 weken plus de verlofperiode van 16 weken – niet naar
passende arbeid hoeven te zoeken.Onze fractie deelt op zichzelf de wens om ook deze vrouwen die verzuimen,
actiever te begeleiden bij hun herstel en re-integratie naar passend werk
binnen of buiten de organisatie, maar wij zien dat echt als een primaire taak
van de werkgever en niet van het UWV. Graag vernemen wij of de minister deze
visie deelt en hoe de samenwerking, in dit geval ook tussen werkgever en het
UWV, bij de verzuimbegeleiding gestalte krijgt. Graag vernemen wij ook wat
de minister concreet bedoelt met de passage "zonder te tornen aan de
belangen van moeder en kind"; zie pagina 6 van de memorie van toelichting
over de bemiddeling van deze doelgroep. Hoe weegt dit criterium concreet mee
bij de bemiddelingsactiviteiten door de werkgever dan wel het UWV? Dezelfde
vragen over de verantwoordelijkheidsverdeling kunnen overigens ook worden
gesteld voor de andere vangnetters met een reguliere werkgever,
te weten orgaandonoren en arbeidsgehandicapten die opnieuw ziek worden. Wellicht
kan de minister ook daarop ingaan.Ik sluit mij aan bij de vraag die collega Heerts heeft gesteld over het
TNO-onderzoek naar verzuim dat in mei zou verschijnen. Wanneer kunnen wij
dat verwachten en kunnen er nog voorstellen uit voortvloeien die de aanpak
en de betrokkenheid van de werkgevers bij de verzuimaanpak kunnen bevorderen?Wij achten het ook een goede zaak dat na twee jaar tijd de re-integratie-inspanningen
voor zieke vangnetters inzichtelijk worden gemaakt en worden getoetst. Dat
betekent wel dat het UWV zowel uitvoerder als toetser is in dit proces. Wij
zijn er toch nog niet helemaal gerust op dat dit geen merkwaardige rolverdeling
oplevert. Hoe garandeert de minister dat het UWV zich niet te veel gaat opstellen
als een scheidsrechter in eigen zaak?Artikel 29 van de Ziektewet bepaalt dat ziekengeld niet kan worden uitgekeerd
over de zaterdag en de zondag, ook niet als dit voor werknemers reguliere
werkdagen zijn. Dit geldt bijvoorbeeld voor uitzendkrachten en mensen die
in ploegendiensten werken. Mijn fractie pleit ervoor om te bezien of artikel
29 niet zodanig moet worden herzien dat uitbetaling over die dagen wel mogelijk
is. Wij hebben over deze kwestie onlangs schriftelijke vragen gesteld. Aan
de minister vraag ik of hij bereid is om op dit punt een wetswijziging voor
te bereiden.Als het gaat om de inkomensbescherming die de Ziektewet biedt aan mensen
met een tijdelijk contract, constateren wij ook op grond van een aantal brieven
die wij daarover hebben gekregen, dat die inkomensbescherming er niet is in
het geval waarin een werknemer voor hetzelfde werk zowel een vast als een
tijdelijk contract heeft. In dat geval keert het UWV geen ziektegeld uit omdat
er naast het aantal uren dat er in een variabel contract wordt gewerkt, ook
nog een kleiner, vast dienstverband bestaat. Het gevolg daarvan kan zijn dat
bij de desbetreffende werknemers een behoorlijke inkomensval optreedt op het
moment dat zij ziek worden. De vraag in de richting van de minister is of
hij bereid is om te zoeken naar een oplossing voor dit probleem.De heer Ulenbelt (SP):Is de heer Van Hijum met mij van mening dat als blijkt dat een vrouw perspectief
heeft om bij de eigen werkgever te blijven, ook al duurt de ziekteperiode
twee jaar, dat dit de voorkeur heeft boven het na een jaar of anderhalf jaar
gaan naar een andere werkgever? Zo ja, zou hij dan willen helpen om dit in
het wetsvoorstel te regelen, zodat daarvoor die garantie kan worden gegeven?De heer Van Hijum (CDA):Dat suggereert dat er een tegenstrijdigheid is tussen wat u zegt en wat
het wetsvoorstel beoogt. Ten aanzien van zieke werknemers wordt bezien wat
er mogelijk is binnen de eigen organisatie. Dat staat ook zo in het wetsvoorstel.
Op het moment dat dit niet mogelijk is, wordt er gekeken naar een dienstverband
buiten de eigen organisatie. Mijn conclusie is dat de aanpak die u voorstaat,
eigenlijk de kern is van het wetsvoorstel, waarbij wordt gekeken naar wat
mogelijk is en niet naar wat onmogelijk is.De heer Tony van Dijck (PVV):Voorzitter. Het voorliggende wetsvoorstel heeft tot doel activering van
vangnetters met een ziektewetuitkering verder te bevorderen. Hiervoor zijn
enkele begrippen opgerekt, zoals "ziekte" en "passende arbeid",
en zijn enkele handvatten geïntroduceerd om te bereiken dat de vangnetter
eerder herstelt en weer aan de slag kan. Op zichzelf vindt de Partij voor
de Vrijheid dit een goede zaak, maar zij vindt wel dat de gehele sfeer van
het wetsvoorstel iets in zich heeft van opjagerigheid; je bent nog niet ziek
of je moet je melden en er wordt meteen een re-integratieplan opgestart. Ik
wil hierbij duidelijk aangeven dat voor ons als uitgangspunt geldt: ziek is
ziek. Het moet dan niet zo zijn dat je allerlei UWV-functionarissen op je
dak krijgt om te kijken hoe je snel je weer aan de slag kan.Verder vragen wij ons af of er door deze activeringsregels niet meer winst
is te behalen dan slechts het voorkomen dat mensen langer in de Ziektewet
blijven hangen. Ik bedoel dat financieel op de langere termijn. Nu doet de
minister het voorkomen dat deze actie budgettair neutraal plaatsvindt doordat
de meerkosten van de extra UWV-inspanning worden gedekt door de besparing
op de ziektewetuitkeringen. De UWV-inspanning is 5,5 mln. terwijl de besparing
op de ziektewetuitkeringen ook 5,5 mln. is. Precies hetzelfde bedrag dus.
Ik kan mij echter niet voorstellen dat met deze maatregelen niet meer winst
is te behalen voor de schatkist. Op de langere termijn moeten deze maatregelen
toch meer inkomsten opleveren?Het begrip passende arbeid wordt in het wetsvoorstel onduidelijk omschreven.
Gesteld wordt dat naarmate de ziekteperiode langer duurt een vangnetter zich
breder moet gaan richten op de arbeidsmarkt. Gaandeweg moeten dus meer functies
als passend worden aangemerkt. Graag een verduidelijking van de minister.
Het kan immers zijn dat een bepaalde functie in eerste instantie niet-passend
is en na een paar maanden opeens wel, afhankelijk van de verstreken tijdsduur.
Ik vraag mij af waarom niet vanaf de eerste dag een ruimer begrip van passende
arbeid wordt gehanteerd met het oog op een snellere instroom.Ik vraag mij ook af of de voorgestelde aanpak niet veel meer werk betekent
voor het UWV. Is de voorgestelde re-integratieroute niet erg bureaucratisch
met al dat papierwerk? Hoeveel extra arbeidsplaatsen worden met deze wet bij
het UWV noodzakelijk? Is er gekeken naar alternatieven in de uitvoering, bijvoorbeeld
private instellingen die re-integratie willen uitvoeren? Ook wordt voorbijgegaan
aan de werkgevers. Die moeten immers bereid zijn om een vangnetter in dienst
te nemen. Hoe denkt de minister deze werkgevers te motiveren en te stimuleren?De PVV juicht de plannen toe om een persoon met een Ziektewetuitkering
zo snel mogelijk proactief te stimuleren om weer aan de slag te gaan. Wij
moeten die echter niet opjagen.De heer Van Hijum (CDA):De heer Van Dijck wil mensen die ziek zijn niet te veel opjagen. Hoe verhoudt
dat zich tot zijn stelling dat het begrip passende arbeid vanaf het begin
ruimer uit mag worden gelegd?De heer Tony van Dijck (PVV):Het opjagen slaat erop dat iemand die ziek is, de kans
gegeven moet worden om te herstellen. Als iemand weer in staat is om te werken,
kan hij misschien niet meer timmeren. Die kan echter wel in een scala aan
andere functies ingezet worden. Werken is immers goed voor de gezondheid.
Dat moeten wij stimuleren. Dan mag niet gezegd worden: omdat ander werk kan
worden gedaan bij een andere werkgever, blijf dan dus maar thuis in bed liggen.De voorzitter:Wij zijn gekomen aan het einde van de eerste termijn van de Kamer. Ik
heb begrepen dat de minister tien minuten schorsing wil om zijn antwoord voor
te bereiden.De vergadering wordt van 18.35 uur tot 18.47 uur geschorst.Minister Donner:Mevrouw de voorzitter. Ik meen dat het goed is om eerst kort in te gaan
op de plaats van dit wetsvoorstel ten opzichte van de wijzigingen die wij
de afgelopen jaren hebben ingevoerd inzake ziekte en arbeidsongeschiktheid.De wijzigingen berusten op de bevinding dat een systeem zoals de heer
Ulenbelt dat vandaag bepleitte, in wezen invaliderend werkt. Mensen laten
zitten totdat zij uit zichzelf weer aan het werk gingen, heeft ertoe geleid
dat mensen eindeloos thuis bleven zitten. Na een jaar stroomden zij in in
de WAO, waar zij de stempel "arbeidsongeschikt" opgelegd kregen
en daar kwamen zij de facto nauwelijks meer uit. Dat is de achtergrond van
de wijzigingen die wij hebben doorgevoerd en waarvan het effect wordt bevestigd
door de radicaal andere cijfers, zowel over het ziekteverzuim als over de
instroom in de arbeidsongeschiktheid. Natuurlijk, de heer Ulenbelt kan dat
systeem nog steeds prefereren. Dat heeft een steeds groeiend aantal mensen
tot gevolg dat als arbeidsongeschikt wordt bestempeld en thuis blijft zitten.Je kunt ook kiezen voor het systeem dat al is ingevoerd in het Burgerlijk
Wetboek, onder andere via de Wet verlenging loondoorbetaling bij ziekte. Dat
is de andere benadering. Tot nu toe blijkt uit de bevindingen op dat terrein
dat dit niet leidt tot opjagen. De algemene conclusie is nu juist dat je mensen
inderdaad soms achter de broek moet zitten, zeker bij bepaalde ziektes. Voor
de genezing van een gebroken been staat een zekere tijd. Het grote probleem
dat wij nog steeds op een aantal terreinen hebben, maar juist niet meer op
dit terrein, is onder andere de problematiek van verzuim met een psychisch
oorzaak. Dat zat vast op het feit dat inderdaad mensen thuis bleven zitten
zonder een verklaarbare reden. Zij zeiden bijvoorbeeld dat zij ziek of moe
waren. Iedereen reageerde dan met de stelling dat je mensen de tijd moet geven.
Het resultaat was: de ene week werd de andere week, de andere week werden
zes weken en uiteindelijk kwam men in de WAO. Daardoor was bij een vrij hoog
percentage van de instroom in de WAO sprake van ziekte om psychische redenen.Dit moet ook gezien worden als een antwoord op een aantal vragen over
verantwoordelijkheden. In de loop van de tijd hebben wij gehandeld op basis
van een systeem dat vrij duidelijk was. De eerste verzuimperiode valt onder
de normale bepalingen inzake de arbeidsovereenkomst. In het BW berustte de
verplichting om gedurende bepaalde tijd door te betalen. Aanvankelijk was
dat een periode van zes weken, vervolgens is dit een jaar geworden. Daarnaast
was er gewoon de Ziektewet voor iedereen. Dat was het systeem waarin wij werkten.
De uitzondering was oorspronkelijk de arbeidsovereenkomst en de periode dat
de werkgever door moest betalen op basis van de arbeidsovereenkomst.Door de invoering van de Wet uitbreiding loondoorbetaling bij ziekte is
dat in wezen systematisch omgedraaid. Daarmee is de Ziektewet nu van de algemene
voorziening de restvoorziening geworden en is de hoofdvoorziening het BW met
de loondoorbetaling bij ziekte. Dat betekent dus ook dat de verplichting ten
aanzien van al die personen die een arbeidsovereenkomst hebben, in de eerste
plaats wordt bepaald door de bepalingen van het BW. Dat geldt zowel voor de
definitie van ziekte als voor de definitie van passende arbeid. Er was een
probleem bij een aantal categorieën personen, zoals zwangere vrouwen,
orgaandonoren en enkele andere die zijn opgesomd in de desbetreffende bepaling
van artikel 29 van de Ziektewet. Voor hen gold een ander systeem om te voorkomen
dat zij een slechtere arbeidsmarktpositie zouden kunnen krijgen. Ik neem zwangerschap
even als een risico, wat het uiteraard niet is, maar het is wel een gegeven
dat er bij doorbetaling toe kan leiden dat men kiest voor personen die niet
meer de kans lopen om zwanger te worden. Hetzelfde geldt voor orgaandonoren.
Er is gekozen voor het systeem dat voor die personen nog steeds het BW geldt,
maar dat zij uit hoofde van de Ziektewet aanspraak hebben op ziektegeld. Volgens
de bepalingen van het BW wordt dat ziektegeld in mindering gebracht op de
verplichting om het loon door te betalen.Er is gekozen voor een ingewikkelde constructie die betekent dat de primaire
verantwoordelijkheden bij die personen uit het BW voortvloeien. Of het nu
een zwangere vrouw is of een orgaandonor, voor hen gelden dezelfde bepalingen
als bij andere zieke personen. De bepalingen die wij hier invoeren, gelden
al voor deze personen. Er is alleen een discrepantie ontstaan, omdat de mogelijkheid
bestaat dat vanwege een verschil in definitie het ziektegeld wordt doorbetaald,
terwijl de loonverplichting ingevolge het BW zou ophouden, althans beëindigd
zou mogen worden door de werkgever. Dat is niet wenselijk met het oog op het
activeren.De heer Ulenbelt (SP):Alle mensen die de ontwikkeling van de uitbreiding van loondoorbetaling
bij ziekte naar het Burgerlijk Wetboek hebben gevolgd, kunnen dit college
volgen, maar het gaat erom dat vrouwen en uitzendkrachten niet voor niets
in deze positie zijn gebracht. Laten wij eens kijken naar de relatie tussen
psychische gevallen en zwangerschap. De term postnatale depressie is ongetwijfeld
bekend. Dat is een hormonale aangelegenheid. Dat kun je toch niet afdoen met:
het zit tussen de oren, ga maar aan het werk? Het is oké dat activering
in het wetsvoorstel staat, maar de bescherming van die mensen zit mijn fractie
hoog, omdat activering ertoe kan leiden dat jonge moeders hun werk verliezen.
Het kan toch niet de bedoeling zijn dat zij weggaan uit de zorg en uit het
onderwijs?Minister Donner:Mijnheer Ulenbelt, u leest de bepalingen volstrekt verkeerd. Ik leg juist
uit dat voor een vrouw die met complicaties na de zwangerschap zit, de bepalingen
gelden van artikel 658a. Deze staan wel in het teken van reactivering.
De werkgever bevordert ten aanzien van de werknemer die in verband met ongeschiktheid
ten gevolge van ziekte verhinderd is de bedongen arbeid te verrichten, de
inschakeling in de arbeid in zijn bedrijf. Alleen indien vaststaat dat de
eigen arbeid niet meer kan worden verricht en indien in het bedrijf van de
werkgever geen andere passende arbeid voorhanden is, komt andere arbeid aan
de orde.Dan de aanpassing van het ziektebegrip. Nu worden de termen gebruikt: "als
men ziek is en daardoor zijn arbeid niet meer kan verrichten", met alle
elementen die daarin zitten. Ik geef het voorbeeld van een boekhouder die
nog uitstekend kan boekhouden. Bij zijn arbeid hoort ook dat hij van tijd
tot tijd een aantal zware dossiers verplaatst en elders neerzet. Als hij dat
niet meer kan vanwege een hernia, geldt hij volgens dit ziektebegrip niet
als ziek voor zijn arbeid. Voor het verslepen van die dossiers kan iemand
anders worden ingezet, zonder dat het boekhouden als belangrijkste kenmerk
van zijn arbeid daardoor wordt verhinderd. Dat is het begrip dat wij nu invoeren.
Als hij door zijn ziekte niet meer kan boekhouden, dan geldt hij gewoon als
ziek. Het gaat dus alleen om deze elementen, voortvloeiend uit de oude definities.
In het BW zijn deze al aangepast. Voorheen moest de werknemer in staat zijn
om precies hetzelfde te doen als hij deed voordat hij ziek werd. Dat kan een
belemmering vormen waardoor iemand om ondergeschikte redenen eindeloos ziek
kan blijven. Wij moeten dat voorkomen, want dat is invaliderend.De heer Ulenbelt (SP):Werkt u uw voorbeeld nu eens uit voor een zwangere boekhoudster. Kan zij
terugkomen in die boekhoudfunctie als zij na twee maal 365 dagen min één
dag hersteld is? Hoeft zij ondertussen niet naar ander werk te zoeken? Dat
is uw uitleg van de wet?Minister Donner:Ja. Het komt niet voor dat iemand twee maal 365 dagen zwanger is. Het
gaat dus om een ziekte naar aanleiding van de zwangerschap. De systematiek
is dan dat iemand volgens alle definities ziek is. Zij is echter niet meer
ziek als zich een zodanige complicatie voordoet dat zij niet alles meer kan
doen. Ik gebruik uw voorbeeld. Stel dat zij in de bouw werkt en nog heel wel
in staat is om de gewoonlijke kenmerken van die arbeid te verrichten, namelijk
metselen of zoiets, maar dat vanwege de complicaties niet meer op hoogte kan
doen. Ik veronderstel even dat hoogtevrees een complicatie is. In dat geval
is zij heel wel in staat om weer te gaan metselen zolang zij niet op de bovenste
etage maar op een lagere etage wordt gezet. Dan is zij niet meer ziek in de
zin van dat zij thuis kan blijven. Dat is het enige effect van de wijziging
van de definitie, die al ingevoerd is in het BW. Het gaat dus niet om de zwangerschap
zelf want daar gelden andere regels voor, maar om de ziekte naderhand. Het
is niet te verantwoorden waarom de ene persoon, met dezelfde klachten, niet
als ziek wordt aangemerkt en de vrouw die zwanger was, wel als ziek wordt
aangemerkt. De constatering blijft gelijk. In beide gevallen is sprake van
vermijdbaar verzuim. Dat werk invaliderend.De heer Van Hijum (CDA):Ik wil graag scherp stellen wat dit wetsvoorstel verandert aan de verplichtingen
van de doelgroep. Stelt de minister dat het BW de rechten en plichten eigenlijk
allang regelt, ook voor deze groep werknemers?Minister Donner:Behalve de vangnetters, want daar is geen arbeidsovereenkomst.De heer Van Hijum (CDA):Maar wel voor de vrouwen die ziek zijn geworden als gevolg van hun zwangerschap.
Waarom staat dan in de memorie van toelichting dat die groep op dit moment
nog is vrijgesteld?Minister Donner:In het laatste lid van artikel 29a stond de bepaling dat artikel 30, over
de passende arbeid, buiten toepassing bleef voor de vrouwelijke verzekerde
die op grond van dat artikel recht had op het ziekengeld. Daarmee werd een
discrepantie gecreëerd met de mogelijkheden in het BW. Bij de wijziging
wordt ook heel uitdrukkelijk gezegd dat de uitzondering van artikel 30 blijft
bestaan voor de vrouwelijke verzekerde die onder de eerste twee leden valt.
Dat betreft de periode van zwangerschap en de problematiek dat iemand ziek
is en dan zwangerschapsverlof krijgt, ofwel de ziekte die zich verlengt in
het zwangerschapsverlof. Daarop blijft de uitzondering van artikel 30 van
toepassing. Het is niet meer van toepassing op de situatie die onder het vierde
lid is geregeld, namelijk de ziekteverschijnselen na de bevalling. Daarvoor
komen in wezen dezelfde bepalingen te gelden die voor iedereen gelden uit
hoofde van het BW. Dat is de systematiek van de wet. Met de twee jaar verlenging
hebben wij de facto de systematiek omgedraaid. Via de Ziektewet vangen wij
nog steeds een aantal van deze gevallen op om te voorkomen dat hun arbeidsmarktpositie
niet slechter wordt vanwege de verhoogde risico's die zij lopen. Hiermee geef
ik ook antwoord op zowel de vraag over de zwangere vrouwen als op de vraag
over de andere categorieën mensen die een werkgever hebben. De verantwoordelijkheden
over en weer vloeien primair voort uit het BW. De uitkering van het ziekengeld
wordt daarbij getrokken.De heer Ulenbelt noemde het voorbeeld van een vrouw, Jolanda genaamd.
In dit geval zou de kinderopvang volgens de BW-bepaling in beginsel pas aan
de orde komen als wordt geconstateerd dat zij vanwege haar ziekte haar oude
arbeid niet meer kan verrichten. Dan is het ook niet zinvol om in de Ziektewet
te blijven hangen. Er moet dan passende arbeid elders worden gevonden. Volgens
de BW-bepaling moet er primair binnen het bedrijf worden gekeken; daarna wordt
er buiten het bedrijf gekeken. Dat kan inderdaad de kinderopvang omvatten,
maar alleen als zij niet meer kan terugkomen. Het is heel goed mogelijk dat
de werkgever in het kader van de re-integratie met haar afspreekt dat zij
tijdelijk ander werk doet en dat zij haar oude werkzaamheden weer uitvoert
wanneer zij weer in orde is. De re-integratie omvat deze mogelijkheden. Dat
is een van de belangrijke successen van de wijzigingen die wij hebben ingevoerd.
Mensen moeten inderdaad niet onnodig worden opgejaagd, maar de menselijke
aard vergt wel enige prikkel of aanzet. Om de vraag van de heer Van Dijck
dus te beantwoorden: eerst wordt bekeken of dezelfde arbeid kan worden gedaan,
dan of er wat anders binnen hetzelfde bedrijf mogelijk is, en alleen als blijkt
dat de oude arbeid niet meer kan worden verricht, wordt naar passende arbeid
buiten het bedrijf gezocht. In die systematiek zit besloten dat als vanaf
dag 1 duidelijk is dat de oude arbeid nooit meer kan worden verricht en geen
andere arbeid binnen het bedrijf beschikbaar is, er vanaf die dag ook buiten
het bedrijf kan worden gekeken.Een ander voorbeeld ging over een persoon met een allergie voor paprika's.
Een ding is zeker: die moet je geen paprika's meer laten plukken. Ik zie geen
reden waarom er op dat moment niet onmiddellijk wordt gekeken of de desbetreffende
persoon wel tomaten kan plukken. Ik snap dit voorbeeld dus niet helemaal.
Het is onzinnig om deze persoon 104 weken lang ziek te laten zijn omdat hij
geen paprika's meer kan plukken en vervolgens te constateren dat hij nu tomaten
moet gaan plukken. Nee, je moet hem zo snel mogelijk tomaten laten plukken.
Als blijkt dat hij ook voor tomaten allergisch is, laat je hem peultjes plukken.De heer Ulenbelt (SP):De minister last hier een tussenstap in. Op het moment dat de verzekeringsarts
vaststelt dat de desbetreffende persoon tomaten kan plukken, houdt het ziekengeld
op en komt hij in de WW. Mij gaat het erom dat hij vanuit de ziekengeldsituatie
bij de peultjes- of tomatenkweker...Minister Donner:Dit gaat over de vraag of je beter kunt re-integreren vanuit de Ziektewet
of vanuit de WW. Ook mevrouw Ortega stelde die vraag, maar juist vanaf de
andere kant benaderd. Als ik de definitie hanteer dat deze man ziek is en
hem vanuit die positie probeer te re-integreren, is de kans veel groter dat
werkgevers er huiverig tegenover staan dan wanneer ik hem vanuit de WW laat
re-integreren. Hij heeft dan te maken met precies dezelfde instantie, namelijk
het UWV, en precies dezelfde begeleidingsmogelijkheden. De man maakt een veel
grotere kans, omdat hij niet meer gedefinieerd is als ziek. Hij heeft alleen
een beperking, want je moet hem geen paprika's laten plukken. Laat hem dan
tomaten plukken. Het is niet verstandig en ook niet sociaal om die persoon
in de Ziektewet te houden. De begeleiding is niet anders en de instantie is
niet anders, want in beide gevallen gaat het om het UWV. Hij heeft bovendien
een grotere kans dat die inzet wordt gepleegd, zeker als het via het CWI loopt.Aanname van dit amendement ontraad ik in dit opzicht dan ook ernstig,
omdat het mensen weghoudt van de mogelijkheden die zij hebben. Ten aanzien
van beide amendementen is mijn oordeel dat het in wezen de oude en meer invaliderende
benadering is, namelijk mensen beschermen tot hun nadeel. Met deze bepalingen
wordt juist het element ingevoerd dat de nadruk wordt gelegd op wat iemand
kan en niet op wat iemand niet kan.De heer Heerts vroeg naar de positie van vrouwen met verlof die moeten
re-integreren. Die verplichting vloeit in de eerste plaats voort uit de WW,
want de werkgever moet re-integreren. In deze structuur betaalt het UWV echter
het ziektegeld. De praktijk is dat dit meestal wordt uitbetaald aan de werkgever.
Juridisch zou het uitbetaald moeten worden aan de werknemer en mag de werkgever
zo veel minder zijn loon doorbetalen. Om het praktisch te houden, is de praktijk
meestal dat wordt betaald aan de werkgever.De heer Heerts (PvdA):Geldt voor deze groep, die dus al een werkgever heeft, ook de Wet verbetering
poortwachter? De re-integratie-inspanningen die in die wet staan, zouden dan
helemaal van toepassing zijn.Minister Donner:In beginsel gelden alle bepalingen die gelden voor personen met een normale
arbeidsovereenkomst. Dit is alleen een financiële vondst om de kosten
te betalen uit de collectieve middelen en tegelijkertijd de verantwoordelijkheden
te houden bij degene bij wie ze het beste uitkomen.De heer Heerts (PvdA):De mannen moeten er ook echt aan meebetalen?Minister Donner:Dat klopt en dat heet solidariteit.Ik zal proberen om het TNO-onderzoek zo snel mogelijk naar de Kamer te
sturen. Ik geloof dat het zelfs al op het departement is. De cijfers wijzen
in de richting dat er nog veel vermijdbaar verzuim is, met name in dit soort
gevallen. Het rapport bevestigt de teneur en de richting die in het wetsvoorstel
is gekozen. Ik zal dat rapport zo snel mogelijk naar de Kamer sturen met de
toelichting erbij.De heer Van Hijum heeft een aantal vragen gesteld. Bij de beantwoording
daarvan kom ik ook op een aantal vragen van mevrouw Ortega. Wij gebruiken
inderdaad de term "vangnetters". Aanvankelijk was iedere Nederlander
vangnetter nadat de verplichting van de werkgever opgehouden was. Het aantal
is ingeperkt. De re-integratieplicht bij de werkgever is een succes is gebleken.
Het fundamentele probleem doet zich echter voor bij personen die geen werkgever
hebben. Er was een tijdelijk contract bij het uitzendbureau, maar dat is afgelopen.
Derhalve gaat het om mensen die er in beginsel zelf voor hadden gekozen om
geen werkgever te hebben. Dat proberen wij nu op te vangen door het UWV in
de plaats te stellen van de werkgever, met de verplichtingen die daarbij horen.
Ook daarvoor geldt dat primair moet worden gekeken naar bijstelling van het
ziektebegrip om die personen niet als zieken aan een werkgever te helpen,
maar als werklozen. Zij maken dan aanzienlijk meer kans. De re-integratieverplichting
komt derhalve bij het UWV te liggen. Door de aanpassing van het ziektebegrip
komen personen inderdaad onder de WW te vallen. Daarmee worden dan dus de
re-integratieverplichtingen die uit dien hoofde gelden, van toepassing. Als
betrokkene ziek blijft, zij het onder de gewijzigde definitie, zal het UWV
na een zekere tijd een re-integratieverslag moeten opstellen.Mevrouw Ortega vroeg wat er gebeurt als het UWV en de betrokkene van mening
verschillen over de vraag of aanleiding is om passende arbeid te verrichten
of niet. In de normale verhoudingen moet een deskundigenoordeel worden opgesteld
als een proces wordt aangespannen. Dat zit impliciet verborgen in de regels
met betrekking tot het proces in geval van conflict. Als het een gewone werkgever
en werknemer betreft, wordt dat oordeel aan het UWV gevraagd. In deze gevallen
is het probleem dat het UWV zelf in de plaats is getreden van de werkgever.
De vangnetter kan in de praktijk, net als in andere gevallen waarin het UWV
optreedt, als hij problemen heeft met de UWV-medewerkers die hem begeleiden,
de verzekeringsarts of de re-integratiecoach, steeds vragen om een andere
arts of re-integratiecoach. Die andere arts kan eventueel een ander oordeel
geven. Dit zit in de praktijk van het UWV. Betrokkene heeft in alle gevallen
de mogelijkheid om mediation te vragen als er een verschil van mening is.
Hij kan een klacht indienen en uiteindelijk kan hij in bezwaar of beroep gaan.
In dat laatste geval vindt de hele behandeling opnieuw plaats door een ander
team. Al deze mogelijkheden heeft een werknemer in de relatie met zijn werkgever
niet.Als blijkt dat de mogelijkheden onvoldoende bekend zijn, ben ik gaarne
bereid om deze in de voorlichting duidelijker te maken.Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie):Ik vroeg of het bij deze mensen bekend is dat deze mogelijkheden aanwezig
zijn en in hoeverre er gebruik van wordt gemaakt. Mij bereiken namelijk wat
andere geluiden.Minister Donner:Uit de praktijk blijkt dat er gebruik van wordt gemaakt, dat is punt een.
Of iedereen die er gebruik van zou kunnen maken, er ook gebruik van maakt,
is vers twee. Zeker als u zegt dat u andere geluiden bereiken, ben ik gaarne
bereid om te bezien op welke wijze wij daar meer bekendheid aan kunnen geven
in de voorlichting. Wellicht kan dit worden opgenomen in de Regeling procesgang
eerste en tweede ziektejaar van zieke vangnetters, een ministeriële regeling
op dit terrein. Dat brengt echter wel het gevaar met zich mee dat zaken worden
gejuridiseerd. Laat mij even afwegen wat het meest verstandig is.De heer Van Hijum stelde twee vragen. De eerste had betrekking op artikel
29, lid 2, waarin staat dat het ziekengeld wordt uitgekeerd over iedere dag
van de ongeschiktheid tot werk, doch niet over de zaterdagen en de zondagen.
Dat hangt ermee samen dat wij die personen bij een vijfdaagse werkweek over
een volle week vergoeden. Als wij het systeem helemaal op de dag zouden afstemmen,
zouden personen die gewoon weekarbeid verrichten, twee dagen missen omdat
zij normaal gesproken niet werken op die dagen. Nu is het gebruikelijk dat
het inkomen over een week wordt omgerekend naar het inkomen over vijf dagen.
Op die wijze wordt er in wezen meebetaald voor de zaterdag en de zondag.Het specifieke geval waarop is gedoeld, klopt. Als men tijdelijk werkt
en systematisch ook op de zaterdag en de zondag zou die dag niet meetellen.
Ik ben gaarne bereid om na te gaan welke problemen dat met zich brengt en
welke mogelijkheden er zijn om die problemen op te lossen.Nogmaals, de andere kant willen wij ook niet, namelijk dat het hele systeem
in dagen wordt toegerekend. In dat geval moet ik iedereen die normaal niet
op zaterdag en zondag werkt, twee dagen gaan korten. Dit is dus de keerzijde
van het verhaal. De Kamervragen die in dit verband gesteld zijn, zijn al beantwoord.Dan een en ander over de specifieke problematiek waarop is gedoeld, in
die zin bijzonder dat er geen sprake is van een vast en een tijdelijk contract.
In dat geval is er in beginsel geen probleem. Immers, voor het vaste contract
geldt gewoon de werkgever en na beëindiging van het tijdelijke contract
geldt de Ziektewet voor dat deel dat gedekt werd door een tijdelijk contract.Dit is anders bij een contract met variabele werktijden, als de praktijk
is dat men een vast aantal uren per week heeft met een variabel aantal uren
dat er eventueel bovenop komt. Daarbij doet zich een probleem voor, althans
als het gaat om de vraag wat de basis is voor de loondoorbetaling. Als er
heel incidenteel meer uren gewerkt werden, net zoals bij overwerk, zullen
die niet meetellen in de basis van de verplichting tot loondoorbetaling. Moet
je daarentegen constateren dat die uren meer werk regelmatig voorkomen, dan
sluit ik niet uit dat ook op basis van de uitleg van de huidige bepalingen
een rechter zal oordelen dat die meegenomen moeten worden in de verplichting
tot loondoorbetaling. Ik weet dat de zaak op het ogenblik onder de rechter
is. Ik wil daar nu dus niet verder over speculeren. Inderdaad speelt daarbij
de vraag wanneer er sprake is van een vast en een tijdelijk contract en wanneer
er sprake is van eenzelfde contract, maar dan met wisselende diensttijden.
Als dit laatste het geval is, is de vraag wat de basis moet zijn voor de verplichting
tot loondoorbetaling. Ik ben op dat punt primair geneigd om te constateren
dat deze zaak nu onder de bestaande wettelijke regels opgelost kan en moet
worden, zij het dat dit mogelijk enige uitleg vergt.Mevrouw Ortega heeft gevraagd waarom vangnetters zo lang in de Ziektewet
blijven. Tot nu toe was evenwel het probleem, ook vanwege de definitie van
ziekte, dat, als iemand tijdelijke arbeid verrichtte, deze persoon ziek was
totdat hij weer precies dezelfde tijdelijke arbeid kon doen. Dat was de definitie
van zijn arbeid. Door de wijziging ter zake zal ook die bepaling aangepast
worden aan wat er nu algemeen gebeurt.Ik herhaal dat ook geldt dat daarvoor nu juist niet de werkgeversrelatie
bestond. Om die reden was er evenmin de drang tot re-integreren. Die wordt
gestimuleerd door de loondoorbetaling. Wij proberen dit nu om te draaien door
het UWV ook meer materieel in de plaats van de werkgever te zetten.Mevrouw Ortega heeft nog gesproken over het moeilijk aannemen van mensen
die ziek zijn. Ik meen dat ik daarop al ben ingegaan. Dit geldt ook voor de
vraag of vrouwen na de bevalling ander passend werk moeten gaan doen. Nogmaals,
dat kan aan de orde zijn, als de ziekte die zij als gevolg van de zwangerschap
hebben, ertoe leidt dat zij hun voormalige arbeid niet meer zullen kunnen
verrichten.De heer Van Hijum heeft nog een vraag gesteld over de rechter in eigen
zaak. Ook dat wordt opgevangen in de bestaande praktijk en de bestaande regels
inzake beroep.Vooralsnog is ervan uitgegaan dat het nieuwe systeem budgetneutraal is.
In de praktijk kan best blijken dat het niet budgetneutraal is. Dat wordt
dan meegenomen in de totale verrekening met het UWV op dit terrein. Dan werkt
het door in de premies. Het voorstel is niet primair bedoeld om te bezuinigen,
maar om te reactiveren, conform andere bepalingen. Het is heel goed mogelijk
dat in de praktijk de baten groter zijn dan de lasten, maar ik zal ze niet
opjagen uit bezuinigingsoverwegingen.Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie):Ik heb een vraag gesteld over de aanvulling van het ziektegeld volgens
de cao. Voor vangnetters gebeurt dat niet. Wat gaan wij daaraan doen?Minister Donner:Daar valt niet veel aan te doen. Voor mensen die een werkgever hebben,
vindt de aanvulling in het eerste jaar plaats. Wij proberen te stimuleren
om dat niet te doen. Zolang het tijdelijk contract van iemand doorloopt, is
de situatie hetzelfde. Iemand die een contract voor drie maanden heeft en
in die drie maanden ziek wordt, kan na die drie maanden moeilijk een aanvulling
krijgen tot wat hij in die drie maanden verdiende. Hij zou dat bedrag immers
maar drie maanden lang verdiend hebben. Er zou dan geen prikkel meer zijn
om aan het herstel mee te werken. Het effect zou juist averechts zijn. Iemand
zou geprikkeld worden om ziek te blijven. Hij krijgt dan immers een volledig inkomen zolang hij maar ziek is. Derhalve is op dit terrein de beste
prikkel dat het ziektegeld lager is dan het inkomen dat hij zou kunnen verdienen
als hij gezond was. Daarbij komen de prikkels van het UWV om hem ertoe aan
te zetten om passende arbeid te vinden. Derhalve zie ik niet dat het ophogen
van het ziektegeld een stimulans is om sneller te gaan werken.Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie):Dat begrijp ik wel, maar dat geldt voor iemand die een contract voor drie
maanden heeft. Het is ook denkbaar dat iemand een contract heeft voor een
jaar en na twee maanden al ziek wordt. Zo iemand heeft dan tien maanden lang
minder inkomen dan wanneer hij in dienst zou zijn gebleven.Minister Donner:Ik zou het even moeten controleren, maar als ik het goed heb, zou bij
een tijdelijk contract de werkgever verantwoordelijk blijven gedurende de
looptijd van dat tijdelijke contract. Er wordt dan dus conform de cao aangevuld.
Alleen, als iemand voor een jaar een contract had, maar langer dan een jaar
ziek is, kan de overheid niet fingeren dat zij werkgever is, want die zou
er ook als betrokkene nog gezond was, niet meer zijn.Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie):Ik heb het niet over tijdelijke contracten. Het komt ook voor dat iemand
die via een uitzendbureau werkt, weet dat hij voor een bepaalde tijd te werk
wordt gesteld bij een werkgever.Minister Donner:Dan neem ik aan dat de regeling van de uitzend-cao's wordt gevolgd. Ik
zie voor andere gevallen echter geen reden voor de Staat, de gemeenschap,
om aan te vullen.De heer Ulenbelt (SP):Voorzitter. Volgens mij maakt de minister een denkfout en kiest hij een
verkeerd uitgangspunt. Hij stelt de normale werknemer namelijk gelijk aan
de vrouwelijke werknemer die na haar bevallingsverlof naast complicaties nog
een kind heeft. In het ene geval gaat het om één persoon en
in het andere geval om twee personen. Mijn fractie wil de bijzondere positie
van de moeder met deze wet tot uitdrukking brengen, maar niet de inactiviteit
bevorderen en de vrouw onnodig twee jaar een uitkering op grond van de Ziektewet
laten genieten. Als men het amendement goed leest, zal men zien dat het onze
bedoeling is dat alles wordt gedaan om de re-integratie bij de eigen werkgever
te bevorderen. Daarvoor willen wij maximaal ruimte bieden. De minister zegt
nu dat, als iemand tijdelijk gedetacheerd wordt, dat acceptabel is. Dat zegt
hij ook in de memorie van toelichting. Wij vinden echter dat die detachering
het risico van verbreking van de arbeidsovereenkomst met de oude werkgever
met zich meebrengt. Dus, als dit wetsvoorstel wordt aanvaard, is de SP nog
de enige moedervriendelijke partij die in het parlement van dit land is vertegenwoordigd.
Dat zou iets bijzonders zijn, gelet op het feit dat de partijen in de coalitie
op dit punt een traditie hebben.De heer Van Hijum (CDA):Of wat u zegt het geval is, valt nog te bezien. Wilt u ook eens ingaan
op de argumentatie van de minister? Die heeft gewezen op de effecten van loondoorbetaling
bij ziekte in termen van daling van het ziekteverzuim en verminderde instroom
in de WIA. Zou deze doelgroep daarom geen baat kunnen hebben bij wat de minister
stelt?De heer Ulenbelt (SP):Daar wil ik graag op ingaan. Over dit onderwerp hebben wij zelfs een algemeen
overleg gevoerd. Een complex van drie of vier wetten zou hebben geleid tot
het effect waar u op doelt. Echter, uit onderzoek blijkt dat het majeure punt
dat voor dit effect heeft gezorgd, de verbetering van de economie betreft.
Die heeft geleid tot de daling van het ziekteverzuim. Bij al die poeha over
wetten die dit effect zouden bewerkstelligen, moet een heel grote korrel zout.
Verder vraag ik u om aan te geven hoeveel vrouwen na het bevallingsverlof
met complicaties in de WIA terecht zijn gekomen. Volgens mij zijn daar geen
cijfers over. Als die er wel zijn, krijg ik ze graag van de minister. Als
die er niet zijn, is dat goed te verklaren, want uiterlijk na twintig maanden
zijn vrijwel alle vrouwen die complicaties hebben, weer aan het werk. Wat
dat betreft is deze wet volstrekt overbodig.De heer Hijum (CDA):Als dat het geval is, hoeft u niet tegen de wet te zijn. Dan zou deze
aanpak wel eens heel goed kunnen werken in die gevallen waarin werknemers
niet automatisch terugkeren naar hun oorspronkelijke werk. U spant het paard
dus eigenlijk achter de wagen door werkgevers de mogelijkheid te onthouden
om zich nadrukkelijker te bemoeien met de situatie van de werknemer.De heer Ulenbelt (SP):Het amendement is juist nodig vanwege de uitspraak van de minister dat
de zwangere boekhoudster wel voor een tijdje gedetacheerd kan worden, maar
als dat gebeurt, is zij weg bij haar oorspronkelijke werkgever. Ik vind juist
dat, als zij nog niet bij haar eigen werkgever aan de slag kan terwijl er
alles aan wordt gedaan om dat mogelijk te maken, de relatie met de oude werkgever
in stand moet blijven. Bovendien heeft die boekhoudster een complicatie en
een kind. Zij heeft dus een hoop zorgen en dan vind ik dat met de collectiviteit
de lasten voor die zorg opgebracht moeten kunnen worden.De heer Heerts (PvdA):Ik heb de minister gevraagd of de Wet verbetering poortwachter van toepassing
is. U spreekt met uw voorbeeld voor de tweede keer over de oude werkgever.
Echter, mensen die na een zwangerschaps- en bevallingsverlof verzuimen, hoeven
niet ziek te zijn. Het is mogelijk dat zij geen zware voorwerpen meer kunnen
tillen. Met het oog op die situatie zouden wij juist moeten investeren in
de mogelijkheden voor werkgevers en ervoor moeten zorgen dat zij alles doen
om te bevorderen dat die persoon weer aan de slag komt. Dat kan best inclusief
kinderopvang zijn, want de Wet verbetering poortwachter houdt in dat je de
belemmeringen wegneemt om weer deel te nemen aan het arbeidsproces. Daar bent
u op zichzelf toch niet tegen?De heer Ulenbelt (SP):Ik ben het helemaal eens met de heer Heerts. Als het tillen van lasten
een probleem is, moeten wij niet die werkneemster uit het werk halen zoals
de minister nu kennelijk bepleit. Dan moeten wij ervoor zorgen dat deze zwangere
werkneemster of ex-zwangere werkneemster de beschikking heeft over tilmiddelen,
zodat zij die dossiers van minister Donner niet in de armen hoeft te dragen,
maar op een andere manier kan dragen. Dan kan zij daar namelijk wel blijven.De heer Heerts (PvdA):U noemt nu weer de ex-zwangere werkneemster. Het gaat volgens mij om de
categorie vangnetters. In zijn algemeenheid hebben zij geen werkgever meer.
In de voorbeelden die u geeft, gaat het om vrouwen die nog wel een band hebben
met de werkgever. De SP is echt niet de enige die voor hen opkomt; dat doen
wij ook. Alles wat nodig is om deel te nemen aan het arbeidsproces, moeten
wij stimuleren. Toch?De heer Ulenbelt (SP):Ja. Die band moet ook niet worden verbroken door de werkgever de mogelijkheid
te geven deze vrouw bij een andere werkgever te parkeren. Dat is de strekking
van het amendement.De heer Tony van Dijck (PVV):Ik heb een vraagje ter verduidelijking in het kader van het voorbeeld
van Jolanda. Zij kan niet meer timmeren. De werkgever, een klein timmerbedrijf,
heeft geen andere baan voor haar. U stelt nu voor dat zij twee jaar gaat wachten
op een kans dat zij over twee jaar misschien alsnog kan timmeren. Dat zegt
u met uw amendement. Als zij bereid is om secretarieel werk te doen en gedurende
dat werk te kijken of zij na twee, drie of vier jaar alsnog kan timmeren,
is daar toch niks op tegen? Zij hoeft toch niet twee jaar in de wachtstand
te gaan zitten om te kijken of zij over twee jaar misschien kan timmeren?De heer Ulenbelt (SP):U spreekt een belangrijk woord uit, "bereid". Is Jolanda bereid
de bouw te verlaten? Het is haar lust en haar leven. De werkgever kost het
niks. Hij hoeft het loon niet door te betalen. Alle andere werknemers betalen
dat. Ik heb dat ook over voor Jolanda. Maar het gaat niet om de bereidheid
van Jolanda; het gaat om de plicht in de wet om ergens anders heen te gaan.
Daar ligt mijn pijnpunt, dat ik in het amendement probeer te bestrijden. Het
gaat erom dat Jolanda de maximale kans krijgt om aan het timmeren te blijven.De heer Tony van Dijck (PVV):Jolanda is er ook niet bij gebaat, terwijl zij tot van alles in staat
is, om twee jaar te wachten op een mogelijkheid om te timmeren. Ik pleit ervoor
dat er met Jolanda wordt gekeken wat zij leuk vindt en wat zij zou kunnen
doen: vind je secretarieel werk leuk, ga aan de slag; als je weer kunt timmeren,
kun je dat alsnog doen.De heer Ulenbelt (SP):Jolanda heeft het met een rammelend bekken, het vallen in een spagaat
en de pijn al moeilijk genoeg, lijkt mij.De heer Heerts (PvdA):Als er wel een band is met de werkgever, treedt de heer Ulenbelt ook in
de private afspraak van de Stichting van de Arbeid dat "van werk naar
werk" moet worden bevorderd. Als een betrokkene die verzuimt en gaat
re-integreren, werk kan vinden bij een andere werkgever, moeten wij dat stimuleren.
Die afspraak wilt u toch niet doorbreken?De heer Ulenbelt (SP):Die wil ik doorbreken voor vrouwen die na het bevallingsverlof met complicaties
zitten. Daaruit blijkt dat wij het terecht vinden dat deze vrouwen op een
andere manier worden behandeld dan andere mensen. Dat is geen discriminatie.
Voor ons is dat de zorg voor moeder en kind.De heer Van Hijum (CDA):Voorzitter. Ik heb in eerste termijn al aangegeven dat wij met dit wetsvoorstel
kunnen instemmen. Ik ben blij met de helderheid die de minister heeft gegeven
over de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de werkgever en het UWV indien
nog wel sprake is van een arbeidscontract. Daarover hadden wij het bij deze
groep vrouwen die ziek zijn geworden na zwangerschap of bevalling en voor
wie het UWV geen eigenstandige rol heeft in de re-integratie of in de verzuimaanpak.
Dat misverstand heeft lange tijd bij mijn fractie geleefd, maar de minister
heeft er gelukkig duidelijkheid over gecreëerd. Het is primair de werkgever
die zich op grond van het Burgerlijk Wetboek behoort in te spannen voor re-integratie
en verzuimaanpak. Wij denken dat het goed is dat daarbij niet wordt gekozen
voor een andere benadering en een andere aanpak dan voor andere zieke werknemers.
Mensen moeten niet tot het onmogelijke, maar uitsluitend tot het mogelijke
worden gehouden. In dat kader heb ik gevraagd wat de passage in de memorie
van toelichting betekent dat niet mag worden getornd aan de belangen van moeder
en kind. Ik ben benieuwd wat dat criterium betekent ten opzichte van de aanpak
die voor andere zieke werknemers geldt.Ik leg de minister in de vorm van moties twee verzoeken voor op de wat
hij noemde verwijderde vragen.De Kamer,gehoord de beraadslaging,constaterende dat op grond van artikel 29, lid 2, BW het UWV aan uitzendkrachten
en andere werknemers ("vangnetters") bij kortdurend ziekteverzuim
geen ziektegeld over de zaterdagen en zondagen uitkeert;overwegende dat de zaterdag en zondag voor uitzendkrachten en mensen die
in ploegendienst werken reguliere werkdagen kunnen zijn;verzoekt de regering om te onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om het
UWV de bevoegdheid te geven om aan uitzendkrachten en andere werknemers óók
over zaterdag en zondag ziekengeld uit te keren, mits dit voor hen reguliere
werkdagen zijn, en de Kamer hierover voor 1 september 2007 te informeren,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden Van Hijum, Heerts en Ortega-Martijn.
Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 12(30909).De Kamer,gehoord de beraadslaging,constaterende dat de Ziektewet inkomensbescherming biedt bij ziekte voor
mensen met een tijdelijk contract, maar niet als er voor dezelfde werkzaamheden
naast een tijdelijk contract ook een (klein) vast dienstverband bestaat;overwegende dat zieke "vangnetters" te maken kunnen krijgen
met een grote inkomensval als bij ziekte het loon wordt doorbetaald op basis
van het loon dat werd verdiend op basis van het vaste contract, en het UWV
geen ziektegeld uitkeert over het gewerkte aantal uren op basis van het tijdelijke
contract;verzoekt de regering om de voor- en nadelen te onderzoeken van een Ziektewetaanvulling
op de loondoorbetaling voor werknemers die werkzaamheden verrichten op basis
van zowel een vast als een tijdelijk contract, en de Kamer hierover uiterlijk
1 september 2007 te informeren,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden Van Hijum, Heerts en Ortega-Martijn.
Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 13(30909).De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.Minister Donner:Voorzitter. De heer Ulenbelt probeert het zo voor te stellen alsof de
bepalingen die nu worden voorgesteld, ertoe leiden dat een vrouw met complicaties
na de zwangerschap, gedwongen kan worden bij een andere werkgever te gaan
werken. Dat kan inderdaad conform de bepalingen van het Burgerlijk Wetboek
indien vaststaat dat de eigen arbeid niet meer kan worden verricht. Dan moet
er gekeken worden binnen het eigen bedrijf of daar een plaats is. Het voorbeeld
van de heer Ulenbelt dat inspeelt op gevoelens, berust dus op niets. Hij gaat
namelijk uit van een vrouw die wel terug kan komen in de arbeid die zij verrichte.
Dan is evenwel die bepaling niet van toepassing. Natuurlijk gebeurt het nu
ook dat bij onderlinge overeenstemming tijdelijke detachering bij een andere
werkgever plaatsvindt, maar dan blijft de oorspronkelijke band bestaan, omdat
iedereen constateert dat het in het belang is van ook deze vrouw om ervoor
te zorgen dat er werk is.De heer Ulenbelt haalt daar doorheen het feit dat de desbetreffende vrouw
net een kind heeft gekregen. Welnu, dat is niet van toepassing. Als de vrouw
een maand na de bevalling ziek zou worden, maar haar ziek-zijn geen verband
houdt met een complicatie na de zwangerschap, zit zij nog even hard met een
kind van een maand oud en zal de desbetreffende bepaling wel gelden. De heer
Ulenbelt moet de zaken dus niet door elkaar halen. De Wet poortwachter is
er om dat probleem op te vangen. Het geval van iemand die ziek is zodat die
geen arbeid kan verrichten, is hierbij niet aan de orde. Het gaat nu om de
situatie van de boekhouder die net een kind gekregen heeft en daardoor last
van de rug heeft gekregen en dientengevolge de dossiers niet meer kan dragen.
In die situatie houdt de wijziging die wij nu voorstellen in dat zij dan gewoon
terug kan komen om te boekhouden zonder de dossiers nog behoeven te dragen.
Wat de heer Ulenbelt voorstaat, is het oude systeem, waarbij mensen beschermd
worden tot hun schade. Hij zegt dat die schade met een korreltje zout moet
worden genomen. Welnu, alle cijfers tonen aan dat daar de fundamentele fout
zit. Door mensen thuis te laten zitten, werden ze namelijk steeds zieker.
Het kan een beleidskeuze zijn van de SP om daarvoor te opteren, maar dat is
dan een keuze die deze Kamer in meerderheid niet voorstaat.De heer Ulenbelt (SP):Als Jolanda een maand na haar zwangerschap met haar kind naar de kinderopvang
gaat en haar been breekt omdat zij van haar fiets valt, dan is dat inderdaad
een andere situatie dan wanneer zij als gevolg van complicaties bij de zwangerschap
moet verzuimen. Wij willen de grote complicaties die gemoeid kunnen zijn met
bevallen, honoreren in de wet. In de memorie van toelichting staat: voortaan
wel wettelijk te verplichten te zoeken naar ander passend werk. Met de definitie
van passend werk heb ik uiteengezet waarom wij ons amendement hebben ingediend.
Het gaat om de bijzondere erkenning van vrouwen met complicaties vanwege zwangerschap.Minister Donner:Die verplichting rust nu al op die vrouw ingevolge het BW. Het enige wat
er nu niet zo was, is dat zij haar ziektegeld doorbetaald kreeg. Die verplichting
rust al op die vrouw. Dat hebben de Tweede en de Eerste Kamer al aanvaard.
Dat is de wet. Het enige punt is dat wij nu de discrepantie oplossen en dat
wij met de wijziging onder d. preciseren wat onder passende arbeid moet worden
verstaan. Ook dat is een precisering die al elders zit. De oorzaak kan wel
gelegen zijn in de zwangerschap, maar er is geen reden om een vrouw die vanwege
die oorzaak ziek is maar heel goed andere arbeid kan doen, anders te behandelen
dan de vrouw die in precies dezelfde periode niet vanwege die oorzaak ziek
is. De enige reden waarom zij onder de Ziektewet valt, is omdat het dan gaat
om een oorzaak waarvan wij willen voorkomen dat die tegen mensen worden gebruikt.
Het gaat alleen maar om het systeem van betaling. Voor de vrouw die ziek wordt
door een andere oorzaak, is het evenzeer van belang dat zij re-integreert
als voor deze vrouw. Het is een misplaatst beschermingsgevoel. Het blijkt
ook dat het niet zo is. Het is de oude keuze. Natuurlijk, wij kunnen volharden
in onze oude fouten, maar ik denk dat wij moeten leren van onze fouten en
dat hebben wij op dit terrein gedaan. Het beeld dat de heer Ulenbelt heeft,
is in ieder geval onjuist, want het gaat om de regels die in dit geval uit
de arbeidsovereenkomst voortvloeien en in het BW zijn opgenomen.Dan kom ik op de moties van de heer Van Hijum. Als hij in de motie op
stuk nr. 12 over de zaterdag en de zondag de datum van 1 september verandert
in 1 oktober of zoiets – 1 september eindigt net de vakantieperiode –
dan is de motie overbodig. Ik zal de Kamer dan graag rond Prinsjesdag inlichten
over de mogelijkheden op het punt van de zaterdagen en de zondagen.In de motie op stuk nr. 13 wordt geconstateerd dat de Ziektewet inkomensbescherming
biedt bij ziekte voor mensen met een tijdelijk contract, maar niet als er
voor diezelfde werkzaamheden naast een tijdelijk contract ook een (klein)
vast dienstverband bestaat. Ik heb uitgelegd dat die constatering fout is
als het daarbij gaat om een andere werkgever. De betrokkene is dan vangnetter
voor de ene verhouding en werknemer bij de andere verhouding. Daar zit wel
een specifiek probleem in, en dat is nu aan de orde. De vraag wat er gebeurt
als er bij dezelfde werkgever voor dezelfde werkzaamheden een basiscontract
is voor een vast aantal uren en een variabel contract voor een aantal variabele
uren, is op dit moment onder de rechter. Ik raad de heer Van Hijum aan om
deze motie aan te houden tot de rechter in dezen heeft geoordeeld. Anders
oordeelt de Kamer over een vraag die de rechter nog moet beantwoorden. Als
de rechter vaststelt conform deze constatering, kan dat aanleiding zijn om
te onderzoeken of er reden is om het beter te doen. Maar zolang dat niet zo
is, moet de Kamer daar niet doorheenlopen met een eigen oordeel waarvan nog
moet worden vastgesteld of dat het juiste oordeel is.De heer Van Hijum (CDA):Ik heb er geen moeite mee om de datum van 1 september te veranderen
in 1 oktober. Die maand gun ik de minister en zijn medewerkers graag.In de motie op stuk nr. 13 wordt in de eerste constatering gesproken over
dezelfde werkzaamheden, maar als ik de minister goed begrijp, was "dezelfde
werkgever" correcter geweest. Ik vraag mij toch een beetje af of het
daarom noodzakelijk is om de uitspraak van de rechter af te wachten nu wij
constateren dat er in deze situatie mogelijkerwijs een gat in het vangnet
zit. Meer dan een onderzoek naar de voor- en nadelen van de aanvulling wordt
niet gevraagd. Is de minister niet bereid om dat op papier te zetten en naar
de Kamer te sturen?Minister Donner:Nogmaals, de vraag of je dat op papier zet, is vers twee. De vraag is
nog onder de rechter, dus de vraag is of de Kamer dit kan constateren. Deze
vraag is de kernvraag bij het geschil dat nu loopt bij de rechter. Ik zou
de Kamer sterk ontraden om nu al in wezen partij te kiezen voor een van de
partijen in dat geschil op basis van wetgeving die de Kamer zelf heeft gemaakt.
Dat is niet juist, gegeven de scheiding van machten, denk ik.De heer Van Hijum (CDA):Ik ben geneigd om de minister gelijk te geven, dus ik ben bereid om de
motie aan te houden. Kan de minister een inschatting geven op welke termijn
die uitspraak wordt verwacht?Minister Donner:Dat weet ik niet. Als dat niet rond Prinsjesdag is, kan ik er in de stukken
voor Prinsjesdag antwoord op geven.De voorzitter:Op verzoek van de heer Van Hijum stel ik voor, de motie-Van Hijum c.s.
(30909, nr. 13) van de agenda af te voeren.Daartoe wordt besloten.Minister Donner:Mevrouw Ortega vroeg om over een jaar een evaluatie te houden van de instroom
in de WIA. Ik ben bang dat ik die evaluatie nu al kan geven. Op dat moment
zullen onder deze wet nog nul komma nul personen ingestroomd zijn in de WIA,
omdat de duur van het recht op geld ingevolge de Ziektewet 104 weken is. Kortom,
op z'n vroegst over twee jaar krijgen wij de eerste gevallen, omdat de wet
alleen van toepassing is op nieuwe gevallen. Dan moet je een redelijke termijn
hebben voor een evaluatie. Het is redelijk om op zijn vroegst over vier jaar
te evalueren. Dan heb je twee jaar ervaring met de instroom. Binnen twee jaar
kan ik het antwoord nu al geven. Dat is dat er nul personen zijn ingestroomd
in de WIA.De algemene beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:De amendementen en de motie komen volgende week op de stemmingslijst.
Ik dank de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.De vergadering wordt van 19.53 uur tot 21.00 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20062007-4532-4543.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl