ECLI:NL:CRVB:2007:AZ9214, Centrale Raad van Beroep, 23-02-2007, 04-5176 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2007-02-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Weigering WAO-uitkering.

04/5176 WAO
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellant] (hierna: appellant),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 23 december 2003, 03/87 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen
    
    appellant
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: het Uwv).
    
    
    Datum uitspraak: 23 februari 2007
     
    I. PROCESVERLOOP
    
    Appellant heeft hoger beroep ingesteld.
    
    De Svb heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 12 januari 2007. Appellant is, onder toezending van het formulier proceskosten, niet verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door A.P. Prinsen.
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    Aan de aangevallen uitspraak, waarin appellant is aangeduid als eiser en het Uwv als verweerder, ontleent de Raad de volgende feiten en omstandigheden:
    
    “Eiser heeft naar eigen zeggen van 1965 tot 1972 in Nederland gewerkt. Vervolgens is eiser teruggekeerd naar Marokko. Eiser heeft zich in juni 1997 via de Caisse Nationale de Sécurité Sociale (CNSS) te Marokko tot verweerder gericht met het verzoek hem in aanmerking te brengen voor een uitkering krachtens de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) in verband met zijn in 1971 aangevangen ziekte. Verweerder heeft naar aanleiding van de aanvraag een onderzoek ingesteld. Bij die gelegenheid is eiser in Marokko door een contactarts van de CNSS en door de psychiater F. Merini onderzocht. Blijkens zijn rapport van 12 april 2000 heeft de verzekeringsarts op basis van dossierstudie de conclusie getrokken dat er geen eerste arbeidsongeschiktheidsdag is aan te wijzen noch een periode van 52 (samengestelde) weken waarin eiser onafgebroken arbeidsongeschikt zou zijn geweest. 
    
    Vervolgens heeft verweerder het primaire besluit van 26 maart 2002 genomen. Bij dat besluit heeft verweerder overwogen dat niet is gebleken dat eiser tijdens de periode waarin hij voor de WAO verzekerd was arbeidsongeschikt is geworden. Daarnaast is er geen onafgebroken periode van arbeidsongeschiktheid van 52 weken aan te wijzen, zodat er geen WAO-uitkering kan worden toegekend. Naar aanleiding van het door eiser tegen dit besluit ingestelde bezwaar heeft de bezwaarverzekeringsarts blijkens zijn rapport van 26 augustus 2002 aan verweerder meegedeeld dat geen overtuigend bewijs is geleverd dat eiser in aansluiting op een in Nederland verzekerde periode arbeidsongeschikt zou zijn geworden dan wel doorlopend arbeidsongeschikt zou zijn gebleven. Verweerder heeft vervolgens het bestreden besluit genomen. Bij dat besluit is het bezwaar van eiser ongegrond verklaard en het primaire besluit gehandhaafd.
    
    Eiser heeft in beroep aangevoerd dat in de periode dat hij in Nederland heeft gewerkt arbeidsongeschikt is geworden.”
    
    De rechtbank heeft als volgt geoordeeld: 
    
    “Het is bestendige jurisprudentie dat, als een betrokkene veel tijd heeft laten verstrijken (in eisers geval de periode tussen augustus 1980 en november 1995) tussen het intreden en het melden van de arbeidsongeschiktheid bij het uitvoeringsorgaan, het risico voor onduidelijkheid voor rekening van die betrokkene dient te blijven. Met verweerder is de rechtbank van oordeel dat de door eiser overgelegde medische informatie onvoldoende aanknopingspunten bieden om te concluderen dat eiser arbeidsongeschikt is geworden tijdens de periode waarin hij voor de WAO verzekerd was en aansluitend daaraan onafgebroken periode van 52 weken arbeidsongeschikt is geweest.”
    
    De Raad kan zich geheel vinden in dit oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen. Hetgeen appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, bevat, in vergelijking met appellants stellingnames in eerste aanleg, geen nieuwe gezichtspunten en heeft de Raad niet tot een ander oordeel gebracht dan het in de aangevallen uitspraak neergelegde oordeel van de rechtbank.
    
    Het hoger beroep is dan ook vergeefs ingesteld.
    
    De Raad acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling. 
    
    
     
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door H.J. Simon. De beslissing is, in tegenwoordigheid van 
      A. Kovács als griffier, uitgesproken in het openbaar op 23 februari 2007.
    
    
    
    						(get.) H. J. Simon.
    
    
    
    						(get.) A. Kovács.
    
    
    JL
     
    III. DÉCISION
    
    La Centrale Raad van Beroep (Cour d'Appel Centrale),
    
    statue:
    
    confirme la décision attaquée. 
    
    Par conséquent, décidée par M. le maître H.J. Simon en présence de le maître A. Kovács en qualité de greffier, ainsi que prononcée en public, le 23 fevrier 2007.