ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8204, Centrale Raad van Beroep, 23-02-1999, 97/6110 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-02-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Omvang werkzaamheden als (beginnend) zelfstandige.

97/6110 WW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen
      (Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het
      onderhavige geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor Bank- en Verzekeringswezen, Groothandel
      en Vrije Beroepen. In deze uitspraak wordt onder gedaagde
      tevens verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Namens appellant is mr D.J. Bender, advocaat te Arnhem, op bij
      aanvullend beroepschrift aangegeven gronden in hoger beroep
      gekomen van een door de Arrondissementsrechtbank te Zutphen
      onder dagtekening 4 juni 1997 tussen partijen gewezen
      uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is ter behandeling aan de orde gesteld ter zitting
      van de Raad op 12 januari 1999, waar partijen, zoals tevoren
      bericht, niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad stelt voorop dat het in dit geding aan de orde zijnde
      geschil wordt beoordeeld aan de hand van de Werkloosheidswet
      (WW) en de daarop berustende bepalingen, zoals die luidden ten
      tijde als hier van belang.
    
    
    
    
      Appellant, geboren in 1940, was werkzaam bij BV D te
      P. In de beschikking van de kantonrechter van 11 april 1995 is
      -om bedrijfseconomische- redenen- de arbeidsovereenkomst met
      appellant per 1 mei 1995 ontbonden, zulks onder toekenning aan
      appellant van een vergoeding ten laste van BV D van
      f 313.224,-- bruto. Appellant was al sedert 1 augustus 1994 op non-actief
      gesteld en heeft vanaf die datum voorbereidingen getroffen tot
      het oprichten van een adviesbureau op het terrein van de
      informatiebeveiliging met de naam I. Daartoe heeft hij zich
      onder meer bij oud-collega's georiënteerd, een cursus
      "ondernemer worden" gevolgd en een ondernemersplan opgesteld.
      Omdat zijn werkgever niet toestond dat appellant nog tijdens
      zijn dienstverband werkzaamheden voor anderen verrichtte, heeft
      hij eerst vanaf medio mei 1995 pogingen ondernomen voor I
      orders te verwerven.
    
    
    
      Bij besluit van 19 december 1995 heeft gedaagde aan appellant
      met ingang van 1 mei 1995 een uitkering ingevolge de WW
      toegekend. Hierbij heeft gedaagde tevens besloten om met ingang
      van 5 juni 1995 deze uitkering voor 15 uur per week te
      beëindigen in verband met door appellant verrichte
      werkzaamheden als zelfstandige. Gedaagde heeft hierbij nog
      overwogen dat appellant zijn volledig werknemerschap kan
      terugkrijgen en hiermee zijn volledige WW-uitkering, door zijn
      activiteiten als zelfstandige te staken. Gedaagde heeft zich
      wat de beëindiging voor 15 uur betreft laten leiden door de
      omstandigheid dat appellant zich blijkens een ten behoeve van
      de fiscus door hem opgesteld urenoverzicht in week 22 van 1995
      gedurende 15 uur heeft beziggehouden met opdrachten voor
      derden.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 19 april 1996 heeft gedaagde het
      namens appellant tegen het primaire besluit van
      19 december 1995 ingediende bezwaarschrift ongegrond verklaard.
    
    
    
      In geding is de vraag of het bestreden besluit in rechte stand
      kan houden. De rechtbank heeft deze vraag bevestigend
      beantwoord.
    
    
    
      Met betrekking tot de vraag of appellant door gedaagde al dan
      niet terecht is aangemerkt als een zelfstandige in de zin van
      artikel 8, tweede lid, van de WW heeft de rechtbank in de
      aangevallen uitspraak het volgende overwogen (waarbij appellant
      als eiser en gedaagde als verweerder is aangeduid):
      "Eiser heeft werkzaamheden verricht voor verschillende
      opdrachtgevers, voert de opdrachten deels thuis, deels bij de
      opdrachtgevers uit. Voorts heeft eiser verklaard dat hij
      eenmaal heeft geadverteerd en verdere acquisitie pleegt door
      het onderhouden van vele contacten en zogenaamde 'mond op mond
      reclame'.
      Alvorens eiser zijn activiteiten heeft gestart heeft hij een
      uitvoerig ondernemingsplan opgesteld. Onder deze omstandigheden
      is de rechtbank van oordeel dat eiser als zelfstandige dient te
      worden aangemerkt in de zin van de WW. Dat eiser zijn
      werkzaamheden als zelfstandige slechts in beperkte omvang
      verricht doet aan het vorenstaande niet af. Evenmin kan ter
      beoordeling van de vraag of eiser als zelfstandige in de zin
      van de WW dient te worden aangemerkt, aansluiting worden
      gezocht bij het Bijstandsbesluit Zelfstandigen, nu het daar
      regelgeving van andere aard betreft dan de WW.".
      De Raad kan zich hiermee verenigen.
      Naar aanleiding van hetgeen met betrekking tot dit punt in
      hoger beroep is aangevoerd -kort samengevat: appellant streefde
      primair naar een functie in loondienst en heeft slechts op zeer
      geringe schaal werkzaamheden als "klusser" verricht hetgeen
      dienstbaar was aan het wederom in loondienst kunnen
      treden- overweegt de Raad nog het volgende.
      Blijkens het door appellant opgestelde ondernemersplan heeft
      hij zich als doelstelling gesteld om op een zakelijke manier in
      zijn vak actief te blijven hetgeen appellant ziet als een
      volledige dagtaak startende met 30 betaalde dagen per jaar
      oplopend tot 75 en meer dagen per jaar in 1997, waarbij hij
      overweegt om te zijner tijd de WW-status op te zeggen en zijn
      activiteit via een eigen BV voort te zetten. Hieruit kan naar
      het oordeel van de Raad niet anders worden afgeleid dan dat
      appellant zich ten tijde in geding volledig richtte op de
      vestiging en uitbouw van zijn adviesbureau en derhalve als
      zelfstandige in de zin van artikel 8, tweede lid, van de WW
      moet worden beschouwd. Dat een en ander niet onmiddellijk
      leidde tot concrete opdrachten waarmee voor appellant een
      volledige dan wel een nagenoeg volledige weektaak was gemoeid,
      moet worden gezien als een ondernemersrisico dat evenwel niet
      op de WW kan worden afgewenteld.
    
    
    
      Met betrekking tot het aantal uren dat door gedaagde in
      aanmerking is genomen overweegt de Raad dat appellant hierin
      niet tekort is gedaan. De Raad neemt hierbij in ogenschouw het
      hierboven reeds genoemde, door appellant opgestelde,
      urenoverzicht.
      Blijkens dit overzicht heeft appellant in week 22 van 1995
      naast 15 uur aan opdrachten voor derden ook 21 uur "algemene"
      uren voor I gewerkt.
    
    
    
      Overigens merkt de Raad met betrekking tot het door appellant
      gemaakte onderscheid ter zake van de genoemde
      15 uren in 6,5 gedeclareerde uren voor het uitvoeren van de
      opdracht en 8 niet-declarabele uren voor het
      binnenhalen van die opdracht op dat, zoals ook de rechtbank
      reeds heeft overwogen, werkzaamheden ter verkrijging van
      opdrachten eveneens als gewerkte uren moeten worden aangemerkt.
      De Raad wijst er in dit verband nog op dat blijkens het
      meergenoemde ondernemersplan in de berekening van het door
      appellant te hanteren tarief rekening is gehouden met een
      component acquisitie. Hieruit kan worden afgeleid dat appellant
      ook zelf van opvatting is dat uren gericht op het verwerven van
      opdrachten als gewerkte uren moeten worden beschouwd.
    
    
    
      Ook hetgeen de rechtbank overigens heeft overwogen -gedoeld
      wordt hiermee op de overwegingen ter zake van het geheel
      beëindigen van de werkzaamheden als zelfstandige- kan de Raad,
      onder verwijzing naar zijn vaste jurisprudentie op dit punt,
      geheel onderschrijven.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat de aangevallen uitspraak voor
      bevestiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
      mr J.C.F. Talman en mr Th.C. van Sloten als leden, in
      tegenwoordigheid van D. Nebbeling als griffier en uitgesproken
      in het openbaar op 23 februari 1999.
    
    
    
    
    (get.) C.G. Kasdorp.
    
    
    
    (get.) D. Nebbeling.
    
    
    
    
    
      JdB
      0802