Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafvordering (vormverzuimen) (23705)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 1472-1478

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

12-09-1995

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 38, pagina 1472-1478

12-09-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23705Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Gemeentelijke herindeling in het samenwerkingsgebied 's-Hertogenbosch (23712)Pagina 1439-1450
Behandeling van het Structuurschema Groene Ruimte (22880)Pagina 1450-1472
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafvordering (vormverzuimen) (23705)Pagina 1472-1478
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de wet van 11 mei 1956 (Stb. 242), houdende enige regelen betreffende het gebruik van de Friese taal, in het bijzonder in het rechtsverkeer (verruiming mogelijkheden van het gebruik van het Fries) (23818)Pagina 1472-1472
Behandeling van het wetsvoorstel Strafbaarstelling van misbruik van een alarmnummer voor publieke diensten (23797)Pagina 1439-1439
Behandeling van het verslag van de commissie voor de Verzoekschriften naar aanleiding van een in haar handen gesteld adres, te weten: het adres van A.W. te H., met betrekking tot kwijtschelding van een belastingschuld en verlening van een subsidie (gedrukt stuk Eerste Kamer, 1994-1995, nr. XV)Pagina 1438-1438
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 12 september 1995)Pagina 1499-1505
Behandeling van de wetsvoorstellen: Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (24116); Wijziging van artikel 6 van het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen 1945 in verband met het verlengen van de delegatiebevoegdheid (24151); Bijzondere bepalingen voor handelsvertegenwoordigers (24166); Wijziging van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van de Hoge Colleges van Staat en Kabinet der Koningin (II) voor het jaar 1995 (wijziging samenhangende met de Voorjaarsnota) (24179) de Voorjaarsnota)Pagina 1438-1439
38ste vergadering; 12 september 1995Pagina 1437-1438
Lijst van besluiten (dinsdag 12 september 1995)Pagina 1498-1499
Voortzetting van de behandeling van het Structuurschema Groene Ruimte (22880)Pagina 1478-1498

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van het Wetboek van Strafvordering (vormverzuimen) (23705).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mevrouw Le Poole zal haar maiden-speech houden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Le Poole (PvdA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het wetsvoorstel dat hier aan de orde is, maakt
deel uit van een serie voorstellen tot wetswijziging, resulterend uit de advisering
van de commissie Herijking van het Wetboek van Strafvordering, de commissie-Moons.
Het instellen van die commissie was in elk geval deels het resultaat van de
bij sommigen bestaande ongerustheid omtrent het vermeende te kort schieten
van de strafrechtspleging, omdat te veel misdadigers vrijuit zouden gaan ten
gevolge van vormfouten. Ik zal op deze geschiedenis niet verder ingaan. Zij
is uitgebreid aan de orde geweest in de kamerstukken en in de discussies in
de Tweede Kamer. Wel wil mijn fractie zich nog eens uitdrukkelijk aansluiten
bij diegenen, onder wie de huidige minister en onze partijgenote Kalsbeek-Jasperse,
die hebben uitgesproken dat de deining omtrent de vormfouten nogal overtrokken
is geweest. In feite gaat het maar om een uiterst gering percentage van alle
strafzaken, waarin geen veroordeling volgt ten gevolge van een zogenaamde
vormfout. Hopelijk zal het wetsvoorstel ertoe bijdragen dat in de toekomst
dit percentage nog geringer wordt. Daarbij tekent mijn fractie aan dat natuurlijk
allereerst nagestreefd moet worden dat vormfouten en de noodzaak tot wijziging
van de telastelegging ten gevolge van evidente fouten, voorkomen worden. Versoepeling
van wetgeving op dit punt moet niet leiden tot laksheid en onoplettendheid
bij het openbaar ministerie. Wij gaan er mede in het licht van hetgeen tijdens
de discussie in de Tweede Kamer is opgemerkt, van uit dat de minister dit
standpunt deelt en al het mogelijke zal doen om het openbaar ministerie in
staat te stellen zijn taak naar behoren te vervullen.
 
 Ik wil vandaag slechts bij een enkel aspect van het wetsvoorstel een opmerking
maken. Het eerste onderdeel van het wetsvoorstel bestaat daarin dat het aantal
vormvoorschriften in het Wetboek van Strafvordering die met nietigheid is
bedreigd, wordt beperkt. Tevens wordt uitdrukkelijk vastgelegd dat de rechter,
als een vormvoorschrift is overtreden en herstel niet meer mogelijk is, andere
sancties, zoals strafvermindering of bewijsuitsluiting, kan toepassen. Mijn
fractie ziet geen onoverkomelijke bezwaren tegen de wijzigingen die worden
voorgesteld met betrekking tot nietigheden. Op zichzelf komt het haar als
een verdienste van de operatie waaruit het wetsvoorstel voortkomt voor, dat
gepoogd is lijn te brengen in de voorschriften die al dan niet met nietigheid
bedreigd worden. De gemaakte keuzen zijn ook verdedigbaar. Het belang van
het wetsvoorstel op dit punt moet trouwens al met al evenzeer gerelativeerd
worden als de nietigheden zelf, aangezien het in feite een bestaande, in het
algemeen aanvaardbaar geachte praktijk codificeert. Ervan uitgaande dat de
rechter met oog voor belangen van zowel verdediging als maatschappij, zal
bekijken wat de consequentie van een bepaald vormverzuim in de praktijk moet
zijn, komt het mij niet bezwaarlijk voor het aantal door de wetgever vastgelegde
formele nietigheden te beperken. Het kritisch oog van de Nederlandse rechter
zal trouwens mede bewaakt worden door het Europese Hof voor de rechten van
de mens. Ik deel dus niet de mening van diegenen die in diverse publikaties
hun zorgen hebben geuit over het beperken van de formele nietigheden in het
Wetboek.
 
 Ik wil wat dit deel van het wetsvoorstel betreft, nog slechts op één
kwestie ingaan, die mijns inziens van belang is voor de interpretatie van
deze wet. Het betreft de consequenties van het in de Tweede Kamer met algemene
stemmen aangenomen amendement op artikel 21, lid 4, en artikel 268 Strafvordering.
In het bij de Tweede Kamer ingediende ontwerp was de sanctie van nietigheid
in deze bepalingen geschrapt. Ten gevolge van het amendement blijft de tekst
van deze bepalingen ongewijzigd. Wettelijk blijft dus vastgelegd dat de rechter-
of raadsheer-commissaris op straffe van nietigheid niet mag deelnemen aan
de behandeling door de raadkamer of het onderzoek ter terechtzitting.
 
 Ik moet zeggen dat het debat omtrent de betekenis van dit amendement in
de Tweede Kamer de strekking van de onderhavige artikelen bepaald niet duidelijker
maakt en dat in feite in het licht van de discussie daaromtrent niet duidelijk
meer is wat nu volgens de Tweede Kamer de betekenis is van het feit dat het
wetsvoorstel in een aantal bepalingen de sanctie van nietigheid handhaaft.
Ik licht dat nader toe. Eén van de hoofdlijnen van dit wetsvoorstel
is dat in een groot aantal gevallen, waarin eerder in de wet was vastgelegd
dat overtreding van een bepaalde procedurevoorschrift tot nietigheid leidde,
deze formele nietigheid geschrapt wordt en het aan de rechter wordt overgelaten
te bepalen wat de sanctie moet zijn op overtreding van het vormvoorschrift.
 
 Volgens de memorie van toelichting is in het wetsvoorstel alleen nog in
die gevallen waarin bij voorbaat vaststaat dat schending van een gegeven vormvoorschrift
in alle gevallen tot nietigheid, niet ontvankelijkheid van het openbaar ministerie
of onbevoegdheid van de rechter moet leiden en uitzonderingen hierop niet
goed voorstelbaar zijn, vastgehouden aan zo'n wettelijk vastgelegde sanctie.
De Tweede Kamer is akkoord gegaan met dit wetsvoorstel met deze strekking.
Bij de toelichting op het amendement betreffende onderhavige
artikelen, wordt echter enerzijds gezegd dat het hier om zulke fundamentele
voorschriften gaat dat nietigheid als sanctie moet gelden en anderzijds opgemerkt
dat men uitdrukkelijk de bestaande praktijk, waarbij in bepaalde gevallen,
ondanks deelneming van de rechter-commissaris aan het onderzoek ter terechtzitting,
geen nietigheid is uitgesproken, wil handhaven. Ik kan mij geheel vinden in
de woorden van de minister, geuit zowel in de Tweede Kamer, als in haar memorie
van antwoord in de Eerste Kamer, dat het handhaven van de formele nietigheid
in artikel 21, lid 4, en artikel 268 Strafvordering, wat het gevolg is van
het amendement, tegen deze achtergrond niet logisch is en door de rechtspraak
beschouwd zou kunnen worden als een signaal dat de wetgever in het bijzonder
hecht aan handhaving van het bestaande vormvoorschrift. Sterker nog, het komt
mij voor dat nu de herijkingsoperatie eenmaal heeft plaatsgehad en alleen
een beperkt aantal nietigheden in de wet is gehandhaafd, het de duidelijkheid
bepaald ten goede zou komen als de rechter ervan uit zou gaan dat de wetgever
met "nietig" ook "nietig" bedoeld heeft en geen relativering gewenst heeft.
Om met de commissie-Moons te spreken: formeel is absoluut.
 
 Als het wetsvoorstel in zijn geamendeerde vorm ook door deze Kamer wordt
aangenomen, ga ik er dan ook van uit, dat in het belang van innerlijke consistentie
en duidelijkheid van de betekenis van wetgeving overtreding van artikel 21,
lid 4, en artikel 268 Strafvordering, van wat voor aard ook, met nietigheid
wordt gesanctioneerd. Een strikte handhaving van de bestaande norm heeft zeker
in een enkel geval haar bezwaren. Zij heeft echter wel het voordeel van duidelijkheid,
zowel voor de rechter die de norm moet handhaven en die zich niet hoeft te
verdiepen in de vraag hoe ernstig afwijking van de norm in een bepaald geval
is, als voor de justitiabele. Kortom, ik ga ervan uit dat wanneer deze Kamer
het wetsvoorstel aanneemt, de tekst en het systeem van de wet bepalend zullen
zijn voor de interpretatie en niet hetgeen de indieners van het amendement
hebben opgemerkt over handhaving van de bestaande situatie.
 
 Ik kom nu op het tweede onderdeel van het wetsvoorstel, te weten de nieuwe
regeling omtrent wijziging van de telastelegging. De voorstellen in dit onderdeel
van het wetsvoorstel vormen meer dan de beperking van het aantal formele nietigheden
een radicale verandering in het tot op heden geldende strafproces. De voor-
en nadelen van diverse varianten, voorgesteld door de commissie-Moons, om
te ontkomen aan de door velen mijns inziens terecht als knellend gevoelde
tirannieke werking van de tenlastelegging, zijn uitgebreid bediscussieerd,
zowel in de Tweede Kamer als daarbuiten. Nadat dit wetsvoorstel door de Tweede
Kamer is aangenomen, heeft een aantal mensen uit de strafrechtwetenschap en
de praktijk in het Nederlands Juristenblad bepleit dat de Eerste Kamer en
de minister nog eens kritisch naar dit aspect van het onderhavige wetsvoorstel
zouden kijken, met name ook omdat volgens hen de voorgestelde wetswijziging
de problemen met onverdiende vrijspraken of ontslagen van rechtsvervolging
alleen maar groter zal maken. Dit zou met name zo zijn omdat de voorgestelde
regeling ertoe kan leiden dat de verdediging niet de aandacht zal vestigen
op fouten in de telastelegging, in de hoop dat deze uiteindelijk vertraging
of zelfs ontslag van rechtsvervolging en cassatie ten gevolge zullen hebben.
In reactie hierop is bepleit dat deze visie onjuist is.
 
 
 
 
 Voorzitter: Postma
 
 
 
 
 
 Mevrouw Le Poole (PvdA):
 
 Op dit punt waren, ook voor de desbetreffende discussie in het Juristenblad,
al vragen gesteld tijdens het voorbereidend onderzoek in deze Kamer. De minister
heeft in de memorie van antwoord al aangegeven dat zij niet verwacht dat de
geschetste problemen vaak zullen voorkomen. Ik deel haar standpunt in dezen.
Zolang het blijft gaan om hetzelfde feit in de zin van artikel 68 Wetboek
van Strafrecht en de verdediging adequaat de gelegenheid krijgt om te reageren
op de voorgestelde wijziging, komt het mij voor dat de principiële voordelen
van het nieuwe systeem groter zijn dan de nadelen. Ik hecht met name aan het
feit dat in een aantal gevallen waarin op dit moment vrijspraak moet volgen
op grond van een onbenullige fout in de tenlastelegging, in het nieuwe systeem
deze fout gecorrigeerd kan worden. Mijns inziens zou de kritiek op dit onderdeel
van het wetsvoorstel dus niet in de weg moeten staan aan aanneming daarvan
door deze Kamer.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mevrouw Le Poole, het is mij een genoegen om u als eerste te mogen gelukwensen
met uw maiden-speech. Deze speech is in overeenstemming met uw achternaam.
De naam "Le Poole" kennen wij reeds uit de vorige eeuw. Mr. Samuel Le Poole
uit Leiden heeft uitvoerig geschreven over de arbeidswetgeving en de arbeidsomstandigheden.
Het is ook niet verbazingwekkend vanuit een ander motief, dat u zo'n goede
maiden-speech gehouden heeft. Ik zie namelijk dat u afkomstig bent van het
openbaar gymnasium Maerlant-lyceum te 's-Gravenhage. Wij weten allemaal welke
voortreffelijke politici onze oud-collega de rector, de heer Van Boven, heeft
afgeleverd. Jammer dat hij er niet bij mag zijn, maar als ik hem tegenkom,
zal ik zeggen dat ook u een waardig leerling van hem bent. Kortom, mijn gelukwensen.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt enige minuten geschorst.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Michiels van Kessenich-Hoogendam (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Het aan de orde zijnde wetsvoorstel wordt in het
juridisch spraakgebruik en ook door de wetgever zelf kortweg het wetsvoorstel
"vormverzuimen" genoemd. Het beoogt de ongewenst geachte gevolgen van vormverzuimen
in het strafproces terug te dringen. Daarnaast bevat het een regeling tot
verruiming van de mogelijkheden om de tenlastelegging te wijzigen in geval
van fouten. Naar ons oordeel zijn fouten in de tenlastelegging lang niet altijd
te definiëren als vormverzuimen. De verkorte titel van het wetsvoorstel
is dan ook bepaald eenzijdig.
 
 Wat de aanpak van de vormverzuimen betreft, komt het wetsvoorstel voornamelijk
neer op codificatie van het bestaande recht. De wijziging die wordt voorgesteld
in de aanpak van vormverzuimen is drieërlei. In de eerste
plaats wordt een flink aantal sancties van nietigheid die min of meer lukraak
door het Wetboek van Strafvordering zijn gestrooid, geschrapt. Het blijkt
uit onderzoek van de commissie-Moons dat er nauwelijks enig systeem heeft
gezeten achter het bepalen van een sanctie van nietigheid op de overtreding
van bepaalde voorschriften. De jurisprudentie heeft die strenge sanctie in
nogal wat gevallen gerelativeerd, omdat voor die absolute sanctie onvoldoende
grond te vinden was. In de tweede plaats vindt er een verschuiving plaats
van wetgever naar rechter voor de bepaling van de gevolgen van een vormverzuim.
In het wetsvoorstel wordt voorgesteld om in een flink aantal gevallen die
sanctie te schrappen en om aan de rechter over te laten welke gevolgen hij
in een bepaald concreet geval waarin hij een beslissing moet nemen, verbindt
aan de schending van een vormvoorschrift. In de derde plaats worden in de
wet sancties op vormverzuimen opgenomen die in de praktijk zijn ontstaan en
al regelmatig worden toegepast. Het is ook hoogst noodzakelijk om deze in
de praktijk gegroeide sancties nu in de wet op te nemen, want onze strafvordering
gaat immers uit van het legaliteitsbeginsel, neergelegd in artikel 1 van het
Wetboek van Strafvordering: strafvordering heeft alleen plaats op de wijze
bij de wet voorzien.
 
 In het nieuwe artikel 359a worden deze sancties genoemd in volgorde van
toenemende zwaarte: de strafvermindering, de bewijsuitsluiting en de niet-ontvankelijkverklaring
van het OM. Ik lees daarin niet dat de rechter de bevoegdheid heeft om in
concreet geval nietigheid uit te spreken. Toch wordt deze bevoegdheid wel
genoemd in de memorie van toelichting – en wel in de tweede volle alinea
van blz. 4 – waar het standpunt van de commissie-Moons wordt weergegeven
ten aanzien van vormvoorschriften op schending waarvan de wetgever niet de
nietigheid heeft gesteld. Ik citeer: "De beoordeling van schending van dit
soort vormvoorschriften dient aan de rechter te worden overgelaten. Deze is,
naar het oordeel van de commissie, beter dan de wetgever in staat de concrete
omstandigheden te beoordelen en een op deze situatie afgestemde reactie te
geven. Dit kan nietigheid zijn, maar (...) ook bewijsuitsluiting, strafvermindering
of niet ontvankelijkheid van het openbaar ministerie". Die drie laatste mogelijkheden
staan in het voorgestelde artikel 359a, maar het eerste is daarin niet opgenomen.
 
 Is hier sprake van een vergissing in de memorie van toelichting of heeft
de commissie-Moons dit voorstel gedaan? Zo ja, waarom is dat dan niet overgenomen?
Ik heb daarover niets kunnen vinden in de schriftelijke gedachtenwisseling
en ook tijdens de plenaire behandeling in de Tweede Kamer is dit niet aan
de orde geweest. In ieder geval moeten wij constateren dat deze bevoegdheid
van de rechter tot nietigverklaring in een concreet geval niet is neergelegd
in het voorgestelde artikel, zodat vaststaat dat de rechter deze bevoegdheid
niet heeft. Kan de minister dit bevestigen?
 
 Onze fractie is het ermee eens dat de absolute sanctie van nietigheid
flink wordt teruggedrongen en dat de rechter de mogelijkheid krijgt, in een
concreet geval van schending van een vormvoorschrift te bepalen wat daarvan
het gevolg moet zijn. Deze mogelijkheid heeft echter ook een keerzijde. Het
risico bestaat dat de rechtspleging in de verschillende gerechten op het punt
van de gevolgen van een vormverzuim te zeer uiteenlopen, zodat ongewenste
rechtsonzekerheid en rechtsongelijkheid ontstaan.
 
 Van de Hoge Raad is op dit punt nauwelijks enige beïnvloeding ten
gunste te verwachten, omdat het in de meeste gevallen zal gaan om een oordeel
dat zozeer is verbonden met de waardering van de feiten, dat de Hoge Raad
daar geen uitspraak in het belang van de rechtseenheid over kan doen. Wil
de minister toezeggen dat zij de ontwikkelingen goed in de gaten houdt en,
zeker als die ontwikkelingen toch ongunstig blijken te zijn, daarvan verslag
uitbrengt aan beide Kamers?
 
 In het wetsvoorstel wordt ook voorgesteld, de mogelijkheden om de tenlastelegging
te wijzigen zodanig te verruimen dat een wijziging ook nog mogelijk is na
het requisitoir in eerste aanleg en ook nog in appel. Dit onderdeel van het
wetsvoorstel heeft in deze Kamer geleid tot een aantal vragen in het voorlopig
verslag die duidelijk zijn geïnspireerd door een artikel in het NJB dat
op voorhand aan leden van de vaste kamercommissie voor Justitie was toegezonden.
Het artikel is geschreven door een aantal auteurs en het draagt de onheilspellende
benaming: "Het paard van Troje binnengehaald".
 
 In dit artikel worden de akelige gevolgen geschetst van een casuspositie
waarin noch de officier van justitie, noch de rechter in eerste aanleg, noch
de procureur-generaal, noch het Hof in hoger beroep bemerken dat er iets aan
de dagvaarding schort en daardoor, onwetend van dit gebrek, tot straf requireren
en tot strafoplegging overgaan. Eerst bij de Hoge Raad wijst de raadsman op
het gebrek, want die had het al direct in de gaten, en nu pas vallen alle
overigen de schellen van de ogen.
 
 Met de minister in de memorie van antwoord zijn wij van oordeel dat een
dergelijke gang van zaken niet erg waarschijnlijk is en dat niet te verwachten
is dat dit vaak zal voorkomen, en dan heeft zij dat nog zeer vriendelijk geformuleerd,
lijkt mij.
 
 Wanneer deze casuspositie zich inderdaad zou voordoen en zelfs meermalen
binnen een bepaald arrondissement of een bepaald ressort, is er alle aanleiding
om een onderzoek in te stellen naar het functioneren van het OM en van de
zittende magistratuur binnen dat arrondissement of dat ressort. Een argument
tegen de voorgestelde wijziging ligt hierin echter niet.
 
 Zelfs als een enkele keer het onwaarschijnlijke geval zich zou voordoen
dat inderdaad noch in eerste aanleg noch in hoger beroep iets wordt ontdekt,
dan nog is het enige gevolg hiervan dat de Hoge Raad de zaak zal terugwijzen
en dat de verdachte een geringere straf krijgt door het verloop van de tijd
na het begaan van het delict. Dat lijkt ons geen erg groot bezwaar en zeker
niet wanneer dit wordt afgezet tegen het bepaald wel grote bezwaar dat kleeft
aan het huidige, rigide systeem van artikel 313 Wetboek van Strafvordering,
waarbij nu eenmaal vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging moet volgen
als er een fout is die niet wordt ontdekt vóór het requisitoir
in eerste aanleg, terwijl wel vaststaat dat de verdachte het gebrekkig ten
laste gelegde feit heeft begaan.
 
 Voorzitter! De minister heeft dit wetsvoorstel overgenomen van onze huidige
collega, oud-minister van Justitie Hirsch Ballin en zij heeft
daarin geen wijzigingen aangebracht. Wel heeft zij afstand genomen van de
indertijd in de memorie van toelichting gegeven motivering van het wetsvoorstel,
die volgens haar zou liggen in de maatschappelijke onvrede over het functioneren
van het strafproces. De minister merkt dit meermalen op in de nota naar aanleiding
van het verslag, waarin zij voor het eerst aan het woord komt; op de bladzijden
10 en 11 gebeurt dat al drie keer, en het staat nog vaker in die nota. Wij
vragen ons af of de minister, door op deze wijze de motivering van het wetsvoorstel
te beperken tot de maatschappelijke onvrede over het functioneren van het
strafproces, geen oog heeft voor de gronden waarop dit wetsvoorstel vorig
jaar is ingediend. In de memorie van toelichting wordt duidelijk gesteld dat
de motivering van het wetsvoorstel is het bij de tijd brengen van onze regels
van strafvordering, het aanpassen van die regels aan de gegroeide jurisprudentie,
het aanpassen aan het verdragsrecht en dus: alles doen wat nodig is om het
vereiste van artikel 1 Wetboek van Strafvordering te vervullen. En dat is
heel wat meer dan alleen de maatschappelijke onvrede. Wij zijn van mening
dat de minister, door de motivering van het wetsvoorstel zó te beperken,
geen recht doet aan de duidelijke argumenten die in de memorie van toelichting
zijn uiteengezet.
 
 Voorzitter! Ik maak nog een laatste opmerking naar aanleiding van de discussie
in de Tweede Kamer. Daar heeft zich een merkwaardige gedachtenwisseling voorgedaan
tussen de heren Van der Vlies en Dittrich. Deze staat op blz. 3615 van de
Handelingen. De heer Van der Vlies doet de juiste uitspraak dat het vereiste
van eenparigheid van stemmen een zwaarder criterium aanlegt dan een uitspraak
die tot stand komt door een meerderheid in het rechterlijk college. De heer
Dittrich reageert hierop als volgt. "Een uitspraak is altijd de uitspraak
van de rechtbank of raadkamer. Als nu wordt gesproken over eenparigheid, wekt
dat de indruk dat in andere situaties een 2:1-verhouding geldt en dat de drie
rechters niet tot een gezamenlijke oplossing zijn gekomen. Het gunstige van
ons systeem is dat de rechters gedrieën tot een uitspraak moeten komen.
Per definitie staan zij alle drie achter de uitspraak. Het voorstel van de
heer Van der Vlies lijkt mij zeer gevaarlijk". Nu vraag ik mij toch werkelijk
af of de heer Dittrich even twee verschijnselen verwarde, namelijk dat van
"dissenting opinion" en dat van "eenparigheid van stemmen". Als de heer Van
der Vlies het had gehad over de mogelijkheid van een "dissenting opinion",
dan zou het antwoord goed zijn geweest dat een uitspraak altijd de uitspraak
van rechtbank of raadkamer is. Ons strafrecht kent nu eenmaal niet de mogelijkheid
van "dissenting opinion", zoals in het Angelsaksische recht, hoewel er de
laatste tijd wel degelijk over wordt gesproken om de mogelijkheid te introduceren.
De heer Van der Vlies had het echter helemaal niet over "dissenting opinion",
maar over eenparigheid van stemmen. En het idee dat onze strafrechtspraak
op het vereiste van eenparigheid van stemmen zou berusten, lijkt mij onjuist.
Dat is nergens te vinden in de regels omtrent de eerste aanleg en het blijkt
wel heel duidelijk uit artikel 424 Wetboek van Strafvordering, handelend over
de regels in hoger beroep, waarin de wetgever expliciet vier gevallen opnoemt
waarin wel eenparigheid van stemmen is vereist. Dat zijn ook gevallen die
logisch zijn. In ieder geval is eenparigheid van stemmen vereist wanneer bijvoorbeeld
het hof veroordeelt terwijl de verdachte in eerste aanleg door de rechtbank
is vrijgesproken. En zelfs dan zegt de wetstekst er nog bij: maar in geval
het gaat om een alternatieve tenlastelegging, herleeft de hoofdregel dat geen
eenparigheid van stemmen is vereist. Ik verneem graag de reactie van de minister
hierop.
 
 Voorzitter! Wij vinden dit een goed voorstel, waarover wij echter nog
enkele opmerkingen en vragen hebben. Wij zullen het antwoord van de minister
afwachten.
 
 
 
 
 
 De heer Holdijk (SGP):
 
 Voorzitter! Op dit wetsvoorstel, meer dan een jaar geleden, namelijk op
3 mei 1994, bij de Tweede Kamer ingediend, is door velen met ongeduld gewacht.
Het evenwicht in het strafproces was zoek geraakt en wordt door middel van
dit voorstel deels hersteld. Sommige betrokkenen bij de strafrechtspleging
zijn echter van mening dat de wetgever doorschiet met dit voorstel, zodat
een nieuwe onevenwichtigheid optreedt, althans een contraproduktiviteit. Van
die gedachte is blijk gegeven in de in het verslag over dit wetsvoorstel voorkomende
vragen, ontleend aan de oproep tot bezinning, zowel aan het adres van de minister
als aan het adres van de Kamer, opgenomen in het Nederlands Juristenblad van
26 mei jongstleden op pagina 771. Door voorgangers op dit spreekgestoelte
is hier al aan herinnerd.
 
 Fouten in de tenlastelegging, hoewel tijdig opgemerkt, zouden door raadslieden
bewust niet eerder dan in cassatie gemeld worden. De minister ontkent in de
memorie van antwoord niet dat deze gang van zaken zich zal kunnen voordoen,
maar zij verwacht dat dit niet vaak zal voorkomen. Zij baseert deze geruststellend
klinkende verwachting op het feit dat het niet waarschijnlijk is dat een gemaakte
fout tot in twee instanties toe niet door de rechter zou worden opgemerkt.
Die graad van waarschijnlijkheid is voor ons moeilijk meetbaar. De praktijk
zal moeten uitwijzen of de aanname van de minister klopt.
 
 Wat wèl opvallend mag heten, is dat de auteurs van de oproep in
het Nederlands Juristenblad tot twee maal toe uitgaan van de veronderstelling
dat het openbaar ministerie en de rechters eventuele feitelijke of juridische
onvolkomenheden in de tenlastelegging over het hoofd zullen zien. Zij nemen
althans aan dat de raadslieden de hoop zullen koesteren dat het zo zal gaan.
Wij kunnen de minister op dit moment slechts vragen om de nieuwe praktijk
nauwlettend te volgen en in actie te komen zodra zich onverhoopt de verschijnselen
gaan voordoen die gevreesd worden.
 
 Naar aanleiding van vragen onzerzijds in het voorlopig verslag over de
gevolgen van de aanvaarding door de Tweede Kamer van het amendement op stuk
nr. 8, heeft de minister op een zodanige wijze gereageerd dat ik daaruit afleid
dat zij van mening is dat de Kamer een contraproduktief amendement heeft aanvaard.
Het aanvaarde voorstel tot handhaving van de formele nietigheid in artikel
21, vierde lid, en artikel 268 – mevrouw Le Poole heeft hier veel uitvoeriger
over gesproken – zal mogelijk mede tot gevolg hebben dat de relativerende
jurisprudentie op die artikelen ongedaan wordt gemaakt. Die kans acht
de minister "zeker niet uitgesloten", en in mijn oren klinkt dat toch ietwat
onheilspellend. Ook hier gaat het alweer, evenals bij mijn eerste punt, om
een inschatting van de toekomstige "faits et gestes" van de rechter. Toch
wil ik in deze Kamer nog eens de uitgesproken bedoeling van de indieners van
het amendement naar voren halen, namelijk het handhaven van de bestaande toestand.
Dat betreft dus zowel de wetstekst als de jurisprudentie. Kortom, ik hoop
dat de minister niet in haar wat somber klinkende verwachting wordt bevestigd.
Ik heb intussen begrepen dat mevrouw Le Poole overigens van een volledig contraire
veronderstelling uitgaat. Het is interessant te vernemen wat de opinie van
de minister op dit punt is.
 
 In de memorie van antwoord is de uitspraak genoemd van de Hoge Raad van
27 juni jongstleden. Ik heb daarvan nog geen kennis kunnen nemen. Wellicht
kan de minister er iets meer over zeggen en daarbij vooral ingaan op de vraag
welke perspectieven eventueel door deze uitspraak worden geopend.
 
 Voorzitter! Via u wil ik mevrouw Michiels van Kessenich graag bedanken
voor de wijze waarop zij het opgenomen heeft voor mijn fractiegenoot in de
Tweede Kamer, die als invallend woordvoerder een beetje met de mond vol tanden
stond. Ik zou gewenst hebben dat hij daar een verdediging had gevonden zoals
hij die hier heeft gevonden.
 
 
 
 
 
 De heer Talsma (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Wij hebben vanmiddag al verschillende maiden-speeches
mogen beluisteren. Ik ben zo vrij nog een maiden-optreden te noemen en dat
is het uwe. U bent een paar maanden geleden in uw functie gekozen als vice-voorzitter
van deze Kamer. Als ik het goed heb, zit u voor het eerst in de voorzittersstoel.
Ik wens u daarmee van harte geluk en ik hoop dat u op uw creatieve manier
nog vaak leiding aan onze discussies zult geven.
 
 Ik maak nog een paar korte opmerkingen, vooral om de belangstelling van
mijn fractie voor dit onderwerp nog even te doen blijken. De heer Hirsch Ballin
is al genoemd als de minister die het wetsvoorstel heeft ingediend. Ik noem
ook de in ons midden aanwezige voorganger van hem, de heer Korthals Altes,
die als eerste in allerlei gebreken in de strafprocesgang aanleiding zag om
de commissie-Moons in te stellen. Zij kreeg verschillende opdrachten waarvan
dit, zij het met een vertraging, een van de gevolgen is.
 
 Mijn fractie is het graag eens met de inhoud. Ik onderschrijf hetgeen
mevrouw Le Poole al zei: er moeten bepaalde voorschriften blijven waarop eventuele
nietigheid staat als zij niet worden opgevolgd. Ik meen dat die bepaling zeker
nodig is. Dat is ook door verschillende sprekers aan de overzijde naar voren
gebracht. Ik ga daar nu niet verder op in.
 
 Ik wil nog een opmerking in dit verband maken en die betreft de mogelijkheid
om ook in hoger beroep fouten in een dagvaarding te repareren. Dat staat nu
eenmaal in het voorstel en het kan er ook niet meer uit, maar naar mijn mening –
dat wil ik hier toch even naar voren brengen – is dit een wat ver doorgetrokken
bepaling. Ik vind het al mooi genoeg als een officier van justitie de mogelijkheid
krijgt om fouten in de dagvaarding te corrigeren die hij tevoren niet heeft
ontdekt omdat hij de dagvaarding niet goed heeft nagekeken of op de zitting
om welke reden dan ook niet heeft opgemerkt. Hij mag dat nu nog zelfs tot
na zijn requisitoir doen. Als dan nog niemand de fout merkt, dan meen ik dat
het een keer afgelopen moet zijn met die ultieme rechtspleging. Het is helemaal
niet zo vreselijk erg als een keer een verdachte die dat beleeft en daarvan
kan profiteren, dat ook inderdaad doet. Zeer vele strafzaken worden niet tot
een einde gebracht, of omdat zij nooit zijn ontdekt of omdat om allerlei andere
redenen dingen uitvallen. Een getuige overlijdt bijvoorbeeld, of wat dan ook.
Ik meen dus dat deze inhoud van het wetsvoorstel een beetje overtrokken is.
Dat wordt naar mijn mening onderschreven door de vele discussies die zijn
gevoerd en door de hypothetische gevallen die hier zijn genoemd.
 
 Mijn fractie zal dit wetsvoorstel zeer gaarne steunen. Ik breng in herinnering
dat, toen de heer Korthals Altes deze voorstellen deed en daar ook wel eens
een redevoering over hield, hierover heel veel commotie ontstond in verschillende
juridische kringen, met name in de wereld van de advocaten. Het doet mij erg
veel genoegen dat in dit huis van alle kanten naar voren komt dat het met
de verwachte kritiek en de verwachte inbreuken op onze rechtsgang reusachtig
meevalt. Mijn fractie zal het voorstel gaarne steunen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Mijnheer Talsma! Dank u wel voor de vriendelijke woorden in mijn richting.
Zoals gebruikelijk, lieten zij aan duidelijkheid niets te wensen over.
 
 
 
 
 
 Minister Sorgdrager:
 
 Voorzitter! De commissie-Moons is een flink aantal jaren geleden ingesteld
en heeft een aantal opdrachten gekregen. De "maatschappelijke deining" die
ontstond over de zogenaamde vormfouten dateert van na de instelling van de
commissie-Moons. Een aantal geachte afgevaardigden zei ook al dat "maatschappelijke
deining" lichtelijk overdreven was. De deining was er misschien wel, maar
de grondslag voor die maatschappelijke deining bleek althans niet van dien
aard te zijn dat een aanpassing van de wet op het gebied van vormfouten noodzakelijk
was. In dat opzicht heeft mevrouw Michiels van Kessenich ook gelijk dat dit
niet de enige reden was. Het aanpassen van jurisprudentie en het codificeren
zijn uiteindelijk belangrijker redenen geweest voor het ontstaan van dit wetsvoorstel.
 
 De ergernis over de zogenaamde vormfouten, die sterk leefde in de maatschappij,
vormde overigens wel een aanleiding om een onderzoek in te stellen naar de
aard van deze fouten en het aantal gevallen waarin vormfouten voorkwamen.
Daaruit bleek dat het in een zeer klein gedeelte van de gevallen ging om vormfouten
die leidden tot onverdiende vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging en
dat slechts in een klein gedeelte daarvan de fouten te wijten waren aan het
openbaar ministerie. Wij moeten alles in verhouding blijven zien en ik ben
ook blij dat er op deze manier over dit onderwerp is gesproken.
 
 Het wetsontwerp beoogt een aantal formele nietigheden te beperken. Mevrouw
Michiels van Kessenich zei ook terecht dat een aantal oordelen in feite aan
de rechter wordt overgelaten. Hij bepaalt namelijk wat de sanctie op een bepaald
verzuim is. Ik bezie dit nu even in een breder verband en
kom dadelijk even terug op hetgeen werd gezegd over onder andere de sancties
van nietigheid.
 
 In de jurisprudentie is in de loop van de jaren een zekere relativering
opgetreden van die formele nietigheden. Daarbij werd nogal eens in beschouwing
genomen of de verdachte een redelijk belang had bij honorering van dit vormverzuim
met nietigheid. Dat was een cruciaal punt in de beoordeling. De rechter heeft
ook in een flink aantal gevallen dat oordeel afgezwakt, alhoewel in de wet
een formele nietigheid was opgenomen. Hij deed dit dan op grond van het feit
dat de verdachte daar geen redelijk belang bij had.
 
 Er is inderdaad een beperkt aantal nietigheden gehandhaafd en ik ben het
met mevrouw Le Poole eens dat die dan ook absoluut behoren te zijn. Dit is
evenwel in strijd met het amendement dat door de Tweede Kamer is aangenomen
op artikel 21, lid 4, juncto artikel 2.68, waarin sprake is van formele nietigheid
terwijl de relativerende jurisprudentie moet blijven zoals zij nu is. Dat
was ook de reden waarom ik dat niet zo'n goed idee vond. Het is namelijk in
tegenspraak met hetgeen wij met dit wetsontwerp beogen, namelijk de absolute
werking van de overgebleven formele nietigheden. Ik heb niet in de hand hoe
dat in de praktijk zal lopen. Dat is weer een kwestie van jurisprudentie.
Ik zal het wel in de gaten houden, vooral als er rechtsongelijkheid zou ontstaan
door het toepassen van andere sancties waarbij het gaat om het beoordelen
van feiten en de Hoge Raad niet zodanig kan optreden dat hij een eenheid van
recht bewerkstelligt. Ik denk echter dat eenheid van recht in een heleboel
gevallen wel mogelijk is, maar dat hangt ervan af hoever de Hoge Raad daarin
wil en kan gaan. Dit alles is echter reden genoeg, de ontwikkeling in de gaten
te houden.
 
 De heer Holdijk vraagt hetzelfde. Ook hij wil een vinger aan de pols houden
bij de wijziging in de tenlastelegging. Ook in dat geval is er alle reden,
te kijken hoe dat in de praktijk zal werken.
 
 Gevraagd is waarom nietigheid niet is opgenomen in verband met de sancties,
zoals niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie, bewijsuitsluiting
en strafverlaging. Deze sancties slaan op het voorbereidend onderzoek. De
rechter kan in die situatie deze drie mogelijkheden toepassen. De kwestie
van nietigheid slaat meer op vormverzuimen ter terechtzitting in eerste aanleg,
zodat dit eigenlijk meer iets is voor de rechter in hoger beroep. Die verdeling
is daarin aangebracht. Om die reden hebben wij nietigheid niet op die manier
in het wetsvoorstel opgenomen.
 
 Gesproken is over de wijziging van de tenlastelegging. Ik was met de auteurs
in het Nederlands Juristenblad verbaasd die in het begin van hun artikel hun
verbazing uitspraken over het feit dat zij het zo eens waren over hetgeen
in de rest van het artikel volgt. Ik was verbaasd omdat, zoals enkele sprekers
ook hebben opgemerkt, een aantal argumenten dat aldaar wordt genoemd nogal
merkwaardig is. Gezegd wordt namelijk dat, als er een fout in de tenlastelegging
zou zijn die in eerste instantie niet wordt opgemerkt, noch in tweede instantie,
maar pas bij de Hoge Raad, er een hele lange procedure volgt. Daarna kan eventueel
een terugverwijzing volgen etcetera. Dit alles zou kunnen leiden tot strafverlaging.
In het begin van het artikel heeft men het over een onverdiende vrijspraak.
Nu moet ik zeggen dat ik liever kies voor een strafverlaging als gevolg van
een langdurige procedure dan voor een onverdiende vrijspraak. Ik vind dat
dus niet zo'n goed argument.
 
 Mevrouw Michiels van Kessenich brengt het heel beeldend. Zij vraagt zich
af hoe het mogelijk kan zijn dat zowel een officier van justitie in eerste
aanleg, als een rechter of een rechtbank met drie rechters niet opmerken dat
er een fout in de tenlastelegging zit? Hoe is het mogelijk dat een advocaat-generaal
in hoger beroep en vervolgens een hof met drie raadsheren dat evenmin opmerken?
Er is dan toch iets mis met degenen die zich allemaal met datzelfde dossier
bemoeien. Mij lijkt het heel onwaarschijnlijk dat zo'n fout doorloopt tot
de Hoge Raad.
 
 Een van de redenen, zo antwoord ik de heer Talsma, voor dit wetsontwerp
is niet zozeer dat het altijd fouten zijn in de tenlastelegging. Het zijn
niet altijd vormverzuimen. Het kan ook zijn dat in de loop van een behandeling
een delict er net iets anders gaat uitzien dan uit het dossier blijkt. Wij
hebben wel de ervaring, zeker in wat grotere, ingewikkelde zaken dat men zijn
kruit droog houdt tot in hoger beroep. Daar laat men dan alle mogelijke getuigen
komen die nog weleens een ander licht op de zaak kunnen werpen. Als een advocaat-generaal
dan geen enkele mogelijkheid meer heeft, sta je in feite met lege handen.
Dat is ook een reden voor dit voorstel.
 
 Ik vind niet dat fouten die door het openbaar ministerie gemaakt zouden
worden bij het opstellen van een tenlastelegging "gehonoreerd" moeten worden
met de mogelijkheid, steeds maar een wijziging aan te vragen. Ik zal erop
toezien dat deze nieuwe mogelijkheid niet zal leiden tot een slordiger behandeling
van dossiers en een slordiger opstelling van de tenlastelegging. Dat moet
niet. Het is buitengewoon irritant als je op een zitting komt en de tenlastelegging
moet gewijzigd worden. Voor een rechter is dat ontzettend vervelend. Wanneer
het echter werkelijk moet op grond van het feit dat het eigenlijk niet te
voorzien was en dat het toch iets anders moet zijn, dan vind ik dat een reële
mogelijkheid. Ik ben het niet helemaal eens met de heer Talsma die zegt dat
wij dit soort slordigheden niet te veel moeten honoreren. Ik zal kijken hoe
dit in de praktijk zal werken.
 
 De heer Holdijk heeft gevraagd hoe het zit met het arrest van de Hoge
Raad. Het is een beetje jammer, maar de Hoge Raad heeft de experimentele tenlastelegging
niet goed bevonden, omdat daarin volgens de Hoge Raad een aantal essentiële
elementen ontbrak. Het ging over een vernieling, waarbij heel simpel was gesteld
dat de verdachte dan en dan dat en dat had vernield. De Hoge Raad vond toch
dat de termen opzettelijk en wederrechtelijk opgenomen moesten worden en dus
dat deze feiten ook bewezen moesten worden. Zo eenvoudig kan de tenlastelegging
dus niet opgesteld worden. Ik ben echter nog steeds van oordeel dat eenvoudig
Nederlands in een tenlastelegging wel degelijk mogelijk is, ook met het gebruik
van de termen die volgens de wet noodzakelijk zijn. Het wordt soms wel wat
nodeloos ingewikkeld gemaakt. Dat is iets waarvan het openbaar ministerie
zich wel bewust is. Wij gaan dan ook verder met het ontwikkelen van tenlasteleggingen
die zo begrijpelijk mogelijk zijn.
 
 Voorzitter! Ik meen hiermee de vragen beantwoord te hebben.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Le Poole (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik wil nog even ingaan op de interpretatie van de wet, vooral
omdat de heer Holdijk en ik zo van mening verschillen over hetgeen precies
bedoeld wordt.
 
 De Tweede Kamer heeft naar mijn mening een probleem geschapen voor de
rechter. Wat moet een rechter met een wet die enerzijds zegt met nietig nietig
te bedoelen. Ik kan mij daarbij als sanctie niets anders voorstellen dan nietigverklaring.
Anderzijds zegt diezelfde wet: deze bepaling is zo belangrijk dat er een sanctie
van nietigheid op moet staan, maar deze mag gerelativeerd worden. Als een
rechter naar een wetsgeschiedenis met deze uitleg kijkt, kan hij geen kant
op. Daarom dienen wij het mijns inziens duidelijk te maken voor de rechter.
Wij moeten zeggen dat wij met nietig inderdaad nietig bedoelen. Dit zal slechts
in een enkel geval tot problemen leiden. Als de rechters weten wat de betekenis
is, zullen zij daarop letten en aan de bepalingen van het Wetboek van Strafvordering
voldoen. Dat is precies de bedoeling.
 
 In de Tweede Kamer is besproken dat het belangrijk is dat er echt nietigheid
op staat, omdat het voor de rechter onwenselijk is, te treden in een beoordeling
van de vraag of hij wel of niet bevooroordeeld is doordat hij aan een eerder
onderzoek heeft meegedaan. Daarom zeg ik opnieuw dat ik het heel belangrijk
vind dat nietig inderdaad nietig betekent. Als wij van mening verschillen,
maken wij het in deze Kamer ook niet duidelijker voor de rechter. Dat is wel
erg jammer.
 
 
 
 
 
 De heer Holdijk (SGP):
 
 Mijnheer de voorzitter! Mag ik mevrouw Le Poole een vraag stellen? De
Handelingen van de Tweede Kamer lezend, heb ik nergens kunnen opmerken dat
het de bedoeling van de indieners is geweest, de bestaande jurisprudentie
terug te draaien. Dat staat nergens.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Le Poole (PvdA):
 
 Dat is waar. Zij zeggen zelfs nadrukkelijk dat dit niet hun bedoeling
is. Ik kan dat echter niet rijmen met het uitgangspunt van het wetsontwerp.
Dat is mijn probleem.
 
 
 
 
 
 Minister Sorgdrager:
 
 Voorzitter! Hoewel er eigenlijk geen echte vraag aan mij gesteld is –
het is meer een wat kritische noot bij de behandeling in de Tweede Kamer –
zal ik hierover nog iets zeggen. Ik heb in mijn eerste termijn geprobeerd
aan te geven, dat ik het onlogisch vind om aan de ene kant te zeggen dat een
nietigheid een nietigheid is, en aan de andere kant te zeggen dat de bestaande
situatie met de jurisprudentie, die dus relativerend is, gehandhaafd blijft.
Dat klopt inderdaad niet.
 
 Ik moet hier wel aan toevoegen dat het in de praktijk waarschijnlijk niet
zo'n probleem zal opleveren, omdat elke rechtbank er nu wel aan gewend is
dat men gewoon verschillende rechters op de verschillende fasen van het onderzoek
stelt. Ik denk dus niet dat het nog voorkomt. Wij hebben het er destijds alleen
in gehouden, omdat wij met name in de kleine rechtbanken nog wel eens het
volgende probleem hadden. Als er alleen maar een gevangenhouding verlengd
hoeft te worden en verder helemaal niets, dan zou het organisatorische problemen
kunnen geven wanneer die rechter daarna helemaal niets meer mag doen in die
zaak. Als dat dan nu niet mag, dan moet men die organisatorische voorzieningen
maar treffen. Het is niet anders. Wat mij betreft, is het dus een oplosbaar
probleem.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 18.07 uur tot 19.45 uur geschorst.
 
 
 
 
 Voorzitter: Tjeenk Willink
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19941995-38-1472-1478.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl