ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8507, Centrale Raad van Beroep, 02-09-1999, 97/8088 AW + 97/8089 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: -

97/8088 AW + 97/8089 AW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      de Korpsbeheerder van de politieregio
      Amsterdam Amstelland als rechtsopvolger van de
      burgemeester van de gemeente Amsterdam, appellant,
    
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaage.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Namens appellant is op bij aanvullend beroepschrift
      aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de door
      de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam op 29 mei 1997
      onder nrs. AW 93/70/31 en AW 93/121/31 gegeven uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 22 juli 1999,
      waar appellant zich heeft laten vertegenwoordigen door
      mr Th. Tanja, juridisch medewerker bij de afdeling
      Bestuurlijke en Juridische Ondersteuning van gedaagde.
      Gedaagde is in persoon verschenen, bijgestaan door
      mr J.S. Pen, advocaat te Amsterdam.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb) in werking getreden en zijn de
      Ambtenarenwet 1929 - sindsdien geheten: Ambtenarenwet - en
      de Beroepswet gewijzigd. De hieruit voortvloeiende
      wijziging van het procesrecht (ook) bij ambtenarenzaken
      brengt mee dat op een hoger beroep dat is ingesteld na 31
      december 1993, voor zover de Beroepswet niet anders
      aangeeft, hoofdstuk 8 van de Awb moet worden toegepast.
      De in het kader van evengenoemde wetswijzigingen gegeven
      regels van overgangsrecht brengen overigens mee dat ten
      aanzien van de mogelijkheid om beroep in te stellen tegen
      besluiten die vóór 1 januari 1994 zijn bekendgemaakt,
      onderscheidenlijk hoger beroep in te stellen tegen
      uitspraken die vóór 1 januari 1994 zijn gedaan, het recht
      zoals dat gold vóór dat tijdstip van toepassing blijft.
    
    
    
      Voor een uitgebreide weergave van de voor dit geding van
      belang zijnde feiten verwijst de Raad naar de aangevallen
      uitspraak. Hij volstaat hier met het volgende.
    
    
    
      Gedaagde was tot in november 1992 werkzaam als
      begeleider, tevens plaatsvervangend commandant, in een
      infiltratieteam (team III) van de afdeling X.
      van het Bureau Y. van de Dienst Centrale Executieve
      en Ondersteunende Recherche (CE & OR). In november 1992
      is aan gedaagde naar aanleiding van onderzoeken naar het
      functioneren van team III buitengewoon verlof verleend,
      hetgeen hem door de chef van de Dienst CE & OR mondeling
      is medegedeeld. Bij brief van 23 december 1992 is namens
      gedaagde onder meer verzocht dit buitengewoon verlof met
      onmiddellijke ingang op te heffen.
      Bij besluit van 8 januari 1993 is namens appellants
      rechtsvoorganger geweigerd dit verzoek te honoreren onder
      verwijzing naar het lopende onderzoek (het eerste hier in
      geding zijnde besluit).
    
    
    
      Nadat het onderzoek was afgerond heeft appellant bij
      besluit van 8 februari 1993 gedaagde met ingang van 15
      februari 1993 overgeplaatst binnen de Dienst CE & OR naar
      een nader in te vullen functie in overeenstemming met
      gedaagdes rang (hoofdagent) en capaciteiten (het tweede
      hier in geding zijnde besluit).
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak de namens
      gedaagde tegen deze twee besluiten ingestelde beroepen
      gegrond verklaard, deze besluiten vernietigd met bepaling
      dat de rechtsgevolgen van het eerste besluit in stand
      blijven, onder bepalingen omtrent griffierecht en proceskosten.
    
    
    
      Van de zijde van appellant is dit oordeel in hoger beroep
      gemotiveerd bestreden.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Buitengewoon verlof
      De rechtbank heeft geoordeeld dat appellants
      rechtsvoorganger in het onderhavige geval, gezien het
      systeem van de regeling van het buitengewoon verlof van
      korte duur, ten onrechte heeft geweigerd het verleende
      buitengewoon verlof te beëindigen. Nu om opheffing van
      dit verlof was verzocht, was niet langer sprake van een
      vrijwillig karakter van dat verlof. Voorts dient een
      dergelijk verlof van korte duur te zijn.
    
    
    
      De Raad kan de rechtbank hierin niet volgen en overweegt
      daartoe als volgt.
    
    
    
      Ingevolge artikel 50, eerste lid, van het hier van
      toepassing zijnde Ambtenarenreglement voor de
      gemeentepolitie 1958 (ARGP) kan buitengewoon verlof van
      korte duur, al dan niet met behoud van bezoldiging,
      worden verleend in de gevallen waarin hij, die tot
      verlening van dat verlof bevoegd is, oordeelt, dat
      daartoe aanleiding bestaat. Het voorschrift van artikel
      51 van het ARGP dat de ambtenaar buitengewoon verlof
      dient aan te vragen, staat niet in de weg aan eenzijdige
      verlening van dergelijk verlof.
    
    
    
      Appellants rechtsvoorganger heeft ervoor gekozen van deze
      laatste bevoegdheid gebruik te maken teneinde niet
      genoodzaakt te zijn in een te vroeg stadium van een
      onderzoekstraject een ordemaatregel te treffen die wel
      als diffamerend wordt ervaren. Toen het verzoek om
      opheffing van het verlof werd afgewezen, was de situatie
      nog dezelfde als toen het verlof werd verleend.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad was appellant, gelet op de
      voormelde bepalingen van het ARGP en gezien de ontstane
      situatie, bevoegd tot eenzijdige verlening van
      buitengewoon verlof over te gaan. Ten tijde van de thans
      in geding zijnde afwijzing van gedaagdes verzoek om
      opheffing van het buitengewoon verlof was het onderzoek
      nog niet afgerond en was de situatie waarin tot verlening
      van dat verlof was overgegaan nog ongewijzigd. Nu het
      verlof eind november 1993 was aangevangen, kan voorts
      niet worden gezegd dat ten tijde van de weigering van de
      beëindiging van het verlof op 8 januari 1993 geen sprake
      meer was van korte duur.
    
    
    
      Gezien het vorenstaande treffen de grieven van appellant
      in hoger beroep doel en dient het beroep tegen het eerste
      in geding zijnde besluit alsnog ongegrond te worden
      verklaard. De aangevallen uitspraak komt derhalve in
      zoverre voor vernietiging in aanmerking.
    
    
    
      Overplaatsing
      Anders dan de rechtbank heeft overwogen is naar het
      oordeel van de Raad in het onderhavige geval geen sprake
      van een disciplinaire straf van verplaatsing of
      overplaatsing in de zin van artikel 104, eerste lid, sub
      f van het ARGP, maar van een "neutrale" overplaatsing. De
      Raad heeft overigens wel enig begrip voor dit standpunt
      van de rechtbank, dat blijkbaar is ingegeven door de wel
      zeer verwijtende formulering van het besluit.
    
    
    
      Weliswaar is deze vorm van overplaatsing in het ten tijde
      hier van belang toepasselijke ARGP niet geregeld, maar
      zoals de Raad reeds eerder heeft overwogen (CRvB 27
      september 1990, TAR 1990, 221) kan dit er onder de vigeur
      van voormeld reglement evenwel niet toe leiden dat die
      bevoegdheid niet zou bestaan en moet deze bevoegdheid als
      voorondersteld worden aangemerkt.
    
    
    
      Zoals de Raad reeds vaker heeft overwogen, bestaat een
      overplaatsing uit twee componenten, te weten de
      ontheffing uit de ene betrekking en het opdragen van een
      andere betrekking, in verband waarmee de motivering van
      een overplaatsingsbesluit van uiteenlopende aard kan
      zijn, al naar het accent valt op de wenselijkheid een ambtenaar
      uit een betrekking te ontheffen dan wel op de wenselijkheid
      die ambtenaar een andere betrekking te doen vervullen.
      Hierbij is een zekere tijdsmarge voor het vinden van een
      passende betrekking aanvaardbaar.
      In het onderhavige geval heeft het zwaartepunt van de
      overplaatsing gelegen in de door appellants
      rechtsvoorganger gevoelde noodzaak gedaagde uit zijn
      functie van begeleider in een infiltratieteam te
      ontheffen. In het in geding zijnde besluit zijn de
      redenen voor ontheffing als volgt geformuleerd:
      "Uit het onderzoek is mij gebleken dat u geen adequate
      boekhouding van de financiële administratie van uw team
      heeft bijgehouden waardoor een oncontroleerbare en een
      onbetrouwbare financiële huishouding is ontstaan. U was
      verantwoordelijk voor deze financiële administratie
      conform de gemaakte werkafspraken. Hoewel niet gesteld
      kan worden dat u zich schuldig heeft gemaakt aan
      malversaties, acht ik uw gedragingen een ernstige vorm
      van normafwijkend gedrag.
      Daarnaast heeft u zich als teamlid overgegeven aan een
      excessief gedrags- en bestedingspatroon.
      Tenslotte kan worden gesteld dat u uw
      verantwoordelijkheden en taken als begeleider van een
      pseudo-koper ernstig heeft verzaakt doordat u gedurende
      de periode dat hij actief was verlof heeft opgenomen.
      Daarmee heeft u de aan uw zorg toevertrouwde collega aan
      ongeoorloofde en ernstige risico's blootgesteld, hetgeen
      u zeer kwalijk is te nemen.
      Het geheel in ogenschouw nemend kom ik tot de conclusie
      dat uw hiervoor beschreven gedragingen hebben geleid tot
      de overweging u wegens ongeschiktheid voor de functie van
      politieambtenaar te ontslaan. Dat het voorgaande nog niet
      tot verwijdering uit de politiedienst heeft geleid, is
      gelegen in het feit dat ik thans van mening ben dat hier
      sprake is van een situatieve ongeschiktheid. Uw
      arbeidsverleden binnen de gemeentepolitie Amsterdam geeft
      mij aanleiding te veronderstellen dat u op een andere
      werkplek, binnen de Dienst Executieve en Ondersteunende
      Recherche, wel naar behoren zult kunnen functioneren.
      Tegelijkertijd wordt u hiermee de kans geboden uzelf
      opnieuw als politieambtenaar te bewijzen.
      Gelet op bovengenoemde aspecten acht ik het niet langer
      aanvaardbaar dat u werkzaamheden blijft verrichten bij
      Bureau Recherche Operaties. Gezien de ernst van de
      geconstateerde feiten draagt voortzetting van uw
      werkzaamheden bovendien het gevaar in zich van verdere
      schade aan het aanzien van de politiedienst en van
      verdere negatieve gevolgen voor uw eigen functievervulling.
      Bij de afweging van alle betrokken belangen heb ik uw
      persoonlijk belang nadrukkelijk tegen het bovenstaande afgezet."
    
    
    
      Met betrekking tot hetgeen gedaagde ten aanzien van de
      financiële administratie wordt verweten, overweegt de
      Raad dat van de door appellant geconstateerde gebreken
      weinig concreets in de gedingstukken is terug te vinden.
      De gemaakte werkafspraken dienaangaande waren blijkens
      een overgelegd memorandum van 1 april 1992 ook erg
      globaal. Gedaagde heeft voorts tot november 1992 nooit te
      horen gekregen dat de boekhouding niet aan de regels
      voldeed, zodat enige kans tot verbetering hem ook niet is
      geboden. Van de zijde van gedaagde is verder aangevoerd
      dat de door hem ingediende begrotingen volgens de daartoe
      voorgeschreven procedure waren goedgekeurd en dat het
      team met de uitgaven binnen deze begrotingen is gebleven,
      hetgeen namens appellant niet is weersproken.
      Dat door de begeleiders van het team geen bonnen van
      maaltijden en dergelijke werden overgelegd, is blijkbaar
      lange tijd geaccepteerd door de leiding en er is niet
      gebleken dat ten tijde hier van belang een andere
      opdracht was gegeven.
      Onder deze omstandigheden acht de Raad hetgeen gedaagde
      wordt verweten in dit kader onvoldoende onderbouwd.
    
    
    
      Ten aanzien van het gestelde excessieve gedrags- en
      bestedingspatroon geldt naar het oordeel van de Raad
      eveneens dat hetgeen gedaagde wordt verweten niet
      voldoende concreet is onderbouwd, nu geen enkel
      vergelijkingsmateriaal (van andere teams bijvoorbeeld) is
      aangedragen, de uitgaven door de leiding werden
      goedgekeurd en, zoals hierboven reeds is overwogen, de
      uitgaven de goedgekeurde begrotingen niet overstegen. Dat
      er sprake was van excessief gedrag is al in het geheel
      niet onderbouwd met enig voorbeeld.
    
    
    
      Met betrekking tot de begeleiding van pseudo-kopers komt
      de Raad tot eenzelfde conclusie. Dat gedaagde door het
      opnemen van verlof een pseudo-koper aan ernstige risico's
      heeft blootgesteld is in het geheel niet aangetoond.
      Blijkens gedaagdes mededeling ter zitting is hij in de
      desbetreffende periode gedurende vier weken naar Thailand
      geweest en had hij toestemming van de dienstleiding voor
      dit verlof, hetgeen van de zijde van appellant niet is
      weersproken. Van ernstig tekortschieten als begeleider
      acht de Raad derhalve in dit kader geen sprake. Ook
      overigens zijn van de zijde van appellant geen
      overtuigende voorbeelden van dit tekortschieten genoemd.
    
    
    
      Gezien het vorenstaande kan het overplaatsingsbesluit in
      rechte geen stand houden en komt de aangevallen uitspraak
      voor wat betreft het tweede in geding zijnde besluit voor
      bevestiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad acht ten slotte termen aanwezig om appellant met
      toepassing van artikel 8:75 van de Awb te veroordelen tot
      vergoeding van de proceskosten van gedaagde in hoger
      beroep, welke worden begroot op f 710,- voor kosten van
      rechtsbijstand.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voorzover daarbij
      het beroep tegen het besluit van 8 januari 1993 gegrond
      is verklaard en dat besluit is vernietigd;
      Verklaart het inleidend beroep tegen het besluit van 8
      januari 1993 alsnog ongegrond;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde in
      hoger beroep tot een bedrag groot f 710,-, te betalen
      door de politieregio Amsterdam-Amstelland.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter
      en mr A. Beuker-Tilstra en mr Tj. Gerbranda als leden, in
      tegenwoordigheid van mr M.M. van Maurik als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 2 september 1999.
    
    
    (get.) H.A.A.G. Vermeulen.
    
    (get.) M.M. van Maurik.
    
    
      HD
      16.08