ECLI:NL:RBROT:1999:AA3675, Rechtbank Rotterdam, 22-09-1999, BOUW 97/4004-SCR
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 1999-09-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Samenvatting: -

439 / ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROTTERDAM
      Enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    
    Reg.nr.: BOUW 97/4004-SCR
    
    Uitspraak
    
    in het geding tussen
    
    A, wonende te B, eiser,
    
    en
    
    het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Maassluis, verweerder.
    
    
    
      Aan het geding heeft mede als partij deelgenomen C Holding B.V. te B, 
      vergunninghoudster.
    
    
    1. Ontstaan en loop van de procedure
    
    
      Bij besluit van 10 juni 1997 heeft verweerder - onder gelijktijdige verlening van vrijstelling 
      op grond van artikel 2.5.30, vierde lid, onder b, van de Bouwverordening van de 
      gemeente Maassluis - aan Westvorm buro voor architectuur en vormgeving te 
      Maassluis, welke handelde in opdracht van C Holding B.V. te B, vergunning verleend tot 
      het bouwen van een uitvaartcentrum op een perceel grond aan het […]plantsoen te B.
    
    
    
    Tegen dit besluit heeft eiser bij brief van 18 juli 1997 bezwaar gemaakt.
    
    Bij besluit van 24 september 1997 heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard.
    
    
      Tegen dit besluit (hierna: het bestreden besluit) heeft eiser bij brief van 28 oktober 1997 
      beroep ingesteld.
    
    
    Verweerder heeft bij brief van 22 januari 1998 een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft - gelijktijdig met het onderzoek in de zaak BOUW 
      97/3970-SCR, waarin de rechtbank heden afzonder-lijk uitspraak heeft gedaan – 
      plaatsgevonden op 20 augustus 1999. Eiser is met kennisgeving niet verschenen. 
      Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. P.H. Harent, bijgestaan door J. 
      van Vliet. Namens vergunninghoudster is niemand verschenen.
    
    
    2. Overwegingen
    
    
      In zijn bezwaarschrift tegen de verleende vergunning heeft eiser zelf ter sprake gebracht 
      of hij belanghebbende is bij het primaire besluit. Hij meent dat zulks het geval is omdat 
      het […]plantsoen een functie vervult voor alle bewoners van de wijk. Voorts heeft hij 
      gewezen op zijn betrokkenheid bij het groepje wijkbewoners dat activiteiten voor de 
      wijk in dit plantsoen organiseert ter gelegenheid van Koninginnedag. Hij wees er daarbij 
      op dat dit groepje geen juridische status heeft. De bouw van het rouwcentrum aldaar 
      zou de mogelijkheden voor de organisatie ernstig aantasten.
    
    
    
      Verweerder heeft het bestreden besluit doen steunen op het advies van de commissie 
      voor de bezwaarschriften (hierna: de commissie) van de gemeente Maassluis van 5 
      september 1997.
    
    
    
      In dit advies merkt de commissie op dat zij twijfelt of eiser als belanghebbende in de zin 
      van artikel 1:2, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kan worden 
      aangemerkt. Na vermelding en bespreking van de argumenten voor en tegen acht de 
      commissie voldoende gronden aanwezig om appellant als belanghebbende aan te 
      merken. De commissie overweegt daarbij nadrukkelijk dat een materiële beslechting van 
      het geschil in deze fase van rechtsbescherming de voorkeur verdient boven een formele 
      beslechting en dat zij er van uitgaat dat, ingeval er een vervolg op het bezwaarschrift 
      komt, de rechtbank de ontvankelijk-heid (ambtshalve) zal beoordelen.
    
    
    
      De rechtbank stelt voorop dat het bestuursorgaan, dat is geroepen een beslissing op 
      een bij hem ingediend bezwaar te nemen, ook zonodig een oordeel dient te geven over 
      de ontvankelijkheid van het bezwaar aan de hand van het daaromtrent in de Awb 
      bepaalde. Het is een bestuursorgaan op zich toegestaan, indien het advies van de 
      ingevolge artikel 7:13 van de Awb ingestelde adviescommis-sie aan de daaraan rechtens 
      te stellen eisen voldoet, aan te sluiten bij hetgeen deze commissie omtrent de 
      ontvankelijkheid van het bezwaar heeft overwogen.
    
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat, nu het er de schijn van heeft dat de commissie zich bij 
      haar advisering omtrent de ontvanke-lijkheid van het bezwaar van eiser mede heeft laten 
      leiden door het feit dat de rechtbank in een eventuele beroepszaak op dit punt 
      ambtshalve toetst, verweerder niet had mogen volstaan met het overnemen van dit 
      advies, doch omtrent die ontvankelijkheid een gemotiveerd eigen standpunt in het 
      bestreden besluit had moeten neerleggen. De door de rechtbank te verrichten 
      ambtshalve toetsing van de ontvankelijkheid van het bezwaar ontslaat verweerder (en 
      derhalve ook de commissie) niet van de uit het systeem van de Awb en in het bij zonder 
      de in hoofdstuk 7 gegeven bijzondere bepalingen over bezwaar en administratief beroep 
      voor hem voortvloeiende verplichting om, indien de noodzaak daartoe zich aandient, 
      over die ontvankelijkheid een eigen oordeel te geven en in het bestreden besluit (het 
      advies) neer te leggen.
    
    
    
      Het bestreden besluit is in zoverre genomen in strijd met artikel 7:12, eerste lid, eerste 
      volzin, van de Awb, waarin het vereiste is vastgelegd dat de beslissing op bezwaar op 
      een deugdelijke motivering dient te berusten.
    
    
    
      Op grond van artikel 8, eerste lid, in verbinding met artikel 7, eerste lid, van de Awb 
      dient een belanghebbende alvorens tegen een besluit beroep in te stellen bij de 
      rechtbank, tegen dat besluit bezwaar te maken.
    
    
    
      Ingevolge artikel 1:2, eerste lid, van de Awb wordt onder belanghebbende verstaan: 
      degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken. Daarbij dient volgens 
      vaste jurisprudentie sprake te zijn van een eigen belang, een persoonlijk belang, een 
      objectief bepaalbaar belang en een rechtstreeks belang. Dit laatste vereiste accentueert 
      dat er in voldoende mate een onlosmakelijk en direct verband dient te bestaan tussen 
      het eigen, persoonlijke en objectief bepaalbare belang waarin betrokkene zich getroffen 
      acht en het besluit dat daaraan debet zou zijn.
    
    
    
      Gelet op de ter zitting getoonde kaart van het bestemmingsplan, dat geldt voor de grond 
      waarop het bouwplan wordt gerealiseerd, acht de rechtbank het, gezien de ligging van 
      het woonhuis van eiser in de […]straat, niet aannemelijk dat eiser vanuit zijn woonhuis 
      zicht heeft op (een deel van) het bouwplan.
    
    
    
      De door eiser in bezwaar aangevoerde belangen, welke zijn gelegen in de functie van 
      het […]plantsoen voor alle wijkbewoners en zijn betrokkenheid bij een groepje 
      bewoners, dat activiteiten voor Koninginnedag organiseert zijn geen belangen die 
      specifiek eiser aangaan of specifiek door hem (mogen) worden behartigd. Deze 
      belangen zijn derhalve geen eigen en persoonlijke belangen van eiser als hiervoor 
      bedoeld.
    
    
    
      Verder acht de rechtbank het, gelet op de ter zitting aan de hand van de even vermelde 
      kaart verstrekte toelichting, niet aanneme-lijk dat eiser in of in de directe omgeving van 
      zijn woning uitstralende effecten van het bouwplan in de vorm van bijvoor-beeld een 
      toename van verkeersbewegingen of parkeren ondervindt.
    
    
    
      Nu ook overigens niet is gebleken dat eiser als belanghebbende in de zin van artikel 1:2, 
      eerste lid, van de Awb kan worden aangemerkt, had verweerder het bezwaar van eiser 
      niet-ontvanke-lijk moeten verklaren.
    
    
    
      Het beroep dient derhalve gegrond te worden verklaard en het bestreden besluit dient 
      wegens strijd met even genoemd artikel in verbinding met de artikelen 8:1, eerste lid, en 
      7:1, eerste lid, alsmede artikel 7:12, eerste lid, van de Awb te worden vernie-tigd.
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, ziet de rechtbank aanleiding met toepassing 
      van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb te doen wat verweerder bij het bestreden 
      besluit reeds had behoren te doen, namelijk het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk te 
      verklaren.
    
    
    
      De rechtbank is niet gebleken van kosten waarop een veroordeling in de proceskosten 
      betrekking kan hebben.
    
    
    3 . Beslissing
    
    De rechtbank,
    
    recht doende:
    
    verklaart het beroep gegrond,
    
    vernietigt het bestreden besluit,
    
    
      bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietig-de besluit, hetgeen in dit 
      geval inhoudt dat het bezwaar van eiser alsnog niet-ontvankelijk wordt verklaard,
    
    
    
      bepaalt dat de gemeente Maassluis aan eiser het door hem betaalde griffierecht van 
      f 210,-- vergoedt.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. C.W.J. Schoor.
      De beslissing is, in tegenwoordigheid van M.B. van Zantvoort als
      griffier, uitgesproken in het openbaar op 22 september 1999
    
    
    De griffier:           De rechter:
    
    Of
    
    Afschrift verzonden op: 22 september 1999
    
    
      Een belanghebbende - waaronder in elk geval eiser wordt begrepen - en verweerder 
      kunnen tegen deze uitspraak hoger beroep instellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak 
      van de Raad van State, Postbus 20019, 2500 EA ‘s-Gravenhage. De termijn voor het 
      indienen van het beroepschrift bedraagt zes weken en vangt aan met ingang van de dag 
      na die waarop het afschrift van deze uitspraak is verzonden.