ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8309, Centrale Raad van Beroep, 06-04-1999, 97/586 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-04-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

97/586 AAW/WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A te B, appellante,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats
      van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is
      het Lisv in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor
      Bank- en Verzekeringswezen, Groothandel en Vrije Beroepen. In
      deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het bestuur
      van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 15 februari 1996 heeft gedaagde
      geweigerd aan appellante uitkeringen ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toe te kennen,
      onder overweging dat zij na afloop van de zogeheten wachttijd op
      3 maart 1996 minder dan 25 respectievelijk 15% arbeidsongeschikt was.
    
    
    
      De rechtbank te 's-Gravenhage heeft bij uitspraak van
      18 december 1996 het beroep tegen dat besluit ongegrond
      verklaard. Naar die uitspraak wordt hierbij verwezen.
    
    
    
      Namens appellante is mr M.J. Klinkert, advocaat te Utrecht, op
      bij aanvullend beroepschrift aangegeven gronden van die uitspraak
      in hoger beroep gekomen.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend en nadere stukken ingezonden.
    
    
      Desgevraagd heeft H.J. van den Brand, neuroloog te Rotterdam,
      onder dagtekening 4 maart 1998 van verslag en advies gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 26 mei 1998,
      waar voor appellante is verschenen mr Klinkert voornoemd, terwijl
      voor gedaagde is verschenen drs A.J. Verdonk, werkzaam bij Gak Nederland B.V.
    
    
    
      Na de behandeling van het geding ter zitting van de Raad is
      gebleken dat het onderzoek niet volledig is geweest, in verband
      waarmee de Raad heeft besloten het onderzoek te heropenen.
    
    
    
      De enkelvoudige kamer van de Raad heeft besloten de zaak te
      verwijzen naar de meervoudige kamer van de Raad.
    
    
    
      Het geding is opnieuw behandeld ter zitting van de Raad op 9
      maart 1999. Voor appellante is daar verschenen
      mr Klinkert voornoemd, terwijl gedaagde zich heeft laten
      vertegenwoordigen door mr drs Verdonk voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Het in rubriek I vermelde bestreden besluit van
      15 februari 1996 berust op het standpunt dat appellante op 3
      maart 1996, de in geding zijnde datum, weliswaar beperkingen
      ondervond bij het verrichten van arbeid, maar dat zij met
      inachtneming van die beperkingen geschikt was voor werkzaamheden
      verbonden aan de voor haar geselecteerde functies. Vergelijking
      van de mediane loonwaarde van die functies met het voor haar
      geldende maatmaninkomen resulteert volgens gedaagde niet in een
      verlies aan verdiencapaciteit.
    
    
    In geding is de vraag of dit besluit in rechte stand kan houden.
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Wat betreft het medisch aspect van de in geding zijnde
      beoordeling kent de Raad doorslaggevende betekenis toe aan het
      op zijn verzoek door de neuroloog H.J. van den Brand op 4 maart
      1998 omtrent appellante uitgebrachte rapport. Uit dit rapport
      blijkt dat deze onafhankelijke en onpartijdige deskundige accoord
      gaat met de door de verzekeringsgeneeskundige voor appellante
      vastgestelde belastbaarheid. Voorts volgt uit dit rapport dat
      appellante op de datum in geding in staat was om de voor haar
      geselecteerde functies te vervullen.
    
    
    
      Wat het arbeidskundig aspect van de schatting betreft overweegt
      de Raad het volgende.
    
    
    
      Appellante was voor haar uitval gedurende 21,25 uur per week
      werkzaam als inpakster van flesjes parfum. Daarnaast was zij
      gedurende 10 uur per week werkzaam als schoonmaakster. Voor haar
      uitval was zij derhalve gedurende in totaal 31,25 uur per week
      - en dus in deeltijd - werkzaam.
    
    
    
      Namens appellante is aangevoerd dat de mate van
      arbeidsongeschiktheid van een verzekerde die voor haar uitval in
      deeltijd werkzaam was, dient te worden bepaald aan de hand van
      deeltijdfuncties die in omvang ongeveer gelijk zijn aan de omvang
      van de maatgevende functie. Voorts is aangevoerd dat de in
      aanmerking te nemen deeltijdarbeid dient te worden omschreven in
      de vorm van ten minste drie verschillende functies met tezamen
      ten minste 30 arbeidsplaatsen, zoals bepaald in artikel 3 van het
      Schattingsbesluit.
    
    
    
      Gedaagde heeft dit bestreden en aangevoerd dat het voor de
      schatting van een deeltijdwerkende voldoende is dat wordt
      aangetoond dat de geselecteerde fulltime functies tevens parttime
      kunnen worden vervuld en dat aan deze functies, met betrekking
      tot de datum in geding, niet de eis mag worden gesteld dat
      aangetoond moet worden dat zij aan evengenoemde
      arbeidsplaatseneis beantwoorden.
    
    
    
      Dienaangaande overweegt de Raad dat hij in zijn jurisprudentie
      herhaaldelijk tot uitdrukking heeft gebracht dat de resterende
      verdiencapaciteit van een deeltijdwerker dient te worden bepaald
      aan de hand van arbeid in een gelijke omvang als de verzekerde
      arbeid die voldoet aan de in de artikelen 5 van de AAW en 18 van
      de WAO neergelegde criteria. In dit verband wijst de Raad op zijn
      uitspraak van 14 augustus 1996, gepubliceerd in RSV 1997/48. Uit
      zijn rechtspraak met betrekking tot de schatting van een
      deeltijdwerkende, voor wie niet op medische gronden een
      urenbeperking geldt, komt voorts naar voren, zoals blijkt uit 's
      Raads uitspraak van 12 maart 1993, gepubliceerd in
      RSV 1993/99, dat niet de eis wordt gesteld dat de voorgehouden
      functies in exact dezelfde omvang aanwijsbaar zijn als die waarin
      de maatgevende arbeid werd verricht. Wel dient vast te staan dat
      die functies op de in geding zijnde datum in deeltijd kunnen
      worden vervuld, maar eventuele afwijkingen in de omvang van het
      aantal uren van de maatgevende arbeid zijn te beschouwen als een
      arbeidsmarkt-factor die niet kan worden gebracht onder de in
      artikel 5 van de AAW en artikel 18 van de WAO bedoelde
      arbeidsongeschiktheid.
    
    
    
      Dit betekent dat thans de vraag beantwoord moet worden of ten
      minste drie functies zijn geselecteerd waarvan vaststaat dat zij
      op de datum in geding in deeltijd op de arbeidsmarkt voorkwamen.
    
    
    De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend.
    
    
      Blijkens de zich onder de gedingstukken bevindende
      arbeidsmogelijkhedenlijst van 5 februari 1996 heeft gedaagde voor
      appellante vijf functies geselecteerd die in vier zogeheten
      FB-codes zijn ondergebracht. Het betreft de functies inpakker
      koekjes (FB-code 9717, functienummer 2084-0097-001), samensteller
      (FB-code 8463, functienummer 3483-0012-002), monteur
      koffiezetters (FB-code 8539, functienummer
      3697-0013-041) en brugwachter (FB-code 9734, functienummers
      7421-0145-003 en 7421-0145-002). Deze functies vertegenwoordigen
      respectievelijk 30, 40, 100, 8 en 4 arbeidsplaatsen.
    
    
    
      Uit deze arbeidsmogelijkhedenlijst blijkt dat het gaat om
      voltijdse functies en dat uitsluitend de functie van brugwachter
      - met 8 arbeidsplaatsen - in deeltijd bestond. Gedaagde heeft
      evenwel in hoger beroep een historische beschrijving van de
      functie inpakster koekjes (FB-code 9717, functienummer 2084-0097-052)
      ingezonden waaruit blijkt dat ook deze functie op de datum in geding parttime
      voorkwam en toen 10 arbeidsplaatsen vertegenwoordigde. Voorts
      heeft gedaagde in hoger beroep een historische beschrijving van
      de functie monteur koffie-zetters (FB-code 8539, functienummer
      3697-0013-50) ingezonden waaruit blijkt dat deze functie eveneens
      op de datum in geding parttime voorkwam; deze functie
      vertegenwoordigde toen 10 arbeidsplaatsen. De Raad heeft
      vastgesteld dat de belasting van deze functies de belastbaarheid
      van appellante niet overschrijdt.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat gedaagde van ten minste
      drie passende functies - brugwachter, inpakster koekjes en monteur
      koffiezetters - heeft aangetoond dat zij op de datum in geding in
      deeltijd op de arbeidsmarkt voorkwamen.
    
    
    
      Met betrekking tot het vereiste aantal arbeidsplaatsen overweegt
      de Raad dat bij een verzekerde, die niet op medische gronden
      aangewezen is op deeltijdarbeid, weliswaar de eis geldt dat de
      geselecteerde functies op de datum in geding in deeltijd op de
      arbeidsmarkt voorkwamen, maar niet dat de - ten minste - drie te
      selecteren functies tezamen ten minste 30, in deeltijd vervulbare
      arbeidsplaatsen dienen te vertegenwoordigen. Van elk van de voor
      zulk een verzekerde geselecteerde fulltime functies is het
      voldoende dat wordt aangetoond dat zij op de datum in geding in
      een deeltijdse variant ten minste één arbeidsplaats
      vertegenwoordigden, onverminderd het bepaalde in artikel 3 van
      het Schattingsbesluit, inhoudende dat de geselecteerde (parttime
      en fulltime) functies tezamen ten minste 30 arbeidsplaatsen
      dienen te vertegenwoordigen.
    
    
    
      Hiervan uitgaande is de Raad van oordeel dat van de functies
      brugwachter, inpakster koekjes en monteur koffiezetters is
      aangetoond dat zij tezamen ten minste
      30 arbeidsplaatsen vertegenwoordigen.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat het bestreden besluit op een
      deugdelijke medische en arbeidskundige grondslag berust en dat
      de aangevallen uitspraak waarbij het beroep tegen dat besluit
      ongegrond is verklaard dient te worden bevestigd.
    
    
    
      Aan het vorenstaande voegt de Raad nog - in dit geding ten
      overvloede - toe dat gedaagde niet heeft aangetoond dat de functie
      van samensteller (FB-code 8463) op de datum in geding in deeltijd
      op de arbeidsmarkt voorkwam. Uit de enkele omstandigheid dat de
      arbeidskundig analist J.P.M. Stoffers telefonisch tegenover de gemachtigde
      van gedaagde heeft verklaard dat deze functie bij de betrokken werkgever ook
      parttime was te verkrijgen, zij het dat de werkgever daarbij wel
      inbreng wilde hebben, dat wil zeggen dat de werkgever als
      uitgangspunt hanteert dat de vrijdag een niet te werken dag is
      bij parttime dienstverbanden, kan niet worden afgeleid dat deze
      functie op de datum in geding bij de geënquêteerde werkgever
      bestond in deeltijdse variant en dat deze parttime functie een
      gelijke belasting en beloning had als de voltijdse variant.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het
      bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    Beslist wordt als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr K.J.S. Spaas als voorzitter en
      mr R.M. van Male en mr C.P.J. Goorden als leden, in
      tegenwoordigheid van B.C. Rog als griffier en uitgesproken in het
      openbaar op 6 april 1999.
    
    
    (get.) K.J.S. Spaas.
    
    (get.) B.C. Rog.
    
    
      IS
      + Q.