ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8168, Centrale Raad van Beroep, 19-03-1999, 98/5894 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-03-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Kan de weigering betrokkene een vergoeding te geven voor het aanbrengen een tillift in de woning van haar ouders de rechtelijke toets doorstaan?

98/5894 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente
      Sneek, appellant,
    
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
    
      Bij brief van 10 december 1997 heeft appellant mededeling
      gedaan van een besluit op een door gedaagde gedane aanvraag om
      haar ingevolge de Wet voorzieningen gehandicapten (WVG) en de
      op die wet gebaseerde Verordening Voorzieningen Gehandicapten
      gemeente Sneek 1997 (nader te noemen de Verordening) in
      aanmerking te brengen voor vergoeding van de kosten verbonden
      aan het plaatsen van een tillift in de woning van haar ouders.
    
    
    
      Appellant heeft de bezwaren van gedaagde tegen dat besluit bij
      het bestreden besluit van 10 maart 1998 ongegrond verklaard.
    
    
    
      De president van de Arrondissementsrechtbank te Leeuwarden
      heeft bij uitspraak van 23 juni 1998 (de aangevallen
      uitspraak) naar aanleiding van een door gedaagde in het kader
      van haar beroep tegen het bestreden besluit gedaan verzoek om
      een voorlopige voorziening, dat beroep onder toepassing van
      artikel 8:86 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) gegrond
      verklaard en het bestreden besluit vernietigd en voorts het
      verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen.
    
    
    
      Appellant is van die uitspraak, voor zover deze de toepassing
      van artikel 8:86 van de Awb betreft, op daartoe aangevoerde
      gronden in hoger beroep gekomen.
    
    
    
      Namens betrokkene heeft mr R.J. Wevers, advocaat te Bolsward,
      bij schrijven van 7 december 1998 van verweer gediend. Namens
      appellant is op 15 december 1998 een repliek ingezonden,
      waarop van de kant van gedaagde op 24 december 1998 van
      dupliek is gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 5
      februari 1999, waar appellant zich heeft doen
      vertegenwoordigen door drs W.J.M. Peters, werkzaam bij de
      Vereniging van Nederlandse Gemeenten, en waar namens gedaagde
      is verschenen mr Wevers voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Op 25 november 1997 heeft gedaagde, verblijvende in een op
      grond van artikel 8 van de Algemene Wet Bijzondere
      Ziektekosten (AWBZ) erkende instelling, de aanvraag gedaan om
      - met het oog op het regelmatig kunnen bezoeken van haar
      ouderlijk huis - in aanmerking te komen voor vergoeding van de
      kosten van het ophogen van de stoep bij de achterdeur en van
      het plaatsen van een tillift in die woning, zodat zij tranfers
      zou kunnen maken vanuit haar rolstoel naar een bed teneinde
      (onder meer) zich te kunnen verschonen.
    
    
    
      Bij besluit in primo van 10 december 1997 is een
      tegemoetkoming toegekend in de kosten van het ophogen van
      voornoemde stoep, maar is de aanvraag wat betreft de gewenste
      tillift afgewezen op de grond dat op basis van de Verordening
      slechts het bereikbaar maken van de woonkamer en een toilet in
      aanmerking kan worden gebracht voor een financiële
      tegemoetkoming.
    
    
    
      In het kader van de behandeling van het tegen die afwijzing
      ingediende bezwaarschrift is op 29 januari 1998 door het Buro
      Zorgtoewijzing Zuidwest Friesland een rapport uitgebracht,
      waarna het bezwaar van gedaagde door appellant bij het
      bestreden besluit ongegrond is verklaard. Daartoe is in het
      bijzonder verwezen naar artikel 2.7, tweede tot en met vijfde
      lid, van de Verordening. Voorts is in het bestreden besluit
      onder meer overwogen dat er geen reden wordt gezien om de
      hardheidsclausule van de Verordening toe te passen, daar het
      toepassen van de Verordening in de gegeven omstandigheden niet
      zou leiden tot onbillijkheden van overwegende aard.
    
    
    
      De president van de rechtbank heeft de in hoger beroep
      aangevochten vernietiging van het bestreden besluit in
      hoofdzaak gebaseerd op het oordeel dat appellant een te
      beperkte uitleg heeft gegeven aan het bepaalde in artikel 2.7
      van de Verordening. Uit het gegeven dat daarin het toilet
      wordt genoemd als ruimte die bereikbaar moet zijn leidt de
      president af dat in het kader van het bezoekbaar maken van een
      woning een vorm van toiletgang mogelijk moet worden gemaakt.
      Voor gedaagde beschouwt de president het bed als onderdeel van
      de toiletgang, zodat de daarbij nodige tillift kan worden
      gezien als een voorziening welke onder het bereik van genoemde
      bepaling valt.
    
    
    
      In hoger beroep zijn van de kant van appellant de
      achtergronden van de toepasselijke bepalingen uiteengezet.
      Hetgeen zijnerzijds voorts is betoogd komt erop neer dat het
      aanbrengen van een tillift niet een eenvoudige aanpassing is,
      zoals het toegankelijk maken van de woonkamer of het toilet.
    
    
    
      Van de kant van gedaagde is in hoger beroep de zienswijze van
      de rechtbank onderschreven en beklemtoond dat de gevraagde
      voorziening van wezenlijk belang is om voor haar het bezoeken
      van het ouderlijk huis mogelijk te maken.
    
    
    
      De Raad moet in dit geding de vraag beantwoorden of het
      bestreden besluit de rechterlijke toets kan doorstaan. De Raad
      overweegt daaromtrent als volgt.
    
    
    
      In artikel 2.7, eerste lid, van de Verordening is bepaald dat
      alleen een financiële tegemoetkoming voor een woningaanpassing
      wordt verleend als de gehandicapte zijn hoofdverblijf heeft in
      de desbetreffende woonruimte. Volgens het tweede lid van
      artikel 2.7 van de Verordening kan in afwijking daarvan een
      tegemoetkoming worden verleend in de kosten van aanpassing van
      één woonruimte, als de gehandicapte zijn hoofdverblijf heeft
      in een AWBZ-gefinancierde inrichting. In artikel 2.7, vierde
      lid, wordt aangegeven dat de tegemoetkoming slechts het
      bezoekbaar maken van de woonruimte betreft, hetgeen in het
      vijfde lid wordt gepreciseerd in die zin dat onder bezoekbaar
      maken slechts wordt verstaan dat de gehandicapte de
      woonruimte, de woonkamer en één toilet kan bereiken.
    
    
    
      De Raad stelt derhalve vast dat de regeling betreffende het
      bezoekbaar maken van de woning een uitzonderingskarakter
      heeft, welke betrekking heeft op de krachtens artikel 2,
      tweede lid, van de Wvg van de zorgplicht van die wet
      uitgezonderde categorie, en waarvan de werkingssfeer bovendien
      nog wordt beperkt tot de (in het vijfde lid van artikel 2.7)
      limitatief opgesomde objecten van woningaanpassing. De aard en
      opzet van deze verordeningsbepaling rechtvaardigen dan ook een
      strikte toepassing daarvan door het gemeentebestuur.
    
    
    
      Gelet op het voorgaande ziet de Raad in artikel 2.7 van de
      Verordening en in het bijzonder in het vijfde lid daarvan geen
      ruimte om deze bepaling, wat betreft het aspect toiletgang,
      van toepassing te achten op vormen van woningaanpassing welke
      niet rechtstreeks het toegankelijk maken van een toiletruimte
      betreffen. Het plaatsen van een tillift als door gedaagde
      beoogd is dan ook niet onder die verordeningsbepaling te
      brengen.
    
    
    
      Betreffende de weigering van appellant om gebruik te maken van
      de hardheidsclausule van de Verordening verwijst de Raad naar
      hetgeen hij omtrent toepassing van een dergelijke bepaling
      heeft overwogen in zijn uitspraak van 26 juni 1998 (USZ
      1998/224). De Raad is dan ook van oordeel dat die
      hardheidsclausule geen grondslag biedt om appellant gehouden
      te achten ten behoeve van de onderwerpelijke categorie
      gehandicapten een tegemoetkoming te verlenen in de kosten van
      het bezoekbaar maken van een woonruimte buiten de gevallen
      waartoe de regelgever zulks blijkens het bepaalde in artikel
      2.7 welbewust heeft willen beperken. Ook op dit punt kan de in
      geding zijnde besluitvorming van appellant derhalve de
      rechterlijke toets doorstaan.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat de aangevallen
      uitspraak, voor zover aangevochten, voor vernietiging in
      aanmerking komt en dat het inleidend beroep alsnog ongegrond
      moet worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
    
    
    
      Ten overvloede in dit geding merkt de Raad nog op dat hij zich
      ervan bewust is dat, gelijk ook in het voorliggende geval,
      voor bewoners van AWBZ-inrichtingen het bezoeken van de
      ouderlijke woning in veel gevallen van wezenlijk belang is en
      dat voor zowel die gehandicapten als hun ouders op dit vlak
      soms problematische situaties bestaan. Ook onderkent de Raad
      dat hetgeen daaromtrent in de gemeentelijke verordeningen
      krachtens de WVG is geregeld niet steeds tot door de
      betrokkenen als redelijk ervaren uitkomsten leidt. De Raad
      wijst er echter op dat het de rechter niet toekomt om de
      zorgplicht van de bevoegde gemeentebesturen op dit punt op
      enigerlei wijze te verruimen, doch dat het tot de
      verantwoordelijkheid van de wetgever behoort om dienaangaande
      keuzes te maken.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten;
      Verklaart het inleidend beroep alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van mr drs A.M. Overbeeke als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 19 maart 1999.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) A.M. Overbeeke.
    
    
      JdB
      1203