ECLI:NL:CBB:2000:AA8076, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 01-11-2000, 00/571
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2000-11-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB	00/571	1 november 2000
      26100
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      [appellante],
      gemachtigde: mr M.A. Collet, advocaat te Waalwijk, 
      tegen
      de Regionale Directie voor de Arbeidsvoorziening Midden en West Brabant, verweerster,
      gemachtigde: mr D. Wekker, werkzaam bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 10 juli 2000 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerster van 3 juli 2000.
      Bij dat besluit heeft verweerster beslist op het bezwaar dat appellante heeft gemaakt tegen 
      de weigering van verweerster om haar in te schrijven als werkzoekende.
      Op 1 augustus 2000 heeft verweerster een verweerschrift ingediend.
      Bij brief van dezelfde datum heeft appellante gerepliceerd.
      Op 26 september 2000 is het onderzoek ter zitting geschorst teneinde een nieuw tijdstip 
      voor de zitting te bepalen. Op 3 oktober 2000 heeft het College, nadat partijen hiermee 
      hadden ingestemd, bepaald dat het onderzoek ter zitting verder achterwege blijft en 
      vervolgens het onderzoek gesloten.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	De toepasselijke voorschriften
      Bij artikel 69, eerste lid, van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 (hierna ook: de Wet), is voor 
      zover hier van belang, bepaald dat het recht zich als werkzoekende door de 
      Arbeidsvoorzieningsorganisatie te laten registreren toekomt aan:
      "	(.)
      c. vreemdelingen die beschikken over een krachtens de Vreemdelingenwet 
      afgegeven vergunning, welke is voorzien van een aantekening van Onze 
      Minister van Justitie waaruit blijkt dat aan die vergunning geen beperkingen 
      zijn verbonden voor het verrichten van arbeid;"
    
    
    
      Bij artikel 4, eerste lid, van de Wet Arbeid Vreemdelingen (Stb. 1994, 959) is bepaald dat 
      het verbod om zonder tewerkstellingsvergunning een vreemdeling in Nederland arbeid te 
      laten verrichten niet van toepassing is met betrekking tot een vreemdeling die beschikt over 
      een krachtens de Vreemdelingenwet afgegeven vergunning, welke is voorzien van een 
      aantekening van de minister van Justitie waaruit blijkt dat aan die vergunning geen 
      beperkingen zijn verbonden voor het verrichten van arbeid.
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Appellante, geboren op 14 februari 1959 in de voormalige Sovjet-Unie, verblijft 
      sedert 1993 in Nederland.
      - Op 12 juni 1996 heeft appellante een aanvraag ingediend om een vergunning tot 
      verblijf bij haar Nederlandse partner, welke aanvraag is afgewezen.
      - Appellante heeft hiertegen de haar ter beschikking staande rechtsmiddelen 
      aangewend, hetgeen heeft geleid tot gegrondverklaring van haar beroep bij uitspraak 
      van de arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage, zittinghoudende te 
      's Hertogenbosch, van 16 november 1999. De rechtbank heeft bij deze uitspraak 
      appellantes beroep gegrond verklaard voor zover gericht tegen de weigering om 
      appellante ontheffing van het paspoortvereiste te verlenen. De rechtbank heeft het 
      bestreden besluit in zoverre vernietigd en de staatssecretaris van Justitie opgedragen 
      ter zake een nieuw besluit te nemen.
      - Bij brief van 22 maart 2000 heeft appellante een bezwaarschrift ingediend vanwege 
      het uitblijven van een nieuwe beslissing op haar aanvraag om een vergunning tot 
      verblijf. Op dezelfde datum heeft appellante een verzoek om een voorlopige 
      voorziening ingediend bij de president van de arrondissementsrechtbank te 
      's-Gravenhage sector bestuursrecht, zittinghoudende te 's-Hertogenbosch. Bij 
      mondelinge uitspraak van 31 mei 2000 heeft de president appellantes verzoek om een 
      voorlopige voorziening toegewezen in dier voege dat zij dient te worden behandeld 
      als ware zij in het bezit van een vergunning tot verblijf op grond van het 
      driejarenbeleid, totdat op het bezwaar is beslist.
      - Op 22 februari 2000 heeft het arbeidsbureau Bergen op Zoom namens verweerster 
      appellante de inschrijving als werkzoekende geweigerd.
      - Hiertegen heeft appellante op 22 maart 2000 een bezwaarschrift bij verweerster 
      ingediend.
      - Nadat verweerster op 24 mei 2000 gebleken was dat appellante ook op die datum nog 
      niet over een geldige vergunning tot verblijf beschikte heeft zij haar weigering tot 
      inschrijving gehandhaafd.
      - Daartegen richt zich thans het hier door appellante ingestelde beroep.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Bij het bestreden besluit heeft verweerster onder meer en voor zover hier van belang als 
      volgt overwogen.
      "	(.)
      Gebleken is dat verzoekster op 22 februari 2000 inderdaad niet beschikte over 
      een geldige verblijfsvergunning en evenmin een sofinummer toegekend had 
      gekregen omdat zij op dat moment niet beschikte over een geldige vergunning 
      tot verblijf. Verzoekster kwam derhalve, gezien het bepaalde in artikel 69 en 70 
      van de Arbeidsvoorzieningswet 1996, op 22 februari 2000 niet het recht toe op 
      registratie als werkzoekende door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, reden 
      waarom haar inschrijving terecht is geweigerd.
    
    
    
      De uitspraken d.d. 16 november 1999 en 30 mei 2000 van de 
      arrondissementsrechtbank te 's Gravenhage, zittinghoudende te 
      's Hertogenbosch, leidt niet tot een ander oordeel. Immers, de Regionale 
      Directie stelt vast dat verzoekster ook na de eerste uitspraak op 
      22 februari 2000 nog altijd beschikte over een afwijzende beslissing op haar 
      aanvraag om een verblijfsvergunning. Verzoekster stelt inmiddels wel recht te 
      hebben op een verblijfsvergunning vanwege het zogenaamde 3-jaren beleid en 
      verwijst naar de uitspraak in voorlopige voorziening d.d. 30 mei 2000. Deze 
      uitspraak impliceert dat de Staatssecretaris van Justitie ten spoedigste een 
      besluit inzake de verblijfstitel dient te nemen. Dit heeft geen directe gevolgen 
      voor de handelswijze van Arbeidsvoorziening. Immers, de achtergrond van 
      artikel 69 van de Arbeidsvoorzieningswet 1996, bestaat er in, dat 
      Arbeidsvoorziening zich er van dient te weerhouden om activiteiten gericht op 
      werk te ontplooien, zolang er nog geen evidente duidelijkheid is over de 
      rechtmatigheid van het verblijf van betrokkene in Nederland. In casu is, met de 
      uitspraak van de rechter in de hand, slechts sprake van een tijdelijk gedogen in 
      afwachting van een definitieve beslissing van de Staatssecretaris over de 
      verblijfspositie. Dit is een andere situatie als bedoeld in artikel 69, zodat 
      hiermee het starten van arbeidsactiviteiten niet gerechtvaardigd kan worden. 
      Eerst dient een verblijfsvergunning beschikbaar te zijn en zekerheid te bestaan 
      over het recht op langdurige aanwezigheid in Nederland, alvorens de bestaande 
      voorzieningen te kunnen benutten en dus dezerzijds op dergelijke trajecten 
      geinvesteerd kan en mag worden.
    
    
    (.)."
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van het beroep onder meer het volgende tegen het 
      bestreden besluit aangevoerd.
      "	Mede gelet op de uitspraak van de President van de Rechtbank te 
      	's-Hertogenbosch had gebruik moeten worden gemaakt van de eigen 
      beslissingsbevoegdheid om op basis van alle beschikbare informatie, nader 
      zorgvuldig onderzoek, hoor en wederhoor, wel degelijk in te schrijven als 
      werkzoekende.
    
    
    
      Weliswaar is artikel 69 van Arbeidsvoorzieningswet stringent geformuleerd, 
      maar lid 1 sub c van dat artikel laat wel degelijk de ruimte om de uitspraak van 
      een rechter gelijk te stellen aan een aldaar genoemde verleende verblijfs-
      vergunning. Er is geen restrictie gehanteerd in dat artikel, behalve dan dat er 
      geen beperking mag zijn opglegd voor het verrichten van arbeid. Nu is 
      aangegeven dat het om een zogenaamde VTV driejarenbeleid gaat, is er geen 
      sprake van zulk een restrictie.
    
    
    
      Ook lid 2 van dat artikel kan op basis van een rechterlijke uitspraak worden 
      opgevangen. Daarnaast is er mogelijk sprake van een verzuim, maar in dat 
      geval had cliente de gelegenheid moeten krijgen om alsnog een dergelijk 
      document (zoals een ID-bewijs of paspoort) te overleggen. Een dergelijke stap 
      is niet genomen, noch is in de thans bestreden beschikking waarom zulks is 
      nagelaten.
    
    
    
      Aan cliente wordt inmiddels wel een bijstandsuitkering verstrekt (op basis van 
      de aangehaalde uitspraak van de Rechtbank), waardoor ook mag worden 
      aangenomen dat zij in het bezit is gesteld van een SOFI-nummer. Derhalve is 
      ook aan deze eis voldaan.
    
    
    
      Onder deze omstandigheden dient dan ook te worden geconcludeerd dat cliente 
      enkel op basis van het niet geheel binnen de bekende regels vallen, een 
      weigering krijgt op haar inschrijvingsverzoek. Daarmee wordt niet alleen de 
      eigen beslissingsbevoegdheid onvoldoende benut, maar tevens onrecht gedaan 
      aan de uitspraak van de President van de Rechtbank.
    
    
    (.)."
    
    
      Appellante verzoekt de bestreden alsmede de primaire beschikking te vernietigen en haar 
      alsnog in te schrijven als werkzoekende onder veroordeling van verweerster in de 
      proceskosten.
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Het College stelt in de eerste plaats vast dat appellante ten tijde hier in geding niet 
      beschikte over een verblijfsdocument, als omschreven in artikel 69, eerste lid, aanhef en 
      onder c, van de Wet.
      Het College is voorts van oordeel dat, gelet op de hiervoor weergegeven voorziening dat 
      appellante voorlopig, in de periode dat de Staatssecretaris van Justitie nog niet heeft beslist 
      op het bezwaar van appellante tegen de weigering haar een vergunning tot verblijf te 
      verlenen voor de toepassing van de Vreemdelingenwet dient te worden behandeld als ware 
      zij in het bezit van een vergunning tot verblijf, niet kan worden staande gehouden dat 
      appellante een verblijfsrechtelijke status bezit die gelijk kan worden gesteld met de in 
      evengenoemd voorschrift vermelde verblijfstitel. Genoemde voorziening biedt immers 
      aanmerkelijk minder zekerheid ter zake van verblijf hier te lande dan een vergunning tot 
      verblijf, vermeld in dat voorschrift.
    
    
    
      Uit meergenoemde voorziening kan naar oordeel van het College dan ook niet de 
      gevolgtrekking worden gemaakt dat appellante voor de toepassing van de Wet beschikt 
      over een document dat ingevolge artikel 69 van deze Wet recht geeft op inschrijving als 
      werkzoekende.
      Verweerster was gelet op het vorenoverwogene gehouden de inschrijving van appellante 
      als werkzoekende te weigeren. Het beroep van appellante dient derhalve ongegrond te 
      worden verklaard.
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Aldus gewezen door mr B. Verwayen, mr H.C. Cusell en mr M.J. Kuiper, in 
      tegenwoordigheid van mr J.A. Hoovers- Backaert, als griffier, en uitgesproken in het 
      openbaar op 1 november 2000.
    
    
    
    w.g. B. Verwayen	w.g. J.A. Hoovers-Backaert