ECLI:NL:RBALM:1999:AA3695, Rechtbank Almelo, 29-10-1999, 99/458 AW
Rechtbank Almelo — Uitspraak 
Datum: 1999-10-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: -

461 / ARRONDISSEMENTSRECHTBANK ALMELO
      Sector Bestuursrecht - Enkelvoudige Kamer
    
    
    Registratienummer: 99/458 AW V1 A
    
    UITSPRAAK 
    
    in het geschil tussen:
    
    A, wonende te B, eiser,
    
    en
    
    de Staatssecretaris van defensie, verweerder.
    
    
      1. Aanduiding bestreden besluit
      Het besluit van verweerder van 20 april 1999, kenmerk JURA/99/14536.
    
    
    
      2. De feiten en het verloop van de procedure
      Eiser is sinds 1 maart 1988 als burgerambtenaar in vaste dienst 
      geweest van het Ministerie van Defensie als schilder/verfspuiter bij 
      de NL-POMS-site in Vriezenveen. Vanaf mei 1990 heeft eiser zich 
      herhaaldelijk ziekgemeld. vanaf 22 mei 1992 is zijn ziekte-verzuim 
      vrijwel geheel aaneensluitend geweest.
    
    
    
      Bij brief van 3 september 1997 heeft eiser het Ministerie van 
      Defensie aansprakelijk gesteld voor geleden en nog te lijden 
      materiële en immateriële schade, waaronder buitengerechtelijke 
      kosten. Eiser heeft gesteld dat hij lijdt aan de beroepsziekte 
      Organisch Psycho Syndroom. Deze ziekte is naar zijn stelling het 
      gevolg van de blootstelling aan oplosmiddelen tijdens zijn werk op 
      de NL-POMS-site. Eiser heeft gesteld dat het Ministerie van 
      Defensie jegens hem is tekortgeschoten in haar zorgplicht als 
      werkgever en onvoldoende veiligheidsmaatregelen in acht heeft 
      genomen. Eiser heeft verder het Ministerie van Defensie verzocht 
      en gesommeerd te berichten dat het ministerie de 
      aansprakelijk-heid erkent en bereid is de schade te vergoeden.
    
    
    
      Bij brief van 8 september 1998 heeft verweerder aan eiser laten 
      weten dat hij geen aansprakelijkheid kan erkennen en het verzoek 
      om schadevergoeding heeft afgewezen.
    
    
    
      Bij brief van 27 oktober 1998 heeft eiser verweerder laten weten 
      dat hij zich tegen deze beslissing verzet.
    
    
    
      Bij brief van 23 november 1998 heeft eiser het Hoofd van het 
      Bureau Bezwaarschriften gevraagd te laten weten of zijn brief van 
      27 oktober 1998 als een bezwaarschrift in de zin van de Algemene 
      wet bestuursrecht wordt beschouwd en zijn verzoek om 
      schadever-goeding als een administratiefrechtelijke procedure.
    
    
    
      Bij brief van 1 december 1998 heeft verweerder hierop gereageerd 
      en meegedeeld dat de brief van 27 oktober 1998 als een 
      bezwaarschrift in de zin van de Algemene wet bestuursrecht wordt 
      aangemerkt en dat sprake is van een administratiefrechtelijke 
      procedure.
    
    
    Eiser is op 29 januari 1999 op zijn bezwaarschrift gehoord.
    
    
      Bij besluit van 20 april 1999 heeft verweerder het bezwaarschrift 
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      Bij brief van 9 mei 1999 heeft eiser tegen dit besluit een 
      beroepschrift ingediend.
    
    
    
      Bij brief van 30 juni 1999 heeft verweerder de op de zaak 
      betrekking hebbende stukken aan de rechtbank gezonden.
    
    
    
      Bij brief van 22 juli 1999 heeft verweerder een verweerschrift 
      ingediend.
    
    
    
      Bij brief van 7 oktober 1999 heeft eiser de rechtbank verzocht om 
      uitstel van de behandeling ter zitting.
    
    
    
      Bij brieven van 8 oktober 1999 heeft de griffier partijen laten weten 
      dat er is geconstateerd dat het bezwaarschrift van 27 okto-ber 1998 
      na het verstrijken van de in artikel 6:7 van de Algemene wet 
      bestuursrecht voorgeschreven termijn van zes weken is inge-diend 
      en dat tijdens het onderzoek ter zitting in de eerste plaatst aan 
      deze omstandigheid aandacht zal worden besteed. Daarnaast zal 
      het verzoek om uitstel kunnen worden toegelicht, zo heeft de griffier 
      bericht.
    
    
    
      Het beroep is behandeld ter openbare zitting van de rechtbank van 
      12 oktober 1999, waar eiser in persoon is verschenen, bijgestaan 
      door J.E. Eshuis, gemachtigde. Verweerder heeft zich, na bericht 
      van afwezigheid, niet doen vertegenwoordigen.
    
    
    
    
      3. Overwegingen
      De rechtbank stelt vast, mede gelet op het verhandelde ter zit-ting, 
      waar gesteld noch is gebleken dat eiser de beslissing van 
      8 september 1998 niet tijdig zou hebben ontvangen, dat de als 
      bezwaarschrift aangemerkte brief van 27 oktober 1988 na afloop 
      van de in artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht geregelde 
      termijn van zes weken is ingediend.
      De rechtbank is op grond van het verhandelde ter zitting echter van 
      oordeel dat er onvoldoende duidelijkheid bestaat of bij de beslissing 
      van 8 september 1998, op een aparte bladzijde, is gemeld dat 
      bezwaar zou kunnen worden gemaakt. Daarom is het niet 
      uitgesloten dat redelijkerwijs niet zou kunnen worden geoordeeld 
      dat eiser door het te laat indienen van het bezwaarschrift in verzuim 
      is geweest.
    
    
    
      Wat hiervan echter ook zij, verweerder heeft de beslissing van 
      8 september 1998 ten onrechte als een besluit in de zin van de 
      Algemene wet bestuursrecht opgevat en in ieder geval om die 
      reden eiser ten onrechte in zijn bezwaar ontvangen.
    
    
    
      De schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan op een 
      verzoek om vergoeding van schade, die veroorzaakt zou zijn 
      binnen het kader van de uitoefening door dat orgaan van een 
      aan het publiekrecht ontleende bevoegdheid, is een besluit. 
      De schriftelijke beslissing op een verzoek om vergoeding van 
      schade, die in het kader van een ambtelijk dienstverband zou 
      zijn toegebracht, betreft zo'n besluit. Ter zake van de 
      rechtsverhouding tussen de werkgever en de ambtenaar, in 
      het kader waarvan de schade zou zijn toegebracht, geldt 
      verder dat de rechtbank als algemene bestuursrechter 
      bevoegd is, zodat de algemene bestuursrechter ook bevoegd 
      is voorzover het gaat om een beroep tegen een zelfstandig 
      schadebesluit op een verzoek om de vergoeding van schade 
      die bij de uitoefening van de publiekrechtelijke bevoegdheid 
      aan de ambtenaar zou zijn toegebracht.
    
    
    
      De rechtbank overweegt in navolging van de Afdeling 
      bestuursrechtspraak van de Raad van State in zijn uitspraak 
      van 31 mei 1999 (AB 1999, 281) dat een bestuursorgaan een 
      aansprakelijkstelling redelijkerwijs heeft moeten kunnen 
      lezen als een verzoek om het nemen van een, als een besluit in 
      de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet 
      bestuursrecht te beschouwen, zelfstandig schadebesluit op 
      buitenwettelijke grondslag en dat de intentie van degene die 
      de aansprakelijkstelling heeft uitgebracht daarbij van belang 
      is. Uit de aansprakelijkstelling met het verzoek om 
      schadevergoeding moet voldoende duidelijk blijken dat om 
      een zuiver schadebesluit wordt gevraagd; het verzoek moet 
      redelijkerwijs, mede gelet op de bedoeling van degene die de 
      aansprakelijkstelling heeft uitgebracht, niet als een 
      civielrechtelijke aansprakelijkstelling kunnen worden gezien. 
      De beoordeling van het karakter van de aansprakelijkstelling of 
      het verzoek om schadevergoeding staat verder los van de 
      vraag of de algemene of bijzondere bestuursrechter bevoegd 
      is terzake van het schadeveroorzakende besluit of de daarmee 
      gelijk te stellen schadeveroorzakende omstandigheid.
      Uit het voorgaande volgt, mede gelet op de Memorie van 
      Toelichting bij de Algemene wet bestuursrecht, waarin tot 
      uitdrukking wordt gebracht dat het gelet op de bijzondere 
      expertise van de burgerlijke rechter op het terrein van het 
      schadevergoedingsrecht niet wenselijk is de mogelijkheid van 
      een schadevergoedingsactie bij de burgerlijk rechter uit te 
      sluiten, dat het de vrager van schadevergoeding vrijstaat via 
      een civielrechtelijke aansprakelijkstelling om vergoeding van 
      schade te vragen ook al is de bestuursrechter terzake van het 
      schadeveroorzakende besluit of de daarmee gelijk te stellen 
      schade veroorzakende omstandigheid bevoegd.
    
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat de brief van 3 september 1997 
      ertoe strekt het Ministerie van Defensie en daarmee de Staat 
      der Nederlanden langs civielrechtelijke weg aansprakelijk te 
      stellen voor geleden en te lijden schade en redelijkerwijs niet 
      is te begrijpen als een verzoek om een bestuursrechtelijk 
      zelfstandig schadebesluit in de hiervoor bedoelde zin. 
      Niet alleen wijzen de bewoordingen van de brief niet in de 
      richting van een verzoek om schadevergoeding op 
      buitenwettelijke, administratiefrechtelijke, grondslag, maar ook 
      heeft eiser ter zitting verklaard dat de brief ook bedoeld is als 
      een civielrechtelijke aansprakelijkstelling. Dat eiser en 
      verweerder na de beslissing van 8 september 1998 tot de 
      verstandhouding zijn gekomen dat de na de brief van 
      3 september 1997 gevolgde procedure als een 
      administratiefrechtelijke moet wordt gezien, maakt dit niet 
      anders.
    
    
    
      Tegen de beslissing van 8 september 1998 kon daarom geen 
      bezwaar worden gemaakt. Het beroep is dan ook gegrond en 
      het bestreden besluit zal worden vernietigd.
      De rechtbank zal, nu rechtens nog slechts één juiste 
      beslissing op het bezwaarschrift van 27 oktober 1998 mogelijk 
      is, toepassing geven aan artikel 8:72, vierde lid, van de 
      Algemene wet bestuursrecht en zelf voorziend eiser alsnog in 
      zijn bezwaar nietontvankelijk verklaren.
    
    
    
      De rechtbank acht het billijk verweerder te veroordelen in de kosten 
      die eiser redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de 
      behandeling van dit beroep, zijnde zijn reiskosten.
    
    
    Beslist wordt daarom op na te melden wijze.
    
    
    4. Beslissing
    
    De Arrondissementsrechtbank Almelo,
    
    recht doende:
     
    
      - verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 
      verweerder van 20 april 1999, kenmerk JURA/99/14536;
      - verklaart eiser alsnog niet-ontvankelijk in zijn bezwaarschrift 
      van 27 oktober 1998 en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats 
      treedt van het vernietigde besluit;
      - veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte 
      proces-kosten, die worden bepaald op f 3,-- door de Staat der 
      Nederlanden te betalen aan eiser; en
      - verstaat dat de Staat der Nederlanden aan eiser het 
      griffierecht van f 225,-- vergoedt.
    
    
    
      Tegen deze uitspraak staat binnen zes weken na verzending hoger 
      beroep open bij de Centrale Raad van Beroep.
    
    
    
    
      Gewezen en in het openbaar uitgesproken op 
      door mr. R.J. Jue, in tegenwoordigheid van 
      mr. N.C. van Lookeren Campagne als griffier.
    
    
    
    
      Afschrift verzonden op
      kr