ECLI:NL:RBSGR:2000:AA9318, Rechtbank 's-Gravenhage, 19-09-2000, AWB 00/61812
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 2000-09-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Naar het oordeel van de rechtbank mocht verweerder nader onderzoek doen
        naar de herkomst van de vreemdeling. Immers, naar aanleiding van het
        rapport van nader gehoor waren er twijfels gerezen omtrent de opgegeven
        nationaliteit. Het getuigt van zorgvuldigheid dat verweerder, alvorens de
        vreemdeling in bewaring te stellen, die twijfel omtrent de opgegeven
        nationaliteit onderbouwt. De rechtbank is dan ook van oordeel dat pas na
        het onderzoek herkomstbepaling er voldoende gronden aanwezig waren om de
        inbewaringstelling te rechtvaardigen. Immers, uit dat onderzoek bleek de
        gebrekkige kennis van de vreemdeling over geografie, leefomgeving, cultuur
        en taal van het opgegeven land van herkomst. Op grond hiervan kon
        verweerder de conclusie trekken dat de vreemdeling evident niet uit Sudan
        afkomstig was en dat er derhalve sprake was van manifest bedrog. Nu de
        vreemdeling volhardt in zijn Sudanese nationaliteit, terwijl hij
        waarschijnlijk uit Nigeria afkomstig is, is de rechtbank van oordeel dat
        er voldoende grond is te concluderen dat er een ernstig vermoeden bestaat
        dat de vreemdeling zich aan zijn uitzetting zal onttrekken en vordert het
        belang van de openbare orde de inbewaringstelling.
        Niet gesteld kan worden dat verweerder discriminatoir handelt door alle
        vreemdelingen die claimen de Sudanese nationaliteit te bezitten in
        bewaring te stellen indien blijkt dat zij onjuiste verklaringen hebben
        afgelegd omtrent hun nationaliteit. Verweerder heeft ter zitting verklaard
        dat uit onderzoek gebleken is dat tachtig procent van alle Engelstalige
        vreemdelingen die claimen de Sudanese nationaliteit te bezitten uit een
        derde land afkomstig zijn. Dit gegeven heeft voor verweerder aanleiding
        gevormd vreemdelingen die stellen de Sudanese nationaliteit te hebben aan
        een nader onderzoek te onderwerpen teneinde misbruik van de asielprocedure
        te voorkomen. De rechtbank is van oordeel dat deze handelwijze niet een
        direct onderscheid naar nationaliteit inhoudt, zodat er geen sprake is van
        strijd met artikel 1 van de Grondwet. Beroep ongegrond.

Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage
      zittinghoudende te 's-Hertogenbosch
      Enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    
    
      --------------------------------
      Uitspraak
      --------------------------------
    
    
    AWB 00/61812 V3
    
    
      Uitspraak van de rechtbank ingevolge artikel 34a juncto 34j van de
      Vreemdelingenwet (Vw) in het geschil tussen:
    
    
    
      A, volgens zijn verklaring geboren op (...) 1982 en van
      Soedanese nationaliteit, thans verblijvende in het Justitieel Complex
      Koning Willem II te Tilburg, hierna te noemen: de vreemdeling
    
    
    en
    
    de Staatssecretaris van Justitie, hierna te noemen: verweerder.
    
    Zitting: 18 september 2000.
    
    
      De vreemdeling is in persoon verschenen, bijgestaan door mr. J.C.
      Gillese, een kantoorgenoot van zijn gemachtigde mr. F.L. Teerling,
      advocaat te 's-Hertogenbosch.
      Verweerder is verschenen bij gemachtigde drs. H.W. Pieters.
    
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    
      Bij bevel tot bewaring van 6 september 2000 is de vreemdeling op grond
      van artikel 26, eerste lid, aanhef en onder c van de Vreemdelingenwet (Vw)
      in bewaring gesteld.
    
    
    
      Bij beroepschrift van 7 september 2000, op diezelfde datum ontvangen ter
      griffie van de rechtbank, is namens de vreemdeling verzocht de bewaring
      met onmiddellijke ingang op te heffen. Voorts is om schadevergoeding
      verzocht.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    
      Uit de gedingstukken en het verhandelde ter zitting is gebleken dat de
      vreemdeling op 7 juni 1999 een aanvraag heeft ingediend om toelating als
      vluchteling. Daarop is nog niet beslist. Op 6 september 2000 heeft
      verweerder de vreemdeling aan en onderzoek herkomstbepaling onderworpen.
      Hieruit is gebleken dat de vreemdeling niet uit Soedan afkomstig is.
      Verweerder heeft zich op grond hiervan op het standpunt gesteld dat er
      sprake is van manifest bedrog en de vreemdeling op grond van het
      bepaalde in artikel 26, eerste lid, aanhef en onder c van de Vw in
      bewaring gesteld.
    
    
    
      Namens de vreemdeling is aangevoerd dat hij ten onrechte in bewaring is
      gesteld. Immers, het had verweerder reeds na het nader gehoor van
      22 juli 1999 duidelijk kunnen zijn dat de vreemdeling niet uit Soedan
      afkomstig was, gelet op zijn gebrekkige kennis van dat land. Een
      onderzoek herkomstbepaling was daarvoor niet nodig. Derhalve valt niet
      in te zien dat de vreemdeling thans wel wegens vrees voor onttrekking in
      bewaring wordt gesteld terwijl dat eerder achterwege is gelaten. Daarbij
      dient in aanmerking te worden genomen dat de vreemdeling zich altijd aan
      de meldplicht heeft gehouden.
      Verder wordt aangevoerd dat manifest bedrog alleen niet voldoende grond
      vormt voor inbewaringstelling. Daarvoor is vrees voor onttrekking van
      uitzetting vereist, manifest bedrog vormt niet meer dan een aanwijzing
      dat daarvan sprake is.
      Tenslotte is aangevoerd dat verweerder alle vreemdelingen die claimen de
      Soedanese nationaliteit te hebben aan een nader onderzoek onderwerpt en
      bij gebleken onjuiste verklaringen in bewaring stelt, terwijl andere
      vreemdelingen, die niet stellen uit Soedan afkomstig te zijn een
      dergelijke behandeling niet te behoeven ondergaan. Een dergelijke
      handelwijze is in strijd met het gelijkheidsbeginsel zoals dat is
      neergelegd in artikel 1 van de Grondwet.
    
    
    De rechtbank overweegt als volgt.
    
    
      Naar het oordeel van de rechtbank mocht verweerder nader onderzoek doen
      naar de herkomst van de vreemdeling. Immers, naar aanleiding van het
      rapport van nader gehoor waren er twijfels gerezen omtrent de opgegeven
      nationaliteit. Het getuigt van zorgvuldigheid dat verweerder, alvorens
      de vreemdeling in bewaring te stellen, die twijfel omtrent de opgegeven
      nationaliteit onderbouwt. De rechtbank is dan ook van oordeel dat pas na
      het onderzoek herkomstbepaling er voldoende gronden aanwezig waren om de
      inbewaringstelling te rechtvaardigen. Immers, uit dat onderzoek bleek de
      gebrekkige kennis van de vreemdeling over geografie, leefomgeving,
      cultuur en taal van het opgegeven land van herkomst. Op grond hiervan
      kon verweerder de conclusie trekken dat de vreemdeling evident niet uit
      Soedan afkomstig was en dat er derhalve sprake was van manifest bedrog.
      Nu de vreemdeling volhardt in zijn Soedanese nationaliteit, terwijl hij
      waarschijnlijk uit Nigeria afkomstig is, is de rechtbank van oordeel dat
      er voldoende grond is te concluderen dat er een ernstig vermoeden
      bestaat dat de vreemdeling zich aan zijn uitzetting zal onttrekken en
      vordert het belang van de openbare orde de inbewaringstelling.
    
    
    
      Het feit dat de vreemdeling zich altijd aan zijn meldplicht heeft
      gehouden vormt geen aanleiding te veronderstellen dat van vrees voor
      onttrekking aan uitzetting geen sprake kan zijn. De situatie zoals die
      was tot 6 september 2000 was geheel anders dan de situatie na die datum.
      Na 6 september 2000 wist de vreemdeling dat verweerder op de hoogte was
      van het feit dat hij onjuiste informatie had verschaft omtrent zijn
      nationaliteit. Dat de vreemdeling zich vóór 6 september 2000 altijd aan
      zijn meldplicht heeft gehouden vormt dan ook geen garantie dat hij dat
      ook in de toekomst zal blijven doen.
    
    
    
      Tenslotte is de rechtbank van oordeel dat niet gesteld kan worden dat
      verweerder discriminatoir handelt door alle vreemdelingen die claimen de
      Soedanese nationaliteit te bezitten in bewaring te stellen indien blijkt
      dat zij onjuiste verklaringen hebben afgelegd omtrent hun nationaliteit.
      Verweerder heeft ter zitting verklaard dat uit onderzoek gebleken is dat
      tachtig procent van alle Engelstalige vreemdelingen die claimen de
      Soedanese nationaliteit te bezitten uit een derde land afkomstig zijn.
      Dit gegeven heeft voor verweerder aanleiding gevormd vreemdelingen die
      stellen de Soedanese nationaliteit te hebben aan een nader onderzoek te
      onderwerpen teneinde misbruik van de asielprocedure te voorkomen. De
      rechtbank is van oordeel dat deze handelwijze niet een direct
      onderscheid naar nationaliteit inhoudt, zodat er geen sprake is van
      strijd met artikel 1 van de Grondwet.
      Voorts is de rechtbank van oordeel dat vooralsnog niet gesteld kan
      worden dat verweerder onvoldoende voortvarend aan de uitzetting van de
      vreemdeling werkt. De vreemdeling heeft immers een asielaanvraag
      ingediend, waarop nog niet is beslist. Hangende de asielprocedure kan
      verweerder de uitzettingsactiviteiten opschorten, hetgeen in het
      onderhavige geval is gebeurd. Gelet op het vorenstaande kan evenmin
      gesteld worden dat er geen reëel zicht op uitzetting bestaat. Pas als op
      de asielaanvraag is beslist zal verweerder zich moeten beraden omtrent
      de vraag bij de autoriteiten van welk land de vreemdeling gepresenteerd
      zal worden.
    
    
    
      Ook overigens is de rechtbank van oordeel, gelet op de stukken en het
      verhandelde ter zitting, dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de
      bewaring niet in strijd is met de Vw en evenmin bij afweging van alle
      daarbij betrokken belangen in redelijkheid ongerechtvaardigd is te
      achten.
    
    
    
      Het namens de vreemdeling ingediende verzoek om schadevergoeding zal
      worden afgewezen, nu in gevolge artikel 34j van de Vw een dergelijk
      verzoek slechts kan worden toegewezen indien de rechtbank de opheffing
      van de bewaring beveelt, hetgeen in casu niet het geval is.
    
    
    
      Van omstandigheden op grond waarvan een van de partijen zou moeten
      worden veroordeeld in de door de andere partij gemaakte proceskosten, is
      de rechtbank niet gebleken.
    
    
    Mitsdien wordt als volgt beslist.
    
    III. BESLISSING
    
    De rechtbank,
    
    verklaart het beroep gericht tegen de bewaring ongegrond;
    
    wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
      Aldus gewezen door mr. E.C.M. de Klerk, in tegenwoordigheid van
      mr. J.P.W. Manders als griffier en uitgesproken in het openbaar op
      19 september 2000.
    
    
    
      Tegen deze uitspraak staat hoger beroep open bij het Gerechtshof te
      's-Gravenhage, voorzover het betreft de beslissing inzake
      schadevergoeding.
      Verweerder kan binnen veertien dagen na de uitspraak en de vreemdeling
      binnen een maand na de betekening van de uitspraak hoger beroep
      instellen door het indienen van een verklaring als bedoeld in de
      artikelen 449 en 451a van het Wetboek van Strafvordering bij de
      Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage
      (zittingplaats: 's-Hertogenbosch).
    
    
    
      Afschriften verzonden: 23 oktober 2000
      SS