ECLI:NL:RVS:2000:AA7020, Raad van State, 11-08-2000, 199900998/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2000-08-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Samenvatting: -

Raad vanState
    
    
      199900998/1
      Datum uitspraak: 11 augustus. 2000
    
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    
      1.	burgemeester en wethouders van Loosdrecht,
      2.	de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid "Lithos Bouw B.V." en de commanditaire vennootschap "Ter Sype", beide zetelend te Barneveld,
      appellanten,
    
    
    tegen de uitspraak van de arrondissementsrechtbank te Utrecht van 23 juni 1999 in het geding tussen: 
    
    appellanten 
    
    en 
    
    gedeputeerde staten van Utrecht. 
    
    
    1	Procesverloop
    
    Bij brief van 30 september 1997 hebben gedeputeerde staten van Utrecht (hierna: gedeputeerde staten) de mededeling aan appellanten gedaan dat ingevolge artikel 19, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna: WRO) de gevraagde verklaring van geen bezwaar moet worden geacht te zijn geweigerd.
    
    Bij besluit van 13 januari 1998 hebben gedeputeerde staten de daartegen gemaakte bezwaren gedeeltelijk gegrond en gedeeltelijk ongegrond verklaard en de gevraagde verklaring van geen bezwaar alsnog op materiële gronden geweigerd. Dit besluit en het advies van de Adviescommissie Ruimtelijke Ordening en Volkshuisvesting van 22 december 1997, waarnaar in het besluit wordt verwezen, zijn aangehecht.
    
    Bij uitspraak van 23 juni 1999, verzonden op dezelfde dag, heeft de arrondissementsrechtbank te Utrecht (hierna: de rechtbank) de tegen dit besluit door appellanten ingestelde beroepen ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak hebben appellanten sub 1 bij brief van 6 juli 1999, bij de Raad van State ingekomen op 9 juli 1999, en appellanten sub 2 bij brief van 3 augustus 1999, bij de Raad van State ingekomen op 4 augustus 1999, hoger beroep ingesteld. Appellanten sub 1 hebben hun beroep aangevuld bij brief van 5 augustus 1999. Appellanten sub 2 hebben hun beroep aangevuld bij brief van 2 september 1999. Deze brieven zijn aangehecht.
    
    Bij brieven van 26 oktober 1999 hebben [memorant 1] e.a. een memorie ingediend. Voorts hebben [memorant 2] B.V., [memorant 3]  en appellanten sub 1 memories ingediend bij brieven van respectievelijk 2 november 1999, 19 november 1999 en 2 mei 2000.
    
    Bij brief van 16 november 1999 hebben gedeputeerde staten een memorie van antwoord ingediend.
    
    
      De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 18 mei 2000, waar appellanten sub 1, vertegenwoordigd door mr. M.J. Jacobs, advocaat te Amsterdam, R.P. Enserinck, wethouder, en H.J.W. van Emmerik, ambtenaar van de gemeente, appellanten sub 2, vertegenwoordigd door mr. A.A. Robbers, advocaat te Kampen, en gedeputeerde staten, vertegenwoordigd door mr. W.G. Takken, ambtenaar van de provincie, zijn verschenen. Namens [memorant 2] B.V. hebben H.A. Meindersma en S.J. van Gelder het woord gevoerd.
      Voorts is [memorant 1] verschenen.
    
    
    
    2	Overwegingen
    
    2.1.	Appellanten handhaven in hoger beroep hun betoog dat ertoe strekt dat gedeputeerde staten, door de gevraagde verklaring van geen bezwaar voor de bouw van 212 woningen in Ter Sype te weigeren, een besluit hebben genomen dat in strijd is met het streekplan.
    
    
      2.2.	Ten aanzien van woningbouw in Ter Sype is in het Streekplan Utrecht (hierna: het streekplan) onder meer het volgende bepaald:
      "Het plan Ter Sype in het zuidwesten van de kern Nieuw-Loosdrecht bevat de belangrijkste restcapaciteit voor woningbouw. Vanwege de geluidhinder van het vliegveld Hilversum zijn er beperkingen ten aanzien van geluidgevoelige bestemmingen. Daarom kunnen in Ter Sype tot aan het jaar 2000 niet meer dan ongeveer 220 woningen worden gebouwd.".
    
    
    
      2.3.	Anders dan appellanten leest de Afdeling in deze passage niet dat daarin definitief en ondubbelzinnig is vastgelegd dat bedoelde restcapaciteit zonder beperkingen beschikbaar is en zal blijven voor woningbouw. Het benutten van deze restcapaciteit is daarbij in verband gebracht met de geluidhinder die het gevolg is van de aanwezigheid van het vliegveld Hilversum. Gedeputeerde staten hebben zich ten tijde van het nemen van de beslissing op bezwaar op het standpunt gesteld dat moet worden aangenomen dat in verband met de toekomstige geluidzonering rond het vliegveld Hilversum woningbouw op de bedoelde locatie niet langer tot de mogelijkheden behoort. Er is geen grond om te oordelen dat gedeputeerde staten zich niet in redelijkheid op dit standpunt hebben kunnen stellen.
      Daarbij is in aanmerking genomen dat zij naar aanleiding van de brief van de Minister van Volkshuisvesting Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (hierna: de Minister) van 1 mei 1996 en het zogenoemde Bestuurlijk overleg zonering vliegveld Hilversum, voldoende aanknopingspunten hadden om aan te nemen dat de voorziene woningen binnen de wettelijke bkI-zone rond het vliegveld zouden komen te liggen.
    
    
    2.4.	Gelet op het voorgaande kan niet worden geoordeeld dat gedeputeerde staten, door in verband met de vast te stellen geluidzone de gevraagde verklaring van geen bezwaar te weigeren, in strijd hebben gehandeld met het streekplan.
    
    2.5.	Appellanten hebben voorts betoogd dat door gedeputeerde staten de in rechte te honoreren verwachting is gewekt dat medewerking zou worden verleend aan de bouw van 220 woningen in Ter Sype.
    
    2.6.	Dit betoog faalt. Zoals hiervoor onder 2.3 is overwogen, bevat het streekplan geen definitieve beslissing omtrent de bebouwingsmogelijkheden in het betrokken plandeel. Bij brief van 16 januari 1996 is er voorts namens gedeputeerde staten op gewezen dat naarmate de procedure tot vaststelling van de geluidzone van het vliegveld vordert, de ruimte om een verklaring van geen bezwaar af te geven wordt beperkt. Vast staat voorts dat geruime tijd voorafgaand aan de indiening van het verzoek om afgifte van een verklaring van geen bezwaar reeds van de bezwaren van de Minister tegen de gewenste woningbouw was gebleken. Ook overigens bestaan onvoldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat door gedeputeerde staten de in rechte te honoreren verwachting is gewekt dat ten behoeve van het voorliggende bouwplan een verklaring van geen bezwaar zou worden afgegeven.
    
    2.7.  De hoger beroepen zijn ongegrond. De aangevallen uitspraak dient, met verbetering van de gronden, te worden bevestigd.
    
    2.8.  Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    3. 		Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. W.M.G. Eekhof-de Vries, Voorzitter, en mr. C. de Gooijer en mr. C.A. Terwee-van Hilten, Leden, en mr. H.W. Groeneweg, ambtenaar van Staat.
    
    
      	Bij verhindering van
      	de ambtenaar van Staat:
    
    
    
    
      w.g. Eekhof-de Vries	w.g. mr. M. Groverman
      Voorzitter	ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 11 augustus 2000
    
    
      32-275. 
      Verzonden: