ECLI:NL:GHSHE:2013:BZ3310, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 12-02-2013, 20-004407-11
Gerechtshof 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 2013-02-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Veroordeling voor woninginbraak maar vrijspraak van medeplegen geweldshandelingen.
        Opzet (al dan niet in voorwaardelijke vorm) van de verdachte was niet gericht op het door de
        medeverdachte gepleegde geweld en de bedreiging daarmee. Geen sprake van een
        zodanig nauwe en bewuste samenwerking met medeverdachte gericht op het geweld en de
        bedreiging daarmee. 
        Onvoldoende bewijs op grond waarvan kan worden vastgesteld dat verdachte zelf een wapen
        heeft gehanteerd. Voorts is het hof van oordeel dat, nu aanwijzingen daarvoor ontbreken,
        niet kan worden uitgesloten dat verdachte, zoals door hem is gesteld, geen wetenschap (al
        dan niet in voorwaardelijke vorm) heeft gehad van het feit dat de medeverdachte in het bezit
        was van een vuurwapen. Ook overigens is het hof van oordeel dat niet kan worden
        vastgesteld dat verdachte bij de geweldplegingen en de bedreigingen buiten de woning
        gepleegd door de medeverdachte met een vuurwapen, enig relevant aandeel is toe te rekenen.
        Uit de omstandigheid dat de verdachte, zoals hij ter terechtzitting in hoger beroep heeft verklaard, de worsteling tussen de medeverdachte en één van de aangevers heeft gezien, kan naar het oordeel van het hof niet worden afgeleid dat de verdachte zich achter de geweldplegingen en de bedreigingen van de medeverdachte heeft geschaard en derhalve het geweld en de bedreiging met geweld heeft mede gepleegd nu de verdachte ter terechtzitting in hoger beroep heeft verklaard dat hij op dat moment bezig was om weg te lopen. Naar het oordeel van het hof is daarmee niet, althans onvoldoende gebleken dat de verdachte zich niet van de door de medeverdachte gepleegde geweldplegingen en bedreigingen heeft gedistantieerd.

arrest 
    
    
    GERECHTSHOF 'S-HERTOGENBOSCH 
    
    Afdeling strafrecht 
    
    
      Parketnummer : 20-004407-11 
      Uitspraak : 12 februari 2013 
      TEGENSPRAAK 
    
    
    
      Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof 
      's-Hertogenbosch 
    
    
    
      gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank 's-Hertogenbosch 
      van 16 november 2011 in de strafzaak met parketnummer 01-839326-10 tegen: 
    
    
    
      [Naam verdachte], 
      geboren te [Geboorteplaats] op [Datum} 1990, 
      thans verblijvende in PI Zuid West - HvB De Torentijd te Middelburg. 
    
    
    
    Hoger beroep 
    
    
      Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte ter zake van - kort gezegd - “diefstal, vergezeld 
      en gevolgd van geweld en bedreiging met geweld, in vereniging gepleegd” veroordeeld tot 
      een gevangenisstraf voor de duur van vier jaren en zes maanden, met aftrek van voorarrest. 
      Voorts heeft de eerste rechter beslist over de vorderingen tot schadevergoeding voor de 
      benadeelde partijen. 
    
    
    De verdachte heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld. 
    
    Onderzoek van de zaak 
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger 
      beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg. 
    
    
    
      Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen 
      door en namens de verdachte naar voren is gebracht. 
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis zal vernietigen en opnieuw 
      rechtdoende het ten laste gelegde bewezen zal verklaren overeenkomstig de bewezen 
      verklaring van de rechtbank en verdachte deswege zal veroordelen tot een gevangenisstraf 
      voor de duur van 54 maanden, met aftrek van voorarrest. 
      Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [Benadeelde partij A] heeft de 
      advocaat-generaal gevorderd dat het hof de immateriële schade zal toewijzen tot een bedrag 
      van 
      € 3.000,--, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en haar voor het overige nietontvankelijk 
      zal verklaren. 
    
    
    
    
      Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [Benadeelde partij B] heeft de 
      advocaat-generaal gevorderd dat het hof deze niet-ontvankelijk zal verklaren in haar 
      vordering. 
    
    
    
      Namens verdachte is primair vrijspraak bepleit van het ten laste gelegde geweld en de ten 
      laste gelegde bedreiging met geweld, stellende dat verdachte daarbij geen betrokkenheid 
      heeft gehad. Subsidiair is een strafmaatverweer gevoerd. 
    
    
    Vonnis waarvan beroep 
    
    
      Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring 
      komt dan de eerste rechter. 
    
    
    Tenlastelegging 
    
    
      Aan verdachte is - na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg - ten 
      laste gelegd dat: 
    
    
    
      hij op of omstreeks 21 januari 2010 te Eindhoven tezamen en in vereniging met een ander of 
      anderen, althans alleen, met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft 
      weggenomen uit een woning een geldbedrag van 15.000 euro en/of een doos met kleren 
      en/of een handtas (met daarin twee bankpassen en/of een legitimatiebewijs en/of twee 
      mobiele telefoons), een damestas, een paspoort, een ID-kaart, een X-box, een Nintendo DSi, 
      een wii-computer, 2 fotocamera’s, een videocamera en een grote hoeveelheid sieraden, in 
      elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan [Benadeelde partij B] en/of 
      [Benadeelde partij A], in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn 
      mededader(s), welke diefstal werd voorafgegaan en/of vergezeld en/of gevolgd van geweld 
      en/of bedreiging met geweld tegen die [Benadeelde partij B] en/of [Benadeelde partij A] 
      en/of een jongen van 5 jaar en /of een meisje van 8 maanden, gepleegd met het oogmerk om 
      die diefstal voor te bereiden en/of gemakkelijk te maken en/of om bij betrapping op 
      heterdaad aan zichzelf en/of aan zijn mededader(s) hetzij de vlucht mogelijk te maken, 
      hetzij het bezit van het gestolene te verzekeren, welk geweld en/of welke bedreiging met 
      geweld hierin bestond(en) dat verdachte en/of zijn mededader(s) 
    
    
    
      - een vuurwapen, althans een op een vuurwapen gelijkend voorwerp, op die [Benadeelde 
      partij B] en/of [Benadeelde partij A] en/of een jongen van 5 jaar en/of een meisje van 8 
      maanden heeft/hebben gericht en/of (daarbij) heeft/hebben geroepen: "Naar binnen of ik 
      schiet", althans woorden van gelijke dreigende aard en/of strekking en/of 
      - zichtbaar voor die [Benadeelde partij B] en/of [Benadeelde partij A] en/of een jongen van 
      5 jaar en/of een meisje van 8 maanden een vuurwapen, althans een op een vuurwapen 
      gelijkend voorwerp, heeft/hebben doorgeladen en/of 
      - een slaande beweging met een vuurwapen, althans met een op een vuurwapen gelijkend 
      voorwerp, heeft/hebben gemaakt in de richting van het gezicht van die [Benadeelde partij B] 
      en/of 
      - die [Benadeelde partij B] heeft/hebben vast gepakt en/of 
      - een meisje van 8 maanden heeft/hebben vast gepakt en/of (daarbij) een vuurwapen, althans 
      een op een vuurwapen gelijkend voorwerp op het hoofd van die [Benadeelde partij A] 
      heeft/hebben gericht en/of 
      - aan de tas van die [Benadeelde partij A] heeft/hebben getrokken. 
    
     
    
    
    
      Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten of omissies voorkomen, zijn deze 
      verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging. 
    
    
    Bewezenverklaring 
    
    
      Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, 
      met dien verstande dat: 
    
    
    
      hij op 21 januari 2010 te Eindhoven tezamen en in vereniging met anderen met het oogmerk 
      van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen uit een woning een doos, in elk geval 
      enig goed, toebehorende aan [Benadeelde partij B] en/of [Benadeelde partij A]. 
    
    
    
      Het hof acht niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven 
      is bewezenverklaard, zodat deze daarvan behoort te worden vrijgesproken. 
    
    
    Het hof overweegt dienaangaande deze partiële vrijspraak als volgt. 
    
    
      Uit de door het hof gebezigde bewijsmiddelen volgt dat op 21 januari 2010 in een woning 
      aan de [Adres] te Eindhoven een diefstal is gepleegd en dat de daders door de bewoners zijn 
      overlopen. De bewoners van voornoemde woning, te weten [Benadeelde partij A] en 
      [Benadeelde partij B], hebben verklaard dat zij bij thuiskomst zagen dat de voordeur van de 
      woning openstond. Tevens zagen zij dat er nog een persoon in de woning aanwezig was. 
      Toen de bewoners uit de auto waren gestapt, kwamen er twee mannen van achteren 
      aangelopen. Blijkens de stukken is er vervolgens geweld gepleegd jegens de bewoners 
      (slaan en vastpakken) en is er tevens gedreigd met het plegen van geweld (het richten van 
      een vuurwapen op de bewoners in het bijzijn van hun kinderen en het bezigen van 
      bewoordingen van dreigende aard). 
    
    
    
      De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep d.d. 29 januari 2013 een bekennende 
      verklaring afgelegd, inhoudende dat hij bij voornoemde diefstal uit een woning betrokken is 
      geweest. Hij heeft verklaard dat hij met twee andere personen, van wie hij de namen niet wil 
      noemen maar die hij beschrijft als de korte en de lange man, na een tip dat er iets van 
      waarde te halen zou zijn in desbetreffende woning te Eindhoven en dat de bewoners niet 
      thuis zouden zijn, naar die woning is gegaan. De verdachte heeft tevens verklaard dat er 
      geen wapens zouden zijn meegenomen en dat het ook niet de bedoeling was om geweld te 
      plegen of om te dreigen met geweld, omdat de bewoners niet thuis zouden zijn. 
      De woning is door verdachte en zijn mededaders doorzocht en uiteindelijk is uit de woning 
      weggenomen waar ze voor kwamen, te weten een doos gevuld met, zoals de verdachte ter 
      terechtzitting in hoger beroep d.d. 29 januari 2013 heeft verklaard, flesjes GHB. Op een 
      gegeven moment zijn de bewoners thuisgekomen. Op dat moment bevond de korte man zich 
      nog in de woning. De verdachte was samen met de lange man al buiten. De verdachte wilde 
      de korte man in de woning waarschuwen, is naar de woning gegaan en heeft zich niet 
      gericht op de bewoners en hun kinderen. Hij zag dat er toen een worsteling is ontstaan 
      tussen de mannelijke bewoner van de woning (het hof begrijpt: [Benadeelde partij B]) en de 
      lange man. Op het moment dat de korte man via de voordeur de woning verliet, is hij, de 
      verdachte, samen met de korte man weggerend, aldus de verdachte. 
    
    
    
    
    
      De verdachte heeft ontkend dat hij een wapen heeft gehad en dat hij geweld heeft gepleegd. 
      Hij heeft weliswaar de worsteling gezien, maar stelt dat hij daar geen bijdrage aan heeft 
      geleverd. 
    
    
    
      Het hof overweegt dat uit de verklaringen van de aangevers volgt dat de feitelijke 
      geweldsplegingen zijn gepleegd door de man die door hen wordt omschreven als de lange 
      magere jongen. De vraag waar het hof zich voor ziet gesteld is of de verdachte hierbij in 
      enige relevante mate een rol heeft gespeeld. Het hof neemt daarbij het volgende in 
      aanmerking. 
    
    
    
      Uit de verklaring van [Benadeelde partij B] zoals hij die bij de politie heeft afgelegd leidt 
      het hof af dat de dikke jongen - het hof begrijpt op grond van de eigen waarneming ter 
      terechtzitting in hoger beroep dat daarmee de verdachte wordt bedoeld - niets zou hebben 
      gezegd of zou hebben gedaan. [Benadeelde partij B] is, nadat hij door de lange man is 
      geslagen, weggerend en is derhalve geen getuige geweest van wat zich daarna precies heeft 
      afgespeeld en waarover [Benadeelde partij A] heeft verklaard. 
      [Benadeelde partij A] heeft verklaard dat, terwijl haar vriend [Benadeelde partij B] 
      wegrende, de lange jongen zich heeft omgedraaid en zijn wapen op haar heeft gericht en dat 
      op twee meter afstand de dikke jongen (het hof begrijpt: de verdachte) stond. Volgens 
      [Benadeelde partij A] was de lange jongen de woordvoerder en stond de dikke jongen er 
      maar stil bij. Wel zou hij een wapen in de hand hebben gehad. Door verdachte is dit 
      ontkend. 
      Het hof overweegt dat [Benadeelde partij B] pas bij zijn verhoor bij de raadsheercommissaris 
      van dit hof op 20 september 2012 heeft verklaard dat beide mannen een wapen 
      vasthadden, maar het hof kan niet uitsluiten dat deze verklaring is ingegeven doordat 
      [Benadeelde partij B] over het voorval naderhand met [Benadeelde partij A] heeft 
      gesproken. Niet kan worden vastgesteld in hoeverre het hier een eigen waarneming van 
      [Benadeelde partij B] betreft, mede gelet op voornoemde verklaring van [Benadeelde partij 
      A] waaruit blijkt dat [Benadeelde partij B] al was weggerend voordat [Benadeelde partij A] 
      het wapen in handen van verdachte zag, zodat slechts de enkele verklaring van [Benadeelde 
      partij A] dat verdachte een wapen vast had resteert. 
    
    
    
      Alles overziende en gelet op de stellige ontkenning van verdachte, acht het hof onvoldoende 
      bewijs voorhanden op grond waarvan kan worden vastgesteld dat verdachte zelf een wapen 
      heeft gehanteerd. Voorts is het hof van oordeel dat, nu aanwijzingen daarvoor ontbreken, 
      niet kan worden uitgesloten dat verdachte, zoals door hem is gesteld, geen wetenschap (al 
      dan niet in voorwaardelijke vorm) heeft gehad van het feit dat de lange jongen in het bezit 
      was van een vuurwapen. Ook overigens is het hof van oordeel dat niet kan worden 
      vastgesteld dat verdachte bij de geweldplegingen en de bedreigingen buiten de woning 
      gepleegd door de lange jongen met een vuurwapen, enig relevant aandeel is toe te rekenen. 
    
    
    
      Uit de omstandigheid dat de verdachte, zoals hij ter terechtzitting in hoger beroep d.d. 29 
      januari 2013 heeft verklaard, de worsteling tussen de lange man en één van de aangevers 
      heeft gezien, kan naar het oordeel van het hof niet worden afgeleid dat de verdachte zich 
      achter de geweldplegingen en de bedreigingen van de medeverdachte heeft geschaard en 
      derhalve het geweld en de bedreiging met geweld heeft mede gepleegd nu de verdachte ter 
      terechtzitting in hoger beroep d.d. 29 januari 2013 heeft verklaard dat hij, naar het hof 
      begrijpt, op dat moment bezig was om weg te lopen. Naar het oordeel van het hof is 
      daarmee niet, althans onvoldoende gebleken dat de verdachte zich niet van de door de 
      medeverdachte gepleegde geweldplegingen en bedreigingen heeft gedistantieerd. 
    
    
    
      Al met al is het hof van oordeel dat uit de inhoud van de stukken niet kan volgen dat het 
      opzet (al dan niet in voorwaardelijke vorm) van de verdachte gericht was op het door de 
      medeverdachte gepleegde geweld en de bedreiging daarmee en er sprake is geweest van een 
      zodanig nauwe en bewuste samenwerking met de lange jongen gericht op het geweld en de 
      bedreiging daarmee, dat tot een bewezen verklaring van medeplegen van die gedragingen 
      kan worden gekomen. Derhalve wordt de verdachte daarvan vrijgesproken. 
    
    
    
      Wel kan op grond van de bewijsmiddelen worden vastgesteld dat verdachte zich met 
      anderen heeft schuldig gemaakt aan een diefstal te Eindhoven op 21 januari 2010, waarbij 
      uit een woning een doos is weggenomen. Weliswaar kan het hof niet eenduidig vaststellen 
      wat zich in die doos heeft bevonden, maar vast staat dat, mede gelet op de verklaring die de 
      verdachte ter terechtzitting in hoger beroep op 29 januari 2013 heeft afgelegd, er in ieder 
      geval een doos met inhoud is weggenomen. In dat verband slaat het hof tevens acht op de 
      verklaring van [O], voor zover inhoudende dat hij met zijn neef [Naam verdachte] (het hof 
      begrijpt: de verdachte) en een andere persoon die hij kent als ‘De Belg’ op 21 januari 2010 
      in Eindhoven is geweest en dat hij uit een woning een doos heeft meegenomen en achterin 
      zijn auto heeft gezet op de achterbank. Naar zijn zeggen zou de inhoud daarvan kleding zijn 
      geweest. Voorts neemt het hof in aanmerking de verklaring van de getuige [W] die een man 
      vanuit een woning aan de [Adres] te Eindhoven zag komen en heeft gezien dat deze man 
      een doos in zijn handen had, daarmee naar een geparkeerde auto liep en de doos in de auto 
      zette. 
    
    
    
      Ten aanzien van de overige in de tenlastelegging genoemde goederen merkt het hof het 
      volgende op. 
      De handtas van [Benadeelde partij A] met inhoud is blijkens de stukken door de lange 
      jongen buiten de woning weggenomen. Gelet op de wijze van tenlasteleggen komt het hof 
      tot een vrijspraak van dit deel van de tenlastelegging nu de opsteller van de tenlastelegging 
      kennelijk doelt op het wegnemen van goederen uit een woning. Of naast de doos ook de 
      andere in de tenlastelegging genoemde goederen uit de woning zijn weggenomen is, gelet 
      op de stellige betwisting van verdachte, en bij gebrek aan overige bewijsmiddelen, 
      onvoldoende gebleken, zodat het hof met betrekking tot de andere in de tenlastelegging 
      genoemde goederen eveneens tot een vrijspraak komt. 
    
    
    Door het hof gebruikte bewijsmiddelen 
    
    
      Indien tegen dit verkort arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof 
      gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in 
      een aanvulling op het verkort arrest. Deze aanvulling wordt dan aan het verkort arrest 
      gehecht. 
    
    
    Bijzondere overwegingen omtrent het bewijs 
    
    
      De beslissing dat het bewezen verklaarde door de verdachte is begaan berust op de 
      feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen, in onderlinge 
      samenhang beschouwd. 
    
    
    
    Strafbaarheid van het bewezen verklaarde 
    
    Het bewezen verklaarde levert op: 
    
    diefstal door twee of meer verenigde personen. 
    
    
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het 
      feit uitsluiten. 
    
    
    Strafbaarheid van de verdachte 
    
    
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van 
      verdachte uitsluiten. 
    
    
    De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezen verklaarde. 
    
    Op te leggen straf 
    
    
      Het hof heeft bewezen verklaard dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan diefstal 
      uit in woning, in vereniging gepleegd, waarbij een doos is ontvreemd. 
    
    
    
    
      Nu het hof, anders dan de rechtbank en de advocaat-generaal, tot een andere bewezen 
      verklaring komt en het ten laste gelegde geweld en de ten laste gelegde bedreiging met 
      geweld, in vereniging gepleegd, niet bewezen acht, zal het hof bij de bepaling van de op te 
      leggen straf uitgaan van andere uitgangspunten. 
    
    
    
    
      Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen 
      is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezen verklaarde is begaan en op de 
      persoon van de verdachte, zoals een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting naar voren 
      is gekomen. 
    
    
    
    
      Het hof heeft wat betreft de op te leggen strafsoort en hoogte van de straf aansluiting 
      gezocht bij de binnen de zittende magistratuur ontwikkelde oriëntatiepunten, dienende als 
      richtlijn voor een gebruikelijk rechterlijk straftoemetingsbeleid ten aanzien van 
      woninginbraak. Genoemde oriëntatiepunten geven als indicatie voor de op te leggen straf, 
      een gevangenisstraf voor de duur van drie maanden. 
    
    
    
    
      In het onderhavige geval zijn de volgende strafverzwarende omstandigheden van belang. 
      De verdachte heeft de gepleegde diefstal uit een woning in vereniging begaan, de woning is 
      daarbij volledig doorzocht en in de woning is een ravage aangericht. 
      Het hof merkt daarbij op dat een dergelijk delict doorgaans bij de bewoners een 
      langdurig en groot gevoel van onveiligheid te weeg brengt, terwijl juist in de woning, in de 
      privésfeer, een gevoel van veiligheid voor het eigen welbehagen van groot belang is. 
      Daarnaast houdt het hof rekening met de mate van overlast en ergernis die door dergelijke 
      delicten wordt veroorzaakt aan de gedupeerden. 
    
    
    
      Tevens heeft het hof rekening gehouden met het feit dat verdachte blijkens een hem 
      betreffend Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 12 november 2012 reeds eerder ter zake 
      strafbare feiten is veroordeeld, zij het dat het hier met name geweldsdelicten betreft. 
      Het hof houdt eveneens rekening met de omstandigheid dat verdachte in hoger beroep 
      grotendeels openheid van zaken heeft gegeven en zijn verantwoordelijkheid voor de diefstal 
      heeft genomen. 
    
    
    
      Alles overziende kan naar het oordeel van het hof niet worden volstaan met een andere of 
      lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming voor de hierna te 
      vermelden duur met zich brengt. 
    
    
    Vordering van de benadeelde partij [Benadeelde partij A] 
    
    
      De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een 
      vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 17.783,15, bestaande uit een bedrag van 
      € 4.000,-- ter zake van geleden immateriële schade en een bedrag van € 13.354,75 ter zake 
      van materiële schade plus kosten juridische bijstand voor een bedrag van € 428,40. De 
      vordering is bij het vonnis waarvan beroep niet-ontvankelijk verklaard. De benadeelde partij 
      heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van haar oorspronkelijke 
      vordering, althans zo begrijpt het hof de brief van de advocaat van de benadeelde partij d.d. 
      21 september 2012 gericht aan het hof. 
    
    
    
      Ten aanzien van de gevorderde immateriële schade overweegt het hof dat de gestelde 
      geestelijke schade grotendeels teweeg is gebracht door de geweldplegingen en de 
      bedreigingen met geweld. Het hof heeft de verdachte echter vrijgesproken van enige 
      betrokkenheid daarbij. Derhalve acht het hof niet voldoende gebleken dat de gestelde 
      immateriële schade door verdachtes bewezen verklaarde handelen is veroorzaakt. 
      Dit geldt eveneens voor de gevorderde kosten ter zake de weggenomen goederen. Het hof 
      acht bewezen dat een doos met inhoud is weggenomen. Van het overige is de verdachte 
      vrijgesproken. Daarnaast geldt dat de waarde van de inhoud van de weggenomen doos niet 
      eenvoudig is vast te stellen nu het hof niet eenduidig heeft kunnen vaststellen wat er in die 
      doos zat. Bovendien heeft aangeefster blijkens de stukken op grond van haar 
      inboedelverzekering (RVS) reeds een schadevergoeding ontvangen en niet duidelijk is of en 
      zo ja, in hoeverre de inhoud van de weggenomen doos daarmee ook vergoed is. 
      Ten aanzien van de gevorderde kosten terzake de vernielde goederen overweegt het hof dat 
      dit deel van de vordering niet afdoende met bewijsstukken is onderbouwd. In hoger beroep 
      is namens de benadeelde partij geen nader bewijsaanbod gedaan. Er is geen aanleiding tot 
      aanhouding van de behandeling, nu een dergelijke aanhouding naar het oordeel van het hof 
      in dit geval een onevenredige belasting van het strafgeding zou vormen. Hierbij neemt het 
      hof in aanmerking dat een belangrijk doel van de strafrechtspleging is dat zaken efficiënt en 
      tijdig worden afgedaan. 
      Gelet op het vorenstaande kan de benadeelde partij [Benadeelde partij A] in haar vordering 
      niet worden ontvangen. Met betrekking tot de kosten zal worden beslist als in het dictum 
      vermeld. 
    
    
    Vordering van de benadeelde partij [Benadeelde partij B] 
    
    
    
      De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een 
      vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 15.180,00 aan geleden materiële schade, 
      bestaande uit een weggenomen geldbedrag van € 15.000,-- en een bedrag van € 180,-- aan 
      kosten juridische bijstand. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep niet-ontvankelijk 
      verklaard. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag 
      van haar oorspronkelijke vordering. 
    
    
    
      Het hof acht niet voldoende gebleken dat de gestelde materiële schade door verdachtes 
      bewezen verklaarde handelen is veroorzaakt. Immers, het hof acht bewezen dat is 
      weggenomen een doos met inhoud. Van het overige, waaronder een geldbedrag van 
      € 15.000,00, is de verdachte vrijgesproken. De benadeelde partij [Benadeelde partij B] kan 
      daarom in haar vordering niet worden ontvangen. Met betrekking tot de kosten zal worden 
      beslist als in het dictum vermeld. 
    
    
    Toepasselijke wettelijke voorschriften 
    
    
      De beslissing is gegrond op de artikelen 310 en 311 van het Wetboek van Strafrecht, zoals 
      deze luidden ten tijde van het bewezen verklaarde. 
    
    
     
    
    BESLISSING 
    
    Het hof: 
    
    Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht: 
    
    
      Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft 
      begaan. 
    
    
    
      Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan 
      hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij. 
    
    
    
      Verklaart het bewezen verklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en 
      verklaart de verdachte strafbaar. 
    
    
    Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 (zes) maanden. 
    
    
      Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in 
      enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest 
      is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal 
      worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht. 
    
    
    Vordering van de benadeelde partij [Benadeelde partij A] 
    
    
      Verklaart de benadeelde partij [Benadeelde partij A] in haar vordering tot schadevergoeding 
      niet-ontvankelijk. 
    
    
    
      Verwijst de benadeelde partij in de door verdachte gemaakte en ten behoeve van de 
      tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op 
      nihil. 
    
    
    Vordering van de benadeelde partij [Benadeelde partij B] 
    
    
      Verklaart de benadeelde partij [Benadeelde partij B] in haar vordering tot schadevergoeding 
      niet-ontvankelijk. 
    
    
    
      Verwijst de benadeelde partij in de door verdachte gemaakte en ten behoeve van de 
      tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op 
      nihil. 
    
    
     
    
    
      Aldus gewezen door 
      mr. O.M.J.J. van de Loo, voorzitter, 
      mr. M. Rutgers en mr. W.J. Kolkert, raadsheren, 
      in tegenwoordigheid van mr. N. van der Velden, griffier, 
      en op 12 februari 2013 ter openbare terechtzitting uitgesproken.