ECLI:NL:CBB:2001:AB1303, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 12-04-2001, AWB 99/950
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-04-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
      No. AWB 99/950						12 april 2001
      	20010
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellant van een beslissing van de raad van tucht voor registeraccountants en 
      Accountants-Administratieconsulenten te Amsterdam (hierna: de raad van tucht), gewezen op 20 
      september 1999,
      gemachtigde: mr R. Verdonk.
    
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 20 september 1999 heeft de raad van tucht een beslissing genomen op een klacht, op 
      28 april 1999 ingediend tegen appellant door C, maatschap voor administratieve 
      dienstverlening (hierna: klaagster).
      Bij een op 17 november 1999 bij het College ingediend beroepschrift heeft appellant tegen 
      die beslissing beroep bij het College ingesteld. 
      De raad van tucht heeft bij brief van 29 november 1999 op de zaak betrekking hebbende 
      stukken doen toekomen aan de griffier van het College.
      Het College heeft de zaak behandeld ter terechtzitting van 8 februari 2001. Appellant heeft 
      zijn standpunt doen toelichten.
    
    
    
    
      2. De grondslag van het geschil
      2.1	De toepasselijke regelgeving
      	Artikel 11, eerste lid, van de Verordening Gedrags- en Beroepsregels Registeraccountants 
      1994 (hierna: GBR 1994), luidt als volgt:
      "	De registeraccountant doet slechts mededelingen omtrent de uitkomst van zijn 
      arbeid voor zover zijn deskundigheid en de door hem verrichte werkzaamheden 
      daarvoor een deugdelijke grondslag vormen. Hij draagt er zorg voor dat 
      zodanige mededelingen een duidelijk beeld geven van de uitkomst van zijn 
      arbeid."
    
    
    
      	Artikel 33 van de GBR 1994 luidt als volgt:
      "	Het is de registeraccountant verboden een oordeel te geven omtrent de arbeid 
      van een andere accountant alvorens hem in de gelegenheid te hebben gesteld 
      inlichtingen te geven."
    
    
    
      2.2	De vaststaande feiten
      Het College gaat uit van de feiten zoals die zijn vastgesteld in de bestreden beslissing van 
      de raad van tucht, nu tegen die vaststelling geen grieven zijn aangevoerd.
    
    
    
      3.	De bestreden tuchtbeslissing
      Bij de bestreden tuchtbeslissing, die aan deze uitspraak is gehecht en als hier ingelast wordt 
      beschouwd, heeft de raad van tucht de klacht gegrond verklaard en aan appellant de 
      maatregel van berisping opgelegd.
    
    
    
    
      4.	De middelen van beroep
      Appellant heeft - samengevat - tegen de bestreden tuchtbeslissing de volgende middelen 
      voorgedragen.
      4.1	De raad van tucht heeft in zijn beslissing blijkbaar een analoge toepassing van artikel 33 
      GBR 1994 voor ogen gestaan. Dit ten onrechte. Uit de jurisprudentie aangaande dit artikel 
      blijkt dat in alle gevallen waarin dit artikel tot een tuchtrechtelijke maatregel leidde, sprake 
      was van een "onderzoek" of een "overzicht van tekortkomingen" door een accountant naar 
      of over een andere accountant. In onderhavig geval is geen sprake van een oordeel over de 
      werkzaamheden van een andere accountant. Appellant kende deze werkzaamheden niet 
      maar heeft een urenraming onder voorbehoud verstrekt. De second opinion zou alleen dan 
      als oordeel kunnen worden aangemerkt indien de declaratie van klaagster zou zijn 
      onderzocht en becommentarieerd. Daarvan is geen sprake geweest.
      	Het enkele feit dat geen voorafgaand overleg met klaagster heeft plaatsgevonden omtrent 
      de in de brief van 12 februari 1999 opgenomen urenraming, hoeft op zich niet te betekenen 
      dat appellant een ongefundeerd oordeel zou hebben uitgesproken. Appellant heeft zich 
      uitdrukkelijk baserend op door zijn opdrachtgever verstrekte informatie een urenraming 
      gegeven over reeds verrichte werkzaamheden. Het vermelden van een uur-tarief is bewust 
      achterwege gelaten. Appellant heeft vooraf de kolommenbalansen van de firma D 
      beoordeeld. Nu klaagster de door haar verrichte werkzaamheden had gedeclareerd, heeft de 
      urenraming van appellant de status van "second opinion" gekregen. 
      4.2	De raad van tucht oordeelt dat het verstrekken van een urenraming in de wetenschap dat 
      tussen klaagster en haar cli‰nt een geschil bestond over de declaratie voor verrichte 
      werkzaamheden, onzorgvuldig en tuchtrechtelijk verwijtbaar was. Kern van de klacht was 
      dat appellant eerst overleg had moeten voeren met de accountant/administrateur die de 
      declaratie had opgesteld. Door dit buiten beschouwing te laten komt de raad van tucht tot 
      de zeer verstrekkende uitspraak dat in alle gevallen waarin een geschil is over een 
      declaratie een urenraming niet op een enkel verzoek van de opdrachtgever mag worden 
      uitgevoerd op straffe van het verwijt dat de accountant onzorgvuldig handelt. In een 
      andere, eerdere beslissing komt de raad nog tot een andere conclusie. 
      Met name nu appellant zich tot objectief vast te stellen feiten heeft beperkt en de raming op 
      deugdelijke grondslag is geschied, valt niet goed te begrijpen waarom appellant 
      desondanks onzorgvuldig zou hebben gehandeld.
      4.3	Appellant is van oordeel dat hij geen oordeel gegeven over een declaratie, omdat door hem 
      geen onderzoek is ingesteld naar de werkzaamheden of declaratie van klaagster. Sterker 
      nog: appellant kende de declaratie niet en is evenmin bekend met de door klaagster 
      verrichte werkzaamheden in dezen. Het vermelden van tarieven in de verklaring is dan ook 
      bewust achterwege gelaten. 
      In de verklaring van 12 februari 1999 heeft appellant voorts expliciet het voorbehoud 
      gemaakt dat bij het verstrekken van de urenraming is uitgegaan van de door de 
      opdrachtgever verstrekte informatie. Op basis van deze informatie was het goed mogelijk 
      een urenraming te maken, zonder in het bezit te zijn van de declaratie.
      4.4	De maatregel van berisping is zwaarder dan de maatregel die in andere artikel 33 
      GBR-1994 kwesties, is opgelegd. Appellant verwijst naar een aantal uitspraken van de raad 
      van beroep, waarbij enkel (schriftelijke) waarschuwingen werden opgelegd.
    
    
    
      5.	De beoordeling
      5.1	De raad van tucht heeft in de bestreden beslissing onder 5.2 overwogen dat appellant een 
      ernstig tuchtrechtelijk verwijt kan worden gemaakt, waarbij de raad in aanmerking heeft 
      genomen dat appellant op het enkele verzoek van een firmant van de firma D is overgegaan 
      tot het verstrekken van de urenraming, terwijl hij op de hoogte was van het feit dat het hier 
      een urenraming betrof inzake werkzaamheden die door C reeds waren verricht en 
      gedeclareerd en dat over de hoogte van deze declaratie een geschil bestond. 
      Met appellant is het College van oordeel dat de raad van tucht ten onrechte heeft 
      geoordeeld dat het verstrekken van een urenraming, ook als deze raming werkzaamheden 
      betreft die reeds door klaagster zijn verricht en gedeclareerd, onzorgvuldig en 
      tuchtrechtelijk verwijtbaar is. Hierbij is van belang dat het betreft een raming van het 
      aantal uren dat door (medewerkers van) appellant besteed zou zijn aan het samenstellen 
      van de jaarrapporten uitdrukkelijk uitgaande van informatie verstrekt door de 
      desbetreffende onderneming. Appellant heeft daarmee geen oordeel gegeven over de wijze 
      waarop deze werkzaamheden door klager zijn verricht noch over het tijdbeslag dat daarmee 
      gemoeid is geweest doch slechts het aantal uren dat hij, uitgaande van de uitdrukkelijke 
      aannames, zou hebben begroot voor de desbetreffende werkzaamheden. De omstandigheid 
      dat appellant op de hoogte was van een tussen klaagster en haar cli‰nte bestaand geschil 
      over de hoogte van de declaratie met betrekking tot deze werkzaamheden en 
      laatstgenoemde in haar opvattingen over de juistheid van deze declaratie zou worden 
      gesterkt doet hieraan niet af. De hoogte van deze declaratie was immers afhankelijk van de 
      terzake tussen klager en haar cli‰nte gemaakte afspraken bijvoorbeeld met betrekking tot 
      het te hanteren tarief, de ervaring van (medewerkers van) klager en de juistheid van de 
      veronderstellingen die aan de opgave ten grondslag werden gelegd. De uitspraak van de 
      raad van tucht ontbeert om die reden deugdelijke grondslag en dient derhalve te worden 
      vernietigd.
      5.2	Het College ziet aanleiding om de zaak zelf af te doen en overweegt daartoe als volgt. 
      De klacht luidt - samengevat - dat de brief van 12 februari 1999 oordelend en implicerend 
      van karakter is; dat appellant het verhaal van de firma D niet heeft geverifieerd, althans dat 
      vooraf geen contact is gezocht met klaagster en dat appellant ook naderhand niet openstond 
      voor een inhoudelijk gesprek met klaagster.
      Naar het oordeel van het College moet de verklaring van 12 februari 1999 worden 
      aangemerkt als een mededeling in de zin va artikel 11 van de GBR 1994. Ingevolge het 
      eerste lid van dit artikel doet de registeraccountant slechts mededelingen omtrent de 
      uitkomst van zijn arbeid voor zover zijn deskundigheid en de door hem verrichte 
      werkzaamheden daarvoor een deugdelijke grondslag vormen. Hij draagt er zorg voor dat 
      zodanige mededelingen een duidelijk beeld geven van de uitkomsten van zijn arbeid.
      In haar algemeenheid is naar het oordeel  van het College onjuist de opvatting dat een 
      verklaring deugdelijke grondslag reeds zou ontberen, op grond van het enkele feit dat geen 
      hoor en wederhoor is toegepast. 
      In onderhavig geval heeft appellant - conform de opdracht van de firma D - bij brief van 12 
      februari 1999 een raming gemaakt van het aantal uren dat door medewerkers van 
      appellants kantoor besteed zou zijn aan het samenstellen van de jaarrapporten van 
      genoemde firma. Genoegzaam is komen vast te staan dat appellant, alvorens daartoe over 
      te gaan, kolommenbalansen heeft ingezien en beoordeeld. Derhalve kan niet gezegd 
      worden dat appellant de mededelingen van de firma D niet heeft geverifieerd. Bovendien 
      heeft appellant door vermelding van de informatie waarvan hij is uitgegaan alvorens de 
      mededeling werd opgemaakt, naar het oordeel van het College voldoende voorbehoud 
      gemaakt.
       Voorts heeft appellant zich naar het oordeel van het College beperkt tot het geven van een 
      urenraming en zich afzijdig gehouden van het geven van een oordeel over het gehanteerde 
      uurtarief en de hoogte van de declaratie van klaagster. Appellant was - op de hoogte zijnde 
      van het tussen klaagster en de firma D bestaande geschil - niet genoodzaakt contact op te 
      nemen met klaagster, nu een dergelijk contact, gezien de aard van de opdracht, afbreuk zou 
      hebben gedaan aan het onafhankelijke en objectieve karakter van een urenraming. 
      Gezien deze omstandigheden is het College van oordeel dat appellant bij het opstellen van 
      zijn verklaring van 12 februari 1999 de vereiste zorgvuldigheid in acht heeft genomen en 
      dat de verklaring op een deugdelijke grondslag berust, als bedoeld in artikel 11, eerste lid,  
      GBR 1994.
      De hiervoor weergegeven klacht is mitsdien ongegrond. 
      Derhalve is geen aanleiding tot het opleggen van een maatregel.
      Na te melden beslissing berust op de artikelen 40, 52, 53 en 54a tot en met g van de Wet op 
      de registeraccountants en op artikel 11, eerste lid, en 33 van de GBR 1994.
    
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College:
      - verklaart het beroep gegrond;
      - vernietigt de bestreden tuchtbeslissing;
      - verklaart de klacht ongegrond.
    
    
    
    Aldus gewezen door mr B. Verwayen, mr J.A. Hagen en mr M.A. Fierstra, in tegenwoordigheid van mr A.J. Medze, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 12 april 2001.
    
    w.g. B. Verwayen					w.g. A.J. Medze