ECLI:NL:CBB:2001:AB0538, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 01-03-2001, AWB 99/627
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-03-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (vijfde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No.AWB 99/627					1 maart 2001
      	26000
    
    
    
    
    
      Uitspraak in de zaak van:
      A, te B, appellant,
      gemachtigde: C, werkzaam bij appellante, 
      tegen
      de Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening, verweerster,
      gemachtigde: mr D. Wekker.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 28 juli 1999 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 19 juli 1999.
      Onder dagtekening 5 november 1999 heeft verweerster een verweerschrift ingediend.
      Bij brieven 3 januari 2001 en 9 januari 2001 heeft appellante nadere stukken in het geding 
      gebracht.
      Op 18 januari 2001 heeft het onderzoek ter zitting plaats gehad, waar partijen hun 
      standpunten nader hebben uiteengezet.
      2.	De grondslag van het geschil
      Bij zijn oordeelsvorming gaat het College uit van de volgende feiten en omstandigheden.
      - Bij schrijven van 30 november 1998 heeft appellante zich gericht tot het 
      Arbeidsbureau Apeldoorn met de mededeling dat haar administratie had verzuimd 
      tijdig verklaringen als bedoeld in de Wet vermindering afdracht loonbelastingen en 
      premie voor de volksverzekeringen (hierna: Wva), aan te vragen met betrekking tot 
      een aantal langdurig werklozen die bij haar in dienst waren getreden, en heeft 
      appellante in verband met het financi‰le belang bij het verkrijgen van zodanige 
      verklaringen verzocht alsnog tot afgifte daarvan over te gaan.
      - Naar aanleiding van een telefoongesprek, dat een werknemer van appellante, D, met 
      een medewerkster van het arbeidsbureau heeft gevoerd op 4 maart 1999, is appellante 
      in de persoon van D bij schrijven van gelijke datum vanwege het arbeidsbureau 
      verzocht de aanvraag om afgifte van verklaringen als vorenbedoeld, binnen 14 dagen 
      in te dienen.
      - Bij brief van - eveneens - 4 maart 1999 heeft D namens appellante een aanvraag met 
      bijbehorende bescheiden aan het arbeidsbureau toegezonden.
      - Het arbeidsbureau heeft appellante in een schrijven d.d. 1 april 1999, ter attentie van 
      D, mededeling gedaan omtrent het aantal personen voor wie een verklaring kon 
      worden gevraagd.
      - De Regionale Directie voor de Arbeidsvoorziening heeft appellante bij schrijven van 
      7 april 1999 het volgende te kennen gegeven:
    
    
    
      "	Namens de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, gelet op het bepaalde in artikel 9, 
      eerste lid, WVA en het mandaatbesluit WVA van de Algemene Directie voor 
      de Arbeidsvoorziening van 5 maart 1997, heb ik besloten uw aanvraag niet in 
      behandeling te nemen.
    
    
    
      De reden hiervoor is dat uw aanvraag niet binnen de wettelijk gestelde termijn 
      van twee maanden na aanvang van de dienstbetrekking (volgens artikel 2, 
      Uitvoeringsregeling langdurig werklozen) bij ons is ingediend.
    
    
    Hierbij ontvangt u de aanvraag retour.
    
    Ik hoop u hiermee voldoende te hebben ge‹nformeerd."
    
    
      -	Genoemd schrijven, gesteld ter attentie van D, was - naar op grond van de 
      gedingstukken en het verhandelde ter zitting moet worden aangenomen - tezamen 
      met stukken betreffende de toepassing van de Wva, die waren bestemd voor 
      appellantes medewerker E gevoegd in een envelop, waarvan het venster de naam van 
      appellante en die van E toonde.
      -	Nadat het arbeidsbureau D, naar aanleiding van diens vraag aangaande het uitblijven 
      van een beslissing op eerdervermelde verzoeken, mededeling had gedaan omtrent de 
      verzending van genoemd stuk d.d. 7 april 1999, heeft appellante, nadat het stuk bij E 
      was achterhaald, appellante tegen de daarin vervatte afwijzing een bezwaarschrift 
      ingediend.
      -	Bij het thans bestreden besluit heeft verweerster het bezwaarschrift van appellante 
      niet-ontvankelijk verklaard wegens overschrijding van de termijn van zes weken 
      welke in artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) is gesteld voor 
      indiening van een bezwaarschrift.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Het bestreden besluit houdt onder meer het volgende in.
      "	De Algemene Directie stelt vast dat de bestreden beslissing gericht aan 
      verzoekster ter attentie van de heer D (met het adres postbus F) tijdig in het 
      bezit was van verzoekster. De Arbeidsvoorzieningsorganisatie kan niet 
      verantowoordelijk worden gehouden voor het feit dat de bestreden beslissing 
      niet tijdig in het bezit is gekomen van de juiste contactpersoon 
      (de heer D) binnen de organisatie van verzoekster. Dit is immers terug te 
      voeren op de wijze waarop verzoekster gestalte geeft aan haar bedrijfsvoering. 
      In dit geval met name de wijze waarop de afhandeling van poststukken 
      plaatsvindt door medewerk(st)ers die post ontvangen welke niet voor hem of 
      haar is bestemd. De gevolgen van de niet tijdige doorgeleiding van poststukken 
      binnen de organisatie van verzoekster, dienen voor haar rekening en risico te 
      komen.
    
    
    
      Hetgeen verzoekster omtrent de termijnoverschrijding van haar bezwaarschrift 
      heeft gesteld kan niet leiden tot het oordeel dat de termijnoverschrijding 
      verschoonbaar is.
    
    
    
      Gelet op het grote (191) aantal medewerkers ten behoeven van wie een 
      verklaring langdurige werkloze ingevolgde de Wet is geweigerd, heeft de 
      Algemene Directie kennis genomen van de inhoud van de primaire beslissing 
      alsmede van de bezwaren van verzoekster. Dit geeft aanleiding tot de volgende 
      overwegingen.
    
    
    
      Volgens vaste jurisprudentie van het College van Beroep voor het bedrijfsleven 
      dient aan de termin van artikel 2, van de ULW, strikt de hand te worden 
      gehouden. Slechts indien bijzondere omstandigheden zulks rechtvaardigen 
      wordt een termijnoverschrijding verschoonbaar geacht.
      De keuze van verzoekster voor haar, thans voormalige, hoofd financi‰le zaken 
      als degene die verantwoordelijk si voor het co”rdineren en indienen van de 
      onderhavige WVA-aanvragen, is terug te voeren op de wijze waarop 
      verzoekster gestalte geeft aan haar bedrijfsvoering binnen haar organisatie. Dit 
      is een aangelegenheid die geheel voor rekening en risico van verzoekster komt.
    
    
    
      Met betrekking tot het argument van verzoekster dat voor haar organisatie de 
      afdrachtvermindering financieel noodzakelijk is, omdat zij slechts een beperkt 
      budget tot haar beschikking heeft, merkt de Algemene Directie op dat de Wet 
      niet voorziet in een hardheidsclausule. De Wet is een stimuleringsmaatregel en 
      voorziet slechts in objectieve criteria die gelijkduidend zijn voor een ieder. 
      Derhalve kan geen onderscheid worden gemaakt naar achtergrond en de 
      situatie van de aanvrager. Dit zou strijdig zijn met het gelijkheidsbeginsel. Dat 
      de bestreden beslissing voor verzoekster mogelijk verderstrekkende gevolgen 
      heeft, doet aan het voorgaande niet af."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellant
      Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep, samengevat weergegeven, onder meer 
      het volgende tegen het bestreden besluit aangevoerd.
      Het kan appellante niet euvel worden geduid dat E, die zich als salarisadministrateur bezig 
      houdt met de afhandeling van lopende zaken betreffende de uitvoering van de Wva, 
      eerdergenoemde aan hem gericht envelop, waarin zich aan hem gerichte stukken bevonden 
      aangaande dergelijke zaken die geen spoedeisend karakter hadden, na vluchtige 
      bestudering ter afhandeling op een later tijdstip, terzijde heeft gelegd en geen aandacht 
      heeft besteed aan het zich achter de voor hem bestemde stukken bevindende document 
      betreffende de afwijzing van de aanvraag om afgifte van verklaringen ingevolge de Wva.
      Naar de mening van appellante had verweerster in verband met de aard van het onderwerp 
      en de omstandigheid dat de contacten werden onderhouden met D, de primaire beslissing 
      in een afzonderlijke aan hem gerichte envelop behoren te versturen.
    
    
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Met betrekking tot het voorafgaande overweegt het College dat, nu moet worden 
      vastgesteld dat het bezwaarschrift van appellante te laat is ingediend, nagegaan dient te 
      worden of niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaarschrift achterwege had behoren te 
      blijven op de in artikel 6:11 van de Awb genoemde grond, dat redelijkerwijs niet kan 
      worden geoordeeld dat de indiener in verzuim is geweest.
      Het College is tot een bevestigende beantwoording van de hiervoor geformuleerde vraag 
      gekomen en heeft daarbij in overweging genomen:
      - dat de correspondentie, betreffende vorenomschreven - vertraagde - aanvragen om 
      verklaringen ingevolge de Wva, tussen het arbeidsbureau en appellante is gelopen via D;
      - dat het aan D gerichte document van 7 april 1999, dat geacht kan worden een besluit te 
      bevatten op evenbedoelde aanvraag, gezien de hiervoor weergegeven tekst van dit 
      document niet duidelijk de kenmerken vertoont van een zodanig besluit, daarbij mede in 
      aanmerking genomen dat het document geen vermelding bevat van de mogelijkheid van 
      indiening van een bezwaarschrift en uit de gedingstukken niet is gebleken dat appellante 
      daarop overigens is gewezen;
      - dat genoemd document zich bevond in een aan E gerichte envelop, die voor het overige 
      stukken bevatte inzake de uitvoering van de Wva, die bestemd waren voor E en geen 
      spoedeisend karakter hadden;
      - dat onder deze omstandigheden niet kan worden gesproken van een toereikende 
      bekendmaking van het primaire besluit aan appellante en het niet ondernemen van actie 
      door E na ontvangst van genoemd document, niet als een rechtens relevant verzuim aan 
      appellante valt toe te rekenen;
      - dat appellante aanstonds nadat van het bestaan van het document was gebleken, een 
      bezwaarschrift heeft ingediend.
      Het vorenoverwogene leidt tot de slotsom dat verweerster ten onrechte heeft beslist tot 
      niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaarschrift van appellante, en dat derhalve het 
      bestreden besluit niet in stand kan blijven.
    
    
    
      In verband hiermede dient ingevolge artikel 8:74 van de Awb het door appellante betaalde 
      griffierecht te worden vergoed.
      Voor toepassing van artikel 8:75 acht het College ten slotte geen termen aanwezig, nu niet 
      is gebleken van proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College:
      -	verklaart het beroep gegrond;
      -	vernietigt het bestreden besluit;
      -	bepaalt dat het door appellant betaalde griffierecht ten bedrage van Ÿ 450,-- aan haar wordt vergoed door de Arbeidsvoorzienigsorganisatie.
    
    
    
    Aldus gewezen door mr H.C. Cusell in tegenwoordigheid van mr W.F. Claessens, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 1 maart 2001.
    
    
    w.g. H. C. Cusell	w.g. W.F. Claessens