ECLI:NL:RVS:2006:AV2971, Raad van State, 01-03-2006, 200506998/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2006-03-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 28 april 2003  heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag (hierna: het college) geweigerd aan appellant een ontheffing te verlenen voor het exploiteren van een internetwinkel in de [locatie].

200506998/1.
      Datum uitspraak: 1 maart 2006.
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    [appellant], wonend te [woonplaats],
    
    tegen de uitspraak in zaak no. AWB 04/4366 van de rechtbank 's-Gravenhage van 28 juni 2005 in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    het college van burgemeester en wethouders van Den Haag.
    
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 28 april 2003  heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag (hierna: het college) geweigerd aan appellant een ontheffing te verlenen voor het exploiteren van een internetwinkel in de [locatie].
    
    Bij besluit van 31 augustus 2004 heeft het college het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    
    Bij uitspraak van 28 juni 2005, verzonden op 29 juni 2005, heeft de rechtbank 's-Gravenhage (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 9 augustus 2005, bij de Raad van State ingekomen op dezelfde datum, hoger beroep ingesteld. De gronden zijn aangevuld bij brief van 7 september 2005. Deze brieven zijn aangehecht.
    
    Bij brief van 6 oktober 2005 heeft het college van antwoord gediend.
    
    De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 15 februari 2006, waar appellant in persoon, bijgestaan door mr. B. van Eijk, advocaat te Den Haag, en het college, vertegenwoordigd door mr. A. Bos, werkzaam bij de gemeente, zijn verschenen.
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.    Ingevolge artikel 9, eerste lid, van de Wet op de stads- en dorpsvernieuwing strekt een leefmilieuverordening tot wering van dreigende en tot stuiting van reeds ingetreden achteruitgang van de woon- en werkomstandigheden in en het uiterlijk aanzien van het bij die verordening aangewezen gebied of de daarbij aangewezen gebieden.
    
        Ingevolge artikel 1, derde lid, aanhef en onder j, van de Leefmilieuverordening Recreatie-inrichtingen c.a. (hierna: de Verordening) wordt onder belwinkel verstaan een gebouw, geheel of gedeeltelijk gebruikt om daarin door derden tegen vergoeding elektronisch berichtenverkeer, zoals (internationaal) telefoonverkeer, dan wel aanverwante activiteiten te doen plaatsvinden.
    
        Ingevolge artikel 2 van de Verordening, voor zover hier van belang, is het verboden te bouwen, werken en werkzaamheden te verrichten alsmede gronden en opstallen te gebruiken ten behoeve van belwinkels.
    
        Ingevolge artikel 3 van de Verordening kan het college van het verbod in artikel 2 van de Verordening ontheffing verlenen, voorzover er geen sprake is van een achteruitgang van de woon- en werkomstandigheden in het gebied waarvoor het verbod van kracht is.
    
    2.2.    Appellant exploiteerde een internetwinkel waarin, onder meer, tegen betaling toegang tot het internet wordt verschaft. Appellant stelt dat zijn internetwinkel niet onder de definitie van een belwinkel valt zoals bedoeld in de Verordening. Subsidiair stelt appellant dat hij een ontheffing dient te krijgen zoals bedoeld in artikel 3 van de Verordening, omdat er geen sprake is van overlastgevende activiteiten.
    
    2.3.    Gelet op de definitie van een belwinkel in de Verordening is de Afdeling met de rechtbank van oordeel dat de Verordening van toepassing is op de internetwinkel van appellant. Er is sprake van elektronisch berichtenverkeer door derden tegen een vergoeding. Aan de stelling van appellant dat uit de toelichting op de Verordening blijkt dat de definitie van een belwinkel beperkt zou moeten blijven tot winkels waar daadwerkelijk getelefoneerd kan worden komt geen gewicht toe aangezien uit de tekst van artikel 1, derde lid, aanhef en onder j, van de Verordening volgt dat telefoonverkeer slechts een voorbeeld is van elektronisch berichtenverkeer.
    
    2.4.    Ter voorkoming van een dreigende achteruitgang van de woon- en werkomstandigheden hanteert het college het beleid dat in de regel in woonstraten geen belwinkels worden toegestaan. In winkelgebieden en overige gemengde gebieden is het onder omstandigheden en onder voorwaarden mogelijk om belwinkels te vestigen. In een aantal als zodanig aangewezen gebieden binnen de stad waar de meeste overlast en criminaliteit zijn vastgesteld, de zogenoemde hot spots, worden echter vanwege de overlastproblematiek geen ontheffingen voor nieuwe vestigingen verleend. Met de rechtbank acht de Afdeling dit beleid niet onredelijk.
    
    2.4.    Het perceel [locatie] is gelegen in een gemengd gebied. Met het Van der Vennepark en enkele aansluitende straten behoort dit gedeelte van de Van der Vennestraat tot een zogenoemde hot spot. De Afdeling stelt vast dat de weigering aan appellant een ontheffing te verlenen voor zijn internetwinkel in overeenstemming is met het beleid.
    
        Niet wordt betwist dat het woon- en werkklimaat in dit gebied ten tijde van het besluit op bezwaar onder druk stond. Er bestaat daarom geen reden aan te nemen dat de Van der Vennestraat op dat moment ten onrechte als hot spot gold en het hiervoor weergegeven stringente beleid om die reden in dit geval niet had mogen worden toegepast. Met de rechtbank is de Afdeling verder van oordeel dat het college heeft kunnen aannemen dat de vestiging van een internetwinkel gelet op de aantrekkingskracht ervan op het publiek, potentieel een extra belasting van het woon- en werkklimaat vormt.
    
        De stelling van appellant, inhoudende dat over zijn internetwinkel nooit klachten zijn ingediend bij de politie, behoefde daarom voor het college, mede in aanmerking genomen dat de Verordening mede strekt tot het weren van dreigende achteruitgang, geen reden te vormen in afwijking van het beleid toch een ontheffing te verlenen. Dit zelfde geldt voor de stelling van appellant dat zijn internetwinkel ook een positieve invloed heeft op het gebied; deze eventuele positieve invloed doet er immers niet aan af dat de aanwezigheid van de winkel een belasting voor het woon- en werkklimaat kan vormen. Ook voor het overige is van bijzondere omstandigheden, op grond waarvan het college in dit geval in afwijking van zijn beleid tot verlening van een ontheffing had moeten besluiten, niet gebleken.
    
        Gelet op het voorgaande is de Afdeling met de rechtbank van oordeel dat het college bij afweging van de betrokken belangen de ontheffing van het verbod om aan de [locatie] een internetwinkel te exploiteren in redelijkheid heeft kunnen weigeren.
    
    2.5.    Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    2.6.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. C.H.M. van Altena, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P. Klein, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Van Altena    w.g. Klein
      Lid van de enkelvoudige kamer    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 1 maart 2006.
    
    176-512.