ECLI:NL:CBB:2001:AB0531, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 28-02-2001, AWB 99/212
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

AM	
      College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
    
      No. AWB 99/212						28 februari 2001
      	15080
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellante,
      gemachtigden: mr L.S. Frakes en mr G.W. van der Klis, advocaten te Amsterdam, 
      tegen
      de Onafhankelijke Post en Telecommunicatieautoriteit, zetelend te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigden: mr R. Snel en mr E.J. Daalder, advocaten te 's-Gravenhage.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Bij uitspraak van 14 oktober 1998 (no. AWB 97/1138) heeft het College het beroep van Libertel B.V., de rechtsvoorgangster 
      van appellante (hierna mede: appellante), gericht tegen een besluit van de Minister van Verkeer en Waterstaat van 24 juli 1997, 
      gegrond verklaard. Daarbij is bepaald dat verweerder opnieuw beslist op het bezwaarschrift van appellante met inachtneming 
      van deze uitspraak.
      Bij besluit van 22 januari 1999 heeft verweerder opnieuw op het bezwaar van appellante beslist. Appellante heeft tegen dit 
      besluit bij op 4 maart 1999 ingekomen beroepschrift beroep ingesteld en op 22 april 1999 het beroep aangevuld met gronden.
      Verweerder heeft op 16 juni 1999 een verweerschrift ingediend.
      Op 17 januari 2001 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden, waarbij partijen hun standpunten bij monde van hun 
      gemachtigden nader hebben toegelicht.
      2.	De grondslag van het geschil
      Bij de uitspraak van 14 oktober 1998, voorzover hier van belang, heeft het College het in die procedure bestreden besluit van 
      de Minister van Verkeer en Waterstaat van 24 juli 1997 vernietigd.
      Het College heeft in deze uitspraak onder meer geoordeeld dat de Regeling vergoedingen telecommunicatie-inrichtingen TND 
      1996 (Stcrt. 1996, nr. 131; hierna: Regeling '96), voorzover daarin een vergoeding voor het nummertoezicht was bepaald van 
      fl. 0,20 per nummer, wegens strijd met artikel 41 van de voormalige Wet op de telecommunicatie-voorzieningen (Wtv) 
      onverbindend moet worden geacht. Op grond daarvan is het besluit van 24 juli 1997, voorzover daarbij een dergelijke 
      vergoeding is gehandhaafd, onrechtmatig geacht. 
      Bij het bestreden besluit van 22 januari 1999 heeft verweerder de bezwaren van appellante gedeeltelijk gegrond verklaard en de 
      door appellante te betalen vergoedingen opnieuw vastgesteld.
      Hierbij heeft verweerder appellante voor de mogelijkheid beroep in te stellen verwezen naar het College.
      De Regeling '96 was gebaseerd op het in Hoofdstuk VII (Vergoedingen) van de Wtv opgenomen artikel 41, welk artikel 
      ingevolge het bepaalde in de artikelen 12, eerste lid, en 17 van het Besluit vergoedingen Telecommunicatiewet (Stb. 1999, 
      130) met ingang van 
      1 april 1999 is vervallen.
      Ingevolge het Koninklijke Besluit van 26 november 1998 (Stb. 1998, 664) is de Telecommunicatiewet (hierna: Tw) met ingang 
      van 15 december 1998 gedeeltelijk in werking getreden en zijn diverse artikelen van de Wtv met ingang van die datum 
      vervallen. Op grond van het bepaalde in artikel 1, aanhef en onder i en l, van dit Besluit gelden met ingang van 15 december 
      1998 onder meer de artikelen van de hoofdstukken 16, 17 en 20 van de Tw.
    
    
    
      Deze artikelen luiden - voorzover hier van belang - als volgt:
      "	Artikel 16.1
    
    
    
      1. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld over de vergoeding van de kosten die is 
      verschuldigd door degene ten behoeve van wie werkzaamheden of diensten zijn verricht ingevolge het bepaalde bij 
      of krachtens deze wet voorzover die vergoeding verband houdt met deze werkzaamheden of diensten.
      2. Bij het vaststellen van de vergoeding kunnen mede worden betrokken kosten, verband houdend met het toezicht 
      op de naleving van het bepaalde bij of krachtens deze wet ten aanzien van de desbetreffende werkzaamheden of 
      diensten.
      (.)
    
    
    Artikel 17.1 
    
    
      In afwijking van artikel 8:7 van de Algemene wet bestuursrecht is voor beroep tegen besluiten op grond van deze 
      wet de rechtbank te Rotterdam bevoegd.
    
    
    (.)
    
    Artikel 20.4
    
    
      1. Regels vastgesteld krachtens de hoofdstukken IV,V en VII van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen, 
      alsmede het bepaalde bij of krachtens het Besluit radio-elektrische inrichtingen, worden gelijkgesteld met regels 
      vastgesteld krachtens de hoofdstukken 3, 10 en 16.
      (.)
    
    
    Artikel 20.15
    
    
      1. Ten aanzien van de mogelijkheid om bezwaar te maken of beroep in te stellen tegen een besluit krachtens de Wet 
      op de telecommunicatievoorzieningen dat is bekend gemaakt voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet, 
      blijft het recht zoals het gold voor dat tijdstip van toepassing."
    
    
    
      Ingevolge artikel 42 van de Wtv, zoals dit luidde tot 1 augustus 1997, kon een belanghebbende - behoudens een hier niet ter 
      zake doende uitzondering - tegen een besluit op grond van deze wet beroep instellen bij het College.
    
    
    
      Met ingang van 1 augustus 1997 is artikel 42 Wtv gewijzigd in die zin, dat voor beroep tegen besluiten op grond van deze wet 
      in afwijking van artikel 8:7 van de Algemene wet bestuursrecht de rechtbank te Rotterdam bevoegd is.
      Ingevolge artikel 5, aanhef en onder a, van voormeld Besluit van 26 november 1998, is artikel 42 Wtv met ingang van 15 
      december 1998 vervallen.
      3.	De standpunten van partijen met betrekking tot de bevoegdheid van het College
      Beide partijen stellen zich op het standpunt dat het College bevoegd moet worden geacht op het onderhavige beroep te 
      beslissen.
      Appellante heeft in dit verband gewezen op de uitspraak in de zaak Callmax (AWB 97/1124) van 14 oktober 1998, waarin het 
      College naar aanleiding van de wijziging van artikel 42 van de Wtv per 1 augustus 1997 het volgende heeft overwogen:
      "	Noch de tekst van de wijzigingswet noch de parlementaire geschiedenis van de totstandkoming ervan biedt 
      aanknopingpunten die zicht geven op de bedoeling van de wetgever met betrekking tot de jurisdictie in geschillen 
      omtrent v¢¢r de inwerkingtreding van het gewijzigde artikel 42 WTV genomen en bekendgemaakte besluiten. Het 
      ligt naar het oordeel van het College in de rede dat bij gebreke van een andersluidende bepaling van overgangsrecht 
      voor de bevoegdheid om van een geschil kennis te nemen bepalend is de vraag welke rechter ten tijde van de 
      bekendmaking van het besluit bevoegd was om van een beroep kennis te nemen en dat voor die bevoegdheid niet 
      bepalend mag zijn het tijdstip van het instellen van beroep door de appellant. Deze laatste zienswijze zou aan 
      appellanten een keuzevrijheid bieden die zich slecht verdraagt met het stelsel van toedeling van rechterlijke 
      competentie dat als zijnde van openbare orde niet ter vrije beschikking van partijen staat."
    
    
    
      Naar de opvatting van appellante brengt het door het College aldus geformuleerde uitgangspunt met zich dat ook het 
      bestuursorgaan de toedeling van rechterlijke competentie niet in de hand behoort te hebben door een tijdstip te kiezen voor het 
      nemen van een beslissing op bezwaar. Teneinde keuzevrijheid van partijen op dit punt zoveel als mogelijk uit te sluiten moet 
      naar de mening van appellante voor de rechterlijke competentie gekeken worden naar de datum van het primaire besluit; in 
      casu de factuur van 19 december 1996. 
      Ingevolge artikel 42 Wtv, zoals dit op dat moment luidde, was het College destijds bevoegd.
      Na de wijziging van artikel 42 Wtv was weliswaar de rechtbank Rotterdam bevoegd, doch dit artikel is per 15 december 1998 
      komen te vervallen. Derhalve kan deze rechtbank niet bevoegd worden geacht terzake van het beroep tegen het op 22 januari 
      1999 genomen besluit van verweerder.
      De slotsom dat dan de rechtbank Maastricht als de op grond van artikel 8:7 van de Awb bevoegde rechter zou moeten worden 
      aangemerkt, verdraagt zich niet met de keuze van de wetgever om tegen besluiten als die van 19 december 1996 en 22 januari 
      1999 een bevoegde rechter aan te wijzen die beschikt over specifieke deskundigheid met betrekking tot het 
      telecommunicatierecht. 
      Verweerder heeft opgemerkt dat artikel 20.15 in samenhang met artikel 17.1 Tw geen - bevredigend - antwoord geeft op de 
      vraag naar de absoluut en relatief bevoegde rechter. Het onderhavige besluit is immers genomen na de inwerkingtreding van de 
      Tw, maar is, nu het gebaseerd is op de Wtv, strikt genomen niet aan te merken als een op grond van de Tw genomen besluit. 
      De bevoegdheidscomplicaties die zich in dit geval voordoen zijn naar de mening van verweerder niet meer dan een onbedoeld 
      gevolg van opeenvolgende wijzigingen in de onderhavige regelgeving.
      Met appellante komt verweerder tot de slotsom dat een letterlijke lezing van de desbetreffende artikelen ertoe zou leiden dat de 
      rechtbank te Maastricht als de bevoegde rechter zou moeten worden aangemerkt. Nu echter zowel de Wtv als de Tw hebben 
      beoogd de rechtspraak over besluiten op grond van die wetten op te dragen aan een gespecialiseerde instantie, moet een lezing 
      van de wettekst die leidt tot een daarmee in strijd zijnde uitkomst voor onjuist worden gehouden. 
      Zowel het primaire besluit als de eerste beslissing op bezwaar zijn genomen onder vigeur van de Wtv, zoals deze gold tot 1 
      augustus 1997. Daarin werd (in artikel 42) het College in eerste en enige aanleg als bevoegde instantie aangewezen. Het thans 
      bestreden besluit is genomen ter uitvoering van de uitspraak van het College van 14 oktober 1998. De beoordeling van de 
      rechtmatigheid van dit besluit is daarmee nauw verweven met de uitleg van eerdere uitspraken van het College inzake de 
      Regeling '96 in het algemeen en deze zaak in het bijzonder. De behandeling van het beroep is ingevolge artikel 20.15, derde 
      lid, van de Tw in ieder geval onderworpen aan de bepalingen van de Wtv.
      Bovendien stelt verweerder dat het gelet op het grote en principi‰le belang van de onderhavige zaak - een aanmerkelijk aantal 
      andere zaken betreffende vergoedingen wacht op de uitkomst ervan - zeer aannemelijk is dat deze zaak in hoger beroep 
      uiteindelijk aan het College zal worden voorgelegd. Gelet op de tijd die verloren zou gaan met behandeling van deze zaak door 
      een rechtbank in eerste aanleg en nu beide partijen het College daarom verzoeken, pleiten ook proceseconomische redenen 
      voor behandeling door het College. 
      Om deze redenen is het College de meest aangewezen rechter om van de onderhavige zaak kennis te nemen.
      4.	De beoordeling
      Het College stelt voorop dat het bestreden besluit een - herziene - beslissing op bezwaar betreft, die is genomen na de 
      gedeeltelijke inwerkingtreding van de Tw per 
      15 december 1998.
      Ingevolge artikel 20.4, eerste lid, Tw worden onder meer regels, die zijn vastgesteld krachtens hoofdstuk VII - welk hoofdstuk 
      uitsluitend bestond uit artikel 41 - van de Wtv, gelijkgesteld met regels vastgesteld krachtens hoofdstuk 16 van de Tw. 
      Dit brengt mee dat de Regeling '96 - die ten tijde van de inwerkingtreding van artikel 20.4 TW niet was vervallen - wordt 
      gelijkgesteld met regels, vastgesteld krachtens hoofdstuk 16 TW en dat het bestreden besluit, waarbij beoogd is aan de 
      Regeling '96 toepassing te geven, moet worden aangemerkt als besluit, genomen op grond van dergelijke regels.
      Ingevolge artikel 17.1 Tw staat tegen een dergelijk besluit beroep open bij de rechtbank te Rotterdam. 
      Overigens stelt het College nog vast dat deze conclusie in overeenstemming is met het systeem van rechtsmachttoedeling, 
      zoals dat de wetgever sedert 1 augustus 1997 kennelijk voor ogen heeft gestaan.
      Nu het bestuursrecht niet voorziet in de mogelijkheid van prorogatie, kunnen argumenten van proceseconomie aan het 
      vorenstaande niet afdoen.
      Op grond van het vorenstaande is het College niet bevoegd en zal het beroepschrift met toepassing van het bepaalde in artikel 
      6:15 van de Algemene wet bestuursrecht worden doorgezonden naar de rechtbank te Rotterdam.
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing van artikel 8:75 van de Algemene 
      wet bestuursrecht.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College:
      -	verklaart zich onbevoegd;
      -	draagt de griffier op het beroepschrift ter behandeling door te zenden naar de rechtbank te Rotterdam.
    
    
    Aldus gewezen door mr H.G. Lubberdink, mr M.A. van der Ham en mr C.J. Borman, in tegenwoordigheid van mr Th.J. van Gessel, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 28 februari 2001.
    
    w.g. H.G. Lubberdink	w.g. Th.J. van Gessel