ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7131, Centrale Raad van Beroep, 28-08-1997, 95/9345 APPA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-08-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Anti-cumulatie, korting, inkomsten uit arbeid, schadevergoeding, bruto winst, pensioenvoorziening, stamrecht.

95/9345 APPA
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
    [Eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
    
    en
    
    
      het college van burgemeester en wethouders van de
      gemeente Beuningen, verweerder.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Onder dagtekening 23 november 1995 heeft verweerder ten
      aanzien van eiser een besluit genomen, waarvan een
      afschrift aan deze uitspraak is gehecht.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft mr M.A.J.J. Niesten, werkzaam bij
      de Stichting Rechtsbijstand te Tilburg, als gemachtigde
      van eiser bij de Raad beroep ingesteld. In het
      beroepschrift (met bijlagen) is aangegeven waarom eiser
      zich met het bestreden besluit niet kan verenigen.
    
    
    Namens verweerder is een verweerschrift ingediend.
    
    
      Desgevraagd zijn vanwege verweerder aan de Raad nog enige
      stukken toegezonden.
    
    
    
      Het geding is, gevoegd met een drietal andere gedingen
      tussen partijen, behandeld ter zitting van 5 juni 1997.
      Aldaar is eiser in persoon verschenen, bijgestaan door
      mr M.A.J.J. Niesten voornoemd, als zijn raadsman.
      Verweerder heeft zich ter zitting doen vertegenwoordigen
      door mr P.J. Schaap, verbonden aan het Centraal
      Adviesbureau voor Publiek Recht en Administratie te
      Zwolle.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad wijst voor de relevante feiten en omstandigheden
      allereerst naar zijn uitspraak, geregistreerd onder
      nummer 95/7264 + 97/1571 APPA. Daaraan voegt hij ten
      behoeve van zijn oordeelsvorming in dit geding het
      volgende toe.
    
    
    
      Bij besluit d.d. 22 juni 1995 is verweerder overgegaan
      tot vaststelling van de aan eiser op grond van de
      Uitkerings- en pensioenverordening wethouders der
      gemeente Beuningen (hierna: de Verordening) toegekende
      uitkering over de jaren 1991 tot en met 1993, met als
      resultante een tegoed van ƒ 91.426,39. Daarbij zijn met
      toepassing van artikel 5 van de Verordening tevens
      vastgesteld de met eisers uitkering te verrekenen
      inkomsten, die hij in genoemde jaren uit anderen hoofde
      heeft genoten. In dit verband is verweerder, op grond van
      een door VB accountants verricht financieel onderzoek,
      uitgegaan van het inkomen dat eiser genoot uit zijn
      dienstbetrekking als directeur van de door hem op
      1 januari 1990 opgerichte en formeel sedert 27 juli 1990
      bestaande besloten vennootschap (hierna: BV) onder de
      naam [naam adviesburo] als rechtsopvolger van
      de onderneming [naam onderneming]. Voorts heeft verweerder zowel het
      bruto bedrijfsresultaat (vóór afdracht
      vennootschapsbelasting) van de BV, waarvan eiser enig
      aandeelhouder is, volledig aan eiser toegerekend alsook
      de in genoemde jaren op de balans van de BV vermeld
      staande posten terzake pensioenvoorziening en stamrecht
      ten volle gerekend tot de verrekenbare inkomsten van
      eiser.
    
    
    
      De tegen het besluit d.d. 22 juni 1995 ingebrachte
      bezwaren heeft verweerder bij het bestreden besluit
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      In beroep heeft eiser tegen het bestreden besluit een
      aantal grieven aangevoerd.
    
    
    
      In de eerste plaats kan eiser zich niet verenigen met het
      door verweerder ook bij het besluit d.d. 22 juni 1995
      ingevolge artikel 5, vierde lid, van de Verordening tot
      uitgangspunt genomen nader vastgestelde bedrag aan
      inkomsten, die eiser tijdens zijn wethouderschap
      genereerde uit een door hem gevoerde onderneming.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat verweerder terzake deze inkomsten
      reeds heeft beslist bij zijn besluit d.d. 1 maart 1994.
      In zijn uitspraak 95/7264 + 97/1571 APPA heeft de Raad
      geoordeeld dat verweerder het tegen dat besluit namens
      eiser ingediende bezwaarschrift terecht niet-ontvankelijk
      heeft verklaard. Nu voorts het besluit d.d. 22 juni 1995
      in dit onderdeel niet is aan te merken als een op
      rechtsgevolg gericht besluit, kan dit punt van geschil in
      het onderhavige geding niet aan de orde komen.
    
    
    
      Eiser heeft zich daarnaast gekeerd tegen de wijze waarop
      verweerder toepassing heeft gegeven aan artikel 5, tweede
      lid, van de Verordening door het bruto bedrijfsresultaat
      van de BV en de ten laste van die BV gebrachte posten
      pensioenvoorziening en stamrecht aan te merken als met de
      uitkering verrekenbare inkomsten.
    
    
    De Raad overweegt dienaangaande het volgende.
    
    
      Op grond van het bestreden besluit en het verhandelde ter
      zitting is de Raad gebleken dat verweerder zijn standpunt
      dat bij de toepassing van anti-cumulatievoorschriften in
      een geval als het onderhavige, waarin sprake is van het
      gebruik van een rechtspersoon, mag worden uitgegaan van
      de bruto winst uit onderneming, heeft ontleend aan de
      jurisprudentie van de Raad, gepubliceerd in, onder meer,
      TAR 1994, nr 194. De Raad wijst er met nadruk op dat deze
      jurisprudentie is toegespitst op gevallen, waarin voor
      het verrichten van (neven)werkzaamheden een zodanig
      gebruik is gemaakt van rechtspersonen dat met het oog op
      de toepassing van anti-cumulatie- dan wel, als in casu,
      kortingsvoorschriften "door de constructie heen wordt
      gezien". Naar in deze jurisprudentie echter primair is
      neergelegd vermag het gebruik van een rechtspersoon
      teneinde hiermee inkomsten uit arbeid te verwerven niet
      reeds op zichzelf beschouwd de conclusie te
      rechtvaardigen dat sprake is van oneigenlijk gebruik.
    
    
    
      Zijdens verweerder is ter zitting verklaard dat in het
      onderhavige geval eisers besluit om zijn
      bedrijfsactiviteiten onder te brengen in een BV niet
      reeds aanleiding is geweest om "door de constructie heen
      te zien". De Raad kan verweerder, ook gelet op de aard en
      omvang van eisers werkzaamheden, in die zienswijze
      volgen. Naar het oordeel van de Raad doet zich in casu
      evenmin het geval voor, waarin anderszins is beoogd de
      toepassing van anti-cumulatie- dan wel
      kortingsvoorschriften te ontlopen, bijvoorbeeld omdat de
      betrokkene vrijwillig heeft besloten om arbeid om niet of
      tegen een zeer geringe beloning te verrichten. De
      beschikbare financiële gegevens van de BV laten zien,
      naar ook door de vertegenwoordiger van verweerder ter
      zitting is erkend, dat eiser zich als directeur een
      salaris heeft toegekend, waarvan de omvang in een
      redelijke verhouding staat tot de omzet van de BV.
      De Raad ziet dan ook geen grond voor de aanpak van
      verweerder om bij de toepassing van artikel 5 van de
      Verordening niet de reële cijfers van de BV tot
      uitgangspunt te nemen. De Raad acht in dit verband het
      enkele argument van verweerder dat de posten
      pensioenvoorziening en stamrechtverplichting het
      bedrijfsresultaat van de BV te zeer negatief beïnvloeden,
      niet voldoende zwaarwegend, aangezien deze beide
      voorzieningen blijkens de gedingstukken geen bezwaar
      hebben ontmoet bij de fiscale autoriteiten. In dat
      verband neemt de Raad in aanmerking dat in zijn
      algemeenheid de zienswijze van de bevoegde fiscale
      autoriteiten grote betekenis dient te worden gehecht, met
      dien verstande dat daarvan kan worden afgeweken indien
      voldoende overtuigend wordt aangetoond dat de gegevens
      die door de fiscale autoriteiten aanvaard zijn, niet
      gevolgd behoren te worden.
    
    
    
      Het voorgaande leidt de Raad tot het oordeel dat
      verweerder bij zijn besluit d.d. 22 juni 1995 tot
      vaststelling van eisers uitkering ingevolge de
      Verordening over de jaren 1991 tot en met 1993 had dienen
      uit te gaan van de winst van de BV minus de door de BV af
      te dragen vennootschapsbelasting.
    
    
    
      Dit brengt mee dat het bestreden besluit in dit onderdeel
      moet worden vernietigd.
    
    
    
      De Raad zal zich voorts richten op het verzoek namens
      eiser, strekkende tot vergoeding van renteschade op grond
      van artikel 8:73 van de Algemene wet bestuursrecht.
      Verweerder heeft tegen dat verzoek geen bedenkingen
      ingebracht.
    
    
    
      In een aantal uitspraken van de Raad - volstaan kan
      worden met verwijzing naar zijn uitspraken van 1 en
      8 november 1995 (JB 1995/314 en 296) - ligt besloten dat
      voor de vaststelling van zodanige schade zoveel mogelijk
      aansluiting dient te worden gezocht bij het
      civielrechtelijk schadevergoedingsrecht. Daarbij is in
      het bijzonder van belang de jurisprudentie van de
      burgerlijke rechter betreffende de gevolgen van een door
      de admini-stratieve rechter vernietigd besluit.
      Uit die jurisprudentie blijkt dat het bestuursorgaan dat
      een dergelijk besluit heeft genomen - behoudens
      bijzondere omstandigheden - een hem toe te rekenen
      onrechtmatige daad heeft gepleegd, waaruit voor hem de
      plicht voortvloeit aan de belanghebbende de schade te
      vergoeden die deze als gevolg van het besluit lijdt.
    
    
    
      Blijkens hetgeen hiervoren is overwogen is in casu ten
      opzichte van eiser sprake van een onrechtmatig besluit
      van verweerder d.d. 22 juni 1995. Nu niet is gebleken van
      bijzondere omstandigheden, rust op verweerder de plicht
      tot vergoeding van de door eiser dientengevolge geleden
      schade.
    
    
    
      De Raad acht de schade die gevormd wordt door de
      wettelijke rente, op de voet van de artikelen 6:119 en
      6:120 van het BW toewijsbaar vanaf de datum dat
      verweerder aan eiser de uitkering over de jaren 1991 tot
      en met 1993 zou hebben betaald, indien het besluit d.d.
      22 juni 1995 zou hebben geluid zoals het rechtens had
      behoren te luiden.
    
    
    
      Ingevolge artikel 6 van de Verordening geschiedt de
      betaling van een uitkering als de onderhavige in
      maandelijkse termijnen. De Verordening bevat echter geen
      voorschriften met betrekking tot de dag waarop de
      uitkering wordt betaald.
    
    
    
      Gelet daarop en in aanmerking genomen dat bij het besluit
      d.d. 22 juni 1995 eisers uitkering over de jaren 1991 tot
      en met 1993 is vastgesteld, neemt de Raad omwille van een
      praktische en eenvormige rechtstoepassing in casu tot
      uitgangspunt, dat het aan eiser uit dien hoofde rechtens
      toekomende bedrag had moeten zijn betaald uiterlijk op de
      laatste dag van de maand waarin het besluit tot
      vaststelling van eisers uitkering over genoemde jaren is
      genomen, zodat de wettelijke rente over het bedrag dat te
      weinig is betaald, verschuldigd wordt op de eerste dag
      van de maand volgende op die waarin de juiste betaling
      had moeten plaatsvinden.
    
    
    
      De eerste dag voor de periode waarover de rente
      verschuldigd is, wordt derhalve gesteld op 1 juli 1995;
      deze periode strekt zich vervolgens uit tot aan de dag
      der voldoening toe.
      Hierbij geldt dat de berekening van de rente dient te
      geschieden over het bedrag dat bruto had moeten worden
      nabetaald.
      Bij de berekening van de wettelijke rente dient voorts
      telkens na afloop van een jaar het bedrag waarover
      wettelijke rente wordt berekend te worden vermeerderd met
      de over dat jaar verschuldigde rente.
    
    
    
      Op grond van het vorenstaande is de Raad van oordeel dat
      het verzoek van eiser, strekkende tot vergoeding van
      renteschade op grond van artikel 8:73 van de Awb, voor
      toewijzing in aanmerking komt. In casu brengt dit mee dat
      ook het besluit in primo moet worden vernietigd.
    
    
    
      De Raad acht, ten slotte, termen aanwezig om toepassing
      te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb en
      verweerder te veroordelen in de proceskosten van eiser
      tot een bedrag van ƒ 1.420,-- wegens verleende
      rechtsbijstand. Van andere kosten, die in dit verband
      voor vergoeding in aanmerking komen, is de Raad niet
      gebleken.
    
    
    Beslist wordt als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Verklaart het beroep gegrond;
      Vernietigt het bestreden besluit en het besluit van
      verweerder d.d. 22 juni 1995;
      Bepaalt dat verweerder een nieuw besluit neemt met
      inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen;
      Veroordeelt de gemeente Beuningen tot vergoeding van de
      renteschade als in rubriek II van deze uitspraak is
      overwogen;
      Veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser ten
      bedrage van ƒ 1.420,--;
      Gelast dat aan eiser het griffierecht van ƒ 200,-- wordt
      vergoed;
      Wijst de gemeente Beuningen aan als de rechtspersoon die
      de proceskosten en het griffierecht dient te vergoeden.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr J.G. Treffers als voorzitter en
      mr R.C. Schoemaker en mr H.R. Geerling-Brouwer als leden,
      in tegenwoordigheid van J.P. Schieveen als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 28 augustus 1997.
    
    
    (get.) J.G. Treffers.
    
    
    (get.) J.P. Schieveen.