ECLI:NL:CBB:2001:AB0308, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 22-02-2001, AWB 00/12
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (zesde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No.AWB 00/12						22 februari 2001
      	5135
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellant,
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, 
      te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigde: mr J.A. Diephuis, werkzaam bij verweerder.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 3 januari 2000 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 23 november 1999.
      Bij dit besluit heeft verweerder de bezwaren van appellant tegen een besluit op grond van 
      de Regeling EG-steunverlening akkerbouwgewassen (hierna: de Regeling) ongegrond 
      verklaard.
      Verweerder heeft op 14 maart 2000 een verweerschrift met bijlagen ingediend.
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 januari 2001, waarbij partijen hun 
      standpunten nader hebben toegelicht, appellant in persoon, en verweerder bij monde van 
      zijn gemachtigde.
    
    
    
    
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1 De toepasselijke regelgeving.
      In artikel 3 van Verordening (EEG) 3887/92 is bepaald dat het in artikel 4 van Verordening 
      (EEG) nr. 3508/92 bedoelde identificatiesysteem zo wordt opgezet dat het betrekking heeft 
      op de percelen landbouwgrond. De Lid-Staten kunnen besluiten te werken met een andere 
      eenheid dan een perceel landbouwgrond zoals een kadastraal omschreven perceel of een 
      blok cultuurgrond. In dit geval nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om te 
      garanderen dat de percelen landbouwgrond op betrouwbare wijze worden ge‹dentificeerd, 
      met name door te verlangen dat de steunaanvragen "oppervlakten" vergezeld gaan van de 
      door de bevoegde instanties bepaalde gegevens of documenten die het mogelijk maken elk 
      perceel landbouwgrond te lokaliseren en te meten.
      	In artikel 4, eerste lid, van Verordening (EEG) 3887/92 is bepaald dat onverminderd de 
      eisen die in de sectori‰le verordeningen worden gesteld, een steunaanvraag "oppervlakten" 
      alle nodige gegevens moet bevatten, en met name:
      - de identificatie van het bedrijfshoofd,
      - de voor de identificatie van alle percelen landbouwgrond van het bedrijf benodigde 
      gegevens, de oppervlakte van deze percelen, hun ligging, het gebruik ervan, eventueel het 
      feit dat het om een ge‹rrigeerd perceel gaat, en de betrokken steunregeling,
      - een verklaring van de producent dat hij kennis heeft genomen van de voorwaarden voor 
      toekenning van de betrokken steun.
      	In artikel 6, negende lid, van Verordening (EEG) 3508/92 is bepaald dat wanneer een 
      steunaanvraag of de wijzigingen daarop vergezeld moeten gaan van aanvullende 
      documenten, deze documenten worden geacht deel uit te maken van de aanvraag.
      	Ingevolge artikel 4, tweede lid sub a, van Verordening (EEG) 3887/92 (door Verordening 
      (EG) 229/95 aangevuld) mag de steunaanvraag "oppervlakten" na de uiterste datum voor 
      de indiening ervan nog slechts worden gewijzigd op voorwaarde dat de bevoegde 
      autoriteiten de wijzigingen uiterlijk op de data als bedoeld in de artikelen 10, 11 en 12 van 
      Verordening (EEG) nr. 1765/92 van de Raad ontvangen:
      - wat de percelen landbouwgrond betreft, in bijzondere gevallen die naar behoren zijn 
      gemotiveerd, zoals met name een overlijden, een huwelijk, aan- of verkoop of de sluiting 
      van een pachtovereenkomst. De Lid-Staten stellen de desbetreffende voorwaarden vast.
      	Artikel 5 bis van de Verordening (EEG) 3887/92, door Verordening (EG) 229/95 
      ingevoegd, bepaalt dat onverminderd de voorschriften van de artikelen 4 en 5 in geval van 
      een klaarblijkelijke fout, een steunaanvraag na de indiening op elk moment kan worden 
      aangepast.
      	Ingevolge artikel 9, tweede lid, van Verordening (EEG) 3887/92 wordt, wanneer wordt 
      vastgesteld dat de in de steunaanvraag "oppervlakten" aangegeven oppervlakte groter is 
      dan de geconstateerde oppervlakte, het steunbedrag berekend op basis van de bij de 
      controle feitelijk geconstateerde oppervlakte. Behoudens overmacht wordt de feitelijk 
      geconstateerde oppervlakte echter verlaagd met tweemaal het vastgestelde verschil 
      wanneer dit groter dan 3% van de geconstateerde oppervlakte of dan 2 ha en niet groter dan 
      20% van de geconstateerde oppervlakte is.
      Er wordt geen aan de oppervlakte gekoppelde steun toegekend wanneer het vastgestelde 
      verschil groter is dan 20% van de geconstateerde oppervlakte.
      	Artikel 9 van voormelde Verordening is nader uitgewerkt in de artikelen 3 en 12 van de 
      Regeling.
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Op 14 mei 1998 heeft appellant een formulier aanvraag oppervlakten 1998 
      vereenvoudigde regeling en voederareaal bij verweerders dienst Laser ingediend. Bij 
      deze aanvraag heeft appellant als gebruikstitel voor de percelen met de volgnummers 
      2, 3 en 4 een '1', hetgeen staat voor eigendom, opgegeven.
      - Op 19 november 1998 is door een ambtenaar van de AID een bedrijfscontrole bij 
      appellant gehouden in het kader van de controle op de  uitvoering van de Regeling. 
      Blijkens het naar aanleiding hiervan opgemaakte rapport heeft de AID de 
      controleresultaten meegedeeld aan appellant. In het rapport staat voor zover hier van 
      belang het volgende.
    
    
    "	Perceel 2
    
    
      Bovengenoemde aanvrager heeft van perceel met het nummer 2 een besluit 
      welke door de raad van de gemeente Born op 29 augustus 1988 is vastgesteld, 
      waarin het bedoelde perceel aan A, C is verkocht. Tevens is dit besluit op 7 
      maart 1989 gezien en goedgekeurd door de Gedeputeerde Staten van Limburg. 
      Bij het kadaster staat het bedoelde perceel niet op naam van de aanvrager.
      A verklaart dat in 1988 door de gemeente Born bouwgrond was verkocht welke 
      de gemeente niet had te verkopen, daar de verkochte bouwgrond nog altijd 
      eigendom was van A. Hiervoor heeft 
      A in 1988 vervangende grond van de gemeente kunnen kopen. In november 
      1998 heeft A de grond weer terug verkocht aan de gemeente Born, daar op deze 
      grond woningbouw zal gaan plaatsvinden. Een fotokopie van het bedoelde 
      raadsbesluit en de stempel van de goedkeuring van G.S. is als bijlage 1 bij dit 
      rapport gevoegd.
    
    
    Perceel 3
    
    
      Bij het kadaster van de gemeente Onderbanken is perceel 3, welke door 
      bovenvermelde aanvrager als eigendom is opgegeven, op 6 november 1998 
      eigendom van A, te D.
      Daarnaast is er op 16 november 1998 een notari‰le akte gepasseerd, waar onder 
      andere in staat vermeld dat "Verkoper heeft blijkens een met koper in het 
      kalenderjaar negentienhonderdvierennegentig aangegane koopovereenkomst 
      aan koper verkocht en levert op grond daarvan aan koper, ...".
      Een fotokopie van de kadastrale gegevens van de gemeente onderbanken en 
      een fotokopie van de bedoelde akte is respectievelijk als bijlage 2 en 3 bij dit 
      rapport gevoegd.
    
    
    Perceel 4
    
    
      Van Perceel 4 is circa 8 tot 9 are eigendom van bovenvermelde aanvrager. De 
      eigendomsakte van bedoeld perceel heb ik niet gezien daar A deze niet kon 
      vinden.
      De resterende oppervlakte van dit perceel is eigendom van het Recreatieschap 
      Schinveld.
      Volgens bovenvermelde aanvrager, is dit perceel al meer dan 30 jaar door 
      A in gebruik. Hier is verder geen gebruikersverklaring voor opgemaakt."
    
    
    
      -	Daarnaast vermeldt het rapport voor de percelen 1 t/m 4 verschillen tussen de   
      gemeten en de opgegeven maat.
      -	Bij een op 7 december 1998 verzonden besluit heeft verweerder vervolgens de 
      aanvraag van appellant afgewezen.
      -	Tegen deze afwijzing heeft appellant bij brief van 9 januari 1999 bezwaar gemaakt.
      -	Na een op 3 november 1999 gehouden hoorzitting heeft verweerder vervolgens het 
      bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Verweerder merkt in het bestreden besluit omtrent de in het AID-rapport genoemde 
      percelen 2, 3 en 4 het volgende op.
      "	Perceel 2, topografisch nummer 184 96 338 75
      Met betrekking tot perceel 2 overlegde u een uitspraak in kort geding van de 
      rechtbank te Maastricht de dato 23 april 1999. U stelde dat u het eigendom van 
      dit perceel met ingang van deze datum had overgedragen aan de gemeente 
      Born. Bij het indienen van de aanvraag in mei 1998 was u dus eigenaar en u 
      zou terecht gebruikstitel 1 hebben opgegeven op het aanvraagformulier.
    
    
    
      De door u geschetste situatie is niet geheel juist. In 1988 kocht u het perceel 
      van de gemeente Born. Uit de stukken gevoegd bij het AID-rapport blijkt dat 
      het besluit tot verkoop van het perceel op 07 maart 1989 is gezien en 
      goedgekeurd door de Gedeputeerde Staten van Limburg. Intern onderzoek 
      heeft uitgewezen dat er tussen u en de gemeente Born nooit een voor de 
      overdracht vereiste notari‰le akte werd opgemaakt. Levering van het 
      betreffende perceel kwam dan ook nimmer tot stand. In 1998 werd aan het 
      perceel een andere bestemming gegeven: het perceel bevond zich midden in 
      een ontwikkelingsgebied voor woningbouw. Er ontstond onenigheid tussen u 
      en de gemeente Born over de levering van het perceel en de waarde ervan. Ter 
      be‰indiging van het geschil werd, zo blijkt uit de overlegde uitspraak in kort 
      geding, een vaststellingsovereenkomst gesloten. Een commissie van 
      deskundigen taxeerde het perceel en stelde de door de gemeente te betalen 
      vergoeding vast. De gemeente kon zich niet verenigingen met het oordeel van 
      de commissie. De rechter bepaalde in kort geding dat de gemeente zich moest 
      schikken naar de uitkomst van het taxatierapport.
    
    
    
    
    
    
      Uit het voorgaande blijkt dat u nooit eigenaar bent geweest van het perceel. 
      Overdracht heeft nooit plaatsgevonden en uiteindelijk bent u akkoord gegaan 
      met een vergoeding wegens niet nakoming van de koopovereenkomst die u met 
      de gemeente in 1988 had gesloten. Ik concludeer dan ook dat u ten onrechte 
      bent overgegaan tot opgave van het perceel onder gebruikstitel 1. Navraag bij 
      de gemeente Born heeft overigens wel uitgewezen dat u het perceel in 1998 
      heeft gebruikt en dat de gemeente dit gebruik heeft goedgekeurd, dan wel 
      gedoogd.
    
    
    
      Perceel 3, topografisch nummer 193 89 331 80
      Ten aanzien van perceel 3 heeft u verklaard dat dit perceel in 1994 door u werd 
      gekocht van uw zoon, E. Hiertoe overlegde u een notari‰le akte gedateerd 16 
      november 1998. Blijkens deze akte werd tussen u en uw zoon in 1994 een 
      koopovereenkomst aangegaan tot verkoop van het betreffende perceel. Echter, 
      pas op 16 november 1998 werd de notari‰le akte verleden en werd deze 
      ingeschreven in de daartoe bestemde openbare registers. Op grond van hetgeen 
      hierboven reeds is omschreven verkreeg u pas op 16 november 1998 eigendom 
      van het perceel en werd het dan ook op 14 mei 1998 ten onrechte door u 
      opgegeven onder gebruikstitel 1.
    
    
    
      Perceel 4, topografisch nummer 197 75 331 51
      U verklaarde in de bezwaarfase het perceel met volgnummer 4 nooit in 
      eigendom te hebben gehad. Reeds lange tijd zegt u het perceel in gebruik te 
      hebben, deels van uw zoon en deels van Recreatieschap Schinveld. Ik 
      concludeer dan ook dat u het perceel ten onrechte opgaf onder vermelding van 
      gebruikstitel 1. Ook hier was de juiste gebruikstitel titel 5 geweest, in gebruik 
      genomen akkerland.
    
    
    
      Op grond van het hierboven gestelde, concludeer ik dat u de percelen ten tijde 
      van het indienen van uw aanvraag niet in eigendom had. U diende bij de drie 
      percelen gebruikstitel 5 op te geven, hetgeen betekent dat u voor de percelen 
      een "verklaring gebruik akkerland" had moeten overleggen."
    
    
    
      Verweerder laat tenslotte bij zijn besluit de door de AID geconstateerde verschillen tussen 
      de gemeten en de opgegeven maat buiten beschouwing.
      4.	Het standpunt van appellant
      Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep - samengevat - onder meer het volgende 
      tegen het bestreden besluit aangevoerd.
    
    
    
      Allereerst merkt appellant op dat hem tijdens de hoorzitting op 3 november 1999 gevraagd 
      werd te reageren op het hem op dat moment niet bekende AID- rapport. Dit rapport is hem 
      pas na de hoorzitting ter hand gesteld. Appellant meent dat hij hierdoor in een nadelige 
      positie is komen te verkeren tijdens de afhandeling van de bezwaarprocedure.
      Appellant heeft het perceel 2 in 1988 gekocht van de gemeente Born voor een koopprijs 
      van fl. 25.602.- . Daaruit blijkt dat er wel degelijk sprake is geweest van een koop-
      overeenkomst. Daarmee lag ook de levering vast. Nadat appellant enige jaren op levering 
      heeft aangedrongen - hetgeen resulteerde in steeds weer nieuwe toezeggingen van de zijde 
      van de gemeente - heeft appellant uiteindelijk in 1996 bij aangetekende brief de gemeente 
      Born gesommeerd tot levering. Uit het feit dat de gemeente het perceel heeft terug-gekocht 
      voor een hogere prijs dan appellant het kocht blijkt reeds dat appellant het perceel wel 
      degelijk gekocht had. Appellant kon uitsluitend een aankoopprijs tegen de vrije markt-
      waarde bedingen, omdat hij eigenaar was. Appellant merkt verder op dat hij niet zou weten 
      aan wie hij had moeten vragen om een verklaring gebruik akkerland. Hij gebruikte het 
      perceel immers, omdat hij het gekocht had.
      Met betrekking tot perceel 3 merkt appellant op dat hij het perceel in 1994 kocht van zijn 
      zoon en dat hij dus sinds 1994 eigenaar is geweest. Hij acht het onbegrijpelijk dat hij een 
      verklaring gebruik akkerland had moeten vragen aan zijn zoon die het perceel reeds in 
      1994 aan hem verkocht had.
      Met betrekking tot het perceel 4 merkt appellant dat hij dit reeds jaren in gebruik heeft. 
      Nimmer is van de zijde verweerder opgemerkt - ook niet na een controle in 1996 - dat hij 
      niet de gebruikstitel eigenaar zou mogen voeren.  
      5.	De beoordeling van het geschil
      Allereerst merkt het College op, dat het feit dat appellant pas na afloop van de hoorzitting 
      op 3 november 1999 inzage krijgt in het door de AID opgemaakte bedrijfscontrolerapport,  
      door appellant is ervaren als een omstandigheid die het hem lastig maakte zijn belangen te 
      bepleiten gedurende de bezwaarfase. Verweerder merkt hieromtrent - op zich juist - op dat 
      appellant in de uitnodiging voor de hoorzitting had kunnen lezen dat alle stukken tot de 
      hoorzitting hadden kunnen worden ingezien c.q. hadden kunnen worden opgevraagd. 
      Niettemin vraagt het College zich af of het niet eigener beweging toezenden van een zo 
      belangrijk stuk niet op zijn minst als minder gelukkig moet worden aangemerkt. Overigens 
      kan deze handelwijze van verweerder er niet toe leiden dat appellant reeds op die grond 
      voor een voor hem positieve beslissing op het beroep in aanmerking kan komen. Immers, 
      in zijn bezwaarschrift van 9 januari 1999 gaat appellant nadrukkelijk in op de in zijn ogen 
      onjuiste constateringen van de AID-ambtenaar omtrent de door hem bij de aanvraag 
      ingevulde gebruikstitels. Hieruit kan  slechts worden afgeleid dat appellant op de 
      hoorzitting niet geheel onverwacht geconfronteerd werd met de in het AID-rapport 
      vermelde gegevens. Dit is ook in overeenstemming met het gegeven dat de AID- 
      ambtenaar, zoals onder de vaststaande feiten vermeld, de bevindingen van zijn controle-
      bezoek heeft doorgesproken met appellant.
      Hetgeen partijen vervolgens verdeeld houdt is de vraag of  verweerder op goede gronden 
      tot de conclusie is gekomen, dat er sprake is van een door appellant in zijn aanvraag onjuist 
      opgegeven gebruikstitel voor de percelen 2, 3 en 4, als gevolg waarvan, na toepassing van 
      de in artikel 3 en 12 van de Regeling en artikel 9 van Verordening (EEG) nr. 3887/92 
      omschreven sanctie, de aanvraag van appellant is afgewezen. Het College beantwoordt 
      deze vraag bevestigend en overweegt daartoe als volgt.
      Ingevolge artikel 4, eerste lid, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 moet een steun-
      aanvraag oppervlakten alle nodige gegevens bevatten, waaronder de voor identificatie van 
      alle percelen landbouwgrond van het bedrijf behorende gegevens. Blijkens artikel 3 van 
      deze Verordening moeten de lidstaten de nodige maatregelen nemen om te garanderen dat 
      de percelen landbouwgrond op betrouwbare wijze worden ge‹dentificeerd, met name door 
      te verlangen dat de steunaanvragen oppervlakten vergezeld gaan van de door de bevoegde 
      instanties bepaalde gegevens of documenten die het mogelijk maken elk perceel landbouw-
      grond te lokaliseren en te meten. Naar het oordeel van het College moeten daaronder, gelet 
      op de kennelijke strekking van deze bepalingen, tevens die gegevens of documenten
    
    
    
    
    
      worden begrepen die het mogelijk maken een in de steunaanvraag opgegeven perceel 
      landbouwgrond  te identificeren als een perceel dat gedurende de relevante periode behoort 
      tot het bedrijf van de aanvrager. Niet valt in te zien dat in dit kader de eis dat per 
      opgegeven perceel de gebruikstitel dient te worden opgegeven overbodig of 
      disproportioneel zou zijn.
      Appellant heeft met betrekking tot de percelen 2, 3 en 4 op het aanvraagformulier als 
      gebruikstitel code 1 (eigendom) vermeld. Terecht stelt verweerder zich op het standpunt 
      dat het hier slechts om de juridische eigendom kan gaan. In artikel 3:84 BW, eerste lid, is 
      bepaald dat voor overdracht van een goed wordt vereist een levering krachtens geldige 
      titel, verricht door hem die bevoegd is over het goed te beschikken. In artikel 3:89 BW is 
      bepaald dat de voor overdracht van onroerende zaken vereiste levering geschiedt door een 
      daartoe bestemde, tussen partijen opgemaakte notari‰le akte, gevolgd door de inschrijving 
      daarvan in de daartoe bestemde openbare registers.
      Met betrekking tot het door appellant, blijkens besluit van de gemeenteraad van Born, op 
      29 augustus 1988 van de gemeente Born gekochte perceel 2 blijkt uit de inhoud van het 
      AID-rapport dat na deze datum geen notari‰le akte is opgemaakt en dat dus evenmin 
      inschrijving van deze akte in de openbare registers heeft plaatsgevonden. Door appellant 
      wordt dit ook niet betwist. Appellant moet zich hiervan ook bewust zijn geweest gelet op 
      zijn verklaring ter zitting dat aanvankelijk, op zijn mondelinge vraag wanneer het transport 
      van het door hem gekochte perceel zou gaan plaatsvinden, van de zijde van de notaris en de 
      gemeente geruststellende signalen kwamen, dat dit wel in orde zou komen. Vervolgens 
      belette de slechte gezondheidstoestand van zijn echtgenote appellant geruime tijd hieraan 
      veel aandacht te besteden. Eerst bij brief van 9 september 1996 heeft appellant zich  tot de 
      gemeente Born gewend met het verzoek de koop zo spoedig mogelijk "af te werken", 
      waarmee slechts bedoeld kan zijn een verzoek om de overdracht te formaliseren.
    
    
    
    
    
      Onder deze omstandigheden kan appellant zich er niet op beroepen dat hij enkel op grond 
      van de in 1988 tot stand gekomen koop reeds eigenaar van het perceel 2 was. Dit klemt te 
      meer nu appellant in de brief van 9 september 1996 aan de gemeente opmerkt dat het 
      perceel hem destijds door een gemeente-ambtenaar is aangewezen en met diens 
      toestemming door hem in gebruik is genomen.
      Daarmee kan het College ook voorbij gaan aan de stelling van appellant dat hij niet 
      begrijpt aan wie hij - zoals door verweerder noodzakelijk geacht - een verklaring "in 
      gebruik genomen akkerland" zou hebben moeten vragen.
      Hieraan kan het College nog toevoegen dat verweerder met reden onder het begrip 
      eigendom verstaat de juridische eigendom. Immers op het aanvraagformulier worden 
      aanvullende gegevens ter identificatie van het perceel gevraagd om de controle op 
      eventueel misbruik van de steunregeling te vergemakkelijken. Tegen deze achtergrond is 
      het voor de hand liggend dat verweerder alleen degene die - verifieerbaar - als zodanig 
      vermeld staat in de openbare registers  als eigenaar aanmerkt. Het College stelt bijgevolg 
      vast dat appellant ten onrechte gebruikerscode 1 (eigendom) heeft ingevuld voor dit 
      perceel.
      Met betrekking tot perceel 3 vermeldt het AID rapport dat dit blijkens de openbare 
      registers op 6 november 1998 eigendom was van E (de zoon van appellant) en pas nadien 
      op 16 november 1998 een notari‰le akte is gepasseerd, waarin staat dat appellant in 1994 
      het bewuste perceel van zijn zoon heeft gekocht. Daarmee staat - onder verwijzing naar 
      hetgeen het College heeft overwogen met betrekking tot perceel 1 - vast dat appellant ten 
      tijde van belang geen juridisch eigenaar was van  het bewuste perceel. Terecht neemt 
      verweerder dus het standpunt in dat appellant gebruikerscode 5 (in gebruik genomen als 
      akkerland) had moeten invullen en bij zijn aanvraag een verklaring "gebruik akkerland" 
      had moeten overleggen.
    
    
    
    
      De stelling van appellant dat perceel 4 reeds jaren bij hem in gebruik is en dat hij er bij een 
      eerdere controle in 1996 niet op gewezen is dat hij de gebruikstitel 1 (eigendom) niet 
      mocht opgeven, doet niet af aan het feit dat appellant - behoudens 8 … 9 are - geen eigenaar 
      van dit perceel was; een omstandigheid waarvan hij zich blijkens het verhandelde op de 
      hoorzitting van 3 november 1999 bewust was. Het College kan hier slechts de conclusie 
      aan verbinden dat verweerder niet anders kon vaststellen dan dat appellant ook voor dit 
      perceel ten onrechte de code 1 (eigendom) heeft ingevuld.
      Gelet op het bovenstaande heeft verweerder op goede gronden geoordeeld dat de met 
      betrekking tot de percelen 2, 3 en 4 door appellant verstrekte gegevens niet corres-
      pondeerden met de werkelijke perceelssituatie.
      Verweerder heeft, naar het oordeel van het College terecht, vastgesteld  dat de relevante 
      communautaire regelgeving geen mogelijkheden biedt om appellant alsnog toe te staan het 
      aanvraagformulier te wijzigen door alsnog de juiste gebruikstitel op te nemen en voor de 
      bewuste percelen 2, 3 en 4 een verklaring gebruik akkerland over te leggen. 
      Gelet op artikel 9, tweede lid, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 heeft verweerder bij het 
      bestreden besluit de afwijzing van de aanvraag terecht gehandhaafd.
      Gelet op het bovenstaande is het beroep van appellant derhalve ongegrond.
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Aldus gewezen door mr  M.A. van der Ham, in tegenwoordigheid van mr F.W. du Marchie Sarvaas, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 22 februari 2001.
    
    
    w.g. M.A. van der Ham	w.g. F.W. du Marchie Sarvaas