ECLI:NL:CRVB:2011:BP7464, Centrale Raad van Beroep, 11-03-2011, 10-3474 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2011-03-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Afwijzing aanvraag WAO-uitkering. Zorgvuldig onderzoek (bezwaar)verzekeringsartsen. Naar het oordeel van de Raad is voldoende gemotiveerd dat de beperkingen van appellant als gevolg van zijn rugaandoening in de periode van 1 oktober 1993 tot 1 oktober 1998 niet zijn toegenomen.

10/3474 WAO
    
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    
    Enkelvoudige kamer
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 7 mei 2010, 09/1568 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    
    Datum uitspraak: 11 maart 2011
    
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellant heeft mr. drs. A. Boumanjal, advocaat te Utrecht, hoger beroep ingesteld.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift met een rapport van 3 augustus 2010 van bezwaarverzekeringsarts W.C. Hovy, ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 februari 2011. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. F.W. Verweij, advocaat te Amersfoort. Voor het Uwv is verschenen mr. A.J.G Lindeman. 
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    1.1. Voor een uitgebreid overzicht van de voor het geding van belang zijnde feiten en omstandigheden verwijst de Raad naar de aangevallen uitspraak.
    
    1.2. De Raad beperkt zich tot het volgende.
    
    1.3. Bij besluit van 10 januari 1994 heeft het Uwv aan appellant met ingang van 4 februari 1993 een WAO-Uitkering toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80% of meer, doch deze uitkering per 1 oktober 1993 ingetrokken, omdat appellant per die datum minder dan 15% arbeidsongeschikt was.
    
    1.4. De rechtbank Utrecht heeft bij uitspraak van 17 november 1997, onder meer, het door appellant ingestelde beroep tegen het besluit van 10 januari 1994, na inschakeling als deskundige van orthopedisch chirurg prof. dr. L.J.L. Koekenberg die op 24 april 1997 rapport van zijn bevindingen heeft uitgebracht, ongegrond verklaard. 
    
    1.5. Appellant heeft op 25 december 1994 wederom een WAO-uitkering aangevraagd. Desgevraagd heeft appellant op een formulier, ontvangen door het Uwv op 27 juni 2008, aangegeven dat zijn klachten bestaan uit psychische klachten, slaapproblemen, vermoeidheid, hoofdpijn, buikpijn en suikerziekte en voorts dat deze psychische klachten zijn verergerd sedert 2001. 
    
    1.6. Bij besluit van 25 november 2008 heeft het Uwv deze aanvraag afgewezen onder overweging ondermeer dat de verkorte wachttijd van vier weken hier niet van toepassing is, reeds omdat de (gestelde) toename niet valt binnen de termijn van vijf jaar na de datum per welke de eerder door appellant ontvangen WAO-uitkering is beëindigd (1 oktober 1993). 
    
    1.7. In bezwaar is namens appellant aangegeven dat in het geval de WAO-uitkering per 1 oktober 1993 zou zijn beëindigd, de klachten reeds in 1998 waren toegenomen. Bij nadere brief van 9 maart 2009 is namens appellant een aantal brieven van de behandelend sector overgelegd, waaronder een brief van 12 februari 1998 van P.H.J.M. Elsenburg, neurochirurg, met betrekking tot zijn rugklachten. 
    
    1.8. Bezwaarverzekeringsarts Hovy heeft op basis van zijn onderzoeksbevindingen op 29 april 2009 gerapporteerd dat bij appellant sprake is van chronische a-specifieke rugklachten na een HNP-operatie waarvoor destijds (voor 1 oktober 1993) beperkingen zijn aangenomen. Gelet op deze beperkingen alsmede het rapport van Koekenberg en de overige door appellant overgelegde medische gegevens, heeft Hovy geconcludeerd dat niet aannemelijk is dat er in 1998 meer beperkingen voor de rug zouden hebben kunnen bestaan dan reeds aangenomen. 
    
    1.9. Bij besluit op bezwaar van 4 mei 2009 (hierna: bestreden besluit) heeft het Uwv de afwijzing van deze aanvraag gehandhaafd omdat er geen sprake is van toegenomen arbeidsongeschiktheid uit dezelfde ziekteoorzaak in de periode van vijf jaar per 1 oktober 1993.
    
    2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om aan te nemen dat het onderzoek van de (bezwaar)verzekeringsartsen onzorgvuldig of onvolledig is geweest. Voorts zijn er geen redenen om te twijfelen aan de juistheid van hun bevindingen.
    
    3. In hoger beroep heeft appellant evenals in beroep herhaald dat Hovy ten onrechte het rapport van Koekenberg als uitgangspunt heeft genomen bij de beoordeling of sprake is van toegenomen arbeidsongeschiktheid in de periode van 1 oktober 1993 tot 1 oktober 1998, nu dit rapport dateert van 24 april 1997. Voorts is aangevoerd dat de door appellant overgelegde brief van Elsenburg van 12 februari 1998, die dateert van na het rapport van Koekenberg, voor de bezwaarverzekeringsarts aanleiding had moeten zijn om in contact te treden met Elsenburg. In deze brief maakt Elsenburg er melding van dat aanvullend CT-onderzoek met name ossale afwijkingen toont op niveau L5-S1, links, maar dat deze klachten niet in verband te brengen zijn met de pijnklachten zoals appellant deze heeft geduid in de lies. 
    
    4.1. De Raad overweegt als volgt.
    
    4.2. Ingevolge artikel 43a, eerste lid, aanhef en onder a, van de WAO, vindt toekenning van arbeidsongeschiktheidsuitkering steeds plaats, zodra die arbeidsongeschiktheid onafgebroken vier weken heeft geduurd, indien de verzekerde wiens arbeidsongeschiktheidsuitkering wegens afneming van arbeidsongeschiktheid op grond van artikel 43, eerste lid, is ingetrokken, binnen vijf jaar na de datum van die intrekking (lees: na de datum per welke die intrekking heeft plaatsgevonden) arbeidsongeschikt wordt en deze arbeidsongeschiktheid voortkomt uit dezelfde oorzaak als die waaruit de arbeidsongeschiktheid voorkomt ter zake waarvan de ingetrokken uitkering werd genoten.
    
    4.3. In hetgeen van de zijde van appellant in hoger beroep naar voren is gebracht, dat in essentie een herhaling vormt van hetgeen in het geding in eerste aanleg is aangevoerd, heeft de Raad geen aanknopingspunten gevonden voor een ander oordeel dan waartoe de rechtbank is gekomen. De Raad kan zich vinden in de overwegingen van de rechtbank, met name overweging 2.5, en maakt deze tot de zijne. 
    
    4.4. De grond dat Hovy op basis van de brief van 12 februari 1998 contact had moeten opnemen met Elsenburg, slaagt niet. De Raad merkt op dat in de brief van Elsenburg is vermeld dat appellant is terugverwezen naar de huisarts voor wat betreft de klachten. Uit het huisartsenjournaal blijkt evenwel niet dat appellant nadien zijn huisarts voor de rugklachten heeft geconsulteerd. Hetgeen de rechtbank heeft overwogen ten aanzien van het opnieuw raadplegen van de behandelend sector, onderschrijft de Raad volledig. De Raad merkt voorts op dat Hovy in diens rapport van 29 april 2009 nadrukkelijk de brief van Elsenburg heeft betrokken en gemotiveerd heeft aangegeven waarom de klachten, niet leiden tot de conclusie dat de beperkingen vóór 1 oktober 1998 zijn toegenomen. Nu in beroep noch in hoger beroep door appellant medische informatie is overgelegd die doet twijfelen aan de juistheid van het bestreden besluit, heeft Hovy, aangevuld met diens rapporten van 10 juli 2009 en 3 augustus 2010, naar het oordeel van de Raad voldoende gemotiveerd dat de beperkingen van appellant als gevolg van zijn rugaandoening in de periode van 1 oktober 1993 tot 1 oktober 1998 niet zijn toegenomen. 
    
    4.5. Uit de overwegingen 4.1 tot en met 4.4 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. Bijgevolg dient de aangevallen uitspraak te worden bevestigd.
    
    5. Ten slotte ziet de Raad geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door G.J.H. Doornewaard, in tegenwoordigheid van M.A. van Amerongen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 maart 2011. 
    
    
    (get.) G.J.H. Doornewaard.
    
    
    (get.) M.A. van Amerongen.
    
    
    IvR