ECLI:NL:RBSGR:2010:BM2048, Rechtbank 's-Gravenhage, 31-03-2010, 325473 - HA ZA 08-3975
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 2010-03-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Onteigening Eendragtspolder t.b.v. waterberging. Schadeloosstellingsvonnis. Geen dwangbestemming. Geen complex. Geen vergoeding wederbeleggingskosten.

vonnis
      RECHTBANK 'S-GRAVENHAGE
    
    
    Sector civiel recht
    
    zaaknummer / rolnummer: 325473 / HA ZA 08-3975
    
    Vonnis van 31 maart 2010
    
    in de zaak van
    
    
      de publiekrechtelijke rechtspersoon
      HET BUREAU BEHEER LANDBOUWGRONDEN,
      zetelende te 's-Gravenhage,
      eiser,
      procesadvocaat: mr. J.P. van den Berg,
      behandelend advocaten: mrs. F. Hendriksen en S.G.A. de Boer,
    
    
    tegen
    
    
      de privaatrechtelijke rechtspersoon
      STICHTING BEDRIJFSTAKPENSIOENFONDS VOOR DE BOUWNIJVERHEID,
      gevestigd te Amsterdam,
      gedaagde,
      procesadvocaat: mr. P.J.M. von Schmidt auf Altenstadt,
      behandelend advocaten: mrs. J.F. de Groot en A. de Snoo.
    
    
    Partijen zullen hierna het BBL en BPF of gedaagde worden genoemd.
    
    De rechtbank heeft kennisgenomen van de processtukken en hetgeen is verhandeld tijdens de zitting van 15 februari 2010, waar ten aanzien van de waarde is gepleit door mr. Hendriksen voor het BBL en door mrs. De Groot en Sluysmans voor alle gedaagden in het project Eendragtspolder. Vervolgens heeft voor deze specifieke zaak mr. De Boer gepleit voor het BBL en mr. De Groot voor BPF.
    
    RECHTSOVERWEGINGEN
    
    1.Bij vonnis van 21 januari 2009 heeft de rechtbank vervroegd de onteigening uitgesproken ten name en ten behoeve van het BBL van 
    	
    - een gedeelte groot 18.70.44 hectare (grondplannummer 90) van het perceel kadastraal bekend gemeente Zevenhuizen, [sectie, nummer 1], totaal groot 18.80.00 hectare;
    
    - het perceel kadastraal bekend gemeente Zevenhuizen, [sectie, nummer 2], groot 00.06.20 hectare (grondplannummer 91);
    
    - het perceel kadastraal bekend gemeente Zevenhuizen, [sectie, nummer 3], groot 09.42.00 hectare (grondplannummer 92);
    
    - het perceel kadastraal bekend gemeente Zevenhuizen, [sectie, nummer 4], groot 04.65.00 hectare (grondplannummer 93);
    
    - het perceel kadastraal bekend gemeente Zevenhuizen, [sectie, nummer 5], groot 04.09.00 hectare (grondplannummer 94);
    
    - een gedeelte groot 08.91.71 hectare (grondplannummer 95) van het perceel kadastraal bekend gemeente Zevenhuizen, [sectie, nummer 6], totaal groot 13.71.10 hectare,
    
    alle plaatselijk bekend nabij Zuideinde te Zevenhuizen, (thans gemeente Zuidplas).
    
    2.Bij voormeld vonnis is het voorschot op de schadeloosstelling voor BPF bepaald op € 2.906.615,70.
    
    3.De opneming door de deskundigen als bedoeld in artikel 54j lid 1 juncto 27 lid 2 onteigeningswet (Ow) heeft op 26 maart 2009 plaatsgevonden.
    
    4.Het vonnis is op 1 mei 2009 ingeschreven in de openbare registers.
    
    5.Het onteigende bestaat uit drie percelen akkerbouwland, twee percelen grasland en een perceel water.
    
    6.Als het overblijvende kan worden aangemerkt het niet te onteigenen deel van perceel [sectie, nummer 1], ter grootte van 00.09.56 hectare, alsmede het resterende deel van perceel [sectie, nummer 6], ter grootte van 04.79.39 hectare.
    
    7.In hun rapport, gedeponeerd ter griffie op 24 december 2009, hebben de deskundigen de totale schadeloosstelling voor BPF als volgt begroot:
    
    
      de waarde		€  3.896.698,--
      de bijkomende schade	€          7.170,--
    
    
    	totaal	€   3.903.868,--
    
    8.Deze begroting is door beide partijen in de eerste plaats bestreden voor wat betreft de waarde.
    
    Het planologisch kader
    
    
    9.De onteigening is geschied ter uitvoering van het bestemmingsplan “Eendragtspolder”, vastgesteld door de raad van de gemeente Zevenhuizen-Moerkapelle op 13 december 2005, gedeeltelijk goedgekeurd door gedeputeerde staten van Zuid-Holland op 4 juli 2006 en onherroepelijk geworden bij uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 10 oktober 2007, alsmede ter uitvoering van het bestemmingsplan “Eendragtspolder, herziening ex artikel 30 Wet Ruimtelijke Ordening”, door de raad vastgesteld op 18 september 2007, goedgekeurd door gedeputeerde staten op 30 november 2007 en onherroepelijk geworden na ommekomst van de beroepstermijn op 24 januari 2008. Hierdoor wordt het onder meer mogelijk gemaakt in de Eendragtspolder een grootschalige waterberging met 152 hectare open water en 148 hectare plas-dras- en recreatiegebied te realiseren. Het noordoostelijk deel van het plangebied heeft de bestemming “Agrarische doeleinden en landschappelijke waarden” overeenkomstig het huidig gebruik en de eerdere bestemming. De bestaande bebouwing blijft goeddeels gehandhaafd.
    
    10.Voordien hadden de onteigende gronden volgens het bestemmingsplan Zevenhuizen Landelijk gebied 1990 de bestemming “Agrarische doeleinden”.
    
    11.De deskundigen zijn uitgegaan van het volgende. De toelichting bij het bestemmingsplan Eendragtspolder 2005 vermeldt dat de aanleiding voor het herzien van het oude bestemmingsplan was gelegen in enerzijds de wettelijke 	herzieningsplicht en anderzijds het afstemmen op het vigerend beleid. De rijksoverheid heeft zich gerealiseerd dat er, mede als gevolg van de klimaatsveranderingen, meer behoefte is aan waterbergingscapaciteit. Zij heeft dat vastgelegd in het Nationaal Bestuursakkoord Water. Daaruit volgt dat de waterbergingscapaciteit regionaal moet worden vergroot. In de Nota Ruimte is vervolgens tot uitdrukking gebracht dat waar nodig extra ruimte voor water wordt gecreëerd. Het Hoogheemraadschap Schieland heeft vervolgens in 2001 in zijn Nota Water en Ruimtelijke Ordening de Eendragtspolder aangeduid als meest geschikte polder voor grootschalige waterberging in deze regio. In de Deelstroomvisie Midden-Holland uit 2003 is waterberging in de Eendragtspolder 	randvoorwaardenstellend geacht voor verdere inrichting en gebruik. Een bergingscapaciteit van circa 4 miljoen m³ is noodzakelijk geacht.
    
    12.Voorts wordt in de toelichting bij het bestemmingsplan gewezen op de plannen uit het Structuurschema Groene Ruimte (1998) en de actualisering Vierde Nota Ruimtelijke Ordening (VINAC) om in het gebied Zoetermeer-Zuidplas meer dan 	2000 hectare bos, recreatiegebied en natuur te realiseren. In 2002 zijn door het Rijk, de provincie Zuid-Holland, de stadsregio Rotterdam en de gemeenten Rotterdam en Schiedam de Intentieafspraken verstedelijking tot 2010 Stadsregio 	Rotterdam opgesteld en voortbouwend daarop het Gebiedsperspectief Eendragtspolder. Hieruit blijkt volgens de toelichting dat voor een groot deel van de Eendragtspolder zowel een waterbergende als een recreatieve functie wordt beoogd. Er lijkt weliswaar een samenhang te zijn met de beoogde transformatie van de Zuidplaspolder, maar er is voor wat betreft de Eendragtspolder ook sprake van een autonome ontwikkeling op basis van eerder vastgestelde uitgangspunten, 	die leidend zijn voor het Intergemeentelijk Structuurplan (vastgesteld in 2006) en de partiële herziening Streekplan Zuid-Holland Oost (vastgesteld in 2003).
    
    13.Het bestemmingsplan Eendragtspolder dient blijkens de toelichting (boven)regionale belangen, zoals het realiseren van een grootschalige primaire waterberging, een gecombineerd plas-dras en recreatiegebied, tevens secundaire 	waterberging, een roeibaan van (inter)nationale allure, een bufferzone tegen de	oprukkende verstedelijking van Rotterdam (inclusief de nieuwe woonwijk Nesselande) en een extra schakel in de ecologische hoofdstructuur van Nederland 	(Hitland-Rottewig-Tweemanspolder/Wilde Venen-Bentwoud).
    
    14.Voorafgaand aan de totstandkoming van het bestemmingsplan heeft de gemeente in 1995 in de Structuurvisie Zevenhuizen-Moerkapelle reeds aangegeven dat de Eendragtspolder een recreatief ingevulde bufferfunctie zal moeten gaan vervullen tegen de oprukkende verstedelijking van de gemeente Rotterdam (Nesselande). De 	structuurvisie bevat diverse scenario’s om een ontwikkeling van de Eendragtspolder voor te bereiden waarbij het open en landelijk karakter van het gebied behouden blijft, maar ook functieverandering van agrarisch gebruik naar extensieve recreatie met “bijzondere en kansrijke woonmilieus” mogelijk wordt geacht.
    
    15.In 2002 heeft de gemeente in de Beleidsnotitie toepassing van vrijstellings- en wijzigingsbevoegdheden ten aanzien van de uitbreiding van bestaande glastuinbouwbedrijven in de Eendragtspolder, de Tweemanspolder en de Wilde Veenen vastgelegd dat verdichting van deze waardevolle polders moet worden voorkomen. Dit heeft geleid tot de beslissing niet meer mee te werken aan uitbreiding van bestaande glastuinbouwbedrijven in deze drie polders door het toepassen van een vrijstellingsbevoegdheid.
    
    16.In verband met de financiële haalbaarheid en uitvoering van het bestemmingsplan is in 2005 een samenwerkingsovereenkomst aangegaan tussen de gemeente Zevenhuizen-Moerkapelle, het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard, de provincie Zuid-Holland en het recreatieschap Rottemeren. De geraamde kosten voor de uitvoering bedragen circa 22 miljoen euro, waarvan de helft uit rijkssubsidies wordt bekostigd. De gemeente draagt een half miljoen euro bij.
    
    De waarde
    
    17.De deskundigen zijn bij het bepalen van de waarde uitgegaan van de agrarische waarde. Omdat het hier een onteigening betreft ten behoeve van de realisering van een bestemmingsplan moet rekening worden gehouden met de bestemmingen 	“water” en “recreatiegebied”, tenzij zou komen vast te staan dat de gemeente bij de vaststelling van het nieuwe bestemmingsplan geen andere keuze had dan zich aan 	te sluiten bij een door het rijk of de provincie ontwikkeld plan waarbij aan de percelen reeds een bepaalde bestemming is toegedacht. De deskundigen verwijzen in dit verband naar de arresten Staat/Matser HR 22 november 1978, NJO 1979,1 en Staat/Markus HR 18 juni 1980, NJO 1980, 7 en, meer recent, Van Staveren/Noord-Holland  HR 22-02-2002, NJ 2002, 365. Hiervan is echter volgens de deskundigen geen sprake. Omdat de bestemmingen water en recreatiegebied een waardedrukkend effect hebben, ontleent het onteigende zijn hoogste waarde aan het bestaande agrarisch gebruik.
    	
    dwangbestemming
    
    18.De deskundigen benadrukken dat het bestemmingsplan Eendragtspolder niet alleen voorziet in de realisering van waterberging en recreatiegebied, maar ook een 	substantieel plandeel agrarische doeleinden en inpassing woonbebouwing bevat. Uit de inleiding tot het bestemmingsplan leiden deskundigen af dat de noodzaak voor de realisering van waterbergingscapactiteit voortvloeit uit rijks en provinciaal beleid. De waterbergingscapaciteit dient geen gemeentelijk maar een regionaal belang. Deskundigen hebben echter niet kunnen vaststellen dat de exacte situering en begrenzing van de waterberging voorafgaand aan de vaststelling door provincie 	of rijk is geschied. Zij gaan er daarom van uit dat de gemeente wel degelijk invloed heeft gehad op de situering en begrenzing daarvan. Hetzelfde geldt voor de 	bestemming “recreatiegebied”. Mede omdat de gemeente een financiële bijdrage van een half miljoen euro aan het bestemmingsplan heeft geleverd, hetgeen niet 	voor de hand ligt bij een echte dwangbestemming, hebben deskundigen 	geconcludeerd dat deze situatie verschilt van de casusposities in bovengenoemde arresten Staat/Matser en Staat/Markus waar een wegtracé op perceelsniveau door een hoger bestuursorgaan voorafgaand aan de vaststelling van het bestemmingsplan was vastgesteld.
    
    19.Het BBL is van mening dat er op basis van de totstandkomingsgeschiedenis van het bestemmingsplan Eendragtspolder wel degelijk sprake is van een 	dwangbestemming, die moet worden weggedacht, omdat de gemeente in volle vrijheid niet zou hebben gekozen voor een bestemmingsplan dat voorziet in een dergelijke grootschalige waterberging. 
    
    20.Gedaagde heeft primair eveneens bepleit dat bij dit onteigeningsproject sprake is van een dwangbestemming die moet worden weggedacht nu de gemeente geen andere keuze had dan zich aan te sluiten bij de door rijk en/of provincie reeds 	ontwikkelde plannen, omdat de noodzaak voor realisering van een omvangrijke waterbergingscapaciteit in de Eendragtspolder voortvloeit uit op rijksniveau vastgesteld beleid, met name het Nationaal Bestuursakkoord Water en de Nota Ruimte. Volgens gedaagde was er voor de gemeente geen andere mogelijkheid dan in het bestemmingsplan Eendragtspolder 2005 de bestemmingen water/recreatiegebied/hoofdwatergang/groenvoorziening en primaire waterkering voor deze polder vast te leggen. Daardoor zou dit bestemmingsplan zo gericht en afgestemd zijn op het werk waarvoor is onteigend (de waterberging) en op de plannen daartoe, dat de invloed van het bestemmingsplan op de waarde is te beschouwen als een gevolg van de onteigening en de plannen daartoe. Bij die stand van zaken noopt artikel 40c ten 3e Ow tot het buiten aanmerking laten van die invloed op de waarde van het onteigende.
    
    
      21.De rechtbank is met de deskundigen van oordeel dat geen sprake is van een dwangbestemming, gelet op hetgeen dienaangaande in het rapport is betoogd.
      In dit geval was er weliswaar sprake van op rijksniveau vastgesteld beleid, waaruit de noodzaak tot het realiseren van een omvangrijke waterbergingscapaciteit in de Eendragtspolder voortvloeide, maar uit de Beleidsnotitie toepassing van 	vrijstellings- en wijzigingsbevoegdheden ten aanzien van de uitbreiding van bestaande glastuinbouwbedrijven in de Eendragtspolder, de Tweemanspolder en de Wilde Veenen vastgesteld in mei 2002 valt evenzeer af te leiden dat de gemeente Zevenhuizen al geruime tijd  eigener beweging het tegengaan van het verdichten van de Eendragtspolder nastreefde en deze open ruimte wilde gebruiken als bufferzone tegen de oprukkende verstedelijking van Rotterdam. Bovendien is niet uit de in het geding gebrachte stukken af te leiden dat de exacte situering en begrenzing van de waterberging, voorafgaand aan de vaststelling van het bestemmingsplan, door provincie of rijk is vastgesteld. De gemeentelijke bijdrage aan de kosten van uitvoering van de bestemmingsplannen bevestigt dat niet van een 	dwangbestemming kan worden gesproken.
    
    
    
      22.Gedaagde heeft nog aangevoerd dat er momenteel diverse procedures bij de Hoge Raad aanhangig zijn waarin in cassatie wordt geklaagd dat de rechtbank Rotterdam in een aantal onteigeningszaken ten behoeve van de provinciale weg 
      N 209 ten onrechte heeft geoordeeld dat er in die zaken geen sprake is van een dwangbestemming. Volgens haar betreft het hier gelijksoortige procedures als de onderhavige. De rechtbank is van oordeel dat niet aannemelijk is gemaakt 	dat het hier gaat om vergelijkbare gevallen en gaat aan dit betoog voorbij. 
    
    
    23.Nu is vastgesteld dat geen sprake is van een dwangbestemming die moet worden weggedacht behoeft de vraag of, uitgaande van de voorheen geldende agrarische bestemming, de gronden een boven de agrarische waarde uitgaande 	verwachtingswaarde bezaten, niet meer te worden beantwoord. 
    
    complex
    
    24.Volgens artikel 40d Ow wordt onder een complex verstaan “de als één geheel in exploitatie gebrachte of te brengen zaken”. Deskundigen stellen in hun rapport dat in dit geval niet gesproken kan worden van de aanwezigheid van een complex.
    
    25.Het BBL is het met de deskundigen eens.
    	
    26.Gedaagde heeft betoogd dat wel sprake is van een complex als bedoeld in artikel 40d Ow. Verschillende soorten complexen zijn te onderkennen. In de eerste plaats een complex gevormd door het beheersgebied van het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard, binnen welk complex de gronden die worden bestemd voor piek- of calamiteitenberging een economisch belang vertegenwoordigen voor gronden bestemd voor woningbouw, bedrijventerrein of recreatie. Ook het feit dat er een functioneel verband bestaat tussen de hoofdwatergangen in het beheersgebied en de te realiseren waterberging pleit volgens gedaagde voor het aannemen van de aanwezigheid van een dergelijk complex. Ook kan worden uitgegaan van een kleiner complex, namelijk het gebied Zuidplas, zoals begrepen in het streekplan en het intergemeentelijk structuurplan. Tenslotte zou er volgens gedaagde nog een complex bestaande uit de 	Eendragtspolder tezamen met de bestaande bebouwing van Zevenhuizen of eventueel Nesselande kunnen zijn. Toepassing van de egalisatieregel van artikel 40d Ow leidt ertoe dat voor de onteigende gronden een hogere prijs dan de 	agrarische moet worden betaald.
    
    27.Voorts meent gedaagde dat uit het Aankoopstrategieplan Eendragtspolder van de gemeente uit 2005 blijkt dat er sprake is van een doelbewuste loskoppeling van de plannen met betrekking tot de Eendragtspolder van de plannen met betrekking tot de “rode” ontwikkelingen in het omliggende gebied om zodoende te ontkomen aan de financiële gevolgen van de complexwaarde.
    
    
      28.Gedaagde meent dat de gemeente beschikt over stukken waaruit zou blijken 	dat er wel financiële relaties zijn tussen de Eendragtspolder en de Zuidplaspolder, maar deze stukken niet aan de deskundigen heeft overgelegd, waaronder het werkdocument Grondexploitaties Zuidplaspolder 2008, het handboek Kwaliteit Zuidplaspolder 2008 en het Prijzenboek Grontmij 2008.
      Deskundigen hebben desgevraagd ter zitting aangegeven dat de gemeente de eerste twee documenten aan hen ter beschikking heeft gesteld en dat het derde document niet bij de gemeente bekend is.
    
    
    29.Deskundigen hebben ter zitting het volgende betoogd. Een louter functioneel 	verband tussen bepaalde werken of het economisch belang van bepaalde werken voor andere gronden leidt niet vanzelfsprekend tot de conclusie dat gesproken 	kan worden van één geheel van in exploitatie gebrachte of te brengen zaken. De 	noodzaak voor realisering van deze waterberging wordt vooral veroorzaakt door de veranderende klimaatsomstandigheden en het terzake vastgestelde beleid van de rijksoverheid om de gevolgen daarvan op te vangen. Dat daarmee de veiligheid van zowel bestaande stedelijke gebieden als nieuwe ontwikkelingen, zoals de Zuidplaspolder, zijn gediend is vanzelfsprekend. Dit geldt aldus deskundigen echter ook voor tal van infrastructurele werken en bijvoorbeeld de uitbreiding van 	Schiphol. Die werken hebben een onmiskenbaar belang voor de regio en ver daarbuiten, maar dat kan niet tot de conclusie leiden dat er sprake is van als één geheel in exploitatie te brengen of gebrachte zaken.
    
    30. Voor het aanvaarden van de door gedaagde bepleite aanwezigheid van een kleiner complex “gebied Zuidplas” is volgens deskundigen onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de realisering van de grootschalige waterberging “als één geheel” geschiedt met de toekomstige ontwikkeling van de Zuidplaspolder, net zomin als blijkt dat er sprake is van één grondexploitatie van de waterberging met de Zuidplaspolder.
    
    31. Ook de aanwezigheid van het kleinste door gedaagde aangevoerde complex achten deskundigen niet aannemelijk omdat de toekomstige woonbebouwing van Nesselande een separate ontwikkeling is en niet valt in te zien hoe de waterberging met de reeds bestaande bebouwing van Zevenhuizen één in exploitatie te brengen complex zou kunnen vormen.
    
    32. De rechtbank is met deskundigen van oordeel dat de bestemmingen waterberging en recreatie in de 	Eendragtspolder een onafhankelijke ruimtelijke ontwikkeling vormen. De capaciteit overstijgt de behoefte van de Zuidplaspolder verre. Aannemelijk is geworden dat deze waterberging is te beschouwen als een zelfstandige ontwikkeling ten behoeve van een veel groter gebied dan alleen de Zuidplaspolder en ook zonder de “rode” ontwikkelingen in de Zuidplaspolder zou zijn gerealiseerd. Ook uit de aanzienlijke recreatieve bestemming in het bestemmingsplan valt op te maken dat hier sprake is van een zelfstandige ontwikkeling. Voorts valt uit de stukken die zijn overgelegd geen financiële 	relatie te destilleren tussen de Eendragtspolder en de Zuidplaspolder. De rechtbank heeft geen aanleiding te veronderstellen dat er, bewust of onbewust, stukken zijn achtergehouden waaruit die relatie wel zou kunnen blijken. Tenslotte vindt de ontwikkeling van de Eendragtspolder eerder plaats dan de ontwikkelingen in de Zuidplaspolder.
    
    33.Ter ondersteuning van de stelling dat er sprake is van een complex heeft gedaagde nog aangevoerd de beschikking van de rechtbank Rotterdam van 12 oktober 2000, zaak/rekestnummer 131934 / HA RK 00/40 in een Wvg-prijsvaststellingsprocedure (Koedoodzone), alsmede de beschikking van deze rechtbank van 2 april 2008, 	zaak/rekestnummer 286111 / HA RK 07-428 inzake eveneens een Wvg-procedure (Zevenhuizen-Moerkapelle/[A]). 
    
    34.De rechtbank is van oordeel dat de vergelijking met de zaak Koedoodzone niet opgaat, omdat de recreatieve Koedoodzone niet gerealiseerd zou zijn zonder de naastgelegen bouwontwikkelingen. De zaak [A] is evenmin vergelijkbaar, omdat daar nog niet duidelijk was hoe de grenzen tussen de “rode” en de “groene 	waterparel” zouden komen te liggen. In beide zaken was nu juist géén zelfstandige ontwikkeling waar te nemen, waardoor er reden was de vergoeding op basis van de complexwaarde vast te stellen. 
    
    35.De rechtbank acht het goed voorstelbaar dat gedaagde, die allerlei “rode” ontwikkelingen om zich heen ziet plaatsvinden, maar een vergoeding voor haar onteigende gronden krijgt die gebaseerd is op de agrarische waarde, achterblijft 	met het gevoel net op de verkeerde plaats te zitten.
    
    36.De rechtbank ziet daarin echter geen aanleiding te komen tot een ruimere opvatting van het complexbegrip zoals door gedaagde bepleit. In dit verband is van belang dat bij die benadering niet is te beoordelen welk criterium moet worden gehanteerd en hoe de omslag moet worden berekend (zie HR 11-07-2008, LJN: BD2407 Robers/Enschede).
    
    winbare bodembestanddelen
    
    37.Gedaagde heeft gesteld dat als gevolg van de realisatie van het werk waarvoor wordt onteigend zand zal vrijkomen en dat het voordeel daarvan aan haar moet toekomen.
    
    
      38.Deskundigen stellen dat het gaat om de vraag of de voor de onteigenaar opkomende voordelen vanwege het vrijkomen van nuttig aanwendbaar zand gedeeld moeten worden met de onteigende. Dit is alleen aan de orde als er daadwerkelijk sprake is van het realiseren van dergelijke voordelen.
      Deskundigen hebben in hun rapport vastgesteld dat gedeputeerde staten van Zuid-Holland in 2004, op basis van het onderzoek van Adviesbureau De Meent “Financiële haalbaarheid zandwinning Eendragtspolder”,  hebben besloten de Eendragtspolder niet langer als potentiële zandwinlocatie te zien. Gedaagde heeft vervolgens Cubic Square BV verzocht nader te adviseren omtrent de mogelijkheden van zandwinning. De deskundigen zijn van mening dat dit rapport, uit oktober 2009, uitgaat van een andere wijze van uitvoering van het werk, namelijk van een aanzienlijk diepere ontgraving dan is voorzien bij de realisering van het werk en van ontgraving van een substantieel gedeelte van de Eendragtspolder dat is gelegen buiten de huidige onteigeningsgrenzen. 	
       Op grond hiervan zijn de deskundigen van mening dat onvoldoende aannemelijk is dat bij de realisering van het werk waarvoor wordt onteigend sprake zal zijn van op 	geld waardeerbare voordelen vanwege zandwinning. 
    
    
    39.Door het BBL is benadrukt dat er in het werk waarvoor wordt onteigend, omdat er slechts drie meter diep gegraven hoeft te worden, alleen klei wordt afgegraven, die vervolgens binnen het plangebied wordt gebruikt. Er zal geen sprake zijn van 	ontgraven van zand, dat zich immers pas op een diepte van 15 meter bevindt.
    
    40.De rechtbank is van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat hier een op geld waardeerbaar voordeel aanwezig is en zal de deskundigen in hun advies volgen.
    
    agrarische waarde
    
    41.Deskundigen hebben de agrarische waarde aan de hand van vergelijkingstransacties en onder verwijzing naar de vergoeding die is vastgesteld in het vonnis van deze rechtbank van 20 augustus 2008 (LJN: BG2012, Provincie 	Zuid-Holland/[B]) in een vergelijkbare zaak, gelegen in hetzelfde gebied, vastgesteld op € 8,50 per m².
    
    42.Gedaagde is het hiermee eens.
    
    43.Het BBL heeft een waarde van € 7,-- per m² bepleit. Het BBL is van mening dat de deskundigen selectief gebruik hebben gemaakt van de beschikbare vergelijkingstransacties en bijvoorbeeld de prijs zoals bepaald in het vonnis van de 	rechtbank Rotterdam van 10 juni 2009 van € 8,-- per m² ten onrechte buiten beschouwing hebben gelaten. Voorts heeft het BBL gesteld dat uit de transactie inzake gronden in het Bentwoud op te maken is dat de gemiddelde grondprijs in het 	gebied op € 8,-- per m² ligt. 
    
    
      44.Deskundigen hebben ter zitting aangegeven in het betoog van BBL geen nieuwe argumenten aan te treffen waardoor zij op hun in het definitieve deskundigenrapport ingenomen en uitvoerig gemotiveerde standpunt zouden moeten terugkomen. De prijs van gronden in de Eendragtspolder ligt inderdaad hoger dan van die in het Bentwoud omdat er een schaarste is aan landbouwgronden in deze omgeving, veroorzaakt door reeds uitgekochte agrariërs die op zoek zijn naar vervangende gronden. In tegenstelling tot hetgeen BBL beweert, hebben deskundigen geen prijsdaling kunnen constateren na de peildatum van mei 2009.
      Zij handhaven derhalve hun advies de waarde van de gronden voor de schadeloosstelling te bepalen op € 8,50 per m².
    
    
    45.De rechtbank is van oordeel dat het BBL onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de door de deskundigen geadviseerde prijs niet marktconform zou zijn. Zij is  met de deskundigen van oordeel dat een redelijk handelend agrariër 	akkerbouwgrond zoals gelegen in de Eendragtpolder voor een bedrag van € 8,50 per m² zal willen aankopen en zal het advies van de deskundigen terzake van de waarde van het onteigende volgen.
    
    
    Voorts
    
    bijkomende schade
    
    46.Deskundigen hebben in hun rapport vastgesteld dat het overblijvende gedeelte van perceel [sectie, nummer 1] ter grootte van 0.09.56 hectare na de onteigening niet meer bereikbaar zal zijn vanaf de openbare weg en een waardevermindering zal 	ondergaan van € 7,50 per m² en dat de bijkomende schade van gedaagde derhalve € 7.170,-- bedraagt.
    
    47.Het BBL heeft ter zitting aangeboden het overblijvende over te nemen tegen de door de rechtbank vast te stellen waarde. BPF heeft dit aanbod aanvaard. De rechtbank zal de waarde vaststellen op € 8,50 per m² en het BBL veroordelen tot 	gestanddoening van dit aanbod.
    
    48. Deskundigen hebben voorts overwogen dat gedaagde geen aanspraak kan maken op vergoeding van de kosten van wederbelegging.
    
    49.Het BBL is het hiermee eens.
    
    50.Gedaagde stelt wel aanspraak te kunnen maken op vergoeding van de kosten van wederbelegging, juist omdat zij een professionele belegger is en volgens haar statuten de vrijkomende gelden wederom in onroerend goed moet beleggen. Zij 	heeft aangeboden desgewenst nader bewijs van deze stelling te leveren.
    
    51.Deskundigen hebben hierover opgemerkt dat hen uit de statuten van gedaagde - die niet te vereenzelvigen is met BPF Bouwinvest B.V. - niet is gebleken dat zij genoodzaakt is het vrijkomend kapitaal wederom in onroerende zaken te 	beleggen. Voorts overwegen de deskundigen dat het niet aannemelijk is dat de onteigende agrarisch gebruikte en bestemde gronden beoogd waren als duurzame belegging. De aankoop van deze gronden door gedaagde zal veeleer 	gericht zijn geweest op een verwachte waardestijging vanwege een toekomstige bestemmingswijziging van de grond.
    
    52.De rechtbank is van oordeel dat in dit geval niet is voldaan aan de in de jurisprudentie ontwikkelde criteria (o.a. Den Haag/v.d. Veeke HR 28-05-1997, nr. 298, LJN: AD2741 en v.d. Boogert/Rotterdam HR 6 juni 2003, NJ 2003, 550) om 	in aanmerking te kunnen komen voor vergoeding van de kosten van wederbelegging, te weten dat het moet gaan om een duurzame belegging èn dat de onteigende een redelijk belang moet hebben om opnieuw in onroerend goed te beleggen. De rechtbank ziet geen aanleiding op het bewijsaanbod van gedaagde in te gaan. Zij zal het advies van de deskundigen dan ook volgen.
    
    derde-belanghebbenden
    
    53.Van derde-belanghebbenden die ter zake van het onteigende enig recht op schadeloosstelling zouden hebben is niet gebleken.
    
    
    belastingschade
    
    54.Partijen stemmen ermee in dat eventuele belastingschade als gevolg van de 	onteigening zal worden vastgesteld door de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken (SAOZ) te Rotterdam.
    
    renteschade
    
    55.BPF heeft, voor zover de uiteindelijk vast te stellen schadeloosstelling het betaalde voorschot te boven gaat, aanspraak op vergoeding van de door haar gederfde rente over het verschil tussen beide bedragen vanaf de datum inschrijving 	vonnis, 1 mei 2009, tot aan de datum eindvonnis. De deskundigen hebben in hun definitieve rapport geadviseerd het rentepercentage te bepalen op 3% per jaar. Het BBL heeft hier geen bezwaar tegen gemaakt. Gedaagde acht dit 	percentage gezien de vonnissen van deze rechtbank van 24 juni 2009, LJN: BJ5288 en 4 november 2009, LJN: BK5243, te laag en vindt een rentepercentage van 4% passend.
    
    56.Nu deskundigen desgevraagd hebben aangegeven dat er zich na de peildata van de zaken waarin genoemde vonnissen zijn gewezen, een rentedaling heeft voorgedaan, acht de rechtbank het door de deskundigen geadviseerde rentepercentage van 3 % in overeenstemming met het marktconforme rentepercentage rond de peildatum van 15 mei 2009, zodat zij de deskundigen hierin zal volgen.
    
    57.Het BBL zal voorts op de voet van artikel 55 lid 3 Ow aan BPF over het verschil tussen het voorschot op en de definitief vast te stellen schadeloosstelling, vermeerderd met de vergoeding van renteschade, de wettelijke rente dienen te vergoeden vanaf heden tot de dag der algehele voldoening.
    
    
      58.De rechtbank is niet gebleken dat de deskundigen onjuiste uitgangspunten hebben gehanteerd of relevante factoren over het hoofd hebben gezien. De rechtbank neemt het oordeel van de deskundigen over en maakt het tot het hare.
      Zij zal de schadeloosstelling voor BPF overeenkomstig het advies bepalen op € 3.896.698,--.
    
    
    kosten
    
    59.De kosten van de door de rechtbank benoemde deskundigen bedragen volgens hun opgaven € 10.928,55 incl. BTW. Tegen de hoogte van deze kosten heeft het BBL 	geen bezwaar gemaakt, zodat het als onteigenende partij tot betaling van deze kosten zal worden veroordeeld.
    
    
      60.BPF maakt aanspraak op vergoeding van de volgende kosten:
      kosten juridische bijstand inclusief BTW		€    51.209,17 
      kosten deskundigenbijstand inclusief BTW		€      5.350,10 
      totaal				€    56.559,27
    
    
    
      61.Het BBL heeft bezwaar gemaakt tegen zowel de kosten van juridische bijstand als de kosten van deskundigenbijstand. Het BBL vindt dat niet voldoende inzichtelijk is gemaakt waaruit deze kosten bestaan en acht het voorts niet redelijk dat het 	bedrag aan juridische bijstand in deze zaak bijna even hoog is als het bedrag van de twaalf andere zaken in dit project, waarvoor één advocaat optrad. Gedaagde heeft 	hier tegen aangevoerd dat de werkzaamheden die voor deze zaak zijn verricht, ook ten goede zijn gekomen aan de overige zaken en dat het daarom niet redelijk is alleen in deze zaak de kosten van juridische bijstand te korten. 
      De rechtbank acht de omvang van de kosten van deskundigenbijstand redelijk en zal het BBL veroordelen tot vergoeding van een bedrag van € 5.350,-- inclusief BTW.
      Ten aanzien van de kosten van juridische bijstand is de rechtbank van oordeel dat vanwege doublures in de werkzaamheden van beide raadslieden van BPF enige matiging nodig is om te kunnen concluderen dat de hoogte van deze kosten redelijk 	is. De rechtbank zal daarom de vergoeding voor de kosten van juridische bijstand ex aequo et bono vaststellen op € 40.000,--  inclusief BTW en het BBL veroordelen tot betaling van deze kosten.
    
    
    62.Het BBL zal als onteigenende partij tevens worden verwezen in de overige kosten van deze procedure, te weten het door hem te betalen aanvullende griffierecht ten bedrage van (2,2% van € 3.896.698,-- met een maximum van € 4.954,-- minus het reeds betaalde griffierecht van € 4.787,-- = afgerond) € 165,-- , het door BPF reeds betaalde griffierecht ten bedrage van € 4.787,-- alsook het door haar te betalen aanvullende griffierecht ten bedrage van (afgerond) € 165,--.
    
    63.Tenslotte zal een nieuws- en advertentieblad worden aangewezen voor de publicatie van dit vonnis.
    
    BESLISSING:
    
    De rechtbank:
    
    
      Istelt de schadeloosstelling voor BPF vast op € 3.896.698,--, waarin begrepen het reeds betaalde voorschot van 
      € 2.906.615,70, alsmede op een samengestelde rente van 3% over € 990.082,30 vanaf 1 mei 2009 tot heden;
    
    
    IIveroordeelt het BBL tot betaling aan BPF van een bedrag van € 990.082,30 vermeerderd met de hiervoor onder I genoemde rente, de som daarvan te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf heden tot aan de dag der algehele 	voldoening;
    
    IIIveroordeelt het BBL tot gestanddoening van het aanbod het overblijvende deel van perceel [sectie, nummer 1] over te nemen;
    
    IVveroordeelt het BBL tot vergoeding van eventuele zich als gevolg van de onteigening voor BPF voordoende belastingschade, vast te stellen door Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken te Rotterdam;
    
    Vveroordeelt het BBL in de kosten van de door de rechtbank benoemde deskundigen ten bedrage van € 10.928,55 inclusief BTW;
    
    VIveroordeelt het BBL tot vergoeding aan BPF van € 5.350,-- aan kosten van deskundigenbijstand en € 40.000,-- aan kosten van rechtsbijstand, beide bedragen inclusief BTW;
    
    VIIveroordeelt het BBL tot betaling van het door de griffie in rekening te brengen aanvullende griffierecht ten bedrage van € 165,--; 
    
    VIIIveroordeelt het BBL tot betaling aan BPF van het door haar reeds betaalde griffierecht ten bedrage van € 4.787,-- en het door de griffie aan haar in rekening te brengen aanvullende griffierecht ten bedrage van € 165,--;
    
    IXwijst “AD/Groene Hart”en “Hart van Holland” aan als nieuws- en advertentieblad, waarin de griffier van deze rechtbank dit vonnis bij uittreksel zal plaatsen.
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. C.C. Dedel-van Walbeek, mr. E.A.W. Schippers en mr. J. Vijlbrief-van der Schaft en in het openbaar uitgesproken op 31 maart 2010.