ECLI:NL:CRVB:2016:3061, Centrale Raad van Beroep, 10-08-2016, 15/3756 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2016-08-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: ZW-uitkering op goede gronden beëindigd. Geen twijfel aan de juistheid van het standpunt van de verzekeringsarts. De verzekeringsarts was bekend met de psychische en lichamelijke klachten.

15/3756 ZW 			
  Datum uitspraak: 10 augustus 2016
  
    Centrale Raad van Beroep
    Enkelvoudige kamer
  
  
    Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 
    14 april 2015, 14/10387 (aangevallen uitspraak)
  
  
    Partijen:
  
  
    
      [Appellant] te [woonplaats] (appellant)
  
  
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
  
  
    PROCESVERLOOP
    Namens appellant heeft mr. M.J.W. van Breukelen hoger beroep ingesteld.
  
  
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 juni 2016. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. E.M.H. Geubbels. Het Uwv is - met bericht - niet verschenen. 
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
      1.1.
      Appellant was werkzaam als senior systeembeheerder voor 40 uur per week. Zijn dienstverband is op 31 oktober 2011 beëindigd. Appellant heeft zich op 23 september 2013 ziek gemeld met psychische klachten en pijnklachten aan de linkerarm, linkerpols, schouders en rug. Op dat moment ontving hij een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW). 
      
    
    
      1.2.
      Op 14 augustus 2014 heeft appellant het spreekuur bezocht van een arts van het Uwv. Deze arts heeft appellant per 15 augustus 2014 geschikt geacht voor de laatst verrichte arbeid van senior systeembeheerder. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 14 augustus 2014 vastgesteld dat appellant per 15 augustus 2015 geen recht meer heeft op ziekengeld. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 10 oktober 2014 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 6 oktober 2014 ten grondslag.
      
      
        2. De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe is overwogen dat er bij appellant psychische klachten zijn, maar dat deze niet zo ernstig zijn dat appellant zijn werk niet meer kan verrichten. Bij het onderzoek door de verzekeringsarts bezwaar en beroep reageert appellant adequaat en zijn er aanwijzingen dat het beeld gekleurd wordt door gekrenktheid en secundaire ziektewinst. Ook de lichamelijke klachten zijn door de artsen meegewogen en er is gemotiveerd waarom die klachten niet leiden tot arbeidsongeschiktheid. Er zijn geen redenen om aan te nemen dat de medische grondslag van de besluitvorming ondeugdelijk is. 
      
      
    
    
      3.1.
      In hoger beroep heeft appellant naar voren gebracht dat hij ernstige psychische klachten heeft en dat hij niet in staat is zijn werkzaamheden te verrichten. Hij heeft twee verklaringen van zijn behandelend klinisch psycholoog van 19 mei 2015 en 12 oktober 2015 in geding gebracht. Zij is van mening dat met name persoonlijkheidsproblematiek op de voorgrond staat. Omdat hij geen enkel van de voorgestelde interventies en adviezen opvolgde heeft de psycholoog de behandeling gestaakt. Zij geeft nog aan dat zij niet optimistisch is over de prognose dat werkhervatting en re-integratie mogelijk is. Appellant geeft met betrekking tot de armklachten nog aan dat het standpunt van het Uwv dat die klachten niet zijn geobjectiveerd niet juist is. Een orthopeed heeft in juni 2014 vastgesteld dat het gaat om degeneratieve bicepspees tendinitis. Appellant moet in zijn werk veel gebruik maken van muis en toetsenbord en dat gaat niet meer.
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft aangegeven dat er zorgvuldig onderzoek heeft plaatsgevonden. Verzocht wordt de aangevallen uitspraak te bevestigen.
      
      
        4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
      
    
    
      4.1.
      Op grond van artikel 19, eerste en vierde lid, van de Ziektewet (ZW) heeft een verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding verrichte arbeid. Op grond van artikel 19, vijfde lid, van de ZW wordt voor een verzekerde die geen werkgever heeft onder ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid verstaan: ongeschiktheid tot het verrichten van werkzaamheden die bij een soortgelijke werkgever gewoonlijk kenmerkend zijn voor zijn arbeid. 
      
    
    
      4.2.
      De Raad verenigt zich met het oordeel van de rechtbank en onderschrijft de overwegingen die zij daaraan ten grondslag heeft gelegd. Wat appellant in hoger beroep heeft ingebracht, vormt geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep over de medische situatie van appellant op de datum in geding. Deze arts heeft appellant gezien tijdens de hoorzitting, dossierstudie verricht en informatie van de behandelend sector bij de beoordeling betrokken. 
      
    
    
      4.3.
      Over de psychische klachten heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep het standpunt ingenomen dat er zeker sprake lijkt te zijn van enige depressieve klachten, maar dat er geen sprake is van een depressie met zodanige beperkingen dat er ongeschiktheid voor eigen arbeid uit voortvloeit. De psychotherapeute bij wie appellant is van 1 november 2013 tot 12 juni 2014 onder behandeling is geweest heeft geen informatie verstrekt die betrekking heeft op de in geding zijnde datum. 
      
    
    
      4.4.
      De verzekeringsarts was bekend met de lichamelijke klachten. Deze klachten zijn in de beoordeling meegewogen en hebben niet geleid tot het oordeel dat appellant met die klachten zijn eigen werk niet kan verrichten. Er is geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van dit standpunt. Appellant moet in zijn werk veelvuldig gebruik maken van zijn arm, maar gezien de lichte werkzaamheden wordt appellant in staat geacht dit te kunnen.
      
    
    
      4.5.
      Appellant heeft in hoger beroep geen nieuwe gronden of nieuwe medische informatie ingebracht die een ander licht op de zaak werpen. Het Uwv heeft terecht overwogen dat appellant op de datum in geding in staat moet worden geacht zijn arbeid te verrichten, en op goede gronden zijn ZW-uitkering beëindigd. 
      
      5. De overwegingen in 4.2 tot en met 4.5 leiden tot de conclusie dat het hoger beroep niet slaagt en de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
      
      6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door E.W. Akkerman als voorzitter, in tegenwoordigheid van 
      G.J. van Gendt als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 10 augustus 2016.
    
    
    
    
      					(getekend) E.W. Akkerman
    
    
    
    
    
      					(getekend) G.J. van Gendt
    
    
    
    
  
  
    TM