ECLI:NL:CBB:2001:AB0533, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 06-03-2001, AWB 99/423 & 99/424
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-03-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

AM	
      College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (vijfde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      Nrs.AWB 99/423 en 99/424					6 maart 2001
      	27600
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A en B, te C, appellanten,
      gemachtigde: de heer W. Schaap, te Bunschoten,
      tegen
      de Minister van Economische Zaken, te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigden: mr C.M. Gajadhar en mr G. Baarsma, werkzaam bij verweerder
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Bij gelijkluidende beroepschriften, bij het College ontvangen op 29 april 1999, is namens 
      appellanten beroep ingesteld tegen twee besluiten van verweerder van 22 maart 1999.
      Bij deze besluiten heeft verweerder beslist op de bezwaren van appellanten, tegen de 
      verklaring als bedoeld in artikel 11, aanhef en eerste lid, onderdeel b, van de Wet op de 
      Inkomstenbelasting 1964 (hierna: Wet IB), die verweerder aan appellanten had afgegeven.
      Op 12 juli 1999 heeft verweerder terzake van de twee beroepen gelijkluidende 
      verweerschriften ingediend.
      De zaken zijn gevoegd behandeld ter zitting van het College, gehouden op 
      27 februari 2001, waar partijen middels hun gemachtigden hun standpunt nader hebben 
      uiteengezet. 
    
    
    
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	In de Wet IB is onder meer het volgende bepaald:
      "	Artikel 11
      1. In geval in een kalenderjaar:
      a. (.);
      b. in een onderneming die de belastingplichtige voor eigen rekening feitelijk 
      drijft voor een bedrag van meer dan f 3700 wordt ge‹nvesteerd in niet eerder 
      gebruikte bedrijfsmiddelen met betrekking waartoe op een door de 
      belastingplichtige gedaan verzoek door Onze Minister van Economische Zaken 
      is verklaard dat sprake is van investeringen die door Onze Minister van 
      Financi‰n in overeenstemming met Onze Minister van Economische Zaken en 
      na overleg met Onze Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en 
      Milieubeheer bij ministeri‰le regeling zijn aangewezen als investeringen die in 
      het belang zijn van een doelmatig gebruik van energie (energie-investeringen), 
      wordt - onverminderd de toepassing van onderdeel a - op verzoek bij de 
      aangifte van de belastingplichtige een in het tweede lid, onderdeel b, 
      aangewezen percentage van het bedrag aan energie-investeringen ten laste 
      gebracht van de winst over dat jaar (energie-investeringsaftrek).
      (.)
      -12. Bij ministeri‰le regeling kunnen:
      a. in overeenstemming met Onze Minister van Economische Zaken - zo nodig 
      afwijkende - regels worden gesteld met betrekking de in het eerste lid, eerste 
      volzin, onderdeel b, bedoelde verklaring;."
    
    
    
      Op grond van deze bepaling is vastgesteld de Uitvoeringsregeling energie-
      investeringsaftrek (hierna: de Uitvoeringsregeling), waarbij onder meer is bepaald:
      "	Artikel 2
      Als investeringen die in het belang zijn van een doelmatig gebruik van energie 
      (energie-investeringen) als bedoeld in artikel 11, eerste lid, eerste volzin, 
      onderdeel b, van de wet worden aangewezen: de investeringen in bedrijfs-
      middelen of in onderdelen daarvan, opgenomen in bijlage 1 van deze regeling, 
      mits het bedrijfsmiddel of het onderdeel in overeenstemming is met de 
      bestemming voor zover aangegeven in die bijlage, niet eerder is gebruikt en 
      bestaat uit de in die bijlage genoemde bestanddelen."
    
    
    
      In de in dit artikel 2 bedoelde bijlage (hierna: de Energielijst 1998) is onder meer het 
      volgende bepaald:
    
    
    
      "	Bedrijfsmiddelen die in aanmerking komen voor EIA dienen tenminste te 
      bestaan uit de bestanddelen vermeld achter 'en bestaande uit'. Indien zij uit deze 
      bestanddelen bestaan mogen de bestanddelen vermeld achter '(eventueel)' 
      daaraan worden toegevoegd. 
      Tot de bestanddelen kunnen tevens gerekend worden, voorzieningen 
      (zoals leidingen, appendages en meet- en regelapparatuur) die technisch 
      noodzakelijk zijn voor en uitsluitend dienstbaar zijn aan deze bedrijfsmiddelen 
      en derhalve geen zelfstandige betekenis hebben.
      (.)
    
    
    
      (220111) Infrarood-brander voor bakkerijovens
      Bestemd voor: het bakken van deegproducten, en bestaande uit: infrarood-
      brander, regelaar."
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      -	Bij daartoe bestemde formulieren, door verweerder ontvangen op 6 april 1998, 
      hebben appellanten, die in de vorm van een vennootschap onder firma een 
      broodbakkerij exploiteren, aanvragen gedaan om verklaringen dat de daarbij 
      aangemelde investeringen in een wagenoven bakkerij, onder code 220111 van de 
      Energielijst 1998, investeringen zijn, die zijn aangewezen, als zijnde in het belang 
      van een doelmatig gebruik van energie in de zin van artikel 11, eerste lid, onderdeel 
      b, van de Wet IB (hierna: energie-verklaring). Op 3 november 1998, 
      24 november 1998 en 4 december 1998 hebben appellanten respectievelijk de 
      ovenbouwer desgevraagd verweerder nadere gegevens over de bedrijfsmiddelen 
      verstrekt.
      -	Bij besluiten van 9 december 1998 heeft verweerder energieverklaringen afgegeven 
      terzake van de bedrijfsmiddelen zoals door appellanten in het kader van de 
      Uitvoeringsregeling gemeld, in dier voege dat de investeringen voor de infrarood-
      branders en regelaars wel en de investeringen voor de Thermo-Powerovens niet als 
      kosten zijn aangemerkt die in aanmerking komen voor energie-investeringsaftrek. Bij 
      die verklaringen zijn slechts de kosten van de IR-brander en de kosten van de 
      regeling in aanmerking genomen.
      -	Bij brieven van 5 januari 1999 hebben appellanten tegen deze besluiten bezwaar 
      gemaakt.
      -	Op 8 februari 1999 zijn appellanten op hun bezwaren gehoord.
      -	Vervolgens heeft verweerder de bestreden besluiten genomen.
    
    
    
      3.	De bestreden besluiten
      Bij de bestreden besluiten is onder meer als volgt overwogen en beslist:
      "	Benadrukt zij hier dat de Energielijst een limitatieve opsomming bevat van 
      bedrijfsmiddelen die in aanmerking komen voor de energie-investeringsaftrek. 
      (.)
      In de toelichting op de Uitvoeringsregeling is tevens aangegeven dat 
      bedrijfsmiddelen die in aanmerking komen voor energie-investeringsaftrek op 
      grond van de specifieke lijst tenminste dienen te bestaan uit de bestanddelen 
      vermeld achter "bestaande uit" en indien zij uit deze bestanddelen bestaan, 
      mogen bestanddelen vermeld achter "(eventueel)" daaraan worden toegevoegd. 
      Tot de bestanddelen kunnen tevens gerekend worden voorzieningen (zoals 
      leidingen, appendages en meet- en regelapparatuur) die technisch noodzakelijk 
      zijn voor en uitsluitend dienstbaar zijn aan deze bedrijfsmiddelen en derhalve 
      geen zelfstandige betekenis hebben. 
      (.)
    
    
    
      In mijn beslissing van 9 december 1998 heb ik de kosten voor de infrarood-
      brander en regelaar aangemerkt als kosten die in aanmerking komen voor 
      energie-investeringsaftrek. Het bedrag voor de oven inclusief de wagens 
      (60% van f 130.943,00) heb ik niet in aanmerking genomen voor de energie-
      investeringsaftrek. Uw stelling dat de oven (inclusief de wagens) kan worden 
      aangemerkt als bestanddeel (in de zin van de Uitvoeringsregeling) van het 
      aangewezen bedrijfsmiddel infrarood-brander, deel ik niet.
    
    
    
      Immers tijdens de hoorzitting is verklaard dat de brander, technisch gezien, kan 
      functioneren z¢nder de oven. Dit betekent dat de oven niet technisch 
      noodzakelijk is aan de brander. Reeds hierom kan de oven niet worden 
      aangemerkt als bestanddeel in de zin van de Regeling.
    
    
    
      Eveneens ben ik van mening dat niet zozeer de oven dienstbaar is aan de 
      brander, doch dat de brander dienstbaar is aan de oven.
      (.)
      In hetzelfde kader ben ik van oordeel dat de oven wel degelijk een zelfstandige 
      betekenis heeft en derhalve niet kan worden aangemerkt als een bestanddeel 
      van de brander."
    
    
    In het verweerschrift en ter zitting heeft verweerder daaraan nog het volgende toegevoegd.
    
    
      Slechts die investeringen in (onderdelen van) bedrijfsmiddelen komen voor een 
      energieverklaring in aanmerking die zijn aangewezen in de Energielijst 1998 en die bestaan 
      uit de in die bijlage genoemde bestanddelen. De branders en regelaars voldoen aan de 
      omschrijving van code 220111 op de Energielijst 1998 zodat voor de investeringen in deze 
      bedrijfsmiddelen de energieverklaring wordt afgegeven. De ovens vallen echter niet onder 
      de omschrijving van code 220111 van de Energielijst 1998 zodat voor deze investeringen 
      geen energieverklaring wordt afgegeven. 
      De reden waarom de branders en regelaars staan vermeld op de Energielijst 1998 is 
      gelegen in de omstandigheid dat deze bedrijfsmiddelen de meeste energiebesparing 
      opleveren. Door de combinatie in gebruik van de branders en de ovens zal waarschijnlijk 
      nog meer energiebesparing bereikt worden, doch dit leidt niet tot het oordeel dat om die 
      reden de energieverklaring behoort te worden afgegeven. De oven komt immers niet voor 
      op voornoemde Energielijst. 
      De ovens zijn technisch niet noodzakelijk voor en uitsluitend dienstbaar aan de 
      infraroodbrander of de regelaar, omdat de brander en de regelaar, technisch gezien, kunnen 
      functioneren zonder de technisch aangepaste oven. Voor toepassing van de 
      Uitvoeringsregeling is geen criterium of een (onderdeel) van een bedrijfsmiddel als 
      bestanddeel moet worden aangemerkt. Evenmin kan het nut van een (onderdeel) van een 
      bedrijfsmiddel daarvoor als criterium gelden. 
      4.	Het standpunt van appellanten
      Appellanten hebben ter ondersteuning van hun beroep - samengevat - het volgende tegen 
      de bestreden besluiten aangevoerd.
      Ten onrechte heeft verweerder voor toepassing van de Uitvoeringsregeling de oven niet 
      aangemerkt als bestanddeel van de brander. Verweerder heeft ten onrechte geoordeeld dat 
      de oven technisch niet noodzakelijk is voor en niet uitsluitend dienstbaar is aan de brander 
      en regelaar. 
    
    
    
      Appellanten zijn van mening dat de brander en de regelaar, technisch gezien, niet kunnen 
      functioneren zonder de technisch aangepaste oven. Een oven zonder brander heeft immers 
      weinig nut en omgekeerd. Voornoemde branders kunnen technisch uitsluitend in de 
      Thermo Power Wagenoven worden ge‹nstalleerd. De beoogde energiebesparing kan 
      immers slechts worden gerealiseerd door de combinatie van de oven, de branders en de 
      regelaars. De branders, regelaars en ovens vormen ‚‚n onlosmakelijk geheel en dienen als 
      ‚‚n bedrijfsmiddel te worden aangemerkt. 
      Appellanten hebben voorts aangevoerd dat indien slechts ten behoeve van de branders en 
      niet tevens ten behoeve van de oven de verzochte energieverklaring wordt afgegeven, zulks 
      als strijdig met doel en strekking van de betreffende subsidieregeling, te weten stimulering 
      van energiebesparingen, dient te worden aangemerkt. 
      Appellanten hebben zich voor hun standpunt mede gebaseerd op een notitie van de 
      ovenbouwer, waarin voorzover hier van belang, het volgende wordt gesteld:
    
    
    
      "	Ook diende door de ovenbouwer te worden nagegaan of de nieuwe brander 
      mogelijk ook in de oude (Thermo-Sifon) ovens kon worden toegepast, met 
      daarbij hetzelfde rendement. Dit bleek niet mogelijk.
      Het moge dus duidelijk zijn dat met aanschaf van een infrarood brander met 
      regeling de bakker weliswaar een energiezuinige brander in huis haalt, maar 
      hiermee niet het beoogde doel "Besparen van energie tijdens de productie van 
      brood", kan bereiken. Noodzakelijk hiervoor is dan ook tevens de aanschaf van 
      een oven waarin deze brander kan worden toegepast. Bij de overwegingen van 
      Senter wordt vermeld dat de brander technisch gezien kan functioneren zonder 
      oven. Deze overweging is echter niet waar wanneer hier bedoeld wordt dat met 
      alleen een brander deegproducten te bakken zijn, hetgeen uiteindelijk het doel 
      is van de bakker, en hetgeen is omschreven in de EIA-lijst. Het is onmogelijk 
      om deegproducten te bakken met alleen een oven zonder brander, noch is het 
      mogelijk om deegproducten te bakken met alleen een brander en de 
      bijbehorende regeling, zonder oven. Beide zaken zijn onlosmakelijk met elkaar 
      verbonden."
    
    
    
      Appellanten vorderen vernietiging van de bestreden besluiten onder gegrondverklaring van 
      hun beroep.
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Aan de orde is de vraag of behalve de investeringen in de brander en de regelaar ook de 
      overige investeringen van appellanten in de Thermo-Power Wagenoven, zijn aan te merken 
      als energie-investering in de zin van artikel 11, eerste lid, onderdeel b, van de Wet IB. Het 
      College beantwoordt die vraag ontkennend. Dienaangaande wordt het volgende 
      overwogen.
      Ingevolge artikel 2 van de Uitvoeringsregeling komen slechts die investeringen in 
      (onderdelen van) bedrijfsmiddelen voor een energieverklaring in aanmerking, die zijn 
      aangewezen in de Energielijst 1998 en die bestaan uit de in die bijlage genoemde 
      bestanddelen. Voormeld artikel sluit naar tekst en strekking aldus investeringen uit die niet 
      op de Energielijst 1998 voorkomen. 
      Het College is gelet op het vorenstaande van oordeel dat uit de genoemde omschrijving in 
      rubriek 220111 van de Energielijst 1998 voortvloeit dat, in de onderhavige gevallen, 
      slechts de infrarood-branders en regelaars zijn aan te merken als energie-investering in de 
      zin van artikel 11, eerste lid, onderdeel b van de Wet IB en niet tevens de ovens. De ovens 
      komen immers niet voor op de Energielijst 1998. 
      Het College is voorts van oordeel dat ook uit anderen hoofde de ovens voor de toepassing 
      van de Uitvoeringsregeling niet kunnen worden aangemerkt als bestanddeel van een 
      bedrijfsmiddel of van een onderdeel van een bedrijfsmiddel als bedoeld in artikel 2 van de 
      Regeling juncto bijlage. 
      Blijkens de Energielijst 1998 dienen onder bestanddelen tevens worden gerekend 
      voorzieningen (zoals leidingen, appendages en meet- en regelapparatuur) die technisch 
      noodzakelijk zijn voor en uitsluitend dienstbaar zijn aan deze bedrijfsmiddelen en derhalve 
      geen zelfstandige betekenis hebben. 
    
    
    
    
      Naar het oordeel van het College kunnen de ovens niet worden gekwalificeerd als zijnde 
      noodzakelijk voor het functioneren van de branders. In dit kader wordt door het College 
      overwogen dat uit de stukken en uit hetgeen appellanten overigens hebben verklaard, niet 
      is gebleken dat de branders niet zonder de meergenoemde ovens kunnen functioneren. Dat 
      de beoogde energiebesparing slechts bereikt kan worden door de combinatie van de oven, 
      regelaars en branders doet hier niet aan af. Evenmin leidt het standpunt van appellanten dat 
      de infraroodbranders met de oven ‚‚n bedrijfsmiddel vormen, wat daar ook van zij, tot een 
      ander oordeel, reeds omdat de oven niet staat vermeld op de Energielijst 1998, terwijl uit 
      artikel 2 van de Uitvoeringsregeling voortvloeit dat ook slechts onderdelen van 
      bedrijfsmiddelen op de Energielijst kunnen worden geplaatst. 
      Voorts overweegt het College dat uit het bepaalde bij artikel 11, eerste lid, onder b, van de 
      Wet IB volgt dat voor het afgeven van een energieverklaring niet alleen is vereist dat het 
      gaat om investeringen die in het belang zijn van een doelmatig gebruik van energie, maar 
      ook dat die investeringen als zodanig zijn aangewezen bij ministeri‰le regeling. 
      Dit leidt ertoe dat, nu geen algemeen verbindend voorschrift of rechtsregel is aan te wijzen, 
      waaruit voor de regelgever enige verdere normering voortvloeit inzake het opnemen van 
      energiebesparende bedrijfsmiddelen op de Energielijst 1998, de opsomming in deze lijst 
      als een limitatieve moet worden beschouwd waarbij een strikte uitleg van de daarin 
      opgenomen omschrijvingen van bedrijfsmiddelen en onderdelen van bedrijfsmiddelen past. 
      Gelet op het vorenstaande is het College van oordeel dat verweerder in de bestreden 
      besluiten op goede gronden het standpunt heeft ingenomen dat de in geding zijnde ovens 
      niet vallen binnen de omschrijving van rubriek 220111 op de Energielijst 1998.
      Hieruit volgt dat het beroep ongegrond moet worden verklaard. 
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart de beroepen ongegrond.
    
    
    
      Aldus gewezen door mr J.A. Hagen, in tegenwoordigheid van 
      mr I.K. Rapmund, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 
      6 maart 2001.
    
    
    w.g. J.A. Hagen						w.g. I.K. Rapmund
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Tegen een uitspraak waarin de begrippen "investeren" en "bedrijfsmiddelen" worden toegepast kan beroep 
      in cassatie worden ingesteld. Verwezen wordt naar de aanbiedingsbrief bij deze uitspraak.