ECLI:NL:CBB:2001:AB0036, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 08-02-2001, AWB 99/843 en 99/844
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 99/843 en 99/844				8 februari 2001
      	11300
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      de Nederlandse Vereniging van Dierverloskundigen en Castreurs, statutair gevestigd te Breda, appellante,
      gemachtigde: mr A.R.M. Berntsen, advocaat te Alphen aan den Rijn, 
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, verweerder,
      gemachtigden: mr M. Nagel en mr drs H. Leemans.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 28 mei 1998 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen besluiten van verweerder van 8 april 1998, verzonden 
      16 april 1998, en van 16 april 1998.
      Bij deze besluiten heeft verweerder de bezwaren van appellante tegen de afwijzing van 
      haar verzoek van 10 oktober 1996, respectievelijk haar aanvullend verzoek van 
      28 januari 1998, om een aantal diergeneesmiddelen toe te voegen aan het pakket van 
      diergeneesmiddelen die dierverloskundigen en castreurs mogen gebruiken, niet-
      ontvankelijk verklaard.
      Op 26 augustus 1998 heeft het College het beroepschrift doorgezonden aan de 
      arrondissementsrechtbank 's-Gravenhage, die het vervolgens heeft doorgezonden naar de 
      arrondissementsrechtbank Breda. 
      Verweerder heeft op 25 september 1999 een verweerschrift ingediend.
      Bij uitspraak van 22 oktober 1999 heeft de arrondissementsrechtbank Breda zich 
      onbevoegd verklaard tot kennisneming van de beroepen van appellante en heeft deze 
      beroepen doorgezonden aan het College.
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 28 november 2000. Bij die gelegenheid 
      hebben partijen bij monde van hun gemachtigden hun standpunt nader toegelicht.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Bij artikel 5 van de Wet op de uitoefening van de diergeneeskunde 1990 (hierna: de WUD) 
      is bepaald, dat degenen die op het moment van inwerkingtreding van dit artikel in het bezit 
      zijn van een geldige, hun ingevolge artikel 5, tweede lid, van de Wet op de Uitoefening van 
      de Diergeneeskunst verleende vergunning tot uitoefening van de verloskunde, zijn 
      toegelaten tot het als beroep verlenen van hulp met betrekking tot de geboorte of 
      verwijdering van een vrucht van dieren van in die vergunning genoemde soorten, voor 
      zover deze hulp bestaat uit bepaalde daarbij nader omschreven verrichtingen.
      Bij artikel 6 van de WUD is bepaald dat degenen die op het moment van inwerkingtreding 
      van dit artikel in het bezit zijn van een geldige, hun ingevolge artikel 5, tweede lid, van de 
      Wet op de Uitoefening van de Diergeneeskunst verleende vergunning tot het kastreren, zijn 
      toegelaten tot het als beroep verrichten van een of meer der in onderdeel a t/m d van het 
      artikel omschreven handelingen tot het onvruchtbaar maken van bepaalde mannelijke 
      dieren en enkele ingrepen en behandelingen die daarbij kunnen behoren.
      Ingevolge artikel 30, eerste lid, van de Diergeneesmiddelenwet (hierna: DGW) is het 
      verboden diergeneesmiddelen, bedoeld in artikel 29 van deze wet, af te leveren.
      Ingevolge het tweede lid, aanhef en onder f, van artikel 30 van de DGW geldt dit verbod 
      niet voor het afleveren aan personen, behorende tot door de minister van Landbouw, 
      Natuurbeheer en Visserij (hierna: de minister van LNV) aangewezen groepen, voor wat 
      betreft de daarbij aangewezen diergeneesmiddelen.
      In artikel 5, eerste lid, van de Regeling van 23 september 1986 (Stcrt 1986/187, hierna: de 
      Kanalisatieregeling) heeft de minister van LNV als groepen, bedoeld in artikel 30, eerste 
      lid, aanhef en onder f, van de DGW, aangewezen dierverloskundigen en castreurs die in het 
      bezit zijn van een een vergunning als bedoeld in artikel 5, tweede lid, van de -inmiddels 
      ingetrokken- Wet op de Uitoefening van de Diergeneeskunst 1954 (hierna: WUD 1954).
      In het tweede tot en met het vierde lid van dit artikel worden de diergeneesmiddelen 
      genoemd, die aan personen behorende tot de in het eerste lid bedoelde groepen mogen 
      worden afgeleverd. 
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Bij brief van 22 juli 1996 heeft verweerder appellante onder meer te kennen gegeven 
      dat indien appellante van mening is dat haar leden zouden moeten kunnen 
      beschikken over diergeneesmiddelen die zijn of worden geregistreerd, zij een daartoe 
      strekkend verzoek voorlegt aan verweerder, die op dat verzoek op grond van de Awb 
      een eventueel voor bezwaar en beroep vatbare beslissing zal nemen.
      - Op 10 oktober 1996 heeft appellante verzocht een aantal diergeneesmiddelen toe te 
      voegen aan het pakket van dierverloskundigen en castreurs.
      - Bij brief van 22 augustus 1997 heeft verweerder appellante onder meer bericht dat 
      voor wat betreft het niet bewilligen in dit verzoek is afgesproken dat het appellante 
      vrijstaat daartegen bezwaar te maken.
      - Bij besluit van 1 oktober 1997 heeft verweerder appellante medegedeeld dat hij het 
      bij dit besluit gevoegde, door de faculteit Diergeneeskunde van de universiteit 
      Utrecht omtrent appellantes verzoek uitgebrachte advies geheel onderschrijft en dat 
      hij appellantes verzoek van 10 oktober 1996 dan ook niet kan inwilligen.
      - Hiertegen heeft appellante bij brief van 11 november 1997 een bezwaarschrift 
      ingediend.
      - Ter zake hiervan is appellante op 28 januari 1998 gehoord. Bij die gelegenheid heeft 
      zij verzocht nog een drietal diergeneesmiddelen toe te voegen aan het pakket van 
      dierverloskundigen en castreurs.
      - Bij besluit van 16 februari 1998 heeft verweerder dit verzoek afgewezen.
      - Hiertegen heeft appellante bij brief van 23 maart 1998 een bezwaarschrift ingediend.
      - Vervolgens heeft verweerder de bestreden besluiten genomen.
    
    
    
      3.	De bestreden besluiten
      Bij de bestreden besluiten heeft verweerder de bezwaarschriften van appellante niet-
      ontvankelijk verklaard. Daartoe is in beide besluiten het volgende overwogen:
      "	Uw verzoek om toevoeging van diergeneesmiddelen aan het pakket van de 
      dierverloskundige/castreur moet worden gezien als een verzoek om wijziging 
      van de ingevolge art. 30 lid 2 onder f in de Kanalisatieregeling aangewezen 
      diergeneesmiddelen. De Kanalisatieregeling is aan te merken als algemeen 
      verbindend voorschrift, nu artikel 5 een algemene rechtsnorm oplevert voor 
      iedereen die diergeneesmiddelen aflevert, en de Minister zijn bevoegdheid tot 
      het vaststellen van de regeling ontleent aan een wet in formele zin. Uw verzoek 
      betreft dan ook het beslissen inzake de wijziging van een algemeen verbindend 
      voorschrift.
      Op grond van artikel 8:2 jo 7:1 AWB moet dan ook worden geconcludeerd  dat 
      Uw bezwaarschrift tegen de weigering op een verzoek om het opnemen van 
      nieuwe geneesmiddelen in de Kanalisatieregeling niet ontvankelijk is.
      U heeft aangevoerd dat de mogelijkheid bezwaar en eventueel beroep aan te 
      tekenen in het overleg met het Ministerie aan de Vereniging van 
      Dierverloskundigen en Castreurs was geboden.
      Hieromtrent merk ik op dat de toezegging slechts de vrijheid verwoordt om een 
      bezwaar in te dienen, maar niet inhoudt dat een bezwaarschrift ontvankelijk zal 
      worden geacht.
      Overigens zal een wel zodanig geformuleerde toezegging niet kunnen 
      derogeren aan de wettelijke regels met betrekking tot de ontvankelijkheid van 
      beroep tegen een besluit, inhoudende een algemeen verbindend voorschrift."
    
    
    
      In het besluit van 8 april 1998 is verweerder tevens inhoudelijk ingegaan op de bezwaren 
      tegen de afwijzing van de verzoeken van appellante om een aantal diergeneesmiddelen toe 
      te voegen aan het pakket van dierverloskundigen en castreurs.
      Bij het besluit van 16 april 1998 heeft verweerder overwogen dat, aangezien appellantes 
      bezwaarschrift kennelijk niet-ontvankelijk moet worden aangemerkt, ervan is afgezien 
      appellante te doen horen.
    
    
    
      In aanvulling op de bestreden besluiten heeft verweerder in zijn verweerschrift van 
      25 september 1998 opgemerkt dat artikel 5 van de Kanalisatieregeling zich in eerste 
      instantie in abstracte zin richt tot een open groep van degenen die diergeneesmiddelen 
      afleveren, dat in deze bepaling juncto artikel 5, tweede lid, van de WUD 1954, sprake is 
      van een groep die "in zijn geheel en in abstracto wordt aangeduid", dat deze groep op geen 
      enkele wijze nader wordt aangeduid of ingeperkt tot een beperkt aantal natuurlijke 
      personen en dat artikel 5 van de Kanalisatieregeling derhalve een algemeen verbindend 
      voorschrift is. 
      Verweerder meent dat de omvang van de groep niet de maatstaf kan zijn, aangezien dit zou 
      impliceren dat een op een slinkende groep personen betrekking hebbend algemeen 
      verbindend voorschrift na een bepaalde tijd niet meer deze hoedanigheid heeft. Bovendien 
      zou het aanmerken van de groep dierverloskundigen en castreurs als een concrete groep 
      impliceren dat andere, grotere groepen, zoals alle dierenartsen, eveneens als beperkte 
      groepen moeten worden aangemerkt. Dit zou betekenen dat de algemeen verbindende 
      voorschriften op basis van de DGW voor allen als appellabele besluiten moeten worden 
      gekwalificeerd, hetgeen niet de bedoeling van de wetgever is geweest, aldus verweerder.
      4.	Het standpunt van appellant
      Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep onder meer het volgende tegen de 
      bestreden besluiten aangevoerd.
      Appellante stelt zich op het standpunt dat de afwijzing van haar verzoek tot toevoeging van 
      een aantal diergeneesmiddelen aan het pakket van dierverloskundigen en castreurs moet 
      worden gezien als een beschikking in de zin van de Awb. Volgens haar is in casu voldaan 
      aan het zogenoemde "CAO-criterium", waarvoor zij verwijst naar de uitspraak van de 
      Voorzitter van de -voormalige- Afdeling Geschillen van bestuur van de Raad van State 
      van 20 december 1971 (AB 1972/95), aangezien de groep van dierverloskundigen/castreurs 
      geen open groep is, maar slechts bestaat uit een beperkte, aanwijsbare groep.
      Daarnaast stelt appellante zich op het standpunt dat de regeling van artikel 30, lid 2, aanhef 
      en onder f, van de DGW niet kan worden aangemerkt als een algemeen verbindend 
      voorschrift, aangezien de algemeenheid van de geadresseerden alsmede de abstractheid van 
      het voorschrift, dat wil zeggen de toepasbaarheid op een open groep gevallen, ontbreekt.
      Ten slotte heeft appellante aangevoerd dat verweerder bij brief van 22 juli 1996 
      uitdrukkelijk heeft toegezegd dat voor haar bezwaar en beroep openstaat volgens de Awb. 
      5.	De beoordeling van het geschil
      In geschil is of de bij verweerders besluiten van 1 oktober 1997 en 16 februari 1998 
      afgewezen verzoeken van appellante om een aantal diergeneesmiddelen toe te voegen aan 
      het pakket van dierverloskundigen en castreurs de wijziging betreffen van algemeen 
      verbindende voorschriften. Indien deze vraag bevestigend moet worden beantwoord, stond 
      ingevolge artikel 7:1, eerste lid, van de Awb niet de mogelijkheid open tegen voornoemde 
      besluiten een ontvankelijk bezwaarschrift in te dienen.
      Voorop moet worden gesteld dat, nu  in artikel  5, tweede tot en met het vierde lid, van de 
      Kanalisatieregeling de diergeneesmiddelen zijn opgesomd die aan dierverloskundigen en 
      castreurs mogen worden afgeleverd, de verzoeken van appellante om een aantal 
      diergeneesmiddelen toe te voegen aan het pakket van dierverloskundigen en castreurs 
      moeten worden opgevat als verzoeken tot wijziging van die bepalingen. Aangezien de 
      besluiten van 1 oktober 1997 en 16 februari 1998 derhalve moeten worden opgevat als 
      weigering artikel 5 van de Kanalisatieregeling te wijzigen, dient ter beantwoording van de 
      in de aanhef van deze rubriek geformuleerde rechtsvraag te worden beoordeeld of deze 
      bepaling een algemeen verbindend voorschrift behelst. Het College beantwoordt deze 
      vraag bevestigend en overweegt daartoe het volgende.
      De in artikel 30, eerste lid, van de DGW neergelegde verbodsbepaling betreft een algemeen 
      verbindend voorschrift. De in het tweede lid, aanhef en onder f, van dit artikel vervatte 
      uitzondering op het verbod diergeneesmiddelen af te leveren, deelt in dit rechtskarakter. 
      Immers, zowel het verbod als de uitzondering daarop gelden voor een ieder die zich 
      bezighoudt met de aflevering van diergeneesmiddelen. Dat de uitzondering betrekking 
      heeft op bepaalde groepen personen, aan wie wordt afgeleverd, en op bepaalde 
      diergeneesmiddelen doet hier niet aan af, evenmin als de omstandigheid dat het in casu 
      gaat om een bepaalde, aanwijsbare groep, die, gelet op het wettelijk stelsel, geen 
      uitbreiding zal kennen.
      In artikel 5 van de Kanalisatieregeling is nader bepaald welke groepen personen en welke 
      diergeneesmiddelen onder de uitzonderingsbepaling van artikel 30, tweede lid, aanhef en 
      onder f, van de DGW vallen. Deze bepalingen zijn zodanig met elkaar verknoopt, dat 
      besluiten tot vaststelling of wijziging van artikel 5 van de Kanalisatieregeling delen in het 
      rechtskarakter van de daaraan ten grondslag liggende uitzonderingsbepaling. 
      Appellante heeft nog aangevoerd dat verweerder uitdrukkelijk heeft toegezegd dat tegen 
      een eventuele afwijzing van haar verzoek een aantal diergeneesmiddelen toe te voegen aan 
      het pakket van dierverloskundigen en castreurs bezwaar en beroep openstaat. 
      Dienaangaande overweegt het College dat een dergelijke toezegging geen afbreuk kan 
      doen aan de regels ter zake van het vragen van voorziening op grond van de Awb.
      Op grond van het vorenoverwogene is het College van oordeel dat verweerder de bezwaren 
      van appellante tegen de besluiten van 1 oktober 1997 en 16 februari 1998 terecht niet- 
      ontvankelijk heeft verklaard. De beroepen dienen derhalve ongegrond te worden verklaard.
      Gelet op artikel 8:71 van de Awb merkt het College op dat een vordering tot toevoeging 
      van een aantal diergeneesmiddelen aan het pakket van dierverloskundigen en castreurs 
      uitsluitend bij de burgerlijke rechter kan worden ingesteld.
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    
    
    6.	De beslissing
    
    Het College verklaart de beroepen ongegrond.
    
    Aldus gewezen door mr B. Verwayen, mr H.C. Cusell en mr J.A. Hagen, in tegenwoordigheid van mr W.F. Claessens, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 8 februari 2001.
    
    
    w.g. B. Verwayen					w.g. W.F. Claessens