ECLI:NL:CRVB:2021:1798, Centrale Raad van Beroep, 22-07-2021, 20/1190 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2021-07-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Dienstongeval. Geen schending zorgplicht.

201190 AW 
    
    
    
      Datum uitspraak: 22 juli 2021
    
    
    
      Centrale Raad van Beroep
      Meervoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 14 februari 2020, 19/871 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellante] te [woonplaats] (appellante)
    
    
    
      de korpschef van politie (korpschef)
    
    
    
    
      PROCESVERLOOP
    
    
    
      Namens appellante heeft mr. A.M. Boogaart, advocaat, hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      De korpschef heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 10 juni 2021. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Boogaart. De korpschef heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. N.G. Blokland, advocaat, mr. E. Sedighi en S. de Haan.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
      1.1.
      Appellante is tijdelijk, in het kader van een proeftijd, aangesteld in de functie van arrestantenverzorger/vervoerder, bij het Team Arrestantenzorg en Justitiële ondersteuning, politieregio [politieregio] , met ingang van 1 april 2011.
      
    
    
      1.2.
      Op 23 april 2012 is appellante tijdens een Integrale Beroepsvaardigheidstraining (IBT) een ongeval overkomen in de [locatie] van het [complex] . Ten gevolge van dit ongeval heeft appellante blijvend letsel opgelopen aan haar rechterenkel. 
      
    
    
      1.3.
      
        Vanaf 23 mei 2012 was appellante (gedeeltelijk) arbeidsongeschikt en verrichtte zij 
        administratieve werkzaamheden. 
      
      
    
    
      1.4.
      Op 20 november 2012 heeft appellante melding gedaan van het ongeval met gebruikmaking van het daarvoor bestemde formulier, dat door haar leidinggevende voor gezien is getekend. Bij de vraag hoe het letsel werd veroorzaakt heeft appellante geschreven: “blijven haken met tenen”.
      
    
    
      1.5.
      
        Bij besluit van 14 december 2012 heeft de korpschef het ongeval van 23 april 2012 
        aangemerkt als dienstongeval. 
      
      
    
    
      1.6.
      
        Bij besluit van 6 maart 2013 is aan appellante met ingang van 1 april 2013 
        eervol ontslag verleend wegens het niet voldoen aan de gestelde eisen van bekwaamheid of geschiktheid voor haar functie. 
      
      
    
    
      1.7.
      
        Bij brief van 2 januari 2014, aangevuld op 8 maart 2018, heeft appellante de
        korpschef aansprakelijk gesteld voor de door haar geleden en nog te lijden schade ten gevolge van het haar overkomen dienstongeval. 
      
      
    
    
      1.8.
      De korpschef heeft de aansprakelijkheid bij besluit van 13 september 2018 afgewezen, omdat hij meent dat geen sprake is van schending van de zorgplicht. Volgens de korpschef liggen de matten op de vloer van de [locatie] strak tegen elkaar en is er geen sprake van een gevaarlijke situatie. De korpschef concludeert dat het ongeval te wijten is aan een ongelukkige samenloop van omstandigheden.
      
    
    
      1.9.
      
        Bij ongedateerd besluit (bestreden besluit) heeft de korpschef het bezwaar
        tegen het besluit van 13 september 2018 ongegrond verklaard. 
      
      
      2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit 
      ongegrond verklaard. De rechtbank acht het ongeval en de door appellante gestelde toedracht aannemelijk. Naar het oordeel van de rechtbank is de korpschef erin geslaagd aan te tonen dat hij zijn zorgplicht jegens appellante is nagekomen. Daarbij is volgens de rechtbank van belang dat de [locatie] door een professioneel bedrijf is ingericht met professionele judomatten, die binnen een houten frame strak tegen elkaar zijn gelegd en niet kunnen verschuiven. Een uit één stuk bestaande mat is in 2015 uitsluitend om hygiënische redenen over de losse matten aangebracht. De korpschef heeft redelijkerwijs geen aanvullende maatregelen en/of aanwijzingen nodig hoeven achten om aan zijn zorgplicht te voldoen. 
      
      3. In hoger beroep heeft appellante zich op hierna te bespreken gronden tegen de 
      aangevallen uitspraak gekeerd.
      
      4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
      
        4.1.1.
        Volgens vaste rechtspraak van de Raad (uitspraken van 22 juni 2000, ECLI:NL:CRVB:2000:AB0072 en 22 januari 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:98) heeft het bestuursorgaan tegenover de ambtenaar een zorgplicht. De zorgplicht houdt in dat het bestuursorgaan de werkzaamheden van de ambtenaar zodanig moet inrichten en voor het verrichten daarvan zodanige maatregelen moet treffen en aanwijzingen moet geven als redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de ambtenaar in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade lijdt. De ambtenaar heeft recht op vergoeding van deze schade, ook voor zover rechtspositionele regelingen daarin niet voorzien. Geen recht op vergoeding bestaat indien het bestuursorgaan aantoont dat het zijn zorgplicht is nagekomen of dat de schade in belangrijke mate het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de ambtenaar.
        
      
      
        4.1.2.
        De zorgplicht van het bestuursorgaan strekt niet zover dat elk denkbaar risico op voorhand moet worden uitgebannen, maar tot het treffen van alle maatregelen die in de gegeven situatie redelijkerwijs van het bestuursorgaan kunnen worden gevergd om de veiligheid van het personeel te waarborgen (uitspraak van 4 juni 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:1761). Het enkele feit dat een ongeval of een ander incident heeft plaatsgevonden, betekent niet dat het bestuursorgaan zijn zorgplicht heeft geschonden.
        
      
    
    
      4.2.
      Tussen partijen is niet in geschil dat appellante een ongeval is overkomen in de uitoefening van haar werkzaamheden en dat geen sprake was van opzet of bewuste roekeloosheid van appellante. In geschil is alleen de vraag of de korpschef heeft aangetoond dat hij als werkgever aan zijn zorgplicht heeft voldaan; het gaat er dan om dat hij zo veel mogelijk, binnen redelijke grenzen, heeft gezorgd voor een veilige werkplek. 
      
    
    
      4.3.
      De Raad is met de rechtbank van oordeel, dat de korpschef heeft aangetoond dat hij aan zijn zorgplicht heeft voldaan. Daarvoor is het volgende van belang. 
      
      
        4.3.1.
        De korpschef heeft onbestreden gesteld, dat een IBT-docent voorafgaand aan de training de [locatie] inspecteert op losliggende voorwerpen, uitsteeksels of andere gevaarzettende voorwerpen, en tijdens de training in de zaal aanwezig is. Verder is deze [locatie] door een professioneel bedrijf ingericht met professionele judomatten, die aan de onderkant zijn voorzien van een antisliplaag. De matten zijn bovendien binnen een houten frame strak tegen elkaar aangelegd, waardoor zij niet kunnen verschuiven. Het houten frame op zijn beurt, ligt strak tegen de muren van de zaal, is in de ondergrond verankerd en kan dus evenmin verschuiven.
        
      
      
        4.3.2.
        Onder de omstandigheden als in 4.3.1 genoemd, kan niet worden gezegd dat de aanwezigheid van deze judomatten een zodanig risico vormde voor het oplopen van letsel, dat de korpschef hiervoor had moeten waarschuwen of ten aanzien van de matten een veiligheidsmaatregel had moeten treffen. Weliswaar is in 2015 een mat uit één stuk over de hele vloer gelegd, maar door de toelichting van de korpschef is aannemelijk dat dit niet is gebeurd om letsel te voorkomen, maar om hygiënische redenen; na het dweilen van de judomatten bleef er vocht en stofresten tussen de naden zitten. 
        
      
      
        4.3.3.
        Verder is van belang dat sinds de ingebruikname van deze [locatie] in 2011 geen vergelijkbare ongevallen zijn voorgekomen. 
        
      
      
        4.3.4.
        Dat geen melding van het ongeval bij de Arbeidsinspectie is gedaan en dat er geen vermelding van de [locatie] in de risico-inventarisatie en evaluatie van 2012 staat, geeft geen aanleiding tot een ander oordeel. Een en ander is bij aansprakelijkheid vanwege schending van de zorgplicht geen formeel vereiste.
        
      
    
    
      4.4.
      Uit 4.2 tot en met 4.3.4 volgt dat het hoger beroep van appellante niet slaagt. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd.
      
      
        5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door H. Lagas als voorzitter en J.J.T. van de Corput en 
      J.T.H. Zimmerman als leden, in tegenwoordigheid van M. Buur als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 juli 2021.
    
    
    
    
    
      						(getekend) H. Lagas
    
    
    
    
    
      						(getekend) M. Buur