ECLI:NL:RBDHA:2022:1956, Rechtbank Den Haag, 04-03-2022, NL22.2840
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2022-03-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring. Eerste beroep. Dublinclaimant. Zicht op uitzetting niet aan de orde. Beroep ongegrond

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      Zaaknummer: NL22.2840
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [Naam], eiser
    
      V-nummer: [Nummer]
      (gemachtigde: mr. M.M. Polman),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder.
    
  
  
    
      Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 19 februari 2022 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring opgelegd op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw).
    
    
    
      Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      Eiser heeft zich desgevraagd akkoord verklaard met schriftelijke afdoening van het beroep. Op 25 februari 2022 heeft eiser de gronden van het beroep ingediend. Verweerder heeft niet gereageerd op het verzoek van de rechtbank om een verweerschrift in te dienen. Op 3 maart 2022 heeft de rechtbank het onderzoek gesloten.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [Geb. datum] 1993 en de Marokkaanse nationaliteit te bezitten.
    
    2. Volgens eiser had hij nooit in bewaring mogen worden gesteld omdat geen sprake is van een concreet zicht op uitzetting binnen redelijke termijn naar Marokko. Eiser wijst hierbij op de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 2 april 2021, ECLI:NL:RVS:2021:696, en op de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 9 februari 2022, ECLI:NL:RBDHA:2022:1085.
    
    3. De rechtbank stelt vast dat eiser in bewaring is gesteld op de grond dat er concrete aanwijzingen bestaan voor toepasselijkheid van de Verordening (EU) Nr. 604/2013 (Dublinverordening). Dit brengt met zich dat uitzetting naar Marokko niet aan de orde is, maar dat verweerder beoogt om eiser over te dragen naar een andere lidstaat. De beroepsgrond slaagt dan ook niet.
    4. Voor het toekennen van schadevergoeding zoals bedoeld in artikel 106 van de Vw
    bestaat geen aanleiding.
    
    5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
       verklaart het beroep ongegrond;
       wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. B.F.Th. de Roos, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S. Hamans, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.