ECLI:NL:CBB:2001:AA9865, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 31-01-2001, AWB 495 en 99/496
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-01-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 99/495 en 99/496				31 januari 2001
      	23030
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      SP Aerospace and Vehicle Systems, te Geldrop, appellante,
      gemachtigde: mr E.G.J.M. Bogaerts, te Boxtel, 
      tegen
      de Staatssecretaris van Economische Zaken, verweerder,
      gemachtigde: mr L.A.G. Meijer.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 31 mei 1999 heeft het College van appellante een tweetal beroepschriften ontvangen, 
      waarbij beroep wordt ingesteld tegen twee besluiten van verweerder van 20 april 1999. 
      Bij deze besluiten heeft verweerder beslist op de bezwaren van appellante tegen de 
      afwijzing van haar aanvragen van 27 augustus 1997 en 1 oktober 1998, beide op grond van 
      het Uitvoerbesluit strategische goederen 1963. 
      Bij schrijven van 18 juni 1999 heeft appellante de gronden van haar beroepen aangevuld.
      Op 11 oktober 1999 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.
      Op 13 december 2000 heeft het onderzoek ter zitting plaats gehad, waarbij partijen bij 
      monde van hun gemachtigden hun standpunt nader hebben uiteengezet.
    
    
    
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Op grond van artikel 2 van de In- en Uitvoerwet kunnen bij algemene maatregel van 
      bestuur nadere regels worden gesteld met betrekking tot de in- en uitvoer van goederen 
      indien onder het belang van onder meer de inwendige en uitwendige veiligheid van het 
      land of de internationale rechtsorde op zichzelf dit vereist.
      Op grond van artikel 2 van het Uitvoerbesluit strategische goederen 1963 is het verboden 
      om strategische goederen, zoals vermeld in de bijlagen bij het besluit, uit te voeren zonder 
      vergunning van de Minister van Economische Zaken.
      In een brief van 27 februari 1998 van de Minister van Buitenlandse Zaken en de 
      Staatssecretarissen van Economische Zaken en Defensie aan de Voorzitter van de Tweede 
      Kamer (Handelingen Tweede Kamer, vergaderjaar 1997-1998, 22054, nr. 30), staat 
      (onder meer) het navolgende vermeld:
      "	De Ministers van Economische Zaken en van Buitenlandse Zaken dragen op 
      grond van het Uitvoerbesluit strategische goederen van 26 april 1963 beiden 
      verantwoordelijkheid met betrekking tot de export van militaire goederen. Het 
      beleid met betrekking tot wapenexport is uitgewerkt in de Nota 
      Wapenexportbeleid van 28 maart 1991, alsmede de aanvulling daarop van 
      27 februari 1992 (22 054, nrs. 1-2). Binnen die gedeelde verantwoordelijkheid 
      is de Minister van Buitenlandse Zaken verantwoordelijk voor de 
      buitenlandspolitieke toetsing van aanvragen voor de uitvoer van militaire 
      goederen. De Staatssecretaris van Economische Zaken is primair 
      verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging en het toezicht op de naleving van 
      genoemd Uitvoerbesluit, inclusief de contacten met het bedrijfsleven.
    
    
    
      De politieke toetsing van vergunningaanvragen geschiedt aan de hand van de 
      acht criteria voor wapenexport, zoals die in respectievelijk 1991 en 1992 in 
      Europees verband zijn overeengekomen."
    
    
    
      In een brief van 27 februari 1992 van de Minister van Buitenlandse Zaken en de 
      Staatssecretaris van Economische Zaken aan de Voorzitter van de Tweede Kamer 
      (Handelingen Tweede Kamer, vergaderjaar 1991-1992, 22054, nr. 9), staat (onder meer) 
      het navolgende vermeld:
      "	Zoals ook in een desbetreffende verklaring gesteld, is de Europese Raad te 
      Luxemburg (28/29 juni 1991) tot het oordeel gekomen dat terughoudendheid 
      moet worden betracht en doorzichtigheid moet worden bevorderd bij de export 
      van conventionele wapens, met name naar spanningshaarden, mede met het 
      oogmerk overbewapening te voorkomen.
    
    
    
      Te Luxemburg werd in dit kader goedkeuring gehecht aan een zevental 
      gemeenschappelijke criteria: 
    
    
    (.)
    
    4. handhaving van vrede, veiligheid en stabiliteit in de regio; 
    
    (.)
    
    
      Deze zeven criteria, die alle stoelen op het belang van de internationale 
      rechtsorde, sluiten nauw aan bij het door de Regering voorgestane beleid. 
    
    
    (.)
    
    
      Het genoemde criterium sub 4, beantwoordt in belangrijke mate aan het in de 
      Nota aangekondigde Nederlandse EPS-initiatief inzake de "defensieve 
      toereikendheid" dat met name beoogt overbewapening van landen te 
      voorkomen. Aan de hand van dit criterium zou door de EPS-partners 
      gezamenlijk moeten worden getoetst of een bepaald land bezig is wapens aan te 
      schaffen tot een niveau dat aanmerkelijk hoger is dan op grond van de eigen 
      legitieme defensiebehoeften voor de hand zou liggen en of dat land agressieve 
      bedoelingen koestert."
    
    
    
      In een brief van 2 oktober 1998 van de Staatsecretaris van Economische Zaken aan de 
      Voorzitter van de Tweede Kamer (Handelingen Tweede Kamer, vergaderjaar 1998-1999, 
      22054, nr. 39), staat (onder meer) het navolgende vermeld:
      "	Aanvragen voor de uitvoer van militaire goederen naar lidstaten van de NAVO 
      en daarmee gelijkgestelde landen (de EU-lidstaten Finland, Ierland, Oostenrijk 
      en Zweden, alsmede Australi‰, Japan en Nieuw-Zeeland) worden in beginsel 
      door het Ministerie van Economische Zaken afgehandeld. Voor de Navo-
      landen Griekenland en Turkije geldt thans een uitzondering op deze regel. 
      Aanvragen voor uitvoer naar deze twee NAVO-landen, alsmede aanvragen 
      voor uitvoer naar alle overige landen, worden voor advies voorgelegd aan de 
      Minister van Buitenlandse Zaken. Diens advies neemt bij de besluitvorming 
      over de afgifte van een exportvergunning door het Ministerie van Economische 
      Zaken een essenti‰le plaats in. Indien wordt vastgesteld dat geen bezwaren 
      bestaan tegen de voorgenomen uitvoer, wordt door het Ministerie van 
      Economische Zaken een uitvoervergunning verleend."
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Op 1 februari 1994 heeft de rechtsvoorgangster van appellante bij de Belastingdienst 
      (Douane, centrale dienst voor in- en uitvoer) een aanvraag ingediend om een 
      uitvoervergunning voor de uitvoer van 1.013 periscopen voor pantservoertuigen 
      (zijnde goederen als vermeld onder categorie ML6, voertuigen en onderdelen 
      daarvoor, speciaal ontworpen of aangepast voor militair gebruik, van de bijlage bij 
      het Uitvoerbesluit strategische goederen 1963) naar Turkije.
      - Bij besluit van 2 mei 1994 heeft voornoemde Dienst aan de rechtsvoorgangster van 
      appellante een uitvoervergunning verleend voor de uitvoer van de genoemde 1.013 
      periscopen voor pantservoertuigen naar Turkije, welke vergunning geldig was tot 
      31 mei 1995.
      - Bij besluit van 29 augustus 1996 heeft voornoemde Dienst aan de 
      (rechtsvoorgangster) van appellante een uitvoervergunning verleend voor de uitvoer 
      van 469 periscopen voor pantservoertuigen naar Turkije (zijnde een deelleverantie 
      van de aanvankelijke 1.013 periscopen), welke vergunning geldig was tot 31 
      augustus 1997.
      - Op 29 augustus 1997 heeft appellante bij voornoemde Dienst een aanvraag ingediend 
      om verlenging van de geldigheidsduur van de aan haar op 29 augustus 1996 
      verleende uitvoervergunning (voor verdere deelleveranties).
      - Bij besluit van 29 oktober 1997 heeft voornoemde Dienst de aanvraag van 
      29 augustus 1997 niet ingewilligd.
      - Appellante heeft tegen dit besluit bij brief van 1 december 1997 bezwaar gemaakt.
      - Op 1 oktober 1998 heeft appellante bij voornoemde Dienst een aanvraag ingediend 
      om verlening van een uitvoervergunning voor verdere deelleveranties van 
      bovengenoemde 1.013 periscopen voor pantserwagens aan Turkije.
      - Bij brief van 4 november 1998 heeft verweerder aan de Minister van Buitenlandse 
      Zaken gevraagd hem nader te adviseren met betrekking tot onder meer voormeld 
      bezwaarschrift. In deze brief staat voorts vermeld dat voorafgaande aan de niet-
      inwilliging van de bovengenoemde aanvraag reeds eerder advies was gevraagd en dat 
      de Minister van Buitenlandse Zaken bij deze gelegenheid heeft geadviseerd de 
      aanvraag niet in te willigen op grond van de omstandigheid dat de uitvoer van de 
      hierboven genoemde goederen strijdig is met het streven om de vrede, veiligheid en 
      stabiliteit in de regio te handhaven.
      - Bij brief van 19 november 1998 heeft de Minister van Buitenlandse Zaken 
      verweerder van nader advies gediend. In dit advies staat met betrekking tot de 
      onderhavige aanvraag (onder meer) vermeld dat Turkije als spanningsgebied wordt 
      aangemerkt in verband met het Koerdenvraagstuk, dat zowel binnen Turkije zelf als 
      regionaal speelt en Turkije reeds meermalen heeft gebracht tot militaire expedities 
      buiten de landsgrenzen.
      - Bij besluit van 9 december 1999 heeft voornoemde Dienst de aanvraag van 
      1 oktober 1998 niet ingewilligd.
      - Appelante heeft tegen dit besluit bij brief van 21 december 1998 bezwaar gemaakt. 
      - Bij brief van 17 december 1998 heeft verweerder (met het oog op de volledige 
      heroverweging in bezwaar) de Minister van Buitenlandse Zaken gevraagd of de 
      actuele situatie in het bestemmingsland (in casu Turkije) inmiddels zodanig was 
      verbeterd dat er geen reden meer zou bestaan om een uitvoervergunning om die 
      reden te weigeren.
      - Bij brief van 7 januari 1999 heeft de Minister van Buitenlandse Zaken verweerder 
      bericht dat de onderhavige aanvragen werden geweigerd in verband met de mogelijke 
      inzetbaarheid in Oost-Turkije. De problemen in die regio zijn sinds de datum waarop 
      de primaire beschikkingen werden gegeven niet opgelost. Ook onder de huidige 
      omstandigheden zou het politieke advies dan ook negatief luiden.  
      - Vervolgens heeft verweerder de bestreden besluiten genomen.
    
    
    
      3.	De bestreden besluiten
      De bestreden besluiten houden - samengevat - (onder meer) het volgende in.
      De onderhavige aanvragen zijn afgewezen op grond van het criterium betreffende de 
      handhaving van vrede, veiligheid en stabiliteit in de regio. Redengevend voor de 
      afwijzingen zijn in casu de acties van het Turkse leger tegen Koerden in het zuid-oosten 
      van Turkije en het noorden van Irak vanaf eind 1997, welke omstandigheden nopen tot 
      afwijzing van vergunningaanvragen die betrekking hebben op de uitvoer van strategische 
      goederen naar Turkije. Onder verwijzing naar de brief van 7 januari 1999 van de Minister 
      van Buitenlandse Zaken wordt nog opgemerkt dat er geen aanleiding bestaat om te 
      veronderstellen dat de situatie in het bestemmingsland zich sedertdien heeft verbeterd. 
      Naar aanleiding van eerder verleende vergunningen kan niet zonder meer met succes een 
      beroep worden gedaan op het vertrouwensbeginsel. Vergunningen als de onderhavige 
      worden juist altijd verleend voor de duur van ‚‚n jaar om zodoende te kunnen inspelen op 
      een eventuele verandering in de omstandigheden met betrekking tot het bestemmingsland, 
      waarbij iedere afzonderlijke aanvraag dient te worden getoetst aan het Nederlands 
      buitenlands beleid met betrekking tot dat land op dat moment.
      Niettegenstaande het economisch belang dat een ondernemer heeft bij het kunnen nakomen 
      van overeenkomsten (door het verlenen van een exportvergunning) en het handhaven 
      danwel versterken van zijn concurrentiepositie, is dit economisch belang in zijn 
      algemeenheid ondergeschikt aan de andere belangen die de regering zich heeft gesteld in 
      het kader van het Nederlands buitenlands beleid en het Nederlandse wapenexportbeleid. 
      Voorts mag en kan van een producent en exporteur van strategische goederen worden 
      verwacht dat deze op de hoogte is van de regelgeving inzake de uitvoer van strategische 
      goederen en van de omstandigheid dat aan het sluiten van overeenkomsten met betrekking 
      tot dergelijke goederen risico's zijn verbonden. De omstandigheden in een 
      bestemmingsland kunnen immers van de ene op de andere dag ingrijpend wijzigen met alle 
      mogelijke gevolgen voor het Nederlands buitenlands beleid met betrekking tot dit land, 
      waarbij bepaalde landen gelet op hun interne situatie of door de situatie in de regio eerder 
      onderhevig zijn aan veranderingen in het Nederlands buitenlands beleid.
      Ter zitting is door verweerder nog gesteld dat in het kader van het streven naar de vrede, 
      veiligheid en stabiliteit in een bepaalde regio geen uitvoervergunningen worden verleend 
      voor landen die kunnen worden aangemerkt als een spanningsgebied, tenzij de aard van de 
      goederen een uitzondering rechtvaardigt, waarbij alsdan acht kan worden geslagen op de 
      werkgelegenheidssituatie in Nederland en eventuele reeds bestaande contractuele 
      verplichtingen van de betrokken ondernemingen. In dit verband heeft verweerder de 
      uitvoer van granaathulzen door de onderneming Eurometaal naar Turkije (bijvoorbeeld) 
      wel toegestaan, nu deze goederen zich naar hun aard (waarschijnlijk) niet lenen voor de 
      inzet in het zuid-oosten van Turkije, danwel Noord-Irak. De goederen in het onderhavige 
      geval lenen zich echter naar hun aard wel voor inzet in deze gebieden, zodat reeds hierom 
      geen vergunning kan worden verleend. Als de aard van de uit te voeren goederen in relatie 
      tot de criteria ingevolge het wapenexportbeleid zich tegen vergunningverlening verzet, kan 
      aan de werkgelegenheidssituatie in Nederland en eventuele reeds bestaande contractuele 
      verplichtingen van de betrokken ondernemingen geen doorslaggevend belang worden 
      gehecht.
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van het beroep - samengevat - onder meer het volgende 
      tegen het bestreden besluit aangevoerd.
      Bij de besluitvorming in het kader van de onderhavige aanvragen heeft verweerder bij de 
      vereiste belangenafweging ten onrechte onvoldoende gewicht toegekend aan het belang 
      van de Nederlandse werkgelegenheidssituatie (en die bij appellante in het bijzonder) en de 
      financi‰le positie van appellante. Hierbij is van belang dat appellante zich contractueel 
      heeft vastgelegd tot levering van de genoemde onderdelen. Indien geen exportvergunning 
      wordt verleend, kan appellante deze overeenkomst niet nakomen en zal de afnemer de 
      schade op haar verhalen, waartoe thans reeds een arbitrageprocedure in Zwitserland 
      aanhangig is gemaakt. Bij het niet nakomen van de huidige overeenkomst ligt het 
      bovendien voor de hand dat de Turkse afnemer in de toekomst geen nadere orders meer bij 
      appellante zal plaatsen. 
      Voor appellante klemt een en ander te meer nu zij onlangs uit een surseance-periode is 
      gekomen en haar financi‰le positie niet rooskleurig valt te noemen. Appellante wordt 
      verder geconfronteerd met hogere uitgaven in verband met voorraadkosten en (eventueel) 
      aanzienlijke claims van (Nederlandse) toeleveranciers. Het economisch belang van 
      appellante bij het alsnog verstrekken van een uitvoervergunning is derhalve evident.
    
    
    
      Nu de bestreden besluiten nagenoeg geheel zijn gebaseerd op het advies van de Minister 
      van Buitenlandse Zaken, doet dit geen recht aan de eigen verantwoordelijkheid danwel de 
      beslissingsbevoegdheid die verweerder in dit soort zaken toekomt. Het advies van de 
      Minister van Buitenlandse Zaken zou immers weliswaar een essenti‰le plaats innemen, 
      doch behoeft niet allesbepalend te zijn, waarbij het op de weg van verweerder ligt de 
      aanvragen naast het advies van de Minister van Buitenlandse Zaken te bezien op de 
      economische belangen, zoals deze in het wapenexportbeleid staan omschreven.
      Verder is van belang dat appellante in 1994 en 1996 wel in het bezit is gesteld van een 
      exportvergunning, zodat de gevolgen van de beleidswijzing door verweerder thans 
      eenzijdig op appellante worden afgewenteld. De bestreden besluiten zijn reeds om deze 
      reden in strijd met het vertrouwensbeginsel. Appellante acht vorengenoemde 
      beleidswijziging ook op zichzelf onvoldoende gemotiveerd, nu de aard van het conflict in 
      Zuid-Oost-Turkije sedert 1994 niet wezenlijk is veranderd en destijds wel tot 
      vergunningverlening is besloten.  
      Verweerder heeft daarenboven gezien de Nota wapenexportbeleid van 28 maart 1991 op 
      onjuiste wijze toepassing gegeven aan het criterium van bevordering van de vrede, 
      veiligheid en stabiliteit in de regio. Immers niet gesteld kan worden, althans is 
      onvoldoende gemotiveerd, dat Turkije zich met de onderhavige goederen aan het 
      bewapenen is boven een niveau dat aanmerkelijk hoger is dan op grond van de eigen 
      legitieme defensiebehoefte voor de hand ligt en/of dat Turkije agressieve bedoelingen 
      koestert. 
      Voorts blijkt uit de beschikkingen in primo niet of en, zo ja, op welke wijze advies is 
      gevraagd aan de Minister van Buitenlandse Zaken en op welke wijze de onderhavige 
      aanvragen zijn getoetst aan het wapenexportbeleid, in welk verband zonder nadere 
      motivering enkel is verwezen naar de diverse beleidsnota's.
      Tenslotte kan worden betwist of de onderhavige goederen een strategische waarde hebben, 
      nu deze door een ieder kunnen worden gebouwd c.q. geleverd. 
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Voorzover appellante heeft beoogd te betogen dat de onderhavige goederen geen 
      strategische waarde zouden hebben, wordt dit betoog verworpen omdat deze goederen 
      staan vermeld onder categorie ML6, voertuigen en onderdelen daarvoor, speciaal 
      ontworpen of aangepast voor militair gebruik, van de bijlage bij het Uitvoerbesluit 
      strategische goederen 1963).
      Verweerder legt aan de wijziging in de beoordeling van de aanvragen van appellante in het 
      bijzonder ten grondslag de inval van het Turkse leger in Irak eind 1997. Het College ziet 
      geen reden om aan de juistheid van de door verweerder gegeven motivering te twijfelen. 
      Naar het oordeel van het College heeft verweerder in voormelde inval grondslag kunnen 
      vinden voor het oordeel dat sprake is van gewijzigde omstandigheden, op grond waarvan 
      verweerder in redelijkheid tot deze beleidswijziging heeft kunnen komen.
      Voor zover (de rechtsvoorganger van) appellante in de periode van 2 mei 1994 tot 
      31 augustus 1997 wel in het bezit is geweest van (een) vergunning(en) voor de uitvoer van 
      genoemde periscopen naar Turkije, leidt dit niet zonder meer tot het oordeel dat ook de 
      onderhavige vergunningen (alsnog) dienen te worden verleend. Ten aanzien van de 
      toestemming tot wapenexport heeft verweerder zich - wat het College aanvaardbaar acht - 
      de mogelijkheid voorbehouden om in het geval van gewijzigde omstandigheden met 
      betrekking tot het ontvangende land nieuwe aanvragen niet in te willigen. Dat verweerder 
      de situatie periodiek wil bezien, kon appellante ook blijken uit de omstandigheid dat 
      genoemde vergunningen slechts een geldigheidsduur van ‚‚n jaar hebben. 
      Het College acht niet onaanvaardbaar dat verweerder de gevolgen van de beleidswijziging 
      voor rekening van appellante laat. Hierbij is met name in aanmerking genomen de aard van 
      de betrokken goederen, de eigen keus van appellante om een meerjarige verbintenis met 
      haar afnemer in Turkije aan te gaan, alsmede de omstandigheid dat in casu geen sprake is 
      van een intrekking van een lopende vergunning, doch van aanvragen om een vergunning 
      voor een nieuw tijdvak.
    
    
    
      Niet kan worden gesteld dat verweerder onvoldoende belang heeft gehecht aan de 
      werkgelegenheidssituatie bij appellante en haar financi‰le positie danwel haar eerder 
      aangegane financi‰le verplichtingen. Niet valt in te zien waarom verweerder in het kader 
      van het door hem (in samenwerking met de Minister van Buitenlandse Zaken) gevoerde 
      wapenexportbeleid deze economische belangen niet ondergeschikt heeft mogen maken aan 
      de andere belangen die de regering zich heeft gesteld in het kader van het Nederlands 
      buitenlands beleid en het Nederlandse wapenexportbeleid, met inachtneming van het ter 
      zake neergelegde beleid, in casu de brief van 28 maart 1991 van de Minister van 
      Buitenlandse Zaken en de Staatssecretaris van Economische Zaken aan de Voorzitter van 
      de Tweede Kamer, alsmede de latere aanvullingen op deze nota. 
      Dat doorslaggevende betekenis is gehecht aan het advies van de Minister van Buitenlandse 
      Zaken kan dan ook niet als ontoelaatbaar worden aangemerkt. 
      Nu de onderhavige periscopen naar hun aard inzetbaar zijn in het in casu relevante 
      conflict(gebied), heeft verweerder in redelijkheid aan de door appellante naar voren 
      gebrachte bedrijfseconomische belangen geen doorslaggevende betekenis hoeven toe te 
      kennen. Voor zover door appellante in dit verband, onder verwijzing naar de aan 
      Eurometaal BV verleende uitvoervergunning, een beroep wordt gedaan op het 
      gelijkheidsbeginsel, faalt dit beroep. Niet is komen vast te staan dat sprake is van gelijke 
      gevallen, nu verweerder - onvoldoende weersproken - heeft betoogd dat de goederen in dat 
      geval zich naar hun aard niet leenden voor inzet in het in casu relevante conflict(gebied).
      Evenmin kan worden gesteld dat verweerder in de bestreden besluiten een onjuiste uitleg 
      heeft gegeven aan het door hem in het kader van het wapenexportbeleid gehanteerde 
      criterium ter handhaving van de vrede, veiligheid en stabiliteit in de regio. Blijkens 
      bovengenoemde brief van 27 februari 1992 beoogt dit criterium weliswaar in het bijzonder 
      overbewapening te voorkomen, doch deze formulering sluit weigering van een vergunning 
      geenszins uit indien bedoelde handhaving overigens wordt bedreigd.
    
    
    
    
      Tenslotte bestaat geen aanleiding tot vernietiging van de onderhavige besluiten vanwege 
      het feit dat uit de beschikkingen in primo niet blijkt hoe, en zo ja, op welke wijze de 
      Minister van Buitenlandse Zaken verweerder heeft geadviseerd. Vaststaat immers dat in 
      ieder geval ten behoeve van de beslissingen op de afzonderlijke bezwaarschriften, 
      verweerder de Minister van Buitenlandse Zaken om nader advies heeft gevraagd, welk 
      advies aan appellante kenbaar is gemaakt. 
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      6.	De beslissing
      7.	
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Aldus gewezen door mr D. Roemers, mr M.A. van der Ham en mr C.J. Borman in egenwoordigheid van mr R.P.H. Rozenbrand, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 31 januari 2001.
    
    
    w.g. D. Roemers					w.g. R.P.H. Rozenbrand