ECLI:NL:RBDOR:2006:AZ3400, Rechtbank Dordrecht, 23-11-2006, 186913 VV EXPL 06-104
Rechtbank Dordrecht — Uitspraak 
Datum: 2006-11-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Advies bedrijfsarts niet maatgevend voor de vraag of iemand arbeidsongeschikt is of niet.

RECHTBANK DORDRECHT
      Sector kanton
    
    
    Locatie Dordrecht
    
    kenmerk: 186913 VV EXPL 06-104
    
    vonnis in kort geding van de kantonrechter te Dordrecht van 23 november 2006 
    
    in de zaak van:
    
    
      [naam],
      wonende te [plaatsnaam],
      eiser,
      gemachtigde: mr. A.J.C. van Bemmel,
    
    
    tegen:
    
    
      de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Hercules B.V.,
      gevestigd te 3336 LH Zwijndrecht aan de Noordweg 9,
      gedaagde,
      gemachtigde: mr. E.Th.M. Sneek.
    
    
    
      Verloop van de procedure
      De kantonrechter wijst vonnis op de volgende processtukken:
      1. de dagvaarding van 27 oktober 2006;
      2. de griffiersaantekeningen van de op 13 november 2006 gehouden mondelinge behandeling;
      3. de pleitaantekeningen van de gemachtigden;
      4. de overgelegde producties.
    
    
    Omschrijving van het geschil
    
    
      De feiten
      In dit geding kan van het volgende worden uitgegaan.
    
    
    
      Gedaagde, geboren op 4 november 1951, is sinds 1 april 1981 in dienst bij eiseres, aanvankelijk in de functie van voorman, later in de functie van Teamleider.
      Het salaris van gedaagde in de functie van Teamleider bedraagt laatstelijk € 3.638,-- bruto per maand te vermeerderen met een ploegentoeslag van € 792,59 per maand.
      Sinds 1996 is gedaagde lid van Euroforum, de Europese ondernemingsraad van eiseres.
    
    
    
      Op 27 februari 2006 heeft gedaagde zich ziek gemeld, nadat hij voorafgaand aan een (niet gehouden) functioneringsgesprek inzage had gekregen in een negatieve beoordeling over het jaar 2005. De Arbo-arts, die werkgerelateerde spanningsklachten en verminderde psychische belastbaarheid constateerde, heeft een gesprek tussen partijen geadviseerd en indien dat gesprek niet tot een oplossing zou leiden mediation voorgesteld. 
      Op 20 maart 2006 heeft tussen partijen een gesprek plaats gevonden, waarin eiser tevergeefs heeft aangedrongen op mediation en gedaagde heeft aangegeven eerst een functioneringsgesprek te willen houden. 
      Per 28 maart 2006 heeft de Arbo-arts gedaagde hersteld verklaard. Omdat eiser zich nog arbeidsongeschikt achtte en zijn werk niet hervatte, heeft hij in overleg met gedaagde een deskundigenverklaring aangevraagd bij het UWV. Gedaagde heeft in afwachting van een deskundigenverklaring de salarisbetaling gedurende de maand april 2006 opgeschort. Op 27 april 2006 heeft de verzekeringsarts van het UWV geoordeeld “Op grond van de resultaten van ons onderzoek zijn wij van oordeel dat u op 28 maart 2006 geschikt bent voor het verrichten van het eigen werk.”.
      In de bijlage bij dat oordeel staat vermeld: “De werknemer is niet arbeidsongeschikt voor  het eigen werk als teamleider als gevolg van ziekte of gebrek, maar als gevolg van een situatie waarin geen goede werkafspraken kunnen worden gemaakt door communicatieproblemen in samenhang met conflict.”
      Op 28 april 2006 heeft eiser zijn werk hervat, met dien verstande dat hij in overleg met eiser in dagdienst administratieve werkzaamheden verricht. 
      Op 8 mei 2006 heeft een functioneringsgesprek plaats gevonden. Een op 2 augustus 2006 tussen partijen gestarte mediation is na een eerste oriënterend gesprek door de mediator beëindigd, omdat de standpunten van partijen volgens de mediator “te ver uiteen (liggen) om tot een gezamenlijk gedragen oplossing te kunnen komen.”
    
    
    Na de mislukte mediation heeft gedaagde eiser op 30 augustus 2006 een nieuwe functie in de vorm van een gelijkwaardige dagdienstfunctie zonder ploegentoeslag, met toepassing van een afbouwregeling, aangeboden, teneinde een herstart binnen de onderneming weer mogelijk te maken. Eiser heeft die functie geweigerd, zijn functie als Teamleider terug geëist en bezwaar gemaakt tegen het niet meer ontvangen van ploegentoeslag.
    
    
      De vordering
      Eiser vordert thans in kort geding het navolgende:
    
    
    
      1. betaling door gedaagde van het salaris over de maand april 2006 ad € 3638,-- bruto, vermeerderd met de ploegentoeslag van € 792,59 en de wettelijke rente;
      2. De wettelijke verhoging over de onder 1 genoemde bedragen met wettelijke rente daarover;
      3. De betaling door gedaagde vanaf 1 november 2006 van het onder 1 genoemde salaris met ploegentoeslag;
      4. De wedertewerkstelling van eiser in zijn functie van teamleider, binnen twee dagen na betekening van het vonnis op straffe van een door gedaagde jegens eiser te verbeuren dwangsom van € 1000,-- per dag of gedeelte van een dag.
    
    
    
      Het verweer
      Gedaagde heeft tot afwijzing van de vorderingen geconcludeerd en haar verweer gestalte gegeven aan de hand van een aan de mondelinge behandeling voorafgaand overgelegd dertigtal producties.
      Uit die producties kan volgens gedaagde worden opgemaakt dat er gedurende de afgelopen jaren, vooral vanaf het jaar 2003, op het gebied van arbeidsvoorwaarden e.d. tussen eiser en gedaagde veel is gecorrespondeerd. Zowel door zijn wijze van corresponderen als door zijn gedragingen op de werkvloer jegens anderen (schriftelijk en/of mondeling) heeft eiser het voor zichzelf onmogelijk gemaakt om nog langer als Teamleider te functioneren.
      Eiser is door de bedrijfsarts op 27 maart 2006 per 28 maart 2006 weer als arbeidsgeschikt aangemerkt, terwijl een door eiser verzocht second opinion zijdens het UWV van. 28 april 2006  een zelfde conclusie bevat, zodat gedaagde de maand april 2006 ten onrechte niet op het werk is verschenen en hem over die periode geen salaris c.a. behoeft te worden betaald, aldus gedaagde.
      Eiser kan niet meer in zijn oude functie terugkeren, omdat gedaagde dat gelet op wat is gepasseerd niet meer verantwoord en reëel acht.
    
    
    
      Beoordeling van het geschil
      Het loon over de maand april 2006 is vermoedelijk door eiser in dit kort geding meegevorderd om redenen van doelmatigheid, want van enige spoedeisendheid dienaangaande kan toch moeilijk worden gesproken. Eveneens vanuit een oogpunt van doelmatigheid zal die vordering niettemin hier worden behandeld.
    
    
    
      Bij brief d.d. 27 maart 2006 heeft de bedrijfsarts van ARBO-Unie het navolgende aan gedaagde ter kennis gebracht:
      “Ik sprak op 27-03-2006 met uw medewerker (…). Op basis van dit gesprek adviseer ik u en uw medewerker: Omdat betrokkene deze zaak als een arbeidsconflict ervaart, wordt mediation geadviseerd. Per 28-03-2006 wordt betrokkene weer volledig hersteld verklaard. Geadviseerd wordt met betrokkene af te spreken wat van hem wordt verwacht tussen de datum van hersteld melding en mediation.”.
    
    
    Deze mededeling kan niet anders worden gelezen dan als een hersteldverklaring zonder voorbehoud; immers de eigenlijke taak van de bedrijfsarts omvat niet meer of minder dan medisch vast te stellen of iemand al dan niet arbeidsongeschikt is. Dat die medische vaststelling vergezeld gaat van een advies is niet maatgevend voor wat partijen behoren te doen. Zij zijn daarin vrij. Hier wordt wel opgemerkt dat dergelijke brieven van ARBO-diensten en of het UWV in zijn algemeenheid veelal niet uitblinken in duidelijkheid en dat een scherpere afbakening tussen medische vaststelling en daarbij te geven advies tot aanzienlijk minder misverstanden aanleiding zou geven.
    
    In het zogenoemde second opinion van 28 april 2006 van het UWV staat vermeld: “Op grond van de resultaten van ons onderzoek zijn wij van oordeel dat u op 28 maart 2006 geschikt bent voor het verrichten van het eigen werk.”.
    
    Daarmee staat voldoende vast dat eiser arbeidsgeschikt was. Dat eiser niettemin niet is verschenen komt dan volledig voor zijn rekening en risico. 
    
    
      Toegegeven kan ook hier worden dat de in een bijlage door het UWV vervatte toelichting luidende: “De werknemer is niet arbeidsongeschikt voor  het eigen werk als teamleider als gevolg van ziekte of gebrek, maar als gevolg van een situatie waarin geen goede werkafspraken kunnen worden gemaakt door communicatieproblemen in samenhang met conflict.” voor verwarring bij eiser kan hebben gezorgd, maar dat laat onverlet dat zowel hij als gedaagde er op grond van de beide medische constateringen van moesten uitgaan dat eiser op 28 maart 2006 arbeidsgeschikt was en dat hij het werk direct had behoren te hervatten. Dat ter gelegenheid van zo’n hervatting afspraken  kunnen worden gemaakt over mediation of anderszins is geenszins uitgesloten en wellicht zelfs gewenst, maar kan zeker niet vooraf door de werknemer als noodzakelijke voorwaarde voor hervatting worden bedongen.
      Van slecht werkgeverschap door die voorwaarde onder de geschetste omstandigheden niet te accepteren is hier geen sprake.
      De onderdelen 1 en 2 der vordering zullen derhalve worden afgewezen.
    
    
    
      De vraag of eiser bij wijze van voorlopige voorziening in zijn huidige functie weer dient te worden toegelaten, dient voorshands ontkennend te worden beantwoord.
      De door gedaagde overgelegde correspondentie, die voor een groot gedeelte door eiser is vervaardigd, toont dat eiser veelal in hoekige en wel erg directe bewoordingen zijn nauwelijks of niet voor discussie vatbare en van weinig zelfreflectie getuigende meningen ten beste geeft.
      Naar voorlopig oordeel is de onderbouwde mededeling van gedaagde dat eiser niet in zijn functie van Teamleider kan worden gehandhaafd, mede gelet op die correspondentie en de toonzetting daarvan, niet onbegrijpelijk te noemen. Een bij wijze van voorlopige voorziening op te leggen gedwongen terugkeer van eiser zou de zaak alleen nog maar verder op scherp stellen en is deswege al ongewenst. Eiser moet dan maar in een bodemprocedure met alle daaraan verbonden waarborgen laten uitmaken wie het bij het rechte eind heeft. 
    
    
    
      Ook de onderdelen 3 en 4 van de eis zullen derhalve worden afgewezen. 
      Eiser zal als de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden veroordeeld.
    
    
    Beslissing
    
    
      De kantonrechter:
      wijst de vorderingen af;
    
    
    veroordeelt eiser in de kosten van het geding, tot op heden aan de zijde van gedaagde bepaald op € 200,-- aan salaris gemachtigde;
    
    verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. E.D. Rentema, kantonrechter, en bij vervroeging uitgesproken ter openbare terechtzitting van 23 november 2006, in aanwezigheid van de griffier.