ECLI:NL:CBB:2001:AB1413, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 19-04-2001, AWB 01/283
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-04-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

De president van het College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
      No. AWB 01/283						19 april 2001
      	11230
    
    
    
    
    Uitspraak op het verzoek om voorlopige voorziening in de zaak van:
    
    
      A, te B, verzoekster,
      gemachtigden: mr J. Roeleveld, advocaat te Heerlen, mr F.Th.M. Peters, juridisch medewerker 
      en L.W.M. Lentjes, werkzaam bij appellante, 
      tegen
      de Directeur van de Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees, te 's-Gravenhage 
      verweerder, gemachtigden: mr R. Ludding en mr M. Dijkstra, advocaten te 's-Gravenhage.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Verzoekster heeft verweerder bij faxberichten van 27 en 28 maart 2001 verzocht om de 
      afgifte van de certificaten als genoemd in artikel 2, derde lid, van de Beschikking van de 
      Europese Commissie 2001/223/EG ten aanzien van partijen door haar uitgebeend 
      rundvlees, welke partijen in de periode van 20 februari 2001 tot en met 20 maart 2001 door 
      haar naar Frankrijk zijn ge‰xporteerd en aldaar door de Franse autoriteiten zijn 
      geblokkeerd in het kader van veterinair toezicht.
      Verweerder heeft bij brief van 29 maart 2001 op de brieven van verzoekster gereageerd en 
      hierbij het volgende medegedeeld:
      "	1. Partijen vlees, die niet meer op de plaats aanwezig zijn waar het certificaat of 
      een verklaring afgegeven dient te worden, worden door de RVV niet 
      nagecertificeerd. Dit is in overeenstemming met de certificeringsrichtlijn.
      2. Vers vlees dat verzonden wordt vanuit de gebieden gelegen in Bijlage I en II 
      van de beschikking 2001/223/EG, als dit als bestemming een andere lidstaat 
      heeft, dient het vlees te voldoen aan de criteria die genoemd staan is de 
      beschikking. Om dit aantoonbaar te maken is een kanalisatieprotocol nodig. 
      Een protocol met basiscriteria wordt momenteel opgesteld door de COV. Zodra 
      dit protocol beoordeeld en goedgekeurd is, dient u als bedrijf met de locale 
      RVV afspraken te maken over de nadere invulling van dit basisprotocol. Tot 
      dat dit basisprotocol goedgekeurd is, kan er geen export plaatsvinden naar 
      lidstaten."
    
    
    
      Onder duiding van de brief van 29 maart 2001 als een weigering om het gevraagde 
      certificaat af te geven, heeft verzoekster bij brief van 12 april 2001 bezwaar gemaakt tegen 
      dit besluit.
      Verzoekster heeft bij verzoekschrift van 12 april 2001, dat dezelfde dag ter griffie is 
      binnengekomen, aan de president van het College verzocht een voorlopige voorziening te 
      treffen, inhoudende dat verweerder wordt bevolen om binnen 24 uur na de uitspraak op het 
      onderhavige verzoek over te gaan tot de afgifte van het certificaat als genoemd in artikel 2, 
      derde lid, van de Beschikking van de Europese Commissie 2001/223/EG ten aanzien de 
      bovengenoemde partijen uitgebeend rundvlees die in de periode van 20 februari 2001 tot 
      en met 20 maart 2001 door haar naar Frankrijk zijn ge‰xporteerd.  
      De president heeft het verzoek behandeld ter zitting van 19 april 2001, alwaar partijen hun 
      standpunt bij monde van hun gemachtigde nader hebben toegelicht.
      2.	De toepasselijke regelgeving
      In de Beschikking van de Europese Commissie 2001/223/EG van 21 maart 2001 tot 
      vaststelling van beschermende maatregelen in verband met mond- en klauwzeer in 
      Nederland (verder te noemen: de Beschikking), wordt - ten tijde hier van belang - onder 
      meer het volgende bepaald:
      "	Artikel 2
      1.	Nederland verzendt geen vers vlees van runderen, schapen, geiten, varkens 
      of andere evenhoevige dieren dat afkomstig is uit de in bijlage I vermelde delen 
      van zijn grondgebied of dat is verkregen van dieren uit die delen van 
      Nederland.
      (.)
    
    
    
    
      2.	Het in lid 1 vastgestelde verbod geldt niet voor:
      a) vers vlees dat v¢¢r 20 februari 2001 is verkregen, op voorwaarde dat het 
      vlees duidelijk is ge‹dentificeerd en dat het sedert die datum bij vervoer en 
      opslag gescheiden is gehouden van vlees dat niet bestemd is om te worden 
      verzonden uit de in bijlage I vermelde gebieden;
      b) vers vlees dat is verkregen van dieren die zijn gehouden buiten de in bijlage 
      I vermelde gebieden en die, in afwijking van het bepaalde in artikel 1, punt 1, 
      rechtstreeks, onder offici‰le controle, in verzegelde vervoermiddelen en voor 
      onmiddellijke slachting zijn vervoerd naar een slachthuis dat ligt in een van de 
      in bijlage I vermelde gebieden, maar buiten het beschermingsgebied: dit vlees 
      mag alleen in Nederland op de markt worden gebracht;
      c) vers vlees dat in uitsnijderijen in de in bijlage I vermelde gebieden is 
      verkregen met inachtneming van de volgende voorwaarden:
      (.)
      d) vers vlees dat is verkregen van dieren van voor de ziekte gevoelige soorten 
      van herkomst uit de in bijlage I vermelde gebieden, en dat onder veterinair 
      toezicht wordt vervoerd naar een buiten de in bijlage I vermelde gebieden 
      gelegen inrichting in Nederland om daar een behandeling te ondergaan 
      overeenkomstig artikel 3, lid 2.
    
    
    
      3. Vlees dat uit Nederland naar andere lidstaten wordt verzonden, gaat 
      vergezeld van een door een offici‰le dierenarts afgeven certificaat. Op het 
      certificaat wordt de volgende vermelding aangebracht:
    
    
    
      "Dit vlees voldoet aan Beschikking 2001/223/EG van de Commissie van 
      21 maart 2001 tot vaststelling van beschermende maatregelen in verband met 
      mond- en klauwzeer in Nederland."
    
    
    
      Artikel 14
      Deze beschikking is van toepassing tot en met 4 april 2001 om middernacht. 
    
    
    
      Bijlage I
      In Nederland, de provincies: 
      Gelderland, Overijssel, Flevoland, Noord-Brabant.
    
    
    
      Bijlage II
      In Nederland:
      alle provincies van continentaal Nederland, met uitzondering van de in bijlage I 
      vermelde provincies."
    
    
    
    
    
    
      In de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren (hierna: de Wet) wordt onder meer het 
      volgende bepaald:
      "	Artikel 80
      Indien er gevaar bestaat voor overbrenging van een in Nederland opgetreden 
      besmettelijke dierziekte kan Onze Minister het buiten Nederland brengen van 
      dieren en dierlijke produkten afkomstig uit Nederland of een door hem te 
      bepalen gedeelte daarvan verbieden dan wel verbieden indien niet voldaan 
      wordt aan door hem te stellen regelen.
    
    
    
      Artikel 109
      Tegen een op grond van deze wet genomen besluit kan een belanghebbende 
      beroep instellen bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven."
    
    
    
      Op 21 maart 2001 heeft de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij mede op 
      grond van artikel 80 van de Wet de Regeling uitvoerverbod vee en bepaalde dierlijke 
      producten mond- en klauwzeer 2001 (hierna: de Regeling) vastgesteld. Op 26 maart 2001 
      heeft de minister de Regeling - voor zover hier van belang - als volgt gewijzigd:
      "	(.)
      Gelet op Beschikking 2001/223/EG (.);
      Gelet op de artikelen (.) en 80 van de Gezondheids- en Welzijnswet voor 
      dieren:
    
    
    Besluit:
    
    Artikel I
    
    
      Artikel 1 van de Regeling uitvoerverbod vee en bepaalde dierlijke producten 
      mond- en klauwzeer 2001 komt te luiden:
    
    
    
      Artikel I
      1.	Het buiten Nederland brengen van vee is verboden.
      2.	Het brengen van producten van evenhoevigen buiten het gebied, bedoeld in 
      bijlage I van Beschikking 2001/223/EG (.) is verboden.
      3.	Het in het tweede lid bedoelde verbod geldt niet ten aanzien van de in de 
      artikelen 2 tot en met 8 van voornoemde beschikking bedoelde producten, 
      indien, voorzover van toepassing, wordt voldaan aan de in de artikelen 1 tot en 
      met 11 van die beschikking gestelde voorwaarden."
    
    
    
    
      3.	Feiten en omstandigheden
      Bij de beoordeling van het verzoek om voorlopige voorziening gaat de president op grond 
      van de stukken en het onderzoek er zitting uit van de volgende feiten en omstandigheden.
      - Verzoekster exploiteert een vleesverwerkingsbedrijf te B (provincie Limburg), in 
      welk bedrijf aldus runderkarkassen worden verwerkt dat deze daar worden 
      uitgebeend, uitgesneden (het zogenaamde "snitsnijden") en verpakt, waarna 
      verzoekster deze producten verkoopt en distribueert. Naar gesteld betrekt 
      verzoekster, althans in ieder geval sinds 1 januari 2001, al haar grondstoffen (de 
      runderkarkassen en onderdelen daarvan) van slachterijen uit MKZ-vrije landen. Naar 
      gesteld wordt door verzoeksters binnen haar bedrijf gebruik gemaakt van officieel 
      erkende kwaliteitswaarborgingsystemen op grond waarvan sprake is van volledige en 
      eenvoudige 'traceability' met betrekking tot het door verzoekster gebruikte en 
      verwerkte vlees.
      - Verzoekster heeft in de periode van 20 februari 2001 tot 20 maart 2001 vlees 
      ge‰xporteerd naar Frankrijk met inachtneming van de daarvoor (op dat moment) 
      geldende exportvereisten.  
      - Op 21 maart 2001 heeft de Minister van Landbouw en Visserij van Frankrijk, naar 
      aanleiding van de Beschikking, een maatregel uitgevaardigd die - kort samengevat - 
      bepaalt dat alle uit Nederland ingevoerde vlees in de periode van 20 februari tot 
      21 maart 2001 in beslag wordt genomen, waarna het vlees gere‰xporteerd, vernietigd 
      of een warmtebehandeling gegeven dient te worden dan wel een aanvullend 
      Nederlands certificaat conform de Beschikking ontvangen dient te worden. 
    
    
    
      4.	Het standpunt van verzoekster
      Verzoekster heeft - samengevat - het volgende aangevoerd.
      De Regeling treedt buiten het bereik van artikel 80 van de Wet. De Regeling is immers ook 
      van toepassing op dieren die niet uit Nederland afkomstig zijn en in zoverre is de Regeling 
      in het onderhavige geval niet van toepassing, aangezien het vlees dat door verzoekster 
      wordt verwerkt steeds afkomstig is uit MKZ-vrije landen en niet uit Nederland. Ook op 
      grond van de Beschikking gaat de Nederlandse overheid te ver bij de onderhavige 
      weigering, aangezien vlees als in het onderhavige geval wel degelijk mag dan wel mocht 
      worden ge‰xporteerd, mits voorzien van een verklaring.
      Frankrijk mag met betrekking tot de onderhavige partijen vlees aanvullende voorwaarden, 
      als door verzoekster weergegeven, stellen, aangezien in de Beschikking terugwerkende 
      kracht tot 20 februari 2001 kan worden ingelezen op grond van het bepaalde in artikel 2, 
      tweede lid, onder a en volgende in samenhang met artikel 2, eerste en derde lid van de 
      Beschikking. 
      Hieruit volgt immers dat van het exportverbod is uitgesloten vlees dat v¢¢r 20 februari 
      2001 is verkregen en niet vermengd is met een partij vlees voor zover afkomstig uit een 
      gebied als vermeld in bijlage I die na die datum is verkregen. Frankrijk zou anders immers 
      geen zekerheid hebben of aan de voorwaarden van artikel 2 (niet uit bijlage I gebied, tenzij 
      van v¢¢r 20 februari 2001) is voldaan. Frankrijk eist dan ook terecht voor de partij(en) 
      vlees verzonden na 20 februari 2001 een certificaat conform de Beschikking.
      Re-export van het door verzoekster naar Frankrijk uitgevoerde vlees naar Nederland is 
      geen re‰le optie. Het betreft vlees dat vacum verpakt is en een gegarandeerde 
      houdbaarheid heeft van zes weken, welke termijn voor een belangrijk deel dreigt te 
      verstrijken of reeds is verstreken. Het vlees zou na terugontvangst moeten worden 
      uitgepakt, omgepakt en van nieuwe etikettering moeten worden voorzien. Door het 
      verstrijken van de tijd verandert de bacteriologische toestand van het vlees en is daarom 
      voor dat vlees de facto nagenoeg geen markt te vinden. Een warmtebehandeling van het 
      vlees is voor verzoekster evenmin een optie omdat daarmee het gebruiksdoel van het vlees 
      volledig verloren zou gaan en dit vlees alleen nog geschikt zou zijn voor industri‰le 
      verwerking, hetwelk tot een grote waardevermindering van dit vlees zou leiden. 
      Het onderhavige geschil spitst zich toe op de vraag of verweerder voldoende gronden heeft 
      voor weigering van de afgifte van de certificaten als genoemd in de Beschikking ten 
      aanzien van de meergenoemde partijen vlees van verzoekster die thans in Frankrijk zijn 
      geblokkeerd. Naar het oordeel van verzoekster bestaan er voor verweerder evenwel geen of 
      onvoldoende gronden om deze certificaten niet (alsnog en achteraf) af te geven. 
      Richtlijn 89/662/EG betreffende de veterinaire controles in het intracommunautaire 
      handelsverkeer voorziet in artikel 7 expliciet in (het stellen van een termijn voor) 
      aanvullende certificering indien met betrekking tot een bepaalde zending blijkt dat de 
      begeleidende certificaten en/of handelsdocumenten gebreken vertonen, waarbij in het 
      onderhavige geval het ontbreken van een certificaat als bedoeld in artikel 2, derde lid, van 
      de Beschikking als een dergelijk gebrek moet worden beschouwd. 
      Verder bestaan er vanuit het oogpunt van feitelijke controle geen beletselen om de door 
      verzoekster benodigde certificaten af te geven. In het onderhavige geval is immers alleen 
      de herkomst van het vlees van belang, hetwelk thans door de bevoegde Nederlandse 
      autoriteiten probleemloos kan worden geverifieerd op grond van de gegevens afkomstig uit 
      de door verzoeksters binnen haar bedrijf gebruikte officieel erkende 
      kwaliteitsborgingsystemen, welke volledige en eenvoudige 'traceabilty' van het door het 
      bedrijf be- en verwerkte vlees garanderen. Deze gegevens hebben verweerder bovendien 
      reeds eerder ter beschikking gestaan, op grond waarvan de oorspronkelijke certificaten en 
      handelsdocumenten voor de betrokken partijen vlees zijn verstrekt. Voor deze 
      (aanvullende) controle die reeds mogelijk is op basis van de onderliggende documentatie is 
      het om geen enkele reden noodzakelijk om het vlees eerst terug naar Nederland te brengen. 
    
    
    
      5.	Het standpunt van verweerder
      Verweerder heeft - samengevat - het volgende aangevoerd.
      Uit de door verzoekster overgelegde stukken blijkt dat de Franse veterinaire autoriteiten op 
      basis van de Beschikking per 21 maart 2001 de consignatie gelasten van vers vlees dat 
      tussen 20 februari en 21 maart 2001 in Frankrijk is ingevoerd met oorsprong Nederland, 
      waarna een viertal vervolgstappen mogelijk zijn. Het is evenwel bepaald discutabel of 
      Frankrijk door een certificaat als bedoeld in de Beschikking te eisen, niet een verdere 
      inbreuk op het vrije verkeer van goederen maakt dan de Beschikking haar toestaat. Vlees 
      dat rechtmatig in Frankrijk in het vrije verkeer werd gebracht v¢¢r 21 maart 2001 onttrekt 
      Frankrijk niettemin aan het vrije verkeer met een beroep op de Beschikking die evenwel 
      niet terugwerkt. De datum 20 februari 2001, genoemd in onder andere artikel 2, tweede lid, 
      sub a, van de Beschikking betreft slechts een uitzondering op het verbod vers vlees uit 
      bijlage I-gebieden te verzenden, niet op het verzenden van vers vlees uit bijlage II-
      gebieden.
      De vraag is dus of verzoekster niet in Frankrijk in kort geding de rechtmatigheid van de 
      Franse maatregelen ter discussie dient te stellen. Nergens in de Beschikking valt de ruimte 
      te lezen die de Franse veterinaire autoriteiten zich hier toe‰igenen.
      Voorts valt evenmin in te zien waarom verzoekster geen gebruik maakt van (de door de 
      Franse autoriteiten toegestane) retourregeling. Het gerepatrieerde vlees kan dan (in ieder 
      geval) steeds op de Nederlandse markt worden afgezet, mogelijk met enig (commercieel) 
      waardeverlies.
      Verweerder heeft niet de ruimte de reeds ge‰xporteerde partijen alsnog te certificeren. Het 
      gevraagde certificaat kan volgens de Beschikking worden afgegeven voor partijen die 
      vanaf 21 maart 2001 vanuit Nederland worden verzonden. De onderhavige partijen zijn 
      v¢¢r die datum verzonden, zodat de Beschikking geen grondslag kan bieden voor de 
      gevraagde voorziening van verzoekster.
      Bovendien is in het onderhavige geval certificering zoals door verzoekster gevraagd reeds 
      uitgesloten, aangezien het desbetreffende vlees Nederland reeds lang heeft verlaten. 
      Certificering is slechts mogelijk indien en voor zolang dit dieren of producten betreft die 
      door de bevoegde autoriteiten zijn ge‹nspecteerd en nog onder controle van deze 
      autoriteiten staan. Een eventuele mogelijkheid van de afgifte van een certificaat nadat het 
      desbetreffende product reeds is uitgevoerd, zoals door verzoekster voorgesteld, zou de 
      keuringsarts de mogelijkheid ontnemen om desgeraden het te certificeren vlees - al is het 
      slechts steekproefsgewijs - te onderzoeken. De ter zake vigerende regelingen, zowel op 
      nationaal niveau als op het niveau van het gemeenschapsrecht, veronderstellen dan ook dat 
      een afgegeven certificaat het vlees begeleid gedurende de verzending naar het land van 
      bestemming.
    
    
    
      6.	De beoordeling van het geschil
      Ingevolge het bepaalde in artikel 8:81 van de Awb juncto artikel 19, eerste lid, van de Wet 
      bestuursrechtspraak bedrijfsorganisatie kan, indien tegen een besluit bij het College beroep 
      is ingesteld, dan wel, voorafgaand aan een mogelijk beroep, bezwaar is gemaakt, op 
      verzoek een voorlopige voorziening worden getroffen indien onverwijlde spoed, gelet op 
      de betrokken belangen, dat vereist.
      Alleen indien het College bevoegd is of na het nemen van de beslissing op bezwaar zal 
      worden om van een geschil kennis te nemen, ligt het treffen van een voorlopige 
      voorziening binnen het bereik van de president. 
      De president constateert allereerst dat op nationaal niveau niet uitdrukkelijk is voorzien in 
      een procedure tot afgifte van de specifieke certificaten als genoemd in de Beschikking 
      onder aanwijzing van een daartoe bevoegd bestuursorgaan. De afgifte van certificaten als 
      hier bedoeld kan niet worden aangemerkt als het houden van het toezicht op de naleving 
      van de Wet en de daarop berustende bepalingen of de opsporing van besmettelijke 
      dierziekten als bedoeld in artikel 114 van de Wet. In aanmerking genomen dat op grond 
      van de Beschikking beschermende maatregelen worden vastgesteld in verband met mond- 
      en klauwzeer in Nederland, wordt in de Regeling voor wat betreft - onder meer - de 
      toelaatbaarheid van vleesexporten in het kader van de bestrijding van mond- en klauwzeer 
      echter wel verwezen naar de voorwaarden als genoemd in de Beschikking. Deze Regeling 
      is gebaseerd op (onder meer artikel 80 van) de Wet. De president constateert voorts dat het 
      certificaat als genoemd in artikel 2, derde lid, van de Beschikking wordt afgegeven door 
      "een offici‰le dierenarts". De president overweegt dienaangaande dat offici‰le dierenartsen 
      opererend in het kader van veterinair toezicht in verband met de bestrijding van 
      besmettelijke dierziekten doorgaans onder verweerder ressorteren en dat de Regeling voor 
      wat betreft de afgifte van certificaten als hier bedoeld ook niet verwijst naar een ander dan 
      verweerder. Gelet op het vorenstaande kan derhalve naar voorlopig oordeel van de 
      president worden aangenomen dat het al dan niet afgeven van certificaten als hier bedoeld 
      valt aan te merken als een op grond van de Wet genomen besluit en dat verweerder het 
      (meest) aangewezen bestuursorgaan lijkt om op aanvragen om een dergelijk besluit te 
      beslissen. Aldus kan bovengenoemde brief van 29 maart 2001 van verweerder aan 
      verzoekster naar voorlopig oordeel van de president worden opgevat als een besluit op 
      grond van de Wet van het daartoe bevoegde bestuursorgaan dat, gelet op zijn 
      bewoordingen, strekt tot niet-inwilliging van de aanvraag van verzoekster om een 
      certificaat als genoemd in artikel 2, derde lid, van de Beschikking. Bij zijn voorlopig 
      oordeel weegt de president mede dat de conclusie dat geen Nederlands overheidsorgaan 
      bevoegd is tot afgifte van het certificaat als bedoeld in de Beschikking tot onaanvaardbare 
      resultaten zou leiden.
      Naar voorlopig oordeel van de president moet dan ook worden aangenomen dat na de 
      beslissing op het bezwaarschrift het College op grond van artikel 109 van de Wet bevoegd 
      zal zijn om kennis te nemen van het onderhavige geschil. Derhalve zal de president tot 
      verdere beoordeling van het onderhavige verzoek om voorlopige voorziening overgaan.
      Verzoeker beoogt met de gevraagde voorziening verweerder te dwingen tot afgifte van het 
      certificaat als genoemd in artikel 2, derde lid, van de Beschikking ten behoeve van partijen 
      door haar in de periode van 20 februari tot 21 maart 2001 naar Frankrijk ge‰xporteerd 
      rundvlees.
      De president overweegt dienaangaande allereerst dat de voorwaarden van de Beschikking 
      slechts betrekking hebben op (onder meer) vlees dat met ingang van 21 maart 2001 uit 
      Nederland is of wordt verzonden. Anders dan verzoekster heeft gesteld, kunnen naar 
      voorlopig oordeel van de president in de Beschikking geen aanknopingspunten worden 
      gevonden voor het oordeel dat deze voorwaarden terugwerkende kracht zouden hebben tot 
      20 februari 2001. Artikel 2, tweede lid, onder a, van de Beschikking maakt weliswaar 
      melding van deze datum, doch dit doet niet af aan de omstandigheid dat dit slechts een 
      uitzonderingsbepaling betreft met betrekking tot partijen die met ingang van 21 maart 2001 
      vanuit Nederland worden verzonden. Aldus moet naar voorlopig oordeel van de president
    
    
    
    
    
    
      worden aangenomen dat het verweerder op grond van het bepaalde bij de Beschikking dan 
      ook slechts is toegestaan om een certificaat als (onder meer) bedoeld in artikel 2, derde lid, 
      van de Beschikking  af te geven als dit certificaat betrekking heeft op een partij die met 
      ingang van 21 maart 2001 uit Nederland wordt verzonden.
      In het onderhavige geval zijn de desbetreffende partijen rundvlees v¢¢r 21 maart 2001 met 
      inachtneming van de ter zake op dat moment geldende exportvoorschriften door 
      verzoekster naar Frankrijk ge‰xporteerd. In het onderhavige geval is naar voorlopig 
      oordeel van de president geen sprake van gebreken met betrekking tot de oorspronkelijke 
      certificaten en/of handelsdocumenten, op grond waarvan sprake kan zijn van een termijn 
      voor het verstrekken van aanvullende gegevens zoals door verzoeksters gesteld.
      Naar voorlopig oordeel bestaat, gelet op het vorenstaande, voor het treffen van een  
      voorziening als door verzoeksters gevraagd derhalve geen grond en zou verweerder in 
      strijd handelen met het bepaalde in de Beschikking bij de afgifte van het hier bedoelde 
      certificaat ten behoeve van de door verzoekster in deze omschreven partijen rundvlees. Er 
      is immers  geen sprake van een exportzending van na 21 maart 2001.
      De slotsom moet zijn dat het verzoek moet worden afgewezen. Voor een veroordeling van 
      een der partijen in de proceskosten met toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet 
      bestuursrecht ziet de president geen aanleiding.
    
    
    
    
    
      7.	De beslissing
      De president wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af:
    
    
    Aldus gewezen door mr D. Roemers, fungerend president, in tegenwoordigheid van mr R.P.H. Rozenbrand, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 19 april 2001.
    
    w.g. D. Roemers					w.g. R.P.H. Rozenbrand