ECLI:NL:CRVB:2016:2940, Centrale Raad van Beroep, 03-08-2016, 15/1135 WAO-T
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2016-08-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Tussenuitspraak. Het Uwv heeft onvoldoende gemotiveerd dat appellant reeds per de in geding zijnde datum 16 april 2014 in staat was een kwartier achtereen, dan wel één uur per dag te lopen, zoals is opgenomen in de rubrieken 4.18 en 4.19 van de FML. Het Uwv dient het gebrek in het bestreden besluit te herstellen.

15/1135 WAO-T 
  
    Datum uitspraak: 3 augustus 2016
  
  
    Centrale Raad van Beroep
    Meervoudige kamer
  
  
    Tussenuitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 23 december 2014, 14/3363 (aangevallen uitspraak)
  
  
    Partijen:
  
  
    
      [Appellant] te [woonplaats] (appellant)
  
  
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
  
  
    PROCESVERLOOP
    Namens appellant heeft mr. J.P.J. Franssen hoger beroep ingesteld.
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 mei 2016. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Franssen. Het Uwv is, met bericht, niet verschenen.
  
  
    OVERWEGINGEN
    
      1.1.
      Aan appellant is per 28 juni 1972 een uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend, welke laatstelijk berekend was naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%. Bij besluit van 19 maart 2014 heeft het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid met ingang van 16 april 2014 bepaald op 45 tot 55%. Aan dat besluit liggen rapporten van een verzekeringsarts van 21 februari 2014 en van een arbeidsdeskundige van 11 maart 2014 ten grondslag.
      
    
    
      1.2.
      Bij beslissing op bezwaar van 3 september 2014 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 19 maart 2014 ongegrond verklaard. Aan dat besluit liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 26 mei 2014 en van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 2 september 2014 ten grondslag.
      
      
        2. De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat het Uwv de beperkingen van appellant, zoals vastgelegd in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 21 februari 2014, niet heeft onderschat. Met name is ook voldoende rekening gehouden met de epilepsie van appellant door in de FML beperkingen op te nemen met betrekking tot het werken op hoogte en met gevaarlijke machines. Er is voldoende gemotiveerd dat appellant in staat is de functies waarbij aan een lopende band, dan wel met een soldeerbout moet worden gewerkt, te verrichten.
      
      
    
    
      3.1.
      In hoger beroep heeft appellant wederom aangevoerd dat het Uwv onvoldoende beperkingen heeft aangenomen met name op het gebied van lopen, knielen en handelingstempo. Ook acht appellant de twee geselecteerde functies waarbij met een soldeerbout moet worden gewerkt niet geschikt vanwege zijn epilepsie. Hetzelfde geldt voor een functie aan de lopende band.
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft gereageerd in de vorm van een rapport van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 29 juni 2015. Hierin wordt geconcludeerd dat het handmatig solderen maar een klein onderdeel van het werk is. De kans op forse lichamelijke schade is te verwaarlozen, en niet groter dan in de thuissituatie. Indien appellant valt, zal waarschijnlijk de stekker uit de bout worden getrokken. Zo nodig kunnen collega’s ingrijpen. Wat betreft het werken aan de lopende band wordt gewezen op Europese regelgeving, die de veiligheid van dergelijke apparaten moet waarborgen. 
      
      
        4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
      
    
    
      4.1.
      In het arbeidskundig rapport van 29 juni 2015 is de geschiktheid van appellant voor functies, waarbij een soldeerbout moet worden gehanteerd, gemotiveerd met de stelling dat het risico klein is, en dat collega’s kunnen ingrijpen. Deze stellingen zijn te algemeen van aard om daaruit de geschiktheid van appellant voor deze functies te kunnen afleiden. Dit geldt tevens voor de algemene motivering dat lopende banden moeten voldoen aan Europese regelgeving. Bovendien blijft het risico bestaan, ook al is het klein. Dat appellant in de thuissituatie ook risico loopt impliceert niet dat hij daar in een werksituatie ook aan blootgesteld zou moeten worden. Daarnaast lijkt de motivering toegespitst op de functie soldering technician, terwijl solderen ook voorkomt in de functies printmonteur conventioneel en wikkelaar.  
      
    
    
      4.2.
      Wat het aspect lopen betreft bevinden zich twee brieven van chirurg M.H. Booster in het dossier. Uit de brief van 3 juli 2014 blijkt dat appellant moeite heeft met meer dan 100 meter lopen. Een looptest is na 117 meter afgebroken. Uit de brief van 10 december 2014 blijkt dat er op 7 augustus 2014 behandeling heeft plaatsgevonden in de vorm van een PTA en het plaatsen van een stent iliacaal links. Op 14 augustus 2014 wordt vervolgens geconstateerd dat de behandeling fraai gelukt is zonder complicaties en dat het lopen op dat moment prima ging. Gelet op deze gegevens moet geconcludeerd worden dat het Uwv onvoldoende gemotiveerd heeft dat appellant reeds per de in geding zijnde datum 16 april 2014 in staat was een kwartier achtereen, dan wel één uur per dag te lopen, zoals is opgenomen in de rubrieken 4.18 en 4.19 van de FML.
      
    
    
      4.3.
      Op vorenstaande punten ontbeert het bestreden besluit daarom een voldoende draagkrachtige motivering. 
      
      
        5. Om te kunnen komen tot een definitieve beslechting van het geschil ziet de Raad aanleiding om met toepassing van artikel 8:51d van de Algemene wet bestuursrecht het Uwv op te dragen de in de rechtsoverwegingen 4.1 tot en met 4.3 geformuleerde gebreken in het bestreden besluit te herstellen.
      
    
  
  
    BESLISSING
    De Centrale Raad van Beroep draagt het Uwv op om binnen zes weken na verzending van deze tussenuitspraak het gebrek in het bestreden besluit te herstellen met inachtneming van wat de Raad heeft overwogen. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door E.W. Akkerman als voorzitter en A.I. van der Kris en  
      F.M.S. Requisizione als leden, in tegenwoordigheid van I.G.A.H. Toma als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 3 augustus 2016.
    
    
    
    
    
      	(getekend) E.W. Akkerman
    
    
    
    
    
      	(getekend) I.G.A.H. Toma
    
    
  
  NK