ECLI:NL:RBDHA:2020:15020, Rechtbank Den Haag, 26-11-2020, NL20.19760
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2020-11-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring, beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL20.19760
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiser] , eiser
    
      V-nummer: [v-nummer]
      (gemachtigde: mr. J.P.W. Temminck Tuinstra), en
      
        de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. E. Sweerts).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 13 november 2020 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 23 november 2020. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen mevrouw A. Bisha. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        De bewaringsgronden
      
    
    
    
      1. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft als zware gronden1 vermeld dat eiser:
      3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
      3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
    
    
      
        
      
    
    
      1 Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb).
    
    
    
    
    
    
      en als lichte gronden2 vermeld dat eiser:
      4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
      4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
      4e. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld.
    
    
    
      2. De rechtbank stelt vast dat eiser, met uitzondering van grond 4d, alle gronden heeft betwist. Ter zitting laat verweerder de lichte gronden onder 4a en 4e vallen, maar handhaaft de overige gronden. Verweerder kan bij de zware gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd volstaan met een toelichting waaruit de feitelijk juistheid van die grond blijkt.3 De rechtbank is van oordeel dat de feitelijke juistheid van de zware grond onder 3a voldoende is toegelicht in de maatregel. Eiser voert aan dat deze grond niet zwaarwegend is, omdat hij bij binnenkomst een asielaanvraag heeft ingediend. Naar het oordeel van de rechtbank doet het feit dat eiser zich na binnenkomst in Nederland heeft gemeld en asiel heeft aangevraagd, niet af aan de feitelijk juistheid van deze grond. Eiser is immers voor het indienen van zijn asielaanvraag Nederland niet op de voorgeschreven wijze binnengekomen. Verweerder stelt in dit kader terecht dat eiser geen reisdocumenten in bezit had waarop een geldige inreisstempel te zien is. Aangezien grond 4d niet is betwist en de bewaringsgronden onder 3a en 4d samen voldoende zijn om aan te nemen dat er een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken, kunnen deze twee gronden de maatregel al dragen. De overige gronden van de bewaring behoeven daarom geen bespreking meer. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
    
    
    
      
        Lichter middel
      
    
    
    
      3. Tot slot voert eiser aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel. Eiser verbleef in een medische opvanglocatie van HVO-Querido [locatie] en stond op een wachtlijst om naar een uitzetlocatie verplaatst te worden. De verblijfplaats van eiser was bekend bij de vreemdelingenpolitie en er was dus geen sprake van een risico op onttrekking. Daarnaast heeft eiser wondverzorging nodig en toont een hele meewerkende houding. Gelet op het voorgaande had de belangafweging in het voordeel van eiser moeten uitvallen.
    
    
    
      4. De rechtbank moet beoordelen of verweerder terecht geen lichter middel heeft gekozen dan de inbewaringstelling. Verweerder mag daarbij niet alleen verwijzen naar de bewaringsgronden, maar moet in de maatregel specifiek motiveren waarom hij de bewaring noodzakelijk vindt. Daarbij moet verweerder ook ingaan op persoonlijke omstandigheden van de vreemdeling. Dit is vaste rechtspraak.4 Dat heeft verweerder in deze zaak gedaan en verweerder hoefde geen lichter middel toe te passen. De rechtbank stelt vast dat eiser niet met stukken kan onderbouwen dat hij daadwerkelijk in de medische opvanglocatie verbleef en evenmin is duidelijk, en met stukken onderbouwd, aangegeven wanneer dat zou zijn geweest. Eiser heeft ook geen melding gedaan van zijn verblijf in de medische opvanglocatie en kon in het gehoor vóór de inbewaringstelling niet reproduceren waar hij verbleef en op welk adres. Verweerder kon hier daarom niet van op de hoogte zijn en heeft
    
    
      
        
      
    
    
      2 Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.
      3 Dit volgt uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) van 25 maart 2020, ECLI:NL:RVS:2020:829.
      4 Onder meer de uitspraken van de ABRvS van 23 februari 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:674) en van 10 april 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:1309).
    
    
    
    
    
      dit terecht niet meegenomen in de afweging om een lichter middel op te leggen. Naar het oordeel van de rechtbank is verweerder in de maatregel voldoende ingegaan op de medische- en persoonlijke omstandigheden van eiser, voor zover aangevoerd. Ten aanzien
      van de meewerkende houding van eiser stelt verweerder zich terecht op het standpunt dat uit de gedragingen van eiser niet blijkt dat hij bereid is om zelfstandig te vertrekken. Hij is op 12 augustus 2020 met onbekende bestemming vertrokken en heeft Nederland niet op enig moment verlaten. Dat eiser zich nu bereidwillig opstelt doet hier niets aan af. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
    
      5. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    
    
      Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
      - verklaart het beroep ongegrond;
      - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.A. Schuman, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Bazaz, griffier.
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
      26 november 2020
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Documentcode: [documentcode]
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.