ECLI:NL:RBAMS:2016:9999, Rechtbank Amsterdam, 02-02-2016, AMS 13/3167
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2016-02-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Aanslag leges aanvraag omgevingsvergunning. Voldoende inzicht verschaft in de ramingen van de baten en lasten.

RECHTBANK AMSTERDAM
    Bestuursrecht
    
    
      zaaknummer: AMS 13/3167
    
    
    uitspraak van de meervoudige kamer van 2 februari 2016 in de zaak tussen
    
    
      
        de besloten vennootschap Van Wijnen Projectontwikkeling West B.V., te Dordrecht, eiseres,
      gemachtigde: mr. P.F. van der Muur,
    
    
    
      en
    
    
    de heffingsambtenaar van stadsdeel West van de gemeente Amsterdam, verweerder,
    gemachtigde: [naam 1]  .
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 12 december 2012 heeft verweerder eiseres een aanslag leges opgelegd van 
      € 552.490 in verband met een aanvraag om een omgevingsvergunning.
    
    
    
      Bij uitspraak op bezwaar van 7 mei 2013 heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiseres heeft tegen deze uitspraak op bezwaar beroep ingesteld.
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De zaak is op een zitting van I I november 2014 aan de orde gesteld. Eiseres is niet verschenen. Verweerder is vertegenwoordigd door [namen] Omdat ter zitting bleek dat de kennisgeving van de zitting eiseres niet had bereikt en dit eiseres niet viel te verwijten, heeft de rechtbank het onderzoek ter zitting geschorst.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting is, in een andere samenstelling van de rechtbank, voortgezet op 
      1 december 2015. Eiseres is vertegenwoordigd door haar gemachtigde en mr. R. Froentjes, belastingadviseurs bij Ernst & Young Belastingadviseurs, en [naam 2] en [naam 3] Verweerder is vertegenwoordigd door zijn gemachtigde en [naam 4] .
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiseres heeft op 12 oktober 2012 een aanvraag om een omgevingsvergunning bij verweerder ingediend voor de bouw van 118 appartementen, twee commerciële ruimtes en een 2-laagse parkeerkelder aan de [straat] in Amsterdam ( [project] ). In de aanvraag is vermeld dat de geschatte bouwkosten € 20 miljoen bedragen.
    
    2. Bij besluit van 12 december 2012 heeft verweerder eiseres een aanslag leges opgelegd van € 552.490 in verband met de aanvraag om een omgevingsvergunning. De
    aanslag is als volgt gespecificeerd:
    - Bouwen: € 537.490;
    - Bestemmingsplan-binnenplanse afwijking: € 15.000
    Eiseres heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit.
    
    3. Bij de uitspraak op bezwaar heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond
    verklaard.
    
    
      4.1.
      
        Op grond van artikel 229, eerste lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet kunnen
        rechten worden geheven ter zake van het genot van door of vanwege het gemeentebestuur
        verstrekte diensten.
      
      
    
    
      4.2.
      
        Op grond van artikel 229b, eerste lid, van de Gemeentewet worden de tarieven van
        rechten die op grond van artikel 229, eerste lid, onder a en b, worden geheven zodanig
        vastgesteld dat de geraamde baten van de rechten niet uitgaan boven de geraamde lasten ter
        zake (de ‘opbrengstlimiet’).
      
      
    
    
      4.3.
      
        Op grond van artikel 1, aanhef en onder a, van de Legesverordening West 2012 (de
        Legesverordening) worden onder de naam leges rechten geheven voor diensten die door of
        vanwege de gemeente worden verleend en die worden vermeld in deze verordening en de
        daarbij behorende tarieventabel.
      
      
    
    
      4.4.
      
        Op grond van artikel 4, eerste lid, van de Legesverordening worden de leges geheven
        volgens de maatstaven en de tarieven die zijn opgenomen in de bij de verordening behorende
        tarieventabel.
      
      
    
    
      4.5.
      
        Op grond van rubriek 3.1.2 van de bij de Legesverordening behorende Tarieventabel,
        voor zover van belang, bedraagt het tarief voor het in behandeling nemen van een aanvraag
        om een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a, van de Wet
        algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo):
      
      - schijf 1 - bouwkosten tot € 50.000 - 2,96% van de bouwkosten;
      - schijf 2 - bouwkosten van € 50.000 tot € 500.000 - 3,88% van de bouwkosten;
      - schijf 3 - bouwkosten van € 500.000 tot € 5.000.000 - 3,19% van de bouwkosten;
      - schijf 4 - bouwkosten van € 5.000.000 tot € 50.000.000 - 2,5% van de bouwkosten.
      
    
    
      4.6.
      
        Op grond van rubriek 3.1.3 van de Tarieventabel, voor zover van belang, bedraagt
        het tarief voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een omgevingsvergunning als
        bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wabo in samenhang met artikel 2.12, eerste
        lid, onder a, sub 1 (binnenplanse afwijking) 3,0% van de bouwkosten met een maximum van
        € 15.000.
      
      
    
    
      4.7.
      
        In rubriek 3.1.10 van de Tarieventabel (“Algemene bepalingen
        omgevingsvergunning”) is onder 3.1.10.6 bepaald dat onder ‘bouwkosten’ wordt verstaan
        een opgave van de aannemingssom - als bedoeld in paragraaf 1, eerste lid, van de Uniforme
        Administratieve Voorwaarde voor uitvoering van werken (UAV 1989) - voor het uit te
        voeren werk dan wel, voor zover deze ontbreekt, een raming van de bouwkosten als bedoeld
        in het normblad NEN 2631.
      
      
      
        5.	Vast staat dat verweerder de aanslag leges in dit geval heeft gebaseerd op de bouwsom die door eiseres in de aanvraag om een omgevingsvergunning is vermeld, te weten
        € 20 miljoen. Naar het oordeel van de rechtbank moet dit zo worden begrepen dat de aanslag
        leges is gebaseerd op de aannemingssom als bedoeld in 3.1.10.6 van de Tarieventabel. Dit is
        tussen partijen ook niet in geschil. Gelet hierop komt de rechtbank niet toe aan een
        beoordeling van de door eiseres ter zitting opgeworpen vraag of verweerder normblad NEN
        2631 wel op de voorgeschreven wijze heeft vastgesteld en heeft bekendgemaakt. Gelet op
        onderdeel 3.1.10.6 van de Tarieventabel in samenhang met rubriek 3.1.2 van de
        Tarieventabel wordt de aanslag leges immers alleen dan gebaseerd op een raming van de
        bouwkosten als bedoeld in het normblad NEN 2631, indien een opgave van de
        aannemingssom ontbreekt. In dit geval was een opgave van de aannemingssom wel voorhanden.
      
      
    
    
      6.1.
      
        Eiseres heeft aangevoerd dat de aanslag leges moet worden vernietigd, omdat de
        stadsdeelraad niet bevoegd was om de Legesverordening vast te stellen, omdat de
        bevoegdheid tot het heffen van bouwleges niet was overgedragen. In dit verband heeft
        eiseres verwezen naar artikel 26 van de Verordening op de stadsdelen in samenhang met
        bijlage lijst A bij deze Verordening.
      
      
    
    
      6.2.
      
        In artikel 26, eerste lid, van de Verordening op de stadsdelen is, voor zover hier van
        belang, bepaald dat de gemeenteraad al zijn taken en bevoegdheden aan de deelraden
        overdraagt.
        	In artikel 26, vijfde lid, van de Verordening op de stadsdelen is bepaald dat van
        overdracht van taken en bevoegdheden zijn uitgesloten de taken en bevoegdheden die
        vermeld zijn op de bij deze verordening behorende bijlage lijst A.
        	Op grond van lijst A, onderdeel II, eerste lid, bij de Verordening op de stadsdelen
        zijn van overdracht uitgesloten de vaststelling en uitvoering van de gemeentelijke
        belastingen, met uitzondering van de precariobelasting en de afvalstoffenheffing. Onder
        gemeentelijke belasting wordt ook verstaan de gemeentelijke retributies met betrekking tot
        niet overgedragen bevoegdheden.
      
      
    
    
      6.3.
      
        Leges zijn geen gemeentelijke belastingen, maar retributies. Op grond van lijst A, onderdeel II, eerste lid, bij de Verordening op de stadsdelen worden alleen gemeentelijke
        retributies met betrekking tot niet overgedragen bevoegdheden aangemerkt als gemeentelijke
        belastingen. In dit geval gaat het om leges in verband met de aanvraag om een
        omgevingsvergunning. De bevoegdheid om te beslissen op een dergelijke aanvraag is niet
        opgenomen in lijst A bij de Verordening op de stadsdelen en is dus wel overgedragen aan de
        stadsdelen. Dit betekent dat de bevoegdheid tot het heffen van de daarmee samenhangende
        retributie eveneens is overgedragen. De stadsdeelraad was dus bevoegd om de
        Legesverordening vast te stellen.
        Deze beroepsgrond van eiseres slaagt niet.
      
      
    
    
      7.1.
      
        Eiseres heeft verder aangevoerd dat sprake is van een onredelijke en willekeurige
        heffing. In dit verband heeft eiseres erop gewezen dat uit rubriek 3.1.2 van de bij de
        Legesverordening behorende Tarieventabel volgt dat de tariefstelling tussen de eerste twee
        schijven progressief is, hetgeen tot gevolg heeft dat aanvragers van bouwplannen met
        bouwsommen beneden de € 50.000 relatief minder bijdragen dan aanvragers van
        bouwplannen met bouwsommen van meer dan € 50.000. Verder heeft eiseres erop gewezen
        dat uit het rapport “Kostprijsonderzoek omgevingsvergunning” van 23 augustus 2012, dat is
        opgesteld in opdracht van de Amsterdamse stadsdelen, blijkt dat de leges die zij moet betalen
        voor het indienen van de reguliere aanvraag om een omgevingsvergunning 30 keer zo hoog zijn als de werkelijke kosten voor het behandelen van de aanvraag. Dit is in strijd met het
        evenredigheidsbeginsel, aldus eiseres.
      
      
    
    
      7.2.
      
        Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad kunnen gemeenten op grond van
        artikel 219, tweede lid, van de Gemeentewet, behoudens het verbod op het hanteren van
        draagkracht als verdelingsmaatstaf en de in de wet gegeven nadere regelen, zelf invulling
        geven aan de in de belastingverordeningen op te nemen heffingsmaatstaven voor de
        gemeentelijke belastingen en rechten. Het staat hun in beginsel vrij die heffingsmaatstaven
        op te nemen die zich het beste verstaan met het gemeentelijke beleid en de praktijk van de
        belastingheffing. Zie bijvoorbeeld het arrest van de Hoge Raad van 4 april 2014,
        ECLI:NL:HR:2014:780. Voor onverbindendverklaring van de tariefstelling in de
        Legesverordening is slechts plaats indien een regeling is getroffen die in strijd is met enig
        algemeen rechtsbeginsel. Zie bijvoorbeeld het arrest van de Hoge Raad van 14 augustus
        2009, ECLI:NL:HR:2009:BI1943.
      
      
    
    
      7.3.
      
        In de bij de Legesverordening behorende Tarieventabel is sprake van een progressief
        tarief van schijf 1 naar schijf 2 en daarna van een degressief tarief tussen de daaropvolgende
        schijven 2, 3 en 4. Gelet op de grote mate van vrijheid die gemeenten hebben bij het
        opstellen van de heffingsmaatstaf voor de te heffen leges, is de rechtbank van oordeel dat
        niet gezegd kan worden dat het hanteren van dit tariefsysteem (eerst progressief, daarna
        degressief) zou moeten worden aangemerkt als willekeurig of onredelijk. De rechtbank vindt
        voor dit oordeel steun in het arrest van de Hoge Raad van 4 april 2014, waarvan de
        vindplaats onder 7.2 van deze uitspraak is vermeld. Voorts is het gehanteerde tarief van
        (maximaal) 3,88% van de bouwsom naar het oordeel van de rechtbank nog steeds een
        bescheiden percentage.
      
      
    
    
      7.4.
      
        Van strijd met het evenredigheidsbeginsel is naar het oordeel van de rechtbank
        evenmin sprake. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad is geen rechtstreeks verband
        vereist tussen de hoogte van de geheven leges enerzijds en de omvang van de ter zake van
        gemeentewege verstrekte diensten dan wel de door de gemeente gemaakte kosten anderzijds.
        Zie bijvoorbeeld het onder 7.2 van deze uitspraak genoemde arrest van de Hoge Raad van
        14 augustus 2009. De rechtbank ziet geen aanleiding om daar in dit geval anders over te
        oordelen. De rechtbank verwijst naar de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van
        13 mei 2015, ECLI:NL:GHAMS:2015:1948.
      
      
      
        Deze beroepsgronden van eiseres slagen niet.
      
      
    
    
      8.1.
      
        Eiseres heeft aangevoerd dat de tarieven in strijd met artikel 229b, eerste lid, van de
        Gemeentewet zijn vastgesteld. De geraamde baten overschrijden de geraamde lasten, hetgeen
        tot gevolg heeft dat de Legesverordening onverbindend is. Met de in beroep overgelegde
        stukken heeft verweerder onvoldoende inzicht verschaft in de geraamde baten en lasten,
        omdat een specificatie van de baten en lasten met betrekking tot 2012 ontbreekt. Gelet op de
        zeer summiere ramingen moet er volgens de jurisprudentie van worden uitgegaan dat in de
        geraamde lasten kostenposten zijn meegenomen die niet mogen worden toegerekend. Ook de
        geraamde baten zijn niet onderbouwd, aldus eiseres. In dit verband heeft eiseres verwezen
        naar het rapport “Kostprijsonderzoek omgevingsvergunning” van 23 augustus 2012, waarin
        is vermeld dat de legesinkomsten van de grote bouwers niet worden meegeraamd.
      
      
    
    
      8.2.
      
        De rechtbank stelt voorop dat de Hoge Raad in haar arrest van 13 februari 2015
        (ECLI:NL:HR:2015:282) heeft overwogen dat de beoordeling van de opbrengstlimiet ook na de invoering van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) nog moet
        plaatsvinden aan de hand van het totaal van de geraamde baten van de rechten die in een
        verordening zijn geregeld, en het totaal van de geraamde lasten die de werkzaamheden
        meebrengen waarvoor deze rechten geheven worden. Dit betekent dat kruissubsidiëring ook
        na de invoering van de Wabo nog is toegestaan. Dit is tussen partijen ook niet langer in
        geschil. Eiseres heeft nog wel aangevoerd dat in dit geval sprake is van een dermate extreme
        kruissubsidiëring dat sprake is van strijd is met het evenredigheidsbeginsel. Deze
        beroepsgrond slaagt niet. Voor een motivering van dit oordeel verwijst de rechtbank naar
        hetgeen zij onder 7.4 heeft overwogen.
      
      
    
    
      8.3.
      
        Op grond van vaste jurisprudentie van de Hoge Raad (zie bijvoorbeeld de arresten
        van 24 april 2009, ECLI:NL:HR:2009:B11968 en van 4 april 2014, ECLI:NL:HR:2014:777)
        gelden bij de vraag of de opbrengstlimiet is overschreden de volgende uitgangspunten.
      
      
      
        De vaststelling van tarieven als bedoeld in artikel 229b van de Gemeentewet berust op een
        raming, welke raming moet berusten op gegevens omtrent geraamde baten en lasten in de
        gemeentebegroting voor het desbetreffende jaar dan wel gegevens die op geraamde baten en
        lasten in die begroting zijn terug te voeren. De bewijslast ligt bij de belanghebbende die het
        geschilpunt opwerpt dat sprake is van limietoverschrijding. De heffingsambtenaar is echter
        de partij die beschikt over de gegevens die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van het
        geschilpunt. Een en ander leidt tot (verzwaarde) eisen aan de motivering van de heffingsambtenaar voor zijn betwisting dat de limiet is overschreden. Indien een
        belanghebbende aan de orde stelt of de in artikel 229b, eerste lid, van de Gemeentewet
        bedoelde geraamde baten de in dat artikel bedoelde geraamde ‘lasten ter zake’ hebben
        overschreden, dient de heffingsambtenaar inzicht te verschaffen in de desbetreffende
        ramingen. Indien de heffingsambtenaar inzicht in de desbetreffende ramingen heeft
        verschaft, kan het verstrekken van nadere inlichtingen uitsluitend van de heffingsambtenaar
        worden verlangd voor zover de belanghebbende voldoende gemotiveerd heeft gesteld
        waarom naar zijn oordeel ten aanzien van een of meer bepaalde posten in de raming redelijke
        twijfel bestaat of sprake is van een ‘last ter zake’.
      
      
    
    
      8.4.
      
        Verweerder heeft tijdens deze beroepsprocedure hoofdstuk 3.1 ‘lokale heffingen’
        van de Programmabegroting 2012 Stadsdeel West (de begroting 2012) en het rapport
        “Vergelijkbare tarieven, Terugblik 2010 en Overzicht 2011 - Leges en Afvalstoffenheffing - ” van 20 juni 2011 (het rapport) overgelegd. In het verweerschrift heeft verweerder
        aangegeven dat aan de vaststelling van de tarieven van het stadsdeel voor 2012 het rapport
        mede ten grondslag heeft gelegen. Op bladzijde 1 5 van het rapport en in bijlage 6 bij het
        rapport is specifiek vermeld welke kostenposten (directe en indirecte kosten) door het
        stadsdeel zijn betrokken bij het inrichten van haar administratie en kostenverdeelstaat van
        leges en tarieven. De directe en indirecte kosten die zijn betrokken, betreffen de kosten van
        de raad, het dagelijks bestuur, de griffie, de bestuursondersteuning, alsmede de overhead van
        de ondersteuning, waaronder facilitair, ICT, personeel en organisatie, financiële uitvoering,
        overige financiën, communicatie en juridische zaken.
      
      
    
    
      8.6.
      De begroting 2012 bevat op pagina 195 het volgende overzicht:
      
      
        Overzicht lasten en baten van de legesclusters:
      
      
      
        
          
          
          
          
          
          
          
          
          
            
              
                
              
              
                Bedragen x € 1.000
              
              
                Rekening 2010
              
              
                Dekkings
                
                %
              
              
                Begroting 2012
              
              
                Dekkings
                
                %
              
            
            
              
                Lasten
              
              
                Baten
              
              
                Lasten
              
              
                Baten
              
            
            
              
                1
              
              
                Leges bouwvergunning
              
              
                3.091
              
              
                1.350
              
              
                44%
              
              
                5.315
              
              
                2.766
              
              
                52%
              
            
            
              
                2
              
              
                Leges overig bouwen en wonen
              
              
                1.915
              
              
                2.149
              
              
                112%
              
              
                639
              
              
                435
              
              
                68%
              
            
            
              
                3
              
              
                Leges producten en burgerzaken
              
              
                2.537
              
              
                2.772
              
              
                109%
              
              
                4.040
              
              
                2.249
              
              
                56%
              
            
            
              
                4
              
              
                Overige Ieges
              
              
                2.127
              
              
                1.032
              
              
                49%
              
              
                3.481
              
              
                872
              
              
                25%
              
            
            
              
                1-4
              
              
                Leges binnen de Iegesverordening
              
              
                9.670
              
              
                7.303
              
              
                76%
              
              
                13.475
              
              
                6.322
              
              
                47%
              
            
            
              
                5
              
              
                Niet Ieges producten burgerzaken
              
              
                460
              
              
                
              
              
                
              
              
                
              
              
                
              
              
                
              
            
            
              
                Totaal
              
              
                10.130
              
              
                7.303
              
              
                72%
              
              
                13.475
              
              
                6.322
              
              
                47%
              
            
          
        
      
      
      
        Uit de begroting 2012 blijkt derhalve dat sprake is van een kostendekking van 47%.
      
      
    
    
      8.7.
      
        Gelet op de in beroep verstrekte gegevens heeft verweerder naar het oordeel van de
        rechtbank voldoende inzicht verschaft in de ramingen van de kosten. Eiseres heeft niet
        gesteld waarom naar haar oordeel ten aanzien van een of meer bepaalde posten in de raming
        redelijke twijfel bestaat of sprake is van een ‘last ter zake’. Naar het oordeel van de
        rechtbank is er dan ook geen grond voor het oordeel dat de door verweerder opgevoerde kostenposten in de raming geen ‘lasten ter zake’ zouden zijn.
      
      
    
    
      8.8.
      
        Voor zover eiseres heeft betoogd dat onvoldoende inzicht is gegeven in de geraamde
        baten, volgt de rechtbank eiseres hierin niet. Het verstrekken van nadere inlichtingen kan
        uitsluitend van de heffingsambtenaar worden verlangd voor zover de belanghebbende
        voldoende gemotiveerd heeft gesteld waarom naar zijn oordeel ten aanzien van een of meer
        bepaalde posten in de raming redelijke twijfel bestaat of sprake is van een ‘last ter zake’.
        Eiser heeft dit, zoals hiervoor is overwogen, niet gedaan. Voorts kan volgens vaste
        rechtspraak, in het kader van de toetsing van de opbrengstlimiet op de voet van artikel 229b,
        eerste lid, van de Gemeentewet, het volgens de gemeentelijke begroting geraamde bedrag
        aan legesopbrengsten pas dan niet worden aanvaard indien de gemeente die opbrengsten in
        redelijkheid niet op dat bedrag heeft kunnen ramen. Naar het oordeel van de rechtbank is
        daarvan in dit geval niet gebleken. Eiseres heeft er weliswaar op gewezen dat in het rapport
        “Kostprijsonderzoek omgevingsvergunning” is vermeld dat de legesinkomsten van de grote
        bouwers niet worden meegeraamd, maar niet is gebleken dat dit ook reeds bij de begroting
        voor 2012 het geval is geweest. Het desbetreffende rapport is immers gedateerd op
        23 augustus 2012 en kan derhalve niet aan de begroting voor 2012 ten grondslag hebben
        gelegen. Bovendien is de desbetreffende passage uit het rapport waarnaar eiseres verwijst,
        opgenomen onder het kopje “Advies” en bevat het rapport een voorstel voor de tarieven voor
        2013. Naar het oordeel van de rechtbank is dan ook niet gebleken en evenmin aannemelijk
        gemaakt dat de legesinkomsten van de grote bouwers niet zouden zijn betrokken bij de
        raming van de baten in de begroting voor 2012.
      
      
    
    
      8.9.
      
        Concluderend heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank in beroep
        voldoende inzicht verschaft in de ramingen van de baten en de lasten en is eiseres er niet in
        geslaagd om aannemelijk te maken dat de geraamde baten van de in de Legesverordening
        opgenomen rechten de geraamde lasten ter zake overschrijden.
      
      
      9. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het beroep ongegrond is.
      
      10. Aangezien verweerder eerst in beroep inzicht heeft gegeven in de geraamde baten en lasten, terwijl eiseres reeds in bezwaar had aangevoerd dat de geraamde baten hoger waren
      
        dan de geraamde lasten, ziet de rechtbank aanleiding om verweerder in de proceskosten van
        eiseres te veroordelen. Deze proceskosten worden op grond van het Besluit proceskosten
        bestuursrecht vastgesteld op € 1.240 (2,5 punten x factor 1 x € 496). Daarbij heeft de
        rechtbank 1 punt toegekend voor het indienen van het beroepschrift en voor het verschijnen
        ter zitting en 0,5 punt voor de conclusie van repliek van 8 december 2014.
      
      
      11. Gelet op hetgeen onder 10 is overwogen ziet de rechtbank tevens aanleiding om
      
        verweerder te veroordelen tot vergoeding van het door eiseres betaalde griffierecht ter hoogte
        van € 318.
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 1.240;
    - bepaalt dat verweerder het griffierecht van € 318 aan eiseres vergoedt.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Verberne, voorzitter, en mrs. B. de Vos
      en J.W. Vriethoff, leden, in aanwezigheid van mr. T.E. Bouwmeester, griffier.
      Deze uitspraak is in het openbaar uitgesproken op 2 februari 2016.
    
    
    
      de griffier
      	de voorzitter
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij het Gerechtshof Amsterdam.
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op: