ECLI:NL:RBDHA:2023:6703, Rechtbank Den Haag, 04-05-2023, NL23.12229
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-05-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Vervolgberoep. P.I. Vught. BPG afdeling. Voortvarend handelen. Individuele belangenafweging. Medische omstandigheden. Beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL23.12229
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam], eiser
    
      V-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. M.A.M. Karsten),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    (gemachtigde: mr. J.M.M. van Gils).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Verweerder heeft op 15 december 2022 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
    
    
    
      Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
    
    
    
      De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het onderzoek
      op 28 april 2023 gesloten.
    
    
    
      De rechtbank heeft op 1 mei 2023 aanleiding gezien het onderzoek te heropenen om
      verweerder in de gelegenheid te stellen schriftelijk nadere inlichtingen te verstrekken.
    
    
    
      Verweerder heeft van deze gelegenheid gebruik gemaakt op 2 mei 2023. 
    
    
    
      De rechtbank heeft voorts bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het
      onderzoek op 3 mei 2023 gesloten.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedatum] en de Marokkaanse nationaliteit te hebben.
    
    2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
    
    3. De rechtbank stelt voorop dat zij de maatregel van bewaring en het voortduren
    
      ervan al eerder heeft getoetst. Daarom staat nu alleen ter beoordeling of sinds het moment
      van het sluiten van het onderzoek in het laatste (vervolg)beroep, 6 april 2023, de
      maatregel van bewaring rechtmatig is.
    
    
    
      
        Voortvarend handelen
      
    
    
    4. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende voortvarend handelt en dat er door verweerder onvoldoende inspanningen zijn verricht. Eiser wordt alsnog niet bezocht in de P.I. Vught en het laatste vertrekgesprek heeft op 19 januari 2023 plaatsgevonden. Eiser wordt onvoldoende bijgestaan of begeleid bij terugkeer. Uit de voortgangsrapportage blijkt verder niet of de pogingen om weer in contact te komen met eiser zijn gelukt. 
    
    5. Uit de voortgangsrapportage volgt dat verweerder regelmatig contact heeft gelegd met de P.I. Vught met als doel om een vertrekgesprek te houden met eiser. Verweerder heeft in zijn bericht van 2 mei 2023 desgevraagd meegedeeld dat eiser tot op heden telkens heeft gezegd dat hij niet in gesprek wenst te gaan met de DT&V. Dit terwijl op eiser een medewerkingsplicht rust waardoor van hem verwacht mag worden dat hij actief en volledig meewerkt aan zijn uitzetting. In de voortgangsrapportage staat bovendien dat er op 26 april 2023 een presentatie in persoon bij de Marokkaanse autoriteiten was gepland. In het verweerschrift heeft verweerder desgevraagd meegedeeld dat eiser zijn medewerking heeft verleend aan deze presentatie en de lp-aanvraag daadwerkelijk door de Marokkaanse autoriteiten in onderzoek is genomen. De beroepsgrond van eiser dat verweerder onvoldoende voortvarend handelt en onvoldoende inspanningen verricht, treft daarom geen doel.
    
    
      
        Individuele belangenafweging
      
    
    
    6. Eiser voert aan dat er geen aanleiding meer bestaat om zijn verblijf in de P.I. Vught voort te zetten op grond van het genoemde beheersbesluit. De rechtbank is hier in haar uitspraak van 7 april 2023 niet op ingegaan. Er is verder niet gemotiveerd waarom verweerder op dit moment wel of niet zou kunnen overgaan tot terugplaatsing in het DC Rotterdam. Eiser verblijft voor vreemdelingenbewaring in mensonterende omstandigheden die niet vergelijkbaar zijn met de omstandigheden in het DC Rotterdam. Verder is het welzijn van eiser inmiddels ernstig verslechterd. In de uitspraak van 7 april 2023 wordt verder onvoldoende gemotiveerd waarom de BPG-afdeling in het huis van bewaring van de P.I. Vught als speciale inrichting voor bewaring kan worden aangemerkt als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de Terugkeerrichtlijn. Het feit dat eiser met niemand contact heeft is voor hem best bezwarend, ook gelet op de lange duur van zijn verblijf op de BPG-afdeling. Eiser meent dat opnieuw getoetst dient te worden of het voortzetten van het verblijf binnen dit regime nog evenredig is. Bovendien belemmert zijn verblijf de voortgang van zijn uitzettingsprocedure, nu verweerder amper contact met eiser onderhoudt. 
    
    7. De rechtbank stelt voorop dat de bewaringsrechter slechts de rechtmatigheid van het voortzetten van de maatregel van bewaring toetst. De rechtbank betrekt hierbij alle feiten en omstandigheden sinds het moment van het sluiten van het onderzoek in het laatste (vervolg)beroep. De vorige uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 7 april 2023 staat in rechte vast en staat niet ter beoordeling. Wat betreft het al dan niet kunnen overgaan tot terugplaatsing in het DC Rotterdam heeft verweerder in zijn verweerschrift terecht verwezen naar zijn eerdere schrijven van 5 april 2023 waarin is vermeld dat over ongeveer vijf à zes weken zal worden besproken of eiser terug kan naar het DC Rotterdam. De rechtbank stelt vast dat deze periode niet was verstreken op het moment van sluiting van het onderzoek. Dat dit nog niet is besproken, maakt het voorduren van de maatregel op zichzelf niet onrechtmatig. Dat eiser verblijft in mensonterende omstandigheden waardoor zijn welzijn ernstig is verslechterd, wordt niet gevolgd. Eiser heeft deze stelling niet onderbouwd, noch nader geconcretiseerd. Verweerder heeft zich in zijn verweerschrift verder terecht op standpunt gesteld dat eisers stelling dat plaatsing op de BPG afdeling zonder contact met medegedetineerden voor hem best bezwarend is, op zichzelf niet leidt tot het oordeel dat de bewaring voor eiser onevenredig bezwarend is. In dit verband heeft verweerder terecht opgemerkt dat binnen afzienbare tijd het voorduren van de plaatsing in de P.I. Vught zal worden besproken. Ook heeft verweerder terecht gewezen op de omstandigheid dat de huidige plaatsing van eiser onder het BPG regime, juist een gevolg is geweest van zijn eigen (gewelddadige) gedrag. Tot slot is niet gebleken dat het verblijf van eiser in de P.I. Vught de voortgang van zijn uitzettingsprocedure belemmert, eiser is immers op 26 april 2023 gepresenteerd bij de Marokkaanse autoriteiten. 
    
    
      
        Medische omstandigheden
      
    
    
    8. Eiser voert aan dat hij te kampen heeft met psychische problemen, die sinds zijn komst in de P.I. Vught ernstig zijn verslechterd. Eiser voelt zich angstig en onzeker en kan niet goed slapen. Verder is sprake van inadequate behandeling van eiser. De juiste medicijnen worden niet toegediend, waardoor zijn toestand verslechtert. Eiser heeft op korte termijn adequate medische behandeling nodig die hij niet krijgt in de P.I. Vught. 
    
    9. Dat eiser te kampen heeft met psychische problemen die sinds zijn komst in de P.I. Vught ernstig zijn verslechterd, wordt niet gevolgd. Deze stelling is immers niet met (medische) documenten onderbouwd. Ook de stelling van eiser dat sprake is van inadequate behandeling wordt niet gevolgd, nu ook hier de onderbouwing ontbreekt. Verweerder heeft zich in zijn verweerschrift terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat het algemene uitgangspunt dat de zorgverlening in detentie gelijkwaardig is aan de zorgverlening in de vrije maatschappij, op zijn situatie niet van toepassing is. Daarbij heeft verweerder ook terecht gewezen op de omstandigheid dat door eiser evenmin is gesteld of gebleken dat hij zijn eventuele onvrede met de wijze van zorgverlening niet zou kunnen melden bij de medische dienst in de P.I. Vught. 
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    
    10. Ook overigens is niet gebleken dat het voortduren van de maatregel van bewaring
    onrechtmatig is.
    
    
      
        Slotsom
      
    
    
    11. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    12. Verweerder hoeft geen proceskosten te vergoeden.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
       verklaart het beroep ongegrond;
       wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. B.F.Th. de Roos, rechter, in aanwezigheid van mr. N.M.L. van der Kammen, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde
      publicatie op www.rechtspraak.nl.
    
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
      
    
  
  
     Uitspraken van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg, van 23 december 2022,
    ECLI:NL:RBDHA:2022:14246, van 23 januari 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:762, van 15 maart
    2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:3659 en van 7 april 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:5081. 
  
  
     Penitentiaire Inrichting.
  
  
     Dienst Terugkeer en Vertrek. 
  
  
     Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 2 augustus 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2672.
  
  
     Laissez-passer. 
  
  
     Richtlijn 2008/115/EG.