ECLI:NL:RBZWB:2022:6130, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 18-10-2022, AWB - 21 _4925
Rechtbank Zeeland-West-Brabant — Uitspraak 
Datum: 2022-10-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Voor deze uitspraak is geen samenvatting gemaakt.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
  
  
    Zittingsplaats Breda
  
  
    Belastingrecht
  
  
    zaaknummer: BRE 21/4925 
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 18 oktober 2022 in de zaak tussen
  
    
      
      [belanghebbende] , uit [plaats 1] , belanghebbende
    
    
      en
    
    
  
  
    de heffingsambtenaar van de gemeente [plaats 2] (de heffingsambtenaar).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van belanghebbende tegen de uitspraak op bezwaar van de heffingsambtenaar van 17 oktober 2021.
    
    
    
      De heffingsambtenaar heeft aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd met aanslagnummer [aanslagnummer] (hierna: de naheffingsaanslag).
    
    
    
      De heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard. 
    
    
    
      Belanghebbende heeft beroep ingesteld tegen de uitspraak op bezwaar. 
    
    
    
      De heffingsambtenaar heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Belanghebbende heeft op het verweerschrift gereageerd.
    
    
    
      De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek bij brief van 26 juli 2022 gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting. 
    
    
    
      De rechtbank heeft de termijn voor het doen van uitspraak verlengd.
    
    
  
  
    Totstandkoming van het besluit
    
      1.1
      De auto met kenteken [kenteken] stond op 7 augustus 2021 omstreeks 19:34 uur stil aan het [adres] . Tijdens een controle op voornoemde datum en tijd is door parkeercontroleurs geconstateerd dat geen parkeerbelasting was voldaan.
    
    
      1.2
      Naar aanleiding van de constatering dat geen parkeerbelasting was voldaan, is aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd van € 65,63 bestaande uit een bedrag aan belasting van € 1,13 en € 64,50 aan kosten van de naheffingsaanslag.
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      2.1
      
        De rechtbank beoordeelt of de heffingsambtenaar terecht de naheffingsaanslag parkeerbelasting aan belanghebbende heeft opgelegd. Zij doet dat aan de hand van de 
        argumenten die belanghebbende heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
      
      
    
    
      2.2
      De voor de beoordeling van het beroep belangrijke wet- en regelgeving is te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
      
      
        
          Is de naheffingsaanslag terecht opgelegd?
        
      
      
    
    
      3.1
      Niet in geschil is dat de auto van belanghebbende geparkeerd stond aan het [adres] en dat belanghebbende geen parkeerbelasting heeft voldaan. Niet (langer) is in geschil dat op die plaats volgens de Verordening parkeerbelastingen Breda 2021 (de Verordening) parkeerbelasting verschuldigd was. 
      
    
    
      3.2
      Belanghebbende voert aan dat voor hem onvoldoende duidelijk was dat hij ter plaatse voor het parkeren parkeerbelasting verschuldigd was. Hij heeft bij het uitstappen nadrukkelijk opgelet of sprake was van betaald parkeren, maar heeft hiervoor geen aanwijzingen aangetroffen. Achteraf gebleken hingen er ver voor en na de plaats waar was geparkeerd, evenwijdig aan de rijrichting, kleine bordjes die verwezen naar een parkeerautomaat. Daarnaast is niet langer dan 10 minuten geparkeerd voor het afhalen van eten uit een restaurant, terwijl de eerste 15 minuten gratis mag worden geparkeerd. Dit maakt het zeer onredelijk om een naheffingsaanslag parkeerbelasting op te leggen. 
      
    
    
      3.3
      Volgens vaste rechtspraak kan het bestaan van de verplichting om parkeerbelasting te voldoen blijken uit de aanwezigheid van parkeerapparatuur bij of in de directe omgeving van de parkeerplaats, of uit borden of andere aanwijzingen bij of in de directe omgeving van de parkeerplaats, op een zodanige wijze dat er redelijkerwijs geen misverstand over kan bestaan dat parkeerbelasting verschuldigd is voor de parkeerplaats (de kenbaarheid). Verder blijkt uit de rechtspraak dat van een weggebruiker mag worden verwacht dat hij zich op de hoogte stelt van het al dan niet verschuldigd zijn van parkeerbelasting in het gebied waar hij wenst te parkeren. Op de parkeerder rust dan ook een onderzoeksplicht.
      
    
    
      3.4
      De rechtbank acht het niet weersproken standpunt van de heffingsambtenaar aannemelijk, dat op alle toegangswegen van de wijk waarbinnen het [adres] gelegen is, borden staan waarop is aangegeven dat betaald moet worden voor het parkeren. Tevens zijn in de omgeving waar geparkeerd is meerdere borden geplaatst, die de looprichting naar een parkeerautomaat weergeven. Gelet hierop was het naar het oordeel van de rechtbank voldoende duidelijk dat ter plaatse voor het parkeren betaald diende te worden. 
      
    
    
      3.5
      Nu belanghebbende zelf heeft verklaard dat hij voor het eerst op het [adres] was, had het op zijn weg gelegen om voorafgaande aan het parkeren te onderzoeken of betaald parkeren geldt. Daarnaast mag van belanghebbende worden verwacht dat hij oplet of hij bebording of een parkeerautomaat passeert en dat hij - nadat hij zijn auto heeft geparkeerd - zich enige inspanning getroost, zoals het maken van een korte wandeling rondom zijn parkeerplek, om na te gaan of er in de buurt een parkeerautomaat en/of verwijsborden zijn geplaatst die zich buiten zijn directe gezichtsveld bevinden. Dat belanghebbende dit niet heeft gedaan en het aan het begin van de wijk gepasseerde bord en de verwijsborden niet heeft gezien, leidt tot de conclusie dat hij onvoldoende heeft gedaan om zich op de hoogte te stellen van het parkeerregime ter plaatse. Dat er vele (andere) verkeersborden in de straat staan, maakt dit niet anders.
      
    
    
      3.6
      Ook de stelling van belanghebbende, dat de auto er minder dan 10 minuten heeft gestaan en dat het eerste kwartier gratis mocht worden geparkeerd, kan hem niet baten. Het gedurende enige tijd doen stilstaan van een voertuig in een parkeervak is voldoende om belastingplichtig te zijn. Op grond van artikel 6, eerste lid, en artikel 7, eerste lid, van de Verordening is parkeerbelasting verschuldigd bij de aanvang van het parkeren. Belanghebbende heeft met de overgelegde prints van een telefoongesprek en een bankoverschrijving aan het restaurant niet aannemelijk gemaakt dat hij maximaal 15 minuten heeft geparkeerd. Daarbij komt dat de omstandigheid dat de eerste 15 minuten gratis mag worden geparkeerd, niet betekent dat de auto gedurende die periode niet hoeft te zijn aangemeld bij een parkeerautomaat of parkeer-app. Anders is namelijk door de controleur op geen enkele wijze te controleren wanneer dit kwartier is aangevangen.
      
    
    
      3.7
      De beroepsgrond van belanghebbende dat hij in de bezwaarfase niet is gehoord, slaagt evenmin. Op grond van artikel 25, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, wordt een belanghebbende in afwijking van artikel 7:2 van de Algemene wet bestuursrecht  gehoord als hij daartoe een verzoek doet. Belanghebbende heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij in de bezwaarfase een dergelijk verzoek heeft gedaan aan de heffingsambtenaar.
      
    
    
      3.8
      De wet biedt geen ruimte om op grond van redelijkheid en billijkheid heffing achterwege te laten. Als wordt geparkeerd op een plaats die is aangewezen als een plaats waar met parkeerbelasting mag worden geparkeerd, dan moet parkeerbelasting worden voldaan. Indien deze parkeerbelasting niet is voldaan dan wordt de verschuldigde parkeerbelasting nageheven.
      
    
    
      3.9
      Voor zover belanghebbende met zijn stelling de redelijkheid van de wettelijke bepaling ter discussie stelt, merkt de rechtbank het volgende op. De rechter dient, gelet op artikel 11 van de Wet van 15 mei 1829, houdende algemeene bepalingen der wetgeving van het Koningrijk (Stb 1822, 10 en Stb 1829, 28), volgens de wet recht te spreken en mag in geen geval de innerlijke waarde of billijkheid van de wet beoordelen. De wet - in dit geval de Gemeentewet – biedt de gemeente de mogelijkheid tot het heffen van parkeerbelasting zonder rekening te houden met de reden van parkeren en een reden voor het niet voldoen van parkeerbelasting. De Verordening is in overeenstemming met de wet en de inhoud daarvan staat dan niet ter verdere beoordeling aan de rechter. 
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      4.	Gezien het voorgaande moet worden vastgesteld dat belanghebbende heeft geparkeerd zonder de verschuldigde parkeerbelasting te betalen dan wel zonder zijn kenteken in te voeren voor 15 minuten gratis parkeren. Daaruit volgt dat de naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht is opgelegd. Het beroep zal daarom ongegrond worden verklaard. Belanghebbende krijgt het griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. R.P. Broeders, rechter, in aanwezigheid van M.H.A. de Graaf, griffier, op 18 oktober 2022 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof ‘s-Hertogenbosch waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
      
        Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
      
    
    
    
      Op grond van artikel 225, tweede lid, van de Gemeentewet en het gelijkluidende artikel 1, aanhef en onder a, van de Verordening parkeerbelastingen [plaats 2] 2021 (de Verordening) wordt onder parkeren verstaan: het gedurende een aaneengesloten periode doen of laten staan van een voertuig, anders dan gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in- of uitstappen van personen dan wel het onmiddellijk laden of lossen van zaken, op de binnen de gemeente gelegen voor het openbaar verkeer openstaande terreinen of weggedeelten, waarop dit doen of laten staan niet ingevolge een wettelijk voorschrift is verboden.
    
    
    
      Ingevolge artikel 2, aanhef en onder a, van de Verordening wordt onder de naam ‘parkeerbelastingen’ een belasting geheven ter zake van het parkeren van een motorvoertuig op een bij, dan wel krachtens deze verordening in de daarin aangewezen gevallen door burgemeester en wethouders te bepalen plaats, tijdstip en wijze.
    
    
    
      Op grond van artikel 6, eerste lid, van de Verordening is de belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, verschuldigd bij de aanvang van het parkeren, tenzij het bij aanvang van het parkeren in werking stellen van parkeerapparatuur geschiedt door het met een (mobiele) telefoon of ander toegelaten communicatiemiddel inloggen op de centrale computer.
    
    
    
      Ingevolge artikel 7, eerste lid, van de Verordening moet de belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, overeenkomstig de aangifte worden betaald bij de aanvang van het parkeren.
    
    
    
      Artikel 11 van de Wet van 15 mei 1829, houdende algemeene bepalingen der wetgeving van het Koningrijk:
      De regter moet volgens de wet regt spreken: hij mag in geen geval de innerlijke waarde of billijkheid der wet beoordeelen.
    
    
  
  
    Zie bijvoorbeeld de uitspraken van Gerechtshof ’s-Gravenhage, 9 november 2005, ECLI:NL:GHSGR:2005:59 en Gerechtshof ’s-Hertogenbosch, 4 december 2013, ECLI:NL:GHSHE:2013:5912.