ECLI:NL:RVS:2016:3284, Raad van State, 07-12-2016, 201603311/1/V3
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2016-12-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bij onderscheiden besluiten van 12 mei 2015 heeft de minister aanvragen van de vreemdelingen om hun een visum voor kort verblijf te verlenen afgewezen.

201603311/1/V3.
    Datum uitspraak: 7 december 2016
    
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) op het hoger beroep van:
    
    [vreemdeling 1] en [vreemdeling 2],
    appellanten,
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, van 30 maart 2016 in zaken nrs. 15/22680 en 15/22681 in het geding tussen:
    
    de vreemdelingen
    
    en
    
    de minister van Buitenlandse Zaken.
    
    Procesverloop
    
    Bij onderscheiden besluiten van 12 mei 2015 heeft de minister aanvragen van de vreemdelingen om hun een visum voor kort verblijf te verlenen afgewezen.
    
    Bij onderscheiden besluiten van 24 november 2015 heeft de minister het daartegen door de vreemdelingen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Deze besluiten zijn aangehecht.
    
    Bij uitspraak van 30 maart 2016 heeft de rechtbank de daartegen door de vreemdelingen ingestelde beroepen ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak hebben de vreemdelingen, vertegenwoordigd door mr. F. Kiliç-Arslan, advocaat te Amsterdam, hoger beroep ingesteld. Het hogerberoepschrift is aangehecht.
    
    Vervolgens is het onderzoek gesloten.
    
    Overwegingen
    
    1. Het wettelijk kader is opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van deze uitspraak.
    
    2. De vreemdelingen beogen verblijf bij hun hier te lande rechtmatig verblijvende vader. Zij hebben allen de Ghanese nationaliteit. Hun vader is een niet als zodanig geregistreerde, ongehuwde partner van een burger van de Unie. Deze partner heeft de Britse nationaliteit.
    
    3. Onder verwijzing naar de uitspraak van 14 september 2011, ECLI:NL:RVS:2011:BT1936, overweegt de Afdeling dat de vreemdelingen voor de toepassing van de Nederlandse vreemdelingenwetgeving worden gelijkgesteld met een familielid van een burger van de Unie in de zin van Richtlijn 2004/38/EG (PB 2004 L 158) en dat aldus de bepalingen over binnenkomst uit deze Richtlijn naar analogie van toepassing zijn.
    
    Volgens artikel 5, tweede lid, van deze Richtlijn, voor zover thans van belang, mogen de vreemdelingen slechts aan de inreisvisumplicht worden onderworpen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 539/2001 (PB 2001, L 81). Uit artikel 1, eerste lid, gelezen in samenhang met bijlage I, van deze Verordening volgt dat de vreemdelingen bij het overschrijden van de buitengrens van Nederland in het bezit van een visum moeten zijn.
    
    Uit artikel 2 van deze Verordening, gelezen in samenhang met artikel 2, tweede lid, onder a, van Verordening (EG) nr. 810/2009 (PB 2009 L 243), volgt, voor zover thans van belang, dat voormeld visum een visum is voor een voorgenomen verblijf van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen.
    
    4. Ingevolge artikel 84, aanhef en onder b, van de Vreemdelingenwet 2000, voor zover thans van belang, staat in afwijking van artikel 8:104, eerste lid, van de Awb geen hoger beroep open tegen een uitspraak van de rechtbank over een visum voor een verblijf van 90 dagen of minder. Nu het hoger beroep zich richt tegen een zodanige uitspraak is de Afdeling kennelijk onbevoegd van het hoger beroep kennis te nemen.
    
    Dat de rechtbank onder de uitspraak ten onrechte heeft vermeld dat bij de Afdeling hoger beroep kan worden ingesteld, doet de bevoegdheid om van het hoger beroep kennis te nemen niet alsnog ontstaan.
    
    5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    
    verklaart zich onbevoegd om van het hoger beroep kennis te nemen.
    
    Aldus vastgesteld door mr. N. Verheij, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J. van de Kolk, griffier.
    
    w.g. Verheij w.g. Van de Kolk
    lid van de enkelvoudige kamer griffier
    
    Uitgesproken in het openbaar op 7 december 2016
    
    347.
    
    Verzonden: 7 december 2016
    
    BIJLAGE
    
    Richtlijn 2004/38/EG
    
    Artikel 5
    
    2. Familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, mogen slechts aan de inreisvisumplicht worden onderworpen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 539/2001 of, in voorkomend geval, de nationale wetgeving. Voor de toepassing van deze richtlijn verleent een geldige verblijfskaart als bedoeld in artikel 10 deze familieleden vrijstelling van de visumplicht.
    
    Verordening (EG) 539/2001
    
    Artikel 1
    
    1. De onderdanen van de in de lijst van bijlage I opgenomen derde landen dienen bij overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten in het bezit van een visum te zijn.
    
    Artikel 2
    
    In deze verordening wordt verstaan onder „visum": een visum als gedefinieerd in artikel 2, lid 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot vaststelling van een communautaire visumcode (Visumcode)
    
    Bijlage I
    
    Gemeenschappelijke lijst, bedoeld in artikel 1, lid 1
    
    1. STATEN
    
    […]
    
    Ghana
    
    […].
    
    Verordening (EG) nr. 810/2009
    
    Artikel 1
    
    2. Deze verordening is van toepassing op onderdanen van derde landen die bij het overschrijden van de buitengrenzen van de lidstaten in het bezit dienen te zijn van een visum op grond van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lĳst van derde landen waarvan de onderdanen bĳ overschrĳding van de buitengrenzen van de lidstaten in het bezit moeten zĳn van een visum en de lĳst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zĳn vrĳgesteld, zulks onverminderd:
    
    a) de rechten van vrij verkeer die worden genoten door onderdanen van derde landen die gezinsleden van burgers van de Unie zijn;
    
    Artikel 2
    
    Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:
    
    2. „visum": een door een lidstaat afgegeven machtiging tot:
    
    a) doorreis over het grondgebied van de lidstaten of een voorgenomen verblijf op het grondgebied van de lidstaten van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen;