ECLI:NL:CRVB:2014:3231, Centrale Raad van Beroep, 03-10-2014, 12-6215 WIA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2014-10-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Beëindiging WGA-loonaanvullingsuitkering. Voldoende medische en arbeidskundige grondslag.

12/6215 WIA 
  
    Datum uitspraak: 3 oktober 2014
  
  
    Centrale Raad van Beroep
    Enkelvoudige kamer
  
  
    Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 
    10 oktober 2012, 12/4251 (aangevallen uitspraak)
  
  
    Partijen:
  
  
    
      [Appellante] te [woonplaats] (appellante)
  
  
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
  
  
    PROCESVERLOOP
    Namens appellante heeft mr. P.J.W. de Water, advocaat, hoger beroep ingesteld.
  
  
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 juli 2014. Voor appellante is verschenen mr. De Water. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door drs. J.C. van Beek.
  
  
    OVERWEGINGEN
    
      1.1. Appellante heeft laatstelijk gewerkt als medewerker operations. Op 29 juni 2005 is zij uitgevallen vanwege knieklachten. Zij heeft nadien ook psychische klachten gekregen. Aan appellante is met ingang van 22 oktober 2007 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend. De mate van arbeidsongeschiktheid is daarbij vastgesteld op 100%. Bij besluit van 13 februari 2009 heeft het Uwv vastgesteld dat de loongerelateerde WGA-uitkering van appellante met ingang van 22 april 2009 eindigt en dat zij met ingang van die datum recht heeft op een 
      WGA-loonaanvullingsuitkering. 
    
    
    
      1.2. Op 26 augustus 2011 heeft de ex-werkgever van appellante verzocht om een herbeoordeling.
    
    
    
      1.3. Bij besluit van 26 oktober 2011 heeft het Uwv de WGA-loonaanvullingsuitkering van appellante met ingang van 22 december 2011 beëindigd. Het Uwv heeft op grond van medisch en arbeidskundig onderzoek vastgesteld dat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is. 
    
    
    
      1.4. Bij besluit van 20 april 2012 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 26 oktober 2011 ongegrond verklaard.
    
    
    
      2.1. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 
    
    
    
      2.2. De rechtbank heeft het medisch onderzoek zorgvuldig geacht. Zij heeft daartoe samengevat overwogen dat de verzekeringsartsen dossieronderzoek en eigen onderzoek hebben verricht. Het afzien van het inwinnen van medische informatie bij behandelaars brengt naar het oordeel van de rechtbank niet zonder meer mee dat het medisch onderzoek onzorgvuldig is. Zij heeft daartoe overwogen dat het tot de specifieke deskundigheid van verzekeringsartsen behoort om de beperkingen van appellante ten aanzien van het verrichten van arbeid vast te stellen. De rechtbank heeft geen aanknopingspunten gevonden om het medisch oordeel door het Uwv onjuist te achten. Zij heeft overwogen dat de verzekeringsarts bij zijn onderzoek heeft vastgesteld dat appellante licht beperkt is ten aanzien van de psychische belastbaarheid, waarbij het hem is opgevallen dat zij pas na de oproep voor het spreekuur van de verzekeringsarts bij de GGZ hulp heeft gezocht voor deze klachten. De verzekeringsarts heeft bij het onderzoek geen bewegingsbeperkingen ten aanzien van de nek en de armen vastgesteld. De bezwaarverzekeringsarts heeft de verzekeringsarts gevolgd in zijn standpunt. De stelling van appellante dat haar medische situatie niet is gewijzigd en dat zij door het Uwv voorheen wel volledig arbeidsongeschikt werd geacht, maakt dit niet anders. De rechtbank heeft daarbij in aanmerking genomen dat het Uwv ter zitting heeft toegelicht dat zij destijds het verloop van een net ingezette behandeling, bestaande uit medicatie en therapie, heeft willen afwachten en dat appellante zich, blijkens het huisartsenjournaal, in de periode tussen februari 2008 en september 2011 ook niet tot de huisarts heeft gewend voor haar klachten. 
    
    
    
      2.3. Over de arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit heeft de rechtbank geoordeeld dat de geselecteerde functies in medisch opzicht geschikt zijn voor appellante. De rechtbank heeft appellante niet gevolgd in haar stelling dat zij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst om (een voldoende aantal van) de geselecteerde functies te kunnen vervullen. Zij heeft in dat kader verwezen naar artikel 9, aanhef en sub a, van het Schattingsbesluit, waarin is vastgelegd dat de mondelinge beheersing van de Nederlandse taal behoort tot de bekwaamheden die algemeen gebruikelijk zijn en binnen zes maanden kunnen worden verworven. De rechtbank is niet gebleken dat appellante deze bekwaamheid als gevolg van ziekte of gebrek niet kan verwerven. Zij heeft meegewogen dat het merendeel van de functies eenvoudige en routinematige arbeid betreft volgens een vast patroon met mondelinge opdrachten en eenvoudige schriftelijke instructies. 
    
    
    
      3.
      Appellante heeft in hoger beroep de gronden van het beroep in essentie herhaald. 
      
    
    
      4.
      De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
      
        4.1.
        
          Op goede gronden en op basis van de juiste motivering heeft de rechtbank geconcludeerd dat zorgvuldig medisch onderzoek is verricht door de verzekeringsartsen en dat op grond van de beschikbare gegevens niet is gebleken dat de medische beperkingen van appellante voor het verrichten van arbeid zijn onderschat. De Raad voegt daar het volgende aan toe. De bezwaarverzekeringsarts heeft bij rapport van 10 april 2012 inzichtelijk gemotiveerd waarom in de voorhanden gegevens geen aanknopingspunten zijn gelegen om ervan uit te gaan dat bij appellante ten tijde in geding sprake was van een situatie waarin duurzaam benutbare arbeidsmogelijkheden ontbraken. Er was geen sprake van bedlegerigheid noch van 
          ADL-afhankelijkheid of een opname. Verder was er geen sprake van een volledig onvermogen tot persoonlijk en sociaal functioneren op basis van een ernstige psychische stoornis. Door appellante zijn in hoger beroep verder geen medische gegevens overgelegd die aanleiding geven voor twijfel aan de juistheid van het medische standpunt van het Uwv. In het voorgaande ligt besloten dat de Raad geen aanleiding ziet een deskundige te benoemen voor een onderzoek.
        
        
      
      
        4.2.
        De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat de geselecteerde functies in medisch opzicht geschikt zijn voor appellante en ook gelet op de daarin gestelde eisen aan de Nederlandse taal aan haar zijn op te dragen. Appellante wordt niet gevolgd in haar standpunt in hoger beroep dat de geselecteerde functies niet passend zijn vanwege de omstandigheid dat zij haar schoolopleiding niet in Nederland heeft gevolgd, waardoor zij niet voldoet aan de minimumopleiding. Het Uwv heeft in zijn verweerschrift terecht overwogen dat in het buitenland gevolgde opleidingen meetellen bij de bepaling van het opleidingsniveau. De Raad verwijst in dit verband naar zijn uitspraak van 20 mei 2009 (ECLI:NL:CRVB:2009:BI4863). Gelet op de door appellante gevolgde opleidingen in Frankrijk, een opleiding vergelijkbaar met HAVO en een afgeronde administratieve opleiding aan de Hogeschool in [plaatsnaam], heeft het Uwv het opleidingsniveau van appellante terecht vastgesteld op niveau vijf. Appellante moet derhalve in staat worden geacht de geselecteerde functies, die opleidingsniveau één, twee of drie hebben en waarbij het gaat om eenvoudige werkzaamheden met eenduidige en veelal routinematige taken, te vervullen.
        
      
      
        4.3.
        Uit 4.1 en 4.2 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
        
      
    
    
      5.
      Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door R.E. Bakker, in tegenwoordigheid van D.E.P.M. Bary als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 3 oktober 2014.
    
    
    
    
    
      						(getekend) R.E. Bakker
    
    
    
    
    
      						(getekend) D.E.P.M. Bary
    
    
    
    
  
  IJ