ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8997, Centrale Raad van Beroep, 26-09-2000, 99/3245 ZW en 99/3246 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Resterende verdiencapaciteit. Reistijd. Motivering.

99/3245 ZW
      99/3246 AAW/WAO
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A., wonende te B., gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
       verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
       het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor Hotel-, Restaurant-, Café-, Pension- en aanverwante bedrijven. In deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij brief van 3 januari 1995 heeft appellant gedaagde in kennis
       gesteld van een besluit ter uitvoering van de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) (besluit 1).
    
    
    
      Bij brief van 26 februari 1996 heeft appellant gedaagde in
       kennis gesteld van een besluit ter uitvoering van de Ziektewet
      (besluit 2).
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Utrecht heeft bij uitspraak van
       10 mei 1999 de tegen deze besluiten ingestelde beroepen gegrond verklaard en de besluiten vernietigd.
    
    
    
      Appellant heeft op in het aanvullend beroepschrift vermelde
       gronden hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr S.M. van der Sijs, advocaat te Baarn,
       een verweerschrift ingezonden.
    
    
    
      De gedingen zijn behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
       15 augustus 2000, waar partijen -zoals aangekondigd- niet zijn
       verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Aan de aangevallen uitspraak -waarin appellant als verweerder
       en gedaagde als eiseres zijn aangeduid- wordt het volgende
      overzicht van feiten ontleend:
    
    
    
      "Eiseres, geboren in 1945, was sedert 1 juni 1981 gedurende 20
       uur per week werkzaam als cateringsmedewerkster bij X. BV.
      Laatstelijk op 23 augustus 1993 is zij arbeidsongeschikt
       geworden als gevolg van nek-, arm-, rug- en
      rechterknieklachten. Terzake van deze arbeidsongeschiktheid
       heeft eiseres gedurende de maximale periode een uitkering
      ingevolge de ZW ontvangen. Per 22 augustus 1994 heeft
       verweerder haar vervolgens uitkeringen ingevolge de AAW en de
      WAO toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid
       van 80 tot 100%.
    
    
    
      Verweerder erkent dat eiseres voornoemde klachten heeft doch
       acht haar met ingang van 28 februari 1995 in staat om gedurende 20 uur per week licht, voornamelijk zittend uit te voeren werk
       te verrichten. De aan die arbeid verbonden belasting moet liggen binnen de grenzen van het ten aanzien van eiseres door
       de verzekeringsgeneeskundige J.W. Smits opgestelde Formulier
       Functie Informatie Systeem vg/ad van 19 oktober 1994 en de
       verwoording belastbaarheid van 12 december 1994. Voorbeelden van dergelijke arbeidsmogelijkheden zijn vermeld in de
       rapportages algemeen van de arbeidsdeskundige H. Teeuw van 19 december 1994 en 1 mei 1996. Met die arbeid zou eiseres een
       zodanig inkomen kunnen verdienen dat haar verlies aan
       verdiencapaciteit minder dan 15% bedraagt."
    
    
    
      Dienovereenkomstig heeft appellant bij besluit 1 de
       AAW/WAO-uitkering van gedaagde ingetrokken per
      28 februari 1995.
    
    
    
      Gedaagde heeft zich, terwijl zij een uitkering ontving
       ingevolge de Werkloosheidswet, op 15 december 1995 ziek gemeld
      in verband met klachten aan haar rechterknie.
      Nadat zij op 26 februari 1996 laatstelijk is onderzocht door de
       verzekeringsarts en geschikt werd geacht voor de aan haar in
      het kader van de AAW/WAO-afschatting geduide functies, is bij besluit 2 het ziekengeld per 4 maart 1996 ingetrokken.
    
    
    
      Op verzoek van de rechtbank heeft orthopedisch chirurg J.H.
       Postma te Bilthoven in zijn rapport van 18 augustus 1997 als
      deskundige van verslag en advies gediend. Deze deskundige stelt
       dat gedaagde onder meer in verband met haar knieklachten fors was beperkt in het staan, lopen, traplopen en langdurig zitten
       met een gebogen knie. Hij kon zich evenwel verenigen met het opgestelde belastbaarheidspatroon en met de geduide functies.
      Daarbij merkte hij op dat, gezien de beperkingen van gedaagde,
       de functies normaal bereikbaar zouden moeten zijn.
      Desgevraagd heeft appellant bij rapport van 30 september 1998 een overzicht opgesteld van de reistijd per openbaar vervoer
      van het station B. - de woonplaats van gedaagde - naar de
       vestigingsplaats van het bedrijf waar de desbetreffende
      functies zich bevinden.
    
    
    
      De deskundige Postma heeft in een nader rapport van
       29 december 1998 meegedeeld, dat in verband met haar
      beperkingen de gang van gedaagde naar het openbaar vervoer
       maximaal een kwartier kan zijn en dat zij maximaal een half uur - zittend - kan reizen. In totaal acht hij een woon-werk
       afstand van maximaal een uur reëel.
      Hij concludeert dat het merendeel van de door appellant
       aangegeven reistijden de functionele capaciteit van gedaagde te
      boven gaat.
    
    
    
      De rechtbank heeft geoordeeld dat, nu het in het onderhavige
       geval gaat om een verzekerde die om medische redenen op een werkdag maximaal een uur mag reizen, vast moet komen te staan
       dat de voorgehouden functies aan de eis van de maximale reistijd voldoen. Indien uitsluitend op de resultaten van de
       selectieprocedure via het Functie Informatie Systeem zou worden
       afgegaan, zouden de functies niet beantwoorden aan het vereiste
       van voldoende realiteitswaarde.
      Aangezien uit de gedingstukken niet valt af te leiden dat voor gedaagde drie functies aanwijsbaar zijn die voldoen aan het
      vereiste van de door de deskundige gestelde maximale reistijd,
       heeft de rechtbank besluit 1 in strijd geacht met artikel 5 van
      de AAW en artikel 18 van de WAO en dit besluit vernietigd.
      Gelet op deze conclusie heeft de rechtbank tevens besluit 2 vernietigd.
    
    
    
      Appellant heeft in hoger beroep ingestemd met het oordeel van
       de rechtbank dat bij een schatting rekening moet worden
      gehouden met uit medische beperkingen voortvloeiende beperkingen van de reistijd en vervoersproblemen. Appellant
      bestrijdt evenwel de vaststelling door de deskundige van de
       maximale reistijd van gedaagde per openbaar vervoer.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat niet langer in geschil is dat bij de
       schatting rekening moet worden gehouden met uit medische
      beperkingen voortvloeiende beperkingen ten aanzien van reizen
       tussen woning en werk.
    
    
    
      De Raad merkt op dat de deskundige Postma in zijn rapport van
       29 december 1998 stelt dat voor gedaagde bij reizen met
      openbaar vervoer voor de woon-werk afstand een reistijd van maximaal één uur reëel is. Deze vaststelling volgt op de
      daaraan voorafgaande opmerkingen dat gedaagde een maximum van
       een kwartier moet aanhouden voor het gaan naar het openbaar vervoer en in het openbaar vervoer niet langer dan een half uur
       aaneengesloten kan zitten.
      Uit deze vaststelling blijkt dat de norm van maximaal één uur reistijd geldt voor zowel de reis van huis naar werk als voor
      de reis van werk naar huis. De rechtbank heeft ten onrechte uit
       het advies van de deskundige afgeleid dat gedaagde op een
      werkdag in totaal slechts maximaal één uur mag reizen.
    
    
    
      De Raad is van oordeel dat de deskundige in zijn genoemde rapport zijn standpunt over de reistijd in voldoende mate heeft
      gemotiveerd. De Raad ziet daarom geen aanknopingspunten om van
       het standpunt van de deskundige af te wijken.
    
    
    
      Indien de door de deskundige vastgestelde beperkingen ten
       aanzien van het reizen met openbaar vervoer in aanmerking
      worden genomen bij de selectie van functies, blijkt uit het rapport van 30 september 1998 van appellant dat uitsluitend de
      functie: medewerker uitprijsafdeling binnen het kader van de
       gestelde beperkingen lijkt te vallen.
    
    
    
      Dit betekent dat indien gedaagde is aangewezen op openbaar
       vervoer voor het reizen tussen woning en werk, de schatting
      geen stand kan houden.
    
    
    
      De Raad merkt hierbij nog op dat de door appellant gestelde
       taxi-service vanwege de NS, gezien de gedingstukken, ten tijde
      in geding niet aanwezig was.
    
    
    
      Appellant heeft overigens niet aangetoond dat gedaagde met een
       andere vorm van vervoer met inachtneming van haar beperkingen zodanig kan reizen, dat tenminste drie van de geduide functies
       bereikbaar zijn.
      Besluit 1 berust daarom niet op een deugdelijke motivering als vereist door artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht
      (Awb).
      Het besluit is dan ook terecht door de rechtbank vernietigd.
    
    
    Gelet op het bovenstaande kan besluit 2 evenmin stand houden.
    
    Het bovenvermelde leidt de Raad tot de conclusie dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    
      De Raad acht op grond van artikel 8:75 van de Awb termen
       aanwezig appellant in verband met het hoger beroep te
      veroordelen in de proceskosten van gedaagde, welke kosten
       worden begroot op f 710,-- aan kosten voor rechtsbijstand.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak;
      Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde ten
       bedrage van f 710,--;
      Bepaalt dat van appellant een recht wordt geheven van f 675,--.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr Ch. van Voorst als voorzitter en mr Ch.J.G. Olde Kalter en mr R.M. van Male als leden, in
      tegenwoordigheid van mr E.W.F. Botenga als griffier, en
       uitgesproken in het openbaar op 26 september 2000.
    
    
    
    (get.) Ch. van Voorst.
    
    (get.) E.W.F. Botenga.
    
    
    
      JdB
      0809