ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8876, Centrale Raad van Beroep, 19-04-2000, 96/5846 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-04-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

96/5846 WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 in
      werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv)
      in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is
      het Lisv in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor de Metaalindustrie
      en de Electrotechnische Industrie. In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens
      verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 13 december 1994 heeft gedaagde de aan appellant krachtens de
      Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekende uitkering, die werd
      berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%, met ingang van
      2 februari 1995 ingetrokken.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Groningen heeft bij uitspraak van 30 mei 1996 het
      tegen dat besluit gerichte beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Appellant is bij gemachtigde, mr R. van Asperen, advocaat te Groningen, van die
      uitspraak in hoger beroep gekomen. De gronden van het hoger beroep zijn in een
      aanvullend beroepschrift d.d. 9 augustus 1996 uiteengezet.
    
    
    Vanwege gedaagde is een verweerschrift, met bijlage, ingediend.
    
    
      Bij brief van 2 december 1996 is namens appellant een rapport d.d. 18 oktober
      1996 van de registerarbeidsdeskundige J.M.R. Versteeg in het geding gebracht,
      waarop gedaagde op 10 januari 1997 heeft gereageerd door het inzenden van een
      commentaar d.d. 9 januari 1997, met bijlagen, van zijn arbeidsdeskundige J.A. Dinkla.
    
    
    
      Bij brief van 28 juli 1998 heeft mr J.W. Brouwer, advocaat te Groningen, zich
      als opvolgend gemachtigde gesteld en is een vraag van de Raad beantwoord.
    
    
    
      Bij brieven van 2 en 25 september 1998, met bijlagen, heeft gedaagde vragen van
      de Raad beantwoord.
    
    
    
      Op verzoek van de Raad heeft de psychiater prof. dr T.I. Oei van verslag en
      advies gediend. Deze deskundige heeft op 8 februari 1999 zijn rapport ingezonden.
    
    
    
      Bij brief van 5 maart 1999 heeft gedaagde een commentaar d.d. 3 maart 1999 van
      zijn bezwaarverzekeringsarts A. van Bruggen op dit rapport in het geding
      gebracht, waarop de deskundige prof. dr T.I. Oei - desgevraagd - in een brief,
      ingekomen bij de Raad op 6 juli 1999 heeft gereageerd.
    
    
    
      Bij per telefax verzonden brief van 27 januari 2000 heeft appellant de Raad
      verzocht gedaagde te veroordelen tot betaling van schadevergoeding bestaande uit
      de wettelijke rente over de na te betalen bruto-uitkering.
    
    
    
      Het geding is ter behandeling aan de orde gesteld ter zitting van de Raad, gehouden op
      28 januari 2000, waar partijen, met voorafgaand bericht, niet zijn verschenen.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Bij zijn oordeelsvorming gaat de Raad uit van de feiten en omstandigheden die de
      rechtbank blijkens rubriek 2, onder a, van de aangevallen uitspraak als vaststaande
      heeft aangenomen en waarvan de juistheid niet door partijen is bestreden.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft gedaagde de aan appellant krachtens de WAO
      toegekende uitkering, die werd berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid
      van 15 tot 25%, met ingang van 2 februari 1995 ingetrokken.
    
    
    
      Dat besluit berust op gedaagdes standpunt dat appellant op 2 februari 1995, de
      in geding zijnde datum, weliswaar beperkingen ondervond bij het verrichten van
      arbeid, maar dat hij met inachtneming van die beperkingen geschikt was voor
      werkzaamheden verbonden aan de ten aanzien van hem door een, gedaagde
      adviserende, arbeidsdeskundige geselecteerde functies. Vergelijking van de aan
      de mediane loonwaarde van die functies ontleende resterende verdiencapaciteit
      met het voor appellant geldende maatmaninkomen resulteert volgens gedaagde in
      een verlies aan verdiencapaciteit van minder dan 15%.
    
    
    
      Blijkens de zogenoemde arbeidsmogelijkhedenlijst zijn uit het functie-informatiesysteem de
      functies haringinlegger, worststopper, steksteker, leverplukker, samensteller hang- en
      sluitwerk, inpakker en machinebediende geselecteerd. De voor appellant geldende resterende
      verdiencapciteit is door de arbeidsdeskundige afgeleid uit de functie van steksteker.
    
    
    
      Appellant heeft primair bezwaren van medische aard tegen het bestreden besluit.
      Naar zijn oordeel heeft gedaagde de bij hem bestaande beperkingen voor het
      verrichten van arbeid onderschat. Ter onderbouwing van appellants bezwaren tegen
      het bestreden besluit heeft hij verwezen naar het deskundigenrapport d.d. 20
      september 1994 dat in het kader van een eerdere, tussen partijen bij de
      rechtbank onder nr. 93/676 AAW aanhangige, procedure op verzoek van de rechtbank
      over appellant is opgemaakt en dat betrekking had op de mate van appellants
      arbeidsongeschiktheid op 5 juni 1993. Uit dit rapport blijkt dat de betreffende
      deskundige appellant met betrekking tot de arbeidsduur beperkt belastbaar acht.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit
      ongegrond verklaard. Daarbij heeft de rechtbank, alle gegevens van medische
      aard, waaronder het eerder aangeduide deskundigenrapport van 20 september 1994,
      overziende, overwogen dat de gedaagde adviserende verzekeringsarts zwaarwegende
      betekenis heeft kunnen toekennen aan het gegeven dat appellant sinds november
      1993 werk in WSW-verband heeft kunnen verrichten en dat vrijwel zonder uitval
      heeft kunnen volhouden. De rechtbank is tot de conclusie gekomen dat er geen
      goede redenen zijn of zodanige argumenten zijn aangevoerd om aan te nemen dat
      appellant de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies niet zou kunnen
      verrichten per 2 februari 1995.
    
    
    
      In hoger beroep heeft gedaagde de functie van steksteker laten vervallen omdat
      in deze functie appellants belastbaarheid met betrekking tot het aspect zitten
      wordt overschreden. Voorts in aanmerking genomen dat in het geval van appellant
      de zogenoemde maandloonvergelijking dient te worden toegepast en dient volgens
      gedaagde de resterende verdiencapaciteit te worden afgeleid uit de functie van
      worststopper, maar dit heeft geen gevolgen voor de klasse waarin appellants
      arbeidsongeschiktheid blijkens het bestreden besluit is ingedeeld.
    
    
    
      Naar aanleiding van hetgeen partijen omtrent het medische aspect van de
      onderhavige arbeidsongeschiktheidsbeoordeling hebben aangevoerd heeft de Raad de
      deskundige prof. dr T.I. Oei verzocht van verslag en advies te dienen. Deze
      deskundige stelt in zijn rapport van 8 februari 1999 vast dat ten aanzien van
      appellant op de datum hier in geding, 2 februari 1995, sprake is van
      verschijnselen van een complexe posttraumatische stressstoornis, chronisch
      depressief toestandsbeeld, somatisatiestoornis, ernstige
      persoonlijkheidsproblematiek, bewustzijnsproblemen, psychische
      oriëntatieproblemen, bij een matig tot zwak begaafde man van Turkse afkomst met
      problemen in de thuissituatie. Deze deskundige kon zich vanuit
      medisch-psychiatrische optiek niet verenigen met de door de gedaagde adviserende
      verzekeringsgeneeskundige vastgestelde beperkingen en de ten aanzien van
      appellant opgestelde zogeheten verwoording belastbaarheid belanghebbende d.d. 14
      november 1994. De deskundige acht in feite appellant slechts geschikt voor de
      werkzaamheden die appellant thans verricht in het kader van zijn
      WSW-dienstverband: schoffelen en planten snoeien. Daarbij neemt de deskundige
      aan dat appellant deze activiteiten ontplooit op een lager niveau van inspanning
      en intensiteit dan gewoonlijk wordt verwacht in het kader van loonvormende arbeid.
      Voorts heeft deze deskundige vanuit medisch-psychiatrisch oogpunt bezwaren tegen
      de functies worststopper, leverplukker, samensteller, inpakker en machinebediende.
    
    
    
      Appellant heeft een commentaar d.d. 3 maart 1999 van zijn verzekeringsarts
      bezwaar en beroep A. van Bruggen op het rapport van de deskundige overgelegd.
      Deze arts levert kritiek op dat rapport, onder meer door diens bevindingen ten
      aanzien van de gezondheidstoestand van appellant te vergelijken met hetgeen
      daaromtrent is vermeld in het eerder genoemde deskundigenrapport d.d. 20 september 1994.
    
    
    
      Desgevraagd heeft de deskundige prof. dr T.I. Oei de Raad medegedeeld dat het commentaar
      d.d. 3 maart 1999 van de genoemde verzekeringsarts bezwaar en beroep hem geen aanleiding
      heeft gegeven de conclusie in zijn rapport d.d. 8 februari 1999 te wijzigen.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Wat betreft het tussen partijen in geschil zijnde medische aspect van de
      onderhavige arbeidsongeschiktheidsbeoordeling kent de Raad doorslaggevende
      betekenis toe aan het op zijn verzoek door de deskundige prof. dr T.I. Oei op 8
      februari 1999 omtrent appellant uitgebrachte rapport. De Raad heeft daarbij in
      aanmerking genomen dat deze onafhankelijke deskundige zijn oordeel baseert op
      eigen onderzoek van appellant, op de in het dossier aanwezige op appellant
      betrekking hebbende stukken, waaronder het meermalen genoemde deskundigenrapport
      d.d. 20 september 1994, alsmede op de door de deskundige prof. dr T.I. Oei
      verkregen informatie van de behandelende sector. Dat oordeel is voorts zowel met
      betrekking tot de verwoording belastbaarheid als tot de geselecteerde functies
      naar behoren gemotiveerd.
    
    
    
      Getuige het overleggen door gedaagde van het commentaar d.d. 3 maart 1999 van
      zijn verzekeringsarts bezwaar en beroep A. van Bruggen wenst gedaagde kennelijk
      de conclusie van de door de Raad ingeschakelde deskundige te bestrijden. De Raad
      heeft evenwel, alle gedingstukken van medische aard overziende, in dat
      commentaar onvoldoende reden gevonden om te twijfelen aan de juistheid van de
      bevindingen en de conclusie van de deskundige prof. dr T.I. Oei.
    
    
    
      Het voorgaande betekent dat er van de geselecteerde functies slecht één resteert
      hetgeen, gelet op de artikelen 2 en 3 van het Schattingsbesluit, te weinig is om
      de onderhavige schatting te dragen. Het bestreden besluit komt deswege voor
      vernietiging in aanmerking. Ook de aangevallen uitspraak, waarbij het beroep van
      appellant tegen dat besluit ongegrond is verklaard, dient te worden vernietigd.
    
    
    
      Bij brief van 27 januari 2000 heeft appellant nog een stuk ingezonden. Daarin
      verzoekt appellant de Raad gedaagde te veroordelen tot betaling van
      schadevergoeding bestaande uit de wettelijke rente. De Raad stelt vast dat deze
      brief bij hem is binnengekomen met overschrijding van de in artikel 8:58, eerste
      lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) genoemde termijn van 10 dagen,
      binnen welke termijn partijen voor de zitting stukken kunnen indienen. Mede in
      aanmerking genomen dat partijen niet ter zitting van de Raad zijn verschenen en
      dat gedaagde zich niet heeft uitgelaten omtrent appellants hier aan de orde
      zijnde verzoek, zal de Raad het stuk waarin dat verzoek is vervat buiten
      beschouwing laten. Dit laat overigens onverlet dat appellant zich met een
      verzoek om vergoeding van wettelijke rente rechtstreeks tot gedaagde kan wenden.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de Awb gedaagde te
      veroordelen in de proceskosten van appellant in beroep en in hoger beroep. Deze
      kosten worden begroot op f 1.420,- voor verleende rechtsbijstand in eerste
      aanleg en op f 1.420,- voor verleende rechtsbijstand in hoger beroep. Voorts
      komen de kosten van de door appellant ingeschakelde deskundige, de
      registerarbeidsdeskundige J.M.R. Versteeg, ad f 257,03, voor vergoeding in aanmerking.
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op het bepaalde in de artikelen
      24 en 25, eerste lid, van de Beroepswet, stelt de Raad ten slotte vast dat het
      door appellant zowel in eerste aanleg als in hoger beroep gestorte griffierecht
      door gedaagde dient te worden vergoed.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    
    Verklaart het inleidend beroep tegen het besluit van 13 december 1994 alsnog gegrond;
    
    Vernietigt het besluit van 13 december 1994;
    
    
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant tot een bedrag groot f
      1.420,- in eerste aanleg en een bedrag groot f 1.677,03 in hoger beroep.
    
    
    Bepaalt dat gedaagde aan appellant het gestorte recht van f 200,- vergoedt.
    
    
      Aldus gegeven door mr H. van Leeuwen als voorzitter en mr W.D.M. van Diepenbeek
      en mr T. Hoogenboom als leden, in tegenwoordigheid van mr B. Fijnheer als
      griffier en uitgesproken in het openbaar op 19 april 2000.
    
    
    (get.) H. van Leeuwen.
    
    (get.) B. Fijnheer.
    
    AB