ECLI:NL:RBDHA:2023:351, Rechtbank Den Haag, 13-01-2023, NL23.28
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-01-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring. Eerste beroep. Niet onrechtmatig. Terugkeerrichtlijn niet van toepassing op burgers van de EU. Beroep ongegrond. Schadevergoedingsverzoek afgewezen.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL23.28
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam], eiser,
    
      V-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. G.A. Dorsman),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder,
    (gemachtigde: mr. J. Raaijmakers).
    
  
  
    
      Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 2 januari 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 11 januari 2023 op zitting behandeld in Breda. Met een beeldverbinding hebben deelgenomen eiser, zijn gemachtigde en de tolk A.I. Fawzy-Polac. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser is geboren op [geboortedatum] en heeft de Poolse nationaliteit. 
    
    
      
        Maatregel van bewaring
      
    
    
    2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat deze nodig is in het belang van de openbare orde, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Als zware gronden staat in de maatregel vermeld dat eiser:
    
    
       3 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
       3 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
       3 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
    
    
    
      En als lichte gronden staat in de maatregel vermeld dat eiser:
    
    
    
       4 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
       4 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
       4 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
    
    
    3. Verweerder heeft bij besluit van 13 juli 2022, aan eiser uitgereikt op 22 augustus 2022, vastgesteld dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland en om die reden bepaalt dat eiser Nederland binnen een maand dient te verlaten. Eiser betwist, zo begrijpt de rechtbank, zware grond 3c en voert aan dat geen sprake is van een rechtsgeldig verwijderingsbesluit, nu uit dat besluit niet ondubbelzinnig is gebleken naar welk land hij moet terugkeren. Om die reden heeft hij Nederland nog niet verlaten. Ter onderbouwing hiervan verwijst eiser naar de uitspraak van de Afdeling van 2 juni 2021 en de daarin besproken arresten van het Hof. Eiser meent dat de inhoud van deze uitspraak over de terugkeer van derdelanders, naar analogie, ook betrekking heeft op burgers van de Europese Unie. 
    
    4. De rechtbank volgt eisers standpunt niet. De Terugkeerrichtlijn is niet op hem van toepassing. Er is ook geen reden om de genoemde rechtspraak naar analogie toe te passen. Eiser heeft bij het verwijderingsbesluit immers de gelegenheid gekregen het grondgebied van Nederland binnen een maand te verlaten. Niet is in te zien waarom eiser niet naar andere lidstaten van de Europese Unie, anders dan zijn land van herkomst, had kunnen vertrekken. In dit licht is het niet juist om slechts het land van herkomst van eiser, Polen, te vermelden als land waarheen eiser zou moeten vertrekken. Eiser heeft zelf gesteld dat hij familie heeft in België, waar hij liever naartoe wil. Klaarblijkelijk heeft eiser na uitreiking van het verwijderingsbesluit nagelaten om zich naar België te begeven, ondanks het feit dat hem die mogelijkheid wel werd geboden. De beroepsgrond treft daarom geen doel. Verweerder heeft dan ook terecht de zware grond 3c aan de maatregel ten grondslag gelegd.
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
        
      
    
    
    5. De rechtbank stelt vast dat eiser de overige gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd niet heeft betwist. Naar het oordeel van de rechtbank zijn deze gronden feitelijk juist en kunnen deze de maatregel van bewaring dragen.
    
    6. Ook overigens heeft de rechtbank geen onregelmatigheden vastgesteld die leiden tot onrechtmatigheid van de maatregel. 
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    7. De maatregel van bewaring is terecht aan eiser opgelegd. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
       verklaart het beroep ongegrond; en
       wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. B.F.Th. de Roos, rechter, in aanwezigheid van R. Ben Sellam, griffier, en openbaar gemaakt door middel van een geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. 
      De uitspraak is uitgesproken en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
  
  
     Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb). 
  
  
     Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.
  
  
     De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
  
  
     ABRvS 2 juni 2021, ECLI:NL:RVS:2021:1155.
  
  
     Het Hof van Justitie van de Europese Unie.
  
  
     Richtlijn 2008/115/EG.
  
  
     Zie daarvoor het arrest van het Hof van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858.