ECLI:NL:CBB:2001:AA9858, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 30-01-2001, AWB 99/253
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-01-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: De grondslag van het geschil
          2.1Artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995 luidt:
         "Het is verboden zonder vergunning als effectenbemiddelaar of 
         vermogensbeheerder in of vanuit Nederland diensten aan te bieden of te 
         verrichten."

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No.AWB 99/253					30 januari 2001
      	21500
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      Direct Invest B.V., te Gouda, appellante,
      gemachtigde: mr W. de Jong, advocaat te Amsterdam, 
      tegen
      Stichting Toezicht Effectenverkeer, te Amsterdam, verweerster,
      gemachtigde: mr drs M.J. Bloot, advocaat te Amsterdam.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 10 maart 1999 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerster van 29 januari 1999.
      Bij dit besluit heeft verweerster beslist op de bezwaren van appellante tegen haar beslissing 
      de dato 15 december 1998, waarbij de vergunning van appellante, als bedoeld in artikel 7, 
      eerste lid, van de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (hierna: Wte 1995), met onmiddellijke 
      ingang werd ingetrokken.
      Op 2 april 1999 heeft appellante de gronden van het beroep aangevuld.
      Verweerster heeft op 27 mei 1999 een verweerschrift ingediend.
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 5 december 2000, waarbij partijen hun 
      standpunt nader hebben doen toelichten.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995 luidt:
      "	Het is verboden zonder vergunning als effectenbemiddelaar of 
      vermogensbeheerder in of vanuit Nederland diensten aan te bieden of te 
      verrichten."
    
    
    
      Artikel 7, vierde lid, van de Wte 1995 luidt:
      "	Onze Minister verleent, op verzoek, een vergunning als bedoeld in het eerste 
      lid indien de aanvrager aantoont dat wordt voldaan aan bij of krachtens 
      algemene maatregel van bestuur te stellen regels ten aanzien van:
      a. deskundigheid en betrouwbaarheid;
      b. financi‰le waarborgen, al dan niet tevens op geconsolideerde basis;
      c. bedrijfsvoering en vestiging van het hoofdkantoor;
      d. aan het publiek te verstrekken informatie; en
      e. waarborgen voor een adequaat toezicht op de naleving van de bij of 
      krachtens deze wet gestelde regels."
    
    
    
      Artikel 10, eerste lid, van de Wte 1995 luidt:
      "	Onze Minister kan vrijstelling verlenen van artikel 7, eerste lid."
    
    
    
      Artikel 19, eerste lid, aanhef en sub e, van de Wte 1995 luidt:
      "	Onze Minister kan een op grond van de artikelen 4 en 5 verleende ontheffing 
      en een vergunning als bedoeld in artikel 7, eerste lid, slechts intrekken:
      (...)
      e. indien de houder niet meer voldoet aan bij of krachtens deze wet gestelde 
      regels of beperkingen of gegeven voorschriften."
    
    
    
      Ter uitvoering van artikel 7, vierde lid, van de Wte 1995 zijn in hoofdstuk IV van het 
      Besluit toezicht effectenverkeer 1995 (hierna: Besluit) bepalingen opgenomen in de 
      artikelen 10 tot en met 20.
    
    
    
      Artikel 10 van het Besluit luidt:
      "	1. Een ieder die een effecteninstelling krachtens wet, statuten of reglementen 
      vertegenwoordigt dan wel het dagelijks beleid van een effecteninstelling 
      bepaalt, dient naar het oordeel van de toezichthouder voldoende deskundig te 
      zijn in verband met de bedrijfsvoering van de effecteninstelling.
      2. De in het eerste lid bedoelde personen, de personen die het dagelijks beleid 
      van een effecteninstelling mede bepalen en de personen die rechtstreeks of 
      middellijk bevoegd zijn de in het eerste lid bedoelde personen te benoemen of 
      te ontslaan, dienen naar het oordeel van de toezichthouder betrouwbaar te zijn."
    
    
    
      Artikel 14, eerste lid, van het Besluit luidt:
      "	Het dagelijks beleid van een effecteninstelling wordt door ten minste twee 
      personen bepaald."
    
    
    
      Bij artikel 17 van het Besluit is het volgende bepaald:
      "	1. Een effecteninstelling beschikt naar het oordeel van de toezichthoudende 
      autoriteit over een goede administratieve organisatie, adequate interne 
      controleprocedures en een deugdelijke registratie van de verrichte diensten, 
      alsmede over systemen voor een adequate bewaking en beheersing van het 
      risico met betrekking tot haar gehele bedrijf en over systemen om te allen tijde 
      nauwkeurig haar financi‰le positie te berekenen. Deze organisatie, procedures, 
      registratie en systemen moeten de toezichthoudende autoriteit in staat stellen na 
      te gaan of de regels inzake de bedrijfsvoering en de financi‰le waarborgen 
      worden nageleefd.
      2. De toezichthoudende autoriteit kan regels stellen met betrekking tot de in het 
      eerste lid bedoelde administratieve organisatie, interne controleprocedures, 
      registratie en systemen."
    
    
    
      Door verweerster - aan wie onder meer de bevoegdheid van de Minister als omschreven in 
      artikel 19 van de Wte 1995 is gedelegeerd - zijn ter uitvoering van onder meer artikel 17 
      regels vastgesteld in de Nadere Regeling toezicht effectenverkeer 1995 (hierna: Nadere 
      Regeling 1995).
    
    
    
      Artikel 19, vierde lid, aanhef en onder f t/m h, van de Nadere Regeling 1995 luidt als volgt:
      "	Uit het administratief systeem van de effecteninstelling die uitsluitend orders 
      voor rekening van cli‰nten aanbrengt bij effecteninstellingen die zijn 
      ingeschreven in het register als bedoeld in artikel 21 van de wet, of deze 
      activiteit verricht voor rekening van personen met wie de effecteninstelling een 
      beheersovereenkomst heeft afgesloten, dient, onverminderd het eerste lid, voor 
      zover van toepassing, dagelijks adequaat, per opdrachtgever onderverdeeld, te 
      blijken:
      (...)
      f. een overzicht van lopende orders die nog niet zijn uitgevoerd;
      g. een maandelijks overzicht per fondssoort van het behaalde koersresultaat;
      h. de wijze waarop de bepaling van het koersresultaat heeft plaatsgevonden."
    
    
    
      Artikel 23 van de Nadere Regeling 1995 luidt:
      "	De effecteninstelling dient klachten van cli‰nten op adequate wijze en binnen 
      een redelijke termijn af te handelen."
    
    
    
      Artikel 32 van de Nadere Regeling 1995 bepaalt:
      "	De effecteninstelling dient te beschikken over een adequate 
      klachtenadministratie."
    
    
    
      In artikel 12, eerste lid, van de onder meer ten uivoering van artikel 10, eerste lid van de 
      Wte 1995 vastgestelde Vrijstellingsregeling Wet toezicht effectenverkeer 1995 is, voor 
      zover thans van belang, onder meer bepaald dat van artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995 
      vrijstelling wordt verleend aan natuurlijke personen en rechtspersonen voor zover zij bij 
      het als effectenbemiddelaar aanbieden of verrichten van diensten cli‰nten aanbrengen bij:
      	a. (...)
      b. (...)
      c. (...)
    
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter terechtzitting zijn de volgende feiten en 
      omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      -	Het bedrijf van appellante bestaat sedert 1983. Sedert 14 januari 1997 beschikt zij 
      over een vergunning als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995.
      -	Haar directie wordt gevormd door de heren A en B.
      -	Bij brief de dato 19 maart 1998 aan appellante heeft verweerster medegedeeld te 
      hebben geconstateerd dat Main Capital Investments (MCI), bij verweerster 
      geregistreerd als cli‰ntenremisier, in opdracht van een cli‰nt, effectenorders doorgaf 
      aan appellante, zulks in strijd met artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995. Appellante 
      diende schriftelijk te verklaren dat zij met onmiddellijke ingang zou stoppen met het 
      aanvaarden van orders van MCI. Appellante berichtte verweerster aldus bij brief de 
      dato 30 maart 1998.
      -	In vervolg op een gesprek op 8 september 1998 in verband met een 
      vergunningaanvraag van appellante vanwege een voorgenomen samenwerking, heeft 
      verweerster appellante bij brief de dato 10 september 1998 onder meer meegedeeld 
      dat tijdens het gesprek een drietal overtredingen van de Wte 1995 door appellante is 
      geconstateerd. Verweerster heeft appellante bij die gelegenheid gemaand met 
      onmiddellijke ingang maatregelen te nemen.
      -	Naar aanleiding van voormelde aanvraag alsmede naar aanleiding van een aantal 
      door verweerster ontvangen klachten en een televisieuitzending is door verweerster 
      in de periode van 12 oktober tot en met 19 oktober 1998 een onderzoek bij appellante 
      uitgevoerd. Dit onderzoek is uitgevoerd aan de hand van een door verweerster 
      gehanteerd controleprogramma voor vermogensbeheerders.
      -	In rubriek 3. van het op grond van dit onderzoek uitgebrachte rapport de dato 
      4 november 1998 - bij brief van 6 november 1998 aan appellante toegezonden - zijn 
      de kernpunten van de bevindingen neergelegd. Deze luiden als volgt:
    
    
    
      "3.		Kernpunten van de bevindingen
      3.1	Algemeen
      Gebleken is dat de heer A (bestuurder van DI) de STE in diverse gevallen niet 
      tijdig, niet juist en niet volledig heeft ge‹nformeerd.
    
    
    
      3.2	AO/IC
      De orderrouting voldoet niet aan de daaraan te stellen eisen.
      Cli‰ntenremisiers waar DI gebruik van maakt geven orders door aan DI, of 
      hebben orders doorgegeven aan toegelaten instellingen met medeweten van DI 
      (soms onder gebruikmaking van de naam DI). Hierbij wordt door enkele 
      cli‰ntenremisiers gebruik gemaakt van een eigen beleggingsbeleid.
      De effectenadministratie voldoet niet aan de daaraan te stellen eisen.
      De rapportage aan cli‰nten komt niet voort uit de eigen administratie en 
      voldoet niet aan de eisen.
      Ten tijde van het onderzoek was er geen duidelijk omlijnde klachtenprocedure 
      dan wel klachtenadministratie. Hierdoor is op basis van de huidige gegevens 
      niet na te gaan of de aangetroffen klachten juist zijn en op adequate wijze zijn 
      afgehandeld. Tevens is de volledigheid en tijdigheid van de 
      klachtenadministratie niet vast te stellen.
      Ten tijde van het onderzoek was de regeling priv‚-transacties nog niet geheel 
      ge‹mplementeerd en was er nog geen sprake van uitvoering van de procedures 
      rond priv‚-transacties.
    
    
    
      3.3	Financieel
      Een aantal posten in de kwartaalrapportage per 30 juni 1998 sluit niet aan met 
      het grootboek van DI per 30 juni 1998.
      DI betaalt zijn cli‰ntenremisiers provisie; het aantal cli‰ntenremisiers waar 
      provisie aan wordt betaald is groter dan het aantal cli‰ntenremisiers dat aan de 
      STE werd opgegeven. Voorts zijn enkele cli‰ntenremisiers niet genotificeerd.
      Als gevolg van administratieve achterstanden worden niet alle facturen m.b.t. 
      performance provisie aan de cli‰nten in rekening gebracht. Cli‰nten worden 
      hierdoor verschillend behandeld.
      DI berekent geen BTW over de beheer- en performance provisie die aan haar 
      cli‰nten in rekening wordt gebracht. Er wordt dus ook geen BTW afgedragen 
      aan de fiscus. Volgens de heer A beschikt DI over een ruling van de 
      belastinginspectie waaruit zou blijken dat hij geen BTW hoeft te berekenen en 
      af te dragen. Een kopie van deze ruling dienen wij nog te ontvangen.
      DI handelt voor eigen rekening in aandelen en opties. Deze posities zijn niet 
      aan te merken als een beleggingsportefeuille. Het lijkt erop dat de posities in 
      aandelen en opties in het eerste en tweede kwartaal van 1998 tussen de 
      rapportagedata worden opgebouwd en vervolgens voor het moment van 
      rapporteren aan de STE weer worden afgebouwd. Er is derhalve sprake van een 
      handelsportefeuille.
    
    
    
      3.4	Reglementair
      De belangen van iedere individuele cli‰nt worden niet in alle gevallen gelijk 
      behartigd.
      Een wijziging in de groepsstructuur van DI is niet tijdig doorgegeven aan de 
      STE.
    
    
    
    
    
    
      Tijdens het onderzoek is sterk de indruk verkregen dat Combi Invest B.V., 
      waarin onder meer de heer B (directielid van DI) als aandeelhouder zit, 
      vergunningplichtige dan wel notificatieplichtige activiteiten verricht zonder 
      vergunning.
      De performance van de portefeuilles van cli‰nten blijkt niet uit de 
      effectenadministratie van DI.
      Het uitgevoerde beleggingsbeleid was voor diverse cli‰nten zeer speculatief en 
      wordt in bepaalde gevallen met geleend geld gefinancierd. Dit beleid komt niet 
      overeen met de door DI gehanteerde beleggingsprofielen.
      Voor tenminste ‚‚n cli‰nt blijkt buiten de cli‰ntenovereenkomst te zijn 
      gehandeld.
    
    
    (...)
    
    
      5.		AO/IC en automatisering
      (...)
    
    
    
      5.2.1	Orderrouting/effectenadministratie
      (...)
    
    
    
      Orderrouting
      Gebleken is dat DI stelselmatig orders van cli‰ntenremisiers heeft geaccepteerd 
      in de wetenschap dat het doorgeven van orders door cli‰ntenremisiers wettelijk 
      niet is toegestaan. De directie van DI heeft tijdens het onderzoek op vragen van 
      de STE stelselmatig ontkend dat cli‰ntenremisiers orders doorgeven en 
      zelfstandig de vermogens van cli‰nten beheren. Tijdens het onderzoek zijn fax-
      brieven aangetroffen waaruit blijkt dat cli‰ntenremisiers orders doorgegeven 
      hebben aan DI. De periode waarover dit soort faxen is aangetroffen is van 
      september 1997 tot halverwege juni 1998. In het gesprek van 19 oktober 1998 
      heeft de heer A van DI na lang doorvragen toegegeven dat door DI orders van 
      cli‰ntenremisiers zijn aangenomen. Enkele van deze cli‰ntenremisiers hanteren 
      een eigen beleggingsbeleid.
      (...)
    
    
    
      Effectenadministratie
      De effectenadministratie voldoet niet aan de eisen zoals gesteld in artikel 19, 
      lid 4 sub f tot en met h NR 1995. Hierin wordt gesteld dat uit de administratie 
      per opdrachtgever (cli‰nt) moet blijken:
      -	een overzicht van lopende orders die nog niet zijn uitgevoerd;
      -	een maandelijks overzicht per fondssoort van het behaalde koersresultaat;
      -	de wijze waarop de bepaling van het koersresultaat heeft plaatsgevonden.
      Voorgaande wordt mede veroorzaakt doordat er geen koppeling bestaat tussen 
      een koersinformatiesysteem en de effectenadministratie. DI voert evenmin 
      consequent op dagbasis de koersen in van de effecten die haar cli‰nten in 
      portefeuille hebben. Hierdoor worden de effecten niet tegen actuele waarde 
      geadministreerd. Voor haar effectenadministratie maakt DI gebruik van het 
      softwarepakket JAAD.
    
    
    
      De posities van de cli‰nten in de effectenadministratie worden bijgewerkt aan 
      de hand van de kopie‰n van de effectennota's van de banken. Hierdoor geeft de 
      effectenadministratie niet dagelijks het juiste beeld van de portefeuille van de 
      cli‰nten.
    
    
    
      De wijze van archivering van ordertickets, effectennota's en 
      portefeuilleoverzichten is zodanig dat geen inzicht kan worden verkregen in de 
      werking van de AO/IC procedures. Dit is in strijd met artikel 17 Bte 1995. In 
      dit artikel wordt onder meer vermeld dat de effecteninstelling naar het oordeel 
      van de toezichthouder dient te beschikken over een deugdelijke registratie van 
      de verrichte diensten. De registratie dient de toezichthouder in staat te stellen 
      na te gaan of de regels inzake bedrijfsvoering en financi‰le waarborgen worden 
      nageleefd.
    
    
    
      De posities per cli‰nt, in de effectenadministratie, worden alleen afgestemd met 
      de positie-overzichten van de banken (ABN AMRO en ING) waar DI een 
      gering aantal cli‰nten heeft ondergebracht. Voor de banken waar het gros van 
      de cli‰nten is ondergebracht (Theodoor Gilissen, HSBC en Trust Trade) 
      worden deze posities niet aangesloten.
      (...)"
    
    
    
      - In de brief de dato 6 november 1998 waarbij dit onderzoeksrapport aan appellante 
      werd gezonden, deelde verweerster mee:
    
    
    
      "	Op grond van de bevindingen die uit dit onderzoek naar voren zijn gekomen, 
      zijn wij voornemens de vergunning van Direct Invest B.V., als bedoeld in 
      artikel 7, lid 4 Wet toezicht effectenverkeer (Wte 1995) in te trekken."
    
    
    
    
      -	Bij brief de dato 23 november 1998 heeft appellante naar aanleiding van het hiervoor 
      vermelde onderzoeksrapport verweerster een overzicht gezonden van door haar te 
      treffen dan wel inmiddels reeds getroffen maatregelen teneinde de gesignaleerde 
      problemen op te lossen.
      -	Op 25 november 1998 heeft verweerster appellante met toepassing van artikel 4:8 
      van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) in de gelegenheid gesteld haar 
      zienswijze naar voren te brengen met betrekking tot verweersters voornemen tot 
      intrekking van de vergunning.
    
    
    
    
      -	Bij brieven van 7, 8 en 9 december 1998 heeft appellante verweerster aanvullende 
      informatie toegezonden, onder meer bestaande uit een door appellante opgesteld 
      overzicht aangemerkt als "stand van zaken met betrekking tot diverse getroffen en te 
      treffen maatregelen".
      -	Op 15 december 1998 heeft verweerster besloten de vergunning van appellante met 
      onmiddellijke ingang in te trekken op grond van artikel 19, eerste lid, onder e, van de 
      Wte 1995 en de kredietinstellingen waar de cli‰nten van appellante hun geld- en 
      effectenrekening aanhouden te verzoeken de lopende overeenkomsten met hen af te 
      wikkelen.
      -	Appellante heeft op 17 december 1998 tegen dit besluit een bezwaarschrift 
      ingediend. 
      -	Op 7 januari 1999 heeft appellante haar bezwaren ter hoorzitting toegelicht.
      -	Bij brief de dato 20 januari 1999 zond appellante verweerster een businessplan en 
      een beschrijving van een nieuwe administratieve organisatie en interne controle.
      -	Op 29 januari 1999 heeft verweerster het bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Het bestreden besluit houdt - samengevat - het volgende in.
      De heren A en B zijn onvoldoende deskundig en betrouwbaar, althans er zijn gronden om 
      aan hun deskundigheid en betrouwbaarheid ernstig te twijfelen. Ieder lid van de directie 
      draagt verantwoordelijkheid voor het hele beleid; een taakverdeling binnen de directie kan 
      hieraan niet af doen. Appellante heeft gebruik gemaakt van cli‰ntenremisiers die niet als 
      zodanig waren opgenomen in het register dat verweerster uit hoofde van artikel 21 van de 
      Wte 1995 bijhoudt. Indien men zich er niet van vergewist of een cli‰ntenremisier is 
      ingeschreven, komt dat voor risico van de betrokken effecteninstelling. Verschillende 
      instellingen hebben zich bediend van de naam en/of het briefpapier van appellante en 
      daardoor bij potenti‰le beleggers de indruk gewekt dat men zaken deed met een vergunning 
      houdende vermogensbeheerder. Dat appellante hiervan niet op de hoogte was is 
      onwaarschijnlijk en betekent in ieder geval dat zij onvoldoende invloed heeft weten uit te 
      oefenen op de remisiers van wier diensten zij gebruik maakt. Cli‰ntenremisiers waar 
      appellante gebruik van maakt of heeft gemaakt hebben orders doorgegeven aan appellante 
      en aan tot de AEX toegelaten instellingen. Appellante was hiervan op de hoogte. Deze 
      handelswijze is vijf maanden nadat verweerster bij brief de dato 19 maart 1998 erop had 
      gewezen dat een cli‰ntenremisier geen orders mag doorgeven, be‰indigd. Appellante heeft 
      verweerster niet juist of niet volledig ge‹nformeerd door te melden dat door MCI geen 
      orders meer zouden worden doorgegeven terwijl MCI in ieder geval nog op of omstreeks 7 
      mei 1998 orders heeft doorgegeven en door te melden dat de heer C bij appellante in dienst 
      zou zijn getreden terwijl dit niet het geval blijkt. Voor zover een van de bestuurders op de 
      hoogte was van deze feiten kan hij niet als betrouwbaar worden aangemerkt, voor zover hij 
      hiervan niet op de hoogte zou zijn geweest ontbreken hem elementaire 
      managementvaardigheden en is hij als niet deskundig aan te merken.
      De tekortkomingen in met name de administratieve organisatie zijn van dien aard en 
      omvang dat niet voldoende aannemelijk is dat appellante - met de huidige dan wel met een 
      nieuwe directie- in staat is binnen een aanvaardbare termijn aan de bij of krachtens de Wte 
      1995 gestelde eisen te voldoen. Appellante heeft geen adequate klachtenprocedure en 
      hanteert evenmin een adequate klachtenadministratie. Dit is in strijd met artikel 32 van de 
      Nadere Regeling 1995. Meldingsplichtige personen, medewerkers van appellante, hebben 
      transacties verricht zonder dat deze onverwijld zijn gemeld aan een centrale functionaris en 
      zonder dat van deze transacties een lijst is bijgehouden. In ieder geval vanaf de verlening 
      van de vergunning tot september 1998 is geen invulling gegeven aan de regeling priv‚-
      transacties. De effectenadministratie voldeed niet aan de vereisten ingevolge artikel 19, 
      lid 4, sub f tot en met sub h, van de Nadere Regeling 1995. In de stand van de portefeuille 
      van een cli‰nt bestond geen dagelijks inzicht, een overzicht van lopende orders die nog niet 
      waren uitgevoerd ontbrak evenals een maandelijks overzicht per fondssoort van de 
      behaalde resultaten. Het is niet voldoende dat binnen een dag inzicht in een specifieke 
      portefeuille kan worden verkregen. Geen inzicht bestond in de wijze waarop de bepaling 
      van het koersresultaat had plaatsgevonden. De belangen van individuele cli‰nten waren 
      niet gelijk behartigd waarmee niet werd voldaan aan artikel 15 juncto artikel 24 van het 
      Besluit juncto artikel 22 van de Nadere Regeling 1995. De bescheiden samenhangend met 
      de effecten administratie werden niet systematisch gearchiveerd. Dit is in strijd met artikel 
      17 van Bte 1995. De ordertickets bevatten geen aanduiding van het tijdstip waarop de 
      orders werden uitgevoerd. Dit is in strijd met artikel 19, lid 4, sub e, van de Nadere 
      Regeling 1995.
      Hoewel appellante tekortkomingen heeft onderkend en zich bereid heeft getoond deze te 
      verhelpen, blijkt uit het aantal punten dat voor verbetering in aanmerking komt dat de 
      bestuurders in de betreffende periode niet deskundig hebben gehandeld. Om aan de eisen 
      gesteld bij of krachtens de Wte 1995 te voldoen zou het aantal voor appellante werkzame 
      personen belangrijk moeten worden uitgebreid. Niet aannemelijk is dat deze op korte 
      termijn beschikbaar zijn. Aan de betrokken personen zal leiding moeten worden gegeven 
      en op hen zal toezicht moeten worden gehouden door een terzake deskundige directie, die 
      thans ontbreekt. Appellante heeft geen namen genoemd van andere directieleden en nieuwe 
      aandeelhouders. Aangezien ten behoeve van meer van de helft van de cli‰nten van 
      appellante orders werden doorgegeven door cli‰ntenremisiers is ook om deze reden minder 
      aannemelijk dat appellante binnen aanvaardbare termijn zal voldoen aan de bij of krachtens 
      de Wte 1995 geldende eisen. In verband hiermee vereist de bescherming van de beleggers, 
      in het bijzonder de cli‰nten van appellante, alsmede het verzekeren van de integriteit van 
      de financi‰le sector, dat de vergunning van appellante met onmiddellijke ingang wordt 
      ingetrokken. Ook indien de directie zou worden vervangen, kan niet worden afgezien van 
      intrekking van de vergunning nu de geconstateerde tekortkomingen in de administratieve 
      organisatie van dien aard zijn dat onaannemelijk is dat appellante in staat is om binnen 
      aanvaardbare termijn aan de vereisten te voldoen.
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van het beroep - samengevat - het volgende tegen het 
      bestreden besluit aangevoerd.
      Appellante heeft betoogd dat verweerster bij de beoordeling van het bezwaarschrift niet is 
      overgegaan tot heroverweging van alle feiten en omstandigheden zoals die bekend waren 
      op het moment van het beslissen op het bezwaarschrift. Wat betreft de administratieve 
      organisatie en interne controle heeft verweerster zich gebaseerd op de situatie ten tijde van 
      de primaire beslissing terwijl een beschrijving van de nieuwe administratieve organisatie 
      en interne controle op 20 januari 1999 aan verweerster was overgelegd. Appellante had de 
      bestaande onderneming in een activa/passiva-transactie verkocht als gevolg waarvan haar 
      bedrijfsactiviteiten waren gewijzigd. Ook ten aanzien van het deskundigheids- en 
      betrouwheidsoordeel over de bestuurders heeft geen volledige heroverweging 
      plaatsgevonden. Deze dient te worden bezien in het licht van de omvang en de complexiteit 
      van de te besturen organisatie. De toetsing van verweerster is geschied in het kader van de 
      oude organisatie en niet volgens het nieuwe businessplan en beschrijving van de 
      administratieve organisatie en interne controle, dat een effecteninstelling betreft van een 
      veel beperktere omvang zowel in personeel, het aantal cli‰nten als het te beheren 
      vermogen.
      Het bestreden besluit is tot stand gekomen in strijd met het beginsel van zorgvuldige 
      voorbereiding alsmede met artikel 7:2 van de Awb. Verweerster heeft geweigerd in te gaan 
      op door appellante voorgestelde alternatieven om de onderneming te redden. Appellante 
      heeft voorgesteld om een door verweerster goed te keuren interim bestuur te benoemen. 
      Ook tot aandelenoverdracht bestond een bereidheid.
      Wat betreft de hoorzitting is niet voldaan aan de voorwaarde van artikel 7:5, sub b, van de 
      Awb omdat twee van de vier leden bij de voorbereiding van het bestreden besluit 
      betrokken zijn geweest.
      Verweerster is ten onrechte niet ingegaan op het gemotiveerde verzoek van appellante het 
      horen als bedoeld in artikel 7:2 van de Awb op een later tijdstip te doen plaatsvinden.
      Het bestreden besluit is in strijd met het evenredigheidsbeginsel. De vermeende 
      tekortkomingen met betrekking tot cli‰ntenremisiers waren al voor het onderzoek 
      gerepareerd. Ook de vermeende gebreken met betrekking tot administratieve organisatie en 
      interne controle waren ten tijde van de beslissing de dato 15 december 1998 op een enkel 
      onderdeel na gecorrigeerd. Door de intrekking van de vergunning werd de aandeelhouder 
      van appellante onevenredig zwaar benadeeld, doordat de voorgenomen verkoop van de 
      aandelen geen doorgang kon vinden. Ook cli‰nten van appellante hebben schade geleden 
      doordat verweerster heeft bepaald dat de banken waarbij de effectenposities van de cli‰nten 
      werden aangehouden, het beheer moesten overnemen. De gevolgen van de intrekking 
      waren zo absoluut dat gezien de termijn waarbinnen verweerder geacht kon worden te 
      beslissen op het bezwaarschrift de onderneming feitelijk al onomkeerbaar reddeloos was. 
      Diverse malen heeft verweerster, of de Nederlandsche Bank, (Leemhuis & Van Loon B.V., 
      Bank Bangert Pontier, NIB-Strating) bij twijfel aan de betrouwbaarheid en deskundigheid 
      van bestuurders van effecteninstellingen de mogelijkheid geboden een interim bestuur aan 
      te stellen. Met het bestreden besluit wordt afgeweken van een bestendige beleidslijn dat de 
      effecteninstelling als onderneming en complex van belangen van aandeelhouders, 
      beleggers, personeel en crediteuren niet mag lijden onder onbetrouwbaarheid en/of 
      ondeskundigheid van haar bestuurders.
      Ten onrechte wordt gemeend dat een zekere mate van twijfel over de betrouwbaarheid van 
      een bestuurder voldoende grond is voor het intrekken van een vergunning. Uit de 
      wetgevingsgeschiedenis blijkt dat alleen bij vergunningverlening een dergelijke 
      verstrekkende betrouwbaarheidstoets steunt op de bedoeling van de wetgever. Voor 
      diskwalificatie gelden daarentegen onverkort de zware eisen die door het beginsel van 
      zorgvuldige voorbereiding worden opgelegd. Appellante heeft zo snel als redelijkerwijs 
      mogelijk was stappen ondernomen om bepaalde activiteiten te herstructureren in 
      overeenstemming met de Wte 1995. De argumenten met betrekking tot de deskundigheid 
      en betrouwbaarheid van de bestuurders betreffen omstandigheden uit het verleden die op 
      het moment van het onderzoek niet meer golden. Verweerster heeft maar een beperkte 
      bereidheid gehad aan te geven of de voorgestelde structuren haar goedkeuring konden 
      wegdragen. De wettelijke regels zijn bijzonder complex; onder toezicht gestelden dienen 
      actief begeleid te worden bij de naleving hiervan. Ten aanzien van gedragingen van de 
      vennootschap of effecteninstelling die gevolgen hebben voor het betrouwbaarheids- of 
      deskundigheidsoordeel over de bestuurder moet een zorgvuldigheids- en motiveringsplicht 
      gelden die vergelijkbaar is met het leerstuk van feitelijk leiding geven aan een 
      rechtspersoon ex artikel 51 van het Wetboek van Strafrecht. Ten aanzien van iedere 
      bestuurder moet in het licht van zijn specifieke taak en verantwoordelijkheden binnen het 
      bestuur worden gemotiveerd dat zijn handelen of niet-handelen leidt tot onbetrouwbaarheid 
      en/of ondeskundigheid. Inlegvellen in brochures van cli‰ntenremisiers kunnen zonder 
      nadere motivering niet leiden tot het oordeel dat de voltallige directie ondeskundig is. 
      Appellante wilde de relatie met de cli‰ntenremisier waarop de brief van verweerster de 
      dato 19 maart 1998 betrekking had, be‰indigen maar heeft dit in het belang van de 
      beleggers niet eerder kunnen realiseren dan september 1998.
      5.	De beoordeling van het geschil
      Het College stelt voorop dat artikel 7:11 van de Awb voorziet in een beoordeling van het 
      besluit waarvan bezwaar in volle omvang, waarbij in beginsel rekening wordt gehouden 
      met nieuwe feiten en omstandigheden.
      Wat betreft de heroverweging van het besluit van 15 december 1998 heeft verweerster in 
      de bestreden beschikking uitdrukkelijk overwogen dat hetgeen door appellante is 
      aangevoerd niet afdeed aan hetgeen door haar werd overwogen ten aanzien van de 
      betrouwbaarheid en deskundigheid van de bestuurders van appellante. Verweerster is 
      hierbij concreet ingegaan op hetgeen door appellante in de bezwaarschriftprocedure naar 
      voren is gebracht. Een heroverweging als voorzien in artikel 7:11 van de Awb heeft wat dit 
      aspect betreft, plaatsgevonden.
      Appellante heeft betoogd dat verweerster niet de getroffen en voorgestelde maatregelen, 
      zoals die met name aan verweerster zijn medegedeeld bij brief van 20 januari 1999, buiten 
      beschouwing had mogen laten. Het College merkt hierover op dat appellante in de periode 
      tussen de ontvangst van het rapport en de beslissing van 15 december 1998 verweerster al 
      in kennis had gesteld van reeds getroffen of voorgestelde maatregelen met betrekking tot 
      de administratieve organisatie en interne controle (brieven de dato 23 november 1998 en 
      8 december 1998, aangevuld bij brief de dato 9 december 1998). Verweerster was niet 
      alleen bekend met deze (voorgenomen) aanpassing van de administratieve organisatie en 
      interne controle maar heeft deze reeds bij de beslissing de dato 15 december 1998 in 
      aanmerking genomen (zie met name punten 5.3 en 5.4 van genoemde beslissing).
      Het businessplan gedateerd 19 januari 1999 (gezonden aan verweerster bij brief de dato 
      20 januari 1999), waarbij gevoegd was een beschrijving van de opzet van de 
      administratieve organisatie en maatregelen van interne controle gaat uit van de situatie die 
      was ontstaan nadat appellante het volledige cli‰ntenbestand had overgedragen aan Van 
      Ernst Jakobs N.V. per 5 januari 1999. Daarnaast was het personeel van appellante 
      ontslagen. Voorts verschilt blijkens de beschrijving van de opzet van de administratieve 
      organisatie en interne controle de organisatiestructuur in die zin van de oorspronkelijke dat 
      in het businessplan de dato 19 januari 1999 geen rol is voorzien voor Combi Invest B.V.. 
      Ook uit de stellingen van appellante blijkt dat het een organisatie van een veel beperktere 
      omvang betreft, zowel wat betreft personeel, aantal cli‰nten als wat betreft het te beheren 
      vermogen dan waarvoor de vergunning is verleend. Naar het oordeel van het College moet 
      onder deze omstandigheden worden geconcludeerd dat de beschrijving van de 
      administratieve organisatie en interne controle die op 20 januari 1999 aan verweerster werd 
      gezonden uitgaat van ingrijpend gewijzigde omstandigheden die meebrengen dat deze 
      beschrijving niet in de heroverweging van het besluit van 15 december 1998 moest worden 
      betrokken maar veeleer aanleiding diende te vormen voor een aanvraag van een nieuwe 
      vergunning als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995. Verweerster heeft daarom 
      de beschrijving van de administratieve organisatie en interne controle, die haar op 
      20 januari 1999 werd gezonden, in het bestreden besluit terecht buiten beschouwing 
      gelaten.
      Onder deze omstandigheden kan evenmin aan verweerster worden verweten haar 
      deskundigheids- en betrouwbaarheidsoordeel over de bestuurders niet in het licht van het 
      nieuwe businessplan en de daarbij gevoegde beschrijving van de administratieve 
      organisatie en interne controle te hebben heroverwogen.
      Met betrekking tot het verwijt dat verweerster heeft geweigerd in te gaan op maatregelen 
      waardoor intrekking van de vergunning van appellante zou kunnen worden vermeden moet 
      in de eerste plaats worden vastgesteld dat appellante zelf er voor dient zorg te dragen dat 
      aan alle bij of krachtens de Wte 1995 van toepassing zijnde verplichtingen is voldaan. In de 
      tweede plaats heeft appellante zich weliswaar bereid verklaard een door verweerster goed 
      te keuren interim bestuur te benoemen, maar heeft zij dit aanbod nimmer geconcretiseerd. 
      Integendeel: het op 20 januari 1999 aan verweerster gezonden businessplan en de daarbij 
      gevoegde beschrijving van de administratieve organisatie en interne controle vermelden 
      nog steeds A en B als bestuurders. De verplichting van verweerster tot onderzoek van voor 
      appellante minder bezwarende alternatieven voor de voorgenomen beslissing gaat niet 
      zover dat hieronder is begrepen het identificeren of aanzoeken van kandidaten voor een 
      interim bestuur. Wat betreft de intentieverklaring van participatiemaatschappijen om 100 
      % van de aandelen van appellante over te nemen kan worden vastgesteld dat deze niet is 
      gerealiseerd gezien de koopovereenkomst met betrekking tot het cli‰ntenbestand en 
      inventaris van appellante de dato 5 januari 1999. De situatie die ontstond ten gevolge van 
      laatstgenoemde overeenkomst is overigens, zoals reeds werd overwogen, terecht door 
      verweerster buiten beschouwing gelaten.
      Het horen van appellant is geschied door de vice-voorzitter van verweerster. Derhalve is 
      voldaan aan het vereiste van artikel 7:5, lid 1, aanhef, van de Awb. Dat namens verweerster 
      voorts mr drs M.J. Bloot, M.R. Aberkrom en drs A. Poel, die betrokken waren bij de 
      voorbereiding van het besluit de dato 15 december 1998, aanwezig waren, kan daaraan niet 
      afdoen.
      Bij brief van 24 december 1998 heeft verweerster appellante uitgenodigd voor een 
      hoorzitting op 7 januari 1999. Stukken dienden uiterlijk 31 december 1998 ingediend te 
      worden. Appellante heeft betoogd dat een en ander in strijd is met artikel 7:4 van de Awb 
      dat voorschrijft dat de belanghebbende een redelijke termijn moet hebben voor het 
      indienen van stukken en het bestuursorgaan voldoende gelegenheid moet hebben deze te 
      beoordelen.
      Verweerster heeft terecht benadrukt dat het in het belang van beleggers was de onzekerheid 
      of bij toetsing op bezwaar de intrekking ongedaan zou worden gemaakt, zo kort mogelijk 
      te laten duren. Daarnaast is van belang dat appellante bij brief de dato 6 november 1998 in 
      kennis was gesteld van de bevindingen van het onderzoek en het voornemen van 
      verweerster de vergunning ex artikel 7, eerste lid, van de Wte 1995 in te trekken. 
      Appellante had bij brief de dato 23 november 1998 verweerster reeds in kennis gesteld van 
      bemerkingen en een beschrijving van de opzet van de administratieve organisatie en 
      interne controle. Op 25 november 1998 was appellante ingevolge artikel 4:8 van de Awb 
      gehoord. Bij brieven van 7, 8 en 9 december 1998 heeft appellante nadere informatie aan 
      verweerster gezonden. Tegen de beslissing de vergunning van appellante in te trekken van 
      15 december 1998 werd door appellante op 17 december 1998 bezwaar aangetekend en op 
      gelijke datum bij de President van dit College een voorlopige voorziening verzocht. 
      Appellante heeft niet aangegeven op welke wijze zij concreet door de termijn waarop de 
      behandeling van het bezwaarschrift plaatsvond in haar belang is geschaad. Gezien de 
      intensieve betrokkenheid van appellante bij de totstandkoming van de beslissing waartegen 
      het bezwaar zich richtte is dit ook niet aannemelijk.
      Het vorenoverwogene leidt tot de conclusie dat artikel 7:4 Awb niet is geschonden.
      Met betrekking tot de grief dat gehandeld is in strijd met het evenredigheidsbeginsel 
      overweegt het College in de eerste plaats dat appellante er reeds bij brief de dato 19 maart 
      1998 op is gewezen dat zij in strijd met de wet handelde door toe te staan dat een 
      cli‰ntenremisier haar in opdracht van een cli‰nt effectenorders doorgaf. Desondanks is 
      appellante - in afwijking van haar mededeling aan verweerster dat de met de wet strijdige 
      situatie zou worden be‰indigd - doorgegaan met het aanvaarden van orders van de 
      betrokken cli‰ntenremisier. Tijdens het onderzoek dat verweerster heeft uitgevoerd is 
      gebleken dat in ieder geval gedurende de periode september 1997 tot halverwege juni 1998 
      cli‰ntenremisiers orders hebben doorgegeven aan appellante. Appellante heeft dit erkend. 
      Het College is van oordeel dat reeds de omstandigheid dat appellante in strijd met een 
      uitdrukkelijke mededeling aan verweerder de praktijk heeft voortgezet waarbij in strijd met 
      de wet orders werden doorgegeven door cli‰ntenremisiers aan appellante of namens 
      appellante aan andere instellingen, de conclusie rechtvaardigt dat de bestuurders 
      onvoldoende deskundig en betrouwbaar zijn. Hieraan doet niet af dat de betreffende 
      praktijk al voor het onderzoek was be‰indigd omdat enerzijds is gehandeld in strijd met een 
      uitdrukkelijke verklaring en anderzijds willens en wetens een wettelijke verplichting is 
      genegeerd.
      In de tweede plaats zijn bij het onderzoek vele en veelal wezenlijke tekortkomingen 
      geconstateerd in de administratieve organisatie en interne controle van appellante. Deze 
      tekortkomingen zijn in essentie niet weersproken. Appellante zelf heeft 54 punten 
      ge‹dentificeerd waarop de administratieve organisatie en interne controle aanpassing 
      behoefden om aan de bij of krachtens de Wte 1995 geldende eisen te kunnen voldoen. Een 
      aantal van deze punten was op 8 december 1998 nog niet ge‹mplementeerd; onder meer 
      diende nog een compliance officer te worden aangesteld en diende onderzoek te worden 
      verricht naar een portefeuillemanagementsysteem. De administratieve organisatie en 
      interne controle voldeden toen nog niet aan de eisen.
      Verweerster heeft ter zitting bovendien benadrukt dat het aanbrengen van de noodzakelijke 
      wijzigingen een belangrijke investering zou vergen zowel wat betreft geld en tijd alsook de 
      inzet van deskundig personeel. Aangezien appellante dit zou moeten doen naast het beheer 
      van het vermogen van cli‰nten die voordien feitelijk werden bediend door cli‰nten-
      remisiers, heeft verweerster naar het oordeel van het College op goede gronden geoordeeld 
      dat die wijzigingen niet op een, gelet op de bescherming van beleggers, aanvaardbare 
      termijn te realiseren zou zijn. Gezien het grote belang van beleggers bij zowel de 
      betrouwbaarheid en deskundigheid van de bestuurders van de ondernemingen waaraan zij 
      hun vermogen hebben toevertrouwd alsook het grote belang van een deugdelijke 
      administratie van de betreffende instelling, en mede in aanmerking nemende de ernst en 
      omvang van de tekortkomingen alsmede de omstandigheid dat appellante, in weerwil van 
      haar uitdrukkelijke mededeling aan verweerster, geruime tijd nadat zij was gewaarschuwd 
      dat cli‰ntenremisiers waarvan zij gebruik maakte in strijd met artikel 7, eerste lid, van de 
      Wte 1995 orders doorgaven aan appellante, deze gedragslijn -die een economisch delict is- 
      heeft voortgezet, heeft verweerster in redelijkheid zonder miskenning van het 
      evenredigheidsbeginsel kunnen besluiten de vergunning van appellante met onmiddellijke 
      ingang in te trekken. Verweerster heeft het bestreden besluit mitsdien kunnen nemen met 
      het oog op de bescherming van de belangen van beleggers, waaronder ook begrepen 
      cli‰nten van appellante. Met de belangen van laatstgenoemden heeft verweerster voorts 
      rekening gehouden door te bepalen op grond van artikel 19, derde lid van de Wte 1995 dat 
      de betrokken kredietinstellingen de lopende overeenkomsten zouden afwikkelen. Het 
      College tekent verder aan dat aandeelhouders van appellante reeds op 19 maart 1998 zijn 
      gemaand te stoppen met het accepteren van orders van een cli‰ntenremisier. Door 
      dergelijke gedragingen desondanks te continueren is welbewust het risico genomen dat 
      verweerster maatregelen zou treffen. De brief van verweerster de dato 19 maart 1998 maakt 
      ondubbelzinnig duidelijk dat verweerster deze verboden gedragingen zeer ernstig acht.
    
    
    
      Met betrekking tot de stelling van appellante dat verweerster is afgeweken van een 
      bestendige beleidslijn in die zin dat eerder vergelijkbare instellingen door verweerster 
      steeds in de gelegenheid werden gesteld een interim bestuur aan te stellen, stelt het College 
      in de eerste plaats vast dat appellante niet op eigen initiatief, in ieder geval in de periode 
      gelegen tussen het moment waarop zij kennis kreeg van het van het onderzoeksrapport, 
      gezonden bij brief van 6 november 1998, tot het moment van het bestreden besluit, 29 
      januari 1999, nieuwe bestuurders heeft benoemd of kandidaat bestuurders aan verweerster 
      voorgesteld. Nochtans heeft appellante daartoe ampele gelegenheid gehad. De beslissingen 
      van De Nederlandsche Bank waaraan appellante refereert, kunnen niet strekken tot 
      onderbouwing van de door appellante gestelde bestendige beleidslijn van verweerster. 
      Verweerster heeft de stelling van appellante dat in vergelijkbare gevallen bij twijfel aan de 
      betrouwbaarheid van bestuurders de gelegenheid werd geboden een interim bestuur aan te 
      stellen, uitdrukkelijk weersproken. Met name heeft zij betoogd dat in de door appellante 
      genoemde gevallen geen sprake was van zowel tekortkomingen in de administratieve 
      organisatie en interne controle, als van twijfel aan de deskundigheid en betrouwbaarheid 
      van de bestuurders. Het betrof in de zaken waaraan appellante refereert niet een samenloop 
      van feilen zoals in het bestreden besluit aan de orde is. In het licht van dit verweer kan het 
      College, bij gebreke van genoegzame onderbouwing door appellante van haar stelling, niet 
      tot het oordeel komen dat het bestreden besluit is genomen in strijd met het 
      gelijkheidsbeginsel.
      Met betrekking tot de grief van appellante dat, anders dan bij de beslissing omtrent 
      vergunningverlening, een zekere mate van twijfel aan de betrouwbaarheid van een 
      bestuurder onvoldoende grond is voor het intrekken van een vergunning en dat de eisen die 
      voortvloeien uit het zorgvuldigheidsbeginsel onverkort gelden, overweegt het College dat 
      ingevolge artikel 19, eerste lid, sub e, van de Wte 1995 een vergunning kan worden 
      ingetrokken indien niet meer wordt voldaan aan de bij of krachtens de Wte 1995 gestelde 
      regels, beperkingen of gegeven voorschriften. Hieruit volgt dat indien niet meer wordt 
      voldaan aan de voorwaarden die ingevolge artikel 7, vierde lid, van de Wte 1995 van 
      toepassing zijn voor de verlening van een vergunning, deze vergunning kan worden 
      ingetrokken. Wat betreft de deskundigheid en betrouwbaarheid van bestuurders wordt in 
      artikel 7, vierde lid, van de Wte 1995 inhoudelijk geen andere norm gehanteerd dan die 
      welke bij toepassing van artikel 19, eerste lid, sub e, van de Wte 1995 aan de orde is. Naar 
      het oordeel van het College heeft verweerster haar standpunt dat de bestuurders van 
      appellante niet meer aan deze norm voldeden voldoende met redenen omkleed. Het 
      bestreden besluit levert dan ook geen strijd op met artikel 3:2 van de Awb.
      Wat betreft het middel dat betoogt dat ten aanzien van iedere bestuurder in het licht van 
      zijn specifieke taak en verantwoordelijkheden moet worden gemotiveerd dat zijn handelen 
      danwel het achterwege blijven daarvan leidt tot onbetrouwbaarheid en/of ondeskundigheid, 
      is het College van oordeel dat uit het bestreden besluit genoegzaam blijkt dat beide 
      bestuurders wisten van de door verweerster aan appellante gesignaleerde onrecht-
      matigheden met betrekking tot cli‰ntenremissies, de toezeggingen die terzake aan 
      verweerster waren gedaan alsmede van de voortzetting van de gewraakte praktijk. 
      Daarnaast is het College van oordeel dat reeds gelet op het bepaalde in artikel 10 juncto 
      artikel 14, eerste lid, van het Besluit niet met vrucht kan worden gesteld dat bestuurders 
      van een ingevolge de Wte 1995 vergunningplichtige instelling jegens de toezichthoudende 
      autoriteit op grond van een interne taakverdeling niet verantwoordelijk kunnen worden 
      gehouden voor naleving van de bij of krachtens Wte 1995 geldende vereisten. Een 
      bestuurder is slechts dan niet verantwoordelijk voor niet naleving van deze vereisten indien 
      hij bewijst dat dit niet aan hem te wijten was en dat hij niet nalatig is geweest in het treffen 
      van maatregelen om de gevolgen daarvan af te wenden. Hiervan is niet gebleken.
      Aangezien niet is gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan moet worden 
      geoordeeld dat het bestreden besluit onrechtmatig is, dient het beroep ongegrond te worden 
      verklaard.
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    
    6.	De beslissing
    
    Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
      Aldus gewezen door mr C.M. Wolters, mr M.A. Fierstra en
      mr J. Borgesius, in tegenwoordigheid van mr A.J. Medze, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op
      30 januari 2001.
    
    
    
    w.g. C.M. Wolters	w.g. A.J. Medze