ECLI:NL:RBAMS:2023:2337, Rechtbank Amsterdam, 12-04-2023, 13/030139-23
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2023-04-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht; Europees strafrecht

Samenvatting: Partiële weigering van de overlevering op grond van artikel 12 OLW. Overlevering voor het overige geweigerd op grond van artikel 6a OLW, strafovername.

RECHTBANK AMSTERDAM
    INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
    
    
    
      Parketnummer: 13/030139-23 (EAB 2)
    
    
    
      
        Datum uitspraak: 12 april 2023 
      
    
    
    
    
      
      
            UITSPRAAK
      
    
    
    
    
      op de vordering van 2 februari 2023 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).
      Dit EAB is uitgevaardigd op 1 oktober 2018 door the Regional Court in Warsaw (Polen) (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:  
    
    
    
      
        	[opgeëiste persoon],
      
      	geboren in [geboorteplaats] (Polen) op [geboortedag] 1996, 
      	verblijvende op het adres: [adres],
    
    
    
      hierna ‘de opgeëiste persoon’.
    
    
  
  
    
      1Procesgang
    
    
      De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 29 maart 2023. Het openbaar ministerie heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. G.M. Kolman, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en bijgestaan door zijn raadsvrouw, mr. L.M.M. van Eijsden, advocaat in Den Haag en door een tolk in de Poolse taal.
    
    
    
      De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.
    
    
  
  
    
      2Identiteit van de opgeëiste persoon	
    
    
      Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Poolse nationaliteit heeft. 
    
    
  
  
    
      3Grondslag en inhoud van het EAB
    
    
      Het EAB vermeldt een
      a/ judgement of -District Court in Ostrolęka of 5.10.2015, files no II K 514/15, enforced on 3.11.2015;
      b/ judgement of District Court in Siedlce of 17.03.2015, files no VII K 789/14, enforced on 25.03.2015.
    
    
    
      De overlevering wordt verzocht ten behoeve van de tenuitvoerlegging van vrijheidsstraffen voor de duur van
      -a/ 6 maanden, door de opgeëiste persoon te ondergaan op het grondgebied van de uitvaardigende lidstaat. Van deze straf resteren volgens het EAB nog 5 maanden en 27 dagen;
      -b/ 2 jaren, door de opgeëiste persoon te ondergaan op het grondgebied van de uitvaardigende lidstaat. Van deze straf resteren volgens het EAB nog 1 jaar, 9 maanden en 16 dagen.
      De vrijheidsstraffen zijn aan de opgeëiste persoon opgelegd bij het hiervoor genoemde vonnissen.
    
    
    
      Deze vonnissen betreffen de feiten zoals die zijn omschreven in het EAB.
    
    
  
  
    
      4Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW
    
    
      Het EAB vermeldt dat de opgeëiste persoon in persoon is verschenen bij het proces dat tot vonnis b heeft geleid. Artikel 12 OLW is ten aanzien van dit vonnis dan ook niet van toepassing.
    
    
    
      De rechtbank stelt vast dat het EAB ten aanzien van vonnis a strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, en dat - kort gezegd - is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan. Evenmin is een garantie als bedoeld in artikel 12, sub d, OLW verstrekt.  
    
    
    
      Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd.
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsvrouw vindt dat de overlevering voor vonnis a dient te worden geweigerd. Het EAB vermeldt dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de zitting en daarbij de adresinstructie heeft gekregen. Uit het EAB blijkt dat de dagvaarding niet kon worden betekend aan de opgeëiste persoon. Dat hij op de hoogte was van de zitting blijkt nergens uit.
    
    
    
      
        Het standpunt van het openbaar ministerie
      
      De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat dient te worden afgezien van weigering op grond van  artikel 12 OLW. In het EAB staat onder onderdeel d) onder 1. vermeld dat de opgeëiste persoon een adresinstructie heeft ontvangen. De officier van justitie gaat ervan uit dat dit tijdens het vooronderzoek is gebeurd.
    
    
    
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
      De rechtbank ziet geen aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij acht daarbij het volgende van belang.
      In de passage in het EAB waarnaar de officier van justitie verwijst staat vermeld dat: 
    
    
    
      
        “the person concerned was not summoned in person but by other mode he was officially notified upon the date, time and place of the trial when a judgement was supposed to be issued and he acknowledged the scheduled trial 
        and he was clearly instructed that the judgement would be issued if he failed to appear at the trial.
      
      
        (…)
      
      
        The summons for the convict was not delivered, it was returned notified twice.”
    
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat hieruit niet blijkt dat de opgeëiste persoon in het voorbereidend onderzoek een  adresinstructie heeft ontvangen. De in het EAB genoemde ‘instructie’ is vermeld in het licht van de oproep voor de zitting en ziet uitsluitend op de omstandigheid dat ook vonnis kan worden gewezen als de opgeëiste persoon niet ter zitting verschijnt. Andere informatie over een adresinstructie in het voorbereidend onderzoek heeft de rechtbank niet aangetroffen.
      Naar het oordeel van de rechtbank kan daarom in de onderhavige situatie ten aanzien van de procedure die heeft geleid tot vonnis a niet worden vastgesteld dat de overlevering geen schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon oplevert.
    
    
  
  
    
      5Strafbaarheid
    
    
      
        Feiten waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist
      
    
    
    
      De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft de feiten niet aangeduid als feiten waarvoor het vereiste van toetsing van dubbele strafbaarheid niet geldt. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, indien voldaan wordt aan de kaderbesluitconform uitgelegde eisen die in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW juncto artikel 7, eerste lid, onder a 2°, OLW zijn neergelegd.
    
    
    
      De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan.
    
    
    
      De feiten onder vonnis b leveren naar Nederlands recht op:
    
    
    - feiten b, i t/m k en m: telkens poging tot diefstal waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak;
    - feiten c t/m f, h en n t/m r: telkens diefstal waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak;
    - feit g: diefstal door twee of meer verenigde personen waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak;
    - feit a: diefstal door twee of meer verenigde personen waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak, meermalen gepleegd.
    
  
  
    
      6Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 6a OLW 
    
    
      Overlevering van een met een Nederlander gelijk te stellen vreemdeling kan op basis van artikel 6a, eerste en negende lid, OLW worden geweigerd als deze is gevraagd ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een hem bij onherroepelijk vonnis opgelegde vrijheidsstraf en de rechtbank van oordeel is dat de tenuitvoerlegging van die straf kan worden overgenomen.  
    
    
    
      Om in aanmerking te komen voor gelijkstelling met een Nederlander moet op grond van artikel 6a, negende lid, OLW zijn voldaan aan twee vereisten, te weten:
    
    1. de opgeëiste persoon verblijft ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000;
    2. ten aanzien van de opgeëiste persoon bestaat de verwachting dat hij niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest ten gevolge van de opgelegde straf of maatregel.
    
    
      
        Eerste voorwaarde 
      
      Ruim voor de zitting heeft de raadsvrouw van de opgeëiste persoon uitgebreide en goed gedocumenteerde bescheiden aan de rechtbank en de officier van justitie doen toekomen ter onderbouwing van ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsvrouw van de opgeëiste persoon vindt dat is voldaan aan de eerste voorwaarde. Uit de overgelegde stukken blijkt dat is voldaan aan de inkomenseis. Doordat de opgeëiste persoon voor uitzendbureaus heeft gewerkt, heeft hij zich niet kunnen inschrijven. De verdediging heeft er daarom voor gekozen om bankafschriften bij te voegen waaruit het continue verblijf in Nederland kan worden afgeleid. Hij heeft bijna dagelijks in Nederland gepind en ook het storten van salaris is op de afschriften terug te vinden.
    
    
    
      
        Het standpunt van het openbaar ministerie
      
      De officier van justitie vindt dat niet is voldaan aan de eerste voorwaarde. De opgeëiste persoon was niet in Nederland ingeschreven, maar heeft steeds kortere periodes verbleven in aan uitzendbureaus gekoppelde woningen. Bovendien zijn poststukken gericht aan een adres in Polen. Daarbij komt dat de verschillende huurovereenkomsten niet aaneengesloten zijn, er zitten telkens een aantal maanden tussen. Hetzelfde geldt voor de zorgverzekering.
    
    
    
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
      De rechtbank is van oordeel dat de opgeëiste persoon aan de hand van de overgelegde stukken heeft aangetoond dat hij ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000 en daarmee een duurzaam verblijfsrecht heeft verworven. 
      Het is een feit van algemene bekendheid dat Poolse arbeidskrachten in dienst bij uitzendbureaus zich niet in Nederland kunnen inschrijven. Daadwerkelijk verblijf in Nederland kan echter ook op andere wijzen worden aangetoond. Gelet op de  salarisoverzichten en bankgegevens, gecombineerd met het gemiddeld aantal gewerkte uren dat valt af te leiden uit de overzichten van het UWV, kan worden geconcludeerd dat de opgeëiste persoon, zoals hij zelf ter zitting heeft aangegeven, het merendeel van de tijd in Nederland moet hebben verbleven.
    
    
    
      Aan de eerste voorwaarde is dus voldaan. 
    
    
    
      
        Tweede voorwaarde
      
      De tweede voorwaarde voor gelijkstelling met een Nederlander wordt getoetst aan de hand van een verklaring van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) over de verwachting of de opgeëiste persoon al dan niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest ten gevolge van de opgelegde straf of maatregel. Uit de ter zitting overgelegde  brief van de IND van 21 maart 2023 en een e-mailbericht van 28 maart 2023, volgt dat de strafrechtelijke feiten er niet toe zullen leiden dat de opgeëiste persoon zijn verblijfsrecht verliest. 
    
    
    
      Ook aan deze voorwaarde is voldaan. 
    
    
    
      De rechtbank moet daarom beoordelen of de tenuitvoerlegging van de in Polen
      In vonnis b opgelegde vrijheidsstraf kan worden overgenomen. 
    
    
    
      De in artikel 6a, tweede lid, aanhef en onder a, OLW van overeenkomstige toepassing verklaarde weigeringsgronden staan niet in de weg aan overname van de tenuitvoerlegging van de opgelegde vrijheidsstraf. 
    
    
    
      Uit de hiervoor onder 5 weergegeven Nederlandse kwalificaties volgt dat de opgelegde vrijheidsstraf niet de toepasselijke Nederlandse wettelijke strafmaxima overstijgen. De opgelegde sanctie is naar haar aard niet onverenigbaar met Nederlands recht. 
      Voor een aanpassing van de opgelegde vrijheidsstraf overeenkomstig artikel 6a, derde tot en met vijfde lid, OLW is geen plaats.
    
    
    
      De rechtbank concludeert op grond van het voorgaande dat de tenuitvoerlegging van de in vonnis b opgelegde vrijheidsstraf kan worden overgenomen. Zij is dan ook bevoegd om de overlevering overeenkomstig artikel 6a, eerste lid, OLW voor dat vonnis te weigeren. In dit geval ziet zij geen aanleiding om af te zien van de uitoefening van die bevoegdheid. 
    
    
    
      De rechtbank zal daarom de overlevering weigeren en gelijktijdig de tenuitvoerlegging van die vrijheidsstraf, voor zover deze niet ziet op vonnis a, in Nederland bevelen. Daarbij zal de rechtbank op grond van artikel 27, vierde lid, OLW de gevangenhouding van de opgeëiste persoon tot aan de tenuitvoerlegging van die vrijheidsstraf bevelen. 
    
    
  
  
    
      7Slotsom
    
    
      De rechtbank stelt vast dat met betrekking tot vonnis a de weigeringsgrond van artikel 12 OLW van toepassing is. De rechtbank ziet geen aanleiding om af te zien van toepassing van die weigeringsgrond. Om die reden wordt de overlevering ten aanzien van dat vonnis geweigerd.
    
    
    
      De rechtbank stelt ten aanzien van vonnis b vast dat de weigeringsgrond van artikel 6a OLW van toepassing is. De rechtbank ziet geen aanleiding om af te zien van toepassing van die weigeringsgrond. Om die reden wordt de overlevering geweigerd.
    
    
  
  
    
      8Toepasselijke wetsbepalingen
    
    
      De artikelen 45 en 311 Wetboek van Strafrecht en 2, 5, 6a, 7 en 12 OLW. 
    
    
  
  
    
      9Beslissing
    
    
      
        WEIGERT de overlevering van [opgeëiste persoon] voor zover het EAB betrekking heeft op vonnis a.
      
        
        WEIGERT de overlevering van [opgeëiste persoon] aan the Regional Court in Warsaw (Polen) voor zover het EAB betrekking heeft op vonnis b.
    
    
    
      
        BEVEELT de tenuitvoerlegging van de in overweging 3 bedoelde vrijheidsstraf ten aanzien van vonnis b in Nederland.
    
    
    
      
        HEFT OP de overleveringsdetentie van [opgeëiste persoon].
    
    
    
      
        BEVEELT de gevangenhouding van [opgeëiste persoon] tot aan de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door
      mr. J.P.W. Helmonds,  				                         		voorzitter,
      mrs. R. Godthelp en L. Sanders,                      				   		   rechters,
      in tegenwoordigheid van R. Rog,			                         		    griffier,
      en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 12 april 2023.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open. 
      
    
  
  
     Zie artikel 23 Overleveringswet.
  
  
     Zie artikel 22, eerste en derde lid, OLW. 
  
  
     Zie onderdeel e) van het EAB.