ECLI:NL:RVS:2005:AT6576, Raad van State, 01-06-2005, 200409450/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2005-06-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 25 november 2003 heeft het college van burgemeester en wethouders van Oudewater (hierna: het college) appellante onder aanzegging van bestuursdwang gelast de woning op het perceel [locatie], kadastraal bekend gemeente [plaats], sectie […], nummer […] niet te gebruiken danwel in gebruik te nemen voor bewoning.

200409450/1.
      Datum uitspraak: 1 juni 2005
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    [appellante], wonend te [woonplaats],
    
    tegen de uitspraak in zaak no. SBR 04/1304 van de rechtbank Utrecht van 15 oktober 2004 in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    het college van burgemeester en wethouders van Oudewater.
    
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 25 november 2003 heeft het college van burgemeester en wethouders van Oudewater (hierna: het college) appellante onder aanzegging van bestuursdwang gelast de woning op het perceel [locatie], kadastraal bekend gemeente [plaats], sectie […], nummer […] niet te gebruiken danwel in gebruik te nemen voor bewoning.
    
    Bij besluit van 31 maart 2004 heeft het college het daartegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    
    Bij uitspraak van 15 oktober 2004, verzonden op die dag, heeft de rechtbank Utrecht (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellante ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft appellante bij brief van 21 november 2004, bij de Raad van State ingekomen op 23 november 2004, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht.
    
    Bij brief van 1 februari 2005 heeft het college van antwoord gediend.
    
    Na afloop van het vooronderzoek zijn nadere stukken ontvangen van appellante. Deze zijn aan de andere partij toegestuurd.
    
    De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 10 mei 2005, waar appellante in persoon, bijgestaan door ing. G.C.M. Verkleij, gemachtigde, en het college, vertegenwoordigd door mr. C.P.W. van den Berg en A.B. den Boer, beiden ambtenaar van de gemeente, zijn verschenen.
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.    Met de uitspraak van de Afdeling van 8 december 2004 in zaak no. 200402672/1 is een besluit van het college van 5 maart 2003 om de betreffende woning te slopen, in die zin dat de op de funderingsvloer aangebrachte constructies dienen te worden verwijderd, onherroepelijk geworden. Anders dan het college betoogt heeft appellante nochtans procesbelang bij een oordeel over de rechtmatigheid van het in de beslissing op bezwaar gehandhaafde verbod de woning te gebruiken, nu zij gesteld heeft door de ontruiming en verzegeling van de woning schade te hebben geleden.
    
    2.2.    Ingevolge artikel 4.14, aanhef en onder b, van de bouwverordening van de gemeente Oudewater (hierna: de bouwverordening) is het verboden om na de bouw van een bouwwerk, waarvoor een bouwvergunning is verleend, dit bouwwerk in gebruik te geven of te nemen indien er niet gebouwd is overeenkomstig de bouwvergunning.
    
    2.3.    Zoals in voornoemde uitspraak van de Afdeling van 8 december 2004 reeds is geoordeeld, is de betreffende woning gebouwd in strijd met de bouwvergunning, aangezien de woning ruim zes meter dichter tegen de westelijke perceelsgrens is opgericht dan ingevolge de tot die vergunning behorende tekeningen is toegestaan. Voorts heeft appellante, naar niet is weersproken, een begin gemaakt met de ingebruikname van de woning.
    
    2.4.    De conclusie is dat is gehandeld in strijd met artikel 4.14, aanhef en onder b, van de bouwverordening, zodat het college terzake handhavend kon optreden.
    
        Gelet op het algemeen belang dat gediend is met handhaving, zal in geval van overtreding van een wettelijk voorschrift het bestuursorgaan dat bevoegd is om met bestuursdwang of een last onder dwangsom op te treden, in de regel van deze bevoegdheid gebruik moeten maken. Slechts onder bijzondere omstandigheden mag van het bestuursorgaan worden gevergd, dit niet te doen. Dit kan zich voordoen indien concreet uitzicht op legalisatie bestaat. Voorts kan handhavend optreden zodanig onevenredig zijn in verhouding tot de daarmee te dienen belangen dat van optreden in die concrete situatie behoort te worden afgezien.
    
    2.5.    Appellante betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat een concreet zicht op legalisering ontbreekt.
    
         Bij voornoemde uitspraak van 8 december 2004 heeft de Afdeling geoordeeld dat het college - nu het niet bereid was vrijstelling te verlenen van het bestemmingsplan - zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat geen concreet uitzicht op legalisatie bestond. De enkele omstandigheid dat kort voor de verzending van de beslissing op bezwaar in de thans aan de orde zijnde procedure een verzoek tot wijziging van het bestemmingsplan is ingediend en daarbij een door appellante, de eigenaar en de gebruiker van het naburige bedrijf ondertekende overeenkomst is overgelegd, waarin aan deze bestemmingsplanwijziging medewerking wordt toegezegd, leidt niet tot een ander oordeel. Het verzoek doet immers op zichzelf geen concreet zicht op legalisatie ontstaan. Overigens is inmiddels op dit verzoek afwijzend beslist. Het oordeel van de rechtbank is derhalve juist. Het betoog faalt.
    
    2.6.    Appellante betoogt voorts dat de rechtbank met het oordeel dat de ontruiming van de woning voor rekening en risico van appellante dient te komen heeft miskend dat deze heeft plaatsgevonden in strijd met artikelen 5:25, eerste en tweede lid, en 5:29 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna de Awb).
    
         Dat betoog faalt evenzeer. Met dit oordeel heeft de rechtbank niet meer tot uitdrukking willen brengen dan dat de beslissing tot bestuursdwang, gelet op de voorgeschiedenis, in de risicosfeer van appellante ligt. Hieruit, en ook uit de besluiten van 25 november 2003 en 31 maart 2004, valt niet af te leiden dat de toepassing van bestuursdwang  plaats moet vinden op kosten van appellante. De feitelijke ontruiming staat in deze procedure niet ter beoordeling. De rechtbank heeft verder terecht en op goede gronden geoordeeld dat het feit dat er bij de ontruiming geen proces-verbaal als bedoeld in artikel 5:29, tweede lid, van de Awb zou zijn opgemaakt, niet afdoet aan de rechtmatigheid van de beslissing op bezwaar, nu ook dit aspect de uitvoering en afwikkeling van de bestuursdwang betreft en als zodanig geen relatie heeft met de daaraan ten grondslag liggende besluiten.
    
    2.7.    Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
    
    2.8.    Voor een proceskostenveroordeling ten laste van het college bestaat geen aanleiding. Voor een veroordeling van appellante in de proceskosten, zoals het college heeft verzocht, bestaat evenmin aanleiding, nu appellante geen misbruik heeft gemaakt van haar procesrecht.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. W. van den Brink, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. R.P.F. Boermans, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Van den Brink    w.g. Boermans
      Lid van de enkelvoudige kamer    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 1 juni 2005
    
    429.