ECLI:NL:RBAMS:2023:4522, Rechtbank Amsterdam, 30-06-2023, 13/102635-23
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2023-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Bewezenverklaring van twee winkeldiefstallen. Vrijspraak voor de bij de diefstal ten laste gelegde geweldscomponent. Oplegging van ISD-maatregel voor de duur van 2 jaren. Verdachte wil zelf ook een ISD-maatregel opgelegd krijgen.

vonnis
    RECHTBANK AMSTERDAM
    
    
    
      Afdeling Publiekrecht 
    
    
    
      Teams Strafrecht
    
    
    
      Parketnummer: 13/102635-23 (zaak A) en 13/108995-23 (zaak B) (gev. ttz)
    
    
    
      Datum uitspraak: 30 juni 2023
    
    
    
    
      Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige strafkamer, in de zaak tegen:
    
    
    
      
        
          [verdachte] ,
      
      geboren op [geboortedag] 1981 in Karaman ( [geboorteland] ),
      wonende op het [adres verdachte] , 
      gedetineerd in [detentieplaats] .
    
    
  
  
    
      1Het onderzoek ter terechtzitting
    
    
      Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 30 juni 2023.  
    
    
    
      De rechtbank heeft de zaken, die bij afzonderlijke dagvaardingen onder de bovenvermelde parketnummers zijn aangebracht, gevoegd. Deze zaken worden hierna als respectievelijk zaak A en zaak B aangeduid. 
    
    
    
      De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. D. Alsemgeest, en van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. Y. Karga, naar voren hebben gebracht. Daarnaast is reclasseringswerker [reclasseringsmedewerker] als deskundige gehoord. Na de behandeling van de zaak heeft de rechtbank meteen mondeling uitspraak gedaan. 
    
    
  
  
    
      2Tenlastelegging
    
    
      Aan verdachte is na wijziging op de zitting – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan:
    
    
    
      
        zaak A
      
      diefstal van goederen ter waarde van € 275,79 toebehorende aan Albert Heijn op 16 april 2023 te Amsterdam;
    
    
    
    
      
        zaak B
      
      diefstal met (bedreiging met) geweld van goederen toebehorende aan Albert Heijn op 14 maart 2023.
    
    
    
      De gehele tekst is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.
    
    
  
  
    
      3Waardering van het bewijs
    
    
      3.1.
      
        Standpunt van de officier van justitie
      
      
      
        De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat beide ten laste gelegde feiten bewezen kunnen worden. 
      
      
    
    
      3.2.
      
        Standpunt van de verdediging
      
      
      
        De raadsvrouw heeft zich ten aanzien van de bewezenverklaring van zaak A gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. 
      
      
      
        Ten aanzien van zaak B vindt de raadsvrouw dat verdachte moet worden vrijgesproken van de ten laste gelegde geweldshandelingen. De diefstal kan wel worden bewezen. 
      
      
    
    
      3.3.
      
        Oordeel van de rechtbank
      
      
      
        
          Zaak A
        
        De rechtbank vindt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de in zaak A ten laste gelegde diefstal heeft begaan. Gelet op het standpunt van de officier van justitie, de bekennende verklaring van verdachte ter zitting, en gezien het feit dat de raadsvrouw geen bewijsverweer heeft gevoerd, behoeft dit oordeel geen verdere motivering.
      
      
      
        
          Zaak B
        
        Verdachte heeft de diefstal bekend, maar ontkent dat hij daarbij geweld heeft gebruikt dan wel met geweld gedreigd heeft. De rechtbank vindt dat bewezen kan worden dat verdachte de in zaak B ten laste gelegde diefstal heeft begaan, maar zal verdachte vrijspreken van de ten laste gelegde geweldshandelingen. 
      
      
      
        Op grond van het dossier stelt de rechtbank vast dat het handelen van verdachte in ieder geval een gewelddadig karakter heeft gehad. Voor zover valt vast te stellen dat verdachte de ten laste gelegde geweldshandelingen heeft gepleegd, kan op basis van het dossier en de verklaring van verdachte ter terechtzitting echter niet worden vastgesteld dat verdachte die handelingen heeft gepleegd met het oogmerk om bij betrapping op heterdaad de vlucht mogelijk te maken, zoals door de officier van justitie is betoogd. 
      
      
      
        Uit de stills van de camerabeelden is af te leiden dat verdachte met zijn hand beweegt naar het hoofd respectievelijk de bril van de winkelmanager [naam] . Deze heeft in zijn aangifte niet verklaard over het slaan door verdachte, maar wel over dat verdachte de bril van deze medewerker heeft afgepakt en op de grond gegooid. Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij dit heeft gedaan in de hoop zijn tas terug te kunnen krijgen. In die tas zaten, naar de verklaring van verdachte, persoonlijke spullen waaruit zijn identiteit viel af te leiden hetgeen de verdachte wilde voorkomen. De rechtbank acht deze verklaring van verdachte aannemelijk en is, gelet ook op de aangifte van [naam] van oordeel dat niet bewezen kan worden hetgeen verdachte onder het eerste dwarsstreepje ten laste is gelegd. Weliswaar is uit de stills af te leiden dat verdachte andermaal met zijn handen in de richting van het hoofd van winkelmanager [naam] en mogelijk andere winkelmedewerkers beweegt, maar de rechtbank kan ook hier niet vaststellen dat dit slaande bewegingen zijn. Dit maakt dat de rechtbank van oordeel is dat niet bewezen kan worden hetgeen verdachte onder het tweede dwarsstreepje ten laste is gelegd.
      
      
      
        Uit de stills van de camerabeelden volgt tot slot dat verdachte op enig moment richting de uitgang loopt en de winkel verlaat. Daarna besluit hij om opnieuw de winkel te betreden. Nu hij de winkel al ‘ontvlucht’ was, is het oogmerk om de vlucht mogelijk te maken naar het oordeel van de rechtbank niet aan de orde. Verdachte is enkel teruggekeerd om zijn rugtas met daarin zijn persoonlijke spullen terug te krijgen vanwege eerder genoemd motief. De handelingen zoals ten laste gelegd onder het derde en vierde dwarsstreepje zijn met datzelfde doel verricht, zodat het vereiste oogmerk ontbreekt.  
      
      
    
  
  
    
      4Bewezenverklaring
    
    
      De rechtbank acht, op grond van de in bijlage II vervatte bewijsmiddelen, bewezen dat verdachte:
    
    
    
      
        zaak A
      
      op 16 april 2023 te Amsterdam een hoeveelheid levensmiddelen (onder andere stukken kaas en vleeswaren ter waarde van in totaal 275,79 euro), die aan winkelbedrijf Albert Heijn ( [locatie 1] ) toebehoorden, heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;
    
    
    
      
        zaak B
      
      op 14 maart 2023 te Amsterdam enige goederen die aan Albert Heijn ( [locatie 2] ) toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen.
    
    
    
      Hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, is niet bewezen. Verdachte zal hiervan worden vrijgesproken.
    
    
    
      Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
  
  
    
      5De strafbaarheid van de feiten
    
    
      De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden. 
    
    
  
  
    
      6De strafbaarheid van verdachte
    
    
      Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
    
    
  
  
    
      7Plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders
    
    
      7.1.
      
        Het standpunt van de officier van justitie 
      
      
      
        De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte de maatregel van plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (hierna: ISD-maatregel) zal worden opgelegd voor de duur van twee jaren zonder aftrek van voorarrest. 
      
      
    
    
      7.2.
      
        Het standpunt van de verdediging 
      
      
      
        De raadsvrouw heeft geen strafmaatverweer gevoerd. Verdachte wil graag de ISD-maatregel opgelegd krijgen. Wel heeft de raadsvrouw verzocht om te bepalen dat na één jaar een tussentijdse toets moet plaatsvinden.  
      
      
    
    
      7.3.
      
        Oordeel van de rechtbank 
      
      
      
        De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen maatregel gelet op de aard en de ernst van wat bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. 
      
      
      
        
          Ernst van de feiten
        
        Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan twee winkeldiefstallen. Dit zijn vervelende feiten, die overlast en veelal schade veroorzaken. Verdachte heeft door het plegen van deze feiten laten zien dat hij geen respect heeft voor het eigendomsrecht van anderen. 
      
      
      
        
          Advies van de reclassering
        
        De rechtbank heeft kennisgenomen van het reclasseringsrapport van GGZ Reclassering Inforsa van 28 juni 2023, opgemaakt door [reclasseringsmedewerker] , reclasseringswerker. Dit rapport houdt – kort samengevat – onder meer het volgende in.
      
      
      
        Verdachte pleegt vermogensdelicten om in zijn verslaving te kunnen voorzien. Verdachte heeft het langere tijd volgehouden om te werken, maar dit leverde onvoldoende inkomen op om in zijn forse gebruik (enkele grammen per dag) te voorzien. Verdachte is al twintig jaar verslaafd aan basecoke. Het is verdachte niet gelukt om zelfstandig van zijn verslaving af te komen. Verdachte voldoet aan de harde criteria voor het opleggen van de ISD-maatregel. Verdachte voldoet daarnaast ook aan de zachte criteria, omdat hij zich in het verleden niet aan bijzondere voorwaarden heeft gehouden. Op 9 december 2022 is hij vanwege het veroorzaken van overlast zijn woonplek bij instelling [naam welzijnsorganisatie] kwijtgeraakt. De reclassering ziet een klinische behandeling als geïndiceerd, mede omdat er sprake lijkt te zijn van een kentering in het gedrag van verdachte. Verdachte grijpt op dit moment alle hulp aan, ook als dat zou betekenen dat hij de ISD-maatregel opgelegd krijgt. 
      
      
      
        Daarnaast heeft de rechtbank op de terechtzitting van 30 juni 2023 [reclasseringsmedewerker] , werkzaam als reclasseringswerker bij Inforsa, als deskundige gehoord. Zij heeft de inhoud van het reclasseringsadvies bevestigd en desgevraagd toegelicht hoe een ISD-traject voor verdachte eruit zou komen te zien. Eerst wordt op de ISD-afdeling in de penitentiaire inrichting door middel van trajectbepaling een plan geformuleerd. Als daaruit blijkt dat plaatsing in een kliniek de beste optie is, zal verdachte bij een verslavingskliniek worden aangemeld. Wanneer hij daar geplaatst kan worden, is dan afhankelijk van de wachttijd. De daaropvolgende behandeling zal naar verwachting minimaal een jaar duren. In principe brengt verdachte de helft van de behandelduur door in een verslavingskliniek in [plaats 1] . Tijdens de tweede helft van de behandeling kan hij oefenen met werken en begeleid wonen in [plaats 2] . Tijdens de behandeling wordt geoefend met allerlei vrijheden, zoals (on)begeleid naar buiten gaan of een familiebezoek in het weekend. In die periode wordt tevens gekeken naar plekken waar verdachte eventueel kan uitstromen. De tijd kan worden benut om voor verdachte een langdurige woon- of verblijfplaats te zoeken buiten Amsterdam. 
      
      
      
        
          Motivering
        
        De rechtbank stelt vast dat ten aanzien van de bewezen geachte feiten aan alle voorwaarden is voldaan die artikel 38m van het Wetboek van Strafrecht aan het opleggen van de ISD-maatregel stelt (de zogenoemde ‘harde’ ISD-criteria). Hiervoor is bewezen verklaard dat verdachte misdrijven heeft begaan waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Uit het uittreksel Justitiële Documentatie van verdachte (het strafblad) van 1 juni 2023 blijkt dat verdachte in de afgelopen vijf jaren ten minste drie keer voor een misdrijf onherroepelijk is veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf, terwijl de in dit vonnis bewezenverklaarde feiten zijn begaan na tenuitvoerlegging van deze straffen. Daarnaast moet er, zoals blijkt uit de hiervoor genoemde rapportage, ernstig rekening mee worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan. Uit het strafblad van verdachte blijkt dat ook is voldaan aan de eisen die de “Richtlijn voor Strafvordering bij meerderjarige veelplegers” van het Openbaar Ministerie stelt: verdachte is een zeer actieve veelpleger, die over een periode van vijf jaren processen-verbaal tegen zich zag opgemaakt worden voor meer dan tien misdrijven, waarvan ten minste één in de laatste twaalf maanden, terug te rekenen vanaf de pleegdatum van het laatst gepleegde feit. Gezien de overlast gevende aard en het hoge aantal door verdachte begane vermogensdelicten en het als hoog ingeschatte recidiverisico is de rechtbank van oordeel dat de veiligheid van goederen het opleggen van de ISD-maatregel eist.
      
      
      
        Gelet op het verloop van eerder opgelegde reclasseringstoezichten is de rechtbank van oordeel dat ook is voldaan aan de zogenoemde ‘zachte’ ISD-criteria. In het meest recente toezicht raakte verdachte buiten beeld van de reclassering en heeft hij de voorwaarden overtreden. De rechtbank overweegt dat een klinische behandeling de meeste kans biedt op het realiseren van duurzame gedragsverandering en het terugdringen van recidive. Verdachte heeft hulp en begeleiding nodig bij zijn verslavingsproblematiek om op het rechte pad te komen en te blijven. Dit kan het beste binnen de ISD-maatregel worden vormgegeven. De rechtbank vindt het positief dat verdachte zelf intrinsieke motivatie toont om de maatregel hiervoor optimaal te gaan benutten. 
      
      
      
        Om de beëindiging van de recidive van verdachte en het leveren van een bijdrage aan de oplossing van zijn problematiek alle kansen te geven en voorts ter optimale bescherming van de maatschappij, is het van groot belang dat voldoende tijd wordt genomen om de ISD-maatregel ten uitvoer te leggen. Daarom zal de rechtbank, overeenkomstig de eis van de officier van justitie, de maatregel voor de maximale termijn van twee jaren opleggen en de tijd die door verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht niet in mindering brengen op de duur van de maatregel. 
      
      
      
        Het verzoek van de raadsvrouw om nu al te bepalen dat de maatregel na één jaar moet worden getoetst, wordt afgewezen. De rechtbank ziet hiervoor geen directe aanleiding. Op grond van het bepaalde in artikel 38n lid 3 van het Wetboek van Strafrecht dan wel artikel 6:6:14 lid 1 van het Wetboek van Strafvordering kunnen de officier van justitie en de verdediging indien nodig daartoe respectievelijk een vordering dan wel een verzoek indienen. 
      
      
    
  
  
    
      8Toepasselijke wettelijke voorschriften
    
    
      De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 38m, 38 en 310 van het Wetboek van Strafrecht. 
    
    
  
  
    
      9Beslissing
    
    
      De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
    
    
    
      Verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde in zaak A en zaak B heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld.
    
    
    
      Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
    
    
      Het bewezenverklaarde levert op:
    
    
    
      
        zaak A en zaak B: 
      
      
        telkens: diefstal.
    
    
    
      Verklaart het bewezene strafbaar.
    
    
    
      Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar. 
    
    
    
      Legt op de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders voor de duur van 2 (twee) jaren. 
    
    
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door:
      mr. J.W.H.G. Loyson, voorzitter,
      mrs. I. Timmermans en S.J. Mees-Bolle, rechters,
      in tegenwoordigheid van mr. N. Heida, griffier.
    
    
    
      Mr. I. Timmermans en mr. S.J. Mees-Bolle zijn buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.
    
    
    
    
      
        
          [...]
        
      
    
    
      
        
          [...]
        
      
      
        
          [...] 
      
      
        
          [...] 
      
      
        
          [...] 
      
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      [...]
    
    
    
      [...]
    
    
      [...] 
    
  
  
    
      2 [...] [...]