ECLI:NL:CRVB:2023:1968, Centrale Raad van Beroep, 11-10-2023, 22/3417 AOW-PV
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2023-10-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Niet verschoonbare termijnoverschrijding indienen beroepschrift.

223417 AOW-PV
    
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Proces-verbaal van de mondelinge uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 29 september 2022, 21/3687 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellante] te [woonplaats] (appellante)
    
    
    
      de Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)
    
    
    
    
      Datum uitspraak: 11 oktober 2023 
    
    
    
      Zitting heeft: M.A.H. van Dalen-van Bekkum, als lid van de enkelvoudige kamer
      Griffier: S.S. Blok
    
    
    
      Ter zitting is verschenen: [gemachtigde], gemachtigde van appellante
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
    
      De beslissing is uitgesproken in het openbaar. Zij is gebaseerd op de volgende overwegingen.
    
    
    
      Met een besluit van 27 januari 2021, gehandhaafd bij het bestreden besluit van 9 april 2021, heeft de Svb vastgesteld dat appellante geen recht heeft op een AOW-pensioen. Zij is niet verzekerd geweest voor de AOW omdat zij zelf niet in Nederland heeft gewoond of gewerkt. Verder heeft zij volgens de Svb ook geen recht op een AOW-pensioen op basis van huwelijkse tijdvakken, omdat zij de tweede echtgenote is van haar overleden man.
    
    
    
      In de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk verklaard. Naar het oordeel van de rechtbank heeft appellante het beroepschrift te laat ingediend en is de termijnoverschrijding niet verschoonbaar. Volgens de rechtbank heeft appellante niet aannemelijk gemaakt dat zij gedurende de gehele beroepstermijn niet in staat is geweest om tijdig een beroepschrift in te dienen of om daarvoor de hulp van een derde in te roepen.
    
    
    
      Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij vindt dat zij niet binnen de termijn beroep heeft kunnen instellen tegen het bestreden besluit. Zij heeft aangevoerd dat zij voor het instellen van beroep afhankelijk is van anderen, omdat zij analfabeet is en geen Nederlands spreekt. Zij wist niet dat zij op het moment van het ontvangen van het bestreden besluit maar vier weken de tijd had om te reageren. De gemachtigde was toen door omstandigheden niet beschikbaar. Verder voert appellante aan dat door Corona-regels dorpen en steden in Marokko gesloten waren en zij daarom geen tolk kon vinden. 
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat appellante het beroepschrift te laat heeft ingediend. Het beroepschrift is namelijk door de rechtbank ontvangen op 13 juli 2021, terwijl de termijn voor het indienen ervan is geëindigd op 21 mei 2021. 
    
    
    
      Verder is de Raad, net zoals de rechtbank, van oordeel dat de overschrijding van de beroepstermijn niet verschoonbaar is. Het bestreden besluit is, ook in een Franse vertaling, gestuurd naar het door appellante opgegeven postadres. Op de zitting van de Raad heeft de gemachtigde van appellante verklaard dat dit het adres is van een persoon die appellante bijstaat in dit soort zaken en dat deze persoon de Franse taal goed beheerst. Dit betekent dat de door appellante aangevoerde argumenten, te weten haar analfabetisme, het feit dat zij geen Nederlands spreekt en dat zij geen tolk kon vinden, niet de primaire reden vormen van de overschrijding van de beroepstermijn. Op de zitting van de Raad is niet gebleken van een andere reden dan dat de belangenbehartiger van appellante niet adequaat heeft gehandeld. Dit is geen reden om de overschrijding van de beroepstermijn verschoonbaar te achten. 
    
    
    
      De Raad kan zich verder voorstellen dat voor appellante lastig te begrijpen is dat zij, voordat zij de AOW-leeftijd bereikte, als tweede echtgenote wel een gedeeltelijke nabestaandenuitkering ontving, en dat zij nu geen recht heeft op een gedeeltelijk AOWpensioen op basis van de door haar overleden echtgenoot vervulde tijdvakken van AOWverzekering. Ter zitting is met de gemachtigde van appellante besproken dat dit een gevolg is van het feit dat in het NMV voor de nabestaandenuitkering en het ouderdomspensioen verschillende regelingen zijn getroffen. De Raad heeft verwezen naar zijn uitspraak van 29 juli 2020, waarin is uitgelegd dat alleen voor de eerste echtgenote, onder voorwaarden, huwelijkse tijdvakken in een AOW-pensioen kunnen worden verzilverd.
    
    
    
    
      Waarvan proces-verbaal.
    
    
    
      De griffier	Het lid van de enkelvoudige kamer
    
    
    
      (getekend) S.S. Blok	(getekend) M.A.H. van Dalen-van Bekkum
    
    
    
    
      Voor eensluidend afschrift
              de griffier van de
      Centrale Raad van Beroep
    
    
    
  
  
     Algemeen Verdrag inzake Sociale Zekerheid tussen Nederland en Marokko van 14 februari 1972.
  
  
     ECLI:NL:CRVB:2020:1654.