44ste vergadering; 31 januari 2001
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, nr. 44 item 3456-3462

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

09-02-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 44

31-01-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in vergadering

44ste vergadering; 31 januari 2001Pagina 3403-3403
44ste vergadering; 31 januari 2001Pagina 3440-3455
44ste vergadering; 31 januari 2001Pagina 3456-3462
Regeling van werkzaamheden (woensdag 31 januari 2001)Pagina 3403-3404
44ste vergadering; 31 januari 2001Pagina 3455-3455
44ste vergadering; 31 januari 2001Pagina 3404-3440

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Noot 1 (zie blz. 3440)
 
 
 BIJVOEGSEL
 
 
 
 Schriftelijke antwoorden van de minister van Justitie op vragen, gesteld in
 de eerste termijn van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de
 regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken (26 271)
 
 
 
 
 Specifieke vragen
 
 
 Graag wil ik hieronder ingaan op enige specifieke vragen die mij zijn
 voorgelegd.
 
 
 
 Bloedonderzoek WVW
 
 
 De heer Schutte stelde een vraag over de verhouding tussen enerzijds de
 Wegenverkeerswet, waar bloedonderzoek voor verkeersdelicten is geregeld, en
 anderzijds het DNA-onderzoek. Graag wijs ik er op dat bloedonderzoek in de
 Wegenverkeerswet ingevolge artikel 163 WVW slechts is toegestaan bij verdenking
 dat sprake is van handelen in strijd met artikel 8, kort gezegd het dronken
 rijden. Dat is een ernstig delict; indien het dronken rijden een dodelijk
 verkeersongeval ten gevolge heeft gehad kan zelfs een gevangenisstraf van negen
 jaren worden opgelegd. Bovendien is de afname van bloed in dat geval slechts aan
 de orde als ademanalyse vanwege bijzondere redenen niet kan volstaan, hetgeen
 zelden het geval is. Tenslotte is adem- of bloedonderzoek bij deze delicten de
 enige manier waarop de waarheid kan worden vastgesteld. Al met al meen ik dat de
 regelgeving inzake bloedonderzoek in de Wegenverkeerswet niet op gespannen voet
 staat met de keuzes gemaakt in dit wetsvoorstel.
 
 
 
 Vernietigen van celmateriaal en DNA-profielen
 
 
 De heer Dittrich vraagt zich af of het wel voldoende is dat in een richtlijn van
 het OM opgenomen zal worden dat het OM gehouden is de directeur van het
 Nederlands Forensisch Instituut te informeren over te vernietigen DNA-profielen
 en celmateriaal. Kan de informatieplicht van het OM niet beter in het
 ontwerp-Besluit DNA-onderzoek in strafzaken worden geregeld, vraagt hij zich af. 
 
 Ik deel de opvatting van de heer Dittrich dat het ontwerpbesluit een regeling
 dient te bevatten over de informatieplicht van het OM. Het ontwerpbesluit
 voorziet dan ook in die regeling. Artikel 16 van het ontwerpbesluit bevat de
 gevallen waarin de officier van justitie verplicht is tot het geven van de
 opdracht om een DNA-profiel en het daarbij behorende DNA-profiel te vernietigen.
 Als zodanige gevallen zijn in artikel 16 aangewezen het geval waarin de
 verdachte een kennisgeving van niet verdere vervolging heeft gekregen,
 onherroepelijk buiten vervolging is gesteld, een rechterlijke verklaring heeft
 ontvangen dat de zaak geëindigd is, alsmede de gevallen waarin een
 vrijspraak is uitgesproken dan wel een onherroepelijk ontslag van alle
 rechtsvervolging. In die situaties, waarin niet alleen de schuld van de
 verdachte niet in rechte is vastgesteld maar de verdenking zelfs is vervallen,
 verdient deze ook in het licht van de onschuldpresumptie van artikel 6, tweede
 lid, EVRM – ik zeg dit mede in reactie op een vraag van de heer Van de
 Camp – dezelfde positie te krijgen als een onschuldige derde die aan een
 DNA-onderzoek heeft meegewerkt.
 
 Een uitzondering op het vorenstaande wordt in artikel 16 gemaakt voor degene die
 onder toepassing van artikel 352, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering
 ontslagen wordt van alle rechtsvervolging.
 
 Voor het overige heeft de directeur van het Nederlands Forensisch Instituut geen
 informatie van de officier van justitie nodig. Hij kan zelfstandig ervoor zorgen
 dat de DNA-profielen van verdachten en nadien veroordeelden alsmede hun
 celmateriaal, afhankelijk van de gevangenisstraf die op het delict staat waarvan
 zij werden verdacht of waarvoor zij nadien werden veroordeeld, na twintig of
 dertig jaar worden vernietigd. Een uitzondering hierop geldt indien deze termijn
 tussentijds – ingevolge artikel 18, derde lid, van het ontwerpbesluit
 – op verzoek van het openbaar ministerie wordt verlengd indien de
 betrokkene nadien veroordeeld is wegens een ander misdrijf waarop naar de
 wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaar of meer is
 gesteld.
 
 
 Het staat voor mij buiten kijf dat het niet alleen van belang is dat het
 ontwerpbesluit de opdracht aan de officier van justitie bevat dat DNA-profielen
 en celmateriaal bijtijds worden vernietigd, maar dat die opdracht ook wordt
 nageleefd. In het verleden is dat niet altijd het geval geweest. Dat was de
 aanleiding om in een richtlijn van het OM hier nog eens nadrukkelijk de aandacht
 voor te vragen.
 
 
 De heer Van de Camp vraagt zich af of de voorgestelde onderverdeling van de
 categorieën verdachten in vier subcategorieën niet onnodig complex en
 (werk)belastend is. Verder vraagt hij zich af of een en ander niet eenvoudiger
 kan door de categorieën 2 tot en met 4 ineen te schuiven.
 
 
 Celmateriaal en DNA-profielen mogen niet langer worden opgeslagen dan
 redelijkerwijs noodzakelijk is voor het opsporen en vervolgen van strafbare
 feiten en in overeenstemming is met de beginselen van proportionaliteit en
 subsidiariteit. Artikel 8, tweede lid, van het EVRM, artikel 10, eerste lid, van
 de Grondwet en de Wbp schrijven dat ook voor. Een niet-verdachte verdient in dit
 verband een andere behandeling dan degene die verdacht wordt van een strafbaar
 feit waarop een gevangenisstraf van zes jaar of meer staat en die nadien voor
 dat feit wordt veroordeeld. Dat heeft ertoe geleid dat in het ontwerpbesluit de
 termijnen voor het bewaren en vernietigen van celmateriaal en DNA-profielen zijn
 gedifferentieerd. De differentiatie van de termijnen is naar mijn mening niet
 onnodig complex of belastend. De lasten die de handhaving van de
 vernietigingstermijnen met zich brengen, zullen bovendien voor een groot deel
 worden weggenomen doordat de informatievoorziening tussen het openbaar
 ministerie en het Nederlands Forensisch Instituut zoveel mogelijk zal worden
 geautomatiseerd.
 
 
 Ik acht het om een aantal redenen niet wenselijk de subcategorieën 2 tot en
 met 4 ineen te schuiven. De vierde subcategorie betreft het sporenmateriaal en
 de DNA-profielen van onbekende personen. Voorgesteld is de termijn voor het
 vernietigen van deze persoonsgegevens op achttien jaar te stellen omdat na die
 periode in beginsel ieder strafbaar feit verjaard is en het bewaren van deze
 gegevens derhalve geen strafvorderlijk doel meer dient. De situatie bij de
 tweede en derde subcategorie ligt geheel anders. Deze twee categorieën
 hebben betrekking op bekende verdachten. Het is wenselijk dat voor het bewaren
 van deze persoonsgegevens een langere termijn geldt omdat deze gegevens van
 belang kunnen blijven voor het ophelderen van andere ernstige misdrijven.
 Alhoewel het denkbaar is van de tweede en de derde subcategorie één
 categorie te maken, acht ik dat in verband met de proportionaliteit niet
 wenselijk. Ik vind het redelijk dat het celmateriaal en de DNA-profielen van de
 categorie verdachten die een lichter misdrijf hebben begaan en daarvoor nadien
 zijn veroordeeld, minder lang worden bewaard dan celmateriaal en DNA-profielen
 van de categorie verdachten die een zwaarder misdrijf hebben begaan en daarvoor
 nadien zijn veroordeeld. In mijn opvatting word ik nadrukkelijk ondersteund door
 de Recherche Advies Commissie. In haar advies over het ontwerpbesluit merkt deze
 commissie op dat de vernietigingstermijnen van celmateriaal en DNA-profielen in
 het ontwerpbesluit uitgebalanceerd zijn gekozen. Ook de Nederlandse Orde van
 Advocaten spreekt in zijn advies zijn waardering uit over de in het
 ontwerpbesluit voorgestelde indeling in categorieën. Een dergelijk
 onderscheid in categorieën past ook goed in de systematiek van het Wetboek
 van Strafvordering. Uit de termijnen die gelden voor de verjaring van een
 misdrijf, komt ook naar voren dat er een zekere evenredigheid bestaat tussen de
 duur van de maximumstraf en de verjaringstermijn.
 
 De heer de Wit vraagt ten aanzien van het thans voorliggende wetsvoorstel met
 betrekking tot verzameling, bewaring en vernietiging van DNA-materiaal om meer
 duidelijkheid. Ik kan hier het volgende over zeggen.
 
 Celmateriaal van individuen wordt afgenomen met behulp van voorgeschreven
 bemonsteringsets. Deze sets zijn voorzien van een uniek identiteitsnummer. Na
 ontvangst op het Nederlands Forensisch Instituut wordt het materiaal bewaard bij
 diepvriestemperatuur.
 
 Materiaal dat op de plaats van een misdrijf wordt aangetroffen wordt door een
 politieambtenaar bemonsterd volgens vastgestelde forensisch technische normen en
 eveneens voorzien van een uniek identiteitsnummer. 
 
 In beslaggenomen voorwerpen zoals kledingstukken worden op het Nederlands
 Forensisch Instituut onderzocht op biologische sporen. Indien aangetroffen
 worden deze sporen veiliggesteld. Dit veiliggestelde materiaal wordt, voorzien
 van een uniek identiteitsnummer, bewaard in diepvriezers. De bemonsterde
 voorwerpen worden na onderzoek altijd teruggestuurd naar de politie. Uit een
 oogpunt van forensisch onderzoek zijn deze voorwerpen namelijk niet langer
 interessant. Er wordt vervolgens mee gehandeld conform de procedure die in het
 Wetboek van Strafvordering is neergelegd voor inbeslaggenomen voorwerpen.
 
 
 
 Verjaring
 
 
 De heer Dittrich heeft verder aangegeven de verjaringstermijn van 18 jaar bij
 ernstige misdrijven niet meer van deze tijd te vinden. Hij vraagt hoe het staat
 met het onderzoek dat de minister naar aanleiding van Kamervragen van D66 over
 de opheffing van de verjaringstermijn zou gaan verrichten. Het onderzoek wordt
 thans voorbereid. Met het WODC is overleg gepleegd over een mogelijke opzet. Ik
 verwacht U binnen de toegezegde termijn, dat wil zeggen in de loop van 2001,
 over de uitkomst van mijn onderzoek te berichten. Indien de verjaringstermijn
 bij bepaalde misdrijven veranderd wordt, spreekt het naar mijn mening vanzelf
 dat ook het DNA-besluit daaraan wordt aangepast.
 
 
 
 Verdere vereenvoudiging van het ontwerpbesluit
 
 
 De heer Dittrich wijst erop dat de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak in
 haar advies over het ontwerpbesluit ervoor heeft gewaarschuwd dat de kans op
 procedurele fouten niet denkbeeldig is als gevolg van de gedetailleerdheid van
 het ontwerpbesluit voor het afnemen van celmateriaal en het bewaren van dat
 materiaal. Daardoor zouden bij de uitvoering van DNA-onderzoek op ondergeschikte
 punten fouten kunnen worden gemaakt. Deze fouten zouden, zo is de angst, kunnen
 leiden tot nietigheid van het onderzoek, bewijsuitsluiting en mogelijk
 vrijspraken. De NVvR verwijst in dit verband naar de ervaringen die zijn
 opgedaan met de bloedproef. Graag ga ik hier als volgt op in.
 
 DNA-onderzoek levert gevoelige informatie op over degene wiens celmateriaal aan
 een onderzoek is onderworpen. Daarom is het van belang dat voor het bewaren en
 vernietigen van het celmateriaal en de daaruit verkregen DNA-profielen goede
 waarborgen vastliggen. De gedifferentieerde termijnen die in het ontwerpbesluit
 voor het bewaren en vernietigen van celmateriaal en DNA-profielen vastliggen
 leveren naar mijn mening geen risico op voor fouten in de uitvoering van een
 DNA-onderzoek. Wel is het zaak dat ervoor wordt gezorgd dat celmateriaal en
 DNA-profielen worden vernietigd op het moment dat het ontwerpbesluit dat
 voorschrijft. Vandaar dat ik groot belang hecht aan een adequaat
 automatiseringssysteem bij het openbaar ministerie en het Nederlands Forensisch
 Instituut. Daaraan wordt dan ook in het kader van de implementatie van dit
 wetsvoorstel hoge prioriteit gegeven. Voorkomen moet worden dat een DNA-profiel
 van bijvoorbeeld een spoor dat oorspronkelijk rechtmatig in de DNA-databank is
 opgeslagen, nadien ten onrechte, omdat het al vernietigd had moeten zijn, in een
 nieuwe strafzaak een rol speelt.
 
 Anders dan in het geval van de bloedproef waarmee de Nederlandse Vereniging voor
 Rechtspraak een vergelijking trekt, verwacht ik over de juiste uitvoering van
 een DNA-onderzoek geen uitgebreide stroom aan jurisprudentie van de Hoge Raad.
 Die verwachting baseer ik op het gegeven dat een onderzoek naar het
 alcoholgehalte in het bloed, in tegenstelling tot een DNA-onderzoek, een
 bestanddeel vormt van een strafbepaling. Artikel 8, tweede lid, onder b, van de
 Wegenverkeerswet 1994 bepaalt dat het een ieder verboden is een voertuig te
 besturen of als bestuurder te doen besturen na zodanig gebruik van
 alcoholhoudende drank dat het alcoholgehalte van zijn bloed bij een onderzoek
 hoger blijkt te zijn dan een halve milligram alcohol per milliliter bloed. De
 kern van deze strafbepaling ligt niet in enig waarneembaar gedrag, maar in het
 alcoholpercentage dat het bloed van betrokkene bevat. Dat heeft ertoe geleid dat
 de bloedproef in artikel 163 van de Wegenverkeerswet 1994 en het op die wet
 gebaseerde Besluit alcoholonderzoeken met strikte waarborgen is omgeven. Dat in
 de jurisprudentie van de Hoge Raad veelvuldig de vraag aan de orde is geweest of
 deze waarborgen op de juiste wijze zijn nageleefd, kan met name daardoor worden
 verklaard dat het niet naleven van essentiële waarborgen tot gevolg had en
 heeft dat het bestanddeel «bij een onderzoek» niet aanwezig was en een
 veroordeling dientengevolge uitgesloten. De gevolgen van eventuele verzuimen,
 bij een DNA-onderzoek begaan, wordt door de jurisprudentie inzake het
 onrechtmatig verkregen bewijs beheerst. Op dat leerstuk ben ik elders reeds in
 antwoord op een vraag van de heer Dittrich ingegaan. 
 
 
 Ik zie geen punten waarop het ontwerpbesluit verder kan worden vereenvoudigd.
 Het bevat een uitgebalanceerd pakket aan waarborgen voor het afnemen en bewaren
 van celmateriaal.
 
 
 
 Vervroegde invrijheidstelling
 
 
 De heer Nicolaï en mevrouw Swildens hebben gevraagd naar de termijn
 waarbinnen het wetsvoorstel tot herziening van de regeling van vervroegde
 invrijheidstelling te verwachten valt. Het wetsvoorstel maakt onderdeel uit van
 het pakket dat is aangekondigd in de nota Sancties in perspectief. Ik heb
 daaraan hoge prioriteit in het wetgevingsprogramma toegekend. Niettemin kan ik
 gelet op de omvang van de voornemens in dit kader niet zonder meer toezeggen dat
 de voorbereiding daarvan op zeer korte termijn zal worden afgerond. Ik verwacht
 dat begin volgend jaar een eerste concept gereed zal zijn. Over de onderwerpen
 die in dat kader aan de orde komen en de procedure die daarbij wordt gevolgd heb
 ik Uw Kamer bericht in mijn brief van 21 september 2000 (Kamerstukken II
 2000/2001, 27 419, nr. 1).
 
 Ik wijs er echter op dat in het conceptwetsvoorstel DNA-onderzoek bij
 veroordeelden geen koppeling wordt aangebracht met de voorgenomen
 invrijheidstelling onder voorwaarden.
 
 
 
 DNA-afname bij veroordeelden
 
 
 De heer Van de Camp vraagt waarom ik afwijk van het systeem in het Verenigd
 Koninkrijk, waarbij bij ieder delict dat met gevangenisstraf wordt bedreigd, DNA
 afname mogelijk is.
 
 Inderdaad zijn, zoals de heer Van de Camp zich afvraagt, ook andere landen zoals
 Duitsland en het Verenigd Koninkrijk gebonden aan het EVRM. Ieder land heeft in
 dit verband een zelfstandige verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat
 inbreuken op de door het EVRM gewaarborgde rechten voldoen aan de vereisten die
 dit verdrag daaraan stelt. Uiteraard dienen regelingen die deze inbreuken
 mogelijk maken ook in de context van het eigen rechtsstelsel te worden
 bezien.
 
 Het EVRM bevat overigens geen specifieke bepalingen over DNA-onderzoek in
 strafzaken, noch is er Straatsburgse jurisprudentie waarin over DNA-onderzoek
 klachten over schending van het verdrag aan de orde werden gesteld. Niettemin is
 het onderhavige wetsvoorstel zorgvuldig getoetst aan – met name –
 artikel 8 EVRM en het daarin besloten liggende proportionaliteitsvereiste. De
 voorgestelde vierjaarsgrens voor DNA-afname dient mede in dat licht te worden
 bezien. Bij de vierjaarsgrens hebben echter ook overwegingen van
 wetssystematische aard een rol gespeeld, en deze kunnen binnen de systematiek
 van het Nederlandse strafprocesrecht zeer wel leiden tot andere keuzes dan in
 landen met een anders opgezet strafprocesrecht, in de rede zouden liggen.
 
 In dit verband wijs ik er bijvoorbeeld op dat in het Verenigd Koninkrijk DNA
 afname mogelijk is bij alle delicten waarop gevangenisstraf staat, voorzover het
 geen bloedafname betreft. Een dergelijke beperking, waarbij de straf op het
 delict is gekoppeld aan de wijze van afname van celmateriaal, ontbreekt weer in
 het Nederlandse wetsvoorstel.
 
 
 
 DNA-onderzoek als voorwaarde bij schorsing
 
 
 De heer Dittrich heeft me gevraagd expliciet aan te geven dat de rechter, op
 basis van de huidige tekst van artikel 80, eerste lid, van het Wetboek van
 Strafvordering, DNA-onderzoek als voorwaarde bij schorsing van de voorlopige
 hechtenis kan stellen. Ik moet zeggen dat ik daarbij grote aarzelingen heb.
 
 Bij schorsing van de voorlopige hechtenis kan de rechter, naast twee verplichte
 algemene voorwaarden, bijzondere voorwaarden stellen. De wet laat zich niet uit
 over de inhoud van deze voorwaarden. Op grond van de wetsgeschiedenis kan echter
 worden gesteld, dat de bijzondere voorwaarden in verband dienen te staan met de
 gronden van voorlopige hechtenis. De gronden die in artikel 67a van het Wetboek
 van Strafvordering voor voorlopige hechtenis worden genoemd, kunnen daarom als
 uitgangspunten gelden bij de beoordeling van de toelaatbaarheid van het
 meewerken aan DNA-onderzoek als bijzondere voorwaarde bij schorsing van de
 voorlopige hechtenis.
 
 Het indammen van vluchtgevaar is hier niet aan de orde: het afstaan van
 celmateriaal voor DNA-onderzoek is daar immers niet op gericht, anders dan
 bijvoorbeeld het afstaan van een paspoort. Ook is duidelijk dat bij een
 gewichtige reden van maatschappelijke veiligheid die bestaat in een verdenking
 van een zeer ernstig misdrijf dat de rechtsorde ernstig heeft geschokt, nimmer
 met het afstaan van celmateriaal voor DNA-onderzoek mag worden volstaan.
 Voorlopige vrijheidsbeneming is dan immers noodzakelijk om de ontstane onrust in
 de samenleving te dempen. Het aan de dag brengen van de waarheid anders dan door
 verklaringen van de verdachte is eveneens een grond voor voorlopige hechtenis.
 Maar indien DNA-onderzoek voor dat doel wordt gewenst, zal de gewone procedure
 voor het afnemen van celmateriaal bij verdachten moeten worden gevolgd.
 Recidivegevaar als grond voor voorlopige hechtenis spoort wellicht nog het meest
 met DNA-onderzoek als bijzondere voorwaarde bij schorsing. Anders dan in het
 kader van de straftoemeting, zal het bij de voorlopige hechtenis op deze grond
 echter moeten gaan om acuut recidivegevaar. Ofschoon opname van een DNA-profiel
 in de DNA-databank wellicht in het algemeen wel enig preventief effect zal
 kunnen hebben op de betrokkene, gaat het mij veel te ver om DNA-onderzoek bij
 acuut recidivegevaar als volwaardig alternatief voor voorlopige
 vrijheidsbeneming aan te merken.
 
 Op grond van het voorgaande kan ik de stelling, dat de rechter op grond van het
 huidige artikel 80, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering een
 DNA-onderzoek als bijzondere voorwaarde bij schorsing van de voorlopige
 hechtenis mag bevelen, niet onderschrijven. Het zou mijns inziens ook vreemd
 zijn indien in dit kader zonder meer een strafrechtelijk instrument zou mogen
 worden toegepast, dat elders in het wetboek expliciet en uitputtend is
 geregeld.
 
 
 
 Ernstige bezwaren
 
 
 De heer Dittrich heeft erop gewezen dat in het voorgestelde artikel 151b nu de
 eis wordt gesteld dat een DNA-onderzoek alleen kan worden bevolen tegen
 verdachten ten aanzien van wie «ernstige bezwaren» bestaan. Hij wierp
 in dit verband de mogelijkheid op om dit te schrappen zodat verdenking met als
 criterium «een redelijk vermoeden» zou overblijven. Argument daarvoor
 is dat het verschil tussen beide begrippen niet zeer duidelijk en evident
 is.
 
 Van ernstige bezwaren wordt gesproken indien op grond van feiten en
 omstandigheden waarschijnlijk is dat de verdachte een strafbaar feit heeft
 gepleegd. Van redelijk vermoeden spreken wij indien uit feiten en omstandigheden
 aannemelijk is dat een verdachte een strafbaar feit heeft begaan.
 
 Ik ben met de heer Dittrich van oordeel dat de begrippen niet in alle opzichten
 scherp tegen over elkaar kunnen worden gezet. Er is sprake van een gradueel
 verschil, maar wel een verschil dat de wetgever niet zonder reden heeft gemaakt.
 Voor de toepassing van dwangmiddelen is telkens zorgvuldig nagegaan aan welke
 vereisten moest zijn voldaan. Naarmate het dwangmiddel een sterkere ingreep
 vergt, is het wenselijker dat het niet tegen de verkeerde persoon wordt
 aangewend. Voor preventieve vrijheidsbeneming is een sterkere verdenking nodig
 dan bij de aanhouding van een verdachte. Eveneens is van belang door welke
 functionaris het dwangmiddel kan worden toegepast. Aanhouding is een bevoegdheid
 van de opsporingsambtenaar, maar een bevel tot inverzekeringstelling kan alleen
 worden gegeven door een hulpofficier van justitie. Bij de fouillering heeft de
 wetgever niet gewild dat een redelijk vermoeden van een strafbaar feit een
 voldoende voorwaarde zou zijn voor toepassing. Een zwaardere verdenking werd
 noodzakelijk geacht. Gelijkstelling zou impliceren dat iedere verdachte bij zijn
 aanhouding gefouilleerd zou kunnen worden door een opsporingsambtenaar. Dat kan
 nooit de bedoeling zijn geweest. De heer Dittrich signaleert weliswaar dat het
 begrip «ernstige bezwaren» in de praktijk van de rechtspraak niet zeer
 strikt wordt gehanteerd, maar ik zou daaruit niet zonder meer de conclusie
 willen trekken dat handhaving van het onderscheid derhalve geen zin meer heeft.
 Nu de heer Dittrich zelf al aangeeft dat het begrip «ernstige
 bezwaren» in meer bepalingen van het wetboek voorkomt, geef ik er de
 voorkeur aan het nu in deze bepaling te behouden. Ik voel er niet voor om een
 dergelijke ingrijpende beslissing met implicaties voor de systematiek van het
 wetboek in het kader van dit wetsvoorstel op deze korte termijn te nemen.
 
 
 
 Notitie verhouding grondrechten en opsporingsbelang
 
 
 De heer Van der Staaij heeft gevraagd naar de termijn waarbinnen een reactie op
 de motie van de heer Van der Vlies over de verhouding tussen de grondrechten
 enerzijds en de belangen van een doelmatige opsporing anderzijds zal komen. Ik
 kan de heer Van der Staaij toezeggen dat hij deze op zeer korte termijn, in
 ieder geval voor 15 februari a.s., tegemoet kan zien.
 
 
 
 DNA-onderzoek in Engeland
 
 
 De heer Van de Camp vraagt waarom in Nederland niet is gekozen voor de
 grootscheepse aanpak als in Engeland zoals wordt geschetst in het Algemeen
 Politieblad van 18 december 1999.
 
 In het aangehaalde artikel wordt geschetst op welke wijze DNA-onderzoek in
 Engeland wordt ingezet als middel om de criminaliteit te bestrijden. Aangegeven
 wordt dat de wijze waarop dit geschiedt zijn vruchten afwerpt. Het
 ophelderingspercentage van onopgeloste misdrijven is sinds het gebruik van
 DNA-onderzoek als opsporings- en bewijsmiddel aanzienlijk toegenomen. Daaraan
 heeft bijgedragen dat niet alleen van verdachten, maar ook van veroordeelden
 DNA-profielen worden vervaardigd en dat deze worden opgeslagen in de databank.
 Inmiddels kent Engeland een databestand van bijna een half miljoen
 DNA-profielen. Het streven is erop gericht dat dit aantal jaarlijks met
 200 000 toeneemt.
 
 In Nederland is de belangstelling voor de toepassing van DNA-onderzoek sinds de
 introductie in 1994 enorm toegenomen. Om ernstige zeden- en levensdelicten te
 kunnen ophelderen wordt van dit opsporingsmiddel steeds vaker gebruik gemaakt.
 De komende jaren zal het gebruik van DNA-onderzoek in Nederland naar verwachting
 steeds verder toenemen. Ten behoeve van de uitbreiding van het DNA-onderzoek in
 strafzaken is inmiddels een project in gang gezet dat voorziet in een
 groeiscenario naar tussen de 20 000 en 26 000 DNA-onderzoeken op
 jaarbasis. Het overgrote deel hiervan (tegen de 20 000) wordt gevormd door
 DNA-onderzoek aan biologische sporen. In Engeland worden thans ongeveer
 41 000 DNA-onderzoeken op jaarbasis uitgevoerd aan biologische sporen door
 de FSS. Afgezet tegen het bevolkingsaantal in Nederland (16 mln) en Engeland (50
 mln) kan geconstateerd worden dat dit in redelijke verhouding is. Het aantal
 DNA-onderzoeken zal verder uitbreiden indien DNA-onderzoek ook kan worden
 toegepast buiten het kader van het vooronderzoek. Wel worden in Engeland meer
 DNA-profielen van personen gemaakt na afname van wangslijmvlies. De verwachting
 is wel dat deze aantallen ook in Nederland substantieel zullen toenemen door de
 verruiming in de toepasbaarheid die door het onderhavige wetsvoorstel wordt
 beoogd.
 
 Uit het voorgaande volgt dat voorzover het beeld bestaat dat Engeland wel, en
 Nederland niet bereid is de bijdrage die DNA-onderzoek aan de opsporing van
 ernstige delicten kan leveren, op waarde te schatten, dit beeld onjuist is. De
 mogelijkheden tot gebruik van DNA-onderzoek worden juridisch en feitelijk enorm
 verruimd. En ook in Nederland wordt, waar zulks proportioneel voorkomt,
 DNA-onderzoek toegepast om, bij ernstige delicten, door grootscheeps onderzoek
 onschuldigen van verdenking uit te sluiten en verdachten op te sporen.
 
 
 
 Vingerafdrukken
 
 
 De heer Van de Camp vraagt naar de opslag en bewaartermijnen voor
 vingerafdrukken in vergelijking met de termijnen die worden gehanteerd in het
 ontwerp-Besluit DNA-onderzoek in strafzaken. Tevens vraagt de heer Van de Camp
 of analoog aan de regeling voor DNA in geval van onherroepelijke vrijspraak, ook
 bij vingerafdrukken is geregeld dat deze in dat geval niet worden opgenomen in
 de Dactyloscopische databank.
 
 In de artikelen 6 en 7 van het Reglement landelijke politieregister
 vingerafdrukken worden respectievelijk het soort op te nemen gegevens (inhoud
 van het register) en de verwijdering en vernietiging van gegevens geregeld. Ook
 voor de vingerafdrukken geldt dat de in de registers opgenomen gegevens worden
 verwijderd als bericht wordt ontvangen dat geregistreerde is overleden (artikel
 7, eerste lid, sub a) of dat geregistreerde onterecht als verdachte is
 aangemerkt (artikel 7, eerste lid, sub d). Indien 30 jaar na de datum van
 laatste opname zijn verstreken dan worden ook die gegevens in navolging van
 genoemd artikel 7, eerste lid, sub b, verwijderd. In dat opzicht wijken de
 regelingen inhoudelijk dus niet van elkaar af.
 
 
 De heer Van de Camp heeft een vraag gesteld naar aanleiding van een zinsnede uit
 mijn brief van 25 januari jl. over grootschalige DNA-onderzoeken. In deze brief
 heb ik gesteld dat een DNA-profiel van een niet-verdachte dat niet overeenkomt
 met het DNA profiel dat is verkregen uit sporen materiaal, niet wordt opgeslagen
 in de DNA-databank en ook niet wordt vergeleken met andere in de databank reeds
 vastgelegde profielen van sporenmateriaal van onopgeloste delicten. De heer Van
 de Camp vraagt hoe dit is geregeld bij de vingerafdruk. Hij verwijst daarbij
 naar uitlatingen van de heer Van Hoorn in de Justitiekrant van 14 april
 2000.
 
 Het is in dit verband van belang twee situaties van elkaar te onderscheiden.
 Enerzijds is er de situatie waarin een persoon (vrijwillige of gedwongen)
 celmateriaal heeft afgestaan. Anderzijds is er de situatie waarin DNA profielen
 worden opgemaakt van biologische sporen die op de plaats van het delict worden
 aangetroffen. Op deze laatste situatie zien de uitlatingen van de heer Van Hoorn
 in de Justitiekrant van 14 april 2000 over het «even door Havank halen van
 de vingerafdrukken». Op deze plaats kan worden volstaan met de opmerking
 dat op bevel van de officier van Justitie van de biologische sporen die op de
 plaats van het delict zijn aangetroffen een DNA profiel kan worden opgemaakt en
 dat dit DNA-profiel kan worden vergeleken. De verschillende procedures voor
 afname DNA celmateriaal van (niet-)verdachten zijn al uitgebreid besproken.
 
 
 De heer Van de Camp ziet met het bovengenoemde citaat uit mijn brief op de
 situatie dat wordt overgegaan tot een grootschalig DNA-onderzoek. Evenals bij
 een grootschalig onderzoek naar vingerafdrukken geldt dat in zo'n geval het
 resultaat van de vrijwillig ondergaan DNA-onderzoek alleen mag worden vergeleken
 met de sporen die betrekking hebben op het delict waarvoor een grootschalig
 onderzoek is geëntameerd. Ook in de Stede Broecsezaak (aangehaald in
 genoemde brief op blz. 3) zijn de vingerafdrukken van de mannen tussen de 18 en
 45 jaar die meewerkten aan het onderzoek niet met andere sporen dan het delict
 waar het om ging vergeleken, noch zijn ze daarna opgenomen in de
 dactyloscopische databank, maar zijn ze verbrand.
 
 
 Mevrouw Halsema refereerde aan de betrouwbaarheid van het DNA-onderzoek in
 relatie tot de betrouwbaarheid van de vingerafdruk. De vingerafdruk zou een
 zekerder identificatiemiddel zijn dan het DNA-onderzoek. Bij DNA-onderzoek
 zouden licht valse sporen uitgezet kunnen worden. Ook de heer de Wit heeft in
 dit verband een aantal tot de verbeelding sprekende voorbeelden aangehaald, die
 ik hier niet zal herhalen.
 
 Maar het kan. Daar moeten we de ogen niet voor sluiten. Maar ook bij
 vingerafdrukken kan de politie misleid worden. Met siliconenmateriaal schijnt
 het niet eens zo heel moeilijk te zijn om andere vingerafdrukken achter te laten
 dan van de betrokkene zelf. En uiteraard zal de crimineel ook met het oog op
 DNA-onderzoek pogen de politie te misleiden. Maar ten eerste is het makkelijker
 om geen vingerafdrukken achter te laten op de plaats van het delict dan om daar
 geen biologisch materiaal te verliezen. En ten tweede zal in de politieopleiding
 aandacht worden besteed aan crime-scene management, juist met het oog op het
 detecteren en veiligstellen van de juiste biologische sporen. Namelijk die
 sporen die van de vermoedelijke verdachte afkomstig zijn. In deze zin is dat
 niet echt verschillend van het detecteren en veiligstellen van vingerafdrukken
 waarvan er op de plaats van het delict ook vele gevonden worden afkomstig van
 verschillende personen die mogelijk niets met het betreffende feit hebben te
 maken. Hierbij ligt weer de nadruk op het belang van goede
 recherchemethodieken.
 
 
 
 Capaciteitsuitbreiding NFI
 
 
 De heer Schutte vraagt naar de mogelijkheden een deel van de opleiding van
 medewerkers in het buitenland te laten plaatsvinden om zo de
 capaciteitsuitbreiding voor de gestelde termijn van 2005 te versnellen.
 
 De formatie van het NFI zal in het kader van de uitbreiding van de mogelijkheden
 van het DNA onderzoek groeien van 20 naar 49 personen. Dit betekent een
 uitbreiding van 29 personen.
 
 Op dit moment werft het NFI nieuwe medewerkers. 12 medewerkers zijn reeds
 aangesteld.
 
 
 Voor de opleiding van de nieuwe medewerkers wordt gebruik gemaakt van deels en
 interne opleiding binnen het NFI. Voor een ander deel wordt onderwijscapaciteit
 ingehuurd vanuit het buitenland, dat wil zeggen buitenlandse
 onderwijsinstellingen verzorgen een deel van de opleiding in het NFI. 
 
 Gezien de planning van de uitbreiding, het streven is de volledige bezetting te
 realiseren in een periode van drie jaar, dwz in 2003, ligt het NFI op schema.
 Daarmee denkt het NFI ruimschoots voor 2005 de benodigde capaciteitsuitbreiding
 gerealiseerd te hebben. De benodigde apparatuur is aangeschaft of om de geplande
 productie te kunnen realiseren.
 
 Als gedoeld wordt op de opleiding van politiemensen dan geldt dat het LSOP, het
 Landelijke selectie- en opleidingsinstituut, is gestart met het ontwikkelen van
 de benodigde onderwijsmodules voor zowel technisch rechercheurs zodat
 biologische sporen van het «plaats delict» adequaat veilig worden
 gesteld als voor politieambtenaren die in de toekomst wangslijm en haarwortels
 afnemen. Het Nederlands Forensisch Instituut is daarbij betrokken als het gaat
 om de condities waaronder en krachtens welke normering afname, verpakking en
 transport van deze monsters dienen plaats te vinden. Het streven is erop gericht
 politieambtenaren praktisch en theoretisch geschoold te hebben in het afnemen
 van wangslijmvlies en haarwortels op het moment dat de wet in werking treedt.
 Tevens zullen ook algemene themadagen en symposia worden georganiseerd voor
 leidinggevenden en ook voor politieambtenaren die in hun werk met DNA-onderzoek
 te maken zullen krijgen.
 
 
 
 Aanwijzing OM prioritering DNA-onderzoeken
 
 
 Mevrouw Swildens geeft aan zich goed te kunnen vinden in de richtlijn van het OM
 ter prioritering DNA-onderzoeken, maar vraagt zich af of er in de
 prioriteitstelling voldoende rekening is gehouden met oude zaken en sporen.
 
 In de Aanwijzing prioritering DNA onderzoeken wordt bijzonder rekening gehouden
 met oude zaken met name met het oog op hun verjaringstermijn. Zo krijgen oude
 zaken waar het gaat om een delict waarop 12 jaar of meer gevangenisstraf is
 gesteld en die binnen twee jaar zullen vervallen de enerhoogste prioriteit. De
 hoogste prioriteit wordt natuurlijk toegekend aan die gevallen waarin bij
 verdenking van zo'n ernstig delict er op dat moment zich een verdachte in
 voorlopige hechtenis bevindt. 
 
 
 
 Investeringen in DNA-onderzoek
 
 
 De heer Dittrich vraagt of ik helder wil aangeven welke investeringen ik ga
 plegen om ook daadwerkelijk een royaler gebruik van DNA-onderzoek mogelijk te
 maken zonder dat er onaanvaardbare wachttijden gaan ontstaan in de afhandeling
 van verzoeken daartoe. Ook de heer van de Camp vraagt mij een overzicht te geven
 van de benodigde extra financiële middelen en of de personeelswerving
 conform planning verloopt.
 
 Mede als gevolg van het intensiveren van het rechercheren op biologische sporen
 door de politie, alsmede met het oog op het thans voorliggende wetsvoorstel, is
 het Nederlands Forensisch Instituut vroegtijdig begonnen met de uitbreiding van
 de capaciteit met de daartoe beschikbaar gestelde middelen. Dat heeft inmiddels
 al geleid tot een aanzienlijke uitbreiding van de capaciteit voor DNA-analyses.
 Volgens het plan van uitvoering van het Nederlands Forensisch Instituut wordt
 verwacht dat in de loop van 2001 doorgegroeid kan worden naar 15 000
 DNA-analyses op jaarbasis. Deze planning gaat wel uit van een vlot verlopende
 werving, selectie en opleiding van personeel. Tot nu toe verloopt dit naar wens.
 Op dit moment zijn reeds 12 nieuwe medewerkers aangesteld. Het wervingsplan voor
 nieuw personeel voorziet er in dat in 2003 29 extra medewerkers zijn aangesteld
 en opgeleid. Daarmee ligt het NFI reeds in 2003 op een schema van 20 tot 30
 duizend DNA-analyses op jaarbasis. Dit betekent een versnelling ten opzichte van
 een eerder iets behoudender planning. De aanschaf van de benodigde apparatuur om
 de geplande productie te kunnen realiseren ligt eveneens op dit schema. Ik heb
 er vertrouwen in dat deze versnelde capaciteitsuitbreiding het risico van
 onaanvaardbare wachttijden zoveel mogelijk zal beperken, zo niet wegnemen.
 
 
 Uiteraard zal, in antwoord op de vraag van de heer Nicolaï, ook de vulling
 van de DNA-databank, als gevolg van de versnelde capaciteitsuitbreiding, sneller
 groeien. Hij voegde daaraan de vraag toe of meer geld zou helpen om een extra
 versnelling te bewerkstelligen.
 
 Voor de opbouw van capaciteit bij het Nederlands Forensisch Instituut en de
 benodigde projectkosten had ik voor het jaar 2000 reeds 2,4 mln uit mijn
 begroting vrijgemaakt. Voor de jaren 2001 en volgende is respectievelijk 8, 13,
 18 en vanaf 2004 20 mln structureel vrijgemaakt om de geplande productie van
 DNA-analyses bij het NFI te realiseren. Dit is voldoende. Ik merk hierbij tevens
 op dat het NFI met de huidige planning voor de uitbreiding van capaciteit een
 maximale inzet pleegt. Een nog krappere planning is uit een oogpunt van
 bedrijfsvoering niet verantwoord.
 
 
 Voor het openbaar ministerie, de zittende magistratuur en de politie liggen de
 kosten aanzienlijk lager. Voor het openbaar ministerie en de zittende
 magistratuur zal ik het kostenbeloop in de komende tijd volgen. Mocht daartoe
 aanleiding zijn, dan zal ik daar in de komende begrotingsvoorbereidingen
 maatregelen voor treffen. Mijn ambtgenoot van het Ministerie van Binnenlandse
 Zaken en Koninkrijksrelaties zal dit doen waar het de kosten van de politie
 betreft.
 
 
 Voor alle duidelijkheid merk ik met betrekking tot het kostenverhaal nog op dat
 de conceptwetsvoorstellen «DNA bij veroordeelden» en «DNA bij
 uiterlijke persoonskenmerken» zullen worden voorzien van afzonderlijke
 financiële paragrafen waarover de Kamer bij de indiening van de betreffende
 wetsvoorstellen zal worden geïnformeerd. 
 
 
 De beoogde groei van het aantal DNA-onderzoeken gaat er van uit dat een goed
 deel van de werkprocessen, zowel bij het Nederlands Forensisch Instituut intern
 als in de forensische keten, kan worden geautomatiseerd. Daartoe is inmiddels
 een project aanbesteed dat in eerste instantie duidelijk moet maken wat daarvoor
 benodigd is. Een belangrijk onderdeel van het project betreft automatische
 terugkoppeling en signalering ten behoeve van de vernietiging van DNA-profielen
 en het bijbehorende celmateriaal waar de wet dit voorschrijft.
 
 
 
 Contaminatie
 
 
 De heer Dittrich wijst op het gevaar van contaminatie ingeval
 opsporingsambtenaren onbedoeld sporen achterlaten op de plaats van het delict.
 Ook de heer Schutte refereerde aan dit aspect.
 
 Mede met het oog op het voorkomen van contaminatie wordt in de huidige opleiding
 en training van de tech- nisch rechercheurs uitgebreid stilgestaan bij het
 veiligstellen en bewaren van sporen op de plaats van het delict. Dat is van
 belang om- dat zij daarvoor verantwoordelijk zijn.
 
 Politiemensen die uitsluitend de primaire politieopleiding hebben afgerond, de
 zogenaamde medewerkers basispolitiezorg, zijn echter over het algemeen eerder op
 de plaats van het delict dan de technisch rechercheurs. Zij zijn niet
 gespecialiseerd in het vinden en veiligstellen van sporen omdat dat niet tot hun
 takenpakket behoort. Naarmate het belang van het veiligstellen van sporen ten
 behoeve van een DNA-onderzoek toeneemt, is het belangrijker dat ook deze
 opsporingsambtenaren weten hoe zij het beste kunnen omgaan met sporen en zich
 bewust worden van het gevaar van contaminatie. Daarvoor dienen zij te worden
 opgeleid. Met het oog daarop zal het LSOP, het Landelijke selectie- en
 opleidingsinstituut, op korte termijn ervoor zorgen dat er kortdurende
 opleidingen voor de huidige groep opsporingsambtenaren worden ontwikkeld en dat
 het leren omgaan met sporen een structureel onderdeel zal vormen van de primaire
 politieopleiding ten behoeve van nieuwe lichtingen opsporingsambtenaren.
 
 
 
 DNA-databank voor politiemensen
 
 
 De heer Dittrich vraagt of het wenselijk is dat er een DNA-databank komt met
 DNA-profielen van politieambtenaren.
 
 Met de toenemende verfijning van technieken om biologische sporen te detecteren
 en veilig te stellen neemt ook de kans toe dat op de plaats van het delict
 sporen worden aangetroffen van personen die afkomstig zijn van personen die uit
 hoofde van hun functie een taak hebben op de plaats van het delict doch die met
 de toedracht van het misdrijf niets te maken hebben. Om te voorkomen dat deze
 personen onbedoeld in verband worden gebracht met het gepleegde misdrijf en om
 te voorkomen dat onbedoeld wordt doorgerechercheerd op deze sporen wordt
 nagedacht over een DNA-databestand waarin de profielen van personen zijn
 opgenomen die zich uit hoofde van hun functie op de plaats van het delict
 begeven. De verdere uitwerking hiervan zal plaatsvinden als onderdeel van het
 deelproject Politie in het project «Uitbreiding toepassing DNA-onderzoek in
 strafzaken».
 
 
 Er zijn inmiddels een aantal vragen geformuleerd waarover een standpunt zal
 moeten worden bepaald. Allereerst is daar het vraagstuk van de vrijwilligheid,
 of meer in het bijzonder, is het wenselijk dat het afstaan van een DNA-profiel
 als een functiegebonden voorwaarde wordt gezien. Voorts dienen de groepen van
 personen bepaald te worden die in aanmerking komen om opgenomen te worden in de
 referentiebank. Dit is niet beperkt tot politieambtenaren omdat ook
 functionarissen van hulpdiensten zich onder omstandigheden op de plaats van het
 delict begeven. In dit verband kan gedacht worden aan leden van de brandweer,
 artsen, medewerkers van bijzondere opsporingsdiensten, ambulancepersoneel
 etc.
 
 Een andere belangrijke vraag is of de referentiebank ook gebruikt mag worden in
 het kader van de opsporing, In Engeland is hierover een diepgaande discussie
 geweest. Uiteindelijk is daar besloten de referentiebank niet te gebruiken in
 het kader van de opsporing.
 
 
 Kortom, aan de instelling van een DNA-referentiebank voor personen die uit
 hoofde van hun functie een taak hebben op de plaats van het delict liggen
 wezenlijke vragen ten grondslag die een zorgvuldige afweging vergen alvorens tot
 besluitvorming kan worden overgegaan.
 
 Op dit moment staan de activiteiten bij de politie primair in het teken van de
 opleidingen die tijdig voor de inwerkingtreding van de wet gereed dienen te
 zijn. Zodra het mogelijk is zullen de ins en outs van een DNA-referentiebank
 worden besproken.
 
 
 
 Beheer databank
 
 
 Voorts refereert de heer de Wit aan de suggestie van professor Tak om
 één officier van justitie en rechter commissaris te benoemen voor het
 beheer van de databank en de bewijsstukken.
 
 Ik zie de toegevoegde waarde niet van de suggestie. De directeur van het NFI is
 beheerder van de databank en de bij het laboratorium in bewaring zijnde
 bewijsstukken. De directeur van het NFI staat direct onder mijn toezicht. Dat
 lijkt mij derhalve afdoende geregeld.
 
 
 
 Toegang tot DNA-databank
 
 
 De CDA-fractie vraagt of buitenlandse opsporingsdiensten toegang hebben tot de
 Nederlandse DNA-databank. Hiervan is geen sprake. Wel kan ter voldoening aan een
 verzoek tot rechtshulp door medewerkers van het NFI een vergelijking
 plaatsvinden tussen in het buitenland vervaardigde en voor dat doel aan
 Nederland overhandigde DNA-profielen en DNA-profielen in de Nederlandse
 DNA-databank. Omgekeerd geldt hetzelfde. Nederland heeft dus geen directe
 toegang tot buitenlandse DNA-databanken.
 
 
 
 Zoeken in de databank
 
 
 Mevrouw Swildens wil weten of analoog aan de mogelijkheid op basis van het bevel
 tot afname DNA tot matching (zoekactie) in de DNA databank over te gaan, het
 toegestaan is te zoeken met DNA-profiel van een niet-verdachte die vrijwillig
 heeft meegewerkt. Dat mag inderdaad.
 
 
 
 Europese DNA-databank
 
 
 De heer Dittrich vindt het belangrijk dat in de Europese Unie alle landen van
 dezelfde onderzoeksmethoden uitgaan en liefst ook dezelfde regelingen opstellen.
 In dit verband lijkt het hem logisch dat er een Europese DNA-databank komt.
 
 In Europees verband zijn reeds afspraken in de maak waarin de uitwisseling van
 DNA-gegevens wordt geregeld. Kernpunt daarin is dat de resultaten van de
 onderzoeksmethoden, de DNA-profielen dus, binnen de kaders van het geldend recht
 in de verschillende lidstaten voor de bewijsvoering onderling vergelijkbaar
 moeten zijn. Dit maakt de uitwisseling van DNA-gegevens aanzienlijk
 eenvoudiger.
 
 Het lijkt mij dat we eerst moeten bezien of aldus een doeltreffende opsporing
 met behulp van DNA kan worden bewerkstelligd. Indien blijkt dat de opsporing nog
 zou kunnen verbeterd door een Europese DNA-databank, zullen we de voor- en
 nadelen onder ogen moeten zien. In ieder geval ligt hierover tussen de landen
 van de EU nog geen overeenstemming in het verschiet. 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20002001-44-3456-3462.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl