ECLI:NL:RBZUT:2003:AN8648, Rechtbank Zutphen, 18-06-2003, 02 / 1387 WAO
Rechtbank Zutphen — Uitspraak 
Datum: 2003-06-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Bij bepaling gedifferentieerde premiepercentage mogen toegekende voorschotten niet worden betrokken. Aan werkneemster is bij wege van voorschot een uitkering ingevolge de WAO toegekend. Volgens de rechtbank kan een voorschot niet worden gelijkgesteld met een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Om die reden kan een voorschot niet worden betrokken bij de bepaling van het gedifferentieerde premiepercentage.

RECHTBANK ZUTPHEN
      enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    
    Reg.nr.: 02 / 1387 WAO
    
    UITSPRAAK
    
    in het geding tussen:
    
    
      [Bedrijf], gevestigd te [plaats], eiseres,
      en
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, rechtsopvolger
      van het Landelijk instituut sociale verzekeringen (te dezen voorheen vertegenwoordigd door
      Cadans Uitvoeringsinstelling B.V.), verweerder.
    
    
    1. Aanduiding bestreden besluit
    
    Besluit van verweerder van 28 augustus 2002.
    
    2. Feiten
    
    
      Mevrouw [naam ] (hierna: de werkneemster) is met ingang van 15 september 1997 bij
      eiseres in dienst getreden. Zij heeft zich op 29 maart 1999 ziekgemeld. Aan haar is met
      ingang van 27 maart 2000 bij wege van voorschot een uitkering ingevolge de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend.
    
    
    
      Bij schrijven van 3 januari 2001 heeft verweerder aan eiseres meegedeeld dat de
      werkneemster met ingang van 27 maart 2000 minder dan 15% arbeidsongeschikt wordt
      geacht waardoor zij niet in aanmerking komt voor een WAO-uitkering.
    
    
    
      Op 6 november 2001 is de beschikking naar de werkneemster gestuurd waarin is
      aangegeven dat de aan haar bij wege van voorschot toegekende WAO-uitkering wordt
      ingetrokken met ingang van 27 maart 2000 en dat de betaalde voorschotten worden
      verrekend.
    
    
    
      Bij primair besluit van 15 december 2001 heeft verweerder de voor eiseres geldende
      gedifferentieerde premie ingevolge de WAO voor het premiejaar 2002 vastgesteld op 6,06%.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft verweerder de bezwaren van eiseres tegen dit laatste besluit
      ongegrond verklaard.
    
    
    3. Procesverloop
    
    
      Namens eiseres heeft de heer [naam], werkzaam bij administratiekantoor De
      Wending te Hengelo, beroep ingesteld op de in het beroepschrift vermelde gronden.
      Verweerder heeft de op de zaak betrekking hebbende stukken en een verweerschrift
      ingezonden.
    
    
    
      Het beroep is behandeld ter zitting van 20 maart 2003, waar eiseres is verschenen bij haar
      gemachtigde de heer [naam] voornoemd. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen
      door mr. H.C. van Dijk.
    
    
    4. Motivering
    
    
      In beroep heeft eiseres aangevoerd dat zij door de gehanteerde berekeningsmethode van de
      verschuldigde premie onredelijk zwaar wordt gestraft. Indien verrekening van de ten
      onrechte uitbetaalde WAO-uitkering nog in het jaar van uitbetaling had plaatsgevonden dan
      was het gedifferentieerde premiepercentage voor het premiejaar 2002 voor eiseres op het
      minimumpercentage vastgesteld, terwijl thans voor eiseres het maximumpercentage is
      vastgesteld zonder dat compensatie plaatsvindt in het premiejaar 2003. De termijnen
      waarbinnen beslissingen zijn genomen omtrent de aanspraken op uitkering van de
      werkneemster zijn bovendien buitensporig lang geweest. Eerst ruim negen maanden nadat
      de WAO-uitkering van de werkneemster is ingegaan bleek dat voor haar geen recht op
      uitkering bestond.
    
    
    De rechtbank overweegt als volgt.
    
    
      Op 1 januari 1998 is de Wet premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschikt-heidsverzekeringen 
      (Stb. 1997, 175, hierna: Pemba) in werking getreden. Doel van deze wet
      is onder meer het stimuleren van de werkgever tot het voeren van een adequaat preventie-en 
      reïntegratiebeleid ten aanzien van arbeidsongeschiktheid van zijn werknemers. Door de
      wetgever is er met het oog daarop voor gekozen om de door de werkgever te betalen WAO-premie 
      gedeeltelijk afhankelijk te maken van de aan (voormalige) werknemers in een
      bepaald jaar uitbetaalde WAO-uitkeringen. Daartoe bepaalt artikel 76a van de WAO, voor
      zover hier van belang, dat de premie die de werkgever verschuldigd is, bestaat uit een
      basispremie alsmede uit een gedifferentieerde premie waarop de artikelen 76b en 78 van de
      WAO van toepassing zijn. In laatstgenoemd artikel is (onder meer) bepaald dat de
      gedifferentieerde premie wordt geheven naar een voor alle takken van bedrijf en beroep
      gelijk rekenpercentage waarbij verweerder jaarlijks per 1 januari voor elke werkgever een
      opslag of korting vaststelt waarmee voor die werkgever het hiervoor genoemde
      rekenpercentage wordt verhoogd of verlaagd. In artikel 4, tweede lid, van het (op artikel 78,
      zesde lid, van de WAO steunende) Besluit premiedifferentiatie WAO (besluit van 19 juli
      1997, Stb. 1997, 338; hierna: het Besluit) is, voor zover hier van belang, bepaald dat het
      individuele werkgeversrisicopercentage is gebaseerd op de arbeidsongeschiktheids-uitkeringen 
      die in het tweede jaar voor het premiejaar zijn betaald aan werknemers die bij het
      intreden van de arbeidsongeschiktheid in dienstbetrekking stonden tot de betreffende
      werkgever.
    
    
    
      Uit de Memorie van Toelichting op de wet Pemba (Tweede Kamer, vergaderjaar 1995-1996,
      24 689, pagina 15), blijkt dat het kabinet voor het arbeidsongeschiktheidsrisico heeft
      gekozen als criterium voor het vaststellen van het premieniveau van de individuele
      onderneming: "Dit risico brengt de verhouding tussen de door een onderneming
      gegenereerde uitkeringslasten van een bepaalde periode en de premieplichtige loonsom van
      die onderneming in beeld. Door de lasten die een onderneming genereert te relateren aan de
      loonsom worden grote en kleine ondernemingen op gelijke wijze behandeld".
      Op pagina 19 van dezelfde Memorie van Toelichting is het arbeidsongeschiktheidsrisico
      gedefinieerd als "de feitelijk door een onderneming gegenereerde arbeidsongeschiktheids-lasten 
      over een bepaalde periode in verhouding tot de loonsom. Het arbeidsongeschiktheids-risico vormt 
      het criterium op basis waarvan de hoogte van de opslag of korting wordt
      berekend".
    
    
    
      Ingevolge artikel 6, eerste lid, van het Besluit, zoals dat gold ten tijde hier van belang, wordt
      indien blijkt dat een in artikel 4, tweede lid, bedoelde arbeidsongeschiktheidsuitkering geheel
      of ten dele ten onrechte is toegekend, bij de berekening van het individuele
      werkgeversrisicopercentage in het kalenderjaar waarin het besluit tot toekenning van de
      arbeidsongeschiktheidsuitkering wordt ingetrokken of herzien, het in artikel 4, tweede lid,
      bedoelde totaalbedrag verminderd met een bedrag dat gelijk is aan het bedrag van de te
      veel betaalde arbeidsongeschiktheidsuitkering.
    
    
    
      Nu het besluit tot toekenning van voorschotten aan de werkneemster eerst in 2001 is
      ingetrokken moet met de in 2000 aan haar betaalde voorschotten rekening worden
      gehouden bij de vaststelling van de gedifferentieerde premie voor 2002, aldus verweerder.
      De rechtbank kan verweerder hierin niet volgen. Daarbij is in aanmerking genomen dat een
      voorschot op een WAO-uitkering voor de toepassing van de WAO niet is gelijkgesteld met
      een aan een werknemer betaalde arbeidsongeschiktheidsuitkering in de zin van het Besluit
      en voorts dat een zodanige gelijkstelling zich (ook) niet verdraagt met de strekking van
      Pemba, aangezien met de intrekking van de toekenning van de voorschotten (zij het
      achteraf) is komen vast te staan dat de onderneming van eiseres in 2000 geen
      uitkeringslasten heeft gegenereerd. Derhalve moet worden geoordeeld dat het besluit van 15
      december 2001 en het bestreden besluit zijn genomen in strijd met artikel 4, tweede lid, van
      het Besluit. Op die grond kan het bestreden besluit niet in stand blijven. Verweerder zal met
      inachtneming van deze uitspraak opnieuw op het bezwaar van eiseres hebben te beslissen.
    
    
    
      Ten overvloede merkt de rechtbank nog op dat het vorenstaande onverlet laat dat - anders
      dan verweerder ter zitting heeft gesteld - het tot 1 januari 2003 geldende systeem voor de
      vaststelling van de gedifferentieerde premie voor kleine werkgevers zoals eiseres, wel
      degelijk voorzag in compensatie bij intrekkingen en herzieningen van toegekende of lopende
      arbeidsongeschiktheidsuitkeringen tengevolge waarvan ten onrechte uitkering was verstrekt
      die plaatsvonden in een ander jaar dan waarin de uitkeringen waren betaald. Blijkens artikel
      6, tweede - en vanaf 1 januari 2002 zesde - lid van het tot 1 januari 2003 geldende Besluit
      kan de gedifferentieerde premie onder de minimumpremie uitkomen en blijkens de - bij de
      wijziging van 3 juli 1998 (Stb. 1998, 420) van artikel 6, tweede lid van het Besluit behorende - Nota van 
      toelichting kan zelfs een gedifferentieerde premie worden vastgesteld die negatief is.
    
    
    
      De rechtbank ziet tot slot geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling op grond van
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    5. Beslissing
    
    De rechtbank,
    
    
      recht doende:
      - 	verklaart het beroep gegrond;
      - 	vernietigt het bestreden besluit;
      - 	bepaalt dat verweerder een nieuw besluit neemt op het bezwaarschrift van eiseres 
      met inachtneming van deze uitspraak;
      - 	gelast dat het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen het betaalde griffierecht 
      ad € 218 aan eiseres vergoedt.
    
    
    
      Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending hoger beroep
      worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr. M.J. van Lee en in het openbaar uitgesproken op 18 juni 2003
      in tegenwoordigheid van de griffier.