ECLI:NL:RBNHO:2019:7510, Rechtbank Noord-Holland, 03-09-2019, 19_839
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2019-09-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft op 29 mei 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:1603) geoordeeld dat natuurvergunningen niet mogen worden verleend op basis van het Programma Aanpak Stikstof (PAS). Bij uitspraken van 3 september 2019 heeft de rechtbank Noord-Holland – buiten zitting – onder verwijzing naar deze uitspraak van de Afdeling een groot aantal, vooral aan veehouderijen, verleende natuurvergunningen vernietigd omdat deze waren verleend op basis van het PAS. De provincie Noord-Holland zal met inachtneming van deze uitspraken nieuwe besluiten moeten nemen op de aanvragen om verlening van een natuurvergunning.

RECHTBANK NOORD-HOLLAND
    
    
      Zittingsplaats Haarlem
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: HAA 19/839
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 3 september 2019 in de zaak tussen
    
    
      
        Coöperatie Mobilisation for the Environment U.A. en Vereniging Leefmilieu, beide te Nijmegen, eiseressen
      (gemachtigde: mr. V. Wösten),
    
    
    
      en
    
    
    het college van gedeputeerde staten van Noord-Holland, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 7 januari 2019 (het bestreden besluit) heeft verweerder een vergunning op grond van de Wet Natuurbescherming (Wnb) verleend aan Maatschap [vergunninghouder] , te [plaats] (vergunninghouder).
    
    
    
      Tegen dit besluit hebben eiseressen beroep ingesteld. 
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.
    
    2. Verweerder heeft bij het bestreden besluit vergunning verleend voor een veehouderij die stikstofdepositie veroorzaakt op stikstofgevoelige natuurwaarden in Natura 2000-gebieden. Het college heeft daarbij toepassing gegeven aan het Programma Aanpak Stikstof 2015-2021 (hierna: PAS) en de daarbij behorende regelgeving die vanaf 1 juli 2015 van kracht is. De vergunning kan volgens het college worden verleend onder verwijzing naar de passende beoordeling die voor het PAS is opgesteld. Met de toepassing en uitvoering van het PAS is volgens het college gewaarborgd dat de stikstofdepositie die de veehouderij zal veroorzaken niet zal leiden tot een aantasting van de natuurwaarden in Natura 2000-gebieden.
    
    3. De strekking van het beroep is – kort gezegd – dat de vergunning niet kon worden verleend onder verwijzing naar de passende beoordeling die voor het PAS is gemaakt, omdat de passende beoordeling en het PAS niet voldoen aan artikel 6 van de Habitatrichtlijn.
    
    4. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) heeft in de uitspraak van 29 mei 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1603, geoordeeld dat de passende beoordeling die aan het PAS ten grondslag ligt niet voldoet aan de eisen die uit artikel 6 van de Habitatrichtlijn voortvloeien. 
    
    5. Dit betekent dat verweerder de vergunning voor de veehouderij niet kon verlenen onder verwijzing naar de passende beoordeling die voor het PAS is gemaakt. Het bestreden besluit is genomen in strijd met artikel 2.8 van de Wnb. De overige beroepsgronden behoeven thans geen bespreking. 
    
    6. Het beroep is kennelijk gegrond. Het bestreden besluit dient te worden vernietigd. 
    
    7. Verweerder zal een nieuw besluit op de aanvraag van vergunninghouder moeten nemen met inachtneming van deze uitspraak. Uit de hiervoor genoemde uitspraak van de Afdeling van 29 mei 2019 volgt dat verweerder de gevolgen van de aangevraagde activiteit opnieuw in kaart moet brengen en alsnog moet beoordelen of een passende beoordeling is vereist. Verweerder kan voor het alsnog te nemen besluit op de aanvraag niet terugvallen op de eerder gevoerde procedure. Verweerder moet eerst een ontwerpbesluit opstellen en ter inzage leggen.
    
    8. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiseressen gemaakte proceskosten. Omdat eiseressen in één brief de beroepen met de zaaknummers HAA 19/837 en HAA 19/839 hebben ingesteld, omdat de rechtbank deze beroepen nagenoeg gelijktijdig heeft behandeld en omdat de rechtsbijstand als bedoeld in artikel 1, onder a, is verleend door dezelfde persoon, worden deze beroepen aangemerkt als samenhangende zaken als bedoeld in artikel 3 van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb).
    De rechtbank stelt de hoogte van de proceskostenvergoeding op grond van het Bpb vast op€ 256,- (1 punt voor het indienen van het beroep met een waarde per punt van € 512,- en een wegingsfactor 1 (gemiddelde zwaarte en minder dan 4 samenhangende zaken), gedeeld door 2 (aantal zaken).
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep gegrond;
      
      
        vernietigt het bestreden besluit;
      
      
        bepaalt dat verweerder aan eiseressen het door hen betaalde griffierecht van€ 338,- vergoedt, met dien verstande dat met betaling van genoemd bedrag aan een van hen verweerder aan zijn betalingsverplichting heeft voldaan;
      
      
        veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseressen tot een bedrag van€ 256,-, met dien verstande dat met betaling van genoemd bedrag aan een van hen verweerder aan zijn betalingsverplichting heeft voldaan.
      
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M.P. de Valk, rechter, in aanwezigheid vanmr. P.C. van der Vlugt, griffier. De uitspraak is in het openbaar gedaan op3 september 2019.
    
    
    
    
    
    
      griffier							rechter
    
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: 
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan verzet worden ingesteld bij deze rechtbank binnen zes weken na de dag van verzending van die uitspraak. De indiener van het verzetschrift kan daarbij vragen in de gelegenheid te worden gesteld over het verzet te worden gehoord.