Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet ter bevordering van de werkgelegenheid voor werkzoekenden die zeer langdurig werkloos zijn (23600)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 322-329

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

19-12-1994

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 10, pagina 322-329

19-12-1994

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23600Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet ter bevordering van de werkgelegenheid voor werkzoekenden die zeer langdurig werkloos zijn (23600)Pagina 322-329
Behandeling van het wetsvoorstel Nadere wijziging van de Algemene Kinderbijslagwet, de Ziekenfondswet en de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (23957)Pagina 316-322
10de vergadering; 19 december 1994Pagina 301-301
Behandeling van het wetsvoorstel Wet arbeid vreemdelingen (23574)Pagina 329-332
Behandeling van de wetsvoorstellen Partiële wijziging van het Wetboek van Strafvordering (herziening bepalingen inzake gevallen waarin en gronden waarop voorlopige hechtenis kan worden toegepast) (23178); Partiële wijziging van het Wetboek van Strafrecht en andere wetten in verband met de opheffing van het cumulatieverbod inzake de oplegging van hoofdstraffen (23681)Pagina 302-302
PresentiePagina 301-301
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 15 april 1994 te Marrakech tot stand gekomen verdrag tot oprichting van de Wereld Handelsorganisatie, met bijlagen 1, 2 en 3, en van het eveneens op 15 april 1994 te Marrakech tot stand gekomen verdrag inzake overheidsopdrachten, met bijlage (23961, R1525)Pagina 302-316
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (19 december 1996)Pagina 332-333

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Wet ter bevordering van de werkgelegenheid voor werkzoekenden die zeer
langdurig werkloos zijn (23600).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Gijzen (CDA):
 
 Voorzitter! De Kamer heeft deze dagen een zeer volle agenda. Ik heb dan
ook getwijfeld daar nog beslag op te leggen. Zwijgend akkoord gaan, kan verkeerd
worden uitgelegd en dat wil ik in ieder geval voorkomen. Onze bezwaren zijn
na de memorie van antwoord niet verdwenen. Ik zal heel kort op dit onderwerp
ingaan, hoewel het in feite vraagt om een uitvoeriger behandeling.
 
 Ik bedank de minister voor de beantwoording van de door onze fractie gestelde
vragen. Uit de beantwoording blijkt dat de optiek van waaruit de minister
en de CDA-fractie tegen dit wetsvoorstel aankijken, verschilt. Aan dit wetsvoorstel zitten vooral door de wijzigingsvoorstellen van dit
kabinet en de amendering in de Tweede Kamer een paar duidelijke minpunten.
Die minpunten zijn een veel grotere complexiteit, waardoor de uitvoerbaarheid
al zonder meer in het geding is, en extra lasten voor de werkgevers.
 
 Die toegenomen complexiteit staat nogal in contrast met het voorstel van
ex-minister De Vries. De plezierige kant daarvan was nu juist een heldere,
goed toepasbare maatregel, die ingezet kan worden op het moment dat individueel
maatwerk geleverd moet worden. Daar komen de grotere lasten voor de werkgevers
nog bovenop. De argumenten van de minister hierover zijn bekend. Dat neemt
niet weg dat dit voor de CDA-fractie een duidelijk minpunt is.
 
 Gegeven die minpunten was onze vraag of de minister duidelijk kon aangeven
wat de meerwaarde van dit wetsvoorstel is. Hij zou deze meerwaarde uiteen
kunnen zetten in een helder, onweerlegbaar betoog, dat de problematiek van
de langdurige werkloosheid hiermee op een doeltreffender manier wordt aangepakt,
uiteraard blijkend uit een prognose van het aantal meer plaatsingen. Helaas
blijft dit betoog achterwege.
 
 Wij begrijpen uit de beantwoording dat de minister het een pluspunt vindt,
dat de premievrijstelling kan worden gekoppeld aan scholing en intensieve
bemiddelingsmaatregelen. De CDA-fractie wil graag een forse streep zetten
onder de noodzaak van scholing, scholing, scholing, als voorloper op het adagium
werk, werk, werk. Een deel van de langdurig werklozen komt immers niet aan
het werk, doordat het niet kan beantwoorden aan de vraag van de arbeidsmarkt.
 
 Wel constateert de fractie dat het koppelen van maatregelen aan elkaar
alleen zin heeft, als er iets te koppelen valt. De toekomst van de arbeidsvoorziening
en het CBA komt in dit huis ongetwijfeld nog een keer uitvoerig aan de orde.
De fractie volgt met zorg en aandacht de berichtgeving. In het kader van dit
wetsvoorstel vraagt de fractie zich af of er in de toekomst voldoende budgetten
zullen zijn om aan de vraag naar scholing te voldoen. De fractie heeft begrepen
dat het zelfs nu al voorkomt dat er "nee" verkocht moet worden. Kan de minister
hierover enige duidelijkheid verschaffen?
 
 Wij delen de opvatting van de minister dat mensen moeilijker plaatsbaar
zijn, naarmate zij langer werkloos zijn en dat etniciteit helaas een negatieve
rol speelt. Geloof in het vergroten van kansen voor langdurig werklozen door
van rechtswege extra premievrijstelling te koppelen aan zowel de duur van
de werkloosheid als aan etniciteit is ons echter vreemd. In de uitverkooptijd
gaan de laatste artikelen vaak niet van de hand, ook al worden zij nog zo
goedkoop aangeboden. Psychologisch gezien zou het als groep extra goedkoop
maken van langdurig werklozen en allochtonen wel eens een contraproduktieve
uitwerking kunnen hebben.
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik rond af. Het voorliggende wetsvoorstel is bepaald
geen voorbeeld van heldere, doorzichtige regelgeving. De complexiteit neemt
fors toe, waarmee de uitvoering wordt bemoeilijkt. De verhoging van de lasten
voor veel werkgevers is een feit. Baat het niet, schaadt het niet, was het
niet bijster enthousiaste standpunt van de minister bij de behandeling in
de Tweede Kamer. Wij hopen dat hij gelijk heeft, maar kunnen daaruit moeilijk
een meerwaarde constateren.
 
 De reden dat wij onze steun aan dit wetsvoorstel niet zullen onthouden,
is dat onze fractie meerwaarde toekent aan de mogelijkheid tot het leveren
van maatwerk in een redelijk vroeg stadium van dreigende langdurige werkloosheid.
 
 
 
 
 
 Mevrouw De Savornin Lohman (D66):
 
 Voorzitter! Het einde van het jaar heeft voor de meeste mensen een extra
gewicht. Voor politici, met name voor het samenspel tussen Eerste-Kamerleden
en regering, hebben deze laatste loodjes van het jaar een bijzonder tintje.
De regering tracht zoveel mogelijk wetten erdoor te krijgen, die budgettaire
consequenties hebben. De Eerste-Kamerleden hebben daar begrip voor, maar voelen
zich onder druk staan. Immers, uren, dagen, maanden, jaren mogen als een schaduw
heen vliegen, maar onze taakuitoefening moet toch binnen een beperkt aantal
uren gereedkomen. Die zorg delen wij met de voorzitter. De fractie van D66
is zich hiervan bewust en heeft dan ook als richtsnoer genomen om zich in
dit gesprek te beperken tot een aantal kleine, maar wellicht wel fundamentele
kritiekpunten.
 
 De serie wetsvoorstellen die wij op het gebied van sociale zaken moeten
behandelen, zijn merendeels bedoeld om de arbeidsdeelname te bevorderen. Soms
is de hoofddoelstelling een evenwichtige inkomensverdeling. Soms worden beide
doelstellingen nagestreefd. In dit geval hebben wij te maken met de eerstgenoemde
doelstelling, het bevorderen van de arbeidsdeelname. Er is op 23 november
uitgebreid gediscussieerd over een nota van de minister en de staatssecretaris
hierover, waarin het creëren van 40.000 banen centraal stond. Een van
de andere instrumenten is de premievrijstelling voor een aantal sociale verzekeringen
voor werkgevers die langdurig werklozen in dienst nemen. De voorwaarden hiertoe
worden in deze wet versoepeld: niet vier jaar, maar twee jaar is voldoende,
maar toestemming van het arbeidsbureau is verplicht.
 
 De fractie van D66 acht deze maatregel nuttig. Zij neemt in principe hetzelfde
standpunt in bij de andere maatregelen die dezer dagen worden behandeld. Onze
zorg betreft een paar punten. Zoals de vorige spreekster al zei, is hierbij
de vraag aan de orde van de helderheid van de wetgeving. De wet die nu wordt
gewijzigd, blijkt bij de meeste werkgevers nog niet bekend te zijn. Wij wijzigen
nu een wet, terwijl de vorige regelgeving eigenlijk nog niet is doorgedrongen
tot de norm-adressant. Wat denkt de minister daaraan te doen?
 
 Een ander punt is dat degenen die de regeling zouden moeten toepassen
en bona fide zijn, deze niet kennen, terwijl de kansen voor misbruik groot
zijn, zoals naar voren kwam bij de behandeling in de Tweede Kamer. Wat gebeurt
er om fraude met deze regeling te voorkomen?
 
 Bij al deze wetten speelt de samenhang tussen de verschillende instrumenten.
De VVD-fractie heeft gevraagd naar een overzicht van de regelingen die er
zijn in de sfeer van de premievrijstelling. Ik kan mij vergissen, maar het
viel mij op dat in dat overzicht wel de franchise in de Ziekenfondswet wordt
genoemd, maar dat de franchise in de overhevelingstoeslag en in de WAO er
niet in staan. Als zij al niet in zo'n overzicht komen, hoe
kan men dan verwachten dat de gewone burger die naar deze wetten moet gaan
handelen, dan wel overzicht heeft?
 
 Het laatste punt hangt hiermee samen. Wij waarderen de daadkracht waarmee
de regering aan het werk is, maar een bezwaar ervan is dat het effect van
de afzonderlijke maatregelen niet gemeten kan worden. Alles wordt tegelijk
in werking gezet. Het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft
een uitgebreide onderzoekscultuur. Wij krijgen dagelijks rapporten, waarin
tot in de details wordt uitgezocht hoeveel centen een huisvrouw uitgeeft.
Wat wij missen, is een samenhangend kader, waarin de verschillende instrumenten
en de verwachte effecten een plaats hebben en waarin wordt aangegeven wat
men met die effecten verwacht te verdienen en hoeveel kosten daarmee gemoeid
zijn. Wij zouden het op prijs stellen, wanneer wij zoiets binnen afzienbare
tijd zouden kunnen verwachten.
 
 Onze fractie zal het wetsvoorstel verder steunen.
 
 
 
 
 
 De heer Heijmans (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Over de uitbreiding van de wet-Vermeend/Moor kan
ik heel kort zijn. De stellingen zijn al jaren geleden betrokken, zoals mijn
fractie in het voorlopig verslag heeft aangegeven, en de posities zijn bekend.
Daarom beperk ik mij hoofdzakelijk tot enkele reacties op de memorie van antwoord.
 
 De minister zegt in zijn weerwoord op onze inbreng dat er sprake is van
een vorm van premiedifferentiatie. Dat is naar mijn mening een volkomen onjuiste
en ook gevaarlijke stellingname. Premiedifferentiatie is de resultante van
de mate waarin in een bedrijfstak of bedrijf een beroep wordt gedaan op de
sociale verzekeringen: veel arbeidsongeschikten, dan een hogere premie, weinig
arbeidsongeschikten of straks misschien ook werklozen, dan een lagere premie.
Dat is heel iets anders dan het voorliggende wetsvoorstel beoogt.
 
 Het lijkt mij bovendien gevaarlijk, omdat een dergelijke oprekking van
het begrip "differentiatie" wel eens contraproduktief zou kunnen uitvallen.
Zij die nu al bezwaren hebben tegen zo'n gevarieerde premie, zouden nog meer
kopschuw kunnen worden. De minister herhaalt keurig de door mijn fractie in
het voorlopig verslag gestelde vraag over de rechtsgronden, maar helaas beantwoordt
hij die vraag niet, althans niet direct. Wel geeft hij toe – ik waardeer
die eerlijke benadering – dat de relatie tussen het betalen van AWBZ-premie
en de bestrijding van de werkloosheid dun is en dat de premievrijstelling
strijdig is met de verzekeringsgedachte en het equivalentiebeginsel. En dus
met de aan de sociale verzekering ten grondslag liggende rechtsgrond, is mijn
conclusie.
 
 De minister schrijft dat hij bij de wetswijziging per 1 januari 1996 wil
bezien of dit ook naar de toekomst toe noodzakelijk is. Die mededeling lijkt
op het eerste gezicht een pluspunt te bevatten, maar zij is toch wel rijkelijk
vaag. Wat is "dit"? Gaat het de bewindsman dan om het hele proces van wat
ik graag het "slobberen uit de fondsen" noem, of gaat het alleen om de AWBZ-premie
in het geheel? En wat is "bezien"? Dit oogt erg vrijblijvend. Mag ik uit zijn
mededeling afleiden dat er in feite een horizonbepaling in het wetsvoorstel
wordt ingevoerd en dat het in 1996 afgelopen is met het oneigenlijk gebruik
van premiegelden?
 
 Mij is zeer kort geleden, namelijk vandaag in de namiddag, ter ore gekomen
dat de regering een advies aan de SER wil vragen waarin ook het probleem van
het "bloeden" van de fondsen voor werkloosheidsbestrijding aan de orde zou
komen. Kan de minister ons hierover vanavond enkele mededelingen doen? Heeft
hij het probleem van strijdigheid met de verzekeringsgedachte en het equivalentiebeginsel –
mijn fractie wees er in het voorlopig verslag nog op – in deze adviesaanvrage
aan de orde gesteld? Is het een gerichte of een vrijblijvende adviesaanvrage?
Vindt de minister dat aanwending van premiegelden eigenlijk niet aanvaardbaar
is en heeft hij die mening ook in de SER-adviesaanvrage neergelegd? Zijn antwoord
is voor mijn fractie van cruciale betekenis. In het algemeen vraag ik de minister
of hij een inspanningsverplichting kan en wil toezeggen. Ik kom overigens
direct nog even op dit onderwerp terug.
 
 In de memorie van antwoord wordt gezegd dat het probleem van de premievrijstelling
niet moet worden verward met de discussie rond de WVG en de toenmalige korting
op de AAW-rijksbijdrage. De opmerking van de minister leidt tot de wat boude
bewering dat er op geen enkele wijze sprake is van het aanwenden van premiegelden
voor het verlichten van het financieringstekort. Ten aanzien van het eerste
gedeelte: mijn fractie heeft die vermenging van de WVG en de AAW niet gemaakt.
Zij heeft in het voorlopig verslag gezegd dat wij: "niet alleen dachten aan
het inzetten van premies, maar ook aan de toenmalige korting...". Die combinatie
leidde tot de vraag over de fondsen als de reservetank van de rijksbegroting.
En wat die vermindering van de rijksbijdrage voor de AAW betreft, deze heeft
geleid tot premieverhoging. Je kunt dus met recht stellen dat indirect, rechtsom
of linksom, premiegelden zijn gebruikt voor het terugbrengen van het financieringstekort.
 
 De minister meent dat per saldo de verantwoorde grenzen van wijlen ex-minister
De Koning niet zijn overschreden en dat er, om in de terminologie van diens
opvolger De Vries te spreken, nog geen sprake is van "dagelijkse zonden".
Dat laatste is gelukkig waar. Toch wil ik van de minister weten waar hij zijn
grenzen trekt. Ik herhaal de vraag of, en zo ja, in welke zin, hij zijn opvattingen
in de adviesaanvrage aan de SER heeft verwoord.
 
 Tot slot een vraag over het staatje dat de minister ons gegeven heeft.
Mevrouw De Savornin Lohman sprak er net over. Ik vond het ook niet erg duidelijk.
Ik vraag mij af of alle franchises – ik denk in dit verband ook aan
de KRA-regeling – in het staatje zijn opgenomen.
 
 Ik proef als ondertoon in de memorie van antwoord dat ook de minister
al met al niet zielsgelukkig is met de gang van zaken. Vandaar dat wij met
enige nieuwsgierigheid zijn antwoord afwachten.
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Mijnheer de voorzitter! Om de spanning er maar direct vanaf te halen:
de fractie van GroenLinks zal voor dit wetsvoorstel stemmen. Niet omdat wij
van deze wet spectaculaire resultaten verwachten, maar wel omdat elke constructieve
bijdrage, ook al is het een druppel op een gloeiende plaat, steun verdient.
Ik heb overwogen om het daarbij te laten en nu niet het woord
te voeren, en de discussie over het paarse "Werk, werk en nog eens werk" te
bewaren tot de behandeling van de begroting van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
eind maart volgend jaar. Dan is, hoop ik, ook meer duidelijk over de invulling
van de beleidsvoornemens die in het regeerakkoord zijn aangekondigd. De reden
dat ik nu toch een paar dingen wil zeggen, is gelegen in de problemen die
ik in de eigen gemeentelijke werksituatie tegen kom.
 
 Wij verschillen niet van mening over de functie van betaalde arbeid voor
de persoonlijke ontplooiing en participatie in de samenleving. Het is belangrijk
dat, waar mogelijk, mensen zich zelfstandig een inkomen verwerven zodat zij
in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Dat impliceert wel dat er in
de samenleving ook voldoende zinvolle arbeid op elk niveau bestaat. Dat ontbreekt:
het werk is er wel, maar wij willen het alleen niet betalen. Daarbij mag wat
ons betreft ter discussie worden gesteld of het hele collectieve bouwwerk
dat ontstaan is in tijden van schaarste op de arbeidsmarkt niet hier en daar
wat uitwassen vertoont die zonder al te veel problemen tot redelijke proporties
teruggebracht kunnen worden. De vraag is of wij nu als reactie niet teveel
doorschieten: flexibilisering, nul-urencontracten, aanscherping referte-eis,
vermindering ontslagbescherming, enzovoort. De eerste vraag voor mij is dan
ook waar de grens ligt. Hoe waarborg je dat aangeboden werk voor elk niveau
ook een bepaalde kwaliteit heeft en wat zijn de criteria voor die kwaliteit?
De tweede vraag is wat de minister in kwantitatieve zin van dit wetsvoorstel
verwacht. Is er een taakstelling, wie krijgt die taakstelling opgelegd en
wordt er ook afgerekend op die taakstelling? Mijn derde vraag gaat over de
additionele arbeid. Mijn ervaring bij de uitvoering van banenpool, ITB, arbeidstoeleiding,
en in wat minder mate, de JWG – al zal dat veranderen als de JWG in
de marktsector komt – is dat het begrip "additionele arbeid" steeds
diffuser wordt. Kan de minister eens klip en klaar beschrijven wat er anno
1995 nog moet worden verstaan onder "additioneel"? Kan hij ook aangeven wat
de precieze opdracht is aan de werkgroep die doende is met een nota of notitie
daarover te komen? Is die werkgroep alleen ambtelijk of ook via de sociale
partners samengesteld?
 
 In mijn algemene beschouwing heb ik al aangegeven dat ik niet zoveel verwacht
van het effect van allerlei banenplannen en subsidieregelingen op de afname
van de hardnekkige werkeloosheid, zoals dit voorstel. Werkgevers laten zich
in het algemeen niet zo vaak verleiden met een aflopende subsidie om een werknemers
in dienst te nemen waar ook nog een aantal risico's aan verbonden zijn. Je
moet het effect daarvan niet overschatten. Ik praat daarbij ook uit eigen
werkgeverservaring. Ik bedoel daarmee overigens niet dat je het moet laten.
Op z'n best zorg je ervoor dat er zoveel werkgelegenheid bijkomt dat er voor
de intreders op de arbeidsmarkt, jongeren en herintredende vrouwen, voldoende
werkgelegenheid ontstaat. Een hogere doelstelling lijkt mij nauwelijks haalbaar.
Bij de hardnekkige werkloosheid zijn er drie problemen die op korte termijn
moeilijk oplosbaar zijn. Voor een aantal categorieën is er gewoon te
weinig betaald werk beschikbaar. Dat is op te lossen door het beter te verdelen.
Voor een bepaalde categorie ongeschoolden en anderszins moeilijk plaatsbaren
is er te weinig arbeid op hun niveau. Als de economie aantrekt, zal dat met
een zekere vertraging wel enigszins opgelost worden, maar het feit blijft
liggen. Ik ben bang – en dat is het derde probleem – dat dit positieve
effect volledig teniet wordt gedaan door automatisering, rationalisering en
terugdringing van de collectieve sector. Als de winstposities verbeteren,
blijkt dat er bij tal van bedrijven direct geïnvesteerd wordt in automatisering
en rationalisering, met uitstoot van ook veel aardig, eventueel eenvoudig
werk, bijvoorbeeld baliewerkzaamheden bij de banken. Aan dat laatste kan de
overheid weinig doen, alhoewel door een lastenverschuiving van arbeid naar
kapitaal daarop wel enige invloed valt uit te oefenen.
 
 Herverdeling en scholing behoren voor een deel wel tot de invloedssfeer
van de overheid. De minister is op het punt van de herverdeling van arbeid
heel terughoudend. Hij vindt het een zaak van de sociale partners. Hij zegt
dat daarbij alleen voorwaarden moeten worden geschapen. De overheid als werkgever
heeft een eigen verantwoordelijkheid voor arbeidstijdverkorting. De overheid
als voorwaardenschepper heeft dat ook. De overheid als voorwaardenschepper
voor de gelijkstelling van deeltijdarbeid met gewone arbeid eveneens. De overheid
als normsteller, bijvoorbeeld door de afschaffing van het kostwinnersbeginsel
ook. Ik zou graag zien, dat de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
de komende maanden toch verdergaande stappen zet op deze punten, zodat wij
wellicht daarover een goede discussie kunnen voeren bij de begrotingsbehandeling.
 
 Ook op het punt van de scholing zijn grote knelpunten. In dit wetsvoorstel
wordt duidelijk aangegeven, dat een succesvol reïntegreren van langdurig
werklozen niet gaat zonder een goede begeleiding en een adequate op de praktijk
gerichte scholing. Maar de kernvraag is: zijn daar budgetten voor? In de Zutphense
situatie – en die zal niet verschillen van andere – lopen wij
nu al spijkerhard aan tegen de blokkering van nagenoeg alle scholingsmogelijkheden
door de arbeidsvoorziening. Die moet sterk bezuinigen. Het eerste wat aangepakt
wordt zijn de budgetten voor de scholingscomponenten. Die zijn bevroren. Dat
maakt het vrijwel onmogelijk om JWG-banen, pool met uitstroom, ITB, werkervaringsplaatsen
en ook het onderhavige wetsvoorstel goed te realiseren. Op papier zijn het
prachtige voornemens – ik erken dat – maar de praktijk is veel
hardnekkiger. Ik zie nu vandaag direct om mij heen, dat de JWG en de ITB –
ik denk ook de uitvoering van dit wetsvoorstel – sterk geblokkeerd worden
omdat de scholingscomponent er niet meer is. Graag zou ik van de minister
willen horen, hoe hij dit probleem bij de scholing – het is echt zeer
urgent – snel en adequaat denkt aan te pakken en hoe hij daarbij recht
doet aan de uitspraken, die bij de behandeling van dit wetsvoorstel daarover
zijn gedaan.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Mijnheer de voorzitter! Het is voor het eerst dat ik in deze functie tot
de Eerste Kamer mag spreken. Ik heb eerder het genoegen gehad als mede indiener
van een initiatiefwetsvoorstel. De goede herinneringen daaraan
hebben mij lang naar dit moment doen uitzien.
 
 Voorzitter! Ik wil beginnen met enkele punten die door de heer De Boer
naar voren zijn gebracht. Hij heeft nadrukkelijk geprobeerd een aantal vragen
te stellen die een beeld zou moeten geven van uiteindelijk de plaats van dit
wetsvoorstel in het geheel van het werkgelegenheidsbeleid. Het is betrekkelijk
kleinschalig in het totaal van het werkgelegenheidsbeleid. Ik vind de vragen
terecht, omdat wij langs een veelheid van wegen moeten proberen vooral het
probleem van de langdurige werkloosheid te lijf te gaan. Wij hebben 15 tot
20 jaar structurele ervaring hiermee opgedaan. Als de conjunctuur tegen zit,
gaat het zeker op rekening van de meest kwetsbare mensen op de arbeidsmarkt
en als de conjunctuur mee zit, is er geen enkele garantie dat de onderkant
van de arbeidsmarkt – de mensen met minder ervaring, minder opleiding
en minder geïntegreerd in de samenleving – kansen krijgt. Dat is
ook precies de reden, dat wij in een aantal stappen tegelijkertijd aan de
slag willen. Mevrouw De Savornin Lohman zei het al: daadkracht, alles tegelijk,
maar wordt het niet lastig om te kunnen evalueren wat je per regeling gedaan
krijgt? Het is de afweging van kosten en baten bij elkaar. De gedachte van
het kabinet is, dat je de kaarten niet mag en kunt zetten op één
van die regelingen. In het aanvullende karakter van maatregelen is wellicht
de winst gelegen. Je bent dan nog maar in een beperkt deel van de arbeidsmarkt
bezig. Ik zeg dit de heer De Boer na. Het is wel een deel waar het vreselijk
belangrijk is om perspectief te scheppen voor mensen die anders een samenleving
in de samenleving dreigen te gaan vormen. Zij komen niet meer aan de bak en
zijn permanent uitgeschoold. Het echte perspectief op werkgelegenheid begint
natuurlijk met het veranderen van de structuur van de arbeidsmarkt via het
bekende programma van het kabinet: lastenverlichting, verbetering van de werking
van de arbeidsmarkt door een aantal maatregelen en zeker herverdeling van
arbeid. De heer De Boer houdt mij op dat punt terughoudendheid voor. Dat wordt
niet in alle delen van de maatschappij en bij maatschappelijke organisaties
zo gezien. Ik heb overigens geen getuigen nodig, want ik kan ook zelf aangeven,
wat ik doe. Ik denk aan de gelijke behandeling van voltijders en deeltijders.
Enkele weken geleden heb ik in een brief aan de Tweede Kamer het voornemen
tot uitdrukking gebracht om ook tot wetgeving op dit punt te komen. Ik meen,
dat op de langere termijn – 10 tot 15 jaar na nu – het wel eens
zo zou kunnen zijn, dat wat wij nu nog deeltijd noemen, dan de norm is en
datgene, wat wij nog voltijd noemen, dan uitzondering is. De arbeidsmarkt
moet niet alleen vanwege de werkgelegenheid in die richting veranderen. Ze
verandert ook autonoom als gevolg van zich wijzigende maatschappelijke patronen.
Het is goed, als daarop wordt ingespeeld. Evenzeer heeft het kabinet het voornemen
om in de sfeer van de overheid het aantal 32-uursbanen drastisch te doen toenemen.
Bij de begrotingsbehandeling in de Tweede Kamer heb ik toegezegd om serieus
na te gaan of de Wet op de loopbaanonderbreking, zoals die in België
en in een andere variant in Denemarken bestaat, ook in Nederland toepassing
kan krijgen. Een carrièreonderbreking van werkenden wordt opgevuld
door deelname van werklozen. Er ligt ook nog een breder verband met zorgverlofregelingen
die de flexibiliteit van de arbeidsmarkt en dus ook de werkgelegenheid ten
goede komen. Op dat punt heb ik de Tweede Kamer een notitie in de eerste helft
van het volgend jaar toegezegd.
 
 Voorzitter! Ik geloof niet dat dit de plaats is om in extenso verder in
te gaan op alle aspecten van het werkgelegenheidsprogramma van het kabinet.
Door de heer De Boer en mevrouw Van Gijzen zijn opmerkingen gemaakt over scholing,
scholing en scholing en werk, werk en werk. Dat verband spreekt mij ook aan
in relatie tot de perikelen omtrent arbeidsvoorziening. Overigens zijn wij
juist in deze dagen geconfronteerd met de problemen als gevolg van de voornemens
tot verandering van het functioneren van arbeidsvoorziening, ook in relatie
tot de voornemens in het regeerakkoord.
 
 De berichten over de opschorting van scholingsactiviteiten gaan wat mij
betreft over een tijdelijke opschorting. Als ik de woorden "wat mij betreft"
gebruik, spreek ik niet alleen als medewetgever inzake de arbeidsvoorziening,
maar ook namens een van de drie bestuursgeledingen van arbeidsvoorziening.
Op het ogenblik ben ik ook in intensief gesprek met de overige bestuursgeledingen
van werkgevers en werknemers. Daarbij gaat het erom op zo kort mogelijke termijn
de arbeidsvoorziening gezond te maken en de continuïteit van de organisatie
zeker te stellen, nog belangrijker de continuïteit van de activiteiten
geïnitieerd door de organisatie, in het bijzonder de scholingsactiviteiten.
Dat vind ik ook zeer essentieel voor de toekomst van de werkgelegenheid.
 
 De heer De Boer heeft geïnformeerd naar mijn verwachtingen van dit
voorstel als een van de elementen van het bredere werkgelegenheidsbeleid.
Hiertoe verwijs ik hem onder andere naar bijlage I van de memorie van antwoord.
Daarin staat een raming van het effect van de regeling als zodanig. Voorts
hebben wij de voorzichtige schatting gemaakt dat met de voorgestelde wijziging
een stijging van het aantal plaatsingen met ongeveer 10.000 tot de mogelijkheden
moet behoren. Verwacht mag worden dat ruwweg eenderde daarvan additionele
werkgelegenheid betreft. Ik ben de eerste die zegt dat dit geen schokkende
cijfers zijn. Ik huldig evenwel het simpele beginsel dat alle beetjes helpen
bij de ongelooflijk complexe en moeilijke aanpak van de langdurige werkloosheid.
Onder ander via de onderhavige regeling kan er uiteindelijk een perspectief
voor de betrokkenen gecreëerd worden. Inmiddels zijn dat er heel wat
geweest.
 
 Er is geïnformeerd naar de effectiviteit van loonkostensubsidies
meer in het algemeen. Een en ander is geëvalueerd. Ik stel graag vast
dat uit die evaluatie blijkt dat loonkostensubsidies een hoge toegevoegde
waarde voor langdurig werklozen hebben. Er is een wereld van verschil in uitstroomkansen
naar regulier werk met respectievelijk zonder toepassing van loonkostensubsidies.
Voor de KRA is dit berekend op 75% tegen 28%. Dit zijn zeer substantiële
verschillen. Zeker 70% van de plaatsingen van langdurig werklozen via deze
regelingen bieden meerjarenkansen. Zoals gezegd, bieden ze voor een deel kansen
op regulier werk. Mijns inziens wijzen evaluaties uit dat kosten en baten
heel behoorlijk tegen elkaar opwegen. Natuurlijk is hierbij
ook sprake van een subjectieve waardering van het belang van dit soort initiatieven.
De vormgeving is een andere kwestie. De inspanning is en blijft echter de
moeite waard.
 
 Mevrouw Van Gijzen veronderstelt ten opzichte van het oorspronkelijke
voorstel, ingediend door mijn voorganger de heer De Vries, een grotere complexiteit.
Overigens sluit ik mij aan bij haar warme woorden aan het adres van de heer
De Vries, die onder andere op dit gebied heel belangrijk werk verricht heeft.
Ik heb het ook een eer en genoegen gevonden om in zijn voetsporen te mogen
treden. Ik verstout mij wel hier en daar een ander accent te leggen. Dat is
ook bij deze regeling gebeurd.
 
 Ik waag het te betwijfelen of deze regeling zoveel complexer is geworden.
Het is waar dat ik vergeleken met de voorstellen van mijn voorganger er iets
meer differentiatie in aangebracht heb. Mijn voorganger had de algemene verplichting
geïntroduceerd om in alle gevallen een koppeling te maken met een van
de subsidies via arbeidsvoorziening. Ik heb geprobeerd om dit wat te relativeren.
In de praktijk blijkt het namelijk niet altijd nodig of gewenst te zijn. Er
is ook een beperkt aantal subsidies beschikbaar. De doelgroep wordt dus als
het ware wat kleiner gemaakt dan strikt genomen nodig is.
 
 Vandaar dat ik een onderscheid heb gemaakt tussen degenen die tussen een
half jaar en een jaar werkloos zijn. Voor die groep heb ik de koppeling met
de subsidie van arbeidsvoorziening wel verplicht gesteld. Het voordeel daarvan
is dat preventief kan worden ingespeeld op degenen die kort, maar potentieel
langdurig werkloos zijn. Zij kunnen door het arbeidsbureau erbij genomen worden
op basis van indicatiestelling. Voor degenen die tussen een en twee jaar werkloos
zijn, is dit niet verplicht gesteld. Ik heb de duur van de premievrijstelling
op twee jaar gehouden. Voor degenen die langer dan twee jaar werkloos zijn,
heb ik de vierjarige premievrijstelling, die door de Tweede Kamer in een driejarige
vrijstelling is geamendeerd, gehandhaafd. Overigens heb ik een jaar extra
voor de banenpoolers geregeld om te voorkomen dat de premievrijstelling op
basis van de wet-Vermeend/Moor vervalt. Daardoor zouden er problemen kunnen
ontstaan bij de banenpool aan de vooravond van ons voornemen om alles op het
terrein van additionele arbeid en stimulering van werkgelegenheid te stroomlijnen.
 
 De heer De Boer heeft geïnformeerd naar de precieze opdracht van
de groep die zich daarover buigt. In dit stadium is dat nog een ambtelijke
werkgroep. Ik hecht er veel waarde aan dat zodra er een eerste verkenning
gereed is, een discussienotitie in overleg met de betrokkenen, met name de
gemeenten, voorbereid wordt. Vervolgens wordt die notitie aan de Kamer aangeboden.
Naar aanleiding van de discussie daarover kan er een wetsvoorstel voorbereid
worden dat de vele regelingen aanpast en stroomlijnt. De opdracht daarbij
is eigenlijk heel simpel: proberen om de effectiviteit van bestaande regelingen
te vergroten en de tussenliggende schotten, die soms een effectieve uitvoering
door de gemeenten verhinderen, te verwijderen waar dat mogelijk en nodig is.
Het gaat er ook om dat het geheel voor betrokkenen, politici en bestuurders
overzichtelijker wordt. Ik kan uit ervaring zeggen dat je je tanden aardig
stuk kunt bijten op alle huidige regelingen ter zake. Ik ben dan ook erg gemotiveerd
om naar vereenvoudiging te streven waar dat nodig is. Natuurlijk moet dat
gebeuren met behoud en zo mogelijk onder vergroting van de effectiviteit van
de regelingen. Ik hoop in deze kabinetsperiode met voorstellen hieromtrent
te komen. Dit is ook in het regeerakkoord aangegeven.
 
 Mevrouw Van Gijzen heeft nog gewezen op de grotere lasten voor de werkgevers.
De heer Heijmans heeft gevraagd om daar niet het woord "premiedifferentiatie"
aan te verbinden. Ik neem zijn vraag ter harte. Ik probeer ook zo consequent
mogelijk het woord "verschuiving" te hanteren. Immers, in een gesloten macro-geheel
wordt er op micro-niveau geschoven tussen degenen die met premievrijstelling
langdurig werklozen in dienst nemen en degenen die dat niet doen. Ik blijf
dus goed op de terminologie letten.
 
 Ik waag het toch wat te betwijfelen of er in dit opzicht echt sprake is
van grotere lasten voor werkgevers. De macro-lastendruk stijgt niet. Ik denk
ook aan de effecten van dit soort maatregelen voor de inschakeling van langdurig
werklozen en het uiteindelijk beter benutten van een arbeidspotentieel dat
wij straks wel eens zeer hard nodig kunnen hebben. Dit geldt op termijn ook
voor werkgevers. Het hele arbeidspotentieel moet ook in de toekomst kwalitatief
en kwantitatief benut kunnen worden. Ik weet dan ook niet of hierbij gesproken
kan worden van lasten voor werkgevers.
 
 
 
 
 
 De heer Heijmans (VVD):
 
 Ik meen mij te herinneren dat in de memorie van toelichting staat dat
de macrolastendruk voor werkgevers stijgt met 0,01 tot 0,02%. Ik zeg niet
dat het veel is, maar het is wel een stijging.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Nee, dat betreft het totaal van gelden dat beschikbaar is voor toepassing
van die regeling. Het is een verschuiving binnen een gelijkblijvend macrokader.
Het komt er dus niet bovenop. Je vraagt wat van de een en verschuift het naar
de ander. De premievrijstelling van de een is de extra premielast voor de
ander; de som blijft gelijk. Dat is relevant voor mij, zijnde opgegroeid in
enkele kabinetsperiodes waarin de collectieve-lastendruk het hoofdpunt was.
 
 
 
 
 
 De heer Heijmans (VVD):
 
 Als ik u goed begrijp, is er wel degelijk een kleine stijging van werkgeverslasten,
voor mijn part alleen op microniveau. Het moet ergens vandaan komen. Als iemand
iets krijgt, moet het door een ander betaald worden.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Dat onderschrijf ik in algemene zin. Het principe is echter dat de ene
werkgever en trouwens ook werknemer, gelet op de grondslag van de premieheffing,
betaalt voor de ander. Het is echt een verschuiving; ik gebruik dit woord
bewust.
 
 De heer Heijmans sprak nog over de dunne relatie tussen de bestrijding
van de werkloosheid en de inzet van het premie-instrument vanuit de invalshoek
van de verzekeringsgedachte en het equivalentiebeginsel. Ik heb lang getobd
over het woord dat ik zou gebruiken en toen vloeide het woord "dun" uit mijn
pen. Dat was het maximale wat ik kon opbrengen. De heer Heijmans vroeg of
er een inspanningsverplichting is om het in de toekomst netter te regelen.
Ik zeg hem die toe, al was het maar omdat het kabinet, zoals hem reeds ter
ore is gekomen, juist afgelopen vrijdag heeft besloten een
adviesaanvraag aan de SER over verandering van de systematiek te doen uitgaan.
De hoofdzaak hierin is dat een premievrijstelling door een premie- of belastingaftrek
wordt vervangen. De vormgeving zal zo worden gekozen dat er een minder bezwaarlijke
manier wordt gevonden om hetzelfde doel te dienen. Wij stellen hoge prijs
op de advisering hierover van werkgevers en werknemers. Zoals ik reeds heb
uiteengezet, is het mijn voornemen, met het oog op de periode vanaf 1 januari
1996 met een wijzigingsvoorstel te komen.
 
 Mevrouw De Savornin Lohman en de heer Heijmans hebben over bijlage II
gevraagd of hierin alle franchises staan. De OT-franchise staat naar mijn
mening alleen nog maar op papier en is eventueel vanaf 1 januari 1996 aan
de orde, met een dikke streep onder "eventueel". Het houdt namelijk verband
met de voorwaarden die in het regeerakkoord hieraan zijn gesteld. Overigens
hebben zij er gelijk in dat het gepresenteerde niet uitputtend is. Wij zullen
intern nog eens goed bekijken of wij het lijstje compleet kunnen krijgen.
 
 Mevrouw De Savornin Lohman wees op het gebrek aan bekendheid bij werkgevers
met de werking van de wet en vroeg of het wijs is om de wet al te wijzigen
als zij nog niet verinnerlijkt is. Ik zie dit probleem ook wel, hoewel de
bekendheid stijgt. Ik vind het een taak van de arbeidsbureaus om er bekendheid
aan te geven. Een van de overwegingen voor de adviesaanvraag is dat een vereenvoudiging
van de systematiek al veel kan helpen. Wij gaan het nu doen met een samenloop
van een duidelijk bedrag dat bekend wordt gemaakt, en het tegengaan van de
huidige complexiteit in het bruto-nettotraject. Ik heb er dus enige verwachtingen
van, maar er is nog wel wat te winnen.
 
 
 
 
 
 De heer De Boer (GroenLinks):
 
 Ter voorkoming van een tweede termijn heb ik een aanvullende vraag. Ik
ben tevreden met de beantwoording, die behoorlijk volledig was, op één
punt na: de scholing. Het antwoord daarover vind ik te mager. U zei dat het
probleem is gesignaleerd en dat u binnenkort met de arbeidsvoorziening zult
praten en dan uw invloed zult aanwenden om het tij te keren. De arbeidsvoorziening
zit echter met een gigantische bezuinigingsoperatie. Het is duidelijk dat
zij deze onder andere op de scholingscomponent afwentelt. In de gemeentelijke
situatie is het probleem dat nu allerlei scholingstrajecten voor de nieuwe
instroom van JWG'ers, ITB'ers en in iets mindere mate banenpoolers compleet
stagneren. Dat is voor de uitvoeringsorganisatie een gigantisch probleem.
Als het nog drie, vier, vijf, zes maanden duurt, zit een hele generatie JWG'ers
met een groot probleem. De gemeenten krijgen dan heel veel moeite met de plaatsing.
Zoals u weet, wordt dit volgens de nieuwe regelgeving na drie maanden op het
gemeentelijke budget afgewenteld. Ik vind uw antwoord hierover iets te mager.
Er moet echt acuut iets aan gebeuren. Het kan niet drie, vier maanden wachten.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 De heer De Boer heeft er volstrekt gelijk in dat het antwoord mager is.
Of het té mager is, hangt af van de omstandigheden waaronder het antwoord
moest worden gegeven. Ik ben op dit moment in gesprek met werkgevers- en werknemersorganisaties
om op de kortst mogelijke termijn tot een nieuwe consensus over de komende
jaren van arbeidsvoorziening te komen, teneinde hierbinnen ook de activiteiten
veilig te stellen waarnaar de heer De Boer terecht verwijst. Het zou dus inderdaad
niet zoveel maanden mogen duren. Ik vraag van hem echter om begrip voor het
feit dat het mij op dit moment, in deze delicate fase van een moeilijk proces,
niet mogelijk is er dieper op in te gaan.
 
 
 
 
 
 De heer Heijmans (VVD):
 
 Voorzitter! Als het spreekwoord juist is dat wie zwijgt, toestemt, heb
ik op vele punten gelijk gekregen met datgene wat ik in eerste termijn naar
voren heb gebracht. Ik heb vragen en opmerkingen gemaakt waar de minister
wat dunnetjes overheen is gegaan, om zijn woord te herhalen.
 
 Ik heb hem bijvoorbeeld gevraagd of er in dit wetsvoorstel niet formeel,
maar materiaal een horizonbepaling wordt ingevoerd en of het in 1996, dus
als de nieuwe situatie ingaat, afgelopen is met het oneigenlijke gebruik van
premiegelden. Nogmaals, ik heb hierop geen antwoord gekregen.
 
 Ik geef een ander voorbeeld. Ik heb gevraagd of in de adviesaanvraag aan
de SER de mening van de minister is opgenomen dat aanwending van premiegelden
eigenlijk niet aanvaardbaar is.
 
 Ook heb ik de minister gevraagd of in het overzicht alle KRA-regelingen
zijn opgenomen; ik twijfel hieraan. De minister heeft eigenlijk gezegd, de
inspanningsverplichting op zich te nemen om het beter en netter te regelen.
Maar wat zegt mij dat? Wat is beter en wat is netter? Hij zegt een ogenblik
later, dat de premievrijstelling zou worden vervangen door een premie- en
belastingreductie en dat betekent dus, dat ook in de nieuwe situatie de fondsen
nog bij de financiering van de werkgelegenheidsmaatregelen worden betrokken.
Zoals bekend, heeft mijn fractie daar grote bezwaren tegen. Als de minister
geen duidelijk antwoord kan geven op hetgeen wij precies gevraagd hebben,
moet mijn fractie toch tot het besluit komen om traditiegetrouw tegen te stemmen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Mijnheer de voorzitter! Aangezien mij er heel wat aan gelegen zou zijn
om de traditie van de fractie van de heer Heijmans op dit punt enigszins te
wijzigen, zal ik toch mijn best doen om nogmaals in te gaan op een paar punten.
Ik heb sommige punten misschien wat impliciet beantwoord.
 
 Er is hier inderdaad materiaal sprake van een horizonbepaling. Wij hebben
namelijk heel nadrukkelijk aangegeven, dat die verandering van de systematiek
in de rede ligt. Daarover is uitvoerig met de Tweede Kamer gesproken. Een
aantal aspecten moet nog verder worden uitgezocht, maar de looptijd van deze
wijziging is echter niet voor niets slechts bepaald tot 1 januari 1996 om
ons als het ware zelf te verplichten, tijdig met een nieuw voorstel te komen.
Zoals het ernaar uitziet, zal het op zijn minst een andere systematiek zijn.
 
 De heer Heijmans heeft gevraagd hoe dat er komt uit te zien. Hij citeerde
mij uit mijn eerste termijn, namelijk dat ik gezegd zou hebben dat premie-
en belastingreductie in de adviesaanvrage aan de SER zijn opgenomen. Het gaat
om de mogelijkheid van een premie- en belastingreductie, of van een premiereductie of van een belastingreductie. Alle drie varianten
moeten daarin bezien worden. Een van de redenen waarom wij het zo hebben gevraagd,
is precies gelegen in de twijfel die ook de heer Heijmans namens zijn fractie
naar voren heeft gebracht, namelijk of het bevorderen van arbeidsinpassing
met gebruikmaking van een instrument zoals bedoeld eigenlijk wel de meest
aangewezen weg is, gelet op de andere uitgangspunten die aan premieheffing
ten grondslag liggen. Ik kan dus niet vooruitlopen op de uitkomst van die
verkenning, maar de ruimte om het nu eens goed en grondig te bezien en te
bespreken met werkgevers en werknemers via de SER is nu wel degelijk genomen.
Na jarenlang soebatten heeft de heer Heijmans weliswaar zijn gelijk misschien
nog niet binnen, maar heeft hij de zaak wel in beweging gekregen.
 
 
 
 
 
 De heer Heijmans (VVD):
 
 Voorzitter! Aannemende dat het om een gerichte adviesaanvrage gaat, heeft
de minister dan de mening van de regering daarin opgenomen?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Dit raakt een teer punt, hetgeen mij eigenlijk noopt om bijna
uit de ministerraad te klappen, ware het niet dat mijn gesprek met mijn collega
van Financiën buiten de ministerraad heeft plaatsgevonden. Het was op
zijn aandringen dat ik de redactie van de adviesaanvrage, waarin ik in eerste
instantie een voornemen had opgenomen, zo heb veranderd dat het nu gaat om
enkele overwegingen die het kabinet wil voorleggen aan de SER. Op dit moment
heeft het kabinet zich niet willen binden aan een keuze en zal dat juist doen
na kennisname van het advies van de SER. Pas op dat moment zullen wij –
noodgedwongen – terugkomen op de vraag die de heer Heijmans hier stelt.
Nogmaals, het punt dat hij vanavond heeft genoemd, is daarin een belangrijke
afweging. Ik ben ook benieuwd hoe werkgevers en werknemers dat zelf zullen
wegen. Vanzelfsprekend ben ik mij nu al aan het prepareren op het moment,
dat ik hier over ongeveer een jaar bij u, mijnheer de voorzitter, terug kom.
Overigens hoop ik in de tussentijd nog een paar keer langs te komen. Ik hoop
dan echter de nieuwe systematiek te bespreken en mij daarover te verantwoorden.
 
 
 
 
 
 De heer Heijmans (VVD):
 
 Voorzitter! Ik wil alleen de opmerking maken, dat mijn fractie de minister
het voordeel van de twijfel wil geven, dat wij dit keer in afwijking van onze
traditionele lijn geen bezwaar tegen het wetsontwerp zullen maken maar dat
wij de zaak wel nauwlettend in de gaten zullen houden. Als het niet gaat in
de richting die wij de meest juiste vinden, zullen wij er te zijner tijd op
terug komen en er dan wel tegen stemmen.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Ik ben de heer Heijmans en zijn fractie erkentelijk voor de
ruimte die hij het kabinet op dit punt geeft.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19941995-10-322-329.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl