ECLI:NL:CRVB:2007:AZ7569, Centrale Raad van Beroep, 11-01-2007, 06-3109 WUBO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2007-01-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Weigering toeslag en vervoersvoorziening krachtens WUBO. Geen blijvende invaliditeit ten gevolge van oorlogsgeweld.

06/3109 WUBO
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Meervoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    in het geding tussen:
    
    [appellant], wonende te [woonplaats], NSW, Australië (hierna: appellant),
    
    en
    
    de Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad (hierna: verweerster)
    
    Datum uitspraak: 11 januari 2007
    
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    
      Appellant heeft beroep ingesteld tegen een door verweerster onder dagtekening 
      28 februari 2006, kenmerk JZ/P70/2006, ten aanzien van appellant genomen besluit ter uitvoering van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945 (hierna: de Wet).
    
    
    Verweerster heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 30 november 2006. Aldaar is appellant niet verschenen, terwijl verweerster zich heeft doen vertegenwoordigen door 
      mr. C. Vooijs, werkzaam bij de Pensioen- en Uitkeringsraad.
    
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    Appellant, geboren in 1931 in het voormalige Nederlands-Indië, heeft in maart 2005 bij verweerster een aanvraag ingediend om toekenning van de toeslag ter verbetering van zijn levensomstandigheden als bedoeld in artikel 19 van de Wet en een voorziening voor deelname aan het maatschappelijk verkeer. Die aanvraag heeft appellant gebaseerd op gezondheidsklachten die een gevolg zouden zijn van zijn oorlogservaringen in het voormalige Nederlands-Indië.
    
    Verweerster heeft de aanvraag afgewezen bij besluit van 5 oktober 2005, zoals na daartegen gemaakt bezwaar gehandhaafd bij het thans bestreden besluit, op de grond dat appellant weliswaar is getroffen door oorlogsgeweld als bedoeld in artikel 2, eerste lid, onder f, van de Wet, te weten internering tijdens de Bersiap-periode in de gevangenis Lowokwaroe, in het Marinekamp en in “De Wijk” te Malang, maar dat niet is voldaan aan de ingevolge de Wet tevens geldende eis dat sprake is van blijvende invaliditeit ten gevolge van dit oorlogsgeweld.
    
    In beroep heeft appellant zich gekeerd tegen het onderzoeksverslag van dr. Allan White M.B., B.S., te Newcastle, Australië. In dit verband heeft appellant aangegeven dat het onderzoek zijns inziens te kort heeft geduurd om in detail zijn traumatische ervaringen uit te leggen.
    
    
      In dit geding staat ter beantwoording de vraag of het bestreden besluit, gelet op hetgeen door appellant in beroep is aangevoerd, in rechte kan standhouden.
      Dienaangaande overweegt de Raad als volgt.
    
    
    Blijkens de gedingstukken staat verweerster ten aanzien van de psychische klachten van appellant op het standpunt dat deze geen dusdanige beperkingen opleveren in het dagelijks leven dat gesproken kan worden van een voor toepassing van de Wet in aanmerking te nemen blijvende invaliditeit.
    
    Deze zienswijze van verweerster is in overeenstemming met de adviezen van een tweetal geneeskundig adviseurs van de Pensioen- en Uitkeringsraad, welke adviezen berusten op de resultaten van een op verzoek van verweerster door dr. Allan P. White voornoemd ingesteld medisch onderzoek van appellant en op uit de behandelende sector verkregen informatie. In deze adviezen is aangegeven - samengevat - dat bij appellant wel sprake is van psychische klachten maar dat de daarmee samenhangende problematiek, gelet op het activiteitenpatroon en het copinggedrag van appellant, van zo geringe omvang is dat die niet als een tot invaliditeit leidende stoornis is aan te merken.
    
    Met betrekking tot de klachten van appellant betreffende het onderzoek van dr. White deelt de Raad de opvatting van de geneeskundig adviseur van verweerster dat uit de beschikbare gegevens niet kan worden afgeleid dat de psychiatrische keuring niet op zorgvuldige wijze is tot stand gekomen. Naar het oordeel van de Raad moet een psychiater geacht worden over voldoende specifieke kennis en ervaring te beschikken om ook in een door betrokkene als kort ervaren onderzoek tot een juist oordeel te komen. Medische gegevens, die er op wijzen dat het in dit geval anders zou zijn, zijn niet voorhanden.
    
    Gezien het vorenstaande bestaat voor vernietiging van het bestreden besluit geen grond en dient het ingestelde beroep ongegrond te worden verklaard. 
    
    De Raad acht, ten slotte, geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht inzake een vergoeding van proceskosten.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep; 
    
    Recht doende:
    
    Verklaart het beroep ongegrond.
     
    Deze uitspraak is gedaan door H.R. Geerling-Brouwer als voorzitter en G.L.M.J. Stevens en C.G. Kasdorp als leden. De beslissing is, in tegenwoordigheid van J.P. Schieveen als griffier, uitgesproken in het openbaar op 11 januari 2007.
    
    (get.) H.R. Geerling-Brouwer.
    
    (get.) J.P. Schieveen.