ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7555, Centrale Raad van Beroep, 01-05-1997, 95/503 WUV
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-05-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

95/503 WUV
    
    
          U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    [A te B],
    
             en
    
    
      de Raadskamer WUV van de Pensioen- en Uitkeringsraad,
      verweerster.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Onder dagtekening 31 maart 1995 heeft verweerster ten aanzien
      van eiseres het in afschrift aan deze uitspraak gehechte
      besluit genomen.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft mr A.H. Punt-Koopmans, thans advocaat
      te Leeuwarden, als gemachtigde van eiseres bij de Raad beroep
      ingesteld. In een aanvullend beroepschrift is uiteengezet
      waarom eiseres zich met het bestreden besluit niet kan
      verenigen.
    
    
    Verweerster heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op
      20 maart 1997. Aldaar is eiseres in persoon verschenen met
      bijstand van haar raadsvrouw mr Punt-Koopmans voornoemd,
      terwijl verweerster zich heeft doen vertegenwoordigen door mr
      T.H. Bosboom, werkzaam bij de Pensioen- en Uitkeringsraad.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Bij besluit d.d. 13 januari 1983 van de Uitkeringsraad,
      rechtsvoorganger van verweerster, is aan eiseres met ingang
      van 1 juni 1982 een periodieke uitkering als vervolgde in de
      zin van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945
      (hierna: de Wet) verleend. Bij de regeling van de uitkering is
      vastgesteld dat het vermogen van eiseres per 1 juni 1982 f.
      5.220,-- bedraagt.
    
    
    [In] 1985 is eiseres getrouwd met [naam echtgenoot].
    
    
      In mei 1988 - nadat het recht van eiseres op een periodieke
      uitkering was hersteld - heeft de Uitkeringsraad eiseres
      verzocht aan te geven hoe de totale vermogenspositie van haar
      en haar echtgenoot er na het huwelijk uit ziet.
      Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in de vaststelling van een
      vermogenstoeval per huwelijksdatum ad f. 232.088,84. Dit is in
      het nader bericht d.d. 28 februari 1994, behorende bij de
      berekeningsbeslissingen d.dis 30 november 1993 en 23 februari
      1994 neergelegd.
    
    
    
      Volgens bedoeld nader bericht bedraagt het totale vermogen met
      inachtneming van het reeds per 1 juni 1982 vastgestelde
      vermogen ten bedrage van f. 5.220,--, het totale vermogen f.
      237.308,84. Van de vermogenstoeval maakt onder meer onderdeel
      uit de op intrinsieke waarde opgenomen aandelen [naam B.V.] ad
      f. 84.905,11. Dit is een besloten vennootschap waarvan de
      echtgenoot van eiseres directeur en enig aandeelhouder is,
      waarin hij zijn tandartspraktijk heeft ondergebracht. Met
      inachtneming van deze vermogenstoeval is de uitkering van
      eiseres bij berekeningsbeslissingen d.dis 30 november 1993 en
      23 februari 1994 over de jaren 1985 tot en met 1990 definitief
      vastgesteld; hierbij is bepaald dat aan eiseres over die jaren
      f. 32.597,61 te veel uitkering was uitbetaald, welk bedrag van
      eiseres is teruggevorderd op grond van artikel 59a, tweede
      lid, oud, van de Wet. Bezwaar de hoogte van de vermogenstoeval
      en de terugvordering betreffend, is bij het bestreden besluit
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      In beroep zijn namens eiseres de in bezwaar geuite grieven
      herhaald.
      Dienaangaande overweegt de Raad als volgt.
    
    
    
      Verweerster heeft bij de vaststelling van de vermogenstoeval
      per 4 januari 1985 de waarde van de aandelen [naam B.V.]
      bepaald op de intrinsieke waarde daarvan, dat wil zeggen de
      waarde zoals die uit de balans van de b.v. per 1 januari 1985
      blijkt. De Raad acht dit juist. Immers, nu er geen enkele
      reden is aangevoerd om aan de continuïteit van de onderneming
      van de echtgenoot van eiseres te hoeven twijfelen, kan de door
      verweerster berekende waarde geacht worden een reëel beeld van
      de waarde van de aandelen te geven. Daarom kan de Raad aan de
      brief van de belastingadviseur van eiseres R.P.H. de Rooij
      d.d. 8 september 1988, waarin een waarde wordt genoemd van
      f. 10.000,--, niet de betekenis toekennen die eiseres daaraan
      gehecht wenst te zien. Dat voor de vermogensbelasting een
      lagere waarde dan de intrinsieke waarde is aangegeven en ook
      bij de aanslagregeling is gevolgd, kan hieraan niet afdoen.
    
    
    
      Eiseres heeft voorts de grief naar voren gebracht dat
      verweerster niet gerechtigd is de te veel uitbetaalde
      uitkering over de jaren 1985 tot en met 1990 ten bedrage van
      f. 32.597,61 terug te vorderen. Hiertoe is aangevoerd dat
      artikel 59a, tweede lid, van de Wet eerst met ingang van 4
      juli 1986 in de wet is opgenomen, en ook dat per
      4 juli 1986 het bepaalde in artikel 59a van de Wet aan
      terugvordering in de weg staat omdat verweerster de uitkering
      over de jaren 1985 tot en met 1990 niet tijdig definitief
      heeft vastgesteld.
    
    
    
      Terzake van het eerste onderdeel van deze grief neemt de Raad
      in aanmerking dat tot 4 juli 1986 de dwingende bepaling van
      artikel 59, tweede lid, oud, van de Wet, grondslag bood voor
      een terugvordering als de onderhavige. Derhalve moet de
      vermelding van het onjuiste artikel als een omissie worden
      aangemerkt, die geen reden kan vormen voor vernietiging van
      het bestreden besluit.
    
    
    
      Voor zo ver namens eiseres bepleit is dat artikel 59a, tweede
      lid, van de Wet zich tegen terugvordering verzet, is de Raad
      van oordeel dat uit de gedingstukken blijkt dat nog in januari
      1993 niet alle benodigde gegevens voor definitieve
      vaststelling van de uitkering waren verstrekt. Derhalve is
      artikel 59a, tweede lid, van de Wet geen geweld aangedaan.
    
    
    
      Op grond van het voorgaande bestaat voor vernietiging van het
      bestreden besluit geen grond.
    
    
    
      De Raad die, ten slotte, geen termen aanwezig acht om
      toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Algemene wet
      bestuursrecht beslist als volgt.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Verklaart het beroep ongegrond.
    
    
      Aldus gegeven door mr J.G. Treffers als voorzitter en
      mr R.C. Schoemaker en mr G.L.M.J. Stevens als leden, in
      tegenwoordigheid van E. Heemsbergen als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 1 mei 1997.
    
    
    
                      (get.) J.G. Treffers.
    
    
                      (get.) E. Heemsbergen.
    
    
    
      HD
      16.04
      +B