ECLI:NL:CRVB:1992:ZB5715, Centrale Raad van Beroep, 03-06-1992, AAW/WAO 90/646
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1992-06-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Gevolgen vernietiging terugvorderingsbeslissing voor verjaring.

AAW/WAO 1990/646
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
    [eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
    
    en
    
    het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de Bouwnijverheid, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 9 december 1983 is door gedaagde aan eiser kennis gegeven van
      de beslissing de hem eerder toegekende uitkeringen krachtens de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), welke uitkeringen met ingang van 1
      oktober 1979 werden berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van
      45-55% en met ingang van 5 mei 1980 naar 25-35% arbeidsongeschiktheid,
      ingaande 1 oktober 1979 te herzien en nader vast te stellen naar een mate
      van arbeidsongeschiktheid van 25-35% en ingaande 5 mei 1980 in te
      trekken, omdat de mate van arbeidsongeschiktheid met ingang van
      laatstgenoemde datum dient te worden gesteld op minder dan 15%.
    
    
    
      Bij brief van 23 januari 1984 is door gedaagde aan eiser vervolgens
      mededeling gedaan van de beslissing, waarbij van eiser een bedrag groot f
      23.711,71 wordt teruggevorderd wegens over de periode van 1 oktober 1979
      tot en met
      30 mei 1983 ten onrechte uitbetaalde uitkeringen krachtens de AAW en de
      WAO.
    
    
    
      De Raad van Beroep te 's-Hertogenbosch heeft bij uitspraak van 25 oktober
      1984 de tegen die beslissingen ingestelde beroepen ongegrond verklaard.
    
    
    
      Bij uitspraak van 24 februari 1989 heeft deze Raad de hierboven genoemde
      uitspraak d.d. 25 oktober 1984 van de Raad van Beroep te 's-Hertogenbosch
      en eisers beslissingen van 9 december 1983 en 23 januari 1984 vernietigd.
    
    
    
      Vervolgens heeft gedaagde de thans bestreden beslissing d.d. 31 augustus
      1989 genomen, die onder meer luidt als volgt: "Voornoemde twee beslissingen
      werden vernietigd bij uitspraak d.d. 24 februari 1989 van de Centrale Raad
      van Beroep.
      Met inachtneming van het gestelde in die uitspraak is alsnog besloten uw
      uitkeringen krachtens de AAW en de WAO met ingang van 1 januari 1980 te
      herzien en nader vast te stellen naar een arbeidsongeschiktheid van 25
      tot 35%.
      De uitkering krachtens de AAW bedraagt 20% van de voor u geldende grondslag
      ad f 95,65 is f 19,13 bruto per uitkeringsdag.
      Deze uitkering wordt echter niet uitbetaald, omdat u tevens recht hebt op
      uitkering krachtens de WAO.
      De uitkering krachtens de WAO bedraagt 20% van 100/107,5 van uw dagloon ad
      f 142,47 is f 26,51 bruto per uitkeringsdag.
      Uw uitkering bedraagt met ingang van 1 januari 1980 derhalve f 26,51 bruto
      per uitkeringsdag.
      Gelet op voornoemde uitspraak is voorts besloten, onder intrekking van de
      beslissing d.d. 12 juni 1989 en de beslissing d.d. 28 juni 1980, uw
      uitkeringen krachtens de AAW en de WAO met ingang van 1 augustus 1980 in
      te trekken.
      Ingevolge het bepaalde in de artikelen 48 van de AAW en 57 van de WAO kan
      hetgeen aan arbeidsongeschiktheidsduitkering teveel/ten onrechte is
      uitbetaald worden teruggevorderd:
      a. indien teveel/ten onrechte is uitbetaald als
      gevolg van het niet nakomen van de verplichting
      om onverwijld eigener beweging aan de bedrijfsvereniging
      mededeling te doen van alle feiten of
      omstandigheden, waarvan het redelijkerwijs
      duidelijk is, dat zij van invloed kunnen zijn op
      het recht op of de hoogte van de arbeidsongeschiktheidsuitkering,
      gedurende vijf jaar na de betaalbaarstelling;
      b. indien redelijkerwijs duidelijk moet zijn geweest,
      dat de uitbetaling tot een te hoog bedrag/ten
      onrechte heeft plaatsgevonden, gedurende twee
      jaar na de betaalbaarstelling.
      U hebt ons niet medegedeeld, dat u vanaf 1 januari 1980 naast uw normale
      loon een andere betaling kreeg, die ook als loon moet worden aangemerkt.
      Subsidiair dient gesteld te worden dat u redelijkerwijs kon weten, dat de
      arbeidsongeschiktheidsuitkering na 1 januari 1980 respectievelijk 1
      augustus 1980 tot een te hoog bedrag/ten onrechte werd uitbetaald.
      U hebt over de periode van 1 januari 1980 tot en met 30 mei 1983 een bedrag
      van f 20.621,06 (inclusief vakantiegeld) ten onrechte ontvangen.
      Besloten is voornoemd bedrag van u terug te vorderen en zo nodig te
      verrekenen met later uit te betalen uitkeringen krachtens de WAO, de AAW,
      de Ziektewet of de Werkloosheidswet.".
    
    
    
      De Raad van Beroep te 's-Hertogenbosch heeft bij uitspraak van 22 mei 1990
      het namens eiser tegen die beslissing ingestelde beroep ongegrond
      verklaard.
      Op de in een aanvullend beroepschrift vermelde gronden heeft eiser bij
      gemachtigde Mr. E. Lietaert Peerbolte, belastingadviseur te
      's-Hertogenbosch, tegen bovengenoemde uitspraak hoger beroep ingesteld.
      Daarbij is verzocht de aangevallen uitspraak te vernietigen en opnieuw
      recht doende de bestreden beslissing te vernietigen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van de Raad, gehouden op 6 mei
      1992, waar eiser en gedaagde niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      In de aangevallen uitspraak heeft de Raad van Beroep te
      's-Hertogenbosch vastgesteld dat gedaagde met de thans bestreden beslissing
      is gebleven binnen de door de Centrale Raad van Beroep in de uitspraak van
      24 februari 1989 aangegeven grenzen. Voorts heeft die Raad eisers grief
      verworpen dat het gedaagde in verband met artikel 6 van het Europees
      Verdrag voor de Rechten van de Mens en fundamentele vrijheden (EVRM) niet
      vrij stond om nog een nieuwe terugvorderingsbeslissing te nemen.
    
    
    
      In hoger beroep is in de eerste plaats van de zijde van eiser als grief
      aangevoerd dat de Raad van Beroep ten onrechte niet is ingegaan op het
      verweer dat de rechten van gedaagde zijn verjaard.
    
    
    Dienaangaand overweegt de Raad het volgende.
    
    
      Deze grief is in het in eerste aanleg ingediende klaagschrift als volgt
      onderbouwd:
      "Belanghebbende stelt zich verder op het standpunt, dat de rechten van het
      Sociaal Fonds in deze ook zijn verjaard.
      Immers, door de vernietiging van de eerder door belanghebbende bestreden
      beslissingen is de rechtsgrond aan de terugvorderingsdaden van de
      Bedrijfsvereniging (te weten de eerder bestreden beslissingen) komen te
      vervallen.
      Door de Bedrijfsvereniging in deze verrichte acties (verzonden brieven en
      inhoudingen op gedurende de procesperiode verstrekte ziektewetuitkeringen)
      dienen, nu zij door de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (vide
      productie VII) rechtsgrondslag moesten ontberen en derhalve onrechtmatig
      waren, in rechte te worden genegeerd. Het is immers bepaaldelijk niet de
      bedoeling van de wetgever geweest dat de Bedrijfsvereniging door
      handelingen zonder rechtsgrondslag de in de wet vermelde
      verjaringstermijnen voor terugvordering van uitkeringen zou kunnen stuiten.
      Stuiting zou alleen kunnen plaatsvinden door rechtmatig handelen van de
      Bedrijfsvereniging, waarvan, nu de uitspraak van de Centrale Raad van
      Beroep als thans in het geding gebracht als
      productie VII, kennelijk geen sprake meer is.".
    
    
    
      Met eiser constateert de Raad dat de in dit onderdeel van het klaagschrift
      vervatte beroepsgrond geen expliciete bespreking in de aangevallen
      uitspraak heeft gevonden. Derhalve zal de Raad alsnog de vraag
      beantwoorden of deze grief terecht is aangevoerd.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad moet deze vraag ontkennend worden beantwoord.
      Nadat een (binnen de geldende wettelijke termijnen genomen) beslissing tot
      terugvordering bij uitspraak d.d. 24 februari 1989 van deze Raad was
      vernietigd, heeft gedaagde een (thans in het geding zijnde) nadere
      beslissing tot terugvordering genomen.
      De omstandigheid dat deze nadere beslissing eerst na de geldende wettelijke
      termijnen is genomen, laat onverlet - zoals de Raad reeds eerder heeft
      overwogen - dat gedaagde binnen de wettelijke termijn van zijn bevoegdheid
      tot terugvordering gebruik heeft gemaakt. Een rechterlijke vernietiging
      maakt immers niet volledig ongedaan dat het uitvoeringsorgaan binnen de
      wettelijke termijn een beslissing tot terugvordering heeft genomen, maar
      strekt er slechts toe een dergelijke beslissing te vernietigen voorzover
      deze in strijd met het (geschreven of ongeschreven) recht is. Derhalve moet
      deze grief worden verworpen.
    
    
    
      Voorts is namens eiser als grief naar voren gebracht dat de Raad van Beroep
      ten onrechte het verweer heeft verworpen dat het tijdsverloop tussen het
      jaar waarop de beslissing van gedaagde betrekking heeft, en de datum van de
      bestreden beslissing in strijd is met het bepaalde in artikel 6 van het
      EVRM.
    
    
    
      Dienaangaande overweegt de Raad in de lijn van de terzake gevormde
      jurisprudentie dat, ook als aangenomen zou moeten worden dat voormeld
      artikel 6 van het EVRM op de onderhavige beslissing en/of op de
      onderhavige gerechtelijke procedure(s) van toepassing zou zijn, een
      overschrijding van een in het algemeen redelijk te achten termijn de
      onderlinge verhouding van partijen niet beroert en niet van invloed is op
      de vraag hoe hun rechtsstrijd moet worden beslist. Derhalve kan een
      uitvoeringsorgaan als gedaagde op deze wijze niet een terugvordering als
      hier in geschil te loor zien gaan. Op bovenstaande grond moet ook deze
      grief van eiser worden verworpen. De Raad kan en zal daarbij daarlaten wat
      er zij van de in de aangevallen uitspraak terzake gebezigde overwegingen.
    
    
    
      Nu - zoals de Raad van Beroep met juistheid heeft vastgesteld - gedaagde bij
      de thans bestreden beslissing is gebleven binnen de grenzen, die zijn
      aangegeven in 's Raads uitspraak van 24 februari 1989 en ook overigens niet
      gebleken is dat deze beslissing de rechterlijke toetsing niet kan
      doorstaan, komt de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking.
    
    
    Derhalve dient te worden beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door Mr. C.G.L. Plomp als voorzitter en Mr. H. van Leeuwen en
      Mr. H.C. Cusell als leden, in tegenwoordigheid van E. Heemsbergen als
      griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 3 juni 1992 door voornoemde voorzitter, in
      tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
    
    
    
    (get.) C.G.L. Plomp.
    
    
    
    (get.) E. Heemsbergen.
    
    
    IS