ECLI:NL:CRVB:2007:AZ9766, Centrale Raad van Beroep, 02-03-2007, 06-2531 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2007-03-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Maximering van de urenomvang van de maatman. Artikelen 9 en 10 Schattingsbesluit 2004 onverbindend voor zover het beginsel van feitelijke inkomstenderving wordt verlaten.

06/2531 WAO
    
    
    
    
    
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    
    Meervoudige kamer
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    
    
    
    
    
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellant] (hierna: appellant),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 14 maart 2006, 05/1068 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv)
    
    
    
    Datum uitspraak: 2 maart 2007
     
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellant heeft mr. B.J.M. de Leest, advocaat te Utrecht, hoger beroep ingesteld.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 24 november 2006. Appellant was vertegenwoordigd door mr. De Leest. Het Uwv was vertegenwoordigd door mr. H.J. van Werven.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    Onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak voor een uitgebreide weergave van de feiten en omstandigheden die in dit geding van belang zijn, volstaat de Raad met het volgende.
    
    Appellant was gedurende meer dan 38 uur per week werkzaam in de functies van voorman sorteerder en voorman schoonmaker. Hij heeft zich op 5 december 2003 ziekgemeld.
     
    
      Bij besluit van 21 maart 2005 heeft het Uwv – beslissend op bezwaar – geweigerd appellant per 3 december 2004 een WAO-uitkering toe te kennen, onder de overweging dat de mate van arbeidsongeschiktheid per die datum minder dan 15% was.
      Het besluit van het Uwv rust mede op het bepaalde in artikel 9, aanhef en onder b, en artikel 10, eerste lid, onder a, van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten, zoals vastgesteld op 18 augustus 2004 en in werking getreden op 
      1 oktober 2004 (Stb. 2004, 434, hierna: Schattingsbesluit 2004), regelende kort samengevat de maximering van de urenomvang van de maatman bij de berekening van de resterende verdiencapaciteit op 38 uur per week.
    
    
    Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het door appellant tegen het besluit van 21 maart 2005 ingestelde beroep ongegrond verklaard. De rechtbank is onder meer tot het oordeel gekomen dat het door appellant ingenomen standpunt dat de regeling van de maximering van de urenomvang van de maatman zoals opgenomen in het Schattingsbesluit 2004 verbindende kracht mist, zodat het op het Schattingsbesluit 2004 gebaseerde besluit van 21 maart 2005 niet in stand kan blijven, onjuist is.
    
    In hoger beroep heeft appellant onder aanvoering van de in zijn beroepschrift opgesomde gronden dit oordeel van de rechtbank bestreden. 
    
    De Raad deelt niet het oordeel van de rechtbank. Naar het oordeel van de Raad is het Schattingsbesluit 2004 voor zover dit besluit in de artikelen 9 en 10 het beginsel van de feitelijke inkomstenderving verlaat onverbindend. Voor de overwegingen die aan dit oordeel ten grondslag liggen verwijst de Raad naar de aan deze uitspraak gehechte uitspraak van heden, nummer 06/2920 WAO.
    
    
      Het hoger beroep van appellant slaagt mitsdien, zodat de aangevallen uitspraak voor vernietiging in aanmerking komt.
      Het inleidend beroep dient gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsnog gegrond te worden verklaard en het besluit van 
      21 maart 2005 dient te worden vernietigd. 
    
    
    De Raad ziet aanleiding het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellant in beroep en in hoger beroep welke worden begroot op in totaal € 1.288,-.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidend beroep tegen het besluit van 21 maart 2005 alsnog gegrond en vernietigt dat besluit;
      Draagt de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen op een nieuw besluit op bezwaar te nemen met inachtneming van het in deze uitspraak overwogene;
      Veroordeelt de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen in de door appellant wegens rechtsbijstand in beroep en in hoger beroep gemaakte proceskosten tot een bedrag van € 1.288,-, aan appellant te betalen door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen;
      Bepaalt dat het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen het in beide instanties door appellant betaalde griffierecht van in totaal € 142,- aan hem vergoedt.
    
    
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door J. Janssen als voorzitter en J. Brand en I.M.J. Hilhorst-Hagen als leden. De uitspraak is, in tegenwoordigheid van M.C.T.M. Sonderegger als griffier, uitgesproken in het openbaar op 2 maart 2007.
    
    (get.) J. Janssen.
    
    (get.) M.C.T.M. Sonderegger.