ECLI:NL:CRVB:1996:ZB6401, Centrale Raad van Beroep, 08-02-1996, 94/393 WUV
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-02-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

94/393 WUV
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., eiser,
    
    en
    
    
      de Raadskamer WUV van de Pensioen- en Uitkeringsraad,
      verweerster.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Onder dagtekening 26 oktober 1994 heeft verweerster ten
      aanzien van eiser, na gemaakt bezwaar, een besluit
      genomen ter uitvoering van de Wet uitkeringen
      vervolgingsslachtoffers 1940-1945 (hierna: WUV).
    
    
    
      Namens eiser heeft mr J.C.M. van Berkel, medewerker van
      het Buro voor Rechtshulp Zuid-Limburg, tegen dat besluit
      beroep ingesteld bij de Raad. Bij aanvullend
      beroepschrift is uiteengezet waarom eiser zich met dat
      besluit niet kan verenigen.
    
    
    
      Verweerster heeft een verweerschrift (met bijlage)
      ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad van 18
      januari 1996, waar eiser is verschenen bij zijn
      gemachtigde mr Van Berkel, voornoemd, en waar verweerster
      zich heeft laten vertegenwoordigen door J.J.G.A. Theelen,
      werkzaam bij de Pensioen- en Uitkeringsraad.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Eiser, die is geboren in 1943 en die is
      erkend als vervolgde in de zin van de WUV, heeft bij
      verweerster een aanvraag doen indienen onder meer om
      toekenning van een vergoeding van dan wel tegemoetkoming
      in de kosten van extra vakantie in de jaren 1993, 1994 en 1995.
      Bij besluit van 10 december 1993 heeft verweerster
      geweigerd om eiser in aanmerking te brengen voor de
      gevraagde voorziening op de grond dat de noodzaak voor
      die voorziening in het kader van de uit de vervolging
      voortvloeiende ziekten of gebreken medisch en/of
      medisch-sociaal niet aanwezig wordt geacht. Een namens
      eiser tegen dit besluit ingediend bezwaarschrift heeft
      geleid tot het thans bestreden besluit, waarbij
      verweerster haar weigering heeft gehandhaafd.
    
    
    
      In beroep is namens eiser gesteld dat de medische
      gedingstukken wel indicaties bevatten voor toekenning van
      de gevraagde voorziening. Voorts is betoogd dat het
      (vaker) bijwonen van samenkomsten en bedevaarten voor
      eiser, die behoort tot de zigeunergemeenschap, gezien
      moet worden als (extra) vakantie.
    
    
    
      De in dit geding te beantwoorden vraag of het bestreden
      besluit in rechte stand kan houden, beantwoordt de Raad
      ontkennend, waartoe hij het volgende overweegt.
    
    
    
      Verweerster heeft de gevraagde voorziening geweigerd
      omdat zij (mede) op grond van het advies van de
      geneeskundig adviseur die op 4 juli 1994 aan eiser een
      huisbezoek heeft gebracht, van mening is "dat er geen
      medische of medisch-sociale indicatie aanwezig is in
      verband met (eisers) ziekten of gebreken die door of in
      verband met de vervolging zijn ontstaan of verergerd, te
      weten (eisers) hoofdpijnklachten, die toekenning van de
      door (eiser) gevraagde voorziening rechtvaardigt". Op
      grond van het persoonlijk onderhoud met eiser heeft
      bedoelde geneeskundig adviseur in zijn advies d.d. 23
      september 1994 geconcludeerd dat de reeds causaal
      aanvaarde hoofdpijnklachten zijn verergerd en leiden tot
      invalidering op het moment van het huisbezoek, dat er
      sprake is van een progressief beeld, dat eisers
      psychische klachten - gezien de inhoud van de
      problematiek - als causaal kunnen worden aanvaard en dat
      extra vakantie medisch-sociaal wenselijk is. Tot die
      conclusie kwam hij, terwijl hij de beschikking had over
      een korte verklaring van eisers huisarts, blijkens welke
      verklaring er door deze huisarts nooit een verwijzing
      voor eisers klachten is geweest en er ook geen
      medicamenteuze behandeling is ingesteld.
    
    
    
      Namens verweerster is gesteld dat op grond van een
      discussie in de Raadskamer WUV naar aanleiding van het
      medisch advies de huisarts nogmaals is benaderd. Op grond
      van de nader ontvangen informatie, waaruit opnieuw bleek
      dat eiser voor zijn hoofdpijnklachten nimmer is verwezen
      dan wel medicamenteus is behandeld, is besloten "dat uit
      de voorhanden informatie niet blijkt dat er sprake zou
      zijn van een behoefte aan een extra vacantie".
    
    
    
      De Raad is van oordeel dat hier niet gesproken kan worden
      van een deugdelijk medisch onderzoek dat ten grondslag
      behoort te liggen aan een beslissing als hier in geding.
      Ook van een deugdelijk onderzoek naar de behoefte van
      eiser aan extra vakantie is geen sprake geweest. Het
      bestreden besluit is aldus onzorgvuldig voorbereid.
    
    
    
      Met inachtneming van hetgeen hierboven is overwogen zal
      verweerster een nieuwe beslissing op bezwaar moeten
      nemen.
    
    
    
      De Raad merkt nog op dat hij de stellingname van
      verweerster in haar verweerschrift dat het bezoeken van
      samenkomsten en bedevaarten georganiseerd voor en door de
      zigeunergemeenschap "hooguit (duidt) op een binnen de
      zigeunergemeenschap gebruikelijke besteding van de
      zomerperiode" allerminst houdbaar acht, waarbij de Raad
      erop wijst dat verweerster - blijkens eerdere bij de Raad
      aanhangige gedingen omtrent de toepassing van de
      artikelen 20 en 21 van de WUV - deelname aan bedoelde
      activiteiten heeft aangemerkt als vakantie.
    
    
    
      Gelet op het voorgaande acht de Raad termen aanwezig om
      verweerster te veroordelen in de proceskosten van eiser,
      bestaande uit ƒ 1.420,- aan kosten van rechtsbijstand.
      Het van de zijde van eiser gedane verzoek om veroordeling
      van verweerster tot vergoeding van schade op de voet van
      artikel 8:73 van de Algemene wet bestuursrecht, wijst de
      Raad thans af, aangezien eerst duidelijkheid zal zijn
      verkregen of en zo ja in welke omvang bij eiser schade
      bestaat, nadat verweerster de nadere beslissing op
      bezwaar zal hebben genomen.
    
    
    Op grond van het bovenstaande dient te worden beslist als volgt:
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Verklaart het beroep gegrond en vernietigt het bestreden besluit;
      Bepaalt dat verweerster een nieuwe beslissing op bezwaar
      neemt met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is
      overwogen;
      Veroordeelt verweerster in de proceskosten van eiser tot
      een bedrag groot ƒ 1.420,- , te betalen door de Pensioen- en
      Uitkeringsraad aan de griffier van de Raad;
      Bepaalt voorts dat de Pensioen- en Uitkeringsraad aan
      eiser het griffierecht ad ƒ 50,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter
      en mr W.D.M. van Diepenbeek en mr H.R. Geerling-Brouwer
      als leden, in tegenwoordigheid van mr A.H. Beijer als
      griffier en uitgesproken in het openbaar op 8 februari 1996.
    
    
    (get.) H.A.A.G. Vermeulen.
    
    (get.) A.H. Beijer.
    
    
    
    
    
      HD
      01.02