ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8676, Centrale Raad van Beroep, 17-02-2000, 98/1517 WUV
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-02-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Verhuis- en herinrichtingskosten; medische noodzaak; eenmaligheid.

E N K E L V O U D I G E  K A M E R
    
    
    98/1517 WUV
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A te B, eiser,
    
    en
    
    de Raadskamer WUV van de Pensioen- en Uitkeringsraad, verweerster.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Onder dagtekening 14 januari 1998, kenmerk A 62747/BZ 35516/98/9, heeft
      verweerster ten aanzien van eiser een besluit genomen ter uitvoering van de Wet
      uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945.
    
    
    
      Als gemachtigde van eiser heeft mr A.H. Punt-Koopmans, advocaat te Leeuwarden,
      tegen dat besluit bij de Raad beroep ingesteld. In het beroepschrift is
      aangegeven waarom eiser zich met het bestreden besluit niet kan verenigen.
    
    
    Verweerster heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting op 6 januari 2000. Aldaar is eiser
      verschenen bij mr Punt-Koopmans voornoemd als zijn gemachtigde, terwijl
      verweerster zich heeft doen vertegenwoordigen door mr A.M. Krol, werkzaam bij de
      Pensioen- en Uitkeringsraad.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Eiser is vervolgde in de zin van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers
      1940-1945, verder te noemen: de Wet. Op grond van invaliderende psychische
      klachten is hem ingevolge de Wet met ingang van 1 januari 1982 een periodieke
      uitkering toegekend. Tevens is hij voor enige bijzondere voorzieningen ingevolge
      de Wet in aanmerking gebracht.
    
    
    
      Bij beslissing van 15 januari 1990 heeft de voormalige Uitkeringsraad aan eiser
      een gemaximeerde vergoeding toegekend voor de kosten verbonden aan diens
      repatriëring uit het in Duitsland gelegen Siegsdorf naar Nederland, waar eiser
      zich metterwoon vestigde in C.
    
    
    
      Een in februari 1993 ingediend verzoek van eiser om toekenning van een
      vergoeding van de verhuis- en herinrichtingskosten in verband met een verhuizing
      van C naar D heeft verweerster afgewezen bij besluit van 22 november 1993, zoals
      na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 27 juni 1994. Daarbij achtte verweerster
      uit de ingewonnen medische informatie niet gebleken van een voor deze
      verhuizing, op grond van de met de vervolging samenhangende ziekten of gebreken
      van eiser, strikte medische indicatie.
    
    
    
      In mei 1997 heeft eiser zich opnieuw tot verweerster gewend met het verzoek om
      vergoeding van de kosten verbonden aan een voorgenomen verhuizing, thans van D
      naar B. Onder overlegging van een verklaring van zijn toenmalige huisarts W.F.
      Feijen te Julianadorp, heeft eiser aangegeven dat hij dreigt te vereenzamen door
      het gebrek aan sociale contacten in zijn woonplaats. In het deze aanvullende
      aanvraag begeleidende sociaal rapport heeft eiser daaraan toegevoegd dat zijn
      psychische klachten verergeren door het militair vertoon in zijn woonomgeving.
    
    
    
      Verweerster heeft dit verzoek afgewezen bij besluit van 22 augustus 1997, zoals
      na bezwaar gehandhaafd bij het thans bestreden besluit, op de grond dat de
      verhuizing naar B niet strikt medisch geïndiceerd is. Daarbij is voorts
      overwogen dat de gevraagde voorziening op beleidsmatige gronden moet worden
      afgewezen, nu eiser al eerder een vergoeding voor verhuis- en
      herinrichtingskosten had ontvangen en zich in zijn geval geen zodanige
      omstandigheden voordoen, dat niettemin een vergoeding moet worden toegekend.
    
    
    
      Ook in beroep is van de kant van eiser ingebracht dat hem weliswaar in het
      verleden in verband met zijn repatriëring van Duitsland naar Nederland een
      voorziening ingevolge de Wet is toegekend, maar dat deze voorziening niet gelijk
      staat aan een vergoeding voor verhuis- en herinrichtingskosten. Voorts is
      gewezen op een reeds in de fase van bezwaar ingezonden verklaring van de
      huisarts Feijen voornoemd, waaruit naar de opvatting van eiser blijkt dat voor
      de verhuizing naar B een medische noodzaak bestaat.
    
    
    
      De Raad die de vraag heeft te beantwoorden of het bestreden besluit in rechte
      kan standhouden, overweegt als volgt.
    
    
    
      Vaststaat dat eiser in 1990 een vergoeding heeft ontvangen voor de kosten welke
      verband hielden met zijn repatriëring van Duitsland naar Nederland. Anders dan
      van de kant van eiser is bepleit, kan de Raad niet inzien dat de omstandigheden
      die destijds tot eisers repatriëring hebben geleid zodanig verschillen van die
      welke in het algemeen aan een medisch noodzakelijke verhuizing ten grondslag
      liggen, dat de aan eiser toegekende voorziening niet gelijk staat aan een
      vergoeding van de kosten van verhuizing en herinrichting.
    
    
    
      Hoewel de Raad, met name gelet op de aard van de onderhavige voorziening, oog
      heeft voor het uitgangspunt van verweerster dat een vergoeding van de kosten
      verbonden aan een medisch noodzakelijk geachte verhuizing in beginsel eenmalig
      wordt verstrekt, waarbij de gedachte is dat sprake is van een adequate
      verhuizing, wijst de Raad erop dat waar het gaat om de toepassing van artikel 20
      van de Wet, welk voorschrift ziet op een volledige vergoeding van extra, medisch
      noodzakelijk geachte, kosten, aan verweerster geen beleidsvrijheid toekomt.
    
    
    
      Dit betekent dat de omstandigheid dat aan een vervolgde, aan wie eerder op grond
      van artikel 20 van de Wet een vergoeding van verhuis- en herinrichtingskosten is
      toegekend, en die zich op strikte medische gronden nadien opnieuw gesteld ziet
      voor een verhuizing, niet zonder meer kan worden voorgehouden dat de daaraan
      verbonden kosten niet voor vergoeding in aanmerking komen, omdat al eerder een
      dergelijke voorziening is verstrekt. Voor zover de toepassing die verweerster
      met betrekking tot deze voorziening voor ogen staat, voldoende ruimte laat voor
      uitzonderingsgevallen in vorenbedoelde zin, acht de Raad een en ander
      verenigbaar met het bepaalde in artikel 20 van de Wet.
    
    
    
      Wat nu betreft het geval van eiser, heeft de Raad in de beschikbare medische
      gegevens onvoldoende aanknopingspunten kunnen vinden voor het oordeel dat voor
      de verhuizing van D naar B een strikte medische noodzaak bestond. Ook de Raad
      heeft aan de verklaringen van eisers voormalige huisarts niet een zodanige, voor
      de toepassing van artikel 20 van de Wet vereiste, strikte medische indicatie
      voor de verhuizing kunnen ontlenen. Verweerster heeft de gevraagde vergoeding
      dan ook op goede gronden afgewezen.
    
    
    
      Op grond van het vorenstaande beantwoordt de Raad de hoger geformuleerde vraag
      bevestigend.
    
    
    
      De Raad die, ten slotte, geen termen aanwezig acht om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht inzake een
      vergoeding van proceskosten, beslist als volgt.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Verklaart het beroep ongegrond.
    
    
      Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp, in tegenwoordigheid van mr A.W.E. de Rooij
      als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 17 februari 2000.
    
    
                       (get.) C.G. Kasdorp.
    
                       (get.) A.W.E. de Rooij.
    
    
      HD
      10.01