ECLI:NL:CRVB:1994:ZB3011, Centrale Raad van Beroep, 15-06-1994, AAW/WAO 92/1213
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1994-06-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Is terecht geweigerd met terugwerkende kracht WAO-uitkering toe te kennen? De onderhavige weigering is primair gebaseerd op het oordeel dat betrokkene reeds de datum waarop zij laatstelijk werd verzekerd op grond van de WAO, reeds geheel arbeidsongeschikt was. Sprake van schending rechtszekerheid?

AAW/WAO 1992/1213                                0.
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    [Naam eiseres], wonende te [woonplaats], eiseres,
    
    en
    
    het bestuur van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 21 januari 1992 is vanwege gedaagde aan eiseres kennis
      gegeven van de weigering om aan haar ingaande 8 februari 1991 uitkeringen
      ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) te verstrekken. Bij deze beslissing
      is gedaagdes beslissing van 12 juni 1991 ingetrokken, waarbij aan
      eiseres per diezelfde datum een uitkering ingevolge de WAO was toegekend,
      berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, en
      waarbij aan haar een uitkering ingevolge de AAW was geweigerd.
    
    
    
      De arrondissementsrechtbank te Arnhem heeft bij uitspraak van 5 augustus
      1992 het namens eiseres tegen die beslissing ingestelde beroep ongegrond
      verklaard.
    
    
    
      Eiseres heeft bij gemachtigde, mr. L. van Etten, advocaat en procureur te
      Arnhem, tegen die uitspraak hoger beroep ingesteld. Op in een aanvullend
      beroepschrift d.d.
      24 december 1992 aangevoerde gronden is aan de Raad verzocht de bestreden
      beslissing te vernietigen.
    
    
    
      Van de zijde van gedaagde is bij schrijven van 15 maart 1993 een reactie op
      het beroepschrift van de verzekeringsgeneeskundige van de Gemeenschappelijke
      Medische Dienst (GMD) d.d. 25 januari 1993 ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van 4 mei 1994, waar eiseres in
      persoon is verschenen, bijgestaan door mr. Van Etten, voornoemd, en waar
      gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door mr. W.F. Bijloo, werkzaam
      bij het Gemeenschappelijk Administratiekantoor (GAK).
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in
      werking getreden en de Beroepswet gewijzigd. De in dit kader gegeven
      wettelijke regels van overgangsrecht brengen echter mee dat op het onderhavige
      hoger beroep moet worden beslist met toepassing van het procesrecht
      zoals dat luidde vóór 1 januari 1994, behoudens wat betreft de mogelijkheid
      van vergoeding van proceskosten als geregeld in artikel 8:75 van de
      Awb.
    
    
    
      Bij de in dit geding bestreden beslissing is onder meer alsnog, met
      terugwerkende kracht geweigerd aan eiseres per 8 februari 1991 een uitkering
      ingevolge de WAO toe te kennen, welke uitkering eerder bij voor beroep
      vatbare beslissing van 12 juni 1991 was toegekend. De onderhavige weigering
      is primair gebaseerd op het oordeel dat eiseres reeds op 22 november 1989,
      zijnde de datum waarop zij laatstelijk werd verzekerd op grond van de WAO,
      reeds geheel arbeidsongeschikt was, om welke reden haar
      arbeidsongeschiktheid met toepassing van het bepaalde in artikel 30, lid 1,
      aanhef en sub a, van de WAO geheel buiten aanmerking is gelaten.
    
    
    
      De Raad acht dit onderdeel van de bestreden beslissing, waarbij met
      terugwerkende kracht een reeds gedurende bijna een jaar lopende uitkering
      is ingetrokken, in strijd met het beginsel van rechtszekerheid. Dat
      gedaagde gelijktijdig heeft besloten de over de periode van
      8 februari 1991 tot 1 maart 1992 aan eiseres betaalde uitkering niet terug
      te vorderen, kan daar niet aan afdoen. Reeds om deze reden kan de bestreden
      beslissing, voorzover deze handelt over de uitkering ingevolge de WAO,
      niet in stand worden gelaten.
    
    
    
      Met betrekking tot het in het kader van de aanspraken van eiseres ingevolge
      de WAO en de AAW buiten aanmerking laten van haar arbeidsongeschiktheid
      dienen, zoals de Raad reeds eerder heeft overwogen, de omstandigheden van
      het geval voldoende en ondubbelzinnige indicaties te geven voor het bestaan
      van een reële arbeidsongeschiktheid, in casu op 22 november 1989. Het
      enkele bestaan
      van klachten voor of bij aanvang van de verzekering of inkomensverwerving
      is hierbij niet toereikend: het gaat erom of de betrokkene op het betreffende
      tijdstip ten gevolge van ziekte of gebreken buiten staat was om met
      passende arbeid te verdienen hetgeen zijn maatman verdient. Het betreft
      hier het algemene arbeidsongeschiktheidscriterium omschreven in de artikelen
      5 van de AAW en 18 van de WAO. Dit impliceert dat het bestaan ervan
      niet uitsluitend kan worden bepaald op basis van de uitkomst van een
      onderzoek naar het bij aanvang ongeschikt zijn voor de arbeid die laatstelijk
      door de betrokkene is verricht. In het onderhavige geval acht de Raad
      aan die voorwaarde niet voldaan. De Raad heeft in dit verband met name van
      belang geacht dat bij eiseres blijkens de gegevens van medische aard ten
      tijde hier van belang weliswaar sprake was van degeneratieve afwijkingen
      van de wervelkolom, maar dat een arbeidskundige beoordeling van de
      mogelijkheden van eiseres tot het verrichten van arbeid achterwege is
      gebleven. Volstaan is met de constatering door de verzekeringsgeneeskundige
      van de GMD dat eiseres, gezien haar degeneratieve afwijkingen in
      combinatie met haar adipositas, geheel buiten staat moet worden geacht
      regelmatige loonvormende arbeid te verrichten. Hierbij is overwogen dat
      eiseres, gezien haar opleiding en arbeidservaring, is aangewezen op
      lichamelijke arbeid.
      Een arbeidskundig onderzoek heeft niet plaatsgevonden.
    
    
    
      Uit de beschikbare gegevens kan naar het oordeel van de Raad niet met
      voldoende zekerheid worden afgeleid dat er voor eiseres reeds ten tijde van
      de aanvang van haar werkzaamheden als produktiemedewerkster bij een
      kippenslachterij op grond van ziekte of gebrek (onder welk begrip adipositas
      als zodanig overigens niet is te vatten) zodanige beperkingen met
      betrekking tot het verrichten van arbeid, als bedoeld in artikel 5 van de
      AAW en artikel 18 van de WAO, bestonden dat eiseres toen reeds als volledig
      arbeidsongeschikt in de zin van die wetten moest worden beschouwd. Ook
      van de zijde van gedaagde is ter terechtzitting erkend dat wellicht ten
      tijde hier van belang voor eiseres, gezien haar beperkingen, nog wel
      passende arbeid zou zijn aan te geven. Dat het intreden van volledige
      arbeidsongeschiktheid binnen een half jaar na aanvang van de werkzaamheden,
      respectievelijk het gaan verwerven van inkomsten was te verwachten, is
      ten behoeve van de bestreden beslissing evenmin voldoende onderbouwd.
    
    
    
      Gezien het vorenstaande, kan de bestreden beslissing, waarbij de arbeidsongeschiktheid
      van eiseres voor zowel de uitkering ingevolge de WAO
      (primair en subsidiair) en de uitkering ingevolge de AAW (subsidiair en
      meer subsidiair) buiten aanmerking is gelaten, ook om die reden in rechte
      geen stand houden.
    
    
    
      Met betrekking tot de primaire grond voor de onderhavige weigering van de
      uitkering ingevolge de AAW, te weten het niet voldoen aan de zogenaamde
      inkomenseis, merkt de Raad tenslotte op, dat gedaagde in de bestreden
      beslissing als inkomenseis ten onrechte een bedrag van f 4.403,52, gebaseerd
      op artikel 6, lid 2 van de AAW, heeft gehanteerd. In zijn uitspraak,
      gepubliceerd in RSV 1992/317, heeft de Raad onder meer beslist dat dit
      tweede lid van artikel 6, houdende de formule waarmee het bedrag van de
      inkomenseis wordt vastgesteld, zich niet verdraagt met artikel 4, eerste
      lid van de richtlijn 79/7/EEG van de Raad van Ministers van de Europese
      Gemeenschappen van 19 december 1978 en met artikel 26 IVBPR en voorts, in
      de lijn met eerdere uitspraken, ten aanzien van dat artikellid bepaald dat
      vanaf 23 december 1984 aan artikel 26 IVBPR rechtstreekse werking moet
      worden toegekend.
    
    
    
      Derhalve dient te worden geconcludeerd dat de bestreden beslissing in alle
      onderdelen niet in stand kan blijven en komt ook de aangevallen uitspraak
      voor vernietiging in aanmerking.
    
    
    
      Gelet op het hiervoor overwogene is er aanleiding om gedaagde als in het
      ongelijk gestelde partij te veroordelen in de kosten van eiseres, welke
      zijn begroot op
      f 1.420,- als kosten van verleende rechtsbijstand in hoger beroep. Nu de
      eerste rechter uitspraak heeft gedaan vóór 1 januari 1994 worden, gelet op
      hetgeen de Raad heeft beslist in zijn uitspraak van 5 april 1994, AAW
      1991/672+673+674 (JB 1994/85), de kosten van het geding in eerste aanleg
      niet betrokken in een proceskostenveroordeling op grond van artikel 8:75
      van de Awb. Eiseres zal zich voor vergoeding van die kosten kunnen wenden
      tot gedaagdes bedrijfsvereniging en eventueel de burgerlijke rechter kunnen
      adiëren. Van andere op grond van dit artikel te vergoeden kosten is de Raad
      niet gebleken.
    
    
    
      Ten slotte stelt de Raad, gelet op het bepaalde in artikel 80a, vijfde lid
      (oud) van de Beroepswet, vast dat het door eiseres zowel in eerste aanleg
      als in hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagde dient te worden
      vergoed.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak en de bestreden beslissing;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten aan de zijde van eiseres in hoger
      beroep gevallen tot een bedrag groot
      f 1.420,-, te betalen door de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging aan de
      griffier van de Raad;
      Bepaalt dat gedaagde aan eiseres het gestorte recht van f 75,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr. C.G.L. Plomp als voorzitter en
      mr. H.C. Cusell en mr. A. Beuker-Tilstra als leden, in tegenwoordigheid van
      M.M. van Maurik als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 15 juni 1994 door
      mr. H.C. Cusell als voorzitter, in tegenwoordigheid van E. Heemsbergen als
      griffier.
    
    
    
    (get.) H.C. Cusell.           (get.) C.G.L. Plomp.
    
    
    (get.) E. Heemsbergen.        (get.) M.M. van Maurik.