ECLI:NL:CRVB:1994:ZB3028, Centrale Raad van Beroep, 16-08-1994, WW 93/487
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1994-08-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Beschikbaarheid om arbeid te aanvaarden. Verwijtbare werkloosheid door het stellen van
         belemmerende eisen aan passende arbeid.

WW 1993/487
    
    
      O.
      U I T S P R A A K
    
    
    
    in het geding tussen:
    
    het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de Bouwnijverheid, eiser,
    
    en
    
    A., wonende te B., gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Eiser is op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden in hoger
      beroep gekomen van een door de
      Arrondissementsrechtbank te Assen onder dagtekening
      11 augustus 1993 tussen partijen gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt
      verwezen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van de Raad op 19 juli 1994,
      waar eiser, zoals tevoren was aangekondigd, zich niet heeft doen
      vertegenwoordigen en waar voor gedaagde is verschenen mr. M. Greebe,
      advocaat te Utrecht.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht (hierna:
      Awb) in werking getreden en de Beroepswet gewijzigd. De in dit kader
      gegeven wettelijke regels van overgangsrecht brengen echter mee dat op het
      onderhavige beroep moet worden beslist met toepassing van het procesrecht
      zoals dat luidde vóór 1 januari 1994, behoudens wat betreft de mogelijkheid
      van vergoeding van proceskosten in hoger beroep, als geregeld in artikel
      8:75 van de Awb.
    
    
    
      Gedaagde die laatstelijk voor onbepaalde tijd in dienst was van
      B.V. X. te Y., is in 1989 wegens ziekte ten gevolge van
      psychosociale problemen uitgevallen voor zijn werk als stratemaker. Met
      ingang van 2 april 1990 heeft hij voor 25 uur per week hervat. Daarnaast
      ontving hij een aanvullende uitkering ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering. Gedaagde kon het werk verenigen met de
      zorg voor zijn twee kinderen van ongeveer 4½ jaar, omdat zijn vader,
      wanneer klager moest werken, op deze kinderen paste. Gedaagdes vader is in
      november 1991 overleden, waarna gedaagde zich weer wegens ziekte (thans
      weer volledig) arbeidsongeschikt heeft gemeld en hem deswege uitkering is
      verleend.
    
    
    
      Eiser heeft gedaagdes arbeidsongeschiktheidsuitkering met ingang van 1 juni
      1992 ingetrokken omdat hij per deze datum in staat geacht werd om gedurende
      40 uur per week zijn werk te hervatten.
    
    
    
      Gedaagde wenst voor de kinderen te blijven zorgen, een oppas heeft hij niet
      kunnen vinden, zodat hij slechts werk als stratemaker of gelijksoortige
      arbeid wenst te aanvaarden indien hij daarbij in staat wordt gesteld de
      kinderen zelf op te vangen in de ochtend tot 8.30 uur, tussen de middag van
      12.00 tot 13.15 uur en 's middags na 15.30 uur, zolang hij nog geen oppas
      heeft. Omdat gedaagdes werkgever op dit punt niet kon voldoen aan de wensen
      van gedaagde, heeft deze per 1 juni 1992 ontslag genomen. Gedaagde heeft
      vervolgens een uitkering ingevolge de Werkloosheidswet (hierna: WW)
      aangevraagd.
    
    
    
      Bij de bestreden beslissing heeft eiser besloten dat gedaagde met ingang
      van deze datum geen recht heeft op uitkering nu hij niet beschikbaar is om
      arbeid te aanvaarden als bedoeld in artikel 16, eerste lid, onder b, van
      de WW. Tevens is besloten om gebruik te maken van de bevoegdheid om het
      verstrekte voorschot over de periode van 1 juni 1992 tot en met 17 juli
      1992 ad f 2.346,86 bruto terug te vorderen.
    
    
    
      De Raad staat voor de vraag of de bestreden beslissing stand kan houden.
      Deze vraag beantwoordt de Raad met de eerste rechter ontkennend. Daartoe is
      als volgt overwogen.
    
    
    
      Hoewel gedaagde aanvankelijk ook heeft verklaard dat hij beschikbaar is om
      voor de volle werkweek arbeid te aanvaarden, stelt hij zich thans op het
      standpunt dat hij voor 25 uur per week beschikbaar is. Daarnaast stelt hij
      de eerdergenoemde voorwaarden ten aanzien van de mogelijkheid om op zijn
      kinderen te passen aan de te aanvaarden arbeid. Uit de gedingstukken komt
      in dit verband naar voren dat gedaagde financieel niet in staat is om zijn
      kinderen van betaalde opvang te voorzien, dat in zijn
      woonplaats B. geen kosteloze opvang te verkrijgen is en dat hij, de
      schoolvakanties daargelaten, geen beroep op familieleden wenst te doen
      omdat hij niet afhankelijk van dezen wil zijn. Ten aanzien van de kosteloze
      opvang heeft gedaagde steeds zijn hoop gesteld op het ontplooien van
      activiteiten door de Stichting Kinderopvang B., doch door gebrek aan
      subsidie zijn deze activiteiten nog steeds niet aangevangen.
    
    
    
      Gebleken is dat gedaagde enkele malen heeft gesolliciteerd en dat hij
      zich als werkzoekende heeft laten inschrijven bij het Gewestelijk
      Arbeidsbureau. Hij heeft zich nadien ook (en wederom) tot zijn voormalige
      werkgever gewend die heeft verklaard gedaagde direct weer in dienst te
      nemen wanneer de opvang van de kinderen zou zijn geregeld. Ter
      terechtzitting van de Raad heeft de gemachtigde van gedaagde meegedeeld dat
      gedaagde daarnaast zijn diensten ook aan uitvoerders bij bouwwerken heeft
      aangeboden. Hij werd echter nergens aangenomen omdat zijn wensen ten
      aanzien van de kinderopvang niet door de aangezochte werkgevers konden
      worden gehonoreerd.
      Gezien deze activiteiten om weer aan de slag te komen is de Raad met de
      eerste rechter van oordeel dat niet gezegd kan worden dat gedaagdes
      opstelling er ondubbelzinnig van getuigt dat hij niet beschikbaar is om
      arbeid te aanvaarden, zodat de bestreden beslissing, nu deze een
      deugdelijke grondslag ontbeert, terecht is vernietigd.
    
    
    
      De Raad voegt daaraan voorts toe dat het feitencomplex dat naar de
      opvatting van eiser op grond van artikel 16, eerste lid, onder b, van de WW
      aan de weg stond aan het ontstaan van recht op uitkering, eerder aanleiding
      kan zijn om de situatie die voorzien wordt in artikel 24, eerste lid, onder
      b, sub 4, van deze wet aanwezig te achten, omdat gedaagde in verband met
      door hem te verrichten arbeid eisen stelt die het aanvaarden of verkrijgen
      van passende arbeid zouden kunnen belemmeren in de zin van
      laatstgenoemde bepaling. Immers, gedaagde heeft wel gesolliciteerd bij
      werkgevers in zijn (stratemakers)branche. Naar het de Raad voorkomt is
      een van de kenmerken van de bedrijven in deze branche dat de uitvoering
      van het werk slechts beperkte tijd op dezelfde locatie plaatsvindt. De Raad
      kan zich voorstellen dat een eventueel nader door eiser te verrichten
      onderzoek uit zou kunnen wijzen dat dit zich bezwaarlijk laat verenigen met
      de wens van gedaagde om op gezette tijden op een vaste plaats beschikbaar
      te zijn voor zijn kinderen. Dit zou temeer gelden indien de bedoelde
      werkzaamheden buiten B. zouden moeten worden verricht. Uit de
      gedingstukken blijkt voorts niet dat gedaagde zich ruimer heeft opgesteld
      in dier voege dat hij ook ander werk dan dat van stratemaker of hiermee
      verwante werkzaamheden heeft getracht te vinden. Ter terechtzitting van de
      Raad heeft de gemachtigde van gedaagde voor diens opstelling als mogelijke
      verklaring gegeven dat gedaagde voor het beroep van stratemaker is opgeleid
      en dat zijn voorkeur op grond hiervan uitgaat naar dit werk.
    
    
    
      Nu nog niet vaststaat dat hetgeen aan voorschot is uitgekeerd
      onverschuldigd is betaald, heeft eiser niet de bevoegdheid de voorschotten
      terug te vorderen, zodat ook de terugvorderingsbeslissing terecht is
      vernietigd.
    
    
    
      Op grond van het vorenstaande kan het hoger beroep van eiser niet slagen en
      dient de aangevallen uitspraak te worden bevestigd met dien verstande dat
      eiser ter zake van gedaagdes aanspraak op uitkering ingevolge de WW een
      nadere beslissing dient te nemen met inachtneming van hetgeen in deze
      uitspraak is overwogen.
    
    
    
      Gezien het vorenoverwogene, zal eiser in de proceskosten van gedaagde in
      hoger beroep worden veroordeeld welke kosten worden bepaald op f 710,-- aan
      kosten van rechtsbijstand. Van andere kosten is de Raad niet gebleken.
    
    
    
      Gelet op het vorenstaande alsmede op het bepaalde in artikel 80a, tweede
      lid, van de Beroepswet, stelt de Raad ten slotte vast dat van eiser een
      recht van f 200,-- dient te worden geheven.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak;
      Verstaat dat eiser een nadere beslissing zal nemen met inachtneming van
      deze uitspraak;
      Veroordeelt eiser in de kosten van de procedure tot een bedrag van f 710,-- te
      betalen door eisers bedrijfsvereniging;
      Verstaat dat van eiser een recht van f 200,-- wordt
      geheven.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr. P.H. Hugenholtz als voorzitter en mr. T. Hoogenboom
      en mr. M.F. Leewis als leden, in tegenwoordigheid van mr. G.
      Leppink-Kooistra als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 16 augustus 1994 door voornoemde
      voorzitter, in tegenwoordigheid van D. Nebbeling als griffier.
    
    
    (get.) P.H. Hugenholtz.
    
    (get.) D. Nebbeling.         (get.) G. Leppink-Kooistra.