ECLI:NL:CRVB:2007:BA7672, Centrale Raad van Beroep, 19-06-2007, 06-3647 WWB
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2007-06-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Afwijzing aanvraag bijstandsuitkering. College heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat appellante en haar ex-echtgenoot een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd.

06/3647 WWB
    	
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellante] (hierna: appellante),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 1 juni 2006, 05/4038 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam (hierna: College)
    
    Datum uitspraak: 19 juni 2007
     
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellante heeft mr. H. Stoppelenburg, advocaat te Amsterdam, hoger beroep ingesteld.
    
    Het College heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 8 mei 2007. Appellante is niet verschenen. Het College heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. J.M. Boeghorn, werkzaam bij de gemeente Amsterdam.
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
    
    Appellante heeft op 7 februari 2005 een aanvraag om bijstand ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB) ingediend. Daarbij heeft zij aangegeven samen met haar kinderen op het adres aan de [adres 1] in [woonplaats] te wonen. 
    
    Bij besluit van 8 maart 2005 heeft het College de aanvraag om bijstand afgewezen. Bij besluit van 21 juli 2005 heeft het College het bezwaar tegen het besluit van 8 maart 2005 ongegrond verklaard. Aan de besluitvorming van het College ligt ten grondslag dat appellante en haar ex-echtgenoot [Y.] beiden hun hoofdverblijf hebben in de woning aan de [adres 1] te [woonplaats], waardoor sprake is van het voeren van een gezamenlijke huishouding als bedoeld in artikel 3, vierde lid, onder a, van de WWB.
    
    Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het besluit van 21 juli 2005 ongegrond verklaard.
    
    Appellante heeft zich in hoger beroep gemotiveerd tegen deze uitspraak gekeerd.
    
    Gelet op de gedingstukken is tussen partijen niet in geschil en staat voor de Raad ook vast dat moet worden uitgegaan van het bestaan van een gezamenlijke huishouding indien voldoende aannemelijk is dat appellante en haar ex-echtgenoot ten tijde in geding hun hoofdverblijf in dezelfde woning hebben. Of sprake is van het hebben van het hoofdverblijf in dezelfde woning dient te worden beantwoord aan de hand van concrete feiten en omstandigheden.
    
    De ex-echtgenoot van appellante stond ingeschreven op het adres [adres 2] te [woonplaats]. Volgens vaste rechtspraak van de Raad behoeft het aanhouden van afzonderlijke woonruimte evenwel niet in de weg te staan aan het hebben van een gezamenlijk hoofdverblijf in dezelfde woning. In dat geval zal door het betrokken bestuursorgaan redelijkerwijs aannemelijk moeten zijn gemaakt dat desondanks een feitelijke situatie van samenwoning bestaat, doordat slechts een van beide woningen wordt gebruikt dan wel doordat op een andere wijze een zodanig gebruik van de woningen wordt gemaakt dat in feite van samenwonen moet worden gesproken. 
    
    
      Evenals de rechtbank is de Raad van oordeel dat de onderzoeksbevindingen een toereikende grondslag bieden voor de conclusie dat appellante en haar ex-echtgenoot ten tijde hier in geding hun hoofdverblijf hadden in de woning van appellante. De Raad hecht in het bijzonder betekenis aan de verklaring van appellante, afgelegd tijdens het huisbezoek dat de medewerkers van de Sociale Dienst Amsterdam op 28 februari 2005 hebben verricht aan het adres van appellante. Volgens de rapportage opgemaakt naar aanleiding van het huisbezoek heeft appellante onder meer verklaard dat haar ex-echtgenoot zes dagen per week bij haar slaapt en dat de kleding van de ex-echtgenoot bij haar thuis ligt. De Raad acht daarbij van belang dat de verklaring van appellante gedetailleerd en handgeschreven is vastgelegd, dat de verklaring aan appellante is voorgelezen, dat appellante in de verklaring volhardde en dat zij deze vervolgens heeft ondertekend. 
      De door appellante afgelegde verklaring vindt naar het oordeel van de Raad voldoende steun in de overige bevindingen van het huisbezoek en is voorts niet onaannemelijk tegen de achtergrond van het tussen partijen niet in geschil zijnde gegeven dat de ex-echtgenoot van appellante na de geboorte van het derde kind van appellante en haar ex-echtgenoot op 8 januari 2005 nog enige tijd bij appellante is blijven wonen. 
    
    
    
      De stelling van appellante dat zij de Nederlandse taal slecht beheerst zodat zij niet kan worden gehouden aan de door haar ondertekende verklaring, kan naar het oordeel van de Raad niet tot een andersluidende conclusie leiden. Gelet op de gedetailleerdheid van de verklaring van 28 februari 2005 is niet aannemelijk dat appellante de Nederlandse taal zodanig slecht beheerst dat deze verklaring door de ambtenaren die het huisbezoek hebben afgelegd, verkeerd is weergegeven. Voorts overweegt de Raad dat het feit dat het beroep tegen het besluit op de aanvraag om bijstand van appellante van 
      24 maart 2005 bij uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 1 juni 2006, 05/4039, gegrond is verklaard, bezien tegen de achtergrond van de verklaring van appellante van 28 februari 2005 en hetgeen hiervoor voorts is overwogen, eveneens niet kan leiden tot een ander oordeel. 
      Daarbij betrekt de Raad dat uit de uitspraak blijkt dat de rechtbank zwaarwegende betekenis heeft gehecht aan het resultaat van een nieuw, op 2 mei 2005 afgelegd huisbezoek.
    
    
    Het voorgaande leidt tot de slotsom dat het College zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellante en haar ex-echtgenoot een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd in de zin van artikel 3, vierde lid, onder a, van de WWB. Het College heeft de aanvraag om bijstand dan ook terecht afgewezen. 
    
    Uit het vorenstaande volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak komt derhalve voor bevestiging in aanmerking. 
    
    De Raad ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    	
    Deze uitspraak is gedaan door C. van Viegen. De beslissing is, in tegenwoordigheid van L.M. Reijnierse als griffier, uitgesproken in het openbaar op 19 juni 2007.
    
    (get.) C. van Viegen.
    
    (get.) L.M. Reijnierse.