ECLI:NL:RBUTR:2011:BU8418, Rechtbank Utrecht, 15-12-2011, 313602/FT-RK 11.1196
Rechtbank Utrecht — Uitspraak 
Datum: 2011-12-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Insolventierecht

Samenvatting: Faillissementsrecht. Verzoek dwangakkoord ex art. 287a Fw. Het door UWV aangevoerde maatschappelijk belang is een rechtens te respecteren belang, en dient om deze reden in de overweging van de rechtbank te worden betrokken. Het stelsel van sociale zekerheid zou worden ondermijnd indien vorderingen, temeer wanneer er een boete is opgelegd en de schuld kennelijk het gevolg is van het niet nakomen van verplichtingen van een schuldenaar, al te gemakkelijk door een schuldregeling (gedeeltelijk) oninbaar zouden worden. Door de opgelegde boete en de omstandigheid dat de betreffende beschikking van UWV kracht van gewijsde heeft, staat vast dat de schuld van verzoeker aan het UWV niet te goeder trouw is ontstaan. De vordering van UWV bedraagt € 831,46 op een totale schuldenlast van € 10.297,47. Dit bedrag is te klein om de afweging in het voordeel van UWV te doen uitvallen. Het is waarschijnlijk dat, gezien de hoogte van de vordering van UWV, een verzoek van verzoeker tot toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling succesvol zal zijn. Verzoeker heeft aangegeven dat, mocht zijn verzoek tot het instellen van een dwangakkoord worden afgewezen, hij een dergelijk verzoek zal doen. De schuldeisers, UWV inbegrepen, zullen in dit geval een minder groot gedeelte van hun vordering voldaan krijgen dan in het geval van een minnelijke regeling. Verzoek dwangakkoord wordt toegewezen.

RECHTBANK UTRECHT
      Sector handels- en familierecht 
    
    
    
      zaaknummer: 313602/FT-RK 11.1196
      uitspraakdatum: 15 december 2011
    
    
    dwangakkoord
    
    enkelvoudige kamer
    	
    in de zaak van
    
    
      [verzoeker],
      geboren [1957] te [geboorteplaats] (Iran),
      wonende [adres] te [woonplaats],
      verzoeker,
    
    
    tegen
    
    
      Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen UWV
      gevestigd te Utrecht,
      advocaat: mr. P.A.L. Nieuwenhuis,
      verweerster.
    
    
    Partijen zullen hierna [verzoeker] en UWV genoemd worden. 
     
    
      1.	De procedure
      Door [verzoeker] is tegelijk met het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling een verzoek ingediend tot het instellen van een dwangakkoord als bedoeld in artikel 287a Faillissementswet (Fw.).
    
    
    
      Het verzoek is behandeld ter terechtzitting van 8 december 2011. Hierbij zijn verschenen:
      -	[verzoeker];
      -	Mevrouw [A], schuldhulpverlener van [verzoeker];
      -	mevrouw [B], kantoorgenote van mevrouw [A];
      -	mr. P.A.L. Nieuwenhuis.
    
    
    2.	Het verzoek
    
    [verzoeker] heeft op of omstreeks 24 mei 2011 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers. Dit akkoord houdt - samengevat – het volgende in. Gedurende maximaal 36 maanden worden maandelijks alle inkomsten van [verzoeker] boven het vrij te laten bedrag door de schuldhulpverlener gereserveerd. De reserveringen worden pro rato aan zijn schuldeisers uitbetaald onder aftrek van 9% kosten van de schuldhulpverlener. Indien [verzoeker] zich gedurende de gehele periode aan de voorwaarden van de schuldbemiddeling heeft gehouden, dienen de schuldeisers voor het resterende finale kwijting te verlenen. Alle schuldeisers van [verzoeker] behalve UWV hebben met het aanbod ingestemd. [verzoeker] heeft in het verzoek tot toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling de rechtbank verzocht UWV te bevelen alsnog met het akkoord in te stemmen.
    
    3.	Het verweer 
    
    UWV bestrijdt het verzoek. Zij heeft –kort en zakelijk weergegeven– het volgende verweer gevoerd. Het UWV heeft geen beleidsvrijheid in te stemmen met een schuldregeling wanneer het gaat om een vordering als de onderhavige. Deze is namelijk ontstaan doordat [verzoeker] zijn inlichtingenplicht niet is nagekomen. [verzoeker] heeft inkomsten niet gemeld die hij heeft genoten buiten zijn uitkering. Het teveel betaalde heeft UWV teruggevorderd, en bovendien heeft zij [verzoeker] een boete opgelegd. De schuld van [verzoeker] is op grond van het hiervoor genoemde niet te goeder trouw ontstaan. Daardoor kan van een schuldeiser in het algemeen geen medewerking worden gevergd om tot een minnelijke regeling te komen met zijn schuldenaar. Daarbuiten dient UWV het maatschappelijk belang, bestaande uit het voorkomen en tegengaan van misbruik van sociale zekerheid. Dit belang dient te prevaleren boven het belang van [verzoeker] bij een minnelijke schuldregeling. Tenslotte heeft UWV aangevoerd dat, nu de schuld niet te goeder trouw is ontstaan en daarmee de weg naar de wettelijke schuldsaneringsregeling is afgesloten, UWV een betere mogelijkheid tot verhaal heeft buiten de minnelijke schuldregeling om.
    
    
    4.	De beoordeling van het verzoek tot het vaststellen van een dwangakkoord
    
    
      De omstandigheid dat het UWV niet kan of mag meewerken aan een minnelijke schuldregeling neemt niet weg dat de rechtbank onder de in art. 287a Fw vermelde voorwaarden bevoegd is het UWV te bevelen hiermee in te stemmen (HR 9 juli 2010, NJ 2010, 648). De rechtbank komt op grond hiervan toe aan een inhoudelijke beoordeling van het verzoek. 
      Het door UWV aangevoerde maatschappelijk belang is een rechtens te respecteren belang, en dient om deze reden in de overweging van de rechtbank te worden betrokken. Het stelsel van sociale zekerheid zou worden ondermijnd indien vorderingen, temeer wanneer er een boete is opgelegd en de schuld kennelijk het gevolg is van het niet nakomen van verplichtingen van een schuldenaar, al te gemakkelijk door een schuldregeling (gedeeltelijk) oninbaar zouden worden. Door de opgelegde boete en de omstandigheid dat de betreffende beschikking van UWV kracht van gewijsde heeft, staat vast dat de schuld van [verzoeker] aan het UWV niet te goeder trouw is ontstaan. De vordering van UWV bedraagt € 831,46 op een totale schuldenlast van 
      € 10.297,47. Dit bedrag is te klein om de afweging in het voordeel van UWV te doen uitvallen. Het is waarschijnlijk dat, gezien de hoogte van de vordering van UWV, een verzoek van [verzoeker] tot toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling succesvol zal zijn. [verzoeker] heeft aangegeven dat, mocht zijn verzoek tot het instellen van een dwangakkoord worden afgewezen, hij een dergelijk verzoek zal doen. De schuldeisers, UWV inbegrepen, zullen in dit geval een minder groot gedeelte van hun vordering voldaan krijgen dan in het geval van een minnelijke regeling. Een berekening wijst uit dat alleen indien [verzoeker] meer dan circa € 1.650,00 netto per maand aan inkomen zal genieten, in het wettelijke traject meer gespaard zal kunnen worden voor de schuldeisers dan in de minnelijke schuldregeling. Dit is het gevolg van de bij lagere inkomens relatief hogere kosten van een door de rechtbank aan te wijzen bewindvoerder en de griffierechten voor het deponeren van een uitdelingslijst. Dat [verzoeker] in de periode waarop de minnelijke schuldregeling ziet méér dan een dergelijk inkomen zal gaan genieten is niet aannemelijk. 
    
    
    Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat UWV in dit geval niet in redelijkheid tot weigering van de instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang van UWV bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van [verzoeker] of van de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.
    
    
    5.	De beslissing
    
    De rechtbank
    
    beveelt UWV in te stemmen met de onder 2.1 bedoelde schuldregeling.
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. R.J. Verschoof en in het openbaar uitgesproken op 
      15 december 2011.