ECLI:NL:CRVB:2006:AY4950, Centrale Raad van Beroep, 04-07-2006, 05-3091 WWB
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2006-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Weigering bijzondere bijstand in de kosten van bed en bankstel.  Noodzakelijke kosten. Duurzame gebruiksgoederen. Speerpuntenbeleid.

05/3091 WWB
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellante], wonende te [woonplaats] (hierna: appellante),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 11 april 2005, 04/3445 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente ’s-Gravenhage (hierna: College)
    
    
      Datum uitspraak: 4 juli 2006
      I. PROCESVERLOOP
    
    
    Namens appellante heeft mr. M.K. Bhadai, advocaat te Rotterdam, hoger beroep ingesteld.
    
    Het College heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek is ter behandeling  aan de orde gesteld op 20 juni 2006, waar partijen niet zijn verschenen. 
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
    
    Appellante ontvangt sinds 12 juni 2002 een bijstandsuitkering ingevolge de Algemene bijstandswet (Abw). Op 7 augustus 2003 heeft zij een aanvraag om bijzondere bijstand ingediend in de kosten van een bed met toebehoren en een bankstel.
    
    Het College heeft deze aanvraag bij besluit van 8 augustus 2003 afgewezen.
    
    Bij besluit van 7 juni 2004 heeft het College het bezwaar tegen het besluit van 8 augustus 2003 ongegrond verklaard.
    
    Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het besluit van 7 juni 2004 ongegrond verklaard.
    
    Appellante heeft zich in hoger beroep gemotiveerd tegen deze uitspraak gekeerd.
    
    De Raad komt tot de volgende beoordeling.
    
    Ingevolge artikel 39, eerste lid, van de Abw heeft, onverminderd hoofdstuk II van de Abw, de alleenstaande of het gezin recht op bijzondere bijstand voorzover de alleenstaande of het gezin niet beschikt over de middelen om te voorzien in de uit bijzondere omstandigheden voortvloeiende noodzakelijke kosten van het bestaan en deze kosten naar het oordeel van burgemeester en wethouders niet kunnen worden voldaan uit de bijstandsnorm, bedoeld in afdeling 1, paragraaf 2 en 3 van de Abw, en de aanwezige draagkracht.
    
    Volgens vaste rechtspraak van de Raad worden de kosten van duurzame gebruiks-goederen zoals een bed en een bankstel tot de incidenteel voorkomende algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan gerekend. Die kosten dienen in beginsel te worden bestreden uit het inkomen, hetzij door middel van reservering, hetzij door middel van gespreide betaling achteraf. Afzonderlijke bijstandsverlening is niet mogelijk, hetzij door ten noodzakelijk zijn als gevolg van bijzondere omstandigheden in het individuele geval, die ertoe leiden dat die kosten niet uit de algemene bijstand en de aanwezige draagkracht kunnen worden voldaan.
    
    De Raad heeft onvoldoende aanknopingspunten om te oordelen dat in het geval van appellante sprake is van uit bijzondere omstandigheden voortvloeiende noodzakelijke kosten die voor bijstandsverlening in aanmerking komen. De Raad wijst erop dat appellante de vervanging van het bed met toebehoren en het bankstel ruimschoots heeft kunnen voorzien. 
    
    Met betrekking tot het door gedaagde ontwikkelde Speerpuntenbeleid overweegt de Raad het volgende. Dit beleid hield, kort gezegd, in dat personen die, voorafgaand aan de aanvraag, gedurende drie jaar of langer waren aangewezen op algemene bijstand of op een inkomen op bijstandsniveau voor kosten als de onderhavige bijzondere bijstand om niet konden verkrijgen.
    
    De Raad is met de rechtbank van oordeel dat op het moment dat appellante op 7 augustus 2003 haar aanvraag om bijzondere bijstand indiende, zij niet drie jaar of langer van een inkomen ter hoogte van het sociaal minimum leefde. 
    
    Het hoger beroep slaagt derhalve niet. De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking.
    
    De Raad ziet ten slotte geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Deze uitspraak is gedaan door Th.C. van Sloten. De beslissing is, in tegenwoordigheid van M. Pijper als griffier, uitgesproken in het openbaar op 4 juli 2006.
    
    (get.) Th.C. van Sloten.
    
    (get.) M. Pijper.