ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8744, Centrale Raad van Beroep, 31-03-2000, 99/5899 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-03-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/5899 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellant,
    
    en
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Schoonhoven, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij besluit van 16 december 1996 heeft gedaagde afwijzend beschikt op de
      aanvraag van appellant, welke er op was gericht om hem ingevolge de Wet
      voorzieningen gehandicapten (WVG) en de op die wet gebaseerde Verordening
      Voorzieningen gehandicapten van de gemeente Schoonhoven (de Verordening) in
      aanmerking te brengen voor een aangepaste (bruikleen)auto met kilometervergoeding.
    
    
    
      Gedaagde heeft het bezwaar van appellant tegen voormeld besluit bij besluit
      van 10 februari 1998 (het bestreden besluit) ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage heeft bij uitspraak van 12
      oktober 1999 (de aangevallen uitspraak) het tegen het bestreden besluit
      ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellant is mr J.I.M. van Ede-Pas, advocaat te Gouda, van deze
      uitspraak in hoger beroep gekomen op bij beroepschrift aangevoerde gronden.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift (met bijlagen) ingediend.
    
    
      Namens appellant heeft mr Van Ede-Pas, voornoemd, bij brief van 2 februari
      2000 nadere stukken ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad van 18 februari 2000, waar voor appellant
      is verschenen mr Van Ede-Pas, voornoemd en waar gedaagde niet is verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een weergave van de aan het bestreden besluit voorafgegane relevante
      feiten en omstandigheden verwijst de Raad naar rubriek 3 van de aangevallen uitspraak.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard,
      overwegende dat er in de diverse medische rapporten - waaronder het rapport
      van de door de rechtbank benoemde deskundige revalidatiearts M. Terburg van 11
      april 1999 - geen aanknopingspunten te vinden zijn voor het oordeel dat
      appellant voor deelname aan het leven van alledag of het onderhouden van
      persoonlijke contacten geen gebruik zou kunnen maken van een rolstoeltaxi,
      voor het gebruik waarvan gedaagde aan appellant een tegemoetkoming in de
      kosten heeft toegekend.
      Voorts heeft de rechtbank geoordeeld dat directe beschikbaarheid van een
      aangepaste auto weliswaar uit therapeutische overwegingen wenselijk is, maar
      als zodanig niet binnen de reikwijdte van de aan de gemeenten ingevolge de WVG
      opgelegde zorgplicht valt.
      Tenslotte heeft de rechtbank het beroep op artikel 23 van het Verdrag inzake
      de Rechten van het Kind afgewezen op de grond dat aan deze bepaling geen
      directe werking toekomt nu het naar zijn aard een bepaling betreft die bestemd
      is nader te worden ingevuld.
    
    
    
      In hoger beroep is namens appellant gesteld dat de rechtbank ten onrechte
      voorbij is gegaan aan de conclusie in het rapport van de door haar benoemde
      deskundige Terburg, voormeld, door er van uit te gaan dat appellant gebruik
      zou kunnen maken van een rolstoeltaxi terwijl die conclusie in dat rapport
      niet - met zoveel woorden - getrokken wordt.
    
    
    
      Namens appellant wordt in hoger beroep, evenals in eerste aanleg, bestreden
      dat een rolstoeltaxi(vergoeding) een adequate vervoersvoorziening voor
      appellant is, nu - ook volgens de deskundige - een vervoersvoorziening in casu
      slechts adequaat genoemd kan worden als deze gemakkelijk en veelvuldig, zo
      niet altijd beschikbaar is.
      Zijdens appellant is tevens betoogd dat de in de aangevallen uitspraak
      omschreven 'therapeutische' noodzaak van een te allen tijde beschikbaar
      aangepast vervoermiddel gezien moet worden als een medisch noodzakelijke
      voorziening die in het geval van appellant een voorwaarde vormt voor deelname
      aan het leven van alledag en als zodanig wèl onder de zorgplicht ingevolge de WVG valt.
      Voorts is gesteld dat bij de beoordeling van appellants aanvraag ten onrechte
      - want in tegenstelling tot de uit de toelichting bij de WVG blijkende
      bedoeling van die wet - onvoldoende rekening is gehouden met de gezinssituatie
      en de problemen die het gezin als geheel ondervindt als gevolg van de
      handicaps van appellant.
      Tenslotte is er zijdens appellant op gewezen dat niet valt in te zien waarom
      de wijze van invulling van de op basis van artikel 23 van het Verdrag van de
      Rechten van het Kind gegeven extra zorgplicht ten aanzien van gehandicapte
      kinderen niet door de rechter zou kunnen worden getoetst.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Gelet op het voorliggende geschilpunt dient de rechterlijke beoordeling te
      worden geplaatst tegen de achtergrond van de (reikwijdte van de) verplichting
      van het gemeentebestuur om verantwoorde voorzieningen als omschreven in
      artikel 3 van de WVG aan te bieden. Wat betreft de vervoersvoorzieningen
      vloeit daaruit volgens vaste jurisprudentie van de Raad voort dat zodanige
      voorzieningen moeten worden geboden dat de ter plaatse wonende gehandicapten
      daardoor ten minste in staat worden gesteld om in hun directe woon- en
      leefomgeving in aanvaardbare mate sociale contacten te onderhouden en deel te
      nemen aan het leven van alledag.
      Naar het oordeel van de Raad komen het in artikel 3 van de WVG genoemde begrip
      'cliëntgerichtheid' en de bij de toelichting van die wet gememoreerde
      'gezins- en persoonlijke omstandigheden' dan ook geen verderstrekkende
      betekenis toe dan dat de geboden voorzieningen toegesneden dienen te zijn op
      de handicap(s) van de betrokkene en diens individuele omstandigheden.
      Bijzondere individuele omstandigheden kunnen - wanneer deze bij toekenning van
      de goedkoopst adequate voorziening zouden leiden tot bijvoorbeeld dreigend
      sociaal isolement bij het niet voorzien in bovenregionale contacten - een
      gemeentebestuur ertoe nopen andere (duurdere) voorzieningen toe te kennen.
    
    
    
      Uit de gedingstukken en het verhandelde ter zitting is de Raad niet gebleken
      dat appellant door het aan hem verstrekte pakket aan vervoersvoorzieningen
      niet - voldoende - in staat gesteld wordt in aanvaardbare mate sociale
      contacten te onderhouden en deel te nemen aan het leven van alledag.
      Daarbij merkt de Raad op dat niet uit het oog mag worden verloren dat gedaagde
      bij vaststelling van de aard en omvang van de te verstrekken
      vervoersvoorzieningen geen doorslaggevende betekenis behoeft toe te kennen aan
      alle bij de individuele gehandicapte of bij zijn gezinsleden levende wensen en
      voorkeuren en evenmin aan diens, in beginsel niet onder de WVG vallende,
      bovenregionale contacten. Aan het ingevolge de WVG in de Verordening
      neergelegde stelsel van vervoersvoorzieningen is immers inherent dat van een
      betrokkene kan worden gevergd dat hij of zij zich enige beperkingen getroost.
    
    
    
      Gezinsomstandigheden kunnen weliswaar betrokken worden bij de beoordeling van
      een aanvraag voor een vervoersvoorziening, maar deze zullen dan in het
      bijzonder een rol spelen bij de vraag in hoeverre sociaal isolement optreedt
      bij toekenning van de (goedkoopst adequate) voorziening. Bij de aan een
      gehandicapte toe te kennen - individuele - vervoersvoorziening zijn de wensen
      of behoeften van de overige gezinsleden in beginsel niet maatgevend.
    
    
    
      Met de rechtbank is de Raad dan ook van oordeel dat de conclusie van de
      deskundige Terburg, inhoudende dat appellant bij voorkeur een gemakkelijk en
      veelvuldig beschikbaar vervoermiddel tot zijn beschikking zou moeten hebben in
      aanvulling op de reeds verstrekte elektrische rolstoel en duwwandelwagen,
      veeleer is ingegeven door in het hiervoor omschreven wettelijk kader van de
      WVG niet doorslaggevende overwegingen en omstandigheden zoals de zware wissel
      die de verzorging van appellant op het gezin legt, zijn leeftijd en de
      wenselijkheid om als gezin te integreren in een (gezien het opgegeven
      vervoerspatroon zéér uitgebreid) sociaal netwerk.
      De conclusie in het rapport, dat appellant op medische gronden aangewezen zou
      zijn op vervoer in de vorm van een eigen aangepaste (bruikleen)auto kan naar
      het oordeel van de Raad evenmin onderschreven worden, daar immers transfers
      bij het gebruik van een rolstoeltaxi niet noodzakelijk zijn en uit de stukken
      alsmede het verhandelde ter zitting zelfs is op te maken dat appellant reeds
      sedert vele jaren vrijwel dagelijks - voorheen van en naar school en thans van
      en naar een dagverblijf - met een vergelijkbare rolstoeltaxi vervoerd wordt.
    
    
    
      In aanmerking nemend dat appellant vijf dagen per week in een dagverblijf
      wordt opgevangen, in hecht familieverband leeft, afstanden binnen zijn directe
      leef- en woonomgeving kan overbruggen met de aan hem verstrekte elektrische
      rolstoel en dat aan hem, naast de forfaitaire taxivergoeding een extra
      vergoeding is toegekend als tegemoetkoming in de kosten van zijn
      bovenregionale vervoersbehoefte (waarvan alleen de hoogte ten tijde in geding
      nog niet exact was vastgesteld) kan de Raad niet anders concluderen dat
      gedaagde met het aan appellant toegekende pakket aan vervoersvoorzieningen in
      voldoende mate tegemoet is gekomen aan de hem ingevolge de WVG opgelegde
      zorgplicht. Daarbij hanteert gedaagde terecht het - volgens 's Raads vaste
      jurisprudentie aanvaardbare - beleidsuitgangspunt dat toekenning van een
      bruikleenauto of -bus eerst dan overwogen wordt als geen enkele andere
      vervoersvoorziening of combinatie van vervoersvoorzieningen een goedkopere
      adequate oplossing biedt voor het geheel aan vervoersproblematiek van de
      gehandicapte (zelf).
      Dat een rolstoeltaxi niet altijd en onbeperkt beschikbaar is, geldt voor al
      degenen die voor hun vervoer zijn aangewezen op dergelijke vanwege gedaagde
      verstrekte vervoersvoorzieningen en de Raad is er niet van overtuigd geraakt
      dat dit (uitsluitend en vooral) in het onderhavige geval tot onbillijkheid of
      bijzondere hardheid leidt.
    
    
    
      Tenslotte is de Raad niet gebleken dat gedaagde, op basis van de voorliggende
      gegevens en met de hiervoor omschreven rechtens aanvaardbare invulling van de
      aan gemeenten opgedragen (bijzondere) zorgplicht, in casu enige internationale
      rechtsnorm geschonden zou hebben.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat het hoger beroep niet kan slagen zodat
      moet worden beslist zoals hierna in rubriek III is weergeven.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het bepaalde in
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter, mr D.J. van der Vos en mr
      R.M. van Male als leden, in tegenwoordigheid van mr M. van 't Klooster als
      griffier, en uitgesproken in het openbaar op 31 maart 2000.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) M. van 't Klooster.
    
    
      JdB
      1703