ECLI:NL:CRVB:2012:BV3701, Centrale Raad van Beroep, 10-02-2012, 11-1549 TW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2012-02-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Vaststelling toeslag. Het Uwv heeft op goede gronden de hoogte van de toeslag vastgesteld op een bedrag van € 8,02 bruto per dag, exclusief vakantiegeld. Naast deze toeslag heeft appellante recht op een vakantie-uitkering ter hoogte van 8% van die toeslag. Voor meer toeslag, zoals door appellante is betoogd, bestaat geen grondslag.

11/1549 TW
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellante], wonende te [appellante] (appellante),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Alkmaar van 27 januari 2011, 10/161 (aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen
    
    appellante
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv).
    
    Datum uitspraak: 10 februari 2012
    
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    Appellante heeft beroep ingesteld en nadere stukken ingediend.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 30 december 2011. Appellante is verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M. van Nederveen.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    1.1. Voor een overzicht van de relevante feiten en omstandigheden verwijst de Raad naar de aangevallen uitspraak. Hier volstaat de Raad met het volgende.
    
    1.2. Bij besluit van 21 augustus 2009 heeft het Uwv appellantes verzoek tot herziening van de toeslag die zij ontvangt als aanvulling op haar uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) afgewezen.
    
    1.3. Het Uwv heeft het bezwaar van appellante tegen het besluit van 21 augustus 2009 bij beslissing op bezwaar van 1 december 2009 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Daarbij is overwogen dat de Toeslagenwet (TW) een aanvulling geeft op de bruto loondervingsuitkering tot maximaal het relevant sociaal minimum. Het sociaal minimum is afgeleid van het minimumloon. Gelet op de leefsituatie van appellante als alleenstaande bedraagt het relevant sociaal minimum voor haar € 48,95 bruto per dag en de bruto uitkering ingevolge de WAO per 1 juli 2009 € 40,93. Appellante heeft daarom volgens het Uwv recht op een toeslag van (€ 48,95 minus € 40,93) € 8,02 per dag (bruto € 174,44 per maand).
    
    2.1. In beroep tegen het bestreden besluit heeft appellante aangevoerd dat de toeslag volgens haar niets anders is dan loonheffing en dat het bedrag van € 174,44 bruto niet daadwerkelijk aan haar wordt uitgekeerd. Voorts is zij van mening dat het vakantiegeld ten onrechte niet is meegenomen bij de berekening van de toeslag. 
    
    2.2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft daartoe - met verwijzing naar de geldende wet- en regelgeving op de datum in geding - overwogen dat niet in geschil is dat de hoogte van de WAO-uitkering van appellante € 40,93 per dag bedraagt, exclusief vakantiegeld. Voorts heeft de rechtbank vastgesteld dat het Uwv het bedrag als bedoeld in artikel 2, derde lid, van de TW - ten voordele van appellante - heeft vastgesteld op € 48,95. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Uwv op goede gronden de hoogte van de toeslag per 1 juli 2009 vastgesteld op een bedrag van (€ 48,95 - € 40,93 =) € 8,02 bruto per dag, exclusief vakantiegeld. Naast deze toeslag heeft appellante ingevolge artikel 10, eerste lid, van de TW recht op een vakantie-uitkering ter hoogte van 8% van die toeslag. Voor meer toeslag, zoals door appellante is betoogd, bestaat naar het oordeel van de rechtbank geen grondslag. 
    
    3. Appellante heeft in hoger beroep haar standpunt herhaald dat bij de berekening van de toeslag geen rekening is gehouden met de heffingskorting waardoor de toeslag ten onrechte niet daadwerkelijk aan haar wordt uitgekeerd. Zij is van mening dat zij door de berekeningswijze van het Uwv in feite dubbele belasting betaalt.
    
    4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
    
    4.1. De Raad kan zich geheel verenigen met het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen. Hetgeen appellante in hoger beroep overigens heeft aangevoerd vindt geen steun in het recht.
    
    4.2. Het hoger beroep slaagt niet.
    
    5. De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht. 
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door J.P.M. Zeijen, in tegenwoordigheid van I.J. Penning als griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 10 februari 2012.