Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en de Wet individuele huursubsidie in verband met de zogenaamde huursombenadering (24507)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1761-1768

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

18-06-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 35, pagina 1761-1768

18-06-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24507Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en de Wet individuele huursubsidie in verband met de zogenaamde huursombenadering (24507)Pagina 1761-1768
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 18 juni 1996)Pagina 1769-1770
Lijst van besluiten (dinsdag 18 juni 1996)Pagina 1768-1769
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Auteurswet 1912 en de Wet op de naburige rechten in verband met richtlijn nr. 93/83/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 27 september 1993 tot coördinatie van bepaalde voorschriften betreffende het auteursrecht en naburige rechten op het gebied van de satellietomroep en de doorgifte via de kabel (PbEG L 248) (23813)Pagina 1755-1761
Behandeling van de wetsvoorstellen Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875); Wijziging van de Wet op het voortgezet onderwijs in verband met een herziening van de planprocedure (verkorting planprocedure) (24623); Wijziging van de Wet op het voortgezet onderwijs in verband met verlenging van de verblijfsduur voor bepaalde categorieën leerlingen in m.a.v.o. en v.b.o. (regeling verlenging verblijfsduur leerlingen m.a.v.o. en v.b.o.) (24631); en 4 andere wetsvoorstellenPagina 1755-1755

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van:
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en de Wet individuele
huursubsidie in verband met de zogenaamde huursombenadering (24507).
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 De heer Werner (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Aan de orde is een wijziging van de Huurprijzenwet
woonruimte, de Wet op de huurcommissies en de Wet individuele huursubsidie
in verband met de zogenaamde huursombenadering. In het algemeen roept deze
wetswijziging bij ons niet al te grote vragen op. Op een enkel punt is ons
echter in de schriftelijke voorbereiding van deze wetswijziging nog onvoldoende
duidelijkheid gegeven, met name omtrent het effect van het bij wet vastleggen
van een afbraakpercentage van 5,5 op de objectsubsidies voor de zogenaamde
DKP-woningen van particuliere verhuurders.
 
 In de nadere memorie van antwoord wordt gesteld dat er geen direct causaal
verband te onderkennen is tussen wijzigingen van het afbraakpercentage en
de gevraagde huurverhoging. Zulks komt ons toch wat merkwaardig voor, want
dat zou suggereren dat de hoogte van het afbraakpercentage er niet toe zou
doen met het oog op de huurontwikkeling. Op pagina 3 van de memorie van antwoord
wordt gesteld dat de verhuurder geen problemen met een afbraakpercentage van
5,5 zal hebben, mits de verhuurder voor de betrokken woningen maar een huurverhoging
van 5,5% kan vragen. En zulks is, zo wordt gesteld, tot op heden het geval
geweest. Dat zou toch suggereren dat er wel een verband is. Vervolgens wordt
ook weer gesteld dat verhuurders niet verplicht zijn de 5,5% door te berekenen
in de huren en dat er door middel van differentiatie in het doorberekenen
van het afbraakpercentage over het totale woningbestand enige differentiatie
in de huurontwikkeling mogelijk is.
 
 Ook de gevolgen van het hanteren van een ander afbraakpercentage dan 5,5
voor de rijksbegroting op de wat langere termijn blijven wat ondoorzichtig.
Gaat een verlaging van het afbraakpercentage van 5,5 naar 5 nu werkelijk op
de lange termijn gepaard met een lastenverzwaring voor de overheid van 1,3
mld.? Onze fractie wil de staatssecretaris nog een aantal specifieke vragen
voorleggen teneinde duidelijkheid op dit onderdeel te verkrijgen.
 
 Is het echt niet mogelijk om aan te geven wat een afbraakpercentage van
5,5 nu precies betekent voor de huurontwikkeling indien de overige factoren
die van invloed zijn op de huuraanpassing, constant worden verondersteld?
Ik weet dat veel factoren een rol spelen bij het vaststellen van de huurontwikkeling
in deze sector, maar een van die factoren is toch het toegepaste afbraakpercentage
door de overheid? Dat zal toch ook een eigen effect op die huurontwikkeling
hebben? Met andere woorden, is het netto-effect van het afbraakpercentage
voor de huurontwikkeling aan te geven?
 
 In hoeverre kan in alle redelijkheid worden verwacht dat met een percentage
van 5,5, jaarlijkse huuraanpassingen voor deze woningen gerealiseerd kunnen
worden die niet te ver uit de pas lopen met de algemene trend? Of zal deze
groep huurders, gelet op de hoogte van het afbraakpercentage, structureel
geconfronteerd worden met een huurontwikkeling die ver boven dat gemiddelde
uitkomt? Met andere woorden, kan de staatssecretaris aangeven dat de huurders
niet de dupe zullen worden van deze wettelijke vastlegging van het afbraakpercentage,
hetgeen toch een verandering is ten opzichte van de tot op heden gehanteerde
systematiek?
 
 Is de staatssecretaris bereid om jaarlijks in de zogenaamde huurbrief
hieraan expliciet aandacht te schenken, omdat deze woningen vooralsnog buiten
de bruteringsoperatie zijn gebleven? En is de staatssecretaris ook bereid
om eventueel het afbraakpercentage voor enigerlei jaar te herzien, indien
de ontwikkeling van de huren voor deze groep woningen apert
onredelijk uitpakt?
 
 Voorzitter! Onze fractie heeft er begrip voor dat met de liberalisering
van de huren en het vervallen van artikel 18 in de Huurprijzenwet het afbraakpercentage
op een andere manier zal moeten worden vastgelegd, maar dan wel liefst zo
dat de huurders er niet door worden benadeeld. Vanuit dat gezichtspunt wachten
wij het antwoord van de staatssecretaris af en hopen wij enige toezeggingen
en verdere duidelijkheid te verkrijgen.
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Voorzitter! Dit wetsvoorstel heeft in de Tweede Kamer nauwelijks enige
aandacht gekregen. Het werd daar gekenschetst als een nogal ingewikkeld technisch
wetsvoorstel, een sequeel van het reeds veel eerder ingezette beleid met betrekking
tot een vrijer huurregime, de huursombenadering. En dat is het ook hoofdzakelijk,
ware het niet dat één onderdeeltje zeer onaangename gevolgen
heeft voor de 75.000 à 100.000 huurders van beleggerswoningen waarop
het systeem van de dynamische kostprijshuur nog van toepassing is. En wellicht
geldt het door de olievlekwerking voor een veel groter aantal huurders in
die sector.
 
 In het voorlopig verslag van de Eerste Kamer hebben wij aan dit punt aandacht
geschonken. Wat is namelijk het geval? Met de bruteringsoperatie zijn de objectsubsidies
voor de sociale huurwoningen door het Rijk afgekocht. Die beslaan zo ongeveer
80% van alle huurwoningen. Het Rijk heeft dan ook geen enkel belang meer bij
forse huurverhogingen in die sector. Integendeel, dat kost het Rijk alleen
maar extra individuele huursubsidie. Maar met de beleggers werd geen bruteringsakkoord
bereikt. Laat ik er voor alle duidelijkheid bij zeggen dat de VVD-fractie
dit betreurt. Het ware ons liever geweest indien ook dit laatste restant van
een onzalig systeem opgeruimd was.
 
 Zoals de zaken er nu voorstaan, moet het DKP-systeem voor deze woningen
gewoon worden voortgezet. En welke betekenis moeten wij in dit verband hechten
aan het woordje "gewoon"? Welnu, het betekent dat de trendmatige huurverhogingen
na de inhaalslag van een aantal jaren met verhogingen van 5,5%, ver boven
de inflatie dus, weer als vanouds op een niveau komen waarmee meer recht wordt
gedaan aan de lage inflatie van 2% en de gematigde rente van 6,5%. Maar ja,
met de introductie van de huursombenadering werd ook de oude, vertrouwde trendmatige
huurverhoging uit artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte overbodig. Dus
dat houvast is weggevallen.
 
 Wat doet nu de regering? Zij stelt in dit wetsontwerp voor, een aantal
parameters die voorheen aan de trendmatige huurverhoging waren gekoppeld,
voortaan in een jaarlijkse huurbrief aan de Tweede Kamer voor te leggen. Dat
geldt met name voor de verhoging van de maximaal redelijke huurprijs en voor
de verhoging van de normhuur en de maximale huur in de Wet individuele huursubsidie.
Maar – en dat is toch eigenlijk wel merkwaardig – een vierde parameter,
namelijk het subsidieafbraakpercentage voor de nog overblijvende beleggerswoningen,
wordt niet in die zelfde huurbrief meegenomen. Nee, die wordt als een vast
percentage van 5,5 in de Huurprijzenwet vastgelegd. De reden daarvan is ons
niet echt duidelijk geworden, of het zou moeten zijn dat de regering zich
een sterke positie wil verwerven om de beleggers alsnog aan de onderhandelingstafel
te brengen. Dat percentage van 5,5 is namelijk als blijvend element veel te
hoog.
 
 Nu maken wij ons niet zulke grote zorgen over de positie van de beleggers.
Die zullen mans genoeg blijken te zijn om stevig partij te geven in deze kwestie.
Zij hebben trouwens reeds bezwaarschriften ingediend. Wat ons wel grote zorgen
baart, is de positie van de huurders in dezen. De beleggers zullen ongetwijfeld
tegen hun huurders zeggen dat als de regering de subsidies versneld gaat afbreken,
veel sneller dan bij normale uitvoering van het DKP-systeem redelijk zou zijn
geweest, zij niet van de beleggers kunnen verwachten dat die zullen volstaan
met gematigde huurverhogingen. Op die manier dreigen deze huurders de dupe
te worden van het regeringsbeleid.
 
 Mijnheer de voorzitter! Dat is niet iets wat ik hier nu sta te verzinnen.
In zijn brief aan de Tweede Kamer van 12 april (kamerstuk 24507, nr. 32) schrijft
de staatssecretaris: "De Raad voor Onroerende Zaken constateert, dat ook in
de particuliere sector sprake is van een gematigde huurontwikkeling. Dit geldt
temeer, indien rekening wordt gehouden met het subsidieafbraakpercentage van
5,5, dat een verhogend effect heeft op de gemiddelde huurstijging in de particuliere
sector." Weliswaar citeert de staatssecretaris hier de ROZ, maar het is ons
niet ontgaan dat dit door hem niet wordt weersproken in zijn brief. En nog
explicieter is de staatssecretaris in de memorie van antwoord aan de Eerste
Kamer, wanneer hij zegt dat mits een verhuurder voor de woningen 5,5% huurverhoging
kan vragen, hij geen langzamer afbraak van de subsidies nodig heeft.
 
 Een dergelijk gevolg van het wetsvoorstel is toch in strijd met het algemene
huurbeleid van de regering? De staatssecretaris betoogt op zijn partijcongres
en ook elders dat ondanks de keiharde afspraken in het bruteringsakkoord,
de sociale verhuurders gezien de bestendig lage inflatie hun gemiddelde huurverhogingen
verder zouden moeten matigen dan de thans bereikte 4%. Welnu, de beleggers
hebben vorig jaar een gemiddelde huurverhoging doorgevoerd van 4,9%. De verwachting
is dat dit cijfer dit jaar nog iets lager zal liggen. Maar met dit wetsvoorstel
dreigt voor de 75.000 à 100.000 huurders waar het hier om gaat, het
omgekeerde te gebeuren. En dat komt dubbel zo hard aan, aangezien het hier
gaat om woningen die in doorsnee toch al veel hogere huren kennen dan die
in de sociale sector. En dan wordt het in guldens wel erg veel voor mensen
die lang niet allemaal over hoge inkomens beschikken.
 
 Wat vraagt de VVD-fractie nu van de regering? De toezegging dat het subsidieafbraakpercentage
telkenjare zal worden bijgesteld, afhankelijk van de uitkomst van de gemiddelde
huurverhoging, zoals die voor de woningen van beleggers in het voorafgaande
jaar is gerealiseerd. Met andere woorden: matigen de beleggers zich, dan wordt
een doelstelling van het regeringsbeleid bereikt en dan wordt hun verlies
volgens de regels van het DKP-systeem gecompenseerd door middel van een geringere
afbraak van de subsidie. Het zou in principe ook andersom kunnen werken, maar
dat ligt niet erg in de lijn der verwachting, mede gezien de marktsituatie.
Met dit voorstel bestaat ook zekerheid, dat de subsidie werkelijk bij de huurders
terechtkomt. Ik zeg dit met enige nadruk. Er is dus geen sprake van dat het
hier zou gaan om een douceurtje voor de beleggers. Integendeel, zij moeten
eerst matigen en pas in het jaar daarop worden zij gecompenseerd. Anders gaat
het feest niet door.
 
 De budgettaire gevolgen van het voorstel zijn beperkt, mede omdat het
hier gaat om een relatief gering deel van de voorraad huurwoningen. Dat mag
ons er overigens niet toe brengen, de betreffende huurders in de steek te
laten. Bovendien is daar ook nog de eerder door mij genoemde olievlekwerking
naar de andere woningcomplexen van beleggers. In de nota naar aanleiding van
het verslag in de Tweede Kamer is een indicatie gegeven van de orde van grootte
van de bedragen waar het hier om gaat: 3 mln. in 1997 tot 10 mln. in het jaar
2000 en daarna nog zeer langzaam oplopend, indien het afbraakpercentage van
de beleggers zou worden aangepast aan die van het bruteringsakkoord met de
sociale verhuurders. Maar relevanter is dat de meerjarenraming, waar deze
meerkosten tegen zijn afgezet, beleidsmatig eigenlijk toch al niet meer reëel
was. Zonder bruteringsoperatie had de regering die fors moeten bijstellen.
Het was toch onvoorstelbaar geweest dat de regering 40 jaar lang huurverhogingen
van 5,5% zou doorvoeren met een inflatie van 2%.
 
 Mijnheer de voorzitter! Wij wachten het antwoord van de staatssecretaris
op dit punt af. Met de rest van het wetsvoorstel kunnen wij zonder verder
commentaar instemmen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Ter Veld (PvdA):
 
 Voorzitter! Wij waren oorspronkelijk niet van plan om over dit wetsvoorstel
te spreken, omdat het voorstel als zodanig geen onlogisch gevolg is van het
in 1992 ingezette beleid. Natuurlijk, je kunt je afvragen waarom een afbraakpercentage
in de wet moet worden vastgelegd. Het voordeel is dat het daarmee ook weer
bij wet kan worden gewijzigd, als het noodzakelijk zou zijn om zulks te doen.
Maar het geeft in ieder geval helderheid.
 
 De opmerking van de geachte afgevaardigde de heer De Beer, dat hij zich
bezorgd maakt over de positie van huurders, is op zichzelf een terechte. De
positie van huurders heeft ons in dit huis, ook bij vorige wetsvoorstellen,
al na aan het hart gelegen. Immers, wij hielden een groot pleidooi voor bijvoorbeeld
de verantwoordingsplicht van verhuurders over de huurstijging aan huurders.
Dat was een wetsvoorstel dat helaas, ondanks de grote zorgen van de heer De
Beer over de positie van huurders, mede dankzij zijn activiteiten is verworpen.
 
 Ik geloof dat een discussie over het afbraakpercentage de staatssecretaris
die in de Tweede Kamer heeft toegezegd binnen de beleidsmatige kaders met
de particuliere verhuurders te onderhandelen over een afkoop van de resterende
subsidiesituatie, op dit moment ernstig zou storen wanneer wij thans reeds
toezeggingen zouden afdwingen om een ander afbraakpercentage dan de beoogde
5,5 in de wet te doen vastleggen. Hoewel ik het woord "onzalig" niet in de
mond zou nemen over de dynamische-kostprijshuren, daar wij het indertijd een
goed systeem vonden, lijkt het mij een verstandige zaak om een dergelijk vooruitschuiven
van lasten inderdaad te voorkomen voor volgende generaties.
 
 Bij een keuze voor een afbraakpercentage van huren gaat het in feite om
heel simpele zaken. Het zijn dezelfde simpele zaken die je op kleinere schaal
vaak moet afwegen bij het besturen van een sociale-woningbouwcorporatie. Doe
je onrendabele investeringen ook voor de middenklassen ten kosten van iedereen?
Als immers het percentage wordt verlaagd, zou dat budgettaire effecten hebben
voor de gehele begroting. Een huurverlaging of een gematigde huurstijging
van de woningen waar wij thans over spreken, behoeft zich bepaald niet alleen
voor te doen vanuit de hoogte van het afbraakpercentage. De markt doet hier
haar werk en de door de heer De Beer reeds aangekondigde olievlekwerking kan
zich ook en waarschijnlijk veel sterker voordoen vanuit de 80% woningen die
niet vallen onder het DKP-systeem. En waar de markt toch zal aandringen op
een gematigde huur – het gaat inderdaad om vrij dure huizen, waaraan
deze 20% zich zal aanpassen – zal het geen olievlekwerking hebben naar
de andere sector. Als om welke reden dan ook een verhuurder zijn huren zal
matigen, bijvoorbeeld omdat hij zijn woningen anders niet meer kan verhuren
op de markt, en als hij dat gecompenseerd zou moeten krijgen, zoals de heer
De Beer wenst, op kosten van de overheid, dus van het gemeen, lijkt mij dat
een stap te ver. Het gaat op korte termijn wellicht om weinig, maar als wij
het cumulatief zien komt 0,5% matiging van het percentage op termijn neer
op zo'n 3 mld. Dan moeten wij ons toch werkelijk afvragen of dat op dit moment
moet worden weggeven aan deze sector. In deze sector leidt het er dan alleen
maar toe dat beleggers die een huurmatiging doorvoeren, daarvan weer geld
terugkrijgen van de overheid. Kan de overheid dat geld niet beter gebruiken?
 
 Een andere reden waarom wij instemmen met het wetsvoorstel, is dat ook
in de sociale sector afspraken gemaakt zijn over het afbraakpercentage. Daar
is het 5%. Het is een soort premie in de sociale sector, in het kader van
het met die sector bereikte bruteringsakkoord. Naar het mij voorkomt zouden
de sociale verhuurders zich aanzienlijk bekocht kunnen voelen wanneer wij
een dergelijke discussie nu aangingen, nog voordat de staatssecretaris in
staat is gesteld en geweest om de discussie te voeren over de vraag hoe ooit
van – ik citeer de heer De Beer – het onzalige systeem van de
klimrentelening en de dynamische-kostprijshuur af te komen.
 
 Al met al lijkt het ons uitermate verstandig als het wetsvoorstel dat
thans voorligt, zonder nadere discussie wordt aangenomen, omdat daarmee de
positie van de staatssecretaris in de onderhandelingen aanzienlijk wordt versterkt.
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 De geachte afgevaardigde voelt weinig voor het voorstel dat ik bij de
staatssecretaris heb neergelegd. Realiseert zij zich echter niet dat de huurders
waar het hierbij om gaat, wel behoorlijk in de knel dreigen te komen in het
overleg dat de staatssecretaris nu met de beleggers voert? Om het een beetje
hard te zeggen: zal het dan niet over hun ruggen en in het nadeel van hun
huren worden uitgevochten?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Ter Veld (PvdA):
 
 Voorzitter! De kans daarop lijkt mij niet zo vreselijk groot. De huren
van de huizen waarover wij hier spreken, worden voor het grootste
deel marktconform vastgesteld. Als wij zien dat het slechts voor 20% gaat
om woningen die gebouwd zijn met een dynamische-kostprijshuur, dan zal de
olievlekwerking waarop de heer De Beer zelf wijst, er eerder toe leiden dat
ook deze huren te maken krijgen met de marktconforme effecten dan dat het
omgekeerde het geval zal zijn. Ik betwijfel ten zeerste of beleggers bij dit
soort huizen, gezien de doelgroep en de woningen, een dergelijke huurstijging
volledig zullen doorberekenen. Ik ben er veeleer van overtuigd dat zij weten,
dat zij een hogere subsidie zullen krijgen vanuit de rijksbegroting, indien
zij de huur enigszins matigen, zodat die huurmatiging hun niets kost.
 
 De vraag die wij moeten stellen, is: willen wij voor deze sector deze
bedragen op langere termijn – het gaat hier altijd om bedragen op zeer
lange termijn, 40-50 jaar – vastleggen of brengen wij de staatssecretaris
in een situatie overeenkomstig hetgeen hij de Tweede Kamer heeft toegezegd,
namelijk dat hij binnen beleidsmatige kaders onderhandelingen zal gaan voeren
om ook hier te komen tot een vorm van brutering?
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Ik hoor almaar zeggen: het zal zich wel "zus" ontwikkelen en wij hopen
dat het wel "zo" zal gaan. Maar de ontwikkelingen zoals die op het ogenblik
plaatsvinden – duidelijk hogere huurverhogingen bij de beleggers dan
bij de sociale sector – rechtvaardigen niet uw optimisme. Ik vrees toch
het ergste voor de huurders over wie wij het hier hebben.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Ter Veld (PvdA):
 
 Voorzitter! Het verschil in het subsidieafbraakpercentage tussen sociale
sector en beleggerssector is een half procentpunt. Wanneer de sociale sector
over het geheel genomen kan komen tot huurstijgingen van gemiddeld 4%, is
er geen enkele reden waarom de beleggers tot een zoveel hogere huurstijging
zouden moeten komen. Het zou, eerlijk gezegd, een stuk inzichtelijker zijn
geweest, wanneer ook de particuliere sector dergelijke huurstijgingen in een
breder kader dan alleen met betrekking tot het subsidieafbraakpercentage zouden
moeten verantwoorden: aan de huurders, de bewoners en de bewonerscommissies.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Deze wijziging van de Huurprijzenwet is een logisch uitvloeisel
van het hele stelsel. Het is een klein onderdeel daarvan. Onder andere bij
de bruteringsdiscussie heeft GroenLinks haar positie helder gemaakt. Als enige
stemden wij daar toen tegen. Wij vonden dat er een verantwoordelijkheid moest
blijven van de rijksoverheid, ook financieel, en dat het nodig was dat de
overheid haar primaire taak, zoals deze ook in de Grondwet staat, hier uitvoerde.
Geoordeeld werd dat er te weinig controle was van de lokale overheid, te weinig
sturing van de rijksoverheid en te veel ruimte voor de verhuurders ten koste
van de huurders, waarbij binnen de knellende banden van de minimale huurstijging
van 3,5% een wurgende woonlastenproblematiek ging ontstaan.
 
 De bruteringswet kwam nog tot stand in een politieke situatie dat CDA
en VVD een meerderheid hadden en ook snoeiharde bezuinigingen op dat moment
konden doorvoeren – trouwens, toen met steun van PvdA en D66. Je zou
kunnen zeggen dat nu de situatie anders ligt, met andere spelers op het veld
en andere verhoudingen in de Tweede Kamer, terwijl ook de WBL-affaire al heeft
laten zien dat de onvoldoende rijkscontrole ertoe geleid heeft, dat die discussie
weer anders is komen te liggen.
 
 Ook een volstrekt nieuw politiek feit is dat op een D66-bijeenkomst staatssecretaris
Tommel, eindelijk wakker gekust als gevolg van alle kritiek vanuit het parlement,
stelde dat hij zich ervoor wil inzetten, dat die 3,5% minimale huurstijging
naar beneden gaat, gezien de lage inflatie van de afgelopen jaren. Dat is
een prima inzet, hoewel het mij wel goed lijkt dat de staatssecretaris dit
nog eens herhaalt in het parlement, zodat datgene wat in zaaltjes wordt gezegd,
een beetje parallel loopt met wat in het parlement wordt gezegd. Mijn vraag
is dan ook of hij hier nog eens zijn inzet uiteen wil zetten, hoe hij omgaat
met de reacties van met name de corporaties die zeggen: wij willen dat wel,
maar dan zal de rijksoverheid daar het geld bij moeten leggen. Je hebt dan
ook te maken met het punt van de rijke corporaties: dat probleem zul je eerst
moeten oplossen, voordat je hier echt beleid op kunt maken. Ik heb nog steeds
het gevoel dat de staatssecretaris op dit punt het licht nog niet heeft gezien.
 
 Voorzitter! Misschien denkt u: wat heeft dit te maken met het wetsvoorstel?
Ik denk dat het er veel mee te maken heeft, omdat de huursombenadering, waar
het in dit wetsvoorstel om gaat, een cruciaal onderdeel is van de nieuwe ordening
zoals deze in de nota Volkshuisvesting is neergelegd: meer ruimte en beleidsvrijheid
voor corporaties om huren vast te stellen. Het was altijd het idee om dat
te doen in goed overleg met de huurders. Dat raakt meteen een ander punt van
kritiek van GroenLinks, dat wij ook in de stukken hebben neergelegd. Wij staan
eigenlijk op het standpunt dat als de positie van de huurders niet goed is
geregeld en als de bescheiden verbetering door de procesvereisten in deze
Kamer door de VVD en het CDA wordt afgeschoten, er geen huurverhoging mag
komen. Ook vandaag willen wij dat standpunt innemen: zonder een drastische
verbetering van de positie van huurders – er ligt op dit moment een
voorstel in de Tweede Kamer – zal onze partij geen enkele instemming
meer geven aan huurverhogingen boven de inflatie. Immers, een huurverhoging
boven de inflatie komt alleen maar tot stand als er een verbetering is in
de kwaliteit. De huurders zullen daarmee moeten instemmen en hun positie moet
minstens zo goed worden als die van de verhuurders. Dat is nog steeds niet
goed geregeld. Uit een landelijk onderzoek van de woonbond blijkt dat bij
de huurverhoging van vorig jaar in 60% van de gevallen geen goed overleg is
geweest over de huurverhoging.
 
 In reactie op onze vragen zegt de regering in de memorie van antwoord
dat er geen rechtstreekse koppeling is tussen de wettelijke procesvereisten,
de positie van de huurders en dit wetsvoorstel. Maar in de huursombenadering
ging het natuurlijk over onderhandelingen tussen huurder en verhuurder waarin
de huren konden worden vastgesteld in de lokale verhoudingen. Misschien is
er voor de regering geen rechtstreekse koppeling tussen het wetsvoorstel en
de positie van huurders, maar voor ons is die koppeling er
wel. Zolang de inspraak over zeggenschap niet goed is geregeld, mag er geen
huurverhoging komen boven de inflatie.
 
 Natuurlijk zit er in dit voorstel ook een positief punt. De verplichte
huurverhoging na renovatie verdwijnt. Daar kan over onderhandeld worden. Maar
het negatieve punt is dat er toch forse huurverhogingen aan vastzitten, vooral
door de afbraak van het subsidiepercentage. Het gaat daarbij weliswaar om
een beperkte groep woningen, maar desalniettemin...
 
 Ik wil nog een reactie geven op de inbreng van de VVD die zich heel erg
druk maakt over de positie van de huurders van deze dure woningen. Het gaat
dan dikwijls om huizen met een huur van ƒ 1000 tot ƒ 1200.
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Nee, dat geldt niet voor deze 75.000 à 100.000 woningen waarover
wij het hier hebben. Het zijn zeer zeker beleggerswoningen, maar het zijn
woningen die gebouwd zijn onder de vigeur van de dynamische kostprijshuurberekening
met subsidies. Destijds waren daar beperkende bepalingen aan verbonden. Wij
praten hier over woningen die tegen de grens van de IHS aan liggen. Van de
beleggerswoningen vormt dit het goedkoopste bestand. Daarom wonen hier mensen
in met waarschijnlijk niet heel hoge inkomens, want dat zijn mensen met dezelfde
soort inkomens als die in woningwetwoningen wonen van dezelfde huurprijs.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Ze vallen in ieder geval onder het regime van de IHS als ze daarvoor in
aanmerking komen gezien hun inkomen. Dat geeft toch al een dempend effect.
Hoe je het ook wendt of keert, het gaat toch om de duurdere huursector. Vaak
durven de beleggers die huren niet meer te verhogen omdat de koopsector zo'n
gigantische concurrent wordt en er leegstand dreigt. Dat komt door die fantastische
subsidies aan de koopsector. Ik weet niet of dat per definitie een op een
doorwerkt, maar desalniettemin juich ik het toe dat u zich zorgen maakt over
de positie van huurders. In het verleden heeft u ook enige kansen gehad om
er iets aan te doen.
 
 Ik wil nog wel iets weten van de staatssecretaris over de bedragen. De
heer De Beer heeft het over een bedrag van enkele miljoenen, mevrouw Ter Veld
schermt met enkele miljarden. Hoe zit dat nu precies? Als het enkele miljarden
wordt, dan vraag ik mij af of het financieren van de betaalbaarheid in deze
sector prioriteit moet krijgen maar als het gaat om enkele miljoenen dan is
het verhaal wat makkelijker. Misschien kan de staatssecretaris daar duidelijkheid
over scheppen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik dank de geachte afgevaardigden voor de aandacht die zij
aan dit wetsvoorstel hebben besteed. Het belangrijkste materiële effect
van het wetsvoorstel is, dat bij ingrijpende woningverbetering de verplichte
vaststelling van de huur door de minister en de verhoging daarvan met 5,5%
in de vijf daarop volgende jaren, achterwege blijven. Dat zal er in de praktijk
toe leiden, dat bij ingrijpende woningverbetering de huurstijging in het algemeen
lager zal zijn dan 5,5% en dat vijfmaal achter elkaar. Huurders die in deze
sector wonen, zullen er bij ingrijpende woningverbetering door dit voorstel
aanzienlijk op vooruitgaan. Verder verandert er materieel gezien niets.
 
 Voorzitter! Ik zou wat uitvoeriger willen ingaan op het punt van de subsidieafbraak
van 5,5%, ook gezien de effecten. In de eerste plaats verandert het percentage
van 5,5 niet door dit wetsvoorstel. Het is 5,5%. Wij scheppen in dit wetsvoorstel
een andere juridische basis om het op 5,5% te houden. Materieel gezien verandert
er helemaal niets. Niemand gaat er door dit wetsvoorstel op achteruit.
 
 In de tweede plaats heeft het wetsvoorstel een beperkte betekenis voor
de huurontwikkeling. Wij spreken over een deel van de woningen van beleggers.
Het gaat dus niet om de sociale sector. Het gaat om ongeveer 20% van de beleggerswoningen.
Het is inderdaad een zeer beperkt en relatief duur deel van de woningen. Deze
woningen zitten aan de bovenkant van het segment dat nog net voor huursubsidie
in aanmerking komt. Op dit moment loopt dit segment tot net boven de ƒ
1000. Wij spreken dus over die categorie woningen.
 
 Hoe wordt daarvan in feite de huur bepaald? De belangrijkste parameter
daarvoor is op dit moment de huurmarkt. Nu de woningtekorten in Nederland
in toenemende mate worden ingelopen en er in delen van het land zelfs sprake
is van een evenwicht op de woningmarkt, is het in toenemende mate moeilijk
hoge huurverhogingen te vragen in dit segment. Er treedt ook een bepaalde
leegstand op. Dat betekent dat de verhuurder – of dat nu een commerciële
verhuurder of een corporatie is – in dit segment in toenemende mate
door de markt gedwongen wordt de huren te matigen. Dat zien wij dan ook. De
heer De Beer constateerde reeds dat de huurverhoging in deze sector vorig
jaar 4,9% bedroeg. Ik verwacht dat dit percentage dit jaar lager zal zijn.
De marktomstandigheden zijn daarvan de meest belangrijke oorzaak.
 
 Ik vind die 4,9% nog steeds heel hoog, voorzitter, en wel om de volgende
reden. Als wij kijken naar de relatie tussen de huur en de inflatie en naar
de ontwikkelingen in de sociale sector, zijn de afgelopen jaren de huurstijgingen
sterk naar beneden bijgesteld. Dat is op zichzelf buitengewoon prettig.
 
 Wanneer wij deze 4,9% vergelijken met een inflatieniveau van 2%, is de
reële huur nog steeds behoorlijk hoog. Daarin zit nog veel ruimte. Daarvan
ben ik overtuigd. Dat percentage kan nog aanzienlijk naar beneden. Dat moet
ook aanzienlijk naar beneden. In dit verband zeg ik tegen de heer Pitstra,
dat in de sociale sector, waarin wij dit jaar op 1 juli iets onder de 4% zullen
uitkomen, de daling zich verder kan voortzetten, gezien de financiële
situatie van de sociale sector. Daarvoor zal het een en ander moeten gebeuren
in de formele regelingen. Op dit moment spreek in daarover met de corporaties.
 
 Als ik kijk naar de financiële gevolgen voor de verhuurder van het
subsidieafbraakpercentage van 5,5, moet in aanmerking worden genomen dat ook
die de huursombenadering kan toepassen. Hij hoeft dus om die redenen niet
de hele afbraak van de subsidie van 5,5% om te slaan. Integendeel, het gaat
maar om 20% van zijn woningbestand. Hij zal het, zeker gezien de marktsituatie,
"verdunnen" met de andere 80%. Er is dus geen directe relatie tussen het subsidieafbraakpercentage
van 5,5 of 5 èn de gevraagde huurstijging. De huurstijging zal in eerste
instantie heel strikt door de markt worden bepaald. Gevraagd
is of het effect van het subsidieafbraakpercentage van 5,5 voor de landelijke
huurontwikkeling meetbaar is. Het antwoord op die vraag is: nee, het gaat
om een heel beperkt aantal woningen. Het is niet meetbaar. Desondanks vind
ik dit een punt van aandacht.
 
 De heer De Beer maakte een interessante opmerking: hadden wij de brutering
ook voor deze sector maar doorgevoerd, dan hadden wij het probleem niet meer
gehad. Ook mevrouw Ter Veld maakte een opmerking in deze richting. Ik onderschrijf
dat. De oplossing is dan ook dat wij ook in deze sector een aanbod aan de
verhuurders doen om tot een brutering over te gaan. Dat is voor beide partijen
voordelig. Beide partijen weten waaraan zij financieel toe zijn. Het is een
ongelukkige situatie dat er nog een subsidieverplichting is voor een periode
van ongeveer 40 jaar. Dat geeft een zekere afhankelijkheid, die op allerlei
momenten ongelukkig uitwerkt. Kijk naar dit moment: het staat nu opnieuw ter
discussie. Inzet van het kabinet is dus om ook voor deze categorie woningen
te komen tot een brutering. Eén van de onderdelen van het totaal van
het pakket dat wij aan te bieden hebben aan de verhuurders, zal zijn: het
subsidieafbraakpercentage. Daarom is dit ook het meest ongelukkige moment
om daarover te praten. Ik moet een pakket formuleren dat ik uiteindelijk wil
aanbieden. Ik wil dan ook op dit moment geen concessies doen. Dat lijkt mij
qua onderhandelingsstrategie niet echt verstandig. Ik wil de situatie laten
zoals zij was. Nogmaals, deze huurders lopen niet structureel uit de pas met
andere huurders, gezien de mogelijkheid om de huursombenadering toe te passen.
Ik ben overigens bereid om jaarlijks in de huurbrief hieraan specifiek aandacht
te besteden, uiteraard voor zover dat nog van toepassing is. Want als wij
tot brutering overgaan, zal deze categorie in het geheel verdwijnen. Maar
ik zal hierover elk jaar rapporteren. En als blijkt dat er een onredelijke
situatie ontstaat, zal dat consequenties moeten hebben. Maar op dit moment
ben ik daar nog lang niet van overtuigd. Die rapportage zeg ik niettemin gaarne
toe.
 
 De heer De Beer heeft aangegeven dat het maar een beperkt budgettair effect
heeft. Welnu, dat moet ik bestrijden. Ik heb aan de hand van de meest actuele
parameters laten uitrekenen wat het kost: 0,5% of een heel procent lagere
subsidieafbraak. In de eerste jaren gaat het inderdaad om zeer beperkte bedragen.
Maar in de jaren daarna, tot de 40 jaar waarover wij spreken, lopen de bedragen
zeer aanzienlijk op. Bij 0,5% lagere subsidieafbraak, dus van 5,5% naar 5%,
gaat het om een bedrag van 3 mld. Bij een heel procent lagere subsidieafbraak
gaat het om 8 mld. Nogmaals, dat is berekend over 40 jaar. Dat zijn geen bedragen
die ik als "onbelangrijk" zou willen betitelen. Wij praten dan ook over een
besluit met een camel-nose. Inderdaad, in de eerste paar jaar gaat het om
zeer bescheiden bedragen. Maar in de latere jaren gaat het royaal de bedragen
van de eerste paar jaren te boven.
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Ik kan het bedrag dat u noemt in het kader van 0,5% niet helemaal plaatsen
tegenover het bedrag van ƒ 1.374.000.000, zoals genoemd in de stukken.
Op die manier kun je natuurlijk ieder bedrag dat op jaarbasis niet zo hoog
is, tot enorme proporties opblazen. Je moet het gewoon met 40 vermenigvuldigen.
Bovendien gaat u van de volstrekt irreële veronderstelling uit dat u
40 jaar lang huurverhogingen van 5,5% zult toepassen. De inflatie ligt echter
in de orde van grootte van 2%. Het is natuurlijk een volstrekt irreëel
uitgangspunt als men daar het budgettair effect aan af wil meten. Let wel:
bij gelijkblijvende prijzen, want het inflatieverlies en alle andere getallen
zijn niet eens verrekend!
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Ik moet bestrijden wat de heer De Beer op dit punt zegt. Ik
praat niet over huurverhogingen van 5,5%. Ik praat over een subsidieafbraakpercentage
van 5,5. De heer De Beer heeft zelf al geconstateerd, dat er niet een directie
relatie met de huurverhoging is. Daarop wijs ik in de eerste plaats.
 
 In de tweede plaats: ik weet niet of die inflatie elk jaar 2% blijft.
De eerste indicatie voor de inflatie in de komende jaren lijkt aan te geven
dat die iets hoger ligt. Ik kan dus geen enkele zinnige uitspraak doen over
de inflatie over 40 jaar.
 
 In de derde plaats wijs ik op het volgende. De heer De Beer zegt: u kunt
de kwestie wel wegredeneren; het gaat de eerste jaren tenslotte maar op een
paar miljoen gulden. Daarop kan ik zeggen: de heer De Beer redeneert de kwestie
weg. Als ik in dit jaar, anno 1996, een verplichting aanga die 40 jaar doorwerkt,
vind ik het logisch dat ik de financiële gevolgen daarvan ook met getallen
de Kamer laat weten en dat ik bijvoorbeeld zeg: voor 0,5% is het 3 mld. en
voor een heel procent is het 8 mld. Als ik nu een verplichting aanga, is dat
een echte verplichting en moet ik rekening houden met deze omvang aan financiën.
Aangezien er naar mijn mening geen sprake is van een serieus huurhoogteprobleem
en het in dezen gaat om een budgettair effect van ongeveer 8 mld. voor een
heel procent, moet ik op dit moment iets terughoudend zijn met het doen van
een harde toezegging om het percentage aan te passen. Ik kies voor de lijn
om zo snel mogelijk te komen met een pakket over de brutering dat ik ook de
verhuurders in deze sector kan voorleggen. Inmiddels heb ik begrepen dat beide
partijen er gelukkig mee zouden zijn als ons dat zou lukken. Daarmee zouden
wij kunnen proberen de kwestie op te lossen. Volgend jaar, bij de eerstvolgende
huurbrief, rapporteer ik de Kamer dan over de huurontwikkeling, ook specifiek
die voor deze sector. Ik zie namelijk nog niet dat wij volgend jaar alles
al hebben opgelost. Eenieder kan volgend jaar dan zijn conclusies trekken.
Ik zal dat uiteraard ook doen, voorzitter.
 
 
 
 
 
 De heer Werner (CDA):
 
 Voorzitter! Ik dank de staatssecretaris voor de beantwoording. Hij is
niet op al mijn vragen ingegaan, maar toch wil ik nu niet doorvragen. Ik wil
slecht reageren op de conclusies die uit de beantwoording volgen.
 
 Het is prettig te constateren, dat de liberalisering van de huren en de
bruteringsoperatie de partijen kennelijk dwingt tot marktwerking te komen.
Daarmee komt de verwachting die aan de bruteringsoperatie ten grondslag ligt,
in de praktijk uit. Die leidt dus tot een meer matige huurontwikkeling. Op
zichzelf is dat winst. Dit was ook niet het element dat wij in het wetsontwerp
bestreden. Wij zien het ook als een afsluiting van een proces en wij hebben er verder geen problemen mee.
 
 Mij blijft echter een beetje hinderen, dat ik geen antwoord kan krijgen
op een vraag die mij heel simpel leek. Ik doel nu op de vraag: als een kortingspercentage
van 5,5 wettelijk wordt vastgelegd en de verhuurders zouden die korting helemaal
verhalen op de woningen waarop de subsidie zit, wat is daarvan dan de doorwerking
in de huren? In mijn ogen is het een simpele vraag en zouden wij naar het
antwoord niet lang hoeven te zoeken. Ik dacht dan ook dat ik in de eerste
termijn een heel eenvoudige vraag stelde, maar ik kreeg te horen: de verhuurders
kunnen alles uitsmeren over het totale woningbezit. En: ach, het kleine beetje
maakt op het totaal toch niets uit. Het ging mij om het effect in het slechtste
scenario voor de huurders te onderkennen en om het effect op de huren te weten.
Ik maak mij over de verhuurders ook niet zoveel zorgen, maar ik wilde weten,
wat in het slechtste scenario het effect is op de huurontwikkeling. Misschien
kan dit punt in tweede termijn verhelderd worden. Als wij dit weten, kunnen
wij beter beoordelen, hoe wij deze zaak moeten zien.
 
 Ik ben blij met de toezegging van de staatssecretaris om in de huurbrief
specifiek aandacht te besteden aan deze categorie woningen en de huurontwikkeling
daarvoor. Hij liet zich daarbij niet zo duidelijk uit. Dat begrijp ik ook
wel. Hij zei, dat als dit onredelijk zou zijn er nog wel over gepraat moet
kunnen worden om eventueel nog iets te gaan doen. Hij kan dat natuurlijk niet
op voorhand beloven. Dat begrijp ik ook. Ik hoor echter een ondertoon van
bereidheid om hieraan aandacht te besteden.
 
 Hiermee zijn voor ons de meest heikele punten eruit. In eerste termijn
heb ik al laten doorschemeren dat wij begrip hebben voor de aanpak om het
wettelijk vast te leggen. Er zijn op dit moment geen andere mogelijkheden.
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Voorzitter! Twee intenties van de staatssecretaris zijn ons vandaag duidelijk
geworden. De eerste is dat hij in ieder geval aandacht heeft voor het probleem
waarvoor wij aandacht hebben gevraagd. Hij is bereid om, wanneer mocht blijken
dat de zaak voor de betrokken huurders erg onredelijke proporties dreigt aan
te nemen, tijdig tot bijstelling over te gaan.
 
 De tweede intentie ligt besloten in de aankondiging van de staatssecretaris
dat hij opnieuw met de verhuurders in de slag zal gaan om te zien of alsnog
tot een bruteringsakkoord kan worden gekomen. Wij wensen hem daarbij veel
succes. Hij heeft daarbij natuurlijk het grote probleem dat hij, anders dan
bij de sociale verhuurders, geen wisselgeld heeft in de vorm van rijksleningen
die tegen de af te betalen subsidies kunnen worden weggestreept. Als hij erin
slaagt om een bruteringsakkoord te bereiken, zal het gaan om bedragen in de
orde van grootte van honderden miljoenen per jaar. Als je dat met 40 vermenigvuldigt,
kom je tot gigantische bedragen. Het voorstel dat ik vandaag op tafel heb
gelegd en dat in werking moet treden als het bruteringsakkoord niet lukt,
is daarbij vergeleken peanuts. Dat wilde ik toch wel even kwijt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Ter Veld (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik denk dat het heel belangrijk is om de staatssecretaris
in een sterke uitgangspositie te brengen bij de onderhandelingen met de particuliere
beleggers, juist omdat hij geen wisselgeld heeft, althans niet in die mate
als bij de sociale verhuurders. Dat is een reden te meer om het subsidieafbraakpercentage
te laten zoals het is.
 
 De staatssecretaris heeft duidelijk gezegd dat de huurders in deze sector
kiezen met de voeten. Het gaat om mensen met een keuze in huurprijs en marktaanbod.
Als een verhuurder zo stom is om de volledige lasten op deze DKP-huizen door
te berekenen, zou de huurstijging zoveel sneller gaan dan bij gelijksoortige
woningen zonder DKP-financiering, dat mensen om zich heen kijkend, als zij
al niet zouden besluiten om dan maar te kopen, zullen verhuizen naar een huis
zonder het systeem. De markt speelt een sterke rol bij de verhuurbaarheid
van huizen in dit segment. Ik geloof niet dat er enige noodzaak is om lasten
op de schouders van de volgende generaties te leggen, omdat wij nu verhuurders
in staat willen stellen om zonder dat het hun een cent kost, huren te verlagen.
Dan zouden wij een verkeerde keuze maken. De heer De Beer betreurt het dat
indertijd een keuze is gemaakt voor het systeem van de dynamische-kostprijshuur
en de klimrenteleningen. Door te pleiten voor zijn systeem, schuift hij in
feite wederom een rekening door naar volgende generaties, die vanuit het omslagstelsel
van de sociale zekerheid al zoveel rekeningen doorgeschoven krijgen. Ik wens
de staatssecretaris succes bij zijn poging om ook hier een bruteringsoperatie
uit te werken.
 
 
 
 
 
 De heer De Beer (VVD):
 
 Dit doet geen recht aan het standpunt dat ik in eerste instantie duidelijk
heb verwoord. Ik heb gezegd dat het ons een lief ding waard is als een bruteringsakkoord
met de beleggers kan worden gesloten. Dan zouden wij deze hele kwestie al
hebben opgelost. Dat heb ik vooropgesteld. Als het niet lukt, dan is mijn
voorstel "next best".
 
 
 
 
 
 Mevrouw Ter Veld (PvdA):
 
 Als goed onderhandelaar is het uitermate onverstandig om je terugvalpositie
aan je tegenstander prijs te geven. Wat dat betreft ben ik blij dat de staatssecretaris
onderhandelt en niet de heer De Beer.
 
 
 
 
 
 De heer Pitstra (GroenLinks):
 
 Voorzitter! De staatssecretaris heeft gelijk als hij zegt dat de kern
van het wetsvoorstel is dat de 5,5% verplichte huurverhoging na woningverbetering
eraf wordt gehaald en dat daarvoor het huursomsysteem in de plaats komt. Volgens
ons komt dat huursomsysteem pas goed tot zijn recht als de huurders een goede
onderhandelingspositie krijgen, als de huurders zeggenschap krijgen. Ons politieke
signaal vandaag is: geen goede zeggenschap huurders, geen huurverhoging boven
de inflatie. Dan zullen wij het wetsvoorstel, ondanks het feit dat dit een
goed punt is, niet steunen.
 
 Ik kom dan op de opmerkingen van de heer De Beer over de 5,5%. De staatssecretaris
is met de sector in onderhandeling om te komen tot de brutering en daarvan
vormt de 5,5% een onderdeel. Op dat ene onderdeel wil hij geen toezeggingen
doen, want dat zou de gehele onderhandelingen belasten. Ik vind dat
op zich een vrij redelijke argumentatie, hoewel ik er nog een hard hoofd in
heb of het hem wel lukt om met deze sector tot een akkoord te komen. Ook bij
de woningbouwverenigingen was er een kleine groep met veel DKP-woningen die
nog steeds bezwaren heeft. Het is dus maar de vraag of het lukt. Ik vond de
redenering van de staatssecretaris op zich wel redelijk.
 
 De bedragen duizelen mij toch een beetje. In de nadere memorie van antwoord
stond een bedrag van dik 1,3 mld. tot 2037 genoemd. Nu is dat al meer dan
verdubbeld naar 3 mld., zo meldt de staatssecretaris vandaag. Dat is toch
een beetje slordig cijferwerk. Er is ons immers een behoorlijk verschil gepresenteerd.
Hoe het ook zij, bij 3 mld. gaat het toch om zo'n 80 mln. per jaar. Dat is
een behoorlijk bedrag. Het is natuurlijk toch de vraag of in de hele sector
van de volkshuisvesting dat de prioriteit moet zijn in de kwestie van de betaalbaarheid.
Als ik het geheel overzie, dan vind ik dat wij in eerste instantie niet bij
dit segment van de woningmarkt de prioriteit moeten leggen. Ik vind het prima
dat hierover in de Huurbrief wordt gerapporteerd, maar de heer De Beer zal
op dit punt niet zonder meer de steun van GroenLinks krijgen.
 
 
 
 
 
 Staatssecretaris Tommel:
 
 Voorzitter! Het spijt mij dat ik de vraag van de heer Werner in eerste
termijn niet helemaal goed heb beantwoord. Als het helemaal wordt doorberekend,
betekent dit in onze systematiek een huurverhoging van 5,5%. Dat gebeurt in
feite niet, omdat dit qua marktwerking niet goed denkbaar is. Ik verwacht
overigens, net als de heer De Beer, dat het komend jaar de 4,9% naar beneden
zal worden bijgesteld. Ik zie ook in deze sector een voortgaande daling optreden.
De heer Werner constateerde bij mij een ondertoon van bereidheid om aan het
probleem aandacht te besteden. Ik wil die ondertoon wel tot de boventoon verheffen,
want er is inderdaad bereidheid om aan dit probleem aandacht te besteden en
ook om daarover jaarlijks te rapporteren.
 
 Ik ben blij met de opmerking van mevrouw Ter Veld dat het voor mij, staande
aan het begin van het onderhandelingsproces, van belang is om in dat proces
een redelijk stevige positie te kunnen innemen. Ik heb de eerste gesprekken
met de ROZ gevoerd. Er is bij beide zijden de bereidheid om dat traject in
te gaan. Maar het is wel heel ongelukkig als je dat traject moet ingaan met
een wat gemankeerde uitgangspositie. Dat komt het resultaat meestal niet zo
vreselijk veel ten goede. Als je nu al zou overgaan tot een verlaging van
de 5,5%, zou je de rekening doorschuiven naar komende generaties. Je moet
dan inderdaad rekening houden met een veel langere periode van betalen en
dus ook met een groot bedrag. Het mag misschien op het totaalbedrag van de
brutering maar een onderdeel zijn, maar het komt er wel bovenop. In die zin
is het geen onbelangrijk bedrag.
 
 Tegen de heer Pitstra zeg ik, met het oog op de helderheid, nog het volgende.
Ik verwacht voor 1 juli een gezamenlijk voorstel van huurders en verhuurders
voor verbetering van de positie van de huurders. Op dit moment spreken de
Woonbond, de koepels van woningcorporaties en de ROZ daar met elkaar over,
om gezamenlijk tot één voorstel te komen. Het is mijn voornemen
om, na beoordeling van dat gezamenlijke voorstel, dit zo snel mogelijk door
te sturen naar het kabinet, omdat ik ook van mening ben dat aan de positie
van de huurders nog wel het één en ander kan worden verbeterd.
Zeker als men het gezamenlijk eens wordt, is er alle reden om dat met grote
spoed door te sluizen, uiteraard na een beoordeling van het eindresultaat.
 
 Dit wetsvoorstel op zichzelf geeft geen huurverhoging aan; het slaat niet
op de huurverhoging op zichzelf. Integendeel, dit wetsvoorstel zorgt ervoor
dat de huurverhoging die tot nu toe verplicht werd voorgeschreven –
de 5 à 5,5% – nu wordt verlaten. Dit wetsvoorstel heeft op zichzelf
dus alleen maar een matigende invloed op de huurontwikkeling in de komende
jaren. Er is zeker geen sprake van dat door dit wetsvoorstel de huurverhoging
hoger zou worden, of zelfs maar op hetzelfde peil zou blijven. Er is wel degelijk
een categorie huurders, degenen met een ingrijpend verbeterde woning, die
er met dit wetsvoorstel op vooruit zal gaan.
 
 Er is gevraagd of de brutering lukt. Voorzitter! Dat zal moeten blijken;
de goede wil van beide kanten is aanwezig.
 
 
 
 
 
 De beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 
 Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De aanwezige leden van de fractie van GroenLinks wordt conform artikel
121 van het Reglement van orde aantekening verleend, dat zij geacht willen
worden zich niet met het wetsvoorstel te hebben kunnen verenigen.
 
 
 
 
 
 Sluiting 15.18 uur
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19951996-35-1761-1768.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl