ECLI:NL:CRVB:2011:BQ0632, Centrale Raad van Beroep, 06-04-2011, 10-3330 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2011-04-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Terugvordering van ten onrechte betaald voorschot WW-uitkering berust op goede gronden. Geen bijzonder geval.

10/3330 WW
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Meervoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [Appellante], wonende te [woonplaats] (hierna: appellante),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Groningen van 21 mei 2010, 09/1247 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    
      Datum uitspraak: 6 april 2011
      I. PROCESVERLOOP
    
    
    Namens appellante heeft mr. S.T. Dieters, advocaat te Hoogezand, hoger beroep ingesteld.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 23 februari 2011. Appellante heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. Dieters. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. D. de Jong.
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    1.1. Appellante ontving met ingang van 16 juni 2008 een uitkering ingevolge de Werkloosheidswet (WW), berekend naar een gemiddeld aantal arbeidsuren per week van 40. Met ingang van 30 juni 2008 is zij werkzaamheden gaan verrichten bij studentenkapper [naam werkgever] (hierna: werkgever). Op 28 september 2008 heeft appellante een werkbriefje ingevuld met betrekking tot de periode van 30 juni 2008 tot en met 27 juli 2008. Daarop heeft zij vermeld 43 uur te hebben gewerkt in de week van 30 juni tot en met 5 juli 2008, met ingang van 8 juli 2008 volledig aan het werk te zijn en geen werkbriefjes meer te willen ontvangen. Tevens heeft zij vermeld dat zij al drie maanden geen loon heeft ontvangen van de werkgever. Hierop heeft het Uwv de WW-uitkering van appellante bij besluit van 7 oktober 2008 beëindigd met ingang van 30 juni 2008. Appellante heeft haar werkzaamheden met ingang van 13 oktober 2008 gestaakt.
    
    1.2. Bij besluit van 20 november 2008 heeft het Uwv appellante met ingang van 1 juli 2008 een voorschot op een mogelijke WW-uitkering toegekend. Hierbij heeft het Uwv onder meer medegedeeld dat appellante het voorschot moet terugbetalen als zij het loon alsnog ontvangt van de werkgever en dus geen recht heeft op een uitkering.
     
    1.3. Volgens een inspectierapport van 13 juli 2009 is uit gegevens in Suwinet gebleken dat de werkgever appellante over de maanden juli en augustus 2008 loon heeft betaald. Hoewel appellante heeft ontkend loon te hebben ontvangen heeft het Uwv in de bevindingen van het inspectierapport aanleiding gezien om bij besluit van 14 juli 2009 de WW-uitkering van appellante te herzien met ingang van 7 juli 2008 en het in de periode van 7 juli 2008 tot en met 31 augustus 2008 betaalde voorschot ten bedrage van € 964,45 bruto als onverschuldigd betaald van haar terug te vorderen.
    
    1.4. Bij besluit van 19 november 2009 (hierna: bestreden besluit) heeft het Uwv appellantes bezwaar tegen het besluit van 14 juli 2009 ongegrond verklaard. Het Uwv heeft aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd dat bij nader inzien ten onrechte WW-voorschotten zijn toegekend aan appellante, omdat zij in de periode van 1 juli 2008 tot 1 oktober 2008 niet werkloos was in de zin van de WW.
    
    2. De rechtbank heeft het beroep van appellante tegen het besluit van 19 november 2009 ongegrond verklaard. De rechtbank overwoog dat niet in geschil is dat aan appellante onverschuldigd WW-uitkering is betaald en dat er geen dringende redenen waren om van terugvordering af te zien. 
    
    3. Appellante heeft in hoger beroep niet weersproken dat zij ten onrechte WW-voorschotten heeft ontvangen. Zij acht de terugvordering niettemin onterecht, omdat daardoor de bijzondere omstandigheden waarin zij verkeerde worden miskend. Hierbij heeft appellante erop gewezen dat van haar kant geen onjuiste informatie is verstrekt aan het Uwv, dat zij geen loon heeft ontvangen over de periode waarin zij heeft gewerkt en dat de in het toekenningsbesluit gegeven informatie moet worden gezien als toezegging dat alleen zal worden teruggevorderd indien zij alsnog loon ontvangt.
    
    4. De Raad overweegt als volgt.
    
    4.1. Niet in geschil is dat appellante in de periode van 7 juli 2008 tot en met 31 augustus 2008 niet werkloos was in de zin van de WW. Zij was immers werkzaam en had recht op loon. Appellante heeft erkend dat zij geen recht had op een WW-uitkering. Dat zij uitkering heeft ontvangen is te wijten aan een fout van het Uwv. Dit neemt echter niet weg dat het Uwv ingevolge artikel 36, eerste lid, van de WW gehouden is om een onverschuldigd betaalde uitkering terug te vorderen. Slechts indien sprake is van dringende redenen kan geheel of gedeeltelijk van terugvordering worden afgezien. Appellante heeft gesteld dat geen sprake is van dringende redenen als bedoeld in artikel 36, vierde lid, van de WW.
    
    4.2. De Raad begrijpt het betoog van appellante aldus, dat appellante meent dat sprake is van zo’n bijzonder geval dat strikte toepassing van artikel 36, eerste lid, van de WW in die mate in strijd is met het ongeschreven recht dat zij op grond daarvan geen rechtsplicht meer kan zijn. Voor zover appellante zich in dit verband heeft beroepen op een toezegging van het Uwv, vervat in het besluit van 20 november 2008, slaagt haar betoog niet. De Raad merkt hierbij op dat het, gezien het feit dat het Uwv tot toekenning van het voorschot is overgegaan omdat appellante stelde geen loon te hebben ontvangen, alleszins begrijpelijk is dat aan die toekenning de mededeling is gekoppeld dat appellante het voorschot moet terugbetalen indien zij het loon alsnog ontvangt. Die mededeling kan echter niet worden gezien als een schriftelijke en ondubbelzinnige toezegging dat niet tot terugvordering zal worden overgegaan indien achteraf blijkt dat appellante geen recht had op het voorschot.
    
    4.3. In hetgeen appellante overigens nog heeft aangevoerd ziet de Raad evenmin grond om een bijzonder geval als bedoeld in 4.2 aanwezig te achten. Hieruit volgt dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
    
    5. De Raad ziet geen aanleiding het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellante.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Deze uitspraak is gedaan door T. Hoogenboom als voorzitter en B.M. van Dun en A.A.H. Schifferstein als leden, in tegenwoordigheid van M.A. van Amerongen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 6 april 2011.
    							
    (get.) T. Hoogenboom.
    							
    (get.) M.A. van Amerongen.
    
    
    IvR