ECLI:NL:CRVB:2011:BQ3645, Centrale Raad van Beroep, 04-05-2011, 09-2623 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2011-05-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Herziening WAO-uitkering. Voldoende medische grondslag. De geduide functies worden in medisch opzicht geschikt geacht. Geen reden om de hoogte van de normaalwaarden, in het licht van het uitgangspunt dat deze zijn gerelateerd aan de hand van wat de gezonde beroepsbevolking van 15 tot 65 jaar aan mogelijkheden heeft, onjuist te achten.

09/2623 WAO
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Meervoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [Appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 9 april 2009, 08/6150 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en 
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    Datum uitspraak: 4 mei 2011
     
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellant is hoger beroep ingesteld. 
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Partijen hebben nadere stukken ingezonden.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 23 maart 2011. Voor appellant is F. Westerveld verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.J.F. Bär.
    
    
    II. OVERWEGINGEN 
    
    1. Bij besluit van 25 maart 2008 heeft het Uwv de aan appellant toegekende uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) herzien. Hij heeft de mate van arbeidsongeschiktheid met ingang van 26 mei 2008 vastgesteld op 45 tot 55%. Beslissend op het bezwaar van appellant heeft het Uwv bij besluit van 5 augustus 2008 zijn besluit tot herziening van de WAO-uitkering gehandhaafd. 
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant ongegrond verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat het besluit van 5 augustus 2008 een voldoende medische en arbeidskundige grondslag heeft. 
     
    3.1. Appellant heeft in hoger beroep zijn standpunt herhaald dat zijn beperkingen voor het verrichten van arbeid niet anders zijn dan ten tijde van de herbeoordeling in 2006, waarbij de eerder vastgestelde mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100% is gehandhaafd. Hij heeft verder betoogd dat het Uwv bij het opstellen van de Functionele Mogelijkheden Lijst (FML) is uitgegaan van onjuiste normaalwaarden.
    
    3.2. Het Uwv heeft zich achter het oordeel van de rechtbank gesteld. 
    
    4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
    
    4.1. Appellant heeft in hoger beroep geen medische informatie ingebracht die betrekking heeft op zijn gezondheidstoestand op 26 mei 2008. Zijn beroepsgronden zijn een herhaling van hetgeen hij in de procedure bij de rechtbank heeft gesteld. De Raad onderschrijft volledig het oordeel van de rechtbank over de medische grondslag van het besluit van 5 augustus 2008 en de geschiktheid in medisch opzicht van de functies waarop de schatting is gebaseerd. 
    
    
      4.2. Over het gebruik van zogenoemde normaalwaarden oordeelt de Raad niet anders dan hij heeft geoordeeld in zijn uitspraken van onder andere 27 november 2009 (LJN BK4848) en 26 maart 2010 (LJN BL9394) in zaken waarin de gemachtigde van appellant een vergelijkbaar betoog heeft gehouden. Ook in deze zaak herhaalt de Raad een overweging van zijn uitspraak van 5 december 2008 (LJN BG5758): “De Raad is van mening dat door het Uwv genoegzaam is toegelicht dat de normaalwaarden op een laag niveau zijn vastgesteld en dat het overigens geen verschil maakt of deze normaalwaarden op onderdelen iets hoger of iets lager zouden moeten worden vastgesteld. De normaalwaarden vormen slechts een referentiekader voor het kunnen vaststellen van de arbeidsmogelijkheden of arbeidsbeperkingen van een verzekerde. Als een verzekerde op een onderdeel, bijvoorbeeld ‘reiken’ of ‘lopen’ minder kan dan de normaalwaarde, leidt dat tot een beperking. Als hij meer kan, leidt dat niet tot een beperking. Vervolgens wordt bezien of de belasting van een bepaalde functie al of niet te zwaar is voor de verzekerde. Voor de beantwoording van deze vraag maakt het geen verschil of van een hoge of een lage normaalwaarde wordt uitgegaan. Als wordt uitgegaan van lage normaalwaarden zullen voor verzekerden minder snel in de FML beperkingen (op de normaalwaarde) worden geformuleerd, dan als wordt uitgegaan van hoge normaalwaarden. Ook het systeem van normaalwaarden als onderdeel van het CBBS is echter slechts een hulpmiddel om te komen tot een verantwoorde schatting van de mate van arbeidsongeschiktheid. Omdat de exacte bepaling van de hoogte van de normaalwaarden daarbij niet van belang is, bestaat voor de Raad geen reden om van het Uwv te verlangen dat nader wordt verduidelijkt hoe de hoogte van de normaalwaarden is bepaald. Daarbij komt overigens dat de Raad geen reden heeft om de hoogte van de normaalwaarden, in het licht van het uitgangspunt dat deze zijn gerelateerd aan de hand van wat de gezonde beroepsbevolking van 15 tot 65 jaar aan mogelijkheden heeft, onjuist te achten.”.
      Het betoog van appellant werpt op de door het Uwv gehanteerde normaalwaarden bij de beschrijving in de FML van de beperkingen van een verzekerde geen ander licht. 
    
    
    4.3. Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd. 
    
    4.4. Voor een proceskostenveroordeling is geen aanleiding.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Deze uitspraak is gedaan door D.J. van der Vos als voorzitter en T. Hoogenboom en M. Greebe als leden, in tegenwoordigheid van M.A. van Amerongen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 mei 2011.
    							
    (get.) D.J. van der Vos.
    							
    (get.) M.A. van Amerongen.
    
    IvR