Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Uitbreiding van de Wet milieubeheer (retributies milieugevaarlijke stoffen) (26161)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2000-2001, pag. 897-904

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

02-03-2001

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

nr. 19, pagina 897-904

06-02-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 26161Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Uitbreiding van de Wet milieubeheer (retributies milieugevaarlijke stoffen) (26161)Pagina 897-904
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Wijziging van de In- en uitvoerwet en de Wet wapens en munitie (wederuitvoer van strategische goederen) (26948); - Wijziging van de Wet op de rechterlijke indeling in verband met de opheffing van de kantongerechten Zevenbergen en Zuidbroek (27036); - Wijziging van de Abw, de IOAW en de IOAZ in verband met het verruimen van de mogelijkheid tot tijdelijke ontheffing van de sollicitatieverplichting ten behoeve van deelnemers aan sociale-activeringsactiviteiten (27221)Pagina 867-867
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 6 februari 2001)Pagina 929-931
Behandeling van het wetsvoorstel Uitbreiding van de Wet milieubeheer (retributies milieugevaarlijke stoffen) (26161)Pagina 867-876
Gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Economische Zaken (XIII) voor het jaar 2001 (27400 XIII); - Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Fonds economische structuurversterking voor het jaar 2001 (27400 D)Pagina 876-897
Voortzetting van de gezamenlijke behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Economische Zaken (XIII) voor het jaar 2001 (27400 XIII); - Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Fonds economische structuurversterking voor het jaar 2001 (27400 D)Pagina 904-929
Lijst van besluiten (dinsdag 6 februari 2001)Pagina 929-929
Presentie en opening (dinsdag 6 februari 2001)Pagina 867-867

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 47 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Uitbreiding van de Wet milieubeheer (retributies milieugevaarlijke
stoffen) (26161).De beraadslaging wordt hervat.Minister Pronk:Mijnheer de voorzitter! De geachte afgevaardigde de heer Ketting heeft
mij er nog eens op gewezen dat ik bij de verdediging in eerste termijn een
aantal overwegingen kan noemen voor de indiening van dit wetsvoorstel. Het
wetsvoorstel heeft een geschiedenis. Ik vat een en ander samen: er was geen
financiële overweging die een belangrijke rol heeft gespeeld bij de indiening
van dit wetsontwerp. Het gaat om peanuts: 1,7 mln. gulden in totaliteit. Dat
is makkelijk op te vangen in de rijksbegroting, ook in de begroting van mijn
departement.Waar gaat het wel om? Het gaat om goed beleid en goede regelgeving om
te komen tot veilige stoffen en veilige producten. Het gaat om een goed sluitstuk
van Europese wetgeving. Het gaat om een principiële vraag, namelijk of
aan bedrijven die producten casu quo stoffen ontwikkelen en op de markt wensen
te brengen, de kosten van activiteiten die behoren tot het hele ontwikkelingsproces
inclusief de toetsing door de overheid van bepaalde fasen daarin, in rekening
mogen worden gebracht. Met andere woorden: gaat het om kosten die onlosmakelijk
deel uitmaken van het hele ontwikkelingsproces van een stof casu quo product,
of om kosten die te maken hebben met activiteiten van de overheid om nadat
een stof of product op de markt is gebracht, na te gaan of de feitelijke uitvoering
in overeenstemming is met de regelgeving, dus handhaving? Sommige geachte
afgevaardigden hebben gezegd: de minister heeft volkomen gelijk; dit is geen
handhaving. Andere hebben gezegd dat het wel handhaving is. Het is bijna een
discussie tussen fracties. Mijn stelling is dat het geen handhaving is. Bij
handhaving gaat het om de vraag of en, zo ja, in hoeverre marktgedrag in overeenstemming
is met een uitgevaardigde regel. Nu gaat het echter om activiteiten voorafgaande
aan de toegang tot de markt. Voor mij gaat het dus om toelating. Sommige geachte
afgevaardigden hebben gezegd dat er geen sprake is van toelating, doch louter
van een administratieve handeling. Quod non. Ik zal dit toelichten.Ik begin met artikel 30 van de richtlijn nog eens te citeren. De meeste
geachte afgevaardigden hebben dit artikel geciteerd, en de heer Ketting voluit.
Het luidt als volgt: "De lidstaten kunnen het in de handel brengen van stoffen
die aan deze richtlijn voldoen, niet verbieden, beperken noch belemmeren om
redenen in verband met de kennisgeving, de indeling, de verpakking of het
kenmerken in de zin van deze richtlijn." De kern van dit artikel is dat het
gaat om stoffen die aan deze richtlijn voldoen. Wanneer voldoet een stof aan
de richtlijn? Hiervoor ga ik naar artikel 5 van dezelfde richtlijn. Daarin
staat dat lidstaten de nodige maatregelen moeten nemen opdat de stoffen als
zodanig of verwerkt in een preparaat, slechts in de handel kunnen worden gebracht
indien van deze stoffen kennis is gegeven aan de bevoegde instantie van een
lidstaat, overeenkomstig de richtlijn. Het mag dus pas in de handel worden
gebracht, wanneer van een stof officieel kennis is gegeven aan de lidstaat.In artikel 7 staat wat die kennisgeving inhoudt. Dat is een lange lijst
van criteria, inclusief een technisch dossier, op grond waarvan de te voorziene
onmiddellijke of latere gevaren die de stof voor mens en milieu kan opleveren,
kunnen worden beoordeeld. Het betreft een zeer uitgebreid dossier, op grond
waarvan iets kan worden beoordeeld.Het sluitstuk van een en ander staat in artikel 10 van de richtlijn: tenzij
de bevoegde instantie anders aangeeft, mogen stoffen waarvan overeenkomstig
artikel 7 kennisgeving is gedaan, ten vroegste 60 dagen nadat de instantie
een dossier conform de eisen van deze richtlijn heeft ontvangen, in de handel
worden gebracht. Het mag, met andere woorden, niet worden beperkt of tegengehouden,
wanneer het in overeenstemming is met de richtlijn. Er moet dus eerst beoordeeld
worden of het in overeenstemming is met de richtlijn en wel door de bevoegde
instantie. Het is voorts pas in overeenstemming, wanneer er kennis is gegeven.
Dat is geen administratieve handeling, maar een zeer uitgebreide
handeling met een zeer uitgebreid dossier en een zeer intensieve dossierbestudering.
Pas wanneer op basis daarvan een positief oordeel is gegeven – er is
goed kennis gegeven en er is een goed dossier, waarin alles in overeenstemming
met de vereisten, met betrekking tot labeling, classificatie en dergelijke,
is opgeschreven – worden het desbetreffende dossier en de desbetreffende
stof toegelaten. Tenzij de bevoegde instantie anders aangeeft, mag niet het
dossier, maar mogen stoffen (artikel 10) overeenkomstig artikel 7 in de handel
worden gebracht. Het gaat dus om kennisgeving en beoordeling; tenzij dat niet
is gebeurd, mogen die stoffen niet in de handel worden gebracht.Dit, mijnheer de voorzitter, is geen administratieve handeling en geen
handhaving, maar dit is, met zoveel woorden, toelating – het is geen
interpretatie mijnerzijds. Het gaat niet alleen maar om artikel 30, maar het
gaat om artikel 30, artikel 5, artikel 7 en artikel 10, in die volgorde.Er vindt dus een toelatingsprocedure plaats en op basis van die toelating
moet niet, maar mag de overheid zeggen: de kosten daaraan verbonden, kunnen
in rekening worden gebracht bij het desbetreffende bedrijf. Dat heeft er profijt
van, zo is mijn stelling. Natuurlijk zegt het bedrijfsleven dat het daar geen
enkel voordeel in ziet. Ja, nogal logisch, want het gaat nu om de vraag of
er moet worden betaald voor die procedure en daar ziet het bedrijfsleven geen
voordeel in. Maar de procedure zelf biedt profijt, want pas wanneer op basis
van die kennisgeving tot de mogelijkheid van toelating is besloten door de
bevoegde instantie, mag het in de handel worden gebracht en dan tegelijkertijd
in heel Europa. Dat is het individualiseerbare profijt voor de desbetreffende
onderneming. Die onderneming moet dat doen in het land waar de productie plaatsvindt.
Dat geldt voor Europese ondernemingen binnen Europa. Een in Nederland gevestigde
Europese onderneming die hier produceert, moet het derhalve hier doen. Buitenlandse
ondernemingen, ofwel buiten-Europese ondernemingen – dat is ongeveer
de helft – kunnen beslissen waar zij het aanmelden, maar dat zal toch
moeten gebeuren op de plaats waar de import plaatsvindt. Ik maak niet zo'n
groot punt van een aanzuigende werking. Het gaat om een principiële overweging:
mogen de kosten die een essentieel onderdeel uitmaken van de ontwikkelingskosten
voordat iets op de markt komt, in rekening worden gebracht? Het gaat dus om
toelating van een stof tot de markt. Daarna gebeurt er wat anders. Doorgaans
beslist de bevoegde instantie positief. Zoals de heer Van der Lans heeft aangegeven,
vinden er gesprekken plaats tussen de toetsende instantie in Nederland c.q.
het RIVM en de desbetreffende bedrijven. Er worden gegevens gevraagd en aangevuld.
Bovendien heeft het een preventieve werking.Dan wordt de toegelaten stof in de handel gebracht en volgt er een tweede
stap, namelijk een risicobeoordeling met betrekking tot de toepassing van
die stof in verschillende producten.Mijn favoriete voorbeeld is ftalaten in babyspeelgoed. Het kan zijn dat
later wordt gezegd dat die ftalaten mogen worden toegepast, maar niet in babyspeelgoed
waarop gezogen kan worden. Dan is er dus sprake van een beperking op basis
van een risicobeoordeling met betrekking tot de toepassing van het product.
De risicobeoordelingen die moeten plaatsvinden, kunnen tijd nemen. De kosten
daarvan zijn al meegenomen in het retributietarief van ƒ 17.000.
Wat is dat nou? Peanuts! De ontwikkelingskosten van een nieuwe stof bedragen
over het algemeen 2 à 3 mln. gulden. Het gaat hier dus om minder dan
1% van de totale ontwikkelingskosten.Het vraagstuk van de administratieve lasten doet ook niet erg terzake.
Van het bedrag van ƒ 17.000 is ƒ 12.000 te beschouwen als kosten
voor de beoordeling van het dossier, inclusief de risicobeoordeling van de
desbetreffende stof met betrekking tot toelating van die stof op de markt.
De resterende ƒ 5000 betreffen het bedrag dat te maken heeft met risicobeoordelingen –
modelmatig overigens – met betrekking tot toelating van een stof in
bepaalde producten. Wanneer later wordt beslist dat een stof niet mag worden
gebruikt in bepaalde producten, is dat deel van het bedrag weer teruggeefbaar.Het bedrag dat voor de hele procedure in rekening wordt gebracht, is een
bedrag van niks. We zouden het natuurlijk best uit de algemene middelen kunnen
betalen. Ik heb aangegeven, dat het om heel weinig kennisgevingen gaat. Geleidelijk
is het aantal ervan een beetje gestegen. Het wetsontwerp heeft bovendien een
lange geschiedenis. De aantallen heb ik opgenomen in de memorie van antwoord
bij het wetsontwerp aan deze Kamer en daarbij hebben wij per bedrijf aangegeven
om hoeveel volledige kennisgevingen het gaat. Het aantal lag in de orde van
grootte van 30. Er zijn ook onvolledige, beperkte kennisgevingen, maar in
kleine hoeveelheid. Dat zijn er ook een kleine 30. Het gaat in ieder geval
om een heel klein aantal, om kleine bedragen en om heel grote ondernemingen.
De kern van de zaak is echter, dat toelating aan de regelgeving is gebonden.In antwoord op een vraag een uwer zeg ik, dat er niets misgaat wanneer
dit wetsontwerp zou worden verworpen, want de regelgeving is er en die zal
worden aangescherpt. In Nederland en in Europa zijn wij hard bezig met de
ontwikkeling van een stoffenbeleid, maar daar gaat het nu niet om. Die regelgeving
is dus goed, maar zij kan beter. Nu gaat het alleen maar om de vraag in hoeverre
de regelgeving leidt tot kosten die beschouwd kunnen worden als ontwikkelingskosten
voor de desbetreffende stoffen bij de desbetreffende ondernemingen. Ik ben
principieel van mening dat dat inderdaad een ondernemersaangelegenheid is
en dat de totale kosten voor rekening van de ondernemer dienen te worden gebracht.
De overheid haalt hem niet het vel over de neus. Zij gebruikt hem niet als
een melkkoetje. Het bedrag is peanuts, maar ik vind het van belang aan te
geven, dat deze kosten geen handhavingskosten zijn, maar kosten die onderdeel
uitmaken van het totale ontwikkelingsproces voor het desbetreffende product.Ik ben het eens, mijnheer de voorzitter, met degenen die zeggen: het zou
allemaal beter zijn geweest wanneer dit een Europese registratie, een Europese
kennisgeving was. In 1979, toen de zesde wijziging van de desbetreffende richtlijn
tot stand is gebracht, gold de autonomie van de afzonderlijke lidstaten op
de interne markt wat sterker. Ik meen, dat wanneer je nu met deze regelgeving
zou beginnen, je wellicht zou kunnen gaan mikken op een Europese
registratie. Nu spreken we in die zin ook over de GGO's. Die Europese registratie
is er nu niet en omdat die er niet is, kun je ook niet praten over een Europees
tarief. Als er een Europese kennisgeving zou zijn geweest, zou er ook een
Europees tarief zijn. Nu praat je over nationale kennisgeving, maar wel geldt,
dat we steeds met elkaar in contact staan.Tot het in acht nemen van die zes weken en 60-dagenperiode behoort ook
de plicht van de bevoegde autoriteiten om het desbetreffende dossier aan alle
andere veertien lidstaten toe te sturen. De desbetreffende autoriteit moet
ook luisteren naar eventuele oordelen van die andere lidstaten als zij die
zouden hebben. Er moet dus sprake zijn van een serieus proces en niet van
een louter procedurele afhandeling,Het zou beter zijn geweest als we ooit hadden beslist op Europees niveau
tot maatregelen te komen. Nu dit niet het geval is, is dus sprake van een
nationaal tarief. De meeste landen hebben ook besloten om tot een nationale
tariefstelling te komen. We zouden een uitzondering zijn, wanneer wij op dit
punt anders zouden handelen. Ik ben niet zo bang voor de aanzuigende werking.
Nogmaals, dat is niet het grootste probleem. Wel wil ik vaststellen, dat momenteel
het overgrote deel van de Europese lidstaten zowel met betrekking tot GGO's
als met betrekking tot de desbetreffende stoffen hebben besloten een dergelijke
retributieheffing in te stellen. Een lijstje met de namen van de lidstaten
die hiertoe hebben besloten, zal ik de Kamer schriftelijk doen toekomen, maar
ik hoop dat zij nu van mij wil aannemen, dat er van de vijftien lidstaten
ongeveer tien à twaalf de desbetreffende retributie nationaal heffen.
Wij zouden behoren tot een klein groepje van twee à drie landen dat
niet die retributie zou heffen. Ik meen dat dat groepje uit Zweden, Denemarken
en Oostenrijk bestaat. Oostenrijk is overigens al bezig met de voorbereiding
van een nationaal retributiesysteem.Waarom heb ik de GGO's uitgezonderd? Ik heb de GGO's niet uitgezonderd.
Ik heb fundamenteel onderzoek van niet-commerciële instellingen naar
GGO's op verzoek van de Tweede Kamer uitgezonderd van de retributie. Het was
dus een verzoek van de Tweede Kamer, maar daar moet je op reageren. Ik vind
zelf dat er wat in zit om zo te handelen. Voor fundamenteel onderzoek moet
een dossier komen. Nadat het fundamenteel onderzoek heeft geleid tot de beslissing
van een onderneming een bepaalde GGO op de markt te brengen, moet die onderneming
weer met een nieuw, een moeilijker dossier komen. Dat moet ook weer worden
beoordeeld. Dossiers, louter ten behoeve van onderzoek, zou ik willen uitsluiten,
maar dat geldt niet voor dossiers over GGO's die mogelijk worden toegepast
op de markt. Dat lijkt mij redelijk. Dit is voor stoffen inmiddels het geval.
Die kwestie zat al in de regelgeving. Aangezien er sprake is van verschillende
Europese richtlijnen – daarom komen wij met dit wetsvoorstel –
gold die uitzondering al voor fundamenteel onderzoek naar stoffen, maar nog
niet voor fundamenteel onderzoek naar GGO's. Dat is op verzoek van de Tweede
Kamer uitgezonderd. Ik heb dat verzoek graag ingewilligd.Er is ook gevraagd naar de tarievenindeling, met name door de heer Rabbinge.
Die indeling zit uiterst voorzichtig in elkaar. Voor één tot
tien ton gaat het gemiddeld om een bedrag van ƒ 17.000. Als er sprake
is van een grotere omvang van de hoeveelheid van de stof, dan geldt een iets
hoger tarief. Wanneer er sprake is van een overschrijding van die tien ton,
komt er ƒ 13.600 bij. Wanneer er 100 ton wordt overschreden, komt er
iedere keer ƒ 25.500 bij. Het is dus een getrapt tarief, afhankelijk
van de omvang van de hoeveelheid van de stof die jaarlijks op de markt wordt
gebracht. Alleen voor kleine hoeveelheden is er een heel laag tarief van ƒ
6200. Dat tarief loopt van 10 tot 100 kilo.Ik wil mij beperken tot dit ant- woord in eerste termijn, aangezien het
gaat om de hoofdzaak. Die hoofdzaak was: is het toelating of handhaving? Ja,
het is toelating. Ik heb aan de hand van de tekst van de richtlijn aangetoond
dat er inderdaad sprake is van toelating van de stof, via het dossier, tot
de handel in de EG. Het is geen louter administratieve handeling. Wij zijn
op basis van Europese regelgeving niet verplicht te komen met dit wetsvoorstel.
Het mag. Van die mogelijkheid heeft mijn voorganger, mevrouw De Boer, gebruikgemaakt.
Ik heb die lijn willen doortrekken. Ik heb uiteraard kennisgenomen van de
schriftelijke behandeling. Op basis daarvan heb ik mij even achter de oren
gekrabd. Als zoveel fracties hiertegen zijn, heeft het dan wel zin de behandeling
van dit wetsvoorstel door te zetten? Het kan best zijn dat dit wetsvoorstel
het niet haalt. Ik zou dat zeer betreuren, omdat het gaat om een principiële
aangelegenheid. De toelating en de kosten daarvan zullen in rekening moeten
worden gebracht bij het desbetreffende bedrijf, want het gaat om product-
en stofontwikkelingskosten. Die dienen normaal voor rekening van het bedrijf
te komen. Er gaat niets mis als het niet doorgaat, maar ik zou dat zeer betreuren,
vanwege die principiële aangelegenheid. Het gaat slechts om een heel
klein bedrag. Wat dat betreft vraag ik mij af waarom het bedrijfsleven daar
zo'n ontzettend punt van maakt. Ik wilde de mogelijkheid dat dit wetsvoorstel
stilzwijgend zou sneuvelen, echter geen kans geven. Ik wilde het desbetreffende
wetsvoorstel om principiële redenen verdedigen, zodat ieder Kamerlid
exact weet om welke overwegingen het gaat als men zijn stem voor of tegen
uitbrengt.De voorzitter:Alvorens wij overgaan tot de tweede termijn vraag ik de leden om zich
bondig uit te spreken in tweede termijn. De minister heeft dat in zijn eerste
termijn ook gedaan. Ik doe dit verzoek, omdat de minister vanavond nog met
het vliegtuig weg moet voor een belangrijke internationale milieuconferentie.
De leden hebben in eerste termijn beperkt spreektijd gehad. Ik vraag hun,
zich in tweede termijn te beperken, nu nog meer dan gebruikelijk.De heer Baarda (CDA):Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor de beantwoording van
onze vragen. Ik stel evenwel vast dat hij niet op alle vragen is ingegaan.
Op grond van de Wet milieubeheer en de Wet bodembescherming worden geen leges
meer geheven, terwijl de minister in de Tweede Kamer nadrukkelijk heeft gesteld
dat het bij dit voorstel principieel gaat om vergunningverlening. Toch wordt
in de Wet milieubeheer een uitzondering gemaakt in de vorm van deze retributie,
althans het voorstel daartoe ligt voor. De minister heeft uitvoerig gerefereerd aan de Europese richtlijn en met
name de artikelen 7, 10 en 30 geciteerd. Ik heb een en ander niet zo vlug
kunnen nagaan, maar ik heb uit de antwoorden van de minister beluisterd dat
het om toetsing aan wet- en regelgeving gaat en niet om de beoordeling van
de stof. Ik ben het met de heer Van der Lans eens dat die niet in een paar
uur of in een dag mogelijk is. Het betreft nieuwe producten die een zeer serieuze
behandeling vergen. Daarbij komt, zoals de minister ook heeft gezegd, dat
de andere lidstaten geïnformeerd moeten worden.Wij zijn ondanks het verhaal dat de minister op zeer enthousiaste wijze
en met overtuiging heeft gebracht, er niet van overtuigd dat er een strikte
scheiding tussen handhaving en toelating kan worden gemaakt. In het verkeer
wordt wel gezegd: bij twijfel moet je niet inhalen. Aangezien er ook op dit
punt sprake is van twijfel, moet het niet op deze manier gedaan worden.De minister heeft gezegd dat het om peanuts gaat, om kleine bedragen.
Dat moet geen lastenverzwaring zijn. Volgens de minister zou de overheid het
best zelf kunnen betalen. Welnu, laten wij dat dan doen.Voorzitter! Dit zijn de hoofdpunten van mijn betoog in tweede termijn.
De fractie zal zich beraden over haar stemgedrag over het voorstel, zodat
volgende week kan worden gestemd.De heer Rabbinge (PvdA):Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor zijn bijzonder heldere
uiteenzetting. Zijn beantwoording was in feite helderder dan de memorie van
antwoord en is zeer overtuigend gebracht. Ik stel nog een aantal punten aan
de orde.Op toelating en handhaving is de minister uitgebreid ingegaan. Hij heeft
het juist als hij stelt dat ontwikkeling, op deze manier gedefinieerd, een
onderdeel is van het toelatingsproces en niet alleen een administratieve handeling.
De inschakeling van het RIVM gaat daarom niet alleen gepaard met een administratieve
handeling maar ook met een technische toetsing. Het is belangrijk en juist
om die erbij te betrekken.Het lijkt mij zeer wenselijk dat voor de GMO's Europese regelgeving aanhangig
wordt gemaakt. Wij spraken net over 30 en maximaal 60 stoffen, maar op het
gebied van de GMO's zijn er wel 400 stoffen. Wij maken dus geen uitzondering,
want de bulk van de stoffen wordt niet in rekening gebracht. Gegeven het feit
dat dit naar Europees niveau getild wordt, lijkt het mij bijzonder verstandig
dat er voortvarend aan gewerkt wordt.Mijnheer de voorzitter! De minister heeft gezegd dat Nederland geen uitzondering
is wat dit systeem betreft. Integendeel, wij behoren tot de tien landen die
mogelijkerwijs wel met retributies gaan werken. Ik vind dat weliswaar een
goed argument, maar het is niet afdoende. Als wij het er inhoudelijk niet
mee eens zijn, moeten wij een uitzondering kunnen vormen, hetgeen de minister
waarschijnlijk direct met mij eens zal zijn.Heel uitdrukkelijk wordt vergunningaanvraging voor het fundamenteel onderzoek
uitgezonderd. De misvatting ontstaat dat het met toelating te maken heeft,
maar dat is niet het geval. Het is goed dat dit duidelijk wordt gemaakt. Enerzijds
praten wij over de toelating van stoffen die uitontwikkeld zijn en op de markt
moeten worden gebracht. Anderzijds praten wij over stoffen waaraan nog een
enorm ontwikkelingstraject vastzit. Vanwege de mogelijke risico's die ook
aan experimenten zitten, is er een toelatingsprocedure gewenst, maar dat is
van een andere orde. Het betreft proeven geen toelating van middelen. Het
is goed om dat nog eens duidelijk te stellen.Ten slotte het punt van de bedragen. In eerste termijn heb ik al gezegd
dat het geen armlastige bedrijven zijn en dat het om bijzonder kleine bedragen
gaat. Dat mag echter niet het argument zijn. Het is een principiële kwestie,
ook als de bedragen hoger zouden zijn. De minister heeft duidelijk gemaakt
dat het een onderdeel is van het gehele toelatingsproces.Het definitieve standpunt zullen wij in de fractie nog bepalen, maar het
antwoord van de minister heeft zeer bijgedragen aan betere oordeelsvorming
over dit wetsvoorstel.De heer Ketting (VVD):Mijnheer de voorzitter! Het betoog van de minister was gedegen, wat mij
niet verbaast, en beknopt, wat mij wel verbaast maar ook verheugt. Ik ben
nog niet helemaal overtuigd. Ik heb goed geluisterd, maar ik lees in artikel
5 van de richtlijn dat kennis moet worden gegeven aan de bevoegde instantie
van een lidstaat. Dat kan van alles zijn, ook een certificerend instituut
van de bedrijfstak zelf. Er staat niet omschreven dat het een door de wet
geregelde institutie betreft.Ik verkeer verder in grote verwarring over de consistentie van het departement
zelf. In de memorie van antwoord van de Wet milieugevaarlijke stoffen –
pagina's 17 t/m 19 – staat dat terzake van het aan een ander ter beschikking
stellen en het invoeren van nieuwe stoffen de richtlijn volgens artikel 22
een vergunning of toelatingsstelsel uitsluit.Er staat verder in de memorie van toelichting van de Wet milieugevaarlijke
stoffen dat de richtlijn niet toestaat dat een ander systeem van kennisgeving
en beoordeling, bijvoorbeeld door middel van vergunning of formele toelating,
wordt voorgeschreven. Ook Sampiemon komt in zijn bewerking van de Wet milieugevaarlijke
stoffen tot dezelfde conclusie. Ik wil de minister dit dus graag in overweging
geven.De voorzitter:Mag ik u even onderbreken? Misschien wil de bode de persoon verwijderen
van wie de draagbare telefoon afging. De persoon is een jaar niet meer welkom
op de tribune.De heer Ketting (VVD):Er blijft bij dit soort complexe wetgeving in ieder geval gerede twijfel
bestaan, zeker als ik citaten van de betreffende wetgeving te berde breng.
Niet aan zelfregulering gecertificeerd door de sector, al zal dit een vrij
beperkte omvang hebben. Ik ben dat met de minister eens. Wij denken daarom
dat wetgeving hier niet de juiste weg is. De argumentatie van de bewindsman
is zodanig dat ook mijn fractie zich hierover zal beraden. Ik wil de minister
echter aanraden niet al te optimistisch in het vliegtuig te stappen.De heer Van Bruchem (RPF/GPV):Mijnheer de voorzitter! Ik wil in het algemeen beginnen
met te stellen dat, ook na alles wat er vanmiddag over dit onderwerp is gezegd,
onze fracties van mening zijn dat de overheid bij het toetsen van de toelating
van deze stoffen een belangrijke functie heeft. Bij het vorige onderwerp zijn
de kalkoen en het kerstdiner genoemd. Je moet de kalkoen natuurlijk nooit
laten oordelen over de samenstelling van het kerstdiner.De minister heeft gezegd dat tien tot twaalf landen deze retributies heffen.
Ik begrijp dat wij daar nog exacte informatie over krijgen. Als wij niet mee
zouden doen, zouden wij dus in een uitzonderingspositie zijn. Dat is op zich
een extra argument voor goedkeuring van dit voorstel.De minister is ook ingegaan op het fundamentele onderzoek naar de gemodificeerde
organismen. Ik ben het inhoudelijk helemaal eens met de wijze waarop het nu
geregeld is, namelijk dat er pas als die organismen echt op de markt komen,
een nieuw tweede dossier komt, getoetst wordt en eventueel retributies worden
betaald. Desalniettemin blijft het enigszins merkwaardig dat dit punt in het
kader van dit voorstel uitgezonderd moest worden, omdat het er van het begin
af aan niet in opgenomen had moeten worden.Het volgende punt betreft de crux van het voorstel, toelating of handhaving.
De minister deed vrij overtuigend op dit gebied. Er blijven voor ons echter
nog wel wat vragen liggen. De minister zegt nu dat de toetsingsprocedure en
alles wat daarbij hoort gewoon onderdeel is van het ontwikkelingsproces. Dat
is iets anders dan toelaten. Je kunt ontwikkelen en niet toegelaten worden.
Je hebt dan per definitie geen profijt. Ik heb gevraagd of als een dossier
wordt afgewezen – en die mogelijkheid bestaat – dat aanleiding
is om van de retributieheffing af te zien dan wel die te restitueren. Als
je de toetsingsprocedure helemaal bij de ontwikkelingskosten betrekt, wordt
dat wat lastig.De minister heeft artikel 10 van de richtlijn geciteerd over die toelatingsprocedure.
Als ik goed heb geluisterd, komt daarin helemaal aan het einde wel het woordje
"tenzij" voor: tenzij het bevoegd gezag of de bevoegde instantie iets anders
oordeelt. Er bestaat dus kennelijk nog een kleine ontsnappingsmogelijkheid
tussen goedkeuring van het dossier en toelating van de stof op de markt.De minister heeft gezegd dat in een tweede ronde de toepassingen worden
beoordeeld. Dat kan een beperking tot gevolg hebben. In de memorie van antwoord
staat echter dat in de tweede fase, dus bij de beoordeling van de risico's,
door toedoen van Nederland drie stoffen verboden zijn. Zij zijn dus helemaal
niet toegelaten, ook niet in beperkte mate. Dat kan kennelijk wel. Kan de
minister daar iets duidelijker over zijn? Akkoord bevinding van een dossier
leidt dus niet automatisch tot toelating. Er zit toch nog een zeef tussen.
Wil de minister daarop reageren?Wij hebben nog even de tijd om over onze eindopstelling na te denken.
Dat is heel mooi in dit geval. Andere woordvoerders hebben dat ook al gezegd.
Wij staan echter bepaald niet negatief tegenover dit wetsvoorstel.De heer Van der Lans (GroenLinks):Mijnheer de voorzitter! Ik dank de minister voor zijn inspirerende en
bondige betoog. Ik heb er met genoegen naar geluisterd, hoewel ik al overtuigd
was. Zijn antwoord onderstreepte nog eens alles wat ik in eerste termijn heb
gezegd. Ik vind het wel jammer dat wij de behandeling een beetje moeten afroffelen.
Met name mijn collega van het CDA had ik graag een aantal keren geïnterrumpeerd,
maar ik vreesde dat ik dan afgetikt zou worden door de voorzitter.De minister heeft goede argumenten aangevoerd voor het feit dat deze kosten
in rekening worden gebracht bij het totale ontwikkelingsproces. Van mijn collega's
die zich in eerste termijn zeer kritisch hebben opgesteld, had ik graag gehoord
hoe zij over die argumenten denken. Nu kwam de heer Baarda mijns inziens wat
gemakkelijk weg met te zeggen dat hij nog steeds niet helemaal overtuigd was,
zonder dat hij de gelegenheid had op het betoog van de minister in te gaan
dan wel mijn kritische vragen te moeten beantwoorden. Ik vind dat erg jammer.
Ik hoop dat de heer Baarda en de heer Ketting zich goed zullen beraden over
wat er precies aan de hand is. Het zijn ogenschijnlijk peanuts van de heer
Pronk, maar aan de andere kant gaat het om een zeer principiële kwestie.Wij moeten ons niet op die bedragen blind staren, maar juist de vraag
beantwoorden wat tot de kosten behoort die de overheid kan verhalen en die
onderdeel vormen van het totale ontwikkelingsproces. Naar mijn overtuiging
is de minister daarin zo overtuigend geweest dat het toch wel heel moeilijk
zal zijn voor partijen die de betrouwbaarheid van de overheid en het milieu
hoog in het vaandel hebben hier "nee" tegen te zeggen.De voorzitter:Ik wijs de heer Van der Lans erop dat de voorzitter niet heeft gevraagd
om afraffelen, maar om bondigheid en wel op verzoek van de minister.De heer Hessing (D66):Voorzitter! Ik dank de minister voor zijn enthousiaste en bondige antwoord.
Ik heb nog een constatering en drie punten.Ik constateer dat het berekende bedrag van ƒ 17.000 zowel zijn
bedoeld voor de kosten verbonden aan toelating van de stof als aan de kosten
die verbonden zijn aan de beoordeling van de toepassing van die stof in concrete
producten. Ik neem aan dat het in het laatste geval per saldo om veel meer
beoordelingen gaat. Voor dat deel is slechts ƒ 5000 van die ƒ
17.000 beschikbaar. Het kan in ieder geval nooit om kostendekkende retributies
gaan en daarvan is in dit wetsvoorstel sprake.De minister relativeert de aanzuigende werking van het voorstel. Op zichzelf
vind ik dat interessant, omdat dit punt juist prominent en indringend in de
memorie van toelichting wordt opgevoerd. Op pagina 1 staat het volgende: "Een
tweede aanleiding om de retributieplicht te introduceren is gelegen in de
wenselijkheid in lijn te blijven met ontwikkelingen in de in dit opzicht belangrijkste
lidstaten van de Europese Unie. Het is niet ondenkbaar dat op een gegeven
moment de situatie waarbij de omringende lidstaten retributies kennen, maar
Nederland niet zal leiden tot een toename van het aantal kennisgevingen en
meldingen van buiten de Europese economische ruimte in Nederland met een toename
van kosten voor de Nederlandse overheid als gevolg." Dat is min of meer bedoeld
als een aansporing. Als wij dat niet doen, worden wij het putje
van Europa. Dan zien wij ons voor grote kosten geplaatst, omdat iedereen hier
gaat melden en wij dat allemaal moeten beoordelen. Dat relativeert de minister
op dit moment en daar neem ik kennis van, maar daarmee ondergraaft hij wel
een van de redenen voor het wetsvoorstel.Dan kom ik bij mijn tweede opmerking. De minister heeft mijn opmerking
dat de regering wisselend beleid voert bij het doorberekenen van kosten niet
ontkracht. Dat het nu weer wordt opgevoerd, vind ik nog geen argument om te
zeggen dat het beleid van deze regering op dit punt zodanig dwingend is dat
wij alleen daarom al hiervoor moeten zijn. Ik vind dat er een wisselend beleid
wordt gevoerd bij het doorberekenen van kosten, maar dat is slechts een constatering.Nu kom ik bij mijn laatste opmerking. Ik vind het jammer dat de minister
niet is ingegaan op het punt van de deregulering, maar dat lag aan de keuze
van zijn onderwerpen. Met hetzelfde elan waarmee de minister vindt dat deze
marginale kosten simpelweg aan het bedrijfsleven doorberekend kunnen worden,
kan mijn fractie stellen dat dit marginale wetsvoorstel uit het oogpunt van
deregulering beter achterwege kan blijven. Wat is de toegevoegde waarde als
het om zo weinig geld gaat? Met hetzelfde argument kun je twee kanten uit.Kortom, ik heb nog niet veel argumenten voorhanden om mijn fractie te
adviseren positief over dit wetsvoorstel te oordelen.Minister Pronk:Het laatste is erg jammer. Ik probeer toch werkelijk een argumentatie
op te bouwen op grond waarvan het vele werk dat wij de afgelopen jaren aan
dit wetsvoorstel hebben besteed met een positief resultaat wordt bekroond.Laat ik maar beginnen met de opmerking die de heer Hessing heeft gemaakt.
Je kunt een aantal aspecten relativeren. Het gaat in dit verband alleen niet
om deregulering. Dit is regulering. Er heeft regulering plaatsgevonden: de
Europese richtlijn. Alle lidstaten hebben daarmee ingestemd om te komen tot
een beoordelingsprocedure voorafgaande aan de toelating van stoffen en producten
tot de markt. Reken maar dat er meer zal worden gereguleerd. Dat is van het
allergrootste belang, want de hoeveelheid gevaarlijke, chemische en ingewikkelde
stoffen die op de markt dreigt te komen zonder dat er goed naar wordt gekeken
is groot. Wij zijn in Europees verband dus druk bezig om te komen met een
goed stoffenbeleid, want dat kun je niet nationaal doen. Dit wetsvoorstel
gaat niet over meer of minder regels of over de manier waarop die regels worden
vormgegeven. Het gaat om de vraag wie er uiteindelijk voor moet betalen als
er een bepaald regelsysteem is. Dat is de eigenlijke vraag die in dit wetsvoorstel
wordt beantwoord.De heer Hessing heeft uiteraard gelijk dat de overheid niet altijd hetzelfde
proportionaliteitsbeginsel toepast. Soms worden kosten wel en soms worden
ze niet doorberekend. Wij kennen de ontstaansgeschiedenis van wetsvoorstellen.
Dit is ontstaan op basis van discussies over de wijze waarop het milieubeleid
moet worden gevoerd. Dan is het van het allergrootste belang om uit te gaan
van ketenverantwoordelijkheid en ketenaansprakelijkheid. De totale kosten
moeten worden geïnternaliseerd en neergelegd bij degenen die ze uiteindelijk
hebben veroorzaakt. Het gaat niet om de handhavingskosten, maar om kosten
verbonden aan ontwikkeling, research en het op de markt brengen daarvan. Het
gaat niet om de uitbreiding van het systeem van retributies. Wij zullen straks
komen met een systeem van regelgeving, anders dan in het kader van Europese
regels over stoffen. Dat systeem wordt wat ingewikkelder dan wat wij tot nu
toe hadden. Het wordt ook ingewikkelder dan in 1990, toen wij een paar uitzonderingen
hadden op basis van die spoedregeling. In principe krijgen de ondernemingen
die deze stoffen op de markt willen brengen en daar geld aan willen verdienen
alle daarvoor in aanmerking komende kosten in rekening gebracht. Proportionaliteit
en deregulering zijn dus mijn punten op dit vlak.Het gaat om een klein bedrag, maar het zou in een later stadium hoger
gesteld kunnen worden. Dat gebeurt dan op een zeer transparante manier, want
de wijze waarop de tarieven worden vastgesteld, is beschreven in de wet zelf
en een en ander gebeurt ook steeds met instemming van het parlement. Het gaat
om twee componenten: enerzijds ƒ 12.000 voor het gemiddelde bedrag
van ƒ 17.000, zijnde de kosten die zijn verbonden aan de eerste fase,
dus toelating van de stof tot de markt, anderzijds ƒ 5000 voor de beoordeling
van het risico van toelating van de stof tot een product. Dit bedrag van ƒ
5000 wordt teruggegeven als de stof niet wordt toegelaten tot producten.Overigens heeft de heer Hessing gelijk dat het gaat om onwaarschijnlijk
lage bedragen uit een oogpunt van kostendekkendheid of uit een oogpunt van
beoordeling van risico's van toelating van een stof tot producten. Daarom
heb ik gezegd dat het gaat om een modelmatige toetsing. Ik kan mij voorstellen
dat de toetsingen in een later stadium voor bepaalde producten niet meer louter
modelmatig zijn, maar ook andere activiteiten van toetsingsinstanties met
zich zullen brengen. Voor het huidige model – toetsing van het risico
van de stof en vervolgens toetsing van het risico van toepassing van de stof
in producten – is door een onafhankelijke instantie een kostenberekening
gemaakt en die heb ik ook gepresenteerd.De heer Van Bruchem (RPF/GPV):Begrijp ik goed dat het tweede deel van de retributie wordt gerestitueerd
als de stof niet wordt toegelaten voor een product?Minister Pronk:Inderdaad. Het eerste deel blijft betaald. Dat is het risico van de ondernemer
voor het organiseren van het proces dat zou kunnen leiden tot toelating van
een stof op de markt.Het punt van de aanzuigende werking heb ik heel bewust gerelativeerd,
omdat ik de Kamer niet wil bestoken met argumenten die ik werkende of denkende
weg zelf eigenlijk niet meer zo relevant acht. Voor stoffen hebben alleen
Luxemburg, Zweden en Oostenrijk geen retributiesysteem, terwijl Oostenrijk
ertoe zal overgaan. Voor GGO's is het lijstje iets langer: Luxemburg, Spanje,
Portugal en Griekenland hebben daar geen retributiesysteem voor. Stel nu dat
Nederland de enige zou zijn, dan nog verwacht ik geen grote aanzuigende werking,
want er moet dan wel in Nederland zelf productie plaatsvinden. Ik kan mij
geen enkele grote internationale onderneming voorstellen die
de plaats van vestiging laat afhangen van de hoogte van de retributie die
moet worden betaald bij toelating van de stof tot de markt. Dit argument van
de aanzuigende werking kan de Kamer dus bij nader inzien beter vergeten. Ik
had er nu aan voorbij kunnen gaan, maar ik heb dit indertijd wel opgeschreven
en dat hoort ook tot de behandeling van het wetsvoorstel. Bovendien wil ik
geen "overkill" aan argumenten toepassen.Ik ben blij met de opmerkingen van de geachte afgevaardigde de heer Rabbinge.
Eigenlijk zijn deze accentueringen van opmerkingen die ik al heb gemaakt,
onder andere over bedragen en de speciale positie voor GGO's.De heer Baarda heeft terecht gezegd dat ik niet ben ingegaan op de relatie
tussen de nu voorgestelde retributies en de destijds genomen beslissing om
de leges af te schaffen. Ik heb dit wel uitvoerig schriftelijk beantwoord
en kan daar eigenlijk weinig aan toevoegen. De beslissing van destijds om
de leges af te schaffen was geen principiële beslissing, maar was ingegeven
door de constatering dat de leges een werking hadden die in strijd was met
het oogmerk, namelijk goed milieugedrag. Het leidde tot ontwijking, tot het
achterwege blijven van goed milieugedrag. Daarom was het beter de leges af
te schaffen. Het was een pragmatische en niet een principiële beslissing
die contraproductieve milieueffecten moest voorkomen. Het in rekening brengen
van kosten, verbonden aan de ontwikkeling van een totaal nieuwe stof, kan
per definitie dat effect niet hebben. Daarom is het niet in strijd met de
geest van de indertijd genomen beslissing met betrekking tot de leges.Voorzitter! Er kan geen twijfel bestaan over de vraag of het gaat om handhaving
dan wel toetsing. Het gaat om toetsing – eventueel leidend tot toelating –
en niet om handhaving. Er is sprake van handhaving nadat er gedrag tot stand
is gekomen op de markt. Toetsing gaat vooraf aan toelating tot de markt. Uiteraard
moet je toetsen aan de hand van criteria en procedures. Daarna moet handhaving
plaatsvinden en moet worden bezien of het gedrag in overeenstemming is met
de regels. Het woord "tenzij" zegt voldoende. Na beoordeling van het dossier
wordt een product toegelaten tot de markt tenzij de bevoegde instantie anders
aangeeft. De bevoegde instantie – in casu de regering – heeft
een discretionaire bevoegdheid en die oordeelt op basis van de in de richtlijn
opgenomen criteria. De regering kan het delegeren aan certificerende instanties.
Ik wil dat graag doen, maar ik heb begrepen dat het bedrijfsleven er niet
zo in is geïnteresseerd. Het gaat immers om een kleine markt.De heer Baarda (CDA):De minister zegt met nadruk dat het gaat om toetsing, maar toetsing is
toch handhaving?Minister Pronk:Het dossier wordt getoetst aan de in de richtlijn opgenomen criteria,
voorafgaande aan toelating tot de markt. Daar heb je criteria voor nodig,
want er kan natuurlijk niet in het wilde weg worden getoetst. Dat is iets
anders dan handhaven, al heeft handhaving een toetsingselement in zich. De
toelating en het gedrag kunnen worden getoetst, maar toetsing op zich is het
begin van beoordeling en handhaving. Ik vind dat er een overduidelijk onderscheid
is en de belangrijkste vraag op dit punt is, of de stof al dan niet op de
markt is.De heer Rabbinge (PvdA):Voorzitter! Ik denk dat het overduidelijk is dat de toelating een proces
is dat meer is dan het opeenstapelen van dossiers. Die misvatting dreigde
te ontstaan, zowel bij de behandeling in de Tweede Kamer als naar aanleiding
van de eerste memorie van antwoord. Uit het antwoord van de minister is nu
duidelijk geworden wat er onder de toelating moet worden verstaan. Het gaat
daarbij om al die stappen die moeten worden gezet, en dat zijn handelingen
van een gecertificeerde instelling of een rijksinstituut, in dit geval het
RIVM. Ik denk dat dit heel duidelijk niet onder de noemer handhaving kan worden
gerangschikt, want daarbij gaat het om de vraag of een toegelaten middel op
de juiste wijze wordt toegepast.Minister Pronk:Voorzitter! Ten slotte. Er zijn indertijd enkele producten niet toegelaten.
Bij drie daarvan ging het om een spoedprocedure op basis van een artikel van
de Wet milieugevaarlijke stoffen. Dit was vóór 1990, dus meer
dan tien jaar geleden, en wel op grond van de volgende overwegingen. Er is
een dossier waarin is opgenomen of een stof moet worden geclassificeerd als
risicovol enz. Als het dossier helemaal voldoet aan de eisen, moet de stof
tot de handel worden toegelaten. De Nederlandse regering heeft toen op basis
van een eigen beoordeling van het karakter van bepaalde stoffen gezegd dat
ze niet zouden mogen worden toegelaten tot de Europese markt, ook al voldeed
het dossier helemaal aan de regels. In de loop van een paar jaar heeft zij
in drie gevallen voorgesteld, een stof niet toe te laten, overigens op basis
van het dossier. Zonder dossier kon er ook geen beoordeling plaatsvinden.
Deze spoedprocedure is Nederland niet in dank afgenomen en deze wordt eigenlijk
ook niet meer toegepast. Nu wordt alles gedaan zoals het is beschreven in
deze regelgeving. Over de andere vijf stoffen is uiteindelijk aan de hand
van andere nationale reguliere procedures via andere landen door Brussel een
besluit genomen. De spoedprocedure vormt dus eigenlijk nog een extra mogelijkheid,
maar daarvan hebben wij in de afgelopen tien jaar geen gebruik meer gemaakt.De heer Van Bruchem (RPF/GPV):Voorzitter! Mag ik uit deze woorden van de minister concluderen dat als
het dossier akkoord bevonden is, een stof slechts bij zeer hoge uitzondering
niet wordt toegelaten en dat er dan echt iets bijzonders aan de hand moet
zijn?Minister Pronk:Dit wordt niet meer in het kader van een spoedprocedure gedaan. En zoals
ik heb aangegeven, is er tijdens het hele beoordelingsproces ook veel contact
met het bedrijf dat de stof op de markt wil brengen. Er worden ook zeer veel
aanvullende vragen gesteld, als onderdeel van die beoordelingsprocedure van
zes weken tot zestig dagen. En omdat bedrijven dit weten, trekken zij vaak
hun aanvrage weer in. Ook daaruit blijkt dat het een zeefproces is.Voorzitter! Ik hoop dat ook de leden die hebben aangegeven dat zij nog
niet geheel overtuigd zijn – ik heb de indruk dat ik een aantal bedenkingen
heb kunnen wegnemen – tot de conclusie kunnen komen dat dit wetsvoorstel
waarmee naar mijn mening geen groot financieel belang gemoeid
is, maar dat wel een principieel karakter heeft, door dit huis kan worden
goedgekeurd.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik heb begrepen dat er door enkele woordvoerders om stemming over dit
wetsvoorstel is gevraagd. Deze zal plaatsvinden op 20 februari aanstaande.De vergadering wordt van 18.14 uur tot 19.45 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20002001-897-904.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl