ECLI:NL:CRVB:2012:BV2068, Centrale Raad van Beroep, 25-01-2012, 10-5624 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2012-01-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Geen recht meer op ziekengeld. Geschikt voor tenminste één van de in het kader van de WAO geduide functies.

10/5624 ZW 
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [Appellant], wonende te [woonplaats] (appellante),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 1 september 2010, 09/8413 (aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv).
    
    Datum uitspraak: 25 januari 2012
     
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellante heeft mr. E.A. Breetveld, advocaat, hoger beroep ingesteld.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 14 december 2011. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. D.H.T. Krouwel, advocaat. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. W. de Rooy-Bal. Tevens was als tolk aanwezig 
      F. Mohammed.
    
    
    II. OVERWEGINGEN 
    
    1.1. Appellante, laatstelijk werkzaam als postsorteerster, heeft zich vanuit een uitkeringssituatie ingevolge de Werkloosheidswet (WW) op 28 november 2001 ziek gemeld wegens een operatie in verband met een navelbreuk en buikwandcorrectie. Nadien was ook sprake van rug-, nek- en schouderklachten. Bij het einde van de wachttijd is haar een uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheids-verzekering (WAO) toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Bij besluit van 15 april 2005 is de WAO-uitkering van appellante per 14 juni 2005 ingetrokken, omdat de mate van arbeidsongeschiktheid werd vastgesteld op minder dan 15%. Hierbij is overwogen dat appellante met inachtneming van de voor haar vastgestelde beperkingen, die zijn vastgelegd in een Functionele Mogelijkheden Lijst (FML), geschikt werd geacht voor aan deze beperkingen aangepaste arbeid. Het daartegen ingestelde bezwaar is bij besluit van 14 oktober 2005 ongegrond verklaard.
    
    1.2. Appellante heeft zich vervolgens, vanuit de situatie dat zij een WW-uitkering ontving, meerdere malen ziek gemeld, voor het laatst op 14 september 2009 wegens toegenomen buikklachten. Nadat appellante op 28 september 2009 op het spreekuur is gezien van een arts, heeft deze namens het Uwv bij besluit van 28 september 2009 aan appellante meegedeeld dat zij vanaf 5 oktober 2009 geen recht meer heeft op ziekengeld ingevolge de Ziektewet (ZW) omdat zij geschikt wordt geacht voor tenminste één van de in het kader van de WAO geduide functies. Bij besluit van 22 oktober 2009 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 28 september 2009, onder verwijzing naar de rapportage van de bezwaarverzekeringsarts van 21 oktober 2009, ongegrond verklaard. 
    
    2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank is - samengevat - van oordeel dat uit het onderzoek van de betrokken verzekeringsartsen voldoende gegevens naar voren zijn gekomen om tot een afgewogen oordeel omtrent de voor appellante geldende beperkingen te kunnen komen en ziet dan ook geen aanleiding het medisch onderzoek onzorgvuldig te achten. De rechtbank heeft voorts geen aanknopingspunten gevonden om het medisch oordeel van de verzekeringsartsen in twijfel te trekken. Zij heeft daarbij mede in aanmerking genomen dat uit de door het Uwv in beroep overgelegde informatie van de huisarts kan worden afgeleid dat radioloog O.D.F. Henneman op 25 september 2009 aan de huisarts heeft bericht dat bij onderzoek geen afwijkingen naar voren zijn gekomen die de buikklachten van appellante kunnen verklaren. De stelling van appellante dat de functie van parkeercontroleur niet geschikt is omdat zij niet langdurig kan lopen, is niet met medische stukken onderbouwd. Uit de nadere rapportage van de bezwaarverzekeringsarts van 21 oktober 2010 blijkt overigens dat langdurig lopen bij het uitoefenen van de functie parkeercontroleur geen vereiste is, aldus de rechtbank.
    
    3. In hoger beroep benadrukt appellante - kort samengevat - dat het medisch onderzoek onzorgvuldig is geweest. Het Uwv had nadere informatie bij de huisarts dan wel de plastisch chirurg moeten opvragen. Het feit dat de radioloog geen afwijkingen heeft gevonden voor de buikklachten wil niet zeggen dat er geen medische verklaring voor is. Appellante meent dat zij door haar buik- en lage rugklachten beperkt is ten aanzien van langdurig lopen en staan, zodat zij niet in staat is de functie van parkeercontroleur uit te oefenen.
    
    4.1. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 
    
    4.2. Op grond van artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft de verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid, als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste jurisprudentie van de Raad dient onder “zijn arbeid” in voormelde zin te worden verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding feitelijk verrichte arbeid. Deze regel lijdt in zoverre uitzondering dat, wanneer de verzekerde na het volbrengen van de voorgeschreven wachttijd blijvend ongeschikt is voor zijn oude werk en niet in enig werk heeft hervat, als maatstaf geldt arbeid, zoals die nader is geconcretiseerd bij de beoordeling van zijn aanspraak op een uitkering op grond van de WAO. Van ongeschiktheid in de zin van de ZW is in deze situatie geen sprake indien de verzekerde geschikt is voor ten minste één van de functies die zijn geselecteerd bij de schatting in het kader van de WAO. 
    
    4.3. De Raad stelt vast dat in hoger beroep in essentie dezelfde gronden zijn aangevoerd als in beroep. Naar het oordeel van de Raad heeft de rechtbank de beroepsgronden van appellante uitvoerig besproken en genoegzaam gemotiveerd waarom deze niet slagen. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de overwegingen die daaraan ten grondslag hebben gelegen. Hetgeen appellante in hoger beroep zonder nadere medische onderbouwing heeft aangevoerd, leidt niet tot een andersluidend oordeel. De bezwaarverzekeringsarts heeft in zijn rapportage van 21 oktober 2009, aangevuld op 21 januari 2010, voldoende overtuigend en gemotiveerd aangegeven waarom appellante geschikt is te achten voor de destijds in het kader van de WAO geduide functie van parkeercontroleur (in de in 2005 opgestelde FML is appellante op het ?item lopen tijdens het werk? beperkt geacht tot 4 uur per dag, terwijl uit de desbetreffende functiebeschrijving niet blijkt dat zulks in de geduide functie van parkeercontroleur wordt overschreden). 
    
    4.4. Met betrekking tot appellantes stelling dat haar klachten zijn toegenomen ten opzichte van de FML van 28 juli 2005 omdat zij op 27 juli 2007 opnieuw is geopereerd wegens recidief navelbreuk, en de klachten na deze operatie alleen maar zijn verergerd, merkt de Raad het volgende op. Volgens het in beroep overgelegde journaal van de huisarts van 18 januari 2010 heeft de radioloog Henneman op 25 september 2009 aan de huisarts bericht dat bij onderzoek geen afwijkingen naar voren zijn gekomen die de buikklachten van appellante kunnen verklaren. Ook het echo onderzoek nadien, 4 januari 2010, leverde volgens de radioloog N.J.M. Aarts geen bijzonderheden op. 
    
    5. Uit hetgeen onder 4.1 tot en met 4.4 is overwogen volgt dat het hoger beroep van appellante niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 
    
    6. De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht. 
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Deze uitspraak is gedaan door J. Riphagen, in tegenwoordigheid van H.L. Schoor als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 25 januari 2012.
    						
    (get.) J. Riphagen.
    						
    (get.) H.L. Schoor.
    
    
    GdJ