ECLI:NL:CRVB:2011:BU9961, Centrale Raad van Beroep, 28-12-2011, 10-3196 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2011-12-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Intrekking ZW-uitkering. De beperkingen leveren, gelet op de aard van de laatst uigeoefende functie, met vooral administratieve en boekhoudkundige taken, geen overwegende belemmering op om het werk te verrichten.

10/3196 ZW
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [Appellant], wonende te [woonplaats], (hierna: appellant),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 28 april 2010, 09/6942 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    Datum uitspraak: 28 december 2011
     
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellant heeft mr. I. Winia, werkzaam bij SRK rechtsbijstand, hoger beroep ingesteld, waarbij tevens een aantal medische rapporten zijn overgelegd.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend en bij brief van 30 augustus 2010 een rapport van M. Keus, bezwaarverzekeringsarts, ingezonden.
    
    Namens appellant is bij brief van 6 oktober 2011 een schrijven van 12 oktober 2010 van R.M.H. Peek, psychiater, in het geding gebracht waarop het Uwv via een rapport van 11 oktober 2011 van R.M.H. Keus voornoemd heeft gereageerd.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 16 november 2011. Appellant en zijn gemachtigde waren, met voorafgaand bericht, niet aanwezig. Het Uwv heeft zich doen vertegenwoordigen door M.L. Turnhout.
    
    II. OVERWEGINGEN 
    
    1. Appellant, voorheen werkzaam als facturist/ calculator, heeft zich vanuit de situatie dat hij uitkering ingevolge de Werkloosheidswet ontving, op 17 maart 2009 ziek gemeld met klachten van psychische aard. Aan appellant is terzake een uitkering ingevolge de Ziektewet ( ZW) toegekend. Blijkens een rapport van 27 juli 2009 is de arts die appellant heeft onderzocht tot de conclusie gekomen dat zijn medische situatie geen belemmering meer vormde tot het verrichten van zijn eigen arbeid. Dienovereenkomstig is bij besluit van het Uwv van 27 juli 2009 de ZW uitkering van appellant per 31 juli 2009 ingetrokken. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit. De bezwaarverzekeringsarts F.M. Brouwer heeft, na informatie verkregen te hebben van de behandelend psychiater, op 1 september 2009 rapport uitgebracht waarin hij het primaire verzekeringsgeneeskundig oordeel heeft onderschreven. Bij besluit van 1 september 2009 ( hierna: het bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant ongegrond verklaard.
    
    2. Het namens appellant ingestelde beroep tegen het bestreden besluit is door de rechtbank ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geen reden gezien om het medisch onderzoek onzorgvuldig of de conclusies ervan onjuist te achten. Met betrekking tot de informatie van T.G. Hoogerwerf, psychotherapeut, en het daarbij gevoegde neuropsychologisch onderzoek heeft de rechtbank zich geconformeerd aan het commentaar daarop van R.H. Keus, bezwaarverzekeringsarts; deze heeft aangegeven dat aan laatstbedoeld onderzoek bij niet organisch bepaalde psychische klachten maar een beperkte waarde kan worden toegekend, terwijl Hoogerwerf zijn stelling dat de depressie van appellant ernstig is, niet met onderzoeksbevindingen heeft onderbouwd. De rechtbank heeft (de medische grondslag van) het bestreden besluit onderschreven.
    
    3. Appellant heeft in hoger beroep - nogmaals - gesteld dat zijn beperkingen met name op het psychisch vlak zijn onderschat en gewezen op door hem overgelegde verklaringen van met name de psychotherapeuten H.J. van Laren en Hoogerwerf voornoemd alsmede die van de psychiater R.H.P. van Beest.
    
    4.1. De Raad oordeelt als volgt.
    
    4.2.1. De Raad kan hetgeen de rechtbank heeft overwogen onderschrijven en voegt daar nog het volgende aan toe.
    
    4.2.2. De Raad merkt allereerst naar aanleiding van het door appellant gestelde op, dat het stellen van een bepaalde diagnose niet beslissend is voor de vraag of iemand het eigen werk kan verrichten. Het gegeven dat een voorlopige diagnose is gesteld of juist en definitieve is derhalve evenmin doorslaggevend.
    
    4.2.3. Vervolgens merkt de Raad op, dat het beeld van de psychische situatie van appellant dat uit de in hoger beroep in het geding gebrachte informatie - voor zover betrekking hebbend op de datum in geding - naar voren komt, te weten dat sprake is van een aanpassingsstoornis dan wel een depressie (matig/ernstig), in wezen geen andere is dan die welke de (bezwaar) verzekeringsartsen voor ogen stond. Met name de bezwaarverzekeringsarts - die appellant zelf heeft gezien - heeft kennis genomen van de informatie van 24 augustus 2009 van R.H.P. van Beest, psychiater. Hij constateert dat uit het gegeven dat onder meer sprake is van een aanpassingsstoornis bepaalde beperkingen voortvloeien: onder andere geen werk onder hoge tijdsdruk en geen conflicterende en onverwachte taken. Deze beperkingen leveren, gelet op de aard van de laatst uigeoefende functie, met vooral administratieve en boekhoudkundige taken, geen overwegende belemmering op om dit werk op de datum in geding te verrichten. De Raad kan, mede gelet op het bepaalde in artikel 19, vijfde lid van de ZW, deze conclusie onderschrijven.
    
    4.2.4. De Raad ziet gelet op het voorgaande geen aanleiding om een deskundige te benoemen teneinde nader medisch onderzoek te verrichten.
    
    4.3. Uit hetgeen onder 4.1 tot en met 4.2.4 is overwogen volgt dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
    
    5. Voor een veroordeling van een der partijen in de proceskosten bestaat geen aanleiding. 
     
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Deze uitspraak is gedaan door J. Riphagen in tegenwoordigheid van G.J. van Gendt als griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 28 december 2011.
    						
    (get.) J. Riphagen.
    						
    (get.) G.J. van Gendt.
    
    IvR