ECLI:NL:CRVB:2010:BO3942, Centrale Raad van Beroep, 12-11-2010, 09-2475 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2010-11-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Toekenning gedeeltelijke WAO-uitkering (25-35%). Beperkingen niet onderschat. Geschiktheid geduide functies.

09/2475 WAO
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [Appellante], wonende te [woonplaats] (hierna: appellante),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 25 maart 2009, 08/3409 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    Datum uitspraak: 12 november 2010
     
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellante heeft mr. R.G. Groen, advocaat te Den Haag, hoger beroep ingesteld.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 1 oktober 2010. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Groen. Het Uwv was niet vertegenwoordigd.
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    1.1. Bij besluit van 20 juli 2006 heeft het Uwv, beslissend op bezwaar, gehandhaafd zijn besluit de WAO-uitkering van appellante per 27 maart 2006 in te trekken. Aan dit besluit ligt ten grondslag dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per die datum minder dan 15% bedraagt.
    
    1.2. Bij uitspraak van de Raad van 17 juli 2009, LJN BJ3078, is de Raad – voor zover hier van belang – tot het oordeel gekomen dat de rechtbank met juistheid heeft geoordeeld dat de medische grondslag van het besluit van 20 juli 2006 niet ontoereikend of onjuist is en dat de aan die schatting ten grondslag gelegde functies voor appellante geschikt zijn.
    
    
      2.1. Bij besluit van 31 maart 2008 heeft het Uwv, beslissend op bezwaar, gehandhaafd het besluit appellante per 
      22 februari 2007 een WAO-uitkering toe te kennen naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35%.
    
    
    2.2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante gericht tegen het besluit van 31 maart 2008 ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank – kort samengevat – overwogen dat hetgeen appellante in beroep heeft aangevoerd geen aanknopingspunten biedt voor het oordeel dat in de voor appellante opgestelde Functionele Mogelijkheden Lijst (FML) op onvoldoende wijze rekening is gehouden met haar beperkingen en dat de aan de schatting ten grondslag gelegde functies voor haar geschikt zijn.
    
    
      2.3. Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte tot het oordeel is gekomen dat in de voor haar opgestelde FML op voldoende wijze rekening is gehouden met haar beperkingen. Zij acht zich niet in staat werkzaamheden te verrichten.
      Desgevraagd heeft appellante ter zitting gesteld dat haar gezondheidssituatie reeds langere tijd slecht is. Van een significante verslechtering in de periode van 27 maart 2006 (de datum waarop het besluit van 20 juli 2006 ziet) tot 
      22 februari 2007 (de datum waarop het besluit van 31 maart 2008 ziet) is naar haar mening geen sprake.
    
    
    3.1. De Raad overweegt als volgt.
    
    
      3.2. Aan het besluit van 31 maart 2008 ligt mede ten grondslag een rapportage van de bezwaarverzekeringsarts van 
      19 februari 2008. Uit deze rapportage volgt dat deze arts kennis heeft genomen van de medische stukken die ten grondslag liggen aan het besluit van 20 juli 2006 en ook rekening heeft gehouden met recent verkregen informatie van onder andere de appellante behandelende internist.
      Op basis van deze informatie zijn door de bezwaarverzekeringsarts ten opzichte van de voor appellante vastgestelde beperkingen die zien op 27 maart 2006 iets verdergaande beperkingen vastgesteld.
    
    
    
      3.3. Naar het oordeel van de Raad is de rechtbank op juiste gronden tot het oordeel gekomen dat hetgeen appellante in beroep heeft aangevoerd geen aanknopingspunten biedt voor het oordeel dat de beperkingen van appellante zijn onderschat. De Raad kan zich geheel vinden in de door de rechtbank gebezigde overwegingen.
      Hetgeen appellante in hoger beroep heeft aangevoerd leidt niet alsnog tot het oordeel dat de rechtbank het beroep van appellante ten onrechte ongegrond heeft verklaard. Appellante heeft in hoger beroep weliswaar gesteld dat zij meer beperkt is dan is aangenomen, maar heeft deze stelling niet aannemelijk gemaakt. Een onderbouwing van haar stelling met een verklaring van een medicus of een onderbouwde verwijzing naar een medicus die haar standpunt omtrent haar gezondheidssituatie en de hieruit voor het verrichten van werkzaamheden voortvloeiende beperkingen deelt, ontbreekt. De bij brief van 7 september 2010 zonder nadere toelichting opgezonden visitegegevens van de huisarts van appellante zijn hiervoor onvoldoende.
      De omstandigheid dat appellante nog onder behandeling is en dat naar haar mening uit recente onderzoeken zou kunnen blijken dat haar beperkingen onjuist zijn ingeschat zijn hiervoor onvoldoende. Appellante heeft geenszins inzichtelijk gemaakt dat de door haar bedoelde onderzoeken zien op de datum in deze procedure in geding.
    
    
    3.4. De Raad wijst er ten slotte in dit verband nog op dat uit hetgeen appellante naar voren heeft gebracht, gelet ook op haar standpunt vermeld in de derde volzin van 2.3 en hetgeen is vermeld in 1.2, er geenszins toe leidt dat de door de bezwaarverzekeringsarts met de aangenomen - ten opzichte van 27 maart 2006 verscherpte - beperkingen op onvoldoende wijze recht heeft gedaan aan de gezondheidssituatie van appellante en de hieruit voor het verrichten van werkzaamheden voortvloeiende beperkingen.
    
    3.5. De Raad is voorts met de rechtbank van oordeel dat appellante uitgaande van de voor haar vastgestelde beperkingen in staat moet worden geacht de aan de schatting ten grondslag gelegde functies te vervullen.
    
    3.6. Het hoger beroep van appellante treft derhalve geen doel. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    3.7. Voor een proceskostenveroordeling ziet de Raad geen aanleiding.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Deze uitspraak is gedaan door J. Brand, in tegenwoordigheid van D.E.P.M. Bary als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 12 november 2010.
    						
    (get.) J. Brand.
    						
    (get.) D.E.P.M. Bary.
    
    CVG