Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafvordering en enkele andere wetten in verband met de regeling van bevoegdheden tot het vorderen van gegevens (bevoegdheden vorderen gegevens) (29441)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2004-2005, pag. 1493-1504

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

20-07-2005

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

nr. 32, pagina 1493-1504

05-07-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 29441Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafvordering en enkele andere wetten in verband met de regeling van bevoegdheden tot het vorderen van gegevens (bevoegdheden vorderen gegevens) (29441)Pagina 1493-1504
Presentie en opening (dinsdag 5 juli 2005)Pagina 1493-1493
Voortzetting behandeling Wijziging van onder meer de Wet op het primair onderwijs, de Wet op de expertisecentra en de Wet medezeggenschap onderwijs 1992 in verband met de invoering van lumpsumbekostiging in het primair onderwijs (29736).Pagina 1508-1517
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Werkloosheidswet in verband met het preventief inzetten van reïntegratie-instrumenten, het opdragen van de reïntegratietaak aan overheidswerkgevers, het ondersteunen van WAO-herbeoordeelden bij scholing, het subsidiëren van scholing in het kader van de WAJONG en enkele andere wijzigingen in wetten die de reïntegratie-instrumenten betreffen (30016)Pagina 1530-1533
Noot bij Presentie en opening (pag. 1493) over twee JBZ-instemmingsbesluiten: - het ontwerpbesluit tot oprichting van de Europese Politieacademie als orgaan van de Europese Unie, en - de ontwerpbeschikking betreffende de uitwisseling van informatie en de samenwerking op het gebied van strafbare feiten van terroristische aardPagina 1534-1534
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van hoofdstuk 18 van de Wet milieubeheer (Handhavingsstructuur) (29285)Pagina 1504-1508
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Mediawet in verband met het bevorderen van een gezamenlijke strategie en duidelijke regie met betrekking tot de programmering van de landelijke publieke omroep, alsmede het aanbrengen van een helderder afbakening tussen toezicht, bestuur en professionele werkprocessen binnen de organisatie van de landelijke publieke omroep (29991)Pagina 1517-1530

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 70 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging van het Wetboek van Strafvordering en enkele andere
wetten in verband met de regeling van bevoegdheden tot het vorderen van gegevens
(bevoegdheden vorderen gegevens) (29441).(Zie vergadering van 4 juli 2005.)De voorzitter:Ik heet de minister van Justitie wederom hartelijk welkom.De beraadslaging wordt hervat.Minister Donner:Mevrouw de voorzitter. Ik wil graag de verschillende woordvoerders danken
voor hun inbreng in eerste termijn. Het debat heeft de dilemma's en de aspecten
van het wetsvoorstel naar voren gebracht. Ik dank voor de waarderende woorden
voor het wetsvoorstel. De fracties van VVD en CDA hebben aangegeven positief
tegenover het wetsvoorstel te staan, maar vinden een evaluatie van belang.
Ook de fractie van de PvdA stelt voor, zij het met iets meer kanttekeningen
bij het wetsvoorstel, om primair vanuit een evaluatie te kijken hoe het werkt.
Daarvoor dank.Tegelijkertijd ben ik ook erkentelijk voor het feit dat de fracties van
GroenLinks en de SP mij in ieder geval in de gelegenheid stellen om hen te
overtuigen wat het wetsvoorstel betreft. Op hun vragen en op die van de fracties
van SGP en ChristenUnie zal ik graag ingaan.Er is gisteren veel gesproken over de ontwikkelingen in de wetgeving en
over de minister van Justitie die schijnbaar met grote gretigheid met verschillende
wetsvoorstellen de burgerlijke vrijheden probeert te ondermijnen. Het zou
mij liever zijn dat het in deze tijd niet noodzakelijk zou zijn om de wetgeving
aan te passen. Het is wel een werkzaamheid die regering en Staten-Generaal
samen doen. Dat moeten wij ons wel realiseren. Het is mijn verantwoordelijkheid
om die voorstellen te doen die nodig zijn.Op dit wetsvoorstel is die redenering echter niet van toepassing. Dit
wetsvoorstel is namelijk het product van de commissie-Mevis die gerapporteerd
heeft vóór de aanslag in New York in september 2001. Dit wetsvoorstel
is het resultaat van een kabinetsstandpunt dat ingenomen is voordat het kabinet-Balkenende
I aantrad. Het daaraan voorafgaande kabinet heeft daarover een standpunt ingenomen.Kortom, dit wetsvoorstel strekt er niet toe om specifiek met het oog op
terrorisme bevoegdheden te geven, maar is inderdaad een reactie op ontwikkelingen
zoals die gisteren door de heer Holdijk zijn beschreven, namelijk enerzijds
de informatiesamenleving en anderzijds de toenemende bescherming
daarbinnen van gegevens en persoonsgegevens. Dat leidde ertoe dat wat tot
nu toe ongeregeld was gebleven, nu inderdaad geregeld moet worden omdat er
anders problemen ontstaan. De heer Jurgens haalde gisteren in dit verband
het College Bescherming Persoonsgegevens aan. Inderdaad zou dit college graag
een beklagrecht vooraf zien, dat laat echter onverlet dat het college als
zodanig positief heeft geoordeeld over het wetsvoorstel en dit niet ziet als
een verdere stap in de erosie van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
Het college erkent dat het feit dat dit geregeld moet worden een gevolg is
van de bescherming die wij hebben ingericht. Overigens ben ik van mening dat
er pas door deze regeling überhaupt controleerbaarheid ontstaat. Dat
was een van de criteria die de heer Kox mij gisteren voorhield. Hij wilde
het wetsvoorstel getoetst hebben aan de criteria van controleerbaarheid, proportionaliteit
en subsidiariteit. Controleerbaarheid ontstaat pas doordat er regels zijn.
Subsidiariteit ontstaat pas door de voorgelegde regeling. De regeling is mijn
inziens proportioneel, gelet op de verschillende gradaties die erin zijn opgenomen.
Wat dat betreft meen ik dat aan de criteria is voldaan.De heer Van Raak (SP):Het ging er niet om of er eerst geen en nu wel regels zijn. Het ging erom
of de regels die wij nu opstellen, voldoen aan de criteria van proportionaliteit
en subsidiariteit. Staan ze in verhouding tot datgene wat wij ermee willen
bereiken? Verder moet voor mensen controleerbaar zijn welke gegevens van hen
zijn opgenomen en wat daarmee gebeurt.Minister Donner:Ik zeg ook niet dat dat niet een eis is die aan deze regels gesteld moet
worden. Ik zeg alleen dat wij, als dit een argument is om dit wetsvoorstel
af te wijzen, terugvallen in een situatie waarin controleerbaarheid überhaupt
niet im Frage is, omdat er geen regels zijn.De heer Van Raak (SP):Dan hebben wij dat ook niet nodig, omdat de gegevens niet bewaard worden.
De vraag naar proportionaliteit, subsidiariteit en controleerbaarheid komt
met deze wet, omdat deze wet gaat regelen dat al die dingen bewaard worden.Minister Donner:Nee, deze wet regelt op geen enkele wijze het bewaren. Deze wet regelt
slechts het opvragen van gegevens die bij iemand aanwezig zijn. De bewaartermijnen
en profielschetsen zitten niet in dit wetsvoorstel.Mevrouw De Wolff vroeg mij naar de noodzaak van deze bevoegdheden. Deze
noodzaak gaat terug naar de commissie-Mevis, die in mei 2001 rapporteerde.
Geconstateerd werd dat het Wetboek van Strafvordering op dit moment geen bevoegdheden
bevat die zijn toegesneden op het verkrijgen van gegevens. De commissie stelde
in de praktijk drie knelpunten vast. De huidige bevoegdheden voldoen niet,
omdat de bevoegdheden tot het vorderen van voorwerpen (het in beslag nemen
of het verrichten van huiszoeking en in concreto inbeslagneming van computers
of andere gegevensdragers) in wezen al heel snel disproportioneel is voor
de benodigde informatie. De bevoegdheid van de rechter-commissaris om op grond
van artikel 125i Wetboek van Strafvordering gegevens te vorderen, voldoet
niet. Die procedure is te zwaar voor relatief simpele gegevens. De heer Holdijk
wees daar gisteren al op. Bovendien is die bevoegdheid te beperkt, omdat zij
alleen betrekking heeft op gegevens die door de verdachte zijn ingevoerd of
die betrekking hebben op het strafbare feit.Het tweede knelpunt dat werd vastgesteld, is dat vanwege het niet voldoen
van die bevoegdheden vaak een beroep gedaan moet worden op artikel 43 van
de Wet bescherming persoonsgegevens. Dat houdt in dat degene van wie de gegevens
gevraagd worden, moet afwegen of het verstrekken noodzakelijk is. Anders dan
mevrouw De Wolff aangaf, staat het hem niet vrij om de gegevens te verstrekken.
Hij moet een dringende en gewichtige reden hebben om daaraan te voldoen, maar
hij kan dat niet beoordelen als hij niet weet om welke verdenking het gaat.
En die kan de officier van justitie of de opsporingsambtenaar nu juist niet
geven uit een oogpunt van bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Juist
de vrees voor de goede naam en faam ontstaat onder de huidige regeling bij
een juiste toepassing van artikel 43 van de Wet bescherming persoonsgegevens.
Ingevolge deze wet is degene die ten onrechte de gegevens verstrekt aansprakelijk,
niet de overheid die de gegevens opvraagt.Het derde knelpunt dat de commissie-Mevis vaststelde, ligt ook besloten
in artikel 43 van de Wet bescherming persoonsgegevens en betreft het feit
dat men afhankelijk is van het oordeel van de derde. Het is dus niet de opsporingsinstantie,
maar de derde die beslist of de gegevens verstrekt worden. Het kan zijn dat
er bepaalde stokken achter de deur zijn. Ik heb echter al eerder aangegeven
dat die stokken disproportioneel zwaar zijn, omdat men dan alle gegevensdragers
in beslag moet nemen.Dit zijn de drie knelpunten die voor de commissie-Mevis aanleiding waren
om lang voordat wij het over terrorisme hadden, te komen met een regeling
zoals die uiteindelijk in dit wetsvoorstel is neergelegd. De gegevens die
beschikbaar zijn bij derden – ik heb het dan niet over getuigen, want
een getuigenverhoor is weer een andere zaak – kunnen van grote betekenis
zijn voor het opsporingsonderzoek. Voor het geval die nodig zijn, moet er
een wettelijke regeling komen omdat het hier nu eenmaal gaat om persoonsgegevens
die ingevolge de Wet bescherming persoonsgegevens niet meer vrijwillig verstrekt
kunnen worden. Het belang van de opsporing moet dan in balans worden gebracht
met afwegingen van privacy en opsporing.Mevrouw De Wolff heeft gevraagd hoeveel last de opsporingsautoriteiten
op dit moment in de praktijk ondervinden van weigerachtigheid bij derden om
gegevens te verstrekken. Ik noem een voorbeeld uit de praktijk van een officier
van justitie die in het kader van een opsporingsonderzoek naar fraude gegevens
wil hebben van het Bureau Krediet Registratie. Het BKR stelt mede op basis
van de rechtspraak die daarover is, dat het op grond van artikel 43 van de
Wet bescherming persoonsgegevens alleen gegevens verstrekt voor misdrijven
waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten, en dat het wil weten om welk
misdrijf het gaat. De officier wil dat niet meedelen omdat dit het belang
van betrokkene en de opsporing zou schaden. Kortom, de gegevens zijn niet
verstrekt. Een ander voorbeeld uit de praktijk betreft de internetserviceproviders die niet bereid waren om identificerende gegevens
te verstrekken voor de aanpak van kinderpornografie. Door afspraken tussen
het Openbaar Ministerie en de providers is geprobeerd een oplossing te vinden,
maar de echte oplossing voor dat geval is pas gevonden met de inwerkingtreding
van de Wet vorderen gegevens telecommunicatie. Het voorbeeld geldt trouwens
ook voor gegevens die niet onder de telecommunicatie vallen. Dit zijn gevallen
waarin de opsporing nu stuit op de weigerachtigheid van betrokkene. Dat is
trouwens niet de hotelhouder die gisteren een aantal keren is opgevoerd. Bij
die hotelhouder is eerder sprake van onkunde op het punt van zijn verplichtingen
dan van het ontbreken van een regeling.Uit een oogpunt van controleerbaarheid is het volgens mij onjuist om de
afweging op dit punt neer te leggen bij een derde. De commissie-Mevis heeft
terecht als uitgangspunt aangenomen dat alleen de met de opsporing belaste
instantie, de opsporingsambtenaar, de officier van justitie en de rechter-commissaris
het moeten beoordelen. Immers, alleen dan kunnen zij verantwoordelijk worden
gehouden voor hun handelen en kunnen zij gecontroleerd worden. Zij zijn bovendien
als enigen in staat om de afweging te maken. Nogmaals, het gaat niet aan,
derden daarmee te belasten. Dat is voor zowel het georganiseerde bedrijfsleven
als het College Bescherming Persoonsgegevens en de Nederlandse Orde van Advocaten
reden geweest om positief te adviseren over de uitgangspunten van de commissie-Mevis.De heer Kox vreest voor het aanleggen van omvangrijke databestanden met
gegevens van burgers. De bibliotheken hebben gewaarschuwd voor het zoeken
op profielen. Die bezwaren zijn echter niet aan mij gezonden, maar alleen
de Kamer. Dit kan ermee samenhangen dat de bibliotheken in overtreding van
de Wet bescherming persoonsgegevens zijn als zij dergelijke bestanden hebben.
Als zij zich aan de wet houden, kan geen opsporingsinstantie deze gegevens
daar opvragen. Dit wetsvoorstel maakt het zoeken op profielen in bestanden
van anderen niet mogelijk. Het moet gaan om een verdenking van een misdrijf
of om het beramen of het plegen van misdrijven in georganiseerd verband. Eerst
moet er een verdenking zijn, dan pas is er een persoon van wie gegevens nodig
zijn om die verdenking te onderzoeken.Deze wet biedt niet de mogelijkheid tot het in het wilde weg opvragen
van gegevens. De heer Van de Beeten wees er gisteren op dat men dergelijk
onderzoek in televisieseries nog steeds met een notitieboekje verricht ziet
worden door de heer Baantjer en anderen. Door overal na te vragen, tracht
men een profiel van de verdachte te krijgen. Tegenwoordig zitten die gegevens
echter in allerlei machines en is de Wet bescherming persoonsgegevens erop
van toepassing. Deze gegevens kunnen dan niet meer worden opgevraagd, want
de politiefunctionaris is bezig met uitlokking als hij probeert, iemand te
verleiden om in strijd met de wet te handelen. Er is geen sprake van het opvragen
van gegevens van willekeurige personen waarna de betrokkenen op basis daarvan
als verdachte kunnen worden bestempeld. De volgorde is andersom. De gegevens
mogen alleen opgevraagd worden in het belang van het onderzoek.De heer Jurgens heeft terecht opgemerkt dat, wanneer wij de overheid dergelijke
bevoegdheden geven – hoe nodig die ook kunnen zijn – dit altijd
met een gezond wantrouwen moet gebeuren. Ik kan zijn vraag wie de bewakers
bewaakt of wie de bewakers zal bewaken op voorhand niet beantwoorden. Incidenten
kunnen nooit voorkomen worden, maar wij moeten wel nagaan of het systeem behoorlijk
werkt. Na enige tijd zal een evaluatie duidelijk moeten maken of de bevoegdheden
conform de wet worden gebruikt en waar de verleidingen tot misbruik zitten.
Ook anderen hebben benadrukt dat na verloop van tijd nagegaan moet worden
hoe het systeem werkt. Ik pleit er echter voor om de wet drie jaar te laten
werken voordat er geëvalueerd wordt. Als ik na drie jaar een evaluatie
op tafel moet leggen, moet ik al na twee jaar daarmee beginnen. Bij dit soort
wetten zetten de nieuwe bevoegdheden zich pas na een zekere periode. Bij deze
evaluatie kan overigens niet precies worden vastgesteld hoe vaak de bevoegdheden
zijn gebruikt en op welke wijze. Daartoe zou iedere uitoefening door de politiefunctionarissen
of door het OM moet worden geregistreerd, hetgeen tot een vrijwel onmogelijke
administratieve last leidt. Met die twee beperkingen zeg ik de Kamer deze
evaluatie graag toe, mede omdat ik van mening ben dat de overheid zelf moet
weten hoe de praktijk is. Deze regeling is in een ander opzicht veel strakker
dan de huidige regeling. De heer Holdijk wees daarop en de heer Van de Beeten
gaf daarvan voorbeelden.Kan de politie met dit instrument werken of wordt zij te veel beperkt
door de regeling die nu wordt voorgesteld? De bevoegdheden worden hierbij
niet met bakken aan de politie overgedragen. De politie wordt juist op een
aantal punten gebonden aan vrij strikte regelingen, ook bij de notificatie
die hier aan de orde is gesteld. De heer Holdijk wees in zijn interventie
al op het onderscheid tussen ongevraagd en gevraagd. De gegevens die de politie
en de officier van justitie kunnen opvragen worden door deze regeling juist
beperkt. Ongevraagd kunnen altijd gegevens worden verstrekt en die moeten
uit hoofde van een goede taakvervulling worden gebruikt. Persoonsgegevens
die onder deze regeling vallen, mogen niet meer worden gevraagd.Mevrouw De Wolff wees nog op het toezicht op de Wet politieregisters.
Het is de bedoeling dat het College Bescherming Persoonsgegevens in de toekomst
hierop toezicht houdt. Dat is op dit moment ook al het geval. Het college
heeft al geadviseerd over verplichte audits op de naleving van de wet. Ook
dat zal moeten bijdragen aan een zorgvuldige omgang met de verkregen gegevens.
De audits en de bevoegdheden zullen geregeld worden in het wetsvoorstel over
politiegegevens, dat na het zomerreces bij de Kamer zal worden ingediend.
Ook in dat opzicht deel ik de zorg over en de behoefte van de Kamer aan goed
toezicht op de wijze waarop hiermee wordt omgegaan.De heer Van de Beeten vroeg mij of de bevoegdheden niet te ruim zullen
worden toegepast. Zal de politie, in plaats van het opschrijfboekje te gebruiken,
zich niet te veel door stapels gegevens heen gaan worstelen? Zal de aandacht
voor de klassieke opsporing niet onevenredig achteruitgaan? Ik ben er bang
voor dat wij te maken krijgen met een verschuiving die inherent is aan de
toenemende digitalisering in de samenleving. Dat heeft niet
alleen hierop betrekking, maar bijvoorbeeld ook op alle activiteiten van het
Nederlands forensisch instituut. Als je ziet welke gegevens tegenwoordig uit
het sporenonderzoek kunnen worden gehaald, dan blijkt dat er in wezen al een
belangrijke verschuiving is naar digitalisering. Mij lijkt dat dit wetsontwerp
dat op het gebied van de persoonsgegevens niet tot gevolg heeft. Zoals ik
al heb aangegeven, biedt dit wetsontwerp niet de bevoegdheid om meer gegevens
te vragen dan men nu al kan. Dat er mogelijk meer op gegevens wordt doorgeploegd,
is omdat mensen mogelijk meer gegevens bewaren dan zij vroeger deden. Die
kun je opvragen als dat in het belang van de opsporing is. Dat is dus een
ander aspect. Daarop richt zich ook de zorg van de bibliotheekhouders. Als
zij lange lijsten bijhouden van allerlei gegevens over een verdachte –
die kunnen hieronder vallen en dan is het voor de opsporing van belang om
die op te vragen – richt zich de eerste zorg die wij moeten hebben,
op de vraag waarom de bibliotheekhouders dit soort lange lijsten hebben. Als
de Wet bescherming persoonsgegevens er niet was, zouden die gegevens nu ook
al gegeven kunnen worden. Als ze niet gegeven kunnen worden, heb ik juist
deze wet nodig om ze wel te kunnen opvragen.Dit wetsvoorstel maakt het kortom mogelijk om opgeslagen gegevens te verkrijgen
als dat in het belang van de opsporing is, maar het leidt niet tot een onevenredige
aandacht specifiek voor die gegevens boven andere gegevens. Bovendien wordt
met dit wetsontwerp juist een rem gezet op een doorschieten dat mogelijk plaatsvindt
als dit wetsvoorstel er niet is. De heer Van de Beeten wees op het grijze
gebied in de geslotenheid van het stelsel. Ik deel het standpunt dat door
de heer Holdijk is verwoord, dat op grond van artikel 43 van de Wet bescherming
persoonsgegevens de mogelijkheid blijft bestaan dat een derde op vrijwillige
basis gegevens verstrekt. Dat is zijn verantwoordelijkheid. De politie-instantie
of de officier van justitie die deze gegevens krijgt, kan die vervolgens gebruiken
en zal dat uit hoofde van zijn taak moeten doen als dat in het belang van
de opsporing is. Dat geldt ook in het voorbeeld van het hotel. De politie dient de bevoegdheden te hanteren die in deze wet zijn neergelegd.
Zij kan bij de hotelhouder identificerende gegevens vorderen. Andere gegevens
over personen die eventueel de kamer hebben gedeeld zullen door de officier
van justitie moeten worden gevorderd. Blijft dat als de hotelhouder de informatie
eigener beweging geeft, deze niet door de officier van justitie behoeft te
worden opgevraagd en wel degelijk kan worden gebruikt. Gegevens die geen persoonsgegevens
zijn en kortom vrij zijn, mogen nog steeds worden gevraagd, want die kunnen
los van de bescherming van de Wet bescherming persoonsgegevens worden verstrekt.
Dat is het onderscheid dat de heer Holdijk maakte: persoonsgegevens die ongevraagd
worden verstrekt, kunnen worden gebruikt en gegevens die geen persoonsgegevens
zijn, kunnen buiten deze wet om gevraagd worden. Wat de persoonsgegevens betreft,
is er inderdaad voor de opsporende instanties een gesloten systeem. Blijft
uiteraard dat als bijvoorbeeld de hotelier aangifte doet, omdat hij in een
van zijn hotelkamers een lijk vindt, hij in een totaal andere positie wordt
gehoord door de opsporingsinstantie en dat er andere gegevens kunnen worden
gevraagd. Nogmaals, het gaat hier om de situatie dat hij als derde wordt aangesproken
en niet wordt gehoord als getuige of degene die de aangifte doet.De heer Jurgens en mevrouw De Wolff vroegen mij of het opschortend beklagrecht
niet nodig is. De heer Holdijk gaf al aan dat de derde ook beklag kan indienen
bij de rechtbank als hij meent dat ten onrechte gegevens van hem zijn gevorderd.
Als de rechter dat beklag honoreert, kan hij ook bepalen dat de gegevens door
de officier van justitie moeten worden vernietigd of niet kunnen worden gebruikt
in het opsporingsonderzoek. Niet alleen de derde kan dat vorderen, het kan
eventueel ook door de verdachte worden geëist in het proces waarin de
gegevens zijn verstrekt. Hij kan stellen dat het onrechtmatig verkregen bewijs
is en niet kan worden gebruikt. Inderdaad kent het wetboek geen opschortende
werking aan het beklag toe. Dat doet het wetboek ook niet voor andere bevoegdheden
op het terrein van strafvordering. Het zou ook vreemd zijn als het dit wel
deed, omdat de opsporing in aanzienlijke mate kan worden geschaad als de rechter
een beklag eerst moet behandelen voordat bepaalde gegevens kunnen worden verstrekt.
Nogmaals, als de gegevens geen relevantie blijken te hebben voor de opsporing,
dan levert dat voor de opsporing niets op en kan altijd nog achteraf worden
bepaald dat de gegevens worden vernietigd. Als ze wel relevant zijn voor de
opsporing, dan zou een opschortend beklagrecht in aanzienlijke mate de opsporing
kunnen vertragen.Stel u wederom de situatie van de hotelhouder voor. Stel dat hij bezwaar
maakt dat eerst door de rechtbank moet worden behandeld, waarna men weer bij
hem terugkomt, dan zouden, omdat de wet geen bewaringsregeling kent, strikt
genomen de gegevens inmiddels zelfs verdwenen kunnen zijn. Daar zou op zichzelf
niets tegen te doen zijn, tenzij men beslag gaat leggen op de gegevensdrager.
Om die reden zou een opschortend beklagrecht schade doen. Dat laat onverlet
dat de derde direct beklag kan indienen bij de rechtbank en ook snel uitsluitsel
kan krijgen over de vraag of de gegevens terecht zijn gevorderd. Politie en
openbaar ministerie zullen daarmee terdege rekening houden, ook vanwege de
potentiële gevolgen voor het opsporingsonderzoek. Over gevoelige gegevens
zal in alle gevallen de rechter-commissaris moeten oordelen. Ook achteraf
blijft het voor een derde van belang dat hij beklag kan indienen. De rechter
kan dan beoordelen of het verzoek terecht is gedaan. Dat zijn de redenen waarom
niet is gekozen voor opschortend beklag, ook al heeft het College Bescherming
Persoonsgegevens daarop aangedrongen.De heer Van de Beeten vindt het vreemd dat een bank of een internetprovider
om een schriftelijke verklaring moet vragen als de officier van justitie verzoekt
om de relatie met een cliënt voort te zetten. Als dat verzoek wordt gedaan,
doet hij dat ter verkrijging van toekomstige gegevens. Daaraan ligt in ieder
geval al ten grondslag een schriftelijke vordering tot het verstrekken van
toekomstige gegevens. Als de bank of de provider bang is voor het risico op
strafrechtelijke vervolging door aan de vordering uitvoering te geven alsmede
aan het daaraan verbonden verzoek om de dienstverlening niet
te beëindigen, kan hij alsnog een schriftelijke verklaring van de officier
van justitie vragen. Ik meen echter dat dat niet nodig en niet wenselijk is.
Het vooronderstelt immers dat de voortgezette relatie een strafbaar handelen
inhoudt. Dat zou de naam van een potentiële verdachte kunnen schaden.
Het is nog maar de vraag of er sprake is van voortzetting van strafbare feiten.De heer Van de Beeten (CDA):Het hele wetsvoorstel gaat uit van de vooronderstelling uit dat er onzekerheid
bestaat voor de burger aan wie gevraagd wordt gegevens te verstrekken. Het
voorstel beoogt rechtszekerheid te scheppen voor die burgers. Ik vind het
merkwaardig dat het wetsvoorstel geen grondslag biedt voor een verzoek van
de officier van justitie om een relatie met een klant die verdacht wordt van
strafbare feiten voort te zetten. Die strafbare feiten kunnen worden herhaald
en zo zouden er vormen van medeplichtigheid kunnen ontstaan. Het lijkt mij
dat de officier van justitie dat verzoek op schrift moet stellen. Dat stuk
geeft de betrokken burger de gelegenheid om later aan te kunnen tonen bij
een opvolgend officier van justitie of een andere opsporingsambtenaar dat
dit gebeurd is op verzoek van het openbaar ministerie in het kader van een
opsporingsonderzoek.Minister Donner:Ik geef nu juist aan dat er al een schriftelijk verzoek van de officier
van justitie ligt om toekomstige gegevens te verstrekken. Dat is een neutraal
verzoek en impliceert niet betrokkenheid bij een strafbaar feit. Artikel 43
is dan niet meer aan de orde, want de afweging met betrekking tot toekomstige
gegevens wordt uit handen genomen van degene aan wie het gevraagd wordt. Als
betrokkene vreest dat hij daardoor medeplichtig wordt aan een strafbaar feit,
dan biedt de wet de mogelijkheid om een tweede stuk te vragen. Het zou echter
onlogisch zijn om in alle gevallen een dergelijk tweede stuk op eigen initiatief
te verstrekken.Mevrouw De Wolff vroeg nog wie in aanmerking komt voor het verstrekken
van identificerende gegevens. Deze gegevens kunnen gevorderd worden van eenieder
die daarvoor redelijkerwijs in aanmerking komt. De opsporingsambtenaar heeft
in dat geval aanwijzingen dat er een kans is dat deze persoon identificerende
gegevens heeft van iemand die voorwerp is van onderzoek. Dat is inderdaad
een relatief lage drempel. Dat betekent echter nog steeds niet dat de bevoegdheid
ongericht jegens derden kan worden toegevoegd. Er moet een redelijk vermoeden
bestaan dat betrokkene over dergelijke gegevens beschikt. Er behoeft geen
redelijk vermoeden te bestaan dat de gegevens bij die derde aanwezig zijn.
Als er bijvoorbeeld gezocht wordt naar een bedrijf waarbij een auto is gehuurd,
kan een beperking in het aantal te bevragen bedrijven worden aangebracht.
Er zal bijvoorbeeld een selectie worden gemaakt van bedrijven in de omgeving
waar de desbetreffende persoon woont. Dan kunnen die bedrijven op basis van
die selectie worden aangesproken met de vraag of zij wellicht identificerende
gegevens hebben. Andere dan identificerende gegevens kunnen worden gevorderd
van degene van wie op grond van feiten of omstandigheden wordt vermoed dat
hij/zij de gewenste gegevens heeft of er toegang toe heeft. Daarbij wordt
aangesloten bij de bevoegdheden van inbeslagneming, de artikelen 96a en 105
van het Wetboek van Strafvordering. Dat is een zwaardere eis dan bij de identificerende
gegevens, want het is ook een zwaardere bevoegdheid. Daarom moet de officier
van justitie het ook vragen. Er moet dan een verdenking zijn en een redelijk
vermoeden dat de aangesproken derde de gegevens ook heeft.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Maar het ging mij vooral om de situatie waarin de verdachte onbekend is,
dat er een anonieme verdachte is.Minister Donner:Daar kom ik net op!Bij totale onbekendheid van de verdachte weet men ook niet over wie men
identificerende gegevens moet vragen en dan doet die situatie zich ook niet
voor. Neem weer het voorbeeld van het hotel. Wie heeft er op die kamer gezeten?
Daarover kan ik identificerende gegevens vragen.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Het gaat mij nu even om de vraag hoe praktisch dit alles nu nog is. Als
je wilt weten wie er op die kamer gezeten heeft, zul je bij de receptionist
van het hotel toch persoonsgegevens moeten vragen? Kun je dan wel uit de voeten
met 126nc, want daarin wordt toch een aanduiding van de persoon geëist
om de bevoegdheid tot het vorderen van gegevens überhaupt te kunnen uitoefenen?Minister Donner:Als de politieagent zegt dat hij het vermoeden heeft dat degene die op
kamer X heeft gezeten betrokken is bij moord, kan hij vragen wie daar heeft
gezeten en is dat de aanduiding van de betrokken persoon. Voordat je kunt
vragen wie iemand is, zul je uit de totale verzameling personen wel moeten
kunnen identificeren om wie het gaat!Mevrouw Broekers, mevrouw De Wolff en de heer Holdijk vroegen of de kosten
wel toereikend worden vergoed. Het is een mogelijk misverstand, maar deze
regeling heeft geen betrekking op het bewaren van gegevens en de kosten die
daar eventueel mee gemoeid zijn. Derhalve heeft de regeling ook geen betrekking
op het eventueel aanpassen van infrastructuur. Het gaat om gegevens die men
heeft. Natuurlijk kunnen sommige instanties, zoals banken of kredietregistraties,
die regelmatig worden bevraagd, mede daarop hun infrastructuur aanpassen,
maar dat is voorwerp van overleg met het OM. De vergoeding van kosten vindt
plaats op basis van de tijd die het beantwoorden van de vraag vergt. Daarvoor
zal een bepaald uurbedrag worden vastgesteld. Onder de kosten vallen geen
infrastructurele voorzieningen, want voor dit wetsvoorstel hoeven geen infrastructurele
voorzieningen te worden getroffen. Er wordt een medewerking gevraagd die valt
binnen het normale bereik van activiteiten van de betrokken persoon en betrekking
heeft op gegevens die hij al heeft.Mevrouw Broekers vroeg om de kostenregeling te betrekken bij de evaluatie.
Ik zeg dat graag toe. Nogmaals, het is de bedoeling dat de vergoeding niet
hoger is dan de werkelijk gemaakte kosten.Ik kom bij de laatste vraag in dezen. Mevrouw Broekers heeft gevraagd
of de notificatie bij identificerende gegevens niet van belang is voor het
vertrouwen van burgers in de overheid. In haar ogen zou dat
zwaarder moeten wegen dan de lasten voor de politie. Ook ten aanzien van de
derde bestaat een notificatieverplichting als het gaat om andere dan identificerende
gegevens. Bij identificerende gegevens wordt dat inderdaad niet voorgeschreven.
Het is zondermeer van belang dat het vertrouwen in de overheid wordt geschraagd,
maar dat moet wel op een werkbare wijze gebeuren. De politie zal heel vaak
identificerende gegevens vorderen. Op zichzelf is dat niet ingrijpend. Het
gaat gewoon om de vraag: om wie gaat het? Uiteraard valt nooit helemaal uit
te sluiten dat door de vraag van de politie iemands goede naam in een geur
van verdenking komt te staan. Dat is echter inherent aan iedere toepassing
van strafvorderlijke bevoegdheden ten aanzien van een derde. Ook in andere
gevallen is dat geen reden om een dergelijke notificatieplicht op te leggen.
Bovendien voorkomt het mededelen aan een derde dat er gegevens over hem zijn
opgevraagd, op zichzelf niet dat de goede naam in het geding kan komen. Voor
een zorgvuldige toepassing is het wel van belang dat het opvragen van identificerende
gegevens wordt opgedragen aan een daartoe aangewezen ambtenaar binnen een
politieregio. Daarbij kan het gaan om een infodesk die gericht bezig is met
verzamelen ten behoeve van de politieagent of de rechercheur die bezig is
met de opsporing. In dat geval gaat het om politiefunctionarissen die daarmee
meer ervaring hebben.De heer Kox vroeg of ik mij iets kan voorstellen bij de kritiek op het
wetsvoorstel en de aanduiding dat het gaat om een muisstille revolutie in
het strafrecht. Gegeven het feit dat de heer Kox zijn vraag kracht bijzette
met het citeren van verschillende artikelen en berichten uit vakliteratuur
en kranten, kun je niet helemaal spreken van een muisstille revolutie. Zijn
bezorgdheid kan ik mij wel voorstellen. Aan de andere kant zou ik niet spreken
van een revolutie. De revolutie die heeft plaatsgevonden, is de digitalisering
van het dagelijks leven. Vervolgens moet ik de bevoegdheden van de politie
daaraan aanpassen. Anders vragen wij van de politie om wel te komen tot bescherming
van de samenleving, maar in wezen met de handen op de rug gebonden omdat de
politie als enige nog steeds de oude instrumenten gebruik moet gebruiken en
niet de beschikking heeft over de moderne. Het rapport van de commissie-Mevis
staat los van iedere overweging van terrorisme. In dat rapport is geconstateerd
dat de oude instrumenten niet meer werken in de moderne tijd. Verder gaat
het niet om een plotselinge "revolutie" maar om een proces dat jarenlange
voorbereiding heeft gevergd. De commissie-Mevis is in 2000 begonnen. In de
periode daarvoor was geconstateerd dat er problemen waren. De politie ondergaat
dus geen revolutie. De overheid trekt het been bij, bij het andere been van
de samenleving dat al een stap vooruit heeft gedaan.De heer Kox vroeg mij het wetsvoorstel te toetsen aan criteria van controleerbaarheid,
proportionaliteit en subsidiariteit. Nogmaals, controleerbaarheid van het
informatieproces ontstaat pas door dit wetsvoorstel. Met dit wetsvoorstel
worden betrokkenen verantwoordelijk voor, en kunnen zij zelf worden getoetst
op, de afweging die zij maken. De proportionaliteit zit in de opbouw van de
bevoegdheden. Daarvoor geldt eerder wat de heer Holdijk vroeg: wordt dit niet
een te strak keurslijf? In mijn ogen wordt het in ieder geval geen te ruim
keurslijf. De subsidiariteit wordt gediend omdat is vastgesteld dat andere,
mindere bevoegdheden zoals wij die nu hebben, niet werken.Daarmee kom ik tot het eind van de beantwoording van de gestelde vragen.De heer Jurgens (PvdA):Voorzitter. De minister heeft, sprekend uit het diepst van zijn hart,
de wens uitgesproken, niet de geschiedenis in te willen gaan als de "minister
die gretig burgerlijke vrijheden wil beperken". Ik vind het uitstekend dat
hij dat niet wil en zal hem vanuit mijn positie in deze Kamer van harte helpen
om het te voorkomen. Dat is de inzet.Zijn beantwoording in eerste termijn was verhelderend. De bijdrage van
de heer Kox was dat ook, herinner ik mij van gisteren. Hij blijkt goed op
de hoogte te zijn van de inhoud van het Katholiek Nieuwsblad en ik beveel
hem aan om dat blad vaker te lezen, ook al was het alleen maar om ervoor te
zorgen dat hij van een aantal zaken op de hoogte blijft waar hij anders zelden
over spreekt. Goedgelovigen werden wij genoemd door de heer Kox – hij
citeerde de heer Rosenthal – als wij bezwaren zouden maken tegen dit
wetsvoorstel. Ik denk niet dat het zo is. Ik denk, en daarin steun ik de heer
Kox ook, dat het onze taak is om buitengewoon wantrouwig te blijven als het
gaat om de aantasting van burgerlijke vrijheden. Niemand moet gaan roepen
dat mensen die dat doen, te naïef zijn. De minister citeerde al wat ik
daar gisteren over gezegd heb.Aan de andere kant heb ik gisteren aangevoerd dat je weliswaar een aantal
bevoegdheden kunt toekennen aan de overheid, maar dat het grootste probleem
niet daarin ligt dat de overheid die met mate en zorgvuldig toepast, maar
dat de overheid dat juist mogelijk niet matig en niet zorgvuldig doet en dat
er dus misbruik plaatsvindt. Nu is de vraag of je dat voorkomt door de bevoegdheid
niet te geven – dezelfde vraag was bij het cameratoezicht aan de orde –
of dat je het voorkomt door een behoorlijk toezicht op de toepassing.In het algemeen is de makkelijkste manier om de wet af te wijzen, want
dan zijn die bevoegdheden er niet. De moeilijkere weg is het toezicht. Ik
heb gisteren Juvenalis aangehaald die in zijn zesde satire erop wijst dat
je weliswaar kunt proberen om je vrouw van overspel af te houden door bewakers
aan te stellen, maar dat het probleem dan is wat er met die bewakers gebeurt,
want een slimme vrouw zal het eerst met hen gaan aanleggen. Dat is natuurlijk
toch de situatie waar wij voor staan: de overheid krijgt bevoegdheden en er
is, afgezien van het strenge oog van de rechter bij de terechtzitting, geen
systeem waarin er wordt nagegaan hoe deze gebruikt zijn. Deze Kamer heeft
wel eens pogingen gedaan om meer gedaan te krijgen aan evaluatie. Dit is een
prachtig voorbeeld waaruit één ding duidelijk zal blijken: als
wij meer aandacht zouden geven aan de evaluatie van de manier waarop een wet
feitelijk wordt gebruikt dan aan de totstandkoming van de wet, dan zouden
wij niet meer zo buitengewoon voorzichtig hoeven te zijn bij de toekenning
van de bevoegdheden.De minister heeft op verzoek van de heer Van de Beeten, mevrouw Broekers
en mijzelf een evaluatie toegezegd. Ik ben hem daar dankbaar
voor. Ik zou de minister afsluitend willen vragen, of hij van tevoren kenbaar
kan maken aan welke criteria die toetsing over drie jaar zal plaatsvinden.
Je kunt namelijk wel evalueren, maar als je het oneens bent over de criteria
die aan de orde zijn, dan is het veel moeilijker. Kunnen wij niet in het systeem
inbouwen dat de minister straks per brief aan de Kamer meedeelt, welke criteria
hij wil gaan gebruiken bij de evaluatie? Dat zou kunnen zijn de omvang van
de toepassing, dat de gegevens alleen in het belang van het onderzoek zijn
toegepast en dat er geen visexpedities worden gehouden, de zorg van de bibliotheken,
dat er niet ongericht of te veel is gevorderd, dat de kosten niet te hoog
zijn en niet hebben geleid tot het eisen van infrastructurele voorzieningen
bij de gegevensbeheerders en dat de bureaucratie bij politie en justitie niet
is toegenomen. Dat zouden criteria kunnen zijn op grond waarvan de evaluaties
zouden kunnen plaatsvinden. Misschien is het verstandig om een systeem in
te bouwen. Ik vraag aan de andere woordvoerders of zij mij daarin willen steunen.
Wij zouden de minister kunnen vragen om na afloop van dit debat in een brief
aan de Kamer mede te delen dat hij van plan is om een evaluatie uit te voeren,
zoals hij heeft toegezegd, en welke criteria hij daarbij wil hanteren. Dan
hebben wij straks een houvast als wij die evaluatie bekijken. Ik weet niet
hoeveel van ons dat over drie jaar nog zullen meemaken. De volgende Kamer
heeft dan in elk geval de gelegenheid om aan de hand van die criteria te werken.De heer Van Raak (SP):Mijn fractie belooft in elk geval om het Katholiek Nieuwsblad beter in
de gaten te houden. Die toezegging heeft de heer Jurgens binnen. Een belangrijk
punt voor hem is het toezicht op het toezicht. Hij zegt dat er allerlei bevoegdheden
zijn en dat die niet tot misbruik hoeven te leiden als er goede wil aan ten
grondslag ligt, maar dat zij mogelijk wel tot misbruik leiden als er slechte
wil aan ten grondslag ligt. Hij pleit daarom voor een evaluatie op basis van
duidelijke criteria. Voordat die evaluatie heeft plaatsgevonden, blijft de
mogelijkheid tot misbruik dus bestaan.De heer Jurgens (PvdA):Dat is zo. Dat is de afweging die wij steeds moeten maken. Daarom zei
ik ook dat wij ons af moeten vragen of er redelijke en zedelijke grondslagen
zijn voor het toekennen van bepaalde bevoegdheden aan de overheid. De minister
heeft een klemmend betoog gehouden op grond van de bevindingen van de commissie-Mevis
waarin hij stelde dat in dit geval die bevoegdheden wellicht noodzakelijk
zijn. Ik zeg "wellicht" omdat pas in de praktijk zal blijken of dat inderdaad
het geval is. De keuze kan worden gemaakt om tegen het verlenen van de bevoegdheden
te stemmen omdat het "wellicht" is. De andere keuze is om af te wachten hoe
het werkt- juist omdat het "wellicht" is - en om in te grijpen als mocht blijken
dat de bevoegdheden niet goed worden gebruikt. Dat is een kwestie van de manier
waarop met wetgeving wordt omgegaan.De wet zoals die voorligt geeft beide mogelijkheden, dus een goed gebruik
en een slecht gebruik. Dat geldt overigens voor heel veel wetten. Ik acht
eerder de toetsing achteraf van belang dan het ingrijpen op dit moment door
het wetsvoorstel niet te laten doorgaan. In bepaalde omstandigheden moeten
wij dat wel doen. Ik denk echter dat de minister in zijn betoog een aantal
goede argumenten heeft aangedragen. Zeker zijn bereidheid tot om tot evaluatie
over te gaan, maakt het mogelijk om de tweede mogelijkheid te gebruiken, namelijk
om eerst eens te kijken hoe de wet in de praktijk werkt en de toekenning van
de bevoegdheid niet bij voorbaat af te snijden.De heer Van Raak (SP):De heer Jurgens zegt dat wellicht uitbreiding van bevoegdheden nodig is.
Is het dan niet logischer om eerst uit te zoeken of de uitbreiding van bevoegdheden
daadwerkelijk nodig is? De heer Jurgens is nu aan het eind gekomen van zijn
tweede termijn. Is wat de minister zojuist heeft gezegd voldoende voor hem
om in te stemmen met deze wet?De heer Jurgens (PvdA):Dat onderzoek heeft plaatsgevonden. De uitkomst daarvan staat in het verslag
van de commissie-Mevis uit 2001. Deze commissie heeft een zeer uitvoerige
opdracht gekregen en ook uitvoerig gerapporteerd. Het voorstel is bovendien
vanuit de kringen van het recht uitvoerig becommentarieerd. Er is best wat
op aan te merken, maar er kan niet worden gezegd dat het voorstel niet is
gebaseerd op een behoorlijk onderzoek vooraf, in dit geval van wetenschappelijke
aard. Gezien de toezeggingen van de minister zal ik mijn fractie adviseren
om niet tegen het wetsvoorstel te stemmen.De voorzitter:Voordat ik de heer Van de Beeten het woord geef, deel ik de Kamer mede
dat gisterenavond de agenda voor vandaag moest worden gewijzigd. Daardoor
is het tijdstip van behandeling van dit wetsontwerp veranderd. Om die reden
kon de heer Kox hier vanwege privé-omstandigheden vanmorgen niet aanwezig
zijn.De heer Van de Beeten (CDA):Voorzitter. Ik wilde ook juist mijn treurnis uitspreken over het feit
dat de heer Kox hier niet aanwezig kon zijn, te meer omdat ik ervan overtuigd
ben dat hij zich door de minister had laten overtuigen om nu toch voor het
wetsvoorstel te stemmen na het briljante betoog van de minister. Zijn fractiegenoten
zijn wellicht nog bereid om hun steun niet te onthouden aan dit wetsvoorstel.Ik dank de minister voor de beantwoording en voor zijn toezegging om tot
een evaluatie te komen. Ik vind de gedachte van de heer Jurgens om de minister
te verzoeken om in een brief aan de Kamer een aantal criteria op een rij te
zetten een heel nuttige. Ik wil die ook zeker ondersteunen. Ik wil daaraan
de suggestie toevoegen om toch de problematiek van de zogenaamde grijze zones
een punt van aandacht te laten zijn. Wellicht wil de minister daar nog over
nadenken. De minister heeft een analytische beschouwing gegeven over het onderscheid
tussen persoonsgegevens en andere gegevens, wat wel en niet kan en waarvoor
een officier van justitie nodig is. Het punt is dat het in de praktijk natuurlijk
gaat om de situatie waarin de politieambtenaar in de verleiding komt om een
situatie te creëren waarin hij, bijvoorbeeld, aan de receptionist van
een hotel een gegeven wil ontlokken dat hij eigenlijk via de officier van
justitie zou moeten vorderen. Mijns inziens brengt dit wetsvoorstel
niet met zich mee dat er bevoegdheden worden gegeven die intrinsiek tot misbruik
aanleiding geven. Daarover behoeft op zichzelf ook geen twijfel te bestaan,
zoals ik die nog wel beluister in de woorden van de heer Jurgens. Op dit punt
is het wel duidelijk dat zich verleidingen kunnen voordoen aan politieambtenaren.
Dat verdient wel enig onderzoek.Ik ben het ook eens met de beide beperkingen van de minister. Ik meen
dat het verstandig is om hieraan pas na drie jaar te beginnen, en dat het
niet een uitgesproken kwantitatief onderzoek kan zijn. In zoverre plaats ik
ook een kanttekening bij de vraag van de heer Jurgens om inzicht in de omvang
van het gebruik van de bevoegdheid. Als dit zou leiden tot het tellen van
vorderingen op het niveau van iedere politie-eenheid, zou dat misschien te
ver gaan.De heer Jurgens (PvdA):Zoals de heer Van de Beeten weet, is het mogelijk via steekproeven toch
een indruk te krijgen van de omvang. Ik zou, met de minister, niet willen
dat dit een geweldige administratieve rompslomp met zich meebrengt.De heer Van de Beeten (CDA):Ik ben blij dat de heer Jurgens mijn statistische onwetendheid aangrijpt
om deze beperking op zijn eigen voorstel aan te brengen.De minister heeft gezegd dat wij niet zo bezorgd hoeven te zijn over een
disproportioneel gebruik van deze bevoegdheden. Ik zet daarbij toch een vraagteken.
De vaste commissie voor Justitie van deze Kamer heeft ooit een werkbezoek
gebracht aan het toenmalige Gerechtelijk Laboratorium, nu het NFI, in het
kader van de behandeling van het wetsvoorstel inzake het gebruik van DNA-materiaal
in strafvordering. Van dat werkbezoek is mij sterk de opmerking van de deskundigen
daar bijgebleven dat veel politie- en justitiemensen een bovenmatig vertrouwen
hebben in de betekenis van sporenonderzoek, met name DNA-onderzoek. Zij wezen
er op dat ook het toepassen van het klassieke recherchewerk buitengewoon belangrijk
is. Ik denk aan de mogelijkheid van vervuiling van DNA-materiaal, of zelfs
aan het bewust plaatsen van dat materiaal op de plaats van het delict. De
noodzaak bestaat dan ook nog steeds om dat klassieke opsporingswerk te verrichten.
Ik vraag de minister om hiervoor toch aandacht te houden, te meer omdat het
niet ondenkbaar is dat op den duur uit de hoek van politie en justitie zal
worden gevraagd om meer geld voor meer menskracht om al dat onderzoek te kunnen
verrichten. Dat vereist een kritische houding tegenover de wijze waarop vooral
het hogere en het middenmanagement van politie en justitie met deze bevoegdheden
zullen omgaan.Misschien wil de minister in tweede termijn ingaan op het punt van de
bibliotheken, om te trachten dit nog enigszins te specificeren. Als op de
plaats van het delict een kopie zou worden aangetroffen van een stuk uit een
boek, en als in het kader van het onderzoek zou worden vastgesteld dat dat
boek niet in de handel is en in Nederland ook nooit in de handel is geweest
maar zich uitsluitend bevindt bij universiteitsbibliotheken, zou ik mij goed
kunnen voorstellen dat – ook als er een onbekende dader is – aan
universiteitsbibliotheken wordt gevraagd om mee te delen wie in de afgelopen
tijd een dergelijk boek heeft geleend of opgevraagd, omdat dit een spoor kan
zijn dat leidt naar de dader. Het lijkt mij dat dit niet valt onder Rasterfahndung
of onder profilering, maar dat het simpelweg neerkomt op het gebruik van een
gegeven, in combinatie met de wetenschap dat dat boek niet in de handel is
in Nederland en dat bibliotheken zo ongeveer het enige ingangskanaal zouden
zijn waarlangs men te weten kan komen wie over een dergelijk boek de beschikking
heeft gehad, gegeven het feit dat op de plaats van het delict een fotokopie
daarvan is aangetroffen. Het lijkt mij dat dat in het kader van deze wetgeving,
maar ook los van deze wet, een volkomen oorbare wijze van naspeuren zou zijn,
en dat het ook mogelijk zou moeten zijn om dat op die manier aan te pakken.
Wanneer er eenmaal een verdachte is, waarvan is gebleken dat hij in een bepaalde
bibliotheek het boek heeft geleend, biedt dat geen legitimatie om bij alle
bibliotheken na te gaan of datzelfde boek – bijvoorbeeld een boek over
het vervaardigen explosieven – ook door anderen is geraadpleegd. In
dat geval zouden wij in de sfeer komen die collega Broekers aan het einde
van haar eerste termijn heeft beschreven. Ik verzoek de minister hierop in
te gaan.De heer Jurgens (PvdA):De heer Van de Beeten is zich er wel van bewust dat het best mogelijk
is dat blijkt dat de bladzijde afkomstig is uit een boek dat via internet
is besteld bij een bibliotheek in Arkansas, en dat het buitengewoon lastig
is om op een bibliotheek in Arkansas de Wet vorderen gegevens toe te passen.De heer Van de Beeten (CDA):Dat ben ik met de heer Jurgens eens. In het algemeen geldt natuurlijk
dat politie en justitie vaker een breder onderzoek moeten verrichten in de
vorm van een trechteraanpak, om uiteindelijk bij de verdachte uit te komen.
Men kan natuurlijk allerlei bibliotheken bezoeken en bij allerlei bibliotheken
navraag verrichten of dit boek in de collectie aanwezig is en zo ja, wie het
recent hebben geleend. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat het boek nooit
in Nederland is geweest of in ieder geval niet via een Nederlandse bibliotheek
is geleend. Een dergelijke mogelijkheid bestaat ten aanzien van heel veel
feitelijke omstandigheden die in het kader van opsporingsonderzoek aan de
orde kunnen komen.De heer Jurgens (PvdA):Los van de technologische vernieuwing zal, ook in de huidige omstandigheden,
geen zinnige bibliotheek dergelijke gegevens weigeren te verstrekken als duidelijk
is dat daarmee een bijdrage zou kunnen worden geleverd aan de mogelijke oplossing
van een zwaar misdrijf.De heer Van de Beeten (CDA):Dat ben ik geheel met de heer Jurgens eens. Uitgangspunt is en moet blijven
dat iedere burger op grond van zijn burgerplicht is gehouden om mee te werken
aan het opsporen van strafbare feiten, zeker van ernstige misdrijven.Ten slotte kom ik te spreken over de voortzetting van de relatie. De minister
wees erop dat in de wet aan de officier van justitie de mogelijkheid wordt
geboden om ook toekomstige gegevens te vorderen. De achtergrond van mijn vraag
die ik zowel in de schriftelijke voorbereiding als in eerste termijn heb gesteld,
was dat het vaak noodzakelijk is dat de relatie niet wordt beëindigd
omdat het loutere beëindigen van de relatie de verdachte
al op het idee zou kunnen brengen dat er iets aan de hand is. Als hij navraag
zou gaan doen, zal de internetprovider of de bank dan moeten proberen zich
in stilzwijgen te hullen of een onjuiste voorstelling van zaken moeten geven.
Dan kan het in het belang van het onderzoek zijn om de relatie voort te zetten,
ook zonder dat om toekomstige gegevens wordt gevraagd. Dat kan een probleem
opleveren, waarvoor ik de aandacht van de minister vraag.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Voorzitter. De minister heeft helder antwoord gegeven op de vragen die
gisterenavond door de Kamer zijn gesteld, maar toch niet zo helder dat hij
al mijn twijfel over dit wetsvoorstel heeft kunnen wegnemen. Deze twijfel
is vooral gelegen in de vraag, wat de dringende maatschappelijke noodzaak
is om te komen tot een uitbreiding van de bevoegdheden van de overheid bij
het treden in de persoonlijke levenssfeer van burgers.Ik heb de vergelijking getrokken met artikel 43 WBP dat de basis vormt
waarop op dit moment gegevens aan politie en justitie kunnen worden verstrekt.
Ik heb gevraagd waarom de houders van gegevens met een vordering moeten worden
geconfronteerd, wanneer zij op dit moment vrijwillig gegevens kunnen verstrekken.De minister heeft in zijn beantwoording het voorbeeld van het Bureau Krediet
Registratie gegeven, dat kennelijk in de praktijk als eis stelt dat er verdenking
moet bestaan van een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis is toegestaan
voordat het bureau bereid is om gegevens te verstrekken. Naar mijn mening
gedraagt het bureau zich daarmee keurig netjes. Het komt mij voor dat aan
het bureau in de toekomst ook niet veel meer dan identificerende gegevens
zullen kunnen worden gevraagd op basis van het wetsvoorstel. Andere dan identificerende
gegevens zullen alleen in het kader van een dergelijk misdrijf kunnen worden
gevorderd.Daarmee geeft de minister in zijn beantwoording aan dat er in feite geen
probleem is en dat een houder zoals in het voorbeeld genoemd in de praktijk
nu de gegevens op vrijwillige basis verstrekt die straks op basis van vordering
zullen kunnen worden verkregen, zij het dat er dan niet meer de countervailing
power is van de gegevenshouder die een eigen toets op de noodzaak van het
verstrekken van de informatie verricht. De vraag blijft welk probleem met
dit wetsvoorstel wordt opgelost en wat de pressing social need is. Het kiezen
voor een andere vormgeving moet echt méér zijn dan de wens om
te komen tot een uitbreiding van de bevoegdheden van de overheid. Ik wijs
erop dat die uitbreiding niet alleen betrekking heeft op het feit dat de houder
eigenlijk geen eigen afweging meer mag maken, maar ook op het feit dat de
kring van houders die redelijkerwijs in aanmerking komen voor het verstrekken
van gegevens zowel in de wetstekst als in de memorie van toelichting wel heel
ruim is getrokken.Dat is mijn belangrijkste punt, mevrouw de voorzitter. Ik wil nog een
ander onderwerp ter sprake brengen wat ik minder belangrijk vind maar wat
in de discussie in deze Kamer een zekere rol heeft gespeeld. Dat is de vraag
in hoeverre het systeem open of gesloten is. Ik vond de beantwoording niet
erg veel verduidelijken. De minister noemde het voorbeeld van de hotelier
en stelde dat als de hotelier zelf aangifte doet van een moord in een van
de kamers van zijn hotel, de procedure ten aanzien van het vorderen gegevens
niet van toepassing is. Ik meen dat de gegevens over wie er in die kamers
hebben verbleven, nog steeds persoonsgegevens zijn. Als politie en justitie
willen weten welke personen er op een bepaald moment in die kamers hebben
verbleven, dan moet toch de weg worden bewandeld die in dit wetsvoorstel wordt
uitgezet? Ik zie de minister instemmend knikken. Dat is dan meteen opgehelderd.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Mevrouw de voorzitter. Ik zal het kort houden. Ik dank de minister voor
zijn beantwoording van de vele vragen.Ik ben taai en blijf vasthoudend over de notificatie bij het vorderen
van identificerende gegevens. De minister zegt dat dit vaak zal gebeuren,
dat het niet ingrijpend is en dat het inherent aan opsporing is dat de goede
naam van iemand in kwade geur terecht kan komen. Ik wijs erop dat er in de loop van een bepaalde periode een soort sneeuwbaleffect
kan ontstaan. In het begin gebeurt er niets, maar als het maar vaak genoeg
voorkomt dat die identificerende gegevens gevraagd worden door de opsporing
en iemand daar niets van hoort en er bij toeval achter komt, kan er een gebrek
aan vertrouwen in de overheid ontstaan. Dat moet voor ons allemaal een punt
van zorg zijn. Gebrek aan vertrouwen in de overheid is niet goed! Ik denk
dat wij hiermee heel verstandig moeten omgaan, omdat het de mogelijkheid in
zich heeft dat het vertrouwen in de overheid ondermijnd gaat worden. Daarom
vraag ik de minister nogmaals, hieraan aandacht te besteden en dit punt in
ieder geval bij de evaluatie te betrekken. Misschien is het zelfs een idee
om als de wet in werking is getreden, sommige opsporingsinstanties die notificatie
bij het vorderen van identificerende gegevens wel te laten doen en eens te
kijken hoe dat werkt. Dan kan een en ander vergeleken worden. Ik zou dit aan
de minister willen meegeven en verneem graag zijn reactie daarop.De heer Jurgens doet de suggestie om bij de toetsing nu een aantal criteria
te noemen en die aan de minister mee te geven. Ik vind dat een goede suggestie
maar die criteria moeten niet limitatief zijn. Het moet flexibel blijven en
geen te strak keurslijf worden. Misschien dat in die drie jaar blijkt dat
bepaalde dingen hier niet genoemd worden. Het basisidee vind ik prachtig,
maar er moet geen sprake zijn van een te strak keurslijf want de evaluatie
moet goed zijn.De heer Jurgens (PvdA):Ik onderschrijf die opmerking graag. Het is mogelijk dat zich over een
jaar een incident voordoet dat van zodanig grote betekenis is, dat het reeds
tevoren is onderzocht. In ieder geval moet het geen strak keurslijf zijn.
Ik wil nu alvast aangeven welke elementen in ieder geval aan de orde moeten
komen. Ik heb de minister gevraagd of hij een en ander in een brief wil vastleggen.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Ik heb gezegd dat ik die suggestie van de heer Jurgens steun en ik ben
blij te horen dat de heer Jurgens dezelfde flexibiliteit voorstaat. Met de
gedachte dat wij, als zich volgend jaar een incident voordoet,
opeens als een dolle moeten gaan evalueren, loop ik overigens niet meteen
weg.De heer Holdijk (SGP):Mevrouw de voorzitter! Ik dank de minister voor zijn reactie in eerste
termijn. Mevrouw De Wolff heeft de goede vragen gesteld die passen bij de
eindafweging van dit wetsvoorstel. Wat is de noodzaak van dit wetsvoorstel
en voor welk probleem wil het een oplossing bieden?Graag erken ik dat het mij persoonlijk enige inspanning heeft gekost om
het complete stelsel van vorderingen te doorgronden en hun onderlinge verhouding
te doorzien. Het komt mij voor dat het per saldo een redelijk complex stelsel
genoemd mag worden. Die complexiteit zit voor een belangrijk deel ook in het
gegeven dat het om een meer verfijnd stelsel gaat dan wij tot dusver kenden.
Vraagtekens plaats ik bij die betogen die suggereren dat er van een substantiële
uitbreiding van vorderingsbevoegdheden sprake is. Er komt een verfijnder stelsel,
maar ik betwijfel of het een substantiële uitbreiding betreft.Wij hebben in eerste termijn enkele kritische vragen gesteld, vragen die
zich voornamelijk richten op de te verwachten consequenties van de nieuwe
vorderingen. Een aantal leden heeft terecht gezegd dat het parlement in het
algemeen een kritische opstelling past jegens een eventuele uitbreiding van
overheidsbevoegdheden. Het zou onze habitus behoren te zijn. Dat alles ter
wille van datgene wat mevrouw Broekers zo-even nog benadrukt heeft: het vertrouwen
van de burgers. De burgers moeten erop kunnen vertrouwen dat er een parlement
is dat kritisch kijkt naar bevoegdheden van overheden en de toepassing ervan.Ik heb geen nadere vragen aan het adres van de regering. Gisteravond heb
ik mij niet expliciet aangesloten bij het verzoek van enkele leden om een
evaluatie van het wetsvoorstel. Voorzover dat nog nodig mocht zijn, wil ik
dat nu alsnog doen. De minister heeft echter al een duidelijke toezegging
gedaan op dit punt. Wel heeft hij gemeld dat er ten minste drie jaar ervaring
met de wet moet worden opgedaan. Ik vind het van belang – dat heb ik
in eerste termijn wel ter sprake gebracht – dat bij de evaluatie ook
bezien wordt of de overheid zichzelf en met name de politie niet te veel beperkingen
heeft opgelegd door dit vrij ingewikkelde stelsel te ontwikkelen. Verder ben
ik het eens met degenen die hebben gevraagd om een brief waarin de belangrijkste
criteria voor de evaluatie worden gegeven en waarover, zo nodig, nader overleg
mogelijk is.Gisteren heb ik ook geen expliciete uitspraak gedaan over het wetsvoorstel
als zodanig. Ik denk dat het na de benadering in eerste termijn van de kant
van onze fracties niemand zal verwonderen dat wij per saldo tot een positief
oordeel over het wetsvoorstel komen.Minister Donner:Voorzitter. Ik dank de leden voor hun opmerkingen in tweede termijn. Mevrouw
De Wolff heeft ook in tweede termijn naar de noodzaak van het wetsvoorstel
gevraagd. De heer Holdijk heeft die vraag geherformuleerd en ook van de zijde
van de SP-fractie is hierover gesproken naar aanleiding van de opmerkingen
van de heer Jurgens. De noodzaak is, zoals in het rapport van de commissie-Mevis
staat te lezen, enerzijds gelegen in het feit dat er nu eenmaal meer gegevens
elektronisch worden opgeslagen en dat het door de wijze van opslaan niet meer
mogelijk is om, zoals tot nu toe de praktijk was, via het opvragen van de
drager achter de gegevens te komen. Anderzijds is de noodzaak gelegen in het
feit dat de wetgever via de bescherming van de persoonlijke levenssfeer de
vrijwilligheid, die tot nu toe functioneerde, in een grijze, zo niet illegale
zone getrokken heeft.Artikel 43 van de Wet bescherming persoonsgegevens staat het betrokkene
wel toe om de gegevens te verstrekken. Waar het gaat om het voorbeeld van
het Bureau Krediet Registratie, merk ik op dat uit de wet nu ook volgt dat
het moet gaat om een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis is toegestaan.
Het bureau vroeg voor zijn eigen afweging echter om wat voor misdrijf het
ging. Het verstrekken van die inlichtingen over een persoon vormt een veel
ernstiger inbreuk op de persoonlijke levenssfeer dan de bepaling in het wetsvoorstel
dat de officier van justitie in bepaalde gevallen de informatie kan vragen
of dat de politieambtenaar de identificerende gegevens kan vragen. De noodzaak
is klassiek. Het verzamelen van informatie is de essentie van de opsporing.
Het systeem van registratie van gegevens wordt steeds gecompliceerder en dat
vraagt om het regelen van de mogelijkheden voor het politie. Het wetsvoorstel
regelt alleen dat de politie niet afhankelijk wordt van derden.Ik ben het dan ook niet eens met de conclusie dat met dit wetsvoorstel
de kring van personen van wie gegevens gevraagd kunnen worden, wordt uitgebreid.
Ik denk dat die kring zelfs groter is wanneer het niet is geregeld. Als het
gaat om identificerende gegevens zal een politieagent ook nu links en rechts
navraag doen. Bij het opvragen van zwaardere gegevens zal aangetoond moeten
worden dat deze zich op de veronderstelde plaats bevinden. Ook nu, in de ongeregelde
situatie, kunnen die gegevens opgevraagd worden. De noodzaak van deze wet
is voor een deel inherent aan de ontwikkelingen in de samenleving en voor
een andere deel inherent aan de regelgeving die wij hebben gemaakt. Met dit
wetsvoorstel wordt alleen geregeld wat nu al mogelijk is. Er is geen sprake
van uitbreiding van bevoegdheden.Ik ben het met de heer Holdijk eens dat het risico van dit wetsvoorstel
eerder is dat het systeem zo verfijnd blijkt te zijn dat het onwerkbaar is
voor de politie, dan dat het een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer mogelijk
maakt die niet gerechtvaardigd is uit een oogpunt van opsporing. In alle wetgeving
en richtlijnen ter zake is vastgelegd dat opsporing boven de bescherming van
de persoonlijke levenssfeer gaat bij gegevens die betrekking hebben op een
verdachte. Er is geen sprake van dat gegevens in het wilde weg opgevraagd
kunnen worden. Het gaat altijd om een verdachte.Met dit wetsvoorstel kunnen niet zonder toezicht gegevens worden opgevraagd.
Er is het toezicht van het beklagrecht. Bij gevoelige gegevens is er het toezicht
van de rechter-commissaris. Daarnaast is er nog het toezicht van de rechter.
Via het strafproces kan ook een verdachte toezicht uitoefenen, want hij kan
controleren welke informatie is opgevraagd en op welke wijze. Een
evaluatie is in feite geen toezicht. Daarbij wordt nagegaan of de wet dienstig
is aan het doel.De heer Jurgens (PvdA):Het toezicht op de terechtzitting betreft alleen de gevallen die tot een
terechtzitting leiden. De minister weet ook dat veel zaken wel onderzocht
worden, maar niet tot een terechtzitting kunnen leiden. Gisteravond wees ik
op het rapport van de drie korpschefs waarin sprake is van het aanleggen een
fijnmazig net van informatie over personen. Men merkt daar pas iets van als
zich een incident voordoet. Ik denk dat voor dit soort gevallen een evaluatie
wel degelijk van belang is.Minister Donner:Dat ben ik met u eens. Dat is in feite toezicht op de werking van de wet.
Overigens is er ook in dat opzicht toezicht in de vorm van de audits van het
College Bescherming Persoonsgegevens ten aanzien van de politiegegevens. Die
betreffen echter primair het toezicht op hetgeen wordt vastgelegd.Ik ben het met u eens dat van deze wettelijke regeling, als zij naar behoren
wordt toegepast, in redelijkheid niet gezegd kan worden dat er iets aan de
politie wordt toegekend wat zij niet nodig heeft in het belang van de opsporing.
De vraag gaat dan ook over het misbruik van die bevoegdheden. Ik ben het niet
geheel eens met de opmerking van de heer Van de Beeten dat bevoegdheden niet
intrinsiek tot misbruik kunnen leiden, want het verbod leidt tot misbruik.
Dat gold ook voor het eerste verbod dat wij overtreden hebben: alle bomen
uit de tuin, behalve deze ene, en prompt ging ze op die ene boom af. In het
verbod ligt de verleiding tot overtreden. Door dit wetsontwerp wordt de bevoegdheid
inderdaad ingeperkt. In die zin bestaat dus de mogelijkheid van een te ruime
toepassing. Ik zeg graag toe dat dit mede voorwerp van evaluatie zal zijn.De heer Jurgens vroeg mij daarover een brief te schrijven. Op zichzelf
kunnen wij de punten die hij noemde vrij snel in dit debat ratificeren. Ik
denk dan aan het vaststellen van de omvang, zij het steekproefsgewijs, maar
ook aan de vraag of het wordt gebruikt voor visexpedities. Mevrouw Broekers
vroeg in dezen hoe de notificatie bij de andere bevoegdheden werkt. Ik wijs
erop dat zojuist een rapport is opgesteld over de andere bevoegdheden. Verder
denk ik hierbij aan de vraag of het niet ongericht wordt, maar ook aan de
kosten, de bureaucratie en de grijze zone. Ik zal graag ratificeren wat hier
is genoemd, maar het is veel reëler om af te spreken dat ik beide Kamers
voordat de evaluatie wordt opgezet, een brief stuur over de criteria die op
dat moment worden gebruikt. Dan hebben wij immers een beeld van de mogelijke
knelpunten. Als ik nu een brief stuur, wordt dat een theoretische brief waarin
wordt aangegeven waar wij met z'n allen over denken te spreken. Is de wet
tweeënhalf jaar in werking, dan wordt het reëel. Dan kunnen wij
ook bespreken of het overzicht volledig is en of het een verstandig inzicht
is of niet.De heer Jurgens (PvdA):Die tweede brief lijkt mij uitstekend, maar dan is de kans groot dat er
een andere minister van Justitie is. De regering zal zijn toezeggingen natuurlijk
gestand doen. Mijn verzoek is meer in het belang van de Kamer dan in het belang
van de minister. Ontstaat de gewoonte dat op een toegezegde evaluatie een
brief volgt waarin dat wordt vastgelegd en een aantal criteria wordt aangegeven,
dan helpt dat de Kamer zich te herinneren dat deze taak voorligt. Misschien
is het dan ook voor de regering zelf, door dat openbare stuk, een dwingende
noodzaak. Het is meer een hulpmiddel voor beiden. De minister heeft volkomen
gelijk. Het staat nu ook in de Handelingen van deze Kamer, maar "wer liest
die schon?", zoals mijn vriend van de Bundestag altijd riep over de handelingen
van de Bundestag.De heer Van de Beeten (CDA):De Kamer is volgens mij uitstekend in staat om via de tegenwoordig goed
functionerende toezeggingenadministratie de vinger aan de pols te houden.
Na deze ratificatie van de minister heb ik niet zozeer behoefte aan de eerste
brief. Zijn suggestie om over tweeënhalf jaar de tweede brief te sturen,
lijkt mij uitstekend.Minister Donner:Ik ben de Kamer graag ter wille als zij een knoop in de zakdoek nodig
heeft.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):De VVD-fractie heeft die knoop in de zakdoek niet nodig. Wij kunnen volledig
instemmen met wat de minister heeft gezegd.Minister Donner:De punten die hier genoemd zijn, zijn logischerwijs voorwerp van evaluatie.
Ik zeg de Kamer in ieder geval toe dat een brief wordt verstuurd voordat de
evaluatie daadwerkelijk in gang wordt gezet. Ik zal niet zeggen "hopelijk",
maar het zal wel een verlichting zijn als er dan een andere minister is. Waarschijnlijk
zal er op dat moment ook een andere Kamer zijn. Heeft de Kamer behoefte aan
een geheugensteun, dan ben ik daartoe graag bereid, als wij het er maar over
eens zijn dat het aannemen van dit wetsontwerp niet afhankelijk wordt van
de brief.Aan het adres van de heer Van de Beeten zeg ik nog het volgende. Als ik
alleen een bladzijde heb, heb ik inderdaad geen verdachte. De regeling van
de identificerende gegevens is dan niet het aanknopingspunt. Het aanknopingspunt
is dan veel meer gelegen in artikel 126nd: het kunnen vorderen van andere
gegevens en een aanduiding daarvan. Als ik een bladzijde heb, kan ik inderdaad
een bibliotheek aanschrijven met de vraag of dit boek de laatste tijd is geleend
en, zo ja, door wie. Dat is geen toepassing van de bevoegdheden die ik nu
heb bij identificerende gegevens. Het kan zijn dat er een naam uit voortvloeit
of dat de bibliotheek meldt dat zij die gegevens niet heeft. In dat geval
kan ik telefoonbedrijven aanschrijven met de vraag of er een telefoonnummer
en een adres zijn bij deze naam. Dan pas ik die bevoegdheden wel toe. Kortom,
wij hebben het hier over een aantal verschillende bevoegdheden.De heer Van de Beeten heeft zorg uitgesproken over het vervolgonderzoek.
Nogmaals, ik heb aangegeven hoe het systeem werkt, ook in de situatie die
hij beschrijft. Zodra betrokkene zorg heeft, kan hij dat vragen. Ik ben graag
bereid om met het openbaar ministerie te bespreken dat in de aanwijzing aandacht
moet worden besteed aan dit aspect als er mogelijk twijfel bestaat over de
wijze waarop ermee moet worden omgegaan. Het staat niet op voorhand vast dat
voortzetting van de relatie ook medeplichtigheid bij een strafbaar feit inhoudt.
Derhalve gaat het erom dat als het achteraf zou blijken, betrokkene aan wie
het is gevraagd in alle gevallen in de eerste schriftelijke vordering een begin van een bewijs heeft dat hij wat dat betreft mede op verzoek
van de officier van justitie erbij betrokken was. Uiteraard ben ik het ermee
eens dat de wet niet een afspraak terzake eist, maar met het eerste schriftelijke
verzoek ligt er al het begin van die afspraak die eventueel later schriftelijk
kan worden bevestigd. Maar nogmaals, ik ben gaarne bereid met het openbaar
ministerie op te nemen op welke wijze aan dat punt aandacht kan worden besteed.Mevrouw Broekers vroeg mij nogmaals naar de notificatie. Ik heb aangegeven,
dat ik dit punt meeneem. Ik wijs er wel op dat er zojuist een evaluatie heeft
plaatsgevonden van de notificatie bij andere opsporingsbevoegdheden. Ik ben
bang dat wij voordat de evaluatie hiervan wordt uitgevoerd, moeten kijken
naar de notificatieverplichting. Als het zuiver om identificerende gegevens
gaat, denk ik dat de notificatie meer wantrouwen in de overheid schept dan
het achterwege blijven ervan, want het gaat niet om verdachten. In elk geval
zal dat punt worden meegenomen bij de evaluatie.Mevrouw Broekers-Knol (VVD):Voorzitter. Ik ben het op dat punt niet eens met de minister die zegt
dat het meer wantrouwen zal scheppen. Ik denk juist dat het meer vertrouwen
zal veroorzaken.Minister Donner:Daarover hebben wij een verschil van appreciatie.Ik kom nu tot afronding van mijn antwoord. Ik hoop dat ik mevrouw De Wolff
en mogelijk ook de fractiegenoten van de heer Kox heb kunnen overtuigen, dat
wat dit wetsontwerp doet, is regelen wat nu al gebeurt en dat het dit daadwerkelijk
controleerbaar maakt. Het is nodig, omdat wat vroeger vrijwillig werd gedaan
nu vaak eigenlijk een uitlokking is om in strijd met de wet te handelen. Derhalve
is het onze verantwoordelijkheid om dat te regelen. Met de heer Holdijk waardeer
ik dit niet zozeer als een uitbreiding van bevoegdheden als wel mogelijk als
een te verfijnd stelsel dat in de praktijk tot moeilijkheden leidt. Ik verwacht
dat niet, maar om die reden heb ik eigener beweging al behoefte aan een evaluatie,
die ik de Kamer overigens gaarne toezeg.De beraadslaging wordt gesloten.Het wetsvoorstel wordt zonder stemming aangenomen.De voorzitter:De aanwezige leden van de fracties van de SP en GroenLinks wordt conform
artikel 112 van het Reglement van Orde aantekening verleend dat zij geacht
willen worden zich niet met het wetsvoorstel te hebben kunnen verenigen.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20042005-1493-1504.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl