ECLI:NL:CRVB:2011:BV0034, Centrale Raad van Beroep, 30-12-2011, 11-3510 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2011-12-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Weigering WAO-uitkering. Geen aanknopingspunten om te twijfelen aan de conclusie van het verzekeringsgeneeskundig rapport, waarin is geconcludeerd dat een verslechtering van de rugproblematiek op grond van verzekeringsgeneeskundig onderzoek noch op grond van informatie uit de curatieve sector kan worden geobjectiveerd.

11/3510 WAO
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    Enkelvoudige kamer
    
    U I T S P R A A K
    
    op het hoger beroep van:
    
    [Appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 1 juni 2011, 11/542 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    Datum uitspraak: 30 december 2011
     
    I. PROCESVERLOOP
    
    Appellant heeft hoger beroep ingesteld en daarbij diverse stukken overgelegd.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Bij brieven met bijlagen van 25 juli, 2 augustus, 11 augustus, 22 augustus, 13 september en 12 oktober 2011 heeft appellant zijn hoger beroep aangevuld.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 28 oktober 2011. Appellant is verschenen. Het Uwv was vertegenwoordigd door mr. R.A. Kneefel.
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    1. Bij besluit van 13 januari 2011 heeft het Uwv, beslissend op bezwaar, gehandhaafd zijn besluit appellant een WAO-uitkering te weigeren op grond van artikel 43a van de WAO. 
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het tegen het besluit van 13 januari 2011 ingestelde beroep van appellant ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank - kort gezegd - overwogen dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de eerdere en latere uitval. Dit verband is vereist voor toepassing van artikel 43a van de WAO. 
    
    
      3. In hoger beroep heeft appellant herhaald dat hij van mening is dat er wel sprake is van een oorzakelijk verband tussen de huidige klachten en de klachten waarvoor hij destijds een WAO-uitkering ontving. Ter ondersteuning van zijn standpunt heeft appellant gewezen op de informatie van zijn (behandelend) psychiater, huisarts en bedrijfsarts. 
      Voorts heeft appellant verzocht om een vergoeding van door hem geleden schade. 
    
    
    4.1. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 
    
    4.2. In artikel 43a, eerste lid, van de WAO is bepaald dat indien degene wiens arbeidsongeschiktheidsuitkering wegens afneming van arbeidsongeschiktheid op grond van artikel 43, eerste lid, van de WAO is ingetrokken binnen vijf jaar na de datum van die intrekking en deze arbeidsongeschiktheid voortkomt uit dezelfde oorzaak als die waaruit de arbeidsongeschiktheid ter zake waarvan de ingetrokken uitkering werd genoten, toekenning van arbeidsongeschiktheidsuitkering steeds plaatsvindt, zodra die arbeidsongeschiktheid onafgebroken vier weken heeft geduurd. 
    
    
      4.3. De arbeidsongeschiktheid ter zake waarvan appellant de ingetrokken uitkering heeft genoten komt voort uit rugproblematiek en de daaruit voortvloeiende beperkingen. De Raad verwijst naar het verzekeringsgeneeskundig rapport van 2 maart 2007. 
      De rechtbank heeft aldus met juistheid overwogen dat de uitkering niet werd genoten wegens (beperkingen voortvloeiende uit) schouderklachten en psychische klachten, waarvan appellant thans beperkingen ondervindt. Met juistheid heeft de rechtbank vervolgens overwogen dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de eerder en latere uitval. 
    
    
    4.4. Met betrekking tot de geclaimde toename van de rugklachten wijst de Raad op het verzekeringsgeneeskundig rapport van 13 januari 2011, waarin is geconcludeerd dat een verslechtering van de rugproblematiek op grond van verzekeringsgeneeskundig onderzoek noch op grond van informatie uit de curatieve sector kon worden geobjectiveerd. In de voorhanden zijnde (medische) gegevens heeft de Raad geen aanknopingspunten gevonden die hem aan voornoemde conclusie doen twijfelen.   
    
    4.5. Al hetgeen appellant heeft ingebracht ter onderbouwing van zijn betoog heeft de Raad niet tot een ander oordeel gebracht, nu dit niet afdoet aan hetgeen is overwogen in 4.3 en 4.4.  
    
    4.6. Gelet op het overwogene in 4.2 tot en met 4.5 treft het hoger beroep geen doel. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. Hierin ligt besloten dat het verzoek om een schadevergoeding wordt afgewezen. 
    
    5. Voor een proceskostenveroordeling ziet de Raad geen aanleiding. 
     
    III. BESLISSING
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak;
      Wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door J. Brand, in tegenwoordigheid van I.J. Penning als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 30 december 2011.
    						
    (get.) J. Brand.
    						
    (get.) I.J. Penning.
    
    TM