ECLI:NL:CRVB:2010:BM2378, Centrale Raad van Beroep, 23-04-2010, 09-3821 WIA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2010-04-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Toekenning  WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Daarbij is haar verlies aan verdiencapaciteit bepaald op 62%. Bij appellante is terecht aangenomen dat geen sprake is van een situatie van geen duurzaam benutbare mogelijkheden. Onvoldoende aanknopingspunten aangetroffen om te concluderen dat de bezwaarverzekeringsarts verdergaande beperkingen of een urenbeperking had moeten aannemen.  De in de voorgehouden functies voorkomende belasting overschrijdt appellantes mogelijkheden om te functioneren niet.

09/3821 WIA
    
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    
    Meervoudige kamer
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellante], wonende te [woonplaats] (hierna: appellante), 
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 28 mei 2009, 08/1452 (hierna: aangevallen uitspraak),
    
    in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    
    Datum uitspraak: 23 april 2010
    
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellante heeft H.J.A. Aerts, werkzaam bij Delescen advocaten te Roermond, hoger beroep ingesteld.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 6 november 2009. Appellante is verschenen in persoon, bijgestaan door Aerts. Het Uwv was vertegenwoordigd door M. Florijn.
      Ter zitting is het onderzoek geschorst teneinde appellante in de gelegenheid te stellen nadere medische informatie in te brengen en de bezwaarverzekeringsarts van het Uwv daarop te laten reageren.
    
    
    Bij schrijven van 7 december 2009 heeft appellante een brief van dr. H.L.S.M. Busard, zenuwarts, overgelegd. 
    
    Het Uwv heeft daarop gereageerd middels een rapportage van de bezwaarverzekeringsarts van 18 december 2009.
    
    Op 1 maart 2010 heeft appellante een besluit van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Baarn van 23 februari 2010 overgelegd.
    
    Het onderzoek ter zitting is voortgezet op 12 maart 2010. Appellante is daar – zoals zij had bericht – niet verschenen. Het Uwv was vertegenwoordigd door mr. M.H.J. van Kuilenburg.
    
    
    II. OVERWEGINGEN 
    
    1.1. Appellante is werkzaam geweest als bejaardenhelpende. Op 6 december 2005 is zij voor dit werk uitgevallen. Bij besluit van 23 oktober 2007 is vastgesteld dat zij ingaande 4 december 2007 recht heeft op een WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Daarbij is haar verlies aan verdiencapaciteit bepaald op 62%.
    
    1.2. Bij besluit op bezwaar van 18 april 2008 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen ingediende bezwaar ongegrond verklaard en de uitkering ingetrokken met ingang van 19 juni 2008.
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat bij appellante geen sprake is van een situatie van geen duurzaam benutbare mogelijkheden. Voorts heeft de rechtbank in de beschikbare medische gegevens onvoldoende aanknopingspunten aangetroffen om te concluderen dat de bezwaarverzekeringsarts verdergaande beperkingen of een urenbeperking had moeten aannemen. De rechtbank heeft onvoldoende reden om de conclusie van de bezwaarverzekeringsarts dat het rapport van Busard geen aanleiding geeft om de Functionele Mogelijkheden Lijst aan te passen dan wel een urenbeperking te stellen, voor onjuist te houden. De in de voorgehouden functies voorkomende belasting overschrijdt appellantes mogelijkheden om te functioneren niet.
    
    3. In hoger beroep heeft appellante aangevoerd dat zij veel lichamelijke en psychische klachten heeft en aanzienlijke beperkingen. Ten onrechte is geen urenbeperking aangenomen. Zij heeft onder meer verwezen naar een rapport van dr. N. Eken, revalidatiearts, van 23 mei 2007 en naar de rapportage van Busard van 12 januari 2009.
    
    4.1. Hetgeen appellante in hoger beroep heeft aangevoerd bevat, in vergelijking met haar stellingname in eerste aanleg, geen nieuwe gezichtspunten en heeft de Raad niet tot een ander oordeel gebracht dan het in de aangevallen uitspraak neergelegde oordeel van de rechtbank. De door appellante in hoger beroep overgelegde brief van Busard leidt evenmin tot een andere conclusie, aangezien deze arts de door hem genoemde beperkingen niet baseert op objectieve medische gegevens. 
    
    4.2. Met betrekking tot het besluit van het gemeentebestuur van Baarn overweegt de Raad dat dit besluit is gebaseerd op een medisch onderzoek dat heeft plaatsgevonden op 15 februari 2010, terwijl de data in geding 4 december 2007 en 19 juni 2008 zijn. Reeds hierom kan aan dit besluit geen betekenis worden toegekend.
    
    5. Hieruit volgt dat het hoger beroep niet slaagt.
    
    6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door G. van der Wiel als voorzitter en R.C. Stam en I.M.J. Hilhorst-Hagen als leden, in tegenwoordigheid van M.A. van Amerongen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 23 april 2010. 
    
    
    (get.) G. van der Wiel.
    
    
    (get.) M.A. van Amerongen.
    
    GdJ