Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet milieubeheer ten behoeve van de implementatie van richtlijn nr. 2004/101/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 27 oktober 2004 houdende wijziging van Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, met betrekking tot de projectgebonden mechanismen van het Protocol van Kyoto (PbEU L 338) en de uitvoering van de op de goedkeuring van projectactiviteiten betrekking hebbende onderdelen van het op 11 december 1997 te Kyoto totstandgekomen Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (Trb. 1998, 170, en 1999, 110) (Implementatiewet EG-richtlijn projectgebonden Kyoto-mechanismen) (30247).
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 3295-3304

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

22-02-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 50, pagina 3295-3304

15-02-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 30247Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet milieubeheer ten behoeve van de implementatie van richtlijn nr. 2004/101/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 27 oktober 2004 houdende wijziging van Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, met betrekking tot de projectgebonden mechanismen van het Protocol van Kyoto (PbEU L 338) en de uitvoering van de op de goedkeuring van projectactiviteiten betrekking hebbende onderdelen van het op 11 december 1997 te Kyoto totstandgekomen Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (Trb. 1998, 170, en 1999, 110) (Implementatiewet EG-richtlijn projectgebonden Kyoto-mechanismen) (30247).Pagina 3295-3304
Debat over overlast en criminaliteit in stedenPagina 3332-3362
Presentie en opening (woensdag 15 februari 2006)Pagina 3295-3295
Behandeling van de wetsvoorstellen: - Vaststelling van een nieuwe Geneesmiddelenwet (29359); - Wijziging van Hoofdstuk III van de Wet op de Geneesmiddelenvoorziening en van afdeling 5 van titel 7 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (28494)Pagina 3306-3332
Regeling van werkzaamheden (woensdag 15 februari 2006)Pagina 3304-3305

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 62 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van:het wetsvoorstel Wijziging
van de Wet milieubeheer ten behoeve van de implementatie van richtlijn nr.
2004/101/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 27 oktober 2004 houdende wijziging van Richtlijn 2003/87/EG
tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten
binnen de Gemeenschap, met betrekking tot de projectgebonden mechanismen van
het Protocol van Kyoto (PbEU L 338) en de uitvoering van de op de goedkeuring
van projectactiviteiten betrekking hebbende onderdelen van het op 11 december
1997 te Kyoto totstandgekomen Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de
Verenigde Naties inzake klimaatverandering (Trb. 1998, 170, en 1999, 110)
(Implementatiewet EG-richtlijn projectgebonden Kyoto-mechanismen) (30247).De algemene beraadslaging wordt geopend.De heer Samsom (PvdA):Voorzitter. Wij spreken nu over een ingewikkelde richtlijn, maar eigenlijk
komt het er gewoon op neer dat wij allerlei mechanismen aan elkaar knopen
die het Kyoto-protocol rijk is, zoals emissiehandel en het Clean Development
Mechanism (CDM), waarmee je ook in Afrika de reducties mag realiseren die
je eigenlijk thuis had moeten realiseren. De titel van het wetsvoorstel bestrijkt,
geloof ik, al een half A'viertje, maar in feite is het zeer ingewikkeld. Er
staat voor de fractie van de Partij van de Arbeid wel wat op het spel. Ik
wil er niet al te zwaar over doen, maar wij tillen wel zwaar aan twee principiële
kwesties.Als wij zo graag elders in Europa of de rest van de wereld onze emissiereducties
willen realiseren, past het ons niet om ons eigen land daarvoor af te sluiten.
Dat is de eerste kwestie. Wij kunnen niet bijvoorbeeld zelf in Rusland aan
de slag willen en de Russen niet toestaan hier iets te doen, omdat wij de
ruimte hier voor onszelf willen houden of zo. Die redenering, zo die er al
achter zit, is ondeugdelijk. Ik heb daarom een amendement ingediend om de
eenzijdigheid te doorbreken en om gewoon op basis van wederkerigheid aan de
slag te gaan. Ik moet toegeven dat dit ene amendement alleen al vier dichtbeschreven
pagina's beslaat. Ik kan mij voorstellen dat de staatssecretaris alleen al
uit die overweging zelf daarmee niet aan de slag is gegaan. Wij hebben dat
dus wel gedaan. Overigens dank ik het ministerie voor de volledig neutrale
ondersteuning daarbij. Het was nogal ingewikkeld, maar wij zijn er uiteindelijk
uitgekomen en hebben vastgesteld dat wederkerigheid te regelen is. Dat is
niet alleen een principekwestie, maar ook een kwestie van opportuniteit.In Nederland wordt geworsteld om projecten als het warmteproject in Rotterdam
doorgang te doen vinden. Er is ontzettend veel warmte beschikbaar in het Rotterdamse
havengebied. Al jarenlang wordt geprobeerd om via warmtelevering aan bijvoorbeeld
huizen in Rotterdam een vorm van energiebesparing te realiseren. Ik zal u
niet uitleggen hoe het precies zit, maar helaas profiteert dat systeem niet
van de emissiehandel noch van enig ander Kyoto-mechanisme, dus ook niet van
de steeds hoger wordende CO2-prijs. De aardige bijkomstigheid van
dit amendement is dat het dan wel kan. Ik noem het maar joint implementation
in eigen land. Daartoe moeten wij het een en ander regelen, maar daarvoor
moeten wij niet terugschrikken. Ik ben er niet voor teruggeschrokken en heb
geprobeerd het allemaal zo goed mogelijk in mijn amendement te regelen. Ik
hoop dat de staatssecretaris het kan onderschrijven. Mochten er nog enige
lacunes in het amendement zitten, wat ik niet uitsluit, dan hoop ik dat de
staatssecretaris bereid is die in te vullen.Mevrouw Spies (CDA):Het amendement vergt inderdaad enige studie. Compliment voor de creativiteit.Ik vind het tamelijk ingewikkeld om het amendement in de volle omvang
te doorgronden. U complimenteerde het ministerie voor de neutrale ondersteuning.
Ik verzoek u in dit verband ook de nadelen van uw eigen amendement te schetsen.
Ik realiseer mij heel goed dat ik een ingewikkeld beroep op u doe. Waarom
zou iemand uw amendement niet willen ondersteunen?Overigens, er zit een kleine onvolkomenheid in. Helemaal onderaan staat
1 mei 2003. Dat moet volgens mij 1 mei 2013 zijn.De heer Samsom (PvdA):Dat klopt, denk ik.Ik moet eerlijk toegeven dat ik halverwege het maken van dit amendement
tegen medewerkers heb gezegd: laten wij het maar vergeten, dit wordt mij veel
te moeilijk. Maar wij moeten natuurlijk niet terugschrikken voor ingewikkelde
amendementen. Ik denk eerlijk gezegd dat de ingewikkeldheid wel een overweging
van het kabinet is geweest om het niet in het wetsvoorstel te regelen, want
je moet er nogal wat voor regelen om ook in eigen land datgene te laten gebeuren
wat je graag in andere landen wilt doen. Je moet bijvoorbeeld verificatie
en monitoring regelen. Wij zien de administratieve lasten alweer stijgen.
Dit zijn administratieve lasten die alleen gepaard gaan met dingen die je
extra doet. Als je hier niets mee wilt doen, heb je ook geen extra administratieve
lasten. Ik kan mij voorstellen dat die overweging is gemaakt. Een andere overweging
is dat de druk op projecten in Nederland kan toenemen. Misschien willen de
Chinezen hun emissiereducties heel graag in Nederland realiseren. Het klinkt
wat onrealistisch, omdat het in China nog steeds veel goedkoper is, maar dat
kan snel veranderen. Dus de concurrentie om emissiereducties in Nederland
zou wel eens kunnen toenemen. Is dat goed? Wij vinden dat het goed is, maar
het leidt wel tot een hogere CO2-reductieprijs en tot meer renovatie.
Die hogere prijs zou ertoe kunnen leiden dat mensen er niet aan willen beginnen.
Maar dan geldt voor ons het principe van wederkerigheid. Als wij graag in
andere landen aan de bak willen, mogen andere landen dat ook bij ons. Het
leidt tot meer samenwerking, meer synergie en bijvoorbeeld tot een warmteproject
in Rotterdam.De heer De Krom (VVD):Ook ik probeer het ingewikkelde amendement van de heer Samsom te doorgronden.
De gedachte erachter vind ik creatief, maar het is wel heel erg theoretisch.
Bij het werken over de grenzen zul je de plek zoeken waar de reductie het
goedkoopst te bereiken is. Dat zal niet in Nederland zijn. Is het tegen die
achtergrond niet een heel theoretische exercitie?De heer Samsom (PvdA):Behalve kosten zijn er natuurlijk veel meer factoren. Een ondernemer die
snel zijn emissiereducties wil realiseren en die het niet redt in eigen land,
zal onmiddellijk bellen met Uganda, want daar zijn nog veel mogelijkheden
voor reducties. De kans dat men in Uganda überhaupt de telefoon opneemt,
is echter vrij klein. Alleen dat is al een obstakel. Vervolgens moet de ondernemer
in een vreemd land aan de slag met allerlei dingen waar hij
geen verstand van heeft, terwijl hij om de hoek in Rotterdam een warmteproject
kan realiseren. Ik heb het over Joint Implementation in eigen land, niet door
de Russen, maar bijvoorbeeld door Eneco. Daarmee wordt een project gerealiseerd
om warmte te leveren aan huishoudens. Die huishoudens doen niet mee aan het
emissiehandelssysteem. Dus die € 27 per ton CO2lopen
wij dan mis. Met dit systeem zou je dat wel degelijk erbij kunnen betrekken.Een ander belangrijk punt betreft het principe van de supplementariteit.
Dit punt is nog zwaarwegender dan het vorige punt, maar ondanks veel proberen,
krijg ik dat niet in een amendement vervat. Daarom zal ik straks op dit punt
een motie indienen. Wij hebben ooit afgesproken dat al die prachtige Kyoto-mechanismen –
emissiehandel, creatief boekhouden, bomen planten, etc. – supplementair
zijn aan de eigen inspanningen die wij daarvoor verrichten. Uiteindelijk gaat
het erom dat wij zelf maatregelen nemen om onze uitstoot van broeikasgas terug
te dringen. Nederland heeft daarin vanaf het eerste moment de uiterste grens
opgezocht door te zeggen: supplementair betekent dat de helft in het buitenland
wordt gerealiseerd. Dat vonden wij al zwaar, maar dat werd onder de Paarse
kabinetten onder druk van de VVD afgesproken. Het was een aardige afspraak
waar wij uiteindelijk mee akkoord zijn gegaan. Verder dan dat willen wij ook
niet gaan. Het moet fiftyfifty zijn. Dat betekent dat 50% in eigen
land wordt gerealiseerd. Nu weet ik dat voor de emissiehandel geldt dat het
eigen land inmiddels Europa is geworden. Dat kunnen wij nog volgen. Alles
op energie- en klimaatgebied is nu minimaal op Europese schaal. Wij vinden
het echter onacceptabel om nog verder te gaan dan dat. Dit wetsvoorstel strekt
ertoe dat bedrijven hun emissies ook van buiten Europa naar binnen kunnen
schrapen en elders in de wereld zeer goedkoop aan de slag kunnen gaan. Dat
vinden wij op zichzelf niet erg, ware het niet dat Nederland zelf ook al 50%
van de emissiereductie heeft afgekocht in het buitenland. Die twee dingen
mogen niet tegelijkertijd gebeuren. Als bedrijven inderdaad zo creatief en
inventief zijn om in China, Afrika of Zuid-Amerika hun reducties te halen,
gun ik ze dat van harte maar dan moet de Nederlandse overheid een stapje terugdoen
als het gaat om het zelf inkopen van credits van Joint Implementation en Clean
Development Mechanism in het buitenland. Tegen die achtergrond dien ik de
volgende motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,constaterende dat door de Europese richtlijn "linking directive"
het doel van de Nederlandse regering om niet meer dan 50% van het Kyoto-doel
via Joint Implementation en het Clean Development Mechanism in het buitenland
te realiseren, ondermijnd wordt;van mening dat voor een geloofwaardig klimaatbeleid minstens de helft
van de reductie in eigen land gerealiseerd zou moeten worden;van mening dat vooraf waarborgen moeten komen om de helft van de reductie
in Nederland te realiseren;verzoekt de regering, minimaal 50% van de reductie in Nederland
te realiseren door: - minder credits van Joint Implementation en
Clean Development Mechanism aan te kopen dan nu gepland, bij voorkeur 80 Mton
in plaats van 100 Mton;- de binnenlandse inspanning overeenkomstig
te verhogen met 20 Mton door het reservepakket in te zetten,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door het lid Samsom. Naar mij blijkt, wordt
zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 9(30247).De heer De Krom (VVD):Deze motie heeft ongetwijfeld financiële consequenties. Ik hoor geen
dekking, maar die zit waarschijnlijk in uw achterzak of ergens in de panden
van uw jas.De heer Samsom (PvdA):Uiteraard, maar in een motie met de dekking komen, vind ik zelfs wat overdreven.
Wij hebben daar gisteren over gediscussieerd. Je kunt het klimaatbeleid op
een koopje realiseren: alles in het buitenland of alleen maar kerncentrales
bouwen. Het allergoedkoopst is natuurlijk kerncentrales in het buitenland
bouwen. Daar gaan wij echter niet voor. Wij kiezen er niet voor om het zo
goedkoop mogelijk te doen. Ik realiseer mij dat dit een financiële consequentie
heeft, maar uiteindelijk is het natuurlijk een budgettair neutrale operatie.
Ik vraag de staatssecretaris om zelf wat minder hard aan de slag te gaan in
het buitenland als bedrijven goedkoper hun reducties realiseren. Maatschappelijk
gezien zijn er dan dezelfde uitgaven gedaan. Ik realiseer mij dat het voor
bedrijven dan goedkoper is en dat wij zelf wat duurder uit zijn, maar dat
is wel ergens te verrekenen. Laten wij daar niet over gaan steggelen. Dit
is een principiële kwestie en daarom dienen wij een motie in. Het is
aan de staatssecretaris om dit verzoek verder uit te werken.Mevrouw Spies (CDA):Voorzitter. Gisteren hebben wij tijdens het vragenuur onze zorgen geuit
over de klimaatverandering en de ambities die in de periode 2010 tot 2020
gerealiseerd moeten worden. Als wij de berichten in de kranten mogen geloven,
dan is het alle hens aan dek voor Nederland om de doelstellingen voor 2012
te halen. De berichten spreken elkaar bovendien wat tegen. Volgens het Britse
Institute for Public Policy Research staat het sein voor Nederland op rood.
Volgens het RIVM is het halen van de doelstellingen nog niet zeker.Laat er geen misverstand over bestaan: voor de CDA-fractie geldt dat de
gemaakte afspraken moeten worden nagekomen. Wij hebben ze niet voor niets
in het regeerakkoord vastgelegd. Het wetsvoorstel dat wij vandaag bespreken,
heeft alles te maken met de ambities uit het Kyoto-protocol. Het is naar het
oordeel van mijn fractie een onmisbaar instrument bij het terugdringen van
de broeikasgassen. Bij herhaling hebben wij aangegeven positief te staan tegenover
CDM- en joint implementation (JI)-projecten. Ze dragen bij
aan een kosteneffectieve reductie van broeikasgassen en aan een duurzame ontwikkeling
in minder ontwikkelde landen. Haast is dus geboden om aan de slag te kunnen
gaan met die projecten.In de schriftelijke behandeling van het wetsvoorstel hebben wij nogal
wat kritische vragen gesteld over het voorstel om maximaal 8% van de
aan bedrijven toegewezen broeikasgasemissierechten aan gecertificeerde emissiereductie-eenheden
of emissiereductie-eenheden te mogen inzetten ter dekking van hun eigen emissies.
De schriftelijke beantwoording is wel te begrijpen, maar stelt ons nog niet
gerust. Naar ons oordeel is het dan ook niet verstandig om die 8% nu
al als een hard en heilig doel vast te stellen, vooral nu nog onzeker is wat
andere Europese landen gaan doen en de mogelijkheid om tot harmonisatie te
komen laag wordt geschat. Amendering van het wetsvoorstel is niet mogelijk,
omdat artikel 1637b verwijst naar het nationale toewijzingsplan, waarin die
limiet van 8% is opgenomen. Ik hoop dat ik het goed heb gelezen in
de memorie van toelichting, maar volgens mij wordt dat in de loop van 2006
vastgelegd. Wij moeten daar misschien nog wel op terugkomen bij de behandeling
van het toewijzingsplan, maar ik krijg hier wel graag de duidelijke toezegging
dat mede afhankelijk van de keuzen die andere lidstaten maken die 8%
niet te dogmatisch wordt gehanteerd.Wij hebben geen bezwaar tegen het op termijn toelaten van sinks-projecten
onder dit systeem. Wel moet duidelijk zijn dat ze feitelijk bijdragen aan
het verminderen van broeikasgassen. Ook hierover zijn de afgelopen weken,
bijvoorbeeld in het blad Nature, verhalen verschenen, die maken dat wij ons
misschien weer moeten bedenken. Bossen zouden zoveel methaan uitstoten dat
ze eerder slechter dan beter zijn voor de bestrijding van broeikasgassen.
Is dat het bekende broodje aap-verhaal of hebben wij hier te maken met een
serieus onderzoek waar wij wat mee moeten doen?Ten slotte houden wij zorgen over de snelheid waarmee wij dit soort goede
instrumenten kunnen gebruiken. Keer op keer blijkt hoe stroperig de internationale
bureaucratie is en hoe traag daardoor projecten tot uitvoering komen. Dat
is niet alleen slecht omdat daarmee het halen van doelen in gevaar komt, maar
het is ook dodelijk voor het draagvlak van een ambitieus klimaatbeleid. Voorzover
de conferentie in Montreal in december resultaten heeft opgeleverd, zouden
er in elk geval afspraken zijn gemaakt over het versnellen van de doorlooptijd
van projectaanvragen. Ik begrijp dat de Nederlandse invloed hierop beperkt
is, maar blijf bij de staatssecretaris aandringen op aandacht voor dit fenomeen.
Ik ga ervan uit dat hij zo dicht op de dossiers blijft zitten dat hij de oliespuit
kan hanteren waar dat nodig is.Mevrouw Gerkens (SP):Voorzitter. Om op deze druilerige woensdagochtend maar met een positieve
opmerking te beginnen: wat betreft de emissiereductie is Nederland op de goede
weg. Misschien gaan wij met ons energiesysteem wel de Kyoto-doelstellingen
halen. Dat systeem moet dan echter wel kloppen. Ik wil een voorbeeld geven.
Ik ben een paar keer in China geweest, onder andere in Datong. Dat is een
bekende mijnstad. Het koolstof lag daar centimeters dik op de straten en huizen.
Daar loop je niet graag in rond. Dit maakt duidelijk dat CO2-opvang
wel goed is tegen klimaatverandering, maar dat de mensen in dergelijke mijnsteden
daar niet zoveel aan hebben. Het Clean Development Mechanism is een prachtig
idee. Investeren in ontwikkelingslanden leidt tot een win-winsituatie, maar
dan moet er wel echt sprake zijn van win-win. Daar heb ik echter zo mijn bedenkingen
bij. Een CDM-erkenning geven aan projecten die gebruik maken van fossiele
brandstoffen zal het klimaatvuur alleen maar aanwakkeren en de CO2-emissiemarkt
overspoelen, waardoor de echte duurzame energieprojecten geen kans krijgen.
Al het gegoochel met die CO2-getalletjes vertraagt dus uiteindelijk
de komst van een koolstofvrije energie. Investeerders in Europa exporteren
onder CDM-vlag naar steenkoolrijke landen als China en India. Uitvoering van
het Kyoto-protocol kan zo resulteren in het subsidiëren van de goedkoopste
manier om CO2-emissies te verminderen. Mijn fractie vindt dat het
CDM alleen moet worden ingezet om koolstofvrije energiesystemen te bevorderen.
Dan blijven vele honderden miljoenen mensen in de derde wereld in de toekomst
gevrijwaard van steenkool.In het voorstel dat wij vandaag bespreken, staat dat de overheid zoveel
mogelijk zal proberen te bevorderen dat de projectdeelnemers rekening houden
met de OESO-richtlijnen. Dat mag wat mijn fractie betreft wel wat harder worden
gesteld. Het wetsvoorstel bevat die richtlijnen niet en ik vind dat een gemiste
kans. De kern moet zijn dat de vervuiler betaalt en ik vraag mij af waarom
de overheid daaraan nog zoveel moet bijdragen. Het realiseren van joint implementation
gaat moeizaam. Het hanteren van het CDM is gemakkelijker en dat is ook logisch
want de rijke landen beslissen hoe en waar zij reduceren. Voor het CDM geldt
dat het gasland moet verklaren dat het project bijdraagt aan het bereiken
van duurzame ontwikkeling. Ik geef een voorbeeld. Noorse bedrijven betalen
Costaricaanse bosbouwers tien dollar per ton geabsorbeerde CO2.
De reductiecertificaten die zij daarvoor krijgen, doen straks op de wereldmarkt
waarschijnlijk 50 tot 100 dollar of zelfs meer. Ik pleit ervoor de goedkeuring
van het CDM onafhankelijk, ook door Nederland, te laten toetsen. Dat kan bijvoorbeeld
volgens de criteria van gold standard, een initiatief van een netwerk van
NGO's dat zichzelf tot taak heeft gesteld om het Kyoto-protocol te implementeren
met ware duurzame ontwikkeling en emissiereductie. Een soort keurmerk dus.
Mijn fractie vindt dat een prachtig initiatief en zou graag zien dat de Nederlandse
regering zich hierbij aansluit. Als zij dat niet wil, zou zij eigenlijk zelf
een waarborg moeten instellen. Het eerste heeft overigens mijn voorkeur omdat
wij anders weer in een woud van waarborgen terecht komen.De staatssecretaris stelt dat de eisen met betrekking tot bijvoorbeeld
fijnstof in Nederland gewoon gehaald moeten worden en dat projecten in het
buitenland daarmee niets te maken hebben. Ik vind dat hij hier de kans laat
liggen op een echt duurzaam klimaatbeleid in Nederland en op inspanningen
van Nederlandse bedrijven om hun emissie echt te reduceren. Iedereen weet
dat wij op den duur hoe dan ook in eigen land zullen moeten reduceren, maar
met het beleid van deze regering gaan wij dat dus niet redden. Zolang de vervuiler
niet echt iets voelt van de maatregelen en geholpen door de overheid in het
buitenland voor een dubbeltje op de eerste rang zit, zullen wij nooit een transitie bereiken. Daarom vind ik dat het amendement van de heer
Samsom een creatieve oplossing biedt om hierbij nog een handje te helpen.De aanvankelijke "positive list" van de Europese Unie weerspiegelt
het streven naar duurzaamheid door de voorkeur te geven aan duurzame energieprojecten
en sinks, de meest grootschalige fossielebrandstofprojecten uit te sluiten
en waterkrachtprojecten te beperken tot een grootte van 10 mW. Helaas heeft
deze "positive list" het niet gehaald en in de onderhandelingen
die volgden, werden alle randvoorwaarden voor CDM-projecten verworpen met
uitzondering van de toezegging van de Annex-1-landen om geen "shares"
afkomstig van nucleaire projecten in te kopen.De effectiviteit van het CDM als een instrument om het klimaat te beschermen
en duurzame ontwikkeling te bevorderen, heeft hieronder geleden. Waarom ziet
Nederland geen principiële redenen om sinks-projecten uit te sluiten
van het systeem? Als er in Europa nog steeds geen consensus is over de rechten
die sinks-projecten opleveren, zou ik graag wat meer terughoudendheid zien.
Ik sluit mij aan bij de vraag die mevrouw Spies in dit kader heeft gesteld
over de bosbouw.De kosten moeten door de vervuiler worden betaald. Ik neem aan dat de
bewindslieden die mening delen. Het Kyoto-protocol moet zoden aan de dijk
zetten en niet slechts gegoochel met getalletjes opleveren. Daarom pleit ik
voor meer reductie in eigen land. De broeikasgasemissierechten zijn gratis
door de overheid verleend en de rest wordt goedkoop uit het buitenland gehaald.
Is dit wat wij willen met een duurzaam klimaatbeleid? Op deze manier creëren
wij alleen gebakken schone lucht.De heer De Krom (VVD):Mevrouw de voorzitter. Mijn fractie staat positief tegenover dit wetsvoorstel,
maar ik maak graag van deze gelegenheid gebruik om er nog een paar vragen
over te stellen.Vooruitlopend op andere landen in Europa stelt de regering een limiet
voor op het gebruik van joint implementation en het CDM van 8% van
de totale broeikasgasemissierechten die voor een planperiode aan een inrichting
worden toegewezen. Uit de memorie van toelichting leid ik af dat dit percentage
overeenkomt met de eis die de EU heeft vastgesteld voor de EU als totaal.
De gedachte is kennelijk dat als wij precies op het gemiddelde gaan zitten
en iedereen dit doet, je vanzelf het percentage van 8 in de EU als totaal
haalt. Ik vraag mij af of dit wel werkt, want een land als Zweden spreekt
over een percentage tussen de 10 en 20. Als meer landen dit doen – en
kennelijk is er vrijheid per land – kom je natuurlijk in totaal nooit
op die 8% uit. Hoe zit dit nu precies? Het kabinet betoogt dat het
voor de concurrentiepositie van onze industrie niet veel uitmaakt als ons
percentage anders is dan in andere landen, want naarmate de limiet hoger is,
gaat de prijs van emissierechten naar beneden, is de redenering. Als dit waar
is, waarom kiezen andere landen dan toch voor een hoger percentage? Die redenering
zou daar dan toch ook moeten opgaan? Kennelijk maakt het voor die andere landen
wel wat uit. Ik krijg graag een toelichting op dit punt.Stel dat wij in de toekomst rechten gaan veilen in plaats van ze gratis
weg te geven. Dan maakt het toch wel uit welke limiet je daaraan stelt? Ook
op dit punt krijg ik graag een toelichting van de regering.Deze overwegingen leiden mij tot de vraag wanneer de effecten van de normstelling
van 8% worden geëvalueerd. Als ik gelijk heb over de effecten
van het veilen, moet het percentage sowieso opnieuw worden bezien op het moment
dat je tot zo'n systeem overgaat. Overigens vraag ik mij af hoe het bedrijfsleven
tegen de norm van 8% aankijkt.Mevrouw Spies sprak over de sinks die nog steeds zijn uitgesloten, omdat
daaruit verkregen rechten tijdelijk zijn. Kan de staatssecretaris uitleggen
waarom die rechten tijdelijk zijn, want kennelijk zit die tijdelijkheid ons
nu in de weg? Als dit probleem is opgelost, kan volgens het kabinet de uitzondering
worden ingetrokken. Wat zal het kabinet doen om dit te bevorderen?Als de ingewikkelde en trage gang van zaken rond de "independent
transaction law" maatgevend is voor de verdere uitvoering van projectgebonden
Kyoto-mechanismen, zal het met de CDM-projecten niet opschieten en blijven
er kansen liggen. Wat zal de regering doen om hierin verandering te brengen
en een en ander te versnellen? Mijn fractie is ontevreden over de vertraging
en dringt op snelle actie aan.Staatssecretaris Van Geel:Voorzitter. Mevrouw Gerkens en de heer Samsom hebben principiële
opmerkingen gemaakt over het CDM. Ik ga hierop in en behandel vervolgens de
moties en amendementen.Het is belangrijk om goed onderscheid te maken tussen het concept achter
en de uitvoering van het CDM. Het concept is van buitengewoon belang om de
cruciale vraagstukken aan te pakken waarmee wij in de komende tijd geconfronteerd
zullen worden. Het CDM is niet bedoeld om het ons gemakkelijker te maken om
onze doelstellingen te realiseren. Het is echter verkeerd om op een moralistisch
toontje te zeggen dat wij het daarvoor eigenlijk ook niet zouden mogen gebruiken.
Bovendien ligt de grootste opgave voor het verduurzamen van de energievoorziening
in zich snel ontwikkelende landen en ontwikkelingslanden.Deze landen zullen in de komende jaren grote investeringen doen in hun
energievoorziening en het is aan ons om te proberen deze investeringen duurzaam
te maken. China, India en Zuid-Afrika beschikken over grote kolenvoorraden
en die kolen zullen ze gaan gebruiken. Het is de regering er alles aan gelegen
om te proberen om dit soort landen te helpen om hun energievoorziening duurzaam
te maken. Het CDM is daarbij een belangrijk instrument, wat niet wegneemt
dat het een beperkt instrument is als je je realiseert welke instrumenten
wij in de post-Kyoto-periode nodig hebben. Die nieuwe marktgerichte instrumenten
zijn nodig om onze verantwoordelijkheid voor technologieoverdracht en duurzame
energie inhoud te geven.In Nederland zal in oktober een internationale bijeenkomst worden gehouden,
waarop de vraag aan de orde is hoe wij instrumenten voor de post-Kyoto-periode
kunnen ontwikkelen. Het CDM is dus een buitengewoon boeiend instrument, dat
onderdeel is van een mondiale maatschappelijke discussie. Iedereen die die
discussie heeft gevolgd, weet dat dit instrument op een groot aantal punten
te lijden heeft onder moeilijke politieke besluitvorming. Ik denk dan bijvoorbeeld
aan de conferentie in Marrakech. Ik heb zelf nog een staartje
van deze discussie meegemaakt, toen ik de conferentie in Milaan bijwoonde,
de conferentie twee jaar na die in Marrakech.Op deze conferenties zijn buitengewoon ingewikkelde compromissen afgesloten
over de bossen en de sinks. Deze compromissen zijn vervolgens op het bureau
in Bonn terechtgekomen. Dat bleek een probleem, want deze compromissen waren
zo vaag dat de niet afgeronde politieke discussies op dit bureau opnieuw gevoerd
moesten worden. Daar komt nog bij dat dit bureau ondermand was en over te
weinig financiële middelen beschikte. Een van de vele discussies die
daar moest worden afgerond, was die over het begrip additionaliteit. Mevrouw
Spies merkte dan ook terecht op dat het jammer is dat het CDM onder meer door
een gebrek aan consensus niet tot volle wasdom is gekomen.Tijdens een voorbereidend gesprek in Canada in december heb ik het duidelijke
signaal afgegeven dat het in de toekomst beter en transparanter moet. Europa
heeft daaraan al veel gedaan. Zo is de financiering geregeld en is ervoor
gezorgd dat er over een aantal terreinen meer duidelijkheid is.De kritiek op het principe onder het instrument is al met al niet terecht.
Het instrument is verder niet bedoeld om alleen ons probleem gemakkelijker
op te lossen. Het instrument is namelijk evengoed bedoeld om de technologie
te vernieuwen en de energievoorziening in ontwikkelingslanden te verduurzamen.
Degenen die kritiek hebben op de uitvoering tot nu toe, hebben groot gelijk.
Die kritiek hebben wij in Canada dan ook zelf verwoord.Mevrouw Gerkens (SP):Het CDM zou inderdaad een goede methodiek kunnen zijn om in ontwikkelingslanden
duurzame energievoorziening te stimuleren. Als wij China en India kunnen helpen
met hun CO2-reductie door hun kolenindustrie schoner te maken,
is dat natuurlijk mooi. Mijn kritiek is echter dat wij nu vooral daarop inzetten,
terwijl wij juist prioriteit zouden moeten geven aan echt duurzame projecten.Staatssecretaris Van Geel:Dat komt omdat er grote slagen in die landen gemaakt worden door de inzet
van fossiele brandstoffen. Het is een illusie om te denken dat de energievoorziening
in China en India nu in grote mate met duurzame energie tot stand komt. Ik
zal het u nog sterker vertellen: naarmate deze economieën groeien, daalt
het aandeel van de duurzame brandstoffen in de totale mix. In plaats van biomassa
uit de omgeving, wordt er elektriciteit gebruikt die met kolen wordt opgewekt.
Je ziet dan ook een dalende tendens tot het gebruik van duurzame energie in
dit soort landen. Daarom moeten wij juist inzetten op schone kolentechnologie.
Het gaat om meer dan de uitstoot van CO2; bij dit type projecten
in een volgende fase van mondiale vernieuwing van instrumentarium gaat het
natuurlijk om CO2 en kolenvergassing. Bij kolenvergassing kunnen,
in plaats van verbranding zonder meer, ook de andere milieuaspecten een belangrijke
rol gaan spelen.Wij verwijzen daarbij naar de richtlijnen van de World Commission on Dams
en de OESO-richtlijnen. Wij hanteren die ook, maar ik geef direct toe dat
dit heel kwetsbare discussies zijn. Soms worden grenzen gelegd bij 20 Megawatt
in dammen, soms is dat een arbitraire grens. Daar worstelen wij mee, maar
wij proberen de bestaande richtlijnen te respecteren, ook bij de beoordeling
van plannen. Sommige projecten hebben wij laten sneuvelen omdat de duurzaamheidsaspecten
onvoldoende aan bod kwamen. Een en ander moet beter en efficiënter. Ik
hoop dat dit type instrumenten in de toekomst echt een prominente plaats krijgt
in het mondiale klimaatbeleid.De heer De Krom (VVD):Ik deel de analyse van de staatssecretaris, maar ik dring er heel erg
op aan. Eerder hebben wij gesproken over het voorbeeld van het veenbos in
Indonesië. Dat project is nu uitgezonderd op grond van de bepalingen
en de definities van Kyoto. Men blijft maar wat doorneuzelen over definitiekwesties,
maar dat betekent wel dat dit soort projecten gewoon blijven liggen. Dat vind
ik doodzonde. Waar komt dat geneuzel over die definities vandaan? Als dat
tot gevolg heeft dat dit soort projecten blijven liggen, dan schieten wij
onszelf in de voet en de mensen daar ook. Dat begrijp ik niet.Staatssecretaris Van Geel:U verbijzondert nu een meer algemeen gevoel dat ik ook verwoord, namelijk
dat het buitengewoon lastig is om de definities die afgesproken zijn, operationeel
te maken. Niet alle definities zijn helder. Een deel van de problemen hebben
wij geïmporteerd doordat wij daar af en toe mondiaal met Ti Ta Tovenaarteksten
uitgekomen zijn. Je weet dat je dat als een boemerang terugkrijgt als je concrete
projecten definieert. Dat geldt ook voor de manier waarop met de sinks en
de bossen wordt omgegaan. Sinks zijn bijna per definitie kortcyclisch. Het
opnemend vermogen van bossen eindigt na zo'n zestig jaar. Daarna wordt het
weer CO2 en per saldo levert het dus niets op. Het is geen structurele
oplossing. Daarom zijn er ingewikkelde compromissen gesloten: wij gaan om
de zoveel jaar monitoren; wij gaan met satellieten kijken of die bossen er
nog wel staan, want een en ander is gevoelig voor handhaafbaarheid. Op enig
moment, in jaar X, moet dat worden omgezet in een structurele lijn. Het zijn
buitengewoon kwetsbare instrumenten die wij met elkaar ontwikkeld hebben,
maar er was een grote strijd in Europa en op mondiaal niveau: sommigen vonden
dat het wel moest, anderen vonden dat het niet moest, en dan krijg je dit
soort compromissen. U weet dat die niet altijd bijdragen aan het vervolgens
goed operationeel maken. Dat is het probleem dat ik, net als u, onderschrijf.
Ik wil niet ingaan op individuele projecten maar ik deel het gevoel. Ik zal
ook proberen in het bureau en anderszins bij de beoordeling daarop de nodige
invloed uit te oefenen. Nederland doet dat al: wij hebben vooropgelopen en
doen dat nog bij de toepassing van het CDM. Wij zijn ook het eerst geconfronteerd
met allerlei problemen en hebben die bespreekbaar gemaakt. Er is op het departement
veel inhoudelijke kennis aanwezig zodat het goed bespreekbaar gemaakt kan
worden. Maar het valt niet mee. Mevrouw Spies vroeg of ik scherp wilde blijven
om de zaak operationeel te maken. Het antwoord op die vraag is: ja, dat zal
ik zeker doen, gelet op het belang dat ik hecht aan een werkbaar, eerlijk
en betrouwbaar instrument als CDM. Op de lange termijn kunnen wij dit type
instrumentarium echt niet missen om de problemen mondiaal aan te pakken.De heer De Krom (VVD):Ik ben blij dat de staatssecretaris het eigenlijk met mij eens is. Omdat
de projecten die ik noemde niet onder deze definities vallen,
gaat de illegale kap door. Als wij het allemaal zouden kunnen combineren binnen
een systematiek als het CDM, betekent dat aan alle kanten winst. Ik begrijp
wel dat wij dit niet alleen kunnen doen, maar ik wil er toch zo sterk mogelijk
op aandringen als ik kan, omdat ik zie dat er kansen verloren gaan. De bossen
zouden veel beter kunnen worden beschermd en de lokale economie zou kunnen
worden opgebouwd. Als wij erin investeren, krijgen wij ook de credits. Dat
is dus een win-winsituatie. Ik begrijp echt niet waar de weerstand in de internationale
gemeenschap vandaan komt.Staatssecretaris Van Geel:Wij proberen dit type projecten, die voortkomen uit de beleidskolom klimaatbeleid,
te verbreden naar andere doeleinden die te maken hebben met de ontwikkeling
van duurzaamheid. Dat is een heel belangrijke actie, want wij denken dat veel
van het klimaatbeleid een plaats kan krijgen in de andere sectoren en beleidsvelden,
dat wil zeggen in de bredere ontwikkelingsagenda. Daarom hebben wij een IBO-traject
gestart, waarover wij de Kamer nog zullen informeren. Het doel daarvan is
om binnen de departementen alle kennis en kunde te verzamelen, om verbreding
te krijgen op de verschillende dossiers. Dat is in de wereld niet onweersproken;
er bestaat weerstand tegen.De heer Samsom (PvdA):De heer De Krom vermoedt dat u het met hem eens bent, en ik vrees dat
inderdaad ook. Natuurlijk moeten al die instrumenten operationeel worden gemaakt,
maar het moet wel eerlijk en integer gebeuren. De heer De Krom vroeg waarom
een sink tijdelijk is. Welnu, u hebt het al uitgelegd: een boom kun je omhakken.
Wij gaan dus niet de illegale kap subsidiëren. Wat "land use"
betreft: twee keer ploegen en het is weer weg. Ook dat gaan wij niet subsidiëren,
want dan krijgen wij een heel rare vorm van landbouwsubsidies. Houdt u zich
bij al uw inspanningen bij dat bureau in Bonn wel aan de eerlijkheid van het
instrument? De tijdelijkheid van sink-certificaten is ononderhandelbaar.Staatssecretaris Van Geel:Bij het operationeel maken van het instrument speelt de integriteit een
buitengewoon belangrijke rol. Wij houden ons aan de spelregels die zijn afgesproken.
Ik heb het over de toekomst. Er zijn ook andere opties denkbaar en wij zullen
daarin creatief moeten zijn. Daarop doelde ik, toen ik het had over de bijeenkomst
die wij in oktober gaan organiseren. Wij willen de creativiteit benutten van
het bedrijfsleven, de lidstaten en mondiale organisaties zoals de Wereldbank
om meer te kunnen doen aan het oplossen van dit soort problemen, vanuit een
marktgerichte benadering. Wij houden ons aan de afspraken, maar denken ook
na over de vraag of een en ander breder kan en of het anders moet. Daartoe
willen wij in oktober in ons land een aanzet geven binnen de internationale
klimaatgemeenschap.De heer De Krom (VVD):Ik zie gebeuren dat de internationale gemeenschap verstrikt raakt in allerlei
soorten definities. Wij zouden ook voor een heel andere gang van zaken kunnen
kiezen. Wij zouden bijvoorbeeld kunnen nagaan wat een concreet project oplevert.
Ik ben het gedeeltelijk met de heer Samsom eens, namelijk dat je niet jezelf
in de voet moet schieten. Kunnen wij nu niet eens weg van al die definities
en gewoon per project bezien wat het oplevert? Zou dat niet een veel snellere
en effectievere benadering zijn dan elke keer op al die conferenties opnieuw
over de definities te praten? De klok tikt door, en al dit soort kansen blijft
intussen liggen. Ik vind dat doodzonde.Staatssecretaris Van Geel:Wij voeren op een integere wijze de afspraken uit die gemaakt zijn in
het kader van het Kyoto-protocol. Voor de geloofwaardigheid van het beleid
vind ik dat absoluut noodzakelijk. Wij staan echter ook niet stil. Daarom
heb ik gezegd: laten wij een streep zetten en vervolgens bezien hoe de discussie
in een andere vorm gevoed kan worden met nieuwe instrumenten, en mogelijke
aanpassing van bestaande instrumenten. In de discussie die wij hier hebben,
houd ik de beoordeling van de huidige afspraken strikt gescheiden van wat
er in de toekomst eventueel mogelijk is. Wij zetten daarop in, omdat wij dit
type instrumenten gekoppeld aan hopelijk ooit een mondiaal handelssysteem
als een van de weinige opties zien om een aantal tegengestelde benaderingen
te overbruggen in de aanpak van klimaatkwesties. Daarom is dat in onze ogen
zo belangrijk.Op de vragen die over emissies gesteld zijn, kom ik uiteraard terug. Ik
daal af naar een niveau lager. Dan hebben wij het over de situatie in Nederland
en daarvan afgeleid de vraag, welk deel wij in Nederland doen en welk deel
niet. Over de overwegingen daaromtrent, ook in relatie tot de genoemde 8%,
kan ik vanuit de theorie discussiëren of ik kan dat heel praktisch doen.
Ik ben meer iemand van de praktische aanpak, dus zal ik praktisch toelichten
waar wij staan en waarom ik denk dat wij gaan doen waar wij voor gekozen hebben.Mevrouw Spies vroeg of wij het percentage van 50 wel of niet halen. Dat
moet ik even als referentie gebruiken voor wat ik vervolgens ga zeggen. Wij
hebben de Kamer in een evaluatierapport aangegeven dat wij met het huidige
beleid in redelijke zekerheid – er wordt over 90% gesproken –
het doel bereiken. Ik heb toen ook aangegeven dat wij, als dat niet zo is,
gebruik maken van elementen uit het reservepakket, want die doelstelling moeten
wij halen. Veel verwarring is er ook in de internationale gemeenschap en in
de bekende staatjes van de EU over de vraag, of dat inclusief of exclusief
het CDM en JI is. Dat blijkt elke keer weer. Uit staatjes blijkt dan dat de
binnenlandse emissies toenemen in ons land, waarop wij reacties krijgen in
de zin van: Nederland zou toch 6% min bereiken, maar het is plus! Het
Europees Milieuagentschap in Denemarken zegt dan weer: nee, als je inschat
of het CDM gehaald wordt, dan ziet het daar wel naar uit. Dat type discussie
doet zich telkens weer voor. Nu betrof het een nota van november, december.Ik zal zoals reeds toegezegd in het voorjaar duidelijkheid geven over
de vraag of wij voldoende CDM-projecten gerealiseerd hebben en voldoende harde
afspraken daarover gemaakt hebben om aan die taakstelling te voldoen. Dat
is niet gemakkelijk, want er is ook druk van bijvoorbeeld Financiën.
Ik zal u een voorbeeld geven. Op het eerste gezicht mag er weinig verband
te zien zijn, maar het feit dat de internationale CO2-handel zich
op een niveau van rond de 20 euro of dollar beweegt, heeft zijn weerslag op
de prijzen die voor het CDM gevraagd worden. In ontwikkelingslanden denkt
men dan namelijk: twintig? Wij krijgen maar vijf of zes. Dat geeft een opwaartse
druk. In de discussie over duurzame energie zijn de CDM-kosten
afgerond; wij dachten toen dat de kosten maar vijf zouden zijn. Wordt dat
zes of zeven, dan is er een harde afspraak gemaakt met Financiën dat
het additionele geld wordt bijgeplust. Wij willen immers ons doel bereiken.
Dat wordt dus gewoon bijgeplust, kan ik de heer Samsom toezeggen.Het blijft echter een zorg of wij dat halen, want dat weten wij niet zeker.
Wij krijgen er binnenkort meer helderheid over of wij het binnenlands halen.
Er is best aanleiding, zich zorgen te maken, met name over de ontwikkeling
van het verkeer. Dat gaat hard en het gaat harder dan de CO2-uitstoot
die verondersteld werd. Dat betekent dat wij, hoezeer wij ook de principiële
discussie kunnen voeren over 50% in relatie tot 8%, alles uit
de kast zullen moeten halen om te zorgen dat wij aan onze verplichtingen voldoen.
Om daar nog een ambitie bij te leggen door, zoals de heer Samsom voorstelt,
een verschuiving te doen naar binnenlands, vind ik niet realistisch. Het wordt
al moeilijk genoeg om de verplichtingen binnenlands te halen, met de ontwikkelingen
die in Nederland plaatsvinden en met enige onzekerheid over het CDM. Ik wil
daar toch echt aan vasthouden.Wij hebben die 8%. Dat is een punt dat daaraan gekoppeld is. Binnen
Europa is dat percentage genoemd door de Commissie. Ik betreur het zeer dat
ik in Europa elke keer hetzelfde zie gebeuren. Er is een gevoel dat de Commissie
iets niet moet doen, omdat het een verantwoordelijkheid is van de lidstaten.
Zo ging het ook bij de allocatie die is overgedragen aan de lidstaten. Er
wordt gezegd dat de Commissie het wel moet goedkeuren, maar dat het een verantwoordelijkheid
is van de lidstaten. Dan zie je een lidstaat de ruimte zoeken om dat in te
vullen. Wat gebeurt er dan? Dan staat het internationale bedrijfsleven bij
ons op de stoep en vraagt of niet gewoon eens kan worden geregeld dat het
voor iedereen in Europa gelijk is. Dat zie ik elke keer gebeuren. Ik heb mij
verzet tegen de beperkte rol die de Europese Commissie in de allocatieplannen
speelt. Ik heb mij ook verzet tegen het feit dat iedereen nieuwe percentages
ging noemen. Wij hebben besloten om het te houden op de 8% die de Europese
Commissie voorstelt. Wij vinden dit genoeg. In de praktijk blijkt dat ook
te gelden voor Nederlandse bedrijven. Wij zien niet dat dit problemen oplevert.
Bij de opt-outdiscussie ben ik gevoelig geweest voor de opmerkingen van de
Kamer en van het bedrijfsleven. Ik heb gezegd dat wij ons zouden aanpassen
als anderen andere definities van verbrandingsinstallaties hanteerden, mits
de interpretatie juridisch door de beugel kon. Dat zelfde geldt voor de evaluatie
van het emissiehandelssysteem inclusief de 8%. Wij starten de evaluatie
dit jaar. Deze zomer is het plan van aanpak voor de evaluatie klaar. Ik beloof
dat ik de 8% er kritisch bij zal betrekken, mede in relatie tot wat
er in Europa gebeurt.De heer Samsom (PvdA):Volgens mij leverde u verkapt commentaar op mijn motie. U zei wel uiteenlopende
dingen. Aan de ene kant zei u dat ik mij helemaal geen zorgen hoefde te maken,
omdat de buitenlandse CDM-projecten helemaal niet zo hard liepen en wij dus
met andere woorden sowieso op 50-50 bleven hangen. Aan de andere kant zei
u dat het ook in het binnenland heel lastig werd en dat u desnoods de mogelijkheid
zou aangrijpen om meer in het buitenland te realiseren. Dat baart mij zorgen.Staatssecretaris Van Geel:Dat bedoelde ik niet. De binnenlandse en buitenlandse afspraken vormen
het uitgangspunt. Ik vraag mij alleen af of wij het op de juiste momenten
met het CDM halen en zo niet, wat voor activiteiten wij moeten ontplooien
om het wel te halen. Daar moet je kritisch op blijven letten. Dergelijke zorgen
heb ik ook ten aanzien van het binnenland. Wij moeten ten opzichte van de
referentieramingen, van wat er feitelijk uitgestoten wordt en het beleidspakket
voortdurend schipperen tussen enerzijds de in te zetten instrumenten en anderzijds
de uitkomsten. Daar zijn wij mee bezig. Het verloopt alleen niet zonder zorgen.
Daarom houden wij de vinger aan de pols. Het is niet onwaarschijnlijk dat
wij het reservepakket moeten aanspreken om de doelen te bereiken en niet om
het aandeel buitenland terug te brengen en in Nederland meer te doen. Dat
halen wij niet.De heer Samsom (PvdA):U hoeft dat niet terug te brengen, maar u moet het houden op 50-50. Volgens
mij zijn wij het eens over die verhouding. Wij kunnen allebei ook constateren
dat het nieuwe mechanisme waarvoor wij een wet aannemen, het mogelijk maakt
dat bedrijven die gelden als binnenlands stiekem toch via Afrika een megatonnetje
of twintig binnenslepen. Dan telt u het als binnenlandse reductie, maar dat
is gewoon niet eerlijk. Laten wij duidelijk stellen dat wij dan niet 50-50
realiseren, maar 70-30. Dat is heel vervelend en eigenlijk niet supplementair,
noch in overeenstemming met het verdrag. Wij gaan dan veel creatiever boekhouden
dan wij eigenlijk moeten doen.Staatssecretaris Van Geel:Ik heb naast de principiële kant de praktische kant geschetst. Het
uitgangspunt is 50-50 in de verdeling van het halen van onze taakstelling
en 8% om het mogelijk te maken. Wij weten in de Europese dimensie straks
helemaal niet meer precies hoe de verhoudingen zijn. Wij hebben namelijk een
Europees handelssysteem op dat terrein. Dat zei u ook al. Ik zie geen andere
mogelijkheden en heb geen behoefte aan een nadere aanscherping. Theoretisch
kunt u best gelijk hebben, maar de consequentie daarvan is een nader aangescherpte
binnenlandse taakstelling en op korte termijn te realiseren pakketten tegen
de achtergrond van de evaluatie van het CDM waaruit wellicht blijkt dat wij
misschien niet alles halen en wij binnenlands al moeite genoeg hebben. Dat
vind ik niet denkbaar en ook niet doenbaar. Vandaar dat ik de aanneming van
uw motie ook op dit punt ontraad. Ik denk dat het geen verstandige lijn is
en dat die onvoldoende instrumenteert. Ik herhaal dat de limiet van 8%
per bedrijf in Europa wel gedragen kan worden. Wij lopen dan absoluut niet
naar landen als Zweden toe die een veel hoger percentage hebben. Zweden staat
toch niet slecht bekend om zijn klimaatbeleid. Wij hebben een gedegen, gemiddelde
positie ingenomen en houden een evaluatie. Dat heb ik net toegezegd. Ik kom
terug op het wetsontwerp. Verschillende sprekers hebben daarover opmerkingen
gemaakt. De heer Samsom heeft een amendement ingediend en spreekt over opportuniteit.
Er is in feite niet veel nieuws. De achtergrond van zijn amendement vind ik
sympathiek. De wederkerigheid kan ik mij voorstellen. De heer De Krom en mevrouw
Spies hebben een aantal zaken genoemd, die mij doen afvragen of het wel wijs
is ze in het amendement op te nemen. Het amendement levert
geen bijdrage aan ons Kyoto-doel, hoewel het principieel en aanverwant is.Nederland gaat op een eco-efficiënte manier om met zijn energie.
Zijn er echt nog projecten die additioneel zijn, die geen onderdeel uitmaken
van ons binnenlands klimaatbeleid, en waarvoor een Russisch of Bulgaars bedrijf
belangstelling heeft? Misschien is er wel iets te vinden, maar is dat het
waard om een grote infrastructuur op touw te zetten, met veel administratieve
lasten en randvoorwaarden? Ik denk niet dat wij dat moeten doen. Als er nog
iets moet worden gedaan op dit gebied, dan zijn er wel enige binnenlandse
zaken te bedenken die de doelstellingen dichterbij brengen. Wij kunnen bijvoorbeeld
nog eens serieus onderzoeken hoe wij lachgas binnen het systeem kunnen brengen.Ik begrijp de sympathieke doelstelling, maar ik ontraad dit punt op te
nemen in het amendement. Het vergt veel administratieve lasten, randvoorwaarden
en papierwerk, terwijl de operationaliteit en de toepasbaarheid buitengewoon
beperkt zijn.De heer Samsom noemt als voorbeeld de warmtelevering. Dat is een aparte
discussie voor de toekomst, waarin moet worden bekeken hoe wij later met zulke
projecten moeten omgaan. Als je zo'n project moet toetsen, is het de vraag
in hoeverre het additioneel is. Hoe passen de bijdragen van EZ en VROM daarin?
Het levert te veel problemen op voor projecten die waarschijnlijk nooit zullen
voorkomen.De voorzitter:Ik vraag u uw betoog beknopt te houden, hoewel ik uw bevlogenheid begrijp.Staatssecretaris Van Geel:Ik ben nauwelijks bevlogen, maar licht een debat met de Kamer toe.De heer Samsom (PvdA):Toen ik over de Bulgaren of Hongaren nadacht, dacht ik op een bepaald
moment dat ik er maar beter meer kon ophouden. Toen dacht ik echter aan het
Rotterdamse project. Zo zijn er veel meer projecten, waarbij warmte wordt
geleverd aan huishoudens. Die reductie draagt wel degelijk bij aan onze Kyoto-verplichting
en in ieder geval aan onze CO2- en emissiereductie. Het wordt op
geen enkele manier gehonoreerd met een prijs van € 27 per ton. Dit
voorstel kan dat wel realiseren. Ik weet niet of het Rotterdamse voorstel
additioneel is. Er wordt echter al tien jaar op geploeterd en het lukt maar
niet. Als wij het nu wel kunnen realiseren, kan ik mij voorstellen dat het
additioneel is. Er zijn talloze andere voorbeelden te verzinnen. Over het
principe zijn wij het eens. Volgens mij zijn er echter wel degelijk projecten
die gewoon door Eneco of Nuon kunnen worden ondernomen, en niet door Hongaren
of Bulgaren. Joint implementation in eigen land! Heeft de staatssecretaris
daar goed over nagedacht of is hij gestopt met denken toen hij dacht aan de
Hongaren?Staatssecretaris Van Geel:Ik ben van mening dat de kosteneffectiviteit er niet is. Reducties in
Nederland zijn duur. Er is weinig potentieel aan projecten en ik adviseer
dit niet op te nemen zodat de suggestie wordt gewekt dat ze er wel zijn. Het
levert geen bijdrage aan onze Kyoto-doelstellingen. Het levert wel een vermindering
van uitstoot op, maar door de wijze waarop emissierechten worden verrekend
met het buitenland, levert een en ander geen bijdrage aan het bereiken van
onze doelen. Wij hebben er al moeite genoeg mee om deze doelen te bereiken,
dus laten wij dan ook inzetten op projecten die ons dichter bij deze doelen
brengen, ook die van Kyoto; denk aan de mogelijkheden met lachgas. Ik denk
dat wij ons meer hierop moeten concentreren dan op de op zichzelf sympathieke
gedachte van wederkerigheid in zo'n systeem en van verruiming van de emissiehandel.
Ik vind dat de nadelen daarvan zwaarder wegen, vandaar dat ik de Kamer aanneming
van het amendement op dit stuk ontraad.Er is veel discussie geweest over sinks, maar nu blijkt dat bossen methaan
uitstoten. Dit was niet helemaal verwacht, maar het opnamevermogen van CO2 is toch nog vele malen groter, zodat het per saldo gunstig blijft
om bossen te gebruiken in het kader van de CO2-reductie. Dit betekent
dat er straks in Kyoto-verband of anderszins enige rekenregels veranderd moeten
worden.In verband met de Nederlandse toetsing en een keurmerk voor het gebruik
van het CDM heb ik al gezegd dat wij hierbij wijzen op de OESO-richtlijnen.
Wij voorzien geen inhoudelijke toetsing door Nederland, omdat wij de naleving
van deze richtlijnen in de betrokken landen absoluut niet kunnen controleren.
Deze werkwijze kunnen wij dus niet toepassen. Wij hebben een bureau, een secretariaat,
een commissie die over het gebruik van het CDM oordeelt, en wij hebben OESO-richtlijnen.
Ik zie niet in hoe wij op dit punt meer zouden kunnen doen.Mevrouw Gerkens (SP):Voorzitter. Ik ben niet helemaal tevreden met het antwoord van de staatssecretaris
over het gebruik van een keurmerk. Hij zegt dat Nederland gebruik maakt van
de bureaus die er zijn en dat Nederland zich zo veel mogelijk aan de OESO-richtlijnen
probeert te houden. Er is de Gold Standard, een initiatief van een netwerk
van NGO's dat zichzelf tot taak heeft gesteld, het Kyoto-protocol te implementeren
met een ware duurzame ontwikkeling en met ware emissiereductie. Ik zou het
prettig vinden als de regering wilde bekijken of zij met dit keurmerk aan
de slag zou kunnen gaan. Ik dien een motie in om dit te laten onderzoeken,
zodat ik de regering nog alle ruimte laat om te bezien wat het oplevert.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende dat het CDM-instrument een waardevolle bijdrage kan leveren
aan een duurzaam klimaatbeleid;constaterende dat CDM-projecten niet verplicht gebonden zijn aan de OESO-richtlijnen;constaterende dat enkel het gastland moet verklaren dat een CDM-project
bijdraagt aan het bereiken van duurzame ontwikkeling;Gerkensoverwegende dat daardoor onafhankelijke toetsing ontbreekt;verzoekt de regering, onderzoek te doen naar de mogelijkheden van een
waarborg of keurmerk, naar het voorbeeld van de "Gold Standard",
en die als toets te gebruiken bij het goedkeuren van emissierechten van een
CDM-project,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door het lid Gerkens. Naar mij blijkt, wordt
zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 10(30247).Mevrouw Gerkens (SP):Voorzitter. Nogmaals, ik vind eigenlijk dat het geld betaald zou moeten
worden door de vervuiler. Als wij echter geld van de belastingbetaler aan
dit soort projecten uitgeven, moeten wij zeker weten dat het goed terechtkomt.
Als een keurmerk daaraan een bijdrage kan leveren, zou mij dat zeer vrolijk
stemmen.Staatssecretaris Van Geel:Mevrouw de voorzitter. Het is een onderwerp dat niet direct te maken heeft
met het wetsvoorstel. Om die reden wilde ik mevrouw Gerkens, haar horende
voordat zij haar motie aangekondigde, al antwoorden dat ik in een brief aan
de Kamer zou aangeven wat kan en wat niet kan. Dat lijkt mij verstandig. Ik
beschouw het niet als een diepgaand onderzoek, maar meer als de zaken juridisch
op een rij zetten. Het lijkt mij best lastig om te doen. Als het niet kan,
zal ik dat ook schrijven in de brief. Als mevrouw Gerkens met deze interpretatie
van onderzoek genoegen neemt, komen wij er wel uit.Mevrouw Gerkens (SP):Ik zal moeten bekijken hoe de interpretatie van de staatssecretaris uitwerkt.
Tot zolang wil ik echter de motie aanhouden.De voorzitter:Op verzoek van mevrouw Gerkens stel ik voor, haar motie (30247, nr. 10)
van de agenda af te voeren.Daartoe wordt besloten.De algemene beraadslaging wordt gesloten.De vergadering wordt van 11.25 uur tot 13.00 uur geschorst.Voorzitter: Weisglas 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20052006-3295-3304.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl