ECLI:NL:CRVB:2011:BQ2327, Centrale Raad van Beroep, 22-04-2011, 10-4256 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2011-04-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Weigering WAO-uitkering: minder dan 15% arbeidsongeschikt. Appellante heeft in bezwaar, beroep en in hoger beroep geen objectief medische onderbouwing gegeven van haar standpunten. Het Uwv acht appellante wel in staat om hele dagen te werken, maar in de praktijd hoeft zij niet meer dan 15 uur per week te werken.

10/4256 WAO
    
    
    Centrale Raad van Beroep
    
    
    Meervoudige kamer
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    op het hoger beroep van:
    
    [appellante], wonende te [woonplaats] (hierna: appellante),
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Alkmaar van 1 juli 2010, 09/276 (hierna: aangevallen uitspraak)
    
    in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en 
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
    
    
    Datum uitspraak: 22 april 2011
    
    
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    Namens appellante is hoger beroep ingesteld door mr. K.U.J. Hopman, advocaat te Alkmaar.
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 maart 2011. Appellante  is verschenen bij gemachtigde mr. Hopman. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door E.M.C. Beijen.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    1.1. Bij besluit van 7 februari 2008 heeft het Uwv geweigerd om aan appellante met ingang van 22 februari 2007 een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering toe te kennen omdat appellante minder dan 15% arbeidsongeschikt wordt geacht.
    
    1.2. Bij besluit van 9 december 2008 heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 7 februari 2008 ongegrond verklaard.
    
    2.1. In beroep heeft appellante te kennen gegeven dat haar beperkingen zijn onderschat en dat de rapportage van de door de bezwaarverzekeringsarts ingeschakelde psychiater J. Groenendijk door verweerder te beperkt is geïnterpreteerd. Voorts heeft appellante gesteld dat zij niet in staat is tot het verrichten van de geduide functies omdat zij niet zelfstandig gebruik kan maken van openbaar vervoer.
    
    2.2. De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak geoordeeld dat het besluit van 9 december 2008 op een deugdelijke medische grondslag is gebaseerd. De rechtbank ziet geen reden voor twijfel aan de door de bezwaarverzekeringsarts opgestelde Functionele mogelijkhedenlijst (FML) en volgt appellante niet in haar standpunt dat het rapport van psychiater Groenendijk te beperkt is geïnterpreteerd. De rechtbank is van oordeel dat met de rapportages van de bezwaararbeidsdeskundige van 3 december 2008 en 3 maart 2009 alsmede de rapportage van de bezwaarverzekeringsarts van 8 april 2010 genoegzaam is gemotiveerd dat de aan de schatting ten grondslag gelegde functies medisch geschikt zijn. Nu evenwel eerst in beroep een sluitende CBBS-motivering is gegeven heeft de rechtbank het besluit van 9 december 2008 vernietigd met instandlating van de rechtsgevolgen.
    
    3. In hoger beroep heeft appellante zich gekeerd tegen het in stand laten van de rechtsgevolgen door de rechtbank en, evenals in bezwaar en beroep, gesteld dat uit de rapportage van psychiater Groenendijk meer beperkingen voortvloeien dan in de FML zijn vermeld en dat zij derhalve niet in staat is de geduide functies te verrichten. Ter zitting heeft appellante nog aangevoerd dat zij niet in staat is hele dagen te werken.
    
    4. De Raad stelt vast dat appellante in bezwaar, beroep en in hoger beroep geen objectief medische onderbouwing heeft gegeven van haar standpunten. De Raad ziet geen redenen om tot een ander oordeel te komen dan de rechtbank. De Raad kan zich geheel vinden in de overwegingen van de rechtbank en maakt die tot de zijne. Met betrekking tot de stelling van appellante dat zij niet in staat is hele dagen te werken overweegt de Raad dat appellante hier door het Uwv wel toe in staat wordt geacht maar dat zij - gelet op het feit dat zij in haar eigen werk 15 uur per week werkte - in de praktijk niet meer dan die 15 uur per week hoeft te werken. Een eventueel vervoersprobleem kan zonodig worden ondervangen door een door het Uwv te verstrekken vervoersvoorziening.
    
    5. Uit het vorenstaande volgt dat het hoger beroep van appellante niet slaagt. De aangevallen uitspraak dient dan ook te worden bevestigd.
    
    6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door I.M.J. Hilhorst-Hagen als voorzitter en G. van der Wiel en J.J.T. van den Corput als leden, in tegenwoordigheid van T. J. van der Torn als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 april 2011.
    
    
    (get.) I.M.J. Hilhorst-Hagen.
    
    
    (get.) T. J. van der Torn.
    
    
    
    NW