ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8935, Centrale Raad van Beroep, 18-07-2000, 99/5414 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-07-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/5414 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellant,
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente
      Katwijk, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 17 augustus 1998 heeft gedaagde appellant in
      kennis gesteld van het besluit waarbij zijn verzoek om
      verstrekking van een aangepaste auto in bruikleen, is
      afgewezen. Dit besluit is genomen op grond van het bepaalde in
      de op de Wet voorzieningen gehandicapten (WVG) steunende
      Verordening voorzieningen gehandicapten van de gemeente
      Katwijk (de Verordening).
    
    
    
      De tegen dit besluit door appellant ingebrachte bezwaren heeft
      gedaagde bij besluit van 12 november 1998 ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage heeft bij
      uitspraak van 23 september 1999 het tegen het laatstgenoemd
      besluit ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Appellant heeft op bij het beroepschrift aangevoerde gronden
      tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij schrijven van 19 januari 2000 van verweer
      gediend en bij brief van 28 maart 2000 nog een inlichting
      verstrekt.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 6
      juni 2000, waar appellant in persoon is verschenen en waar
      gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door M.J. Dikkers.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant, geboren in 1955, is vanwege de ziekte multiple
      sclerose rolstoelgebonden. In 1990 is appellant door de
      toenmalige bevoegde bedrijfsvereniging op grond van het
      bepaalde bij en krachtens artikel 57, tweede lid, van de
      Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (oud) bij wege van
      vervoersvoorziening in aanmerking gebracht voor een auto in
      bruikleen. Bij brief van 23 maart 1998 heeft appellant
      gedaagde aandacht gevraagd voor (onder meer) zijn problemen
      bij het maken van de transfers tussen zijn rolstoel en zijn
      auto. Uit het aanvraagformulier van
      14 april 1998 blijkt dat appellant, mede gelet op de ter
      zitting van de Raad door hem gegeven toelichting, daarbij het
      oog had op een vervangende auto in bruikleen, waarin hij
      zelfsturend in zijn rolstoel op de bestuurdersplaats zou
      kunnen rijden, dan wel een auto in bruikleen, geschikt voor
      vervoer van een rolstoelgebruiker en bestuurd door een derde.
      Bij advies van 5 juni 1998 is de arts
      A. Dalhuijsen, verbonden aan de GGD Duin- en Bollenstreek, tot
      de conclusie gekomen dat appellant medisch-ergonomisch in
      staat was gebruik te maken van een rolstoeltaxi. Daarop heeft
      gedaagde bij het primair besluit van 17 augustus 1998
      afwijzend beslist op het verzoek van appellant om zijn auto in
      bruikleen te vervangen, omdat een financiële tegemoetkoming in
      de kosten van het gebruik van de rolstoeltaxi als goedkoopst
      adequate voorziening in de zin van de Verordening valt aan te
      merken. In de vervoersbehoefte van appellant, onder meer
      verband houdend met zijn -naar tussen partijen niet in geschil
      is- omvangrijke maatschappelijke activiteiten als
      vrijwilliger, heeft gedaagde geen aanleiding gezien om
      niettemin een aangepaste bruikleenauto als vervoersvoorziening
      te verstrekken. Bij het bestreden besluit is deze afwijzing
      gehandhaafd.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak met uitvoerige
      verwijzing naar de jurisprudentie van de Raad het bestreden
      besluit in stand gelaten. De Raad verenigt zich met de
      beslissing van de rechtbank en met de daaraan ten grondslag
      gelegde overwegingen.
    
    
    
      Naar aanleiding van hetgeen in hoger beroep is aangevoerd
      overweegt de Raad in aansluiting hierop nog als volgt.
    
    
    
      Het bestuur van de gemeente Katwijk heeft bij de Verordening
      uitvoering gegeven aan de hem in artikel 2 en 3 van de WVG
      opgedragen taak om doeltreffende, doelmatige en cliëntgerichte
      voorzieningen op te zetten ter bevordering van de deelneming
      aan het maatschappelijk verkeer van ter plaatse wonende
      gehandicapten.
    
    
    
      Hierbij dient te worden bedacht dat de wetgever bewust ruimte
      heeft gelaten aan de gemeenten om naar eigen beleidsinzicht
      aan die opdracht gestalte te geven. Gelet daarop stond het aan
      het gemeentebestuur van de gemeente Katwijk vrij om, mede met
      het oog op de bij de WVG voorziene uitbreiding van de kring
      van potentiële gegadigden, bij en krachtens de Verordening te
      kiezen voor een ander -minder kostbaar- stelsel van
      vervoersvoorzieningen dan destijds in het kader van de AAW
      bestond.
    
    
    
      Het is derhalve aan de gemeenten om, binnen voormeld globaal
      kader van de WVG, naar eigen beleidsinzicht en rekening
      houdend met de aanwezige middelen en plaatselijke
      omstandigheden, voorzieningen te creëren voor de bij die wet
      uitgebreide kring van gehandicapten.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat de Verordening aan gedaagde, naast de
      mogelijkheid om een aantal andere vervoersvoorzieningen toe te
      kennen, ook de bevoegdheid geeft om gehandicapten voor een
      (aangepaste) auto in bruikleen in aanmerking te brengen.
      Gedaagde heeft ter zitting van de Raad, evenals in eerste
      aanleg, in dit verband aangegeven, dat hij bij de vraag welke
      vervoersvoorziening moet worden getroffen, slechts zeer
      terughoudend van deze bevoegdheid gebruik maakt, waarbij te
      denken valt aan situaties van een jong gehandicapt kind dat
      deel uitmaakt van een gezin met meerdere kinderen, of gevallen
      waarin om medische redenen vervoer door derden niet mogelijk
      is. De Raad acht deze wijze van uitvoering, mede gelet op het
      hiervoor overwogene met betrekking tot het globale kader van
      de WVG, niet in strijd met doel en strekking van deze wet
      en/of de Verordening. De Raad stelt voorts vast dat appellants
      situatie niet vergelijkbaar is met de hiervoor omschreven
      gevallen.
    
    
    
      Nu uit het advies van de GGD blijkt dat appellant uit medisch
      oogpunt van een rolstoeltaxi gebruik kan maken, ziet de Raad
      ook uit dien hoofde geen belemmering voor gedaagde de door
      appellant gevraagde aangepaste bruikleenauto af te wijzen. De
      in eerste aanleg overgelegde door appellant opgestelde en door
      de neuroloog P.E. Briëtt onderschreven verklaring dat
      patiënten met multiple sclerose, waar mogelijk, in staat
      moeten worden gesteld om activiteiten te ontplooien en
      contacten te onderhouden, staat daaraan evenmin in de weg.
    
    
    
      De rechtbank heeft terecht overwogen dat het thans bestreden
      besluit geen betrekking heeft op de kosten van het gebruik van
      een rolstoeltaxi en dat gedaagde op aanvraag van appellant
      tezijnertijd een beslissing heeft te nemen met inachtneming
      van hetgeen daaromtrent in de Verordening en het daarop
      steunende Besluit financiële tegemoetkomingen
      vervoersvoorzieningen gehandicapten (het Besluit) is bepaald.
      In dat verband zal gedaagde wederom dienen te beoordelen of,
      gelet op de alsdan voorhanden zijnde gegevens tegen het licht
      van de dan geldende regelgeving en uitvoeringspraktijk,
      gronden aanwezig zijn om, al dan niet met toepassing van de
      hardheidsclausule, een bijzonder geval aan te nemen waarin een
      hogere vergoeding toegekend kan worden dan waarin de
      Verordening en het Besluit strikt genomen voorzien. Daarbij
      merkt de Raad nog op dat in de toelichting op artikel 3.2 van
      de Verordening (in welke bepaling het recht op een
      vervoersvoorziening is geregeld) is vermeld, dat als in
      individuele gevallen sprake is van een bijzondere
      vervoersbehoefte het van toepassing zijnde normbedrag zowel in
      bovenwaartse zin als in neerwaartse zin kan worden bijgesteld.
      Of in het geval van appellant sprake is van een bijzondere
      vervoersbehoefte in de zin van de Verordening staat
      tezijnertijd primair ter beoordeling van gedaagde en staat
      thans in ieder geval -zoals gezegd- niet ter beoordeling van
      de Raad.
    
    
    
      Het hiervoor overwogene impliceert geenszins dat de Raad geen
      oog zou hebben voor de door appellant ondervonden problemen
      bij zijn vervoer of zou willen ontkennen dat een aan zijn
      handicap aangepaste auto in zijn situatie, mede gelet op het
      frequente gebruik dat daarvan wordt gemaakt ten behoeve van
      vele maatschappelijk nuttige activiteiten, geen voordelen
      heeft boven het gebruik van een rolstoeltaxi. Binnen het kader
      van de hier aan de orde zijnde regelgeving, als uitgelegd in
      de vaste jurisprudentie van de Raad, behoeft evenwel aan die
      voordelen geen doorslaggevende betekenis te worden toegekend
      in die zin dat alleen daardoor al een rechtsplicht voor
      gedaagde aanwezig moet worden geacht om een aangepaste auto in
      bruikleen te verstrekken.
    
    
    
      Met inachtneming van het hiervoor overwogene komt de
      aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet
      bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr Ch.J.G. Olde Kalter als leden, in
      tegenwoordigheid van A.H. Huls als griffier, en uitgesproken
      in het openbaar op 18 juli 2000.
    
    
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    
    
    (get.) A.H. Huls.
    
    
    
    
    
    
      JdB
      2606