ECLI:NL:CRVB:2012:BY0135, Centrale Raad van Beroep, 10-10-2012, 11-1220 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2012-10-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Weigering ZW-uitkering: voldoende belastbaar om zijn arbeid te verrichten. Er bestaat onvoldoende aanleiding om de conclusies van de (bezwaar)verzekeringsartsen voor onjuist te houden. Met de gegevens die zijn ontvangen van de huisarts en de orthopedisch chirurg en na onderzoek van appellant, is geconstateerd dat sprake is van vrijwel dezelfde medische afwijkingen en belemmeringen als ten tijde van de hersteld verklaring. De Raad ziet in het feit dat appellant in juni 2010 op de wachtlijst stond voor de kijkoperatie, in relatie tot de gegevens betreffende de kijkoperatie van de orthopedisch chirurg van 13 januari 2012, geen steun voor de stelling van appellant dat de situatie van zijn linkerknie op 23 april 2010 zodanig was dat hij toen niet in staat was zijn arbeid te verrichten.

11/1220 ZW 
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Arnhem van 17 december 2010, 10/3640 (aangevallen uitspraak)
    
    Partijen:
    
    [A. te B.] (appellant)
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    Datum uitspraak: 10 oktober 2012
     
    
      PROCESVERLOOP
      Namens appellant heeft mr. J.L.A. de Waard, advocaat, hoger beroep ingesteld. 
    
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgehad op 29 augustus 2012. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. De Waard. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. P.J. Reith. 
    
    
      OVERWEGINGEN
      1.1. Appellant heeft op 1 mei 2000 een bedrijfsongeval gehad waarbij hij ernstig letsel aan zijn benen heeft opgelopen. De klachten aan het linkerbeen zijn sindsdien gebleven. Met ingang van 30 april 2001 heeft het Uwv appellant een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Met ingang van 26 november 2006 is deze uitkering herzien en vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35%. Dit besluit is gehandhaafd na bezwaar en in beroep bij de rechtbank in stand gebleven. Het Uwv heeft appellant met ingang van 27 november 2006 een uitkering op grond van de Werkloosheidswet toegekend. Van 8 oktober 2009 tot 10 maart 2010 heeft appellant een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) gehad, onder meer in verband met klachten van de linkerknie. Met ingang van 10 maart 2010 is appellant in staat geacht ten minste één van de in het kader van de WAO-beoordeling geduide functies weer te verrichten. 
    
    
    1.2. Appellant heeft zich op 23 april 2010 wederom ziek gemeld met diverse klachten aan het linkerbeen. Na een telefonische intake op 20 mei 2010 is appellant op 21 juni 2010 op het spreekuur van een verzekeringsarts van het Uwv geweest. Bij onderzoek van appellant heeft de verzekeringsarts vastgesteld dat het ziekteproces van appellant dusdanig stabiel was wat betreft de kwaal en de klachten, dat appellant per 23 april 2010 voldoende belastbaar was om zijn arbeid te verrichten. Bij besluit van 21 juni 2010 heeft het Uwv dat aan appellant meegedeeld en geweigerd appellant met ingang van 23 april 2010 een ZW-uitkering te verstrekken. 
     
    1.3. Bij besluit van 16 september 2010 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 21 juni 2010 ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van een bezwaarverzekeringsarts ten grondslag van 15 september 2010, waarin het standpunt van de verzekeringsarts is onderschreven, dat er sinds 9 maart 2010 geen verandering van de belastbaarheid van appellant is opgetreden. 
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank volgt het Uwv in het standpunt dat appellant per 23 april 2010 in staat was de eigen arbeid te verrichten. 
    
    3. Appellant kan zich niet verenigen met de aangevallen uitspraak en heeft in hoger beroep zijn standpunt herhaald dat sprake is van een toename van zijn klachten sinds september 2009. De rechtbank had naar zijn mening onvoldoende medische informatie ter beschikking om tot een zorgvuldig oordeel te kunnen komen. Bij aanvullend hoger beroepschrift is gesteld en ter zitting van de Raad herhaald, dat uit het verslag van de kijkoperatie die in oktober 2010 is verricht blijkt dat de linker knie van appellant op 23 april 2010 al net zo slecht was als ten tijde van die operatie. Appellant heeft er verder op gewezen dat hij al in de zomer van 2010 op de wachtlijst stond voor de kijkoperatie.
    
    4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
    
    4.1. Op grond van artikel 19, eerste lid, van de ZW heeft de verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebrek, recht op ziekengeld. Volgens vaste jurisprudentie van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding feitelijk verrichte arbeid. Deze regel lijdt in een situatie als de onderhavige in zoverre uitzondering dat, wanneer de verzekerde na gedurende de maximumtermijn ziekengeld te hebben ontvangen, blijvend ongeschikt is voor zijn oude werk en niet in enig werk heeft hervat, als maatstaf geldt gangbare arbeid, zoals die nader is geconcretiseerd bij de boordeling van betrokkenes aanspraak op een uitkering ingevolgde de WAO. Daarbij is het voldoende indien de hersteldverklaring wordt gedragen door ten minste één van de geselecteerde functies.
    
    4.2. In dit geval geldt als “zijn arbeid” ten minste één van de in het kader van de WAO-beoordeling per 26 november 2006 genoemde functies. 
    
    4.3. Ten aanzien van de medische beoordeling is de Raad met de rechtbank van oordeel dat er onvoldoende aanleiding bestaat om de conclusies van de (bezwaar)verzekeringsartsen voor onjuist te houden. De Raad betrekt daarbij dat de bezwaarverzekeringsarts in zijn rapport van 15 september 2010 uitgebreid heeft beargumenteerd waarom de informatie van de behandelend artsen geen aanleiding gaf om appellant méér beperkt te achten dan eerder was aangenomen. Met de gegevens die zijn ontvangen van de huisarts en de orthopedisch chirurg en na onderzoek van appellant, is geconstateerd dat sprake is van vrijwel dezelfde medische afwijkingen en belemmeringen als ten tijde van de hersteld verklaring per 10 maart 2010. De geplande diagnostische kijkoperatie bracht geen wijziging in de belastbaarheid voor de passende functies met zich mee.
    
    4.4. In een brief van 1 februari 2012 heeft de bezwaarverzekeringsarts gesteld dat de informatie van de orthopedisch chirurg over de bevindingen bij de kijkoperatie in oktober 2010 geen aanleiding geeft tot herziening van zijn eerdere standpunt, omdat daaruit niet blijkt van een noodzaak om verdergaande beperkingen aan te nemen dan wel van ongeschiktheid voor “zijn arbeid”, maar slechts van een verfijning van de diagnose. De Raad onderschrijft dit standpunt en ziet in het feit dat appellant in juni 2010 op de wachtlijst stond voor de kijkoperatie, in relatie tot de gegevens betreffende de kijkoperatie van de orthopedisch chirurg van 13 januari 2012, geen steun voor de stelling van appellant dat de situatie van zijn linkerknie op 23 april 2010 zodanig was dat hij toen niet in staat was zijn arbeid te verrichten. 
    
    4.5. De conclusie is dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt. 
    
    5. Voor een proceskostenveroordeling ziet de Raad geen aanleiding.  
    
    
      BESLISSING
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door B.M. van Dun, in tegenwoordigheid van K.E. Haan als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 10 oktober 2012.
    
    (getekend) B.M. van Dun
    
    
    (getekend) K.E. Haan