ECLI:NL:CRVB:1995:ZB5210, Centrale Raad van Beroep, 23-03-1995, AW 93/885 t/m  AW 93/891,  AW 94/170 t/m  AW 94/172
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1995-03-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Van toepassing zijnde procesrecht, schadevergoeding.

AW 1993/885 tot en met 891
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    A., wonende te B., eiser en gedaagde, hierna: eiser,
    
    en
    
    
      1. de Minister van Justitie, eiser en gedaagde, hierna: gedaagde 1,
      2. het Hoofd Ondersteunende Diensten bij het Gerechtshof te 's-Gravenhage
      en het Parket van de Procureur-Generaal van het Gerechtshof te
      's-Gravenhage, gedaagde, hierna: gedaagde 2.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Door eiser en namens gedaagde 1 is op daartoe bij hun respectieve
      aanvullende beroepschriften aangevoerde gronden in voege als in rubriek II
      nader aangegeven hoger beroep ingesteld tegen de door de
      Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage onder de nrs. AW 91/1259, AW
      92/216, AW 92/413, AW 92/1760, AW 92/2018, AW 92,2019, AW 92/2020, AW 92/2171
      en AW 93/142 gegeven uitspraak. Naar die uitspraak, die op 23 november 1993 aan
      partijen is verzonden, wordt hierbij verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde 1 is van contra-memorie gediend en zijn - desgevraagd -
      nadere stukken aan de Raad gezonden.
      Eiser heeft op 9 februari 1995 een verzoek om schadevergoeding aan de
      Raad doen toekomen.
    
    
    
      Namens gedaagde 1 is bij brief van 27 februari 1995 het door hem ingestelde
      hoger beroep gericht tegen de aangevallen uitspraak voor zover betrekking
      hebbend op zijn besluit van 2 november 1992 ingetrokken.
    
    
    
      De gedingen zijn - gevoegd met de gedingen tussen eiser en gedaagde 1 bij
      de Raad bekend onder de nrs. AW 1994/170 tot en met 172 - behandeld ter
      zitting van de Raad van 2 maart 1995, waar eiser in persoon is verschenen
      en waar gedaagden zich hebben laten vertegenwoordigen door mr E.N.J. Boes,
      werkzaam bij het Ministerie van Justitie.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht (hierna:
      Awb) in werking getreden en de Ambtenarenwet 1929 - sindsdien geheten
      Ambtenarenwet - gewijzigd. De in dit kader gegeven wettelijke regels van
      overgangsrecht brengen echter mee dat op het onderhavige hoger beroep
      moet worden beslist met toepassing van het procesrecht zoals dat luidde
      vóór 1 januari 1994, behoudens wat betreft de mogelijkheid van vergoeding
      van proceskosten als geregeld in artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
      Eiser heeft hoger beroep ingesteld tegen de aangevallen uitspraak voor
      zover betrekking hebbend op de door de eerste rechter genomen beslissingen
      ter zake van de door eiser ingestelde beroepen tegen de door gedaagde 1
      op 3 februari 1992 opengestelde vacature van hoofd ondersteunende diensten
      bij het Gerechtshof te 's-Gravenhage en het Parket van de Procureur-Generaal
      bij het Gerechtshof te 's-Gravenhage, de brief van gedaagde 2
      van 11 mei 1992, de door gedaagde 1 op 24 augustus 1992 aan hem verstrekte
      taakopdracht en het besluit van gedaagde 1 van 12 januari 1993. Het van de
      zijde van gedaagde 1 ingestelde hoger beroep heeft - nog - betrekking op de
      in de aangevallen uitspraak vervatte beslissingen van de eerste rechter met
      betrekking tot de beroepen van eiser tegen gedaagdes besluiten van 16
      december 1991, 9 juni 1992 en 12 januari 1993.
    
    
    
      Onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak voor een meer uitgebreide
      weergave van de in de onderhavige gedingen van belang zijnde feiten en
      omstandigheden, overweegt de Raad naar aanleiding van evenvermelde hoger
      beroepen het volgende:
    
    
    a. met betrekking tot het besluit van gedaagde 1 van 16 december 1991
    
    
      Nadat het Gerechtshof te 's-Gravenhage (hierna: het Hof) op 10 juni 1991
      het Openbaar Ministerie in een 45-tal strafzaken niet-ontvankelijk had
      verklaard wegens het overschrijden van de redelijke termijn als bedoeld in
      artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
      fundamentele vrijheden, is door gedaagde 1 besloten de leiding van zowel
      de griffie van het Hof als van het Parket van de Procureur-Generaal bij het
      Hof (hierna: het Parket) op te dragen aan een interim-onderdeelsmanager
      totdat een structurele voorziening zou zijn getroffen voor een
      eenhoofdige leiding voor evenbedoelde onderdelen. In verband met die
      (voorgenomen) reorganisatie is de kabinets-chef van het Parket per 15 juli
      1991 ontheven van de aan zijn functie verbonden managementtaken. Eiser, die
      de functie van plaatsvervangend kabinetschef vervulde en in evenbedoelde
      periode arbeidsongeschikt was, heeft bij brief van 24 september 1991 te
      kennen gegeven met verbazing te hebben geconstateerd dat hij bij de medio
      1991 in gang gezette reorganisatie niet rechtstreeks was betrokken, en
      heeft verzocht hem, mede gelet op de verwachting dat hij op korte termijn
      arbeidsgeschikt zou worden verklaard, duidelijkheid te verstrekken over
      zijn toekomstige positie. Dit verzoek heeft geleid tot het besluit van
      gedaagde 1 van 16 december 1991 waarin eiser te kennen is gegeven dat hij
      als gevolg van de omstandigheid dat de kabinetschef van diens
      managementtaken was ontheven, eveneens was ontheven van zijn taak om als
      plaatsvervanger van de kabinetschef bij diens afwezigheid leiding te geven
      aan het tot het Parket behorende ondersteunende personeel. In de overige -
      beleidsondersteunende - taken van eiser kwam geen wijziging.
    
    
    
      De eerste rechter heeft het besluit van gedaagde 1 van 16 december 1991,
      onder gegrondverklaring van het door eiser daartegen ingestelde beroep,
      nietig verklaard, overwegend - voor zover hier van belang - dat tijdelijke
      ontheffing van eiser van de aan zijn functie verbonden overname van
      leidinggevende taken van de kabinetschef weliswaar niet in strijd met
      de redelijkheid is te achten, maar dat gedaagde 1 in strijd heeft gehandeld
      met het zorgvuldigheidsbeginsel omdat hij ten tijde van het nemen van zijn
      beslissing de kabinetschef tijdelijk te ontheffen van diens
      leidinggevende taken niet (ook) expliciet de daaruit voor de positie van
      eiser voortvloeiende consequenties onder ogen heeft gezien en eiser
      daaromtrent medio 1991 op de hoogte heeft gesteld.
    
    
    
      Namens gedaagde 1 is tegen de beslissing van de eerste rechter hoger beroep
      ingesteld voor zover het besluit van 16 december 1991 wegens strijd met het
      zorgvuldigheidsbeginsel nietig is verklaard. Volgens gedaagde 1 is geen
      sprake van zodanige onzorgvuldigheid dat op grond daarvan tot nietigheid
      van het besluit van 16 december 1991 zou moeten worden besloten, en als
      zulks wel het geval zou zijn is naar zijn oordeel gedektverklaring van
      die nietigheid aangewezen.
    
    
    
      In aanmerking genomen dat het besluit van 16 december 1991 toepassing
      betreft van artikel 58 van het Algemeen Rijksambtenarenreglement (hierna:
      ARAR), ingevolge welk artikel het horen van de betrokken ambtenaar niet is
      voorgeschreven, en gelet op het gegeven dat het hier gaat om de ontheffing
      van taken waarmee eiser blijkens de ten tijde hier van belang zijnde
      functiebeschrijving slechts was belast bij afwezigheid van de kabinetschef,
      acht de Raad - anders dan de eerste rechter - de enkele omstandigheid
      dat niet reeds medio 1991 met eiser persoonlijk overleg is gepleegd over
      de voor diens functie voortvloeiende gevolgen van de beslissing de
      kabinetschef te ontheffen van zijn managementtaken, niet zodanig
      onzorgvuldig dat dit tot nietigverklaring van het bestreden besluit zou
      moeten leiden. Aangezien het oordeel van de eerste rechter dat het besluit
      van 16 december 1991 overigens de rechterlijke toetsing kan doorstaan,
      door partijen in hoger beroep niet is aangevochten, leidt het voorgaande
      tot de conclusie dat de aangevallen uitspraak voor zover betrekking
      hebbend op het besluit van 16 december 1991 voor vernietiging in aanmerking
      komt en het door eiser tegen dat besluit ingestelde primaire beroep alsnog
      ongegrond verklaard dient te worden.
    
    
    
      b. met betrekking tot de door gedaagde 1 op 3 februari 1992 opengestelde
      vacature hoofd ondersteunende diensten
    
    
    
      Eiser, die na zijn hersteldverklaring per 22 oktober 1991 tot zijn uitval
      wegens ziekte eind maart 1992 werkzaam is geweest volgens de door de
      interim-onderdeelsmanager vastgestelde taakverdeling kabinet, heeft op 17
      maart 1992 beroep ingesteld naar aanleiding van de uit het blad 'Vacatures'
      van 3 februari 1992 blijkende openstelling voor de vacature hoofd
      ondersteunende diensten ten behoeve van het ondersteunend apparaat van het
      Hof en het Parket. Met betrekking tot die openstelling, die eiser na 3
      februari 1992 ter kennis was gekomen, had eiser op 7 februari 1992 de
      voorzitter van het toenmalige Ambtenarengerecht te 's-Gravenhage verzocht
      om een beslissing bij voorraad als bedoeld in artikel 102 van de
      Ambtenarenwet 1929.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak is het beroep van eiser tegen evenbedoelde
      openstelling wegens overschrijding van de beroepstermijn niet
      ontvankelijk verklaard.
      Eiser heeft in hoger beroep die beslissing van de eerste rechter bestreden,
      stellende dat hij zijn beroep tijdig heeft ingesteld nu zulks
      overeenkomstig artikel 102, vierde lid, van de Ambtenarenwet 1929 is
      gedaan binnen acht dagen  na 12 maart 1992, de datum waarop op zijn verzoek
      om een beslissing bij voorraad van 7 februari 1992 was beslist.
    
    
    
      De Raad onderschrijft het oordeel van de eerste rechter dat het bepaalde in
      artikel 102, vierde lid, van de Ambtenarenwet 1929 de in artikel 60 van
      die wet voorgeschreven beroepstermijn onverlet laat en dat eiser, nu vast
      staat dat hij bij het instellen van zijn beroep tegen de openstelling
      van meerbedoelde vacature laatstbedoelde termijn heeft overschreden, in dat
      beroep niet-ontvankelijk is. In zoverre komt de aangevallen uitspraak dan
      ook voor bevestiging in aanmerking.
    
    
    c. met betrekking tot het besluit van gedaagde 2 van 11 mei 1992
    
    
      Bij brief van 11 mei 1992 heeft gedaagde 2 eiser doen weten dat eiser het
      vertrouwen in hem als plaatsvervangend kabinetschef in ernstige mate heeft
      geschaad omdat hij zijn advocaat tijdens een door hem tegen de Staat der
      Nederlanden aangespannen kort geding mededeling had laten doen van het -
      volgens gedaagde 2 ook onjuiste - gegeven dat in 1991 ongeveer 700
      strafzaken wegens termijnoverschrijding niet-ontvankelijk waren verklaard.
    
    
    
      Onder overweging dat het een afkeurende mededeling met een intern karakter
      betrof, heeft de eerste rechter eiser in zijn beroep tegen de brief van 11
      mei 1992 niet-ontvankelijk verklaard. De Raad kan zich met deze beslissing
      verenigen. Hetgeen van de zijde van eiser in hoger beroep naar voren is
      gebracht heeft ook de Raad niet tot de overtuiging kunnen brengen dat de
      brief van 11 mei 1992 ertoe strekt in te grijpen in de (rechts)positie van
      eiser, zodat moet worden geconstateerd dat in casu slechts sprake is van
      een reactie welke te rekenen valt tot de normale in een organisatorisch
      verband soms benodigde sturingsmiddelen, waarvan de leiding zich ten
      opzichte van de onder die leiding gestelden kan bedienen. Van een
      appellabel besluit in de zin van de   Ambtenarenwet 1929 is dan ook geen
      sprake.
    
    
    
      De aangevallen uitspraak komt derhalve ook op dit punt voor bevestiging in
      aanmerking.
    
    
    d. met betrekking tot het besluit van gedaagde 1 van 9 juni 1992
    
    
      Beslissend op meergenoemd door eiser op 7 februari 1992 gedaan verzoek om
      een beslissing bij voorraad heeft de voorzitter van het toenmalige
      Ambtenarengerecht te 's-Gravenhage op 12 maart 1992 bepaald dat gedaagde 1
      de procedure tot definitieve vervulling van de hiervoor vermelde
      vacature hoofd ondersteunende diensten dient op te schorten totdat het
      gehele reorganisatieplan voor het Hof en het Parket was vastgesteld
      conform de toepasselijke bepalingen van het ARAR.
    
    
    
      Nadat eiser was gebleken dat de selectieprocedure voor meergenoemde
      functie hoofd ondersteunende diensten met ingang van 12 maart 1992 niet was
      gestaakt, heeft hij in kort geding gevorderd de Staat der Nederlanden te
      veroordelen om te voldoen aan evenbedoelde beslissing bij voorraad,
      zulks op verbeurte van een dwangsom. Onder meer in aanmerking nemend dat
      inmiddels was besloten de gesprekken met de betrokken sollicitanten te
      stoppen, van welke beslissing die sollicitanten bij brief van 27 maart 1992
      op de hoogte waren gesteld, heeft de president van de
      Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage bij zijn vonnis in kort geding
      van 14 april 1992 eisers vordering afgewezen en eiser veroordeeld in de
      proceskosten van de Staat der Nederlanden tot een bedrag van f 1.000,-.
    
    
    
      Op 9 juni 1992 heeft gedaagde 1 afwijzend beslist op eisers verzoek om
      vergoeding van door hem geleden schade, zijnde een bedrag ad f 2.169,40 ter
      zake van de door hem in verband met evenvermeld kort geding gemaakte
      advocaatkosten alsmede het bedrag ad f 1.000,- aan proceskosten tot
      betaling waarvan hij was veroordeeld.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak is dat besluit, onder gegrondverklaring van
      het daartegen ingestelde beroep, nietig verklaard wegens een daaraan
      klevend motiveringsgebrek. De eerste rechter heeft daarbij laten wegen dat
      de selectieprocedure eerst ruim twee weken na de beslissing bij voorraad
      van 12 maart 1992 was gestaakt.
    
    
    
      Naar aanleiding van het namens gedaagde 1 tegen dit onderdeel van de
      aangevallen uitspraak ingestelde hoger beroep stelt de Raad voorop dat in
      de lijn van hetgeen is overwogen in de uitspraken van de Raad van 16 juni
      1994 en 6 oktober 1994, gepubliceerd in TAR 1994,177 en 243, de
      toetsingsmaatstaf voor een besluit betreffende vergoeding van beweerdelijk
      in de periode vóór 1 januari 1993 geleden schade, zoals het in
      geding zijnde besluit van 9 juni 1992, is te vinden in de toentertijd
      geldende jurisprudentie van de Raad, waarvoor wordt verwezen naar, bij
      voorbeeld, de uitspraak van 28 april 1994, gepubliceerd in TAR 1994,134.
    
    
    
      Mede in aanmerking genomen hetgeen van de zijde van gedaagde 1 in hoger
      beroep naar voren is gebracht, vermag de Raad niet in te zien dat in dit
      geval sprake is van door eiser geleden schade die een gevolg zou zijn van
      aan gedaagde 1 toe te rekenen handelen of nalaten, een en ander als in de
      hiervoor aangegeven jurisprudentie bedoeld. De Raad acht het voldoende
      aannemelijk dat het gedaagde 1 eerst na kennisneming van de hem op 24
      maart 1992 toegezonden beslissing bij voorraad duidelijk werd dat de door
      de voorzitter van het toenmalige Ambtenarengerecht te 's-Gravenhage
      bepaalde opschorting niet - slechts - de definitieve vervulling van de
      betrokken vacature betrof, zoals gedaagde 1 naar zijn zeggen - en naar het
      oordeel van de Raad ook niet onbegrijpelijk - uit de telefonische
      mededeling van het dictum op 12 maart 1992 had begrepen, maar ook de
      verdere voortzetting van de selectieprocedure. Gelet op hetgeen van de
      zijde van gedaagde 1 is medegedeeld met betrekking tot het tijdstip waarop
      eisers dagvaarding in kort geding de landsadvocaat heeft bereikt en het
      tijdstip waarop de door eiser op 30 maart 1992 in afschrift ontvangen brief
      van 27 maart 1992 betreffende stopzetting van de betrokken selectieprocedure
      moet zijn verzonden, acht de Raad voorts genoegzaam vaststaan dat
      tot die stopzetting niet is besloten onder dwang van het door eiser
      aangespannen kort geding.
    
    
    
      Uit het voorgaande volgt dat de aangevallen uitspraak voor zover betrekking
      hebbend op het besluit van 9 juni 1992 niet in stand kan blijven en het
      door eiser daartegen ingestelde primaire beroep alsnog ongegrond dient te
      worden verklaard.
    
    
    e. met betrekking tot het besluit van 24 augustus 1992
    
    
      Medio 1992 heeft de reorganisatie waarbij het ondersteunend apparaat van de
      griffie en het parket van het Hof onder een eenhoofdige leiding werden
      gebracht, haar definitieve beslag gekregen. Eisers functie is toen
      aangemerkt als een C-functie, hetgeen inhield dat die functie als gevolg
      van de reorganisatie niet of nauwelijks wijziging onderging. Aangezien de
      functie van kabinetschef na de reorganisatie geen leidinggevende taken meer
      behelsde, betekende zulks dat (ook) de functie van eiser na de
      reorganisatie uitsluitend nog werkzaamheden van beleidsmatige aard
      omvatte.
    
    
    
      Nadat eiser per 24 augustus 1992 hersteld was verklaard, is eiser namens
      gedaagde 1 te kennen gegeven dat hij tijdelijk niet zou worden belast met
      de (nieuwe) functie van plaatsvervangend kabinetschef maar met een
      speciale taakopdracht. Ook tegen dat besluit heeft eiser beroep ingesteld.
      Eiser heeft evenbedoelde opdracht - onder meer wegens ziekte - nimmer
      feitelijk uitgevoerd en die opdracht is in oktober 1992 door gedaagde 1 na
      overleg met eiser ingetrokken.
    
    
    
      De eerste rechter heeft het beroep van eiser tegen het besluit van 24
      augustus 1992 ongegrond verklaard. Aangezien de taakopdracht aan eiser in
      oktober 1992 was ingetrokken, heeft hij eisers bezwaren tegen de inhoud
      van de taakopdracht onbesproken gelaten en voorts geoordeeld dat gedaagde
      1 terecht heeft kunnen en mogen twijfelen aan eisers loyaliteit en om die
      reden in redelijkheid heeft kunnen komen tot zijn beslissing hem
      tijdelijk niet te belasten met de aan zijn functie van plaatsvervangend
      kabinetschef verbonden werkzaamheden.
    
    
    
      Naar aanleiding van het door eiser tegen dit onderdeel van de aangevallen
      uitspraak ingestelde hoger beroep merkt de Raad in de eerste plaats op dat
      hij - anders dan kennelijk de eerste rechter - van opvatting is dat met de
      intrekking van de op 24 augustus 1992 aan eiser gegeven speciale
      taakopdracht eveneens de daaraan inherente beslissing eiser tijdelijk zijn
      werkzaamheden als plaatsvervangend kabinetschef niet te laten vervullen,
      is komen te vervallen. In het gegeven dat gedaagde 1 om hem moverende
      redenen heeft besloten het besluit van 24 augustus 1992 niet te handhaven -
      en in aanmerking nemend dat niet kan worden ontkend dat eiser - enig -
      procesbelang heeft behouden bij een uitspraak met betrekking tot het door
      hem tegen dat ingetrokken besluit ingestelde beroep - acht de Raad in het
      onderhavige geval voldoende grond gelegen om, met vernietiging van de
      aangevallen uitspraak in zoverre, het besluit van gedaagde 1 alsnog nietig
      te verklaren.
    
    
    f. met betrekking tot het besluit van 12 januari 1993 (AW 1993/891)
    
    
      Bij besluit van 12 januari 1993 heeft gedaagde 1 met toepassing van artikel
      58, eerste lid, van het ARAR eiser met ingang van 18 januari 1993
      tijdelijk - tot uiterlijk 1 januari 1994 - tewerkgesteld bij het
      Schadefonds Geweldsmisdrijven in de functie van juridisch medewerker.
      Gedaagde 1 is daartoe overgegaan omdat naar zijn opvatting door eisers
      opstelling dusdanige twijfel was gerezen met betrekking tot diens
      loyaliteit ten opzichte van de organisatie, dat het vertrouwen in eiser
      zodanig was ondermijnd dat uitzicht op een goede functievervulling als
      plaatsvervangend kabinetschef niet meer aanwezig werd geacht.
    
    
    
      De eerste rechter heeft dit besluit, onder gegrondverklaring van het
      daartegen ingestelde beroep, nietig verklaard en die nietigheid voor
      gedekt verklaard. Aan die beslissing ligt de overweging ten grondslag dat,
      waar gedaagde 1 eiser niet vooraf over die tijdelijke tewerkstelling heeft
      gehoord, het besluit wegens onzorgvuldigheid niet in stand kan blijven.
      Overwegend dat gedaagde 1 overigens in redelijkheid heeft kunnen komen tot
      zijn beslissing eiser op grond van het gerezen gebrek aan vertrouwen
      tijdelijk te belasten met de als passend aan te merken functie van
      juridisch medewerker bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven, heeft de eerste
      rechter die nietigheid voor gedekt verklaard.
    
    
    
      Ten aanzien van deze beslissing van de eerste rechter, waarvan zowel eiser
      als gedaagde 1 in hoger beroep zijn gekomen, overweegt de Raad het
      volgende:
    
    
    
      Uit de gedingstukken blijkt en namens gedaagde 1 is ter zitting van de Raad
      ook erkend, dat gedaagde 1 bij het nemen van zijn besluit van 12 januari
      1993 de mogelijkheid dat eiser zou terugkeren in zijn vroegere functie
      van plaatsvervangend kabinetschef niet - meer - reëel achtte. In het
      onderhavige geval moet dan ook worden geconstateerd dat het hier feitelijk
      gaat om een definitieve ontheffing uit de vroegere functie, gevolgd door
      een tijdelijke tewerkstelling in een andere functie, zulks in afwachting
      van een definitieve   plaatsing in een nieuwe passende functie. In
      aanmerking genomen dat de onderhavige tijdelijke tewerkstelling is
      ingegeven door de definitieve ontheffing uit de vroegere functie, wat naar
      het oordeel van de Raad toepassing van artikel 57 van het ARAR vergt, kan
      de Raad gedaagde 1 en de eerste rechter niet volgen in het standpunt dat
      het besluit van 12 januari 1993 kon worden gebaseerd op artikel 58 van het
      ARAR.
    
    
    
      Ook met betrekking tot de constatering dat in het onderhavige geval voor
      een - definitieve - ontheffing van eiser uit zijn vroegere - vanaf medio
      1992 uitsluitend tot beleidsondersteunende werkzaamheden beperkte - functie
      voldoende feitelijke grondslag kan worden gevonden, is de Raad tot een
      andere conclusie gekomen dan gedaagde 1 en de eerste rechter.
    
    
    
      Uit de gedingstukken en hetgeen namens gedaagde 1 dienaangaande ter zitting
      van de Raad naar voren is gebracht, blijkt dat de door gedaagde 1
      gestelde vertrouwenscrisis haar grondslag vond in de omstandigheid dat
      eiser zijn persoonlijke belangen verheven achtte boven de belangen van de
      organisatie, hetgeen volgens gedaagde 1, naast de indiscretie van eiser die
      had geleid tot het besluit van gedaagde 2 van 11 mei 1992 en onbetamelijke
      uitlatingen van eiser jegens de in oktober/november 1992 nieuw benoemde
      kabinetschef, met name daarin tot uitdrukking kwam dat eiser - vanaf medio
      1991 - heeft gemeend vrijwel ieder jegens hem genomen besluit in rechte te
      moeten aanvechten. In dit verband heeft gedaagde 1 in hoger beroep nog
      een schrijven van de toenmalige Procureur-Generaal bij het Hof overgelegd
      waaruit blijkt dat ook deze in november 1992 niet langer vertrouwen had in
      eiser(s functioneren).
    
    
    
      Vastgesteld moet worden dat eiser naar aanleiding van jegens hem genomen
      beslissingen een groot aantal beroepszaken aanhangig heeft gemaakt en in
      verband daarmee een vrijwel even groot aantal verzoeken om beslissingen bij
      voorraad heeft ingediend, in welk verband hij - de door hem relevant
      geachte voorgeschiedenis herhalend - vaker uiting heeft gegeven aan zijn
      van de opvatting van gedaagde 1 afwijkende zienswijze met betrekking tot de
      gegrondheid van de aanleiding tot en uitvoering van de reorganisatie van
      het Parket in 1991 en 1992. Naar het oordeel van de Raad kan echter noch in
      de omstandigheid dat eiser op ruime schaal gebruik heeft gemaakt van de hem
      rechtens toekomende beroepsmogelijkheden, noch in de omstandigheid dat en
      de wijze waarop hij ter ondersteuning van zijn zienswijze zich kritisch
      heeft uitgelaten over (beheers)beslissingen van gedaagde 1 voldoende grond
      worden gevonden voor de constatering dat sprake is van een zodanig gebrek
      aan loyaliteit aan de zijde van eiser dat gedaagde zich op grond daarvan in
      redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat niet meer ervan
      kon worden uitgegaan dat eiser zijn - beleidsondersteunende - functie van
      plaatsvervangend kabinetschef nog naar behoren zou kunnen uitoefenen.
      Een zodanig gebrek aan loyaliteit acht de Raad evenmin gelegen in de door
      gedaagde 1 bedoelde indiscretie, die - overigens slechts - aanleiding heeft
      gegeven tot de   brief van gedaagde 2 van 11 mei 1992. Met betrekking tot
      de gewraakte uitlatingen van eiser over de nieuwe kabinetschef, die hij
      heeft gedaan in het kader van zijn beroep tegen de weigering hem tot
      kabinetschef te benoemen, kan worden gezegd dat eiser er beter aan had
      gedaan zich daarvan te onthouden, maar het gaat de Raad te ver die
      uitlatingen als zodanig (onbetamelijk) te kwalificeren dat daarop in
      redelijkheid de vaststelling kan worden gebaseerd dat van een adequate
      functievervulling door eiser geen sprake meer kon zijn. Aan het door de
      Procureur-Generaal in diens schrijven aangegeven gebrek aan vertrouwen in
      eiser kan de Raad in casu evenmin doorslaggevende betekenis hechten. Dat
      gebrek is immers gebaseerd op dezelfde 'tekortkomingen' als hiervoor
      aangegeven, welke tekortkomingen naar het oordeel van de Raad - ook tezamen
      bezien - niet tot de conclusie kunnen leiden dat sprake zou zijn van een
      vertrouwensbreuk van dien aard dat gedaagde 1 op grond daarvan zich in
      redelijkheid op het standpunt kon stellen dat eiser in zijn functie van
      plaatsvervangend kabinetschef niet meer was te handhaven.
    
    
    
      Op grond van het vorenstaande is de Raad - zij het op andere gronden dan in
      de aangevallen uitspraak aangegeven - van oordeel dat het besluit van 12
      januari 1993 niet in stand kan blijven. Anders dan de eerste rechter ziet
      de Raad geen redenen van algemeen belang die tot voor gedektverklaring van
      de nietigheid van dat besluit zouden moeten leiden. De aangevallen
      uitspraak zal in zoverre dan ook niet in stand kunnen worden gelaten.
    
    
    
      Naar aanleiding van het door eiser op 9 februari 1995 ingediende verzoek om
      schadevergoeding stelt de Raad vast, dat hij in het licht van het hier van
      toepassing zijnde, aan het begin van rubriek II nader aangegeven,
      procesrecht in het kader van de onderhavige gedingen geen ruimte ziet aan
      dat verzoek te voldoen.
    
    
    
      In de gegeven omstandigheden acht de Raad termen aanwezig om met toepassing
      van artikel 8:75 van de Awb gedaagde 1 te veroordelen tot vergoeding van
      een bedrag groot f 33,--, zijnde de reiskosten die eiser in verband met
      de behandeling van zijn hoger beroep heeft moeten maken. Van andere voor
      vergoeding op grond van evengenoemd artikel in aanmerking te nemen kosten
      is de Raad niet gebleken.
    
    
    Al het voorgaande leidt tot de slotsom dat moet worden beslist als volgt:
    
    
    II. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover betrekking hebbend op de
      besluiten in rubriek II vermeld onder a, d en e;
      Verklaart het primaire beroep van eiser gericht tegen de besluiten in
      rubriek II vermeld onder a en d alsnog ongegrond;
      Verklaart het besluit in rubriek II vermeld onder e alsnog nietig;
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover daarbij de nietigheid van
      het besluit in rubriek II vermeld onder f voor gedekt is verklaard;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak - voor zover aangevochten -
      voor het overige;
      Veroordeelt gedaagde 1 in de proceskosten van eiser tot een bedrag groot
      f 33,-- te betalen door de Staat der Nederlanden.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H. Bekker als voorzitter en
      mr W.D.M. van Diepenbeek en mr M.F. Leewis als leden, in tegenwoordigheid
      van mr A.H. Beijer als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 23 maart 1995 door voornoemde voorzitter,
      in tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
    
    
    (get.) H. Bekker.
    
    (get.) A.H. Beijer.