ECLI:NL:RBALM:1999:AA3702, Rechtbank Almelo, 29-07-1999, 98/622
Rechtbank Almelo — Uitspraak 
Datum: 1999-07-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

468 / ARRONDISSEMENTSRECHTBANK ALMELO
      Sector Bestuursrecht - Meervoudige Kamer
    
    
    Registratienummer: 98/622 WVG J1 A
    
    UITSPRAAK
    
    in het geschil tussen:
    
    
      A, wonende te B, eiser,
      gemachtigde: H.F. Zeiler, medewerker van de Algemene Nederlandse
      Invalidenbond (ANIB), afdeling Enschede e.o. te Enschede,
    
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente
      Enschede, verweerder,
    
    
    
      Als derde-partij heeft zich in de procedure gevoegd
      het bestuur van het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv).
    
    
    
      1. Aanduiding bestreden besluit
      Besluit van verweerder d.d. 7 juli 1998, kenmerk kuns-wvg/98-392.
    
    
    
      2. De feiten en het verloop van de procedure
      Eiser, die gedurende twee dagen per week werkzaam is bij X te Y,
      is bij besluit van de Bedrijfsvereniging voor de Overheidsdiensten van 30
      november 1993 in aanmerking gebracht voor de verstrekking in bruikleen van
      een handbewogen rolstoel, de Excel 200 S. Bij besluit van 19 januari 1994 is hij
      door de bedrijfsvereniging in aanmerking gebracht voor verstrekking in bruikleen
      van een scootmobiel van het type Bec Sterling. Tevens ontvangt hij van haar
      een taxikostenvergoeding in de leefsfeer en een werkkilometervergoeding. Eiser
      heeft eind 1997 een aanvraag voor aanpassing, dan wel vervanging van de
      rolstoelen ingediend bij de uitvoeringsinstelling van het Lisv, Gak Nederland BV,
      districtskantoor Enschede. Deze aanvraag is bij besluit van 21 januari 1998
      afgewezen.
      Eiser heeft op 14 januari 1998 bij verweerder een aanvraag ingediend voor
      aanpassing van de Excel 200 S en de Bec Sterling in het kader van de Wet
      Voorzieningen Gehandicapten (WVG).
    
    
    
      Bij besluit van 11 februari 1998 heeft verweerder eiser medegedeeld dat hij op
      grond van de bepalingen van de Verordening Voorziening Gehandicapten van
      de gemeente Enschede niet in aanmerking kan worden gebracht voor een
      scootmobiel:
      gelet op het in artikel 57 van de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW)
      bepaalde dient eiser volgens verweerder een aanvraag voor deze voorziening in
      te dienen bij het Lisv. Eiser is door verweerder bij een besluit van een andere
      datum wel in aanmerking gebracht voor de verstrekking van een handbewogen
      rolstoel.
    
    
    
      Op 6 maart 1998 heeft eiser bezwaar doen maken tegen het besluit tot afwijzing
      van de aanvraag. Bij verzoekschrift van 16 maart 1998 is aan de president van
      de rechtbank verzocht een voorlopige voorziening te treffen, inhoudende dat
      eiser op korte termijn door verweerder in aanmerking wordt gebracht voor een
      scootmobiel.
      Bij uitspraak van 8 mei 1998 heeft de president van de rechtbank het verzoek
      om voorlopige voorziening toegewezen en verweerder opgedragen om binnen
      zes weken na datum verzending van de uitspraak aan eiser een (zoveel
      mogelijk) aan zijn beperkingen aangepaste scootmobiel in bruikleen te
      verstrekken.
    
    
    
      Vervolgens heeft verweerder bij zijn bestreden besluit van 7 juli 1998,
      overeenkomstig het uitgebrachte advies van de Commissie voor bezwaar en
      beroep d.d. 20 april 1998, het bezwaarschrift van eiser ongegrond verklaard.
      Bij datzelfde besluit heeft verweerder naar aanleiding van de uitspraak van de
      president van 8 mei 1998 besloten om eiser een scootmobiel in bruikleen te
      verstrekken en bepaald tot invordering van de aan hem verstrekte scootmobiel
      over te gaan na verstrijken van de beroepstermijn van zes weken na
      bekendmaken van dat besluit.
    
    
    
      Eiser kan zich blijkens het namens hem ingediende beroepschrift van 16 juli
      1998 niet met dit besluit verenigen.
    
    
    
      Onder gelijktijdige toezending van de op het geding betrekking hebbende
      stukken heeft verweerder op 25 augustus 1998 een verweerschrift ingediend.
      Desverzocht heeft verweerder bij schrijven van 13 januari 1999 nadere
      informatie betreffende de te verstrekken scootmobiel overgelegd.
    
    
    
      De rechtbank heeft op 7 januari 1999 het bestuur van het Landelijk instituut
      sociale verzekeringen (hierna: Lisv) ambtshalve in de gelegenheid gesteld aan
      het geding deel te nemen. Het Lisv heeft zich vervolgens als derde-partij in de
      procedure gesteld en heeft op 19 april 1999 zijn standpunt schriftelijk kenbaar
      gemaakt.
    
    
    
    
      Het beroep is behandeld ter openbare zitting van de rechtbank van 15 juli 1999.
      Namens eiser is verschenen zijn gemachtigde voornoemd. Het college van
      burgemeester en wethouders heeft zich
      doen vertegenwoordigen door H. Kunst, ambtenaar van de gemeente En-
      schede. Het Lisv is ter zitting verschenen, vertegenwoordigd door E.D. David,
      medewerkster bezwaar en beroep van GAK Nederland B.V., kantoor Enschede.
    
    
    
      3. Overwegingen
      In geschil is de vraag of het besluit van 7 juli 1998, waarbij verweerder de
      bezwaren van eiser tegen de afwijzing van eisers aanvraag voor aanpassing,
      dan wel vervanging van de scootmobiel in het kader van de WVG ongegrond
      heeft verklaard, in rechte in stand kan blijven.
      De rechtbank overweegt dienaangaande het volgende.
    
    
    De toepasselijke wet- en regelgeving.
    
    
      Eiser heeft zijn aanvraag om verstrekking voor een scootmobiel gedaan op 13
      januari 1998. Ingevolge artikel 75 van de Wet op de (re)ïntegratie
      arbeidsgehandicapten (Wet Rea) blijft artikel 57 van de AAW met de daarop
      rustende bepalingen van toepassing op degene die vóór de inwerkingtreding
      van de Wet Rea in aanmerking is gebracht voor een voorziening of een daartoe
      strekkende aanvraag heeft gedaan. De Wet Rea is in werking getreden op 1 juli
      1998, zodat in dezen van het bepaalde bij en krachtens artikel 57 van de AAW
      moet worden uitgegaan.
    
    
    
      Artikel 2 van de WVG bepaalt dat het gemeentebestuur zorg draagt voor de
      verlening van woonvoorzieningen, vervoersvoorzieningen en rolstoelen ten
      behoeve van de deelneming aan het maatschappelijk verkeer van de in de
      gemeente woonachtige gehandicapten. Het gemeentebestuur stelt daartoe een
      gemeentelijke verordening vast.
      In artikel 1.2, tweede lid van de Verordening voorzieningen gehandicapten van
      de gemeente Enschede (hierna: de Verordening) is bepaald dat geen
      voorziening wordt toegekend voorzover op grond van enige andere wettelijke
      regeling aanspraak op de voorziening bestaat.
      In hoofdstuk 3 van de Verordening zijn de vervoersvoorzieningen geregeld,
      waarbij artikel 3.1 blijkens het bepaalde onder b. sub 2. een open electrische
      buitenwagen (zgn scoot(er)mobiel uitsluitend bedoeld voor vervoer buitenshuis)
      onder de vervoersvoorzieningen brengt. Hoofdstuk 4 van de Verordening
      handelt over de rolstoelvoorzieningen. Ingevolge artikel 4.1 kan, voorzover ten
      deze relevant, een rolstoelvoorziening bestaan uit een handbewogen of
      electrisch bewogen (duw)rolstoel voor verplaatsing binnen of binnen en buiten.
    
    
    
      Tenslotte is van belang artikel 57 van de AAW dat in het tweede lid bepaalt dat
      het Lisv een verzekerde als eiser in aanmerking kan brengen voor
      voorzieningen welke strekken tot verbetering van zijn levensomstandigheden
      voorzover het vervoersvoorzieningen betreft die onderdeel uitmaken van, dan
      wel rechtstreeks samenhangen met voorzieningen waarvoor hij op grond van
      het bepaalde in artikel 57, eerste lid in aanmerking is of wordt gebracht, de
      zogeheten werkvervoersvoorzieningen.
    
    
    De standpunten van partijen.
    
    
      Verweerder heeft aan de afwijzing van de aanvraag tot aanpassing danwel
      verstrekking van een scootmobiel, onder verwijzing naar hetgeen daarover in de
      Verordening voorzieningen gehandicapten is bepaald, ten grondslag gelegd dat
      eiser een beroep kan doen op een voorliggende voorziening.
      Eiser is immers door het Lisv in aanmerking gebracht voor een
      werkvervoersvoorziening en een leefvervoersvoorziening als bedoeld in artikel
      57, eerste en tweede lid van de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet. In het
      kader van de één-loketgedachte die naar de mening van verweerder ten
      grondslag ligt aan het bepaalde in artikel 57, tweede lid van de AAW dient
      derhalve de beoordeling van de thans door eiser gevraagde
      vervoersvoorziening door het Lisv te geschieden.
    
    
    
      Eiser kan zich met dit standpunt niet verenigen. Hij stelt zich op het standpunt
      dat de gevraagde scootmobiel vooral is bedoeld om hem in staat te stellen
      maatschappelijk te functioneren en in zijn directe woonomgeving zijn sociale
      contacten te handhaven. Van een verband met de door het Lisv verstrekte
      vervoersvoorzieningen is naar zijn mening geen sprake.
    
    
    
      Het Lisv meent dat voor hem in casu geen rol is weggelegd. Primair niet omdat
      de gevraagde voorziening een rolstoel betreft en hem in de van toepassing
      zijnde wetgeving terzake van de verstrekking van rolstoelen geen bevoegdheid
      is toegekend; subsidiair niet omdat de door eiser gevraagde scootmobiel geen
      onderdeel uitmaakt van of samenhangt met de door het Lisv aan eiser ver-
      strekte werkvervoers- en leefvervoersvoorzieningen.
    
    
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      De rechtbank stelt allereerst vast dat zowel verweerder als het Lisv het
      erover eens zijn dat eiser medisch is aangewezen op een scootmobiel. Dat
      eiser in beginsel in aanmerking komt voor de door hem gevraagde
      voorziening is dan ook geen punt van geschil, de vraag is alleen wie de
      aangewezen instantie is om hem te verstrekken.
    
    
    
      Daarvoor zijn twee vragen van belang:
      a.      betreft de gevraagde voorziening een rolstoel - in dat geval
         is het gemeentebestuur de enig aangewezen instantie;
      b.      zo nee, is het Lisv dan uit hoofde van artikel 57 van de AAW
         bezien in samenhang met artikel 13 van het Besluit voor-
         zieningen AAW gehouden eiser voor de voorziening in
      aanmerking te brengen?
    
    
    
      ad a.
      De rechtbank is met verweerder van oordeel dat in casu van een rolstoel
      geen sprake is. Naar zij uit de stukken en uit de toelichting van de
      gemachtigde van verweerder ter zitting heeft begrepen, heeft de door eiser
      aangevraagde scootmobiel een gemiddelde snelheid van 15 km per uur en
      een bereik van ongeveer 40 kilometer. De scootmobiel is ook niet bedoeld
      voor gebruik binnenshuis. Gezien deze snelheid en dit bereik staat bij de
      scootmobiel vooral de transportfunctie op de voorgrond terwijl een
      rolstoel - de naam zegt het al - een verrijdbare stoel is die voorziet in
      vervangende mobiliteit in en rond de woning. De rechtbank merkt in dit
      verband nog op dat de uitvoeringspraktijk zoals die door de
      bedrijfsverenigingen werd gehanteerd vóór de invoering van de WVG in
      deze niet maatgevend is nu ingevolge het destijds geldende
      Voorzieningenbesluit alleen voorzieningen door de bedrijfsvereniging
      konden worden verstrekt die konden worden gebracht onder één van de in
      artikel 7 van het Voorzieningenbesluit limitatief opgenomen categorieën
      en rolstoelen geen afzonderlijke categorie vormden.
    
    
    
      ad b.
      De rechtbank gaat niet met verweerder mee dat eiser krachtens een ander
      wettelijk voorschrift een aanspraak op verstrekking van de door hem
      gevraagde scootmobiel zou hebben jegens het Lisv.
      Uit de WVG vloeit voort dat de gemeente een algemene zorgplicht heeft,
      ook waar het gaat om het verstrekken van vervoersvoorzieningen, ten
      aanzien van haar gehandicapte inwoners teneinde hen in staat te stellen te
      kunnen deelnemen aan het maatschappelijk verkeer. Het gemeentebestuur
      heeft vanuit die zorgplicht de taak om alle aanvragen terzake
      voorzieningen als de onderhavige te beoordelen en, indien aan de
      voorwaarden in de gemeentelijke verordening wordt voldaan, deze toe te
      kennen.
      De taak van het Lisv op dit terrein is veel beperkter: alleen wanneer het
      Lisv een vervoersvoorziening in de werksfeer heeft verstrekt kan hij
      besluiten ook een leefvervoersvoorziening te verstrekken indien en
      voorzover deze onderdeel uitmaakt van danwel samenhangt met de reeds
      verstrekte voorziening. Aldus heeft de wetgever tot uitdrukking gebracht
      dat het hier een bevoegdheid betreft van het Lisv. Deze omvat niet alleen
      de beoordeling of in een concreet geval voldoende samenhang tussen de
      werk- en leefvervoersvoorziening bestaat, maar ook de toekenning als
      zodanig. Het Lisv komt daarmee beleidsvrijheid toe om ook in het geval er
      wel samenhang bestaat toch de gevraagde leefvoorziening af te wijzen, zij
      het dat een dergelijk besluit moet worden genomen na afweging van alle
      betrokken belangen en met in achtneming van de beginselen van
      behoorlijk bestuur. Daarbij gaat het enerzijds om het belang van
      betrokkene om zich op voldoende wijze te kunnen verplaatsen en
      anderzijds om de belangen van het Lisv als uitvoerder van de sociale
      verzekeringen. Voor het gemeentebestuur en (de belangen van) het
      gemeentebestuur is naar het oordeel van de rechtbank noch in de besluit-
      vorming van het Lisv, noch in de beoordeling van de uitkomst ervan, een
      rol weggelegd.
    
    
    
      Komt het Lisv in een concreet geval tot een afwijzing van een verzoek om
      toekenning van een leefvervoersvoorziening dan dient het
      gemeentebestuur zich daar in beginsel bij neer te leggen en is van een
      aanspraak op een voorziening krachtens een ander wettelijk voorschrift
      geen sprake meer.
    
    
    
      Verweerder heeft zich voor zijn standpunt beroepen op de één-
      loketgedachte die naar zijn mening aan de regeling zoals vervat in artikel
      57, tweede lid van de AAW ten grondslag ligt. De gemachtigde van
      verweerder heeft daarbij onder meer gewezen op, enerzijds, het belang
      van betrokkene om slechts met één toekennende instantie te worden
      geconfronteerd en, anderzijds, op het belang van de toekennende
      instanties dat wanneer de beoordeling van de totale vervoersbehoefte in
      één hand ligt de meest optimale vervoersvoorziening kan worden
      verstrekt.
      Geen van beide argumenten overtuigen. Het belang van de betrokken
      gehandicapte om de voor hem noodzakelijke voorzieningen zoveel
      mogelijk bij één instantie te regelen is evident. Naar de huidige stand van
      zaken is dit ideaal niet gerealiseerd nu een betrokkene voor zijn andere
      voorzieningen in de leefsfeer, de rolstoelvoorzieningen en de
      woningaanpassingen, sowieso niet bij het Lisv terecht kan.
      Voorts heeft verweerder ook nu al in beginsel de mogelijkheid om bij de
      toekenning van een leefvervoersvoorziening rekening te houden met
      overige vervoersvoorzieningen die door derden - het Lisv - zijn verstrekt.
      De rechtbank wijst in deze op de uitspraak van de Centrale Raad van
      Beroep van 4 december 1998, gepubliceerd in Jurisprudentie Sociale
      Voorzieningen 1999 nr. 63 waarin de Centrale Raad van Beroep deze
      mogelijkheid uitdrukkelijk open laat.
    
    
    
      In het geval van eiser heeft het Lisv bij besluit van 21 januari 1998
      geweigerd de gevraagde leefvoorziening te verstrekken, subsidiair omdat
      van een samenhang tussen de gevraagde leefvoorziening en de door hem
      verstrekte werkvoorziening geen, dan wel onvoldoende sprake is.
      Dit besluit is inmiddels in kracht van gewijsde gegaan. Verweerder heeft
      niet gesteld, en ook anderszins is niet gebleken, dat dit besluit apert
      onjuist zou zijn of dat er sprake is van feiten die, waren zij ten tijde van dat
      besluit bekend geweest, tot een andere beslissing hadden moeten leiden.
      Verweerder heeft dan ook ten onrechte het standpunt ingenomen dat eiser
      krachtens een ander wettelijk voorschrift aanspraak had op de door hem
      gevraagde scootmobiel. Het bestreden besluit berust daarmee op een
      onjuiste wetstoepassing en moet worden vernietigd. Verweerder zal
      opnieuw op eisers bezwaarschrift moeten beslissen.
    
    
    Beslist wordt derhalve als volgt:
    
    4. Beslissing
    
    De Arrondissementsrechtbank te Almelo,
    
    Recht doende:
    
    
      -       verklaart het beroep gegrond;
      -       vernietigt het bestreden besluit en bepaalt dat verweerder opnieuw een
      beslissing neemt op eisers bezwaarschrift met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen;
      -       bepaalt dat de gemeente Enschede aan eiser het door hem betaalde
      griffierecht ad f 55,-- vergoedt.
    
    
    
      Tegen deze uitspraak staat binnen zes weken na verzending hoger beroep
      open bij de Centrale Raad van Beroep te Utrecht.
    
    
    
      Gewezen door mr. A.E.M. Effting-Zeguers als voorzitter en
      mrs. J.H. Keuzenkamp en E.P. Maten als rechters, in tegenwoordigheid van A.
      Jansen als griffier en in het openbaar uitgesproken
      op (…) door mr. A.E.M. Effting-Zeguers als voorzitter en mrs. J.H.
      Keuzenkamp en E.P. Maten als rechters, in tegenwoordigheid van J. Wenniger
      als griffier.
    
    
    
      Afschrift verzonden op
      Mtb