ECLI:NL:CRVB:2013:CA3774, Centrale Raad van Beroep, 19-06-2013, 12/472 WIA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2013-06-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Geen recht op WIA-uitkering. Zorgvuldig medisch onderzoek. Geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de FML. Aannemelijk dat appellante in staat is om de voor haar geduide functies te vervullen.

12/472 WIA 
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Almelo van 
      7 december 2011, 10/1268 (aangevallen uitspraak)
    
    
    Partijen:
    
    [A. te B.] (appellante)
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    Datum uitspraak 19 juni 2013.
     
    
      PROCESVERLOOP
      Namens appellante heeft M. Erçelik hoger beroep ingesteld.
    
    
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 8 mei 2013. Appellante en haar gemachtigde zijn niet verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. A. Ruis.
    
    
      OVERWEGINGEN
      1.1. Appellante was werkzaam als machinebediende voor 40 uur per week. Zij is op 12 juni 2007 uit deze functie uitgevallen met rug- en bekkenklachten. 
    
    
    1.2. Bij besluit van 24 juni 2010 heeft het Uwv geweigerd aan appellante een uitkering ingevolge de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toe te kennen, omdat appellante op 25 januari 2010 minder dan 35% arbeidsongeschikt was.
    
    1.3. Het door appellante tegen dit besluit gemaakte bezwaar heeft het Uwv bij besluit van 25 oktober 2010 (bestreden besluit) ongegrond verklaard.
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand blijven. Voor zover in hoger beroep nog van belang heeft de rechtbank hiertoe als volgt overwogen.
    
    2.1. Aan het bestreden besluit ligt een zorgvuldig medisch onderzoek ten grondslag. De verzekeringsarts heeft dossieronderzoek gedaan en appellante zelf gesproken tijdens een spreekuur. Daarbij is zowel lichamelijk als psychisch onderzoek verricht. Ook heeft hij zijn oordeel gebaseerd op medische gegevens van de behandelaars van appellante, waaronder een brief van de reumatoloog van 14 december 2009. Zijn conclusies heeft de verzekeringsarts voldoende begrijpelijk neergelegd in zijn rapportage van 27 mei 2010. De bezwaarverzekeringsarts heeft eveneens dossieronderzoek verricht en informatie opgevraagd bij de orthopedisch chirurg van appellante. Zijn oordeel heeft hij vervolgens voldoende inzichtelijk gemaakt in zijn rapportage van 11 oktober 2010. 
    
    2.2. Uitgaande van dit zorgvuldige onderzoek heeft de rechtbank geen reden gezien om te twijfelen aan de juistheid van de Functionele Mogelijkheden Lijst (FML). De verzekeringsarts heeft zowel lichamelijke beperkingen ten aanzien van zware rug- en kniebelasting aangenomen, als psychische beperkingen ten aanzien van veelvuldige deadlines of productiepieken en hoge werkdruk. De bezwaarverzekeringsarts is, mede in aanmerking nemende de brieven van de orthopedisch chirurg van 22 juli 2010 en 30 september 2010 waarin wordt aangegeven dat sprake is van een lichte heupdysplasie, van oordeel dat de beperkingen die de verzekeringsarts heeft aangenomen passend zijn bij de heupklachten van appellante. Wel heeft de bezwaarverzekeringsarts in verband met de psoriasis van appellante een beperking aangenomen ten aanzien van geknield en/of gehurkt actief zijn.
    
    2.3. In zijn rapportage van 27 mei 2010 heeft de verzekeringsarts aan de hand van de situaties beschreven in de standaard “Verminderde Arbeidsduur” gemotiveerd waarom in het geval van appellante geen aanleiding bestaat om een urenbeperking aan te nemen. 
    
    2.4. Uitgaande van de juistheid van de FML heeft de rechtbank ten slotte aannemelijk geacht dat appellante in staat is om de voor haar geduide functies te vervullen en geoordeeld dat het Uwv op goede gronden het standpunt heeft ingenomen dat appellante met ingang van 25 januari 2010 geen recht heeft op een WIA-uitkering.
    
    3. In hoger beroep heeft appellante de aangevallen uitspraak bestreden en daarbij haar gronden beperkt tot de medische grondslag van het bestreden besluit. Zij handhaaft haar stelling dat haar belastbaarheid is onderschat en dat zij daarom de geduide functies niet kan verrichten. Ter ondersteuning van dit standpunt heeft zij in hoger beroep nadere medische informatie ingebracht, waaronder radiologie uitslagen, gedateerd 31 maart 2011, en een (ongedateerd) rapport van radioloog J.H.W. van den Hout met medische gegevens van 1 juni 2010.
    
    4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 
      
    
      4.1. Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd vormt in essentie een herhaling van gronden die al in beroep zijn aangevoerd. De rechtbank heeft die gronden afdoende besproken en heeft genoegzaam gemotiveerd waarom die gronden niet slagen. De Raad onderschrijft de overwegingen van de rechtbank volledig. Hieraan voegt de Raad nog het volgende toe. 
      4.2. In zijn rapportage van 22 juni 2011 is de bezwaarverzekeringsarts ingegaan op de medische gegevens (waaronder de uitslag van een MRI van 25 maart 2011), zoals weergegeven in de radiologie uitslagen van 31 maart 2011, en hij heeft hierin geen aanleiding gezien om de FML te wijzigen omdat daarin al beperkingen zijn aangenomen die rekening houden met een beperkte rug, heup- en kniebelastbaarheid. Ook in de overige door appellante ingebrachte medische informatie zijn geen aanknopingspunten gelegen voor het oordeel dat de belastbaarheid van appellante op datum in geding is onderschat in de FML. De stelling van appellante dat “een operatie moet worden overwogen” volgt niet uit het rapport van radioloog Van den Hout en wordt bovendien weersproken door de bevindingen van de orthopedisch chirurg in zijn brieven van 22 juli 2010 en 30 september 2010. De enkele verwijzing ten slotte naar een casus uit de standaard “Verminderde arbeidsduur” is, zonder nadere toelichting of onderbouwing, welke ontbreekt, onvoldoende om voor appellante een urenbeperking aangewezen te achten.
    
    
    4.3. Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    5. Er bestaat geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. 
     
    
      BESLISSING
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. 
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door C.C.W. Lange, in tegenwoordigheid van Z. Karekezi als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 19 juni 2013.
    					
    (getekend) C.C.W. Lange
    					
    (getekend) Z. Karekezi
    
    GdJ