ECLI:NL:CRVB:1999:AA3711, Centrale Raad van Beroep, 29-09-1999, 97/7510 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-09-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

483 / 97/7510 AAW/WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A te B, appellante,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor de Gezondheid, Geestelijke en
      Maatschappelijke Belangen. In deze uitspraak wordt onder
      gedaagde mede verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 15 december 1995 heeft gedaagde de uitkeringen
      ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de
      Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), laatstelijk
      berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot
      100%, met ingang van
      23 januari 1996 herzien en nader vastgesteld naar een mate van
      arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35%.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Zutphen heeft bij uitspraak van
      8 juli 1997 het tegen dit besluit ingestelde beroep ongegrond
      verklaard.
    
    
    
      Namens appellante is mr J.S. Visser, advocaat te Stadskanaal,
      op bij beroepschrift aangegeven gronden van die uitspraak in
      hoger beroep gekomen.
    
    
    
      Bij brief van 27 september 1997 heeft mr Visser, voornoemd,
      een rapport van de neuroloog-psychiater
      dr J. Dijkstra ingezonden.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Bij brieven van 15 februari 1998, 25 mei 1998 en 10 juni 1998
      zijn namens appellante nadere stukken toegezonden, waarop
      gedaagde heeft gereageerd.
    
    
    
      Op verzoek van de Raad heeft de psychiater R.P. Soeters op 17
      februari 1999 van verslag en advies gediend.
    
    
    Van gedaagde is een reactie binnengekomen.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      14 juli 1999, waar appellante in persoon is verschenen,
      bijgestaan door mr Visser, voornoemd, en waar gedaagde zich
      heeft laten vertegenwoordigen door
      mr H. van Wijngaarden, werkzaam bij Cadans
      Uitvoeringsinstelling B.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellante was werkzaam als afdelingshoofd ziekenverzorgster
      toen zij zich op 15 mei 1991 ziek meldde met psychische
      klachten. Zij ontving gedurende 52 weken ziekengeld ingevolge
      de Ziektewet en aansluitend, ingaande 15 mei 1992 uitkeringen
      ingevolge de AAW en de WAO, welke uitkeringen in verband met
      inkomsten uit arbeid diverse keren werden herzien, maar
      laatstelijk werden berekend naar een mate van
      arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 15 december 1995 heeft gedaagde
      de uitkeringen van appellante met ingang van
      23 januari 1996 herzien en nader vastgesteld naar een mate van
      arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35%.
    
    
    
      In geding is de vraag of het bestreden besluit in rechte stand
      kan houden.
    
    
    
      De rechtbank heeft deze vraag bevestigend beantwoord, gelet op
      het op verzoek van de rechtbank uitgebrachte rapport van de
      zenuwarts-neuroloog en klinisch neurofysioloog P.L. The,
      waaraan naar het oordeel van de rechtbank niet kan afdoen het
      door appellante overgelegde rapport van de revalidatiearts dr
      R. Soerjanto en diens onderzoek door middel van de
      Ergos-werksimulator.
    
    
    
      Hierop heeft appellante, in hoger beroep, een in rubriek I
      genoemd rapport van dr J. Dijkstra overgelegd, waarin deze
      dekundige stelt dat appellante vanwege de zeer beperkte
      psychische belastbaarheid niet geschikt is om gedurende 40 uur
      achtereen reguliere arbeid te verrichten.
    
    
    
      Vervolgens heeft op verzoek van de Raad, zoals reeds onder
      rubriek I vermeld, de psychiater R.P. Soeters van verslag en
      advies gediend. Deze deskundige kan zich niet verenigen met
      het door de verzekeringsgeneeskundige voor appellante
      vastgestelde belastbaarheidpatroon en acht appellante niet in
      staat de voorgehouden functies te verrichten.
    
    
    
      Gedaagde heeft als reactie op dit rapport aangegeven dat
      appellante ook met inachtneming van de zwaardere beperkingen
      zoals door de deskundige Soeters voorgestaan op het onderdeel
      psychisch belastende factoren, nog in staat zou zijn tot het
      vervullen van (het merendeel van) de voorgehouden functies,
      omdat de overschrijdingen van appellantes belastbaarheid in de
      functies minimaal zouden zijn.
    
    
    
      De Raad kan evenwel, lettend op de nader gebleken gegevens,
      het oordeel van gedaagde niet delen. Indien immers met
      inachtneming van het rapport van de deskundige Soeters
      appellantes belastbaarheid op de onderdelen 28b (dwingend
      werktempo) en 28h (verantwoordelijkheid, afbreukrisico)
      beperkt is, dan blijven drie van de zes voorgehouden functies
      -de functie metaalbewerker ongeschoold is niet aangezegd en
      dient derhalve in casu buiten beschouwing te worden
      gelaten- niet binnen het voor appellante geldende
      belastbaarheidspatroon. Nu een nadere toelichting ten aanzien
      van de overschrijdingen op deze aspecten ontbreekt, zoals ook
      door de gemachtigde ter zitting is bevestigd, kan de Raad dan
      ook tot geen andere conclusie komen dan dat slechts drie
      functies binnen de door de deskundige aangegeven beperkingen
      blijven.
    
    
    
      Nu het bestreden besluit is gedateerd 15 december 1995 mag de
      functie plantenstekker, welke functie behoort tot de drie
      overgebleven functies en die, naar de Raad ambtshalve is
      gebleken, in het kader van de zogeheten Herzieningsoperatie
      Linschoten op 18 september 1995 uit het Functie Informatie
      Systeem is verwijderd, niet bij de onderhavige schatting
      worden betrokken. De vaststelling van de resterende
      verdiencapaciteit berust derhalve op een te smalle basis,
      hetgeen er toe leidt dat het bestreden besluit, evenals de
      aangevallen uitspraak, dient te worden vernietigd.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat het verzoek om schadevergoeding
      dient te worden toegewezen. Voor de wijze waarop gedaagde de
      aan appellante toekomende vergoeding van de schade, bestaande
      uit de wettelijke rente over de na te betalen uitkering, dient
      te berekenen verwijst de Raad naar zijn uitspraak van 1
      november 1995, gepubliceerd in JB 1995/314.
    
    
    
      Voorts acht de Raad, gelet op het vorengaande, termen aanwezig
      om gedaagde met toepassing van artikel 8:75 van de Algemene
      wet bestuursrecht te veroordelen in de proceskosten van
      appellante in beroep en in hoger beroep.
    
    
    
      De vergoeding voor de kosten van rechtsbijstand in beroep
      begroot de Raad op f 1.420,- en in hoger beroep eveneens op f
      1.420,-. Aan reiskosten, gemaakt voor het ondergaan van de
      diverse medische onderzoeken en het bijwonen van de zittingen
      in beroep en in hoger beroep, dient aan appellante te worden
      vergoed f 193,60.
    
    
    
      Ook het verzoek van appellante om vergoeding van de in beroep
      en in hoger beroep gemaakte kosten voor de op verzoek van
      appellante uitgebrachte deskundigenrapporten, te weten een
      nota van f 534,50 van dr R. Soerjanto en van f 1.282,60 van dr
      J. Dijkstra, alsmede de kosten gemaakt in verband met het
      onderzoek door middel van de Ergos-werksimulator van
      f 1.500,- komen voor vergoeding in aanmerking.
    
    
    
      Ten slotte stelt de Raad vast dat gedaagde aan appellante het
      in beroep en in hoger beroep gestorte griffierecht ad
      f 210,- dient te vergoeden.
    
    
    Beslist wordt als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak en het bestreden besluit;
      Veroordeelt gedaagde tot vergoeding van de schade als in
      rubriek II aangegeven;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante in
      beroep en in hoger beroep tot een bedrag groot
      f 6.350,70;
      Bepaalt dat gedaagde aan appellante het gestorte griffierecht
      ad f 210,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr N.J. Haverkamp als voorzitter  en mr
      T.L. de Vries en prof. mr W.M. Levelt-Overmars als leden, in
      tegenwoordigheid van mr M.F. van Moorst als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 29 september 1999.
    
    
    
    (get.) N.J. Haverkamp.
    
    
    
    (get.) M.F. van Moorst.
    
    
    
    AB