ECLI:NL:CRVB:2012:BY0595, Centrale Raad van Beroep, 16-10-2012, 11-555 WWB
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2012-10-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Intrekking en terugvordering bijstandsuitkering. Autohandel. Schending inlichtingenverplichting. Recht op bijstand niet vast stellen. Aan de ter zitting naar voren gebrachte beroepsgrond gaat de Raad voorbij, aangezien deze in strijd met de goede procesorde eerst ter zitting naar voren is gebracht, de commissie daarop niet heeft kunnen reageren en voorts niet is gebleken dat die grond niet eerder had kunnen worden aangevoerd.

11/555 WWB 
      Centrale Raad van Beroep
      Meervoudige kamer
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Breda van 13 december 2010, 10/1737 (aangevallen uitspraak)
    
    Partijen:
    
    [A. te B.] (appellant)
    
    de commissie Sociale Zekerheid van de gemeente Breda (commissie)
    
    Datum uitspraak: 16 oktober 2012
    
     
    
      PROCESVERLOOP
      Namens appellant heeft mr. F.J. Koningsveld, advocaat, hoger beroep ingesteld.
    
    
    De commissie heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 14 augustus 2012. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Koningsveld. De commissie heeft zich, met bericht, niet laten vertegenwoordigen.
    
    
      OVERWEGINGEN
      1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
    
    
    1.2. Appellant ontving met een onderbreking van 1 januari 2007 tot 14 december 2007 sinds 6 oktober 1993 bijstand, laatstelijk op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) en naar de norm voor een alleenstaande.
    
    1.3. Naar aanleiding van een melding dat appellant in auto’s handelt, heeft de Afdeling Fraudebestrijding van de Directie Sociale Zaken van de gemeente Breda een onderzoek ingesteld naar de rechtmatigheid van de aan appellant verleende bijstand. In dat kader is onder meer informatie ingewonnen bij de Dienst Wegverkeer (RDW) en is appellant verhoord. De bevindingen van dat onderzoek zijn neergelegd in een rapport strafrechtelijk onderzoek van 2 september 2009. De onderzoeksresultaten zijn voor de commissie aanleiding geweest om bij besluit van 15 oktober 2009 de bijstand in te trekken over de maanden augustus en november 2000, juli, september en oktober 2001, maart en december 2002, juli en november 2003, februari en november 2004, februari tot en met juni 2005, januari, maart en mei 2006, september en december 2008 en maart en april 2009. Tevens heeft de commissie bij dat besluit de kosten van over genoemde maanden verleende bijstand tot een bedrag van € 34.276,78 van appellant teruggevorderd. De besluitvorming berust op de overweging dat appellant niet bij de commissie heeft gemeld dat hij handel dreef in auto’s en dat als gevolg daarvan het recht op bijstand niet kan worden vastgesteld.
    
    1.4. Bij besluit van 26 maart 2010 (bestreden besluit) heeft de commissie het bezwaar tegen het besluit van 15 oktober 2009 ongegrond verklaard.
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
    
    3.1. Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Appellant betwist dat hij de op hem rustende inlichtingenverplichting heeft geschonden. Hij heeft weliswaar auto’s overgedragen aan derden, maar daarmee is niet gegeven dat aannemelijk is dat hij hiermee inkomsten heeft vergaard danwel redelijkerwijs had kunnen verwerven. Bij wijze van uit de hand gelopen hobby knapt appellant oude auto’s op, hetgeen niet moet worden gezien als autohandel. Van deze activiteiten hoefde hij bij de commissie geen melding te maken. Omdat van handelsactiviteiten geen sprake was, heeft appellant ook geen boekhouding bijgehouden. 
    
    3.2. Ter zitting heeft appellant aangevoerd dat in de gegevens van de RDW bij de kentekens niet steeds hetzelfde legitimatienummer is vermeld. Het legitimatienummer [nummer], dat bij de meeste kentekens vermeld staat, kan appellant niet thuis brengen. Daarom moeten de auto’s met die kentekens buiten beschouwing blijven bij de beoordeling of appellant in auto’s heeft gehandeld. 
    
    4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
    
    4.1. Aan de onder 3.2 genoemde beroepsgrond gaat de Raad voorbij, aangezien deze in strijd met de goede procesorde eerst ter zitting naar voren is gebracht, de commissie daarop niet heeft kunnen reageren en voorts niet is gebleken dat die grond niet eerder had kunnen worden aangevoerd. 
    
    4.2. Uit de gegevens van de RDW blijkt dat in de periode van 1 augustus 2000 tot en met 30 april 2009 25 kentekens van motorvoertuigen op naam van appellant geregistreerd hebben gestaan. Appellant heeft dat niet betwist, zoals onder meer blijkt uit de aanvulling van de beroepsgronden van 7 juni 2010. De tenaamstellingen zijn vaak van korte duur geweest. Volgens vaste rechtspraak (CRvB 29 december 2009, LJN BK8306) heeft de commissie, gelet op die gegevens, aannemelijk gemaakt dat met betrekking tot de motorvoertuigen transacties hebben plaatsgevonden. De datum met ingang waarvan een kenteken niet langer op naam van appellant staat, is de datum waarop de betreffende transactie heeft plaatsgevonden. 
    
    4.3. Van deze transacties heeft appellant geen melding gemaakt bij de commissie. Gelet op de omstandigheid dat uit dergelijke transacties inkomsten kunnen voortvloeien waarmee bij de verlening van bijstand rekening wordt gehouden, moet het appellant redelijkerwijs duidelijk zijn geweest dat hij van deze transacties aan de commissie mededeling had moeten doen. Dat het om een uit de hand gelopen hobby gaat, zoals appellant heeft gesteld, doet daar niet aan af. Het voorgaande betekent dat appellant de op hem rustende wettelijke inlichtingenverplichting heeft geschonden. De beroepsgrond dat van schending van de inlichtingenverplichting geen sprake is, slaagt dan ook niet. 
    
    4.4. Appellant heeft zijn stelling dat hij weliswaar auto’s heeft overgedragen maar daarmee geen inkomsten heeft vergaard, niet onderbouwd met concrete en verifieerbare gegevens. Omdat controleerbare gegevens over de transacties, waaronder begrepen gegevens over de daaruit ontvangen inkomsten, ontbreken, heeft de commissie zich terecht op het standpunt gesteld dat het recht op bijstand over de maanden waarin de transacties hebben plaatsgevonden wegens schending van de inlichtingenverplichting niet kan worden vastgesteld. 
    
    4.5. Hetgeen onder 4.1 tot en met 4.4 is overwogen betekent dat het hoger beroep geen doel treft en de aangevallen uitspraak voor vernietiging in aanmerking komt.
    
    5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding. 
     
    
      BESLISSING
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door J.J.A. Kooijman als voorzitter en E.J. Govaers en C.H. Bangma als leden, in tegenwoordigheid van J. van Dam als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 16 oktober 2012.
    
    (getekend) J.J.A. Kooijman
    
    
    De griffier is buiten staat te tekenen