ECLI:NL:CRVB:2013:BZ7290, Centrale Raad van Beroep, 16-04-2013, 11/2548 WWB + 11/2549 WWB
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2013-04-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Terugvordering bijstand. Intrekkingsbesluit is in rechte onaantastbaar geworden. Schending inlichtingenverplichting door geen melding te maken van de verrichte (schoonmaak)werkzaamheden. De hoogte van die inkomsten is oncontroleerbaar bij gebrek aan een deiugdelijke administratie. als gevolg waarvan het recht op bijstand van appellant en zijn echtgenote niet kan worden vastgesteld.

11/2548 WWB, 11/2549 WWB 
      Centrale Raad van Beroep
      Meervoudige kamer
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 16 maart 2011, 10/4107, 10/4109 (aangevallen uitspraak)
    
    Partijen:
    
    [A. te B.] (appellant)
    
    het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam (college)
    
    Datum uitspraak 16 april 2013.
     
    
      PROCESVERLOOP
      Namens appellant heeft mr. dr. G.P. Dayala, advocaat, hoger beroep ingesteld.
    
    
    Het college heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 5 maart 2013. Appellant is, met bericht, niet verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. B.A. Veenendaal.
    
    
      OVERWEGINGEN
      1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
    
    
    1.1. Appellant en zijn echtgenote ontvingen sinds 1 juli 1987 bijstand naar de norm voor gehuwden, laatstelijk ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB).
    
    
      1.2. Naar aanleiding van een melding dat appellant en zijn echtgenote al jaren zwart werken als schoonmaker bij verschillende particulieren in en rondom Amsterdam, heeft de sociale recherche van de Dienst Werk en Inkomen van de gemeente Amsterdam (sociale recherche) een onderzoek ingesteld naar de rechtmatigheid van de aan appellant en zijn echtgenote verleende bijstand. In dat kader heeft de sociale recherche onder meer dossieronderzoek gedaan, observaties uitgevoerd, bankgegevens gevorderd, een doorzoeking gedaan in de woning van appellant, getuigen gehoord en appellant en zijn echtgenote verhoord. De bevindingen van dat onderzoek zijn neergelegd in een rapport uitkeringsfraude van 
      17 augustus 2009 en een proces-verbaal van de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (SIOD) van 24 september 2009. De onderzoeksresultaten zijn voor het college aanleiding geweest om bij besluit van 30 juli 2009 de bijstand met ingang van 1 januari 1998 in te trekken. Bij besluit van 20 juni 2009 is de bijstand van appellant en zijn echtgenote ingetrokken met ingang van 26 juni 2009. Dit besluit is in rechte onaantastbaar geworden. Bij besluit van 15 februari 2010 heeft het college de over de periode van 1 januari 1998 tot en met 25 juni 2009 gemaakte kosten van bijstand tot een bedrag van € 177.768,30 van appellant en zijn echtgenote teruggevorderd. De besluitvorming berust op de overweging dat appellant en zijn echtgenote in de periode van 1 januari 1998 tot 26 juni 2009 de inlichtingenverplichting hebben geschonden door geen melding te maken van door hen verrichte (schoonmaak)werkzaamheden en dat de hoogte van die inkomsten oncontroleerbaar zijn als gevolg waarvan het recht op bijstand van appellant en zijn echtgenote niet kan worden vastgesteld. 
    
    
    1.3. Bij afzonderlijke besluiten van 20 juli 2010 (bestreden besluiten) heeft het college de bezwaren tegen de besluiten van 30 juli 2009 en 15 februari 2010 ongegrond verklaard.
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank de tegen de bestreden besluiten ingestelde beroepen ongegrond verklaard. 
    
    3. Appellant heeft zich tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Appellant voert aan dat niet controleerbaar is dat hij al vóór 1 januari 2004 werkzaamheden heeft verricht. De getuigenverklaringen zijn ongeloofwaardig. Appellant heeft ook weinig verstand van het bijhouden van een deugdelijke administratie. Ten slotte betwist appellant de juistheid van de berekening van het teruggevorderde bedrag.
    
    4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
    
    4.1. De hier te beoordelen periode loopt van 1 januari 1998 tot en met 25 juni 2009. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de gedingstukken voldoende aanknopingspunten bieden voor het standpunt van het college dat appellant en zijn echtgenote in ieder geval vanaf 1 januari 1998 inkomsten uit (schoonmaak)werkzaamheden hebben genoten. Dit volgt uit de verklaringen van de echtgenote van appellant, opgenomen in de processen-verbaal van 26 en 27 juni 2009 (proces-verbaal van de SIOD, blz. 154-172) en uit de verklaringen van 26 juni 2009 van de getuigen [J.] ("Ze werkt al ongeveer 18 jaar bij mij", proces-verbaal van de SIOD, blz. 205) en [D.] ("Zij werken hier al vanaf 1992", proces-verbaal van de SIOD, blz. 209). Er is geen grond aan de juistheid van deze verklaringen te twijfelen. Dit geldt te minder nu de echtgenote van appellant in haar derde verhoor over de periode van vóór 2004 met zo veel woorden heeft verklaard, dat zij en appellant vanaf 1992 al verschillende huizen schoonmaakten (proces-verbaal van de SIOD, blz. 165 en 168). 
    
    4.2. Een deugdelijke administratie van de werkzaamheden en de daarmee verworven inkomsten ontbreekt en op grond van de gedingstukken is niet voldoende inzicht te krijgen in het geheel van de door appellant en zijn echtgenote verrichte werkzaamheden en de in verband daarmee verworven inkomsten. Dat appellant, zoals hij heeft aangevoerd, weinig verstand heeft van het bijhouden van een deugdelijke administratie, dient voor rekening van appellant en zijn echtgenote te blijven. Dit betekent dat niet meer kan worden vastgesteld of in de periode van 1 januari 1998 tot en met 25 juni 2009 nog recht op (aanvullende) bijstand bestond en dat aan appellant en zijn echtgenote over deze periode ten onrechte bijstand is verleend. Voor zover de beroepsgronden betrekking hebben op de intrekking van de bijstand, slagen deze niet.
    
    4.3. Appellant heeft de hoogte van het teruggevorderde bedrag weliswaar bestreden, maar niet gemotiveerd waarom dit bedrag onjuist zou zijn. Daarom treft deze beroepsgrond geen doel.
    
    4.4. Uit 4.1 tot en met 4.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    
      BESLISSING
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door J.P.M. Zeijen als voorzitter en E.J.M. Heijs en M. Hillen als leden, in tegenwoordigheid van V.C. Hartkamp als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 16 april 2013.
    
    (getekend) J.P.M. Zeijen
    
    (getekend) V.C. Hartkamp
    
    HD