ECLI:NL:RBSHE:2010:BU7106, Rechtbank 's-Hertogenbosch, 22-12-2010, AWB 09-2704
Rechtbank 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 2010-12-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Samenvatting: Gelet op artikel 1.1, in samenhang gezien met bijlage II van deze wet, in welke bijlage het ruimtelijke en infrastructurele project ‘Den Bosch spoorzone’ wordt genoemd, is de rechtbank van oordeel dat op onderhavig bouwplan de Crisis- en herstelwet van toepassing is. Dit houdt onder meer in dat indien hoger beroep tegen deze uitspraak wordt ingesteld, partijen ingevolge artikel 1.6 van de Crisis- en herstelwet geen pro forma beroepschrift kunnen indienen en dat ingevolge artikel 1.6a van de Crisis- en herstelwet na afloop van de beroepstermijn geen nieuwe beroepsgronden kunnen worden aangevoerd.

RECHTBANK ’s-HERTOGENBOSCH 
      Sector bestuursrecht
    
    
    Zaaknummer: AWB 09/2704 
    
    Uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 december 2010
    
    inzake
    
    
      [eiser 1] en [eiser 2],
      te [plaats],
      eisers, 
      gemachtigde mr. R.T. Kirpestein,
    
    
    tegen
    
    
      het college van burgemeester en wethouders van de gemeente 's-Hertogenbosch,
      verweerder,
      gemachtigde mr. I. de Leeuw.
    
    
    Aan het geding heeft als partij deelgenomen Heijmans Vastgoed Realisatie B.V., te Rosmalen, vergunninghoudster, gemachtigde drs. ir. B. van de Worp.
    
    
    &lt;b&gt;Procesverloop&lt;/b&gt;
    
    Bij besluit van 3 december 2008 heeft verweerder met toepassing van artikel 15 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) aan vergunninghoudster vrijstelling en een bouwvergunning eerste fase verleend ten behoeve van het oprichten van een kantorencomplex op het perceel Stationsplein te ‘s-Hertogenbosch, kadastraal bekend gemeente ‘s-Hertogenbosch, sectie 1, nummers 1894, 2159, 2361, 2039, 2361.
    
    Het hiertegen door eisers gemaakte bezwaar is door verweerder bij besluit van 23 juni 2009 gegrond verklaard, echter het besluit is in stand gelaten, waarbij verweerder voor de motivering heeft verwezen naar het advies van de bezwarencommissie. Voorts heeft verweerder verwezen naar het B&W-voorstel en naar het welstandsadvies van 15 juni 2009 en heeft verweerder tekening BE200 bijgevoegd.
     
    Eisers hebben tegen dit besluit beroep ingesteld.
    
    De zaak is behandeld op de zitting van 10 november 2010, waar [eiser 1] is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Voorts is verschenen verweerder bij gemachtigde en vergunninghoudster bij gemachtigde.
    
    
    &lt;b&gt;Overwegingen&lt;/b&gt;
    
    1. Aan de orde is de vraag of verweerder in redelijkheid vrijstelling van het bestemmingsplan heeft kunnen verlenen en terecht een bouwvergunning heeft verleend aan vergunninghoudster voor het bouwen van een kantorencomplex.
    
    2. Het bouwplan is verdeeld over twee bebouwingsvlakken en overschrijdt de ingevolge het bestemmingsplan geldende maximale bouwhoogte met 1,5 meter. Ook wordt het maximale bebouwingspercentage van 80 % van het zuidelijke bebouwingsvlak overschreden. Om het bouwplan mogelijk te maken heeft verweerder binnenplanse vrijstelling verleend. 
    
    3. De standpunten van partijen luiden - zakelijk weergegeven en voor zover van belang - als volgt. 
    
    4. Verweerder heeft zich ten aanzien van de vrijstelling op het standpunt gesteld dat met betrekking tot de hoogte van het bouwplan slechts kan worden beoordeeld in hoeverre eisers door de vrijstelling ten behoeve van een 1,5 meter hoger gebouw, worden benadeeld. De belangenafweging wordt  beperkt door de bouwmogelijkheden die rechtstreeks mogelijk zijn op grond van het bestemmingsplan. De bezonningsdiagrammen wijzen uit dat de verleende vrijstelling nauwelijks invloed heeft op de bezonning van de omliggende bebouwing. Ook is de verhoging stedenbouwkundig aanvaardbaar gelet op de variatie die daarmee in het bouwplan wordt aangebracht door plaatselijke verhoging van de gevels. De door eisers ingebrachte bezwaren ten aanzien van onder meer wegonttrekking en geluidsoverlast zijn geen relevante aspecten in het kader van de verleende vrijstelling. 
    
    5. Eisers hebben aangevoerd dat zij door het verlenen van de vrijstelling nog meer last zullen hebben van schaduwwerking. Voorts wordt de luchtbehandelinginstallatie op zeer korte afstand van hun slaapkamers geplaatst, als gevolg waarvan sprake is van geluidsoverlast. De installatie voldoet volgens vergunninghoudster niet aan het Activiteitenbesluit.   
    
    6. Het wettelijk kader ten tijde van belang is als volgt. 
    
    7. Op 1 juli 2008 is de Wet ruimtelijke ordening (Wro) in werking getreden en de WRO komen te vervallen.
    
    8. Ingevolge artikel 9.5.1 van de Invoeringswet Wro (IWro) blijft de Woningwet (Ww) zoals die gold vóór het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet van toepassing ten aanzien van een besluit omtrent een bouwvergunning als bedoeld in artikel 40 van de Ww waarvan de aanvraag is ingekomen vóór dat tijdstip.
    
    9. Ingevolge artikel 9.1.7, tweede lid, van de IWro blijft het recht van toepassing zoals dat gold vóór het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet ten aanzien van een vrijstelling als bedoeld in artikel 15 van de WRO, waarvan het verzoek is ingediend voor dat tijdstip.
    
    10. Niet in geschil is dat het verzoek dateert van voor 1 juli 2008, zodat zowel de oude bepalingen van de Ww als artikel 15 van de WRO van toepassing zijn.
    
    
      11. Ingevolge artikel 44, eerste lid, van de Ww, voor zover hier van belang mag slechts en moet de reguliere bouwvergunning worden geweigerd, indien:
      (...)
      b. de aanvraag en de daarbij overgelegde gegevens naar het oordeel van burgemeester en wethouders niet aannemelijk maken dat het bouwen waarop de aanvraag betrekking heeft voldoet aan de voorschriften die zijn gegeven bij de bouwverordening (...);
      c. het bouwen in strijd is met een bestemmingsplan of met de eisen die krachtens zodanig plan zijn gesteld;
      d. het uiterlijk of de plaatsing van het bouwwerk of de standplaats, waarop de aanvraag betrekking heeft, in strijd is met redelijke eisen van welstand, beoordeeld naar de criteria, bedoeld in artikel 12a, eerste lid, onderdeel a, tenzij burgemeester en wethouders van oordeel zijn dat de bouwvergunning niettemin moet worden verleend;
      e. voor het bouwen een vergunning ingevolge de Monumentenwet 1988 of een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening is vereist en deze niet is verleend. 
      (...)
    
    
    12. De weigeringsgronden van artikel 44 van de Ww hebben een limitatief-imperatief karakter. Dit betekent dat de bouwvergunning moet worden geweigerd indien zich ten aanzien van het bouwplan waarop de aanvraag betrekking heeft één of meer van de in het eerste lid genoemde weigeringsgronden voordoen. Voorts betekent dit dat bouwvergunning moet worden verleend indien een weigeringsgrond ontbreekt.
    
    13. Artikel 56a, tweede lid, van de Ww bepaalt dat de bouwvergunning eerste fase slechts mag en moet worden geweigerd indien een weigeringsgrond als bedoeld in artikel 44, eerste lid, onderdeel b, c, d of e, van toepassing is, met dien verstande dat onderdeel b van dat lid slechts van toepassing is voor zover de daar bedoelde voorschriften van stedenbouwkundige aard zijn.
    
    14. Ingevolge artikel 46, derde lid, van de Ww, voor zover hier van belang, wordt een aanvraag om bouwvergunning die slechts kan worden ingewilligd na vrijstelling als bedoeld in artikel 15 van de WRO, geacht mede een verzoek om zodanige vrijstelling in te houden. 
    
    15. Ingevolge artikel 15, eerste lid, aanhef en onder a, van de WRO, kan bij een bestemmingsplan worden bepaald dat burgemeester en wethouders met inachtneming van de in het plan vervatte regelen bevoegd zijn van de bij het plan aan te geven voorschriften vrijstelling te verlenen.
    
    16. Ter plaatse geldt het bestemmingsplan ‘Station Centrumzijde’. De percelen waarop het bouwplan wordt gerealiseerd hebben daarin de bestemming ‘Dienstverlening en Kantoren’. 
    
    17. Ingevolge artikel 5, lid C, aanhef en onder a, van de planvoorschriften mogen bouwwerken uitsluitend worden opgericht binnen de op de plankaart aangegeven bebouwingsgrenzen, met dien verstande dat het op de plankaart aangegeven bebouwingspercentage niet mag worden overschreden. 
    
    18. Ingevolge artikel 5, lid C, aanhef en onder b, van de planvoorschriften, geldt voor het bouwen van bouwwerken dat de hoogte van de bouwwerken conform de op de plankaart aangegeven minimale en maximale bouwhoogte is. 
    
    19. Ingevolge artikel 10, aanhef en onder a, van de planvoorschriften zijn burgemeester en wethouders bevoegd vrijstelling te verlenen van de bepalingen in deze voorschriften ten aanzien van het afwijken van de voorgeschreven maatvoeringen, (betrouwbare) oppervlakten en bebouwingspercentages met ten hoogste 10%, indien in verband met ingekomen bouwaanvragen deze wijzigingen nodig zijn. 
    
    20. De rechtbank overweegt als volgt.
    
    21. Uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 3 augustus 2005, LJN: AU0431 blijkt dat bij de beoordeling van de vrijstelling - anders dan bij de bouwvergunning - verweerder niet het bouwplan als geheel dient te beoordelen, maar uitsluitend het gedeelte van het bouwplan waarvoor strijdigheid met het bestemmingsplan bestaat. Voor zover de bezwaren van eisers zien op het overige gedeelte van het bouwplan, richten deze bezwaren zich feitelijk tegen de maximale mogelijkheden van het bestemmingsplan zonder vrijstelling. Het bestemmingsplan kan evenwel in deze procedure niet ter discussie staan. De belangenafweging dient zich dan ook enkel te beperken tot hetgeen waarop de vrijstelling ziet, te weten de overschrijding van de hoogte van het bouwwerk met 1,5 meter en de overschrijding van het bebouwingspercentage. 
    
    22. Ten aanzien het betoog van eisers dat door het bouwplan sprake zal zijn van een aanzienlijke vermindering van bezonning op hun perceel overweegt de rechtbank, met inachtneming van het vorenstaande, het volgende. Verweerder heeft bezonningsdiagrammen opgesteld waarop het verschil in kaart is gebracht tussen de situatie die rechtstreeks mogelijk is op basis van het bestemmingsplan en de situatie na verlening van vrijstelling. Ter zitting is vastgesteld dat uit dit onderzoek blijkt dat het verschil in hoogte van het bouwwerk van 1,5 meter slechts een verwaarloosbare invloed heeft op de bezonning c.q. schaduwwerking van de omliggende bebouwing. Gelet hierop heeft verweerder zich naar het oordeel van de rechtbank op het standpunt kunnen stellen dat in redelijkheid geen sprake is van onevenredig nadeel. Eisers grief faalt derhalve. 
    
    23. Met betrekking tot de gestelde geluidsoverlast als gevolg van de luchtbehandelinginstallatie overweegt de rechtbank dat dit een aspect betreft dat in beginsel niet in de belangenafweging kan worden betrokken, nu deze luchtbehandelinginstallatie op het dak ook zonder vrijstelling mogelijk is. De vrijstelling is verleend omdat door de ommuring van de luchtbehandelinginstallatie het gebouw 1,5 meter hoger wordt, niet voor het plaatsen van een luchtbehandelinginstallatie. De rechtbank overweegt voorts dat, voor zover sprake zou zijn van een overschrijding van de in het Activiteitenbesluit neergelegde geluidsnormen, eisers om handhaving van deze normen kunnen verzoeken aan het bevoegde gezag. Ten overvloede merkt de rechtbank op dat verweerder ter zitting bovendien onweersproken heeft toegelicht dat, dankzij de ommuring van de luchtbehandelinginstallatie, zal worden voldaan aan de geluidsnormen van het Activiteitenbesluit. 
    
    24. Het vorenstaande leidt de rechtbank tot het oordeel dat geen grond bestaat voor het oordeel dat verweerder in redelijkheid zwaarder gewicht had moeten toekennen aan het  belang van eisers en minder aan het belang dat is gediend bij realisering van het bouwplan. Verweerder heeft derhalve in redelijkheid vrijstelling kunnen verlenen op grond van artikel 15 van de WRO. Eisers hebben voorts geen grieven aangevoerd in het kader van artikel 44 van de Ww. Gelet op het limitatief-imperatieve stelsel van deze bepaling is de bouwvergunning derhalve terecht verleend.
    
    25. Het beroep zal ongegrond worden verklaard. Hetgeen overigens is aangevoerd leidt niet tot een ander oordeel. 
    
    26. De rechtbank ziet geen aanleiding is voor een proceskostenveroordeling en evenmin voor vergoeding van het griffierecht.
    
    27. Ten overvloede, uitsluitend ter informatie aan partijen, merkt de rechtbank op dat met ingang van 31 maart 2010 de Crisis- en herstelwet in werking is getreden. Gelet op artikel 1.1, in samenhang gezien met bijlage II van deze wet, in welke bijlage het ruimtelijke en infrastructurele project ‘Den Bosch spoorzone’ wordt genoemd, is de rechtbank van oordeel dat op onderhavig bouwplan de Crisis- en herstelwet van toepassing is. Dit houdt onder meer in dat indien hoger beroep tegen deze uitspraak wordt ingesteld, partijen ingevolge artikel 1.6 van de Crisis- en herstelwet geen pro forma beroepschrift kunnen indienen en dat ingevolge artikel 1.6a van de Crisis- en herstelwet na afloop van de beroepstermijn geen nieuwe beroepsgronden kunnen worden aangevoerd.
    
    28. Beslist wordt als volgt.    
    
    
    &lt;b&gt;Beslissing&lt;/b&gt;
    
    De rechtbank,
     
    - verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Aldus gedaan door mr. G.H. de Heer-Schotman als rechter in tegenwoordigheid van mr. E.C.J. Kohl als griffier en in het openbaar uitgesproken op 22 december 2010.
    
    
    
      &lt;HR&gt;
      &lt;i&gt;Partijen kunnen tegen deze uitspraak binnen zes weken na de datum van verzending van deze uitspraak hoger beroep instellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, Postbus 20019, 2500 EA Den Haag.&lt;/i&gt;
    
    
    Afschriften verzonden: