ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7132, Centrale Raad van Beroep, 28-08-1997, 95/7264 APPA, 97/1571 APPA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-08-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Geen verschoonbare overschrijding van bezwarentermijn, hoewel het primair besluit niet aan de gem. is gezonden en bij de bekendmaking evenmin de aan te wenden rechtsmiddelen zijn vermeld.

95/7264 + 97/1571 APPA
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    A te B, eiser,
    
    en
    
    
      het college van burgemeester en wethouders van de
      gemeente Beuningen, verweerder.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Bij vanwege de Arrondissementsrechtbank te Arnhem aan de
      Raad doorgezonden brief d.d. 4 mei 1995 heeft
      mr M.A.J.J. Niesten, werkzaam bij de Stichting
      Rechtsbijstand te Tilburg, als gemachtigde van eiser
      beroep ingesteld terzake het niet tijdig nemen van een
      besluit op de namens eiser ingediende bezwaarschriften
      d.dis 7 juni 1994 en 10 juni 1994 tegen een tweetal
      besluiten, welke verweerder ten aanzien van eiser heeft
      genomen op 1 maart 1994 respectievelijk 28 april 1994.
    
    
    
      Verweerder heeft onder dagtekening 6 juli 1995 op
      bovenvermelde bezwaarschriften alsnog een besluit
      genomen, waarvan een afschrift aan deze uitspraak is
      gehecht.
    
    
    
      Ook tegen dit besluit heeft eisers gemachtigde bij de
      Arrondissementsrechtbank te Arnhem beroep ingesteld. In
      het vanwege genoemde rechtbank aan de Raad doorgezonden
      beroepschrift (met bijlagen) is aangegeven waarom eiser
      zich met het bestreden besluit niet kan verenigen.
    
    
    Namens verweerder is een verweerschrift ingediend.
    
    
      De gedingen zijn tezamen, gevoegd met een tweetal andere
      gedingen tussen partijen, behandeld ter zitting van
      5 juni 1997. Aldaar is eiser in persoon verschenen,
      bijgestaan door mr M.A.J.J. Niesten voornoemd als zijn
      raadsman. Verweerder heeft zich ter zitting doen
      vertegenwoordigen door mr P.J. Schaap, verbonden aan het
      Centraal Adviesbureau voor Publiek Recht en Administratie
      te Zwolle.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad stelt ten behoeve van zijn oordeelsvorming op
      grond van de gedingstukken en het verhandelde ter zitting
      de volgende feiten en omstandigheden vast.
    
    
    
      Eiser, geboren [datum], is van [aanvangsdatum] tot
      [einddatum] wethouder van de gemeente [plaatsnaam]. 
      Aansluitend is hem, bij wijze van voorschot, een
      uitkering als bedoeld in artikel 1 van de Uitkerings- en
      pensioenverordening wethouders der gemeente Beuningen
      (hierna: de Verordening) toegekend. Met het oog op de
      toepassing van artikel 5, ingevolge welk voorschrift de
      uitkering wordt verminderd met inkomsten uit of in
      verband met arbeid in beroep of bedrijf, is daarbij
      rekening gehouden met inkomsten, die eiser tijdens zijn
      wethouderschap reeds genereerde uit een door hem
      gexploiteerde onderneming. Laatstgenoemde inkomsten,
      welke niet met de uitkering worden verrekend, zijn bij
      besluit d.d. 2 oktober 1989 vastgesteld op f 80.300,--
      per jaar. Bij besluit d.d. 12 oktober 1992 heeft
      verweerder de verrekenbare inkomsten van eiser over het
      jaar 1989 vastgesteld, hetgeen ertoe heeft geleid dat van
      eiser een netto-bedrag van f 34.685,52 is teruggevorderd.
      Bij zijn uitspraak d.d. 20 januari 1994, nummer APPA
      1992/9, heeft de Raad dat besluit vernietigd omdat de
      verrekenbare inkomsten te hoog waren vastgesteld. Gezien
      de aard van de zaak is ervan afgezien om verweerder
      opdracht te geven een nader besluit te nemen.
    
    
    
      Inmiddels was tussen eisers gemachtigde en de advocaat
      van verweerder, mr C.P. Aubel te Nijmegen,
      correspondentie gaande, in welk kader namens verweerder
      bij brief d.d. 29 oktober 1993 aan eisers gemachtigde een
      voorstel is gedaan, strekkende tot finale afwikkeling van
      het tussen partijen bestaande geschil. Daarbij is,
      uitgaande van een wijziging van het bedrag aan niet met
      de uitkering verrekenbare inkomsten van f 80.300,-- in
      f 75.932,-- per jaar, een becijfering gemaakt van eisers
      uitkering op grond van de Verordening over de jaren 1988
      tot en met 1990. Op dit voorstel heeft eisers gemachtigde
      na overleg met eiser bij brief d.d. 8 december 1993 aan
      mr Aubel voornoemd afwijzend gereageerd.
    
    
    
      Vervolgens heeft verweerder bij aan eiser gezonden
      besluit d.d. 1 maart 1994 de uitkering over de jaren 1988
      tot en met 1990 vastgesteld, voor de berekening waarvan
      is verwezen naar de brief d.d. 29 oktober 1993. Tevens is
      medegedeeld dat eiser aangaande de bruto-netto berekening
      van het terug te betalen bedrag nader bericht zal
      ontvangen. Dit is geschied bij besluit d.d. 28 april
      1994, waarbij het bedrag aan te veel betaalde uitkering
      is vastgesteld op f 110.782,78 bruto, welk bedrag van
      eiser is teruggevorderd.
    
    
    
      Namens eiser heeft mr Niesten bij per fax verzonden brief
      d.d. 7 juni 1994 bezwaar gemaakt tegen het besluit d.d.
      28 april 1994. Bij brief d.d. 10 juni 1994 is bezwaar
      gemaakt tegen het besluit d.d. 1 maart 1994.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit d.d. 6 juli 1995 heeft
      verweerder het bezwaar tegen het besluit d.d. 1 maart
      1994 wegens niet-verschoonbare overschrijding van de voor
      het indienen van een bezwaarschrift geldende termijn van
      zes weken niet-ontvankelijk verklaard. Het bezwaar tegen
      het besluit d.d. 28 april 1994 heeft verweerder ongegrond
      verklaard.
    
    
    
      De Raad zal eerst aandacht schenken aan het beroep dat
      eiser heeft doen instellen tegen het besluit d.d. 6 juli
      1995.
    
    
    
      Van de zijde van eiser zijn in de eerste plaats grieven
      ingebracht terzake het niet-ontvankelijk verklaren van
      het bezwaarschrift tegen het besluit d.d. 1 maart 1994.
      Daartoe is aangevoerd dat het besluit d.d. 1 maart 1994
      ten onrechte (alleen) aan eiser is gezonden en niet
      (tevens) aan zijn gemachtigde, wiens bestaan bij
      verweerder bekend was, dat eiser niet heeft kunnen
      onderkennen dat sprake was van een definitief besluit, nu
      een nader besluit in het vooruitzicht werd gesteld, en
      dat in strijd met artikel 3:45 van de Algemene wet
      bestuursrecht (hierna: Awb) enige informatie omtrent de
      tegen het besluit d.d. 1 maart 1994 aan te wenden
      rechtsmiddelen niet is verstrekt.
    
    
    De Raad overweegt dienaangaande het volgende.
    
    
      De Raad deelt de opvatting van eiser dat verweerder, die
      op de hoogte was van het feit dat eiser zich in zijn
      verkeer met verweerder steeds had doen bijstaan door een
      gemachtigde, er in beginsel niet mee had mogen volstaan
      het besluit d.d. 1 maart 1994 alleen aan eiser toe te
      zenden. Op dit punt acht de Raad dan ook sprake van een
      verzuim van verweerder in het kader van de voorbereiding
      van dat besluit. Gelet evenwel op de door de wetgever
      beoogde strekking van artikel 2:1 van de Awb, kan de Raad
      aan dat verzuim niet het gevolg verbinden dat het besluit
      d.d. 6 juli 1995 reeds daarom niet in stand kan blijven.
    
    
    
      Voorts heeft de Raad na te gaan of het ontbreken van
      enige voorlichting terzake de eiser ten dienste staande
      rechtsmiddelen tegen dat besluit tot het oordeel kan
      leiden dat zich daardoor een omstandigheid voordoet die
      toepassing van artikel 6:11 van de Awb rechtvaardigt.
      Hierbij acht de Raad het volgende van belang.
      In het besluit d.d. 1 maart 1994 is verwezen naar de
      brief d.d. 29 oktober 1993, met de inhoud waarvan eiser,
      naar hij ter zitting heeft verklaard, volledig bekend
      was. Eiser moet daarom geacht worden in staat te zijn
      geweest tot het onderkennen van het karakter van het
      besluit d.d. 1 maart 1994, zonder dat hij daartoe eerst
      de beschikking behoefde te hebben over de bij dat besluit
      toegezegde bruto-netto berekening van het terug te
      betalen bedrag, zoals die is verstrekt bij het besluit
      d.d. 28 april 1994.
      Daarnaast valt het eiser aan te rekenen dat hij niet
      onmiddellijk na ontvangst van laatstgenoemd besluit, dat
      overigens evenmin was voorzien van een bezwarenclausule,
      heeft besloten na te gaan welke betekenis dat besluit had
      voor het besluit d.d. 1 maart 1994, maar daartoe eerst op
      of omstreeks 7 juni 1994 contact heeft gezocht met zijn
      gemachtigde.
      Gezien de vorengeschetste, specifieke, feiten en
      omstandigheden is de Raad van oordeel dat de
      overschrijding van de termijn, waarbinnen tegen het
      besluit d.d. 1 maart 1994 bezwaar had moeten zijn
      gemaakt, door verweerder terecht niet-verschoonbaar is
      geacht.
    
    
    
      De Raad komt vervolgens toe aan de bespreking van eisers
      grief tegen het bestreden besluit, waarbij zijn bezwaar
      tegen het besluit d.d. 28 april 1994 ongegrond is
      verklaard. Eiser is van mening dat verweerder ten
      onrechte is overgegaan tot een bruto terugvordering van
      het bedrag ad f 110.782,78, zijnde de som van de aan
      eiser over de jaren 1988 tot en met 1990 te veel betaalde
      uitkering.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad is dit besluit in
      overeenstemming met zijn vaste jurisprudentie. Die
      jurisprudentie houdt in dat het bestuursorgaan gerechtigd
      is over te gaan tot terugvordering van bruto bedragen in
      het geval, zoals in casu, de onverschuldigd gebleken
      betaling betrekking heeft op een tijdvak dat inmiddels in
      fiscale zin is afgesloten, waardoor verrekening tussen
      het bestuursorgaan als inhoudingsplichtige voor de
      toepassing van de Wet op de Loonbelasting 1964 en de
      fiscus niet meer tot de mogelijkheden behoort.
    
    
    
      Tot slot ziet de Raad zich gesteld voor de vraag of eiser
      thans nog belang heeft bij het ingestelde beroep tegen
      het niet tijdig beslissen op de ingediende
      bezwaarschriften d.dis 7 juni 1994 en 10 juni 1994. Een
      dergelijk belang kan naar het oordeel van de Raad
      aanwezig zijn indien is verzocht om toepassing van
      artikel 8:73 van de Awb.
    
    
    
      Aangezien zijdens eiser zulk een verzoek niet is gedaan,
      beantwoordt de Raad de voren geformuleerde vraag
      ontkennend, zodat dit beroep niet-ontvankelijk moet
      worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven
      aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb en beslist
      als volgt.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Verklaart het beroep gericht tegen het besluit d.d.
      6 juli 1995, ongegrond;
      Verklaart het beroep gericht tegen het niet tijdig nemen
      van een besluit op de bezwaarschriften d.dis 7 juni 1994
      en 10 juni 1994, niet-ontvankelijk.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr J.G. Treffers als voorzitter en
      mr R.C. Schoemaker en mr H.R. Geerling-Brouwer als leden,
      in tegenwoordigheid van J.P. Schieveen als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 28 augustus 1997.
    
    
    
    
    
    
    
    (get.) J.G. Treffers.
    
    
    
    
    
    (get.) J.P. Schieveen.