ECLI:NL:RBZUT:2012:BX9807, Rechtbank Zutphen, 10-10-2012, 12-570
Rechtbank Zutphen — Uitspraak 
Datum: 2012-10-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Rechter oordeelt dat gemeente Ermelo terecht heeft geweigerd om een vergunning te verlenen voor de kap van drie eiken in Ermelo.

RECHTBANK ZUTPHEN
    
    
      Sector Bestuursrecht
      Enkelvoudige kamer
    
    
    Reg.nr.: 12/570
    
    Uitspraak in het geding tussen:
    
    
      [eiser]
      te Zutphen,
      eiser,
    
    
    en
    
    
      het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Ermelo,
      verweerder.
    
    
    
      1. Procesverloop
      Bij besluit van 4 augustus 2010 (hierna: primair besluit) heeft verweerder geweigerd aan
      eiser een kapvergunning te verlenen.
    
    
    
      Bij besluit van 1 maart 2012 (hierna: bestreden besluit) heeft verweerder het daartegen
      gerichte bezwaar gegrond verklaard, het primaire besluit herroepen en vervangen door een
      kapvergunning voor het rooien van drie eiken.
    
    
    
      Eiser heeft beroep ingesteld. Verweer heeft de op de zaak betrekking hebbende stukken en
      een verweerschrift ingezonden.
    
    
    
      Het beroep is behandeld ter zitting van 26 september 2012. Eiser was daarbij aanwezig.
      Hij werd vergezeld door [naam]. Verweerder liet zich vertegenwoordigen door
      L.M. Jonker - van den Brink en H.J. Zwart.
    
    
    
      2. Overwegingen
      1. Eiser is eigenaar van het perceel [adres] te Ermelo. Op dat perceel bevindt
      zich een, aan de Horsterbeek grenzende, houtwal. Eiser wil de bestaande houtwal tot vlak
      boven het maaiveld verwijderen, om zodoende op termijn een nieuwe en gezonde houtwal te
      krijgen. In dat kader wil eiser een aantal, zich in de bestaande houtwal bevindende, eiken
      verwijderen.
    
    
    
      Het vorenstaande heeft geleid tot een, op 12 maart 2010 door verweerder ontvangen,
      aanvraag voor het kappen van de houtwal, en uiteindelijk - via het primaire besluit en een
      beslissing op bezwaar van 3 maart 2011 - tot het bestreden besluit. Bij dat besluit heeft
      verweerder vergunning verleend voor het verwijderen van drie, scheefgegroeide, eiken langs
      de oever van de Horsterbeek. Blijkens de behandeling ter zitting zijn de drie zojuist bedoelde
      eiken inmiddels gerooid.
    
    
    
      2. Het aan de rechtbank voorgelegd geschil beperkt zich tot drie, in de gedingstukken
      nader aangeduide, eiken die zich momenteel bevinden in de houtwal (hierna: de eiken).
    
    
    
      Volgens verweerder hebben de eiken een beeldbepalende en een ecologische waarde en een
      waarde als onderdeel van dorpsschoon. Naar de mening van verweerder maken die waarden
      dat het algemene belang bij behoud van de eiken zwaarder weegt dan het individuele belang
      van eiser bij verwijdering van de eiken. In dit kader stelt verweerder dat de eiken gezond zijn
      en voldoende stabiliteit bezitten.
    
    
    
      Eiser staat op het standpunt dat de eiken weliswaar een zekere beeldbepalende en
      ecologische waarde vertegenwoordigen, maar dat zijn belang bij verwijdering van de eiken
      zwaarder weegt dan het belang dat verweerder aan behoud van de eiken hecht.
      Ter ondersteuning van dit standpunt voert eiser aan dat de eiken de (terug)groei van een
      mooie houtwal belemmeren, dat de eiken - na het kappen van de houtwal- door hun
      situering schade kunnen veroorzaken aan bebouwing op het perceel [adres].
    
    
    
      3. Ingevolge artikel 4:8, eerste lid, van de Algemene Plaatselijke Verordening 2011
      zoals deze in de gemeente Ermelo gold toen het bestreden besluit werd genomen (hierna:
      APV), is het verboden zomereiken en wintereiken te vellen.
      Artikel 4:8, eerste lid, van de APV bepaalt verder dat de vergunning kan worden geweigerd
      op grond van de natuurwaarde van de houtopstand, de landschappelijke waarde van de
      houtopstand, de waarde van de houtopstand voor stads- en dorpsschoon, de beeldbepalende
      waarde van de houtopstand, de cultuurhistorische waarde van de houtopstand en de waarde
      voor de leefbaarheid van de houtopstand.
    
    
    
      4. Blijkens de gedingstukken en de behandeling ter zitting heeft verweerder voorafgaand
      aan het nemen van het bestreden besluit onderzoek laten verrichten door H.J. Zwart,
      een bij de gemeente Ermelo werkzame ambtenaar met specifieke kennis - op grond van
      vooropleiding en veel werkervaring - over het groeien, behouden en vellen van bomen. Aan
      de hand van dat onderzoek heeft verweerder geconcludeerd dat de eiken - reeds nu, maar
      zeker na verwijdering van de houtwal- een aantal in artikel 4.8, eerste lid, van de APV
      omschreven waarden vertegenwoordigen.
    
    
    
      Eiser heeft de juistheid van die conclusies niet betwist. Hij heeft evenmin betwist dat de
      eiken op zichzelf nog gezond zijn. Verder constateert de rechtbank dat eiser weliswaar enige
      vraagtekens heeft geplaatst bij de conclusies van Zwart met betrekking tot de stabiliteit van
      de eiken, maar die vraagtekens niet heeft geadstrueerd met terzake doende argumenten.
      Ook [naam] heeft het met objectieve argumenten onderbouwde betoog van Zwart
      met betrekking tot de toestand van de wortels van de eiken niet weten te ontkrachten.
      Op basis van het vorenstaande concludeert de rechtbank dat er ten tijde van het nemen van
      het bestreden besluit geldige redenen bestonden om een vergunning voor het rooien van de
      eiken te weigeren.
    
    
    
      Vervolgens oordeelt de rechtbank dat de door verweerder gemaakte belangenafweging
      rechtens houdbaar is. Hierbij neemt de rechtbank allereerst in aanmerking dat artikel 4.8,
      eerste lid, van de Awb aan verweerder een ruimte van beleidsvrijheid verschaft, en dat de
      bestuursrechter het gebruik van deze vrijheid slechts terughoudend mag toetsen. Verder acht
      de rechtbank relevant dat momenteel geen objectieve aanknopingspunten bestaan voor de
      gerechtvaardigde vrees dat de eiken - na verwijdering van de houtwal - tijdens een storm
      zullen omwaaien.
    
    
    
      5. Voorts overweegt de rechtbank dat eiser aan de uitspraak van 28 december 2011
      (met registratienummer 111224) niet de gerechtvaardigde verwachting mocht en mag
      ontlenen dat verweerder voor het rooien van de eiken een vergunning krachtens artikel 4.8,
      eerste lid, van de APV moet verlenen. De uitspraak van 28 december 2011 behelst slechts
      een verplichting om de eiken te betrekken bij het onderzoek en de belangenafweging in het
      kader van de beslissing op de aanvraag van 12 augustus 2010. De rechtbank oordeelt - onder
      verwijzing naar rechtsoverweging 4 - dat verweerder zich inmiddels naar behoren van die
      verplichting heeft gekweten.
    
    
    
      6. Aan het vorenstaande voegt de rechtbank nog toe dat eiser te allen tijde een nieuwe
      aanvraag voor het rooien van de eiken kan doen, als later blijkt dat de gezondheid en/of
      stabiliteit van de eiken verminderen. Mocht die situatie zich voordoen, dan is verweerder
      gehouden tot het laten verrichten van nieuw onderzoek en het plegen van een zelfstandige
      - op de conclusies van dat nieuwe onderzoek gebaseerde - belangenafweging.
    
    
    
      7. De rechtbank komt tot de slotsom dat de tegen het bestreden besluit gerichte gronden
      niet kunnen slagen. Daarom zal zij het beroep ongegrond verklaren.
    
    
    3. Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
      Deze uitspraak is gedaan door mr.dr. L.M. Koenraad. De beslissing is in tegenwoordigheid
      van de griffier in het openbaar uitgesproken op 10 oktober 2012.