ECLI:NL:CBB:2001:AB0040, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 13-02-2001, AWB 99/120
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 99/120						13 februari 2001
      	22300
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      Densure Holland B.V., te Rotterdam, appellante,
      gemachtigde: mr P.G. Gilhuis, advocaat te Dordrecht, 
      tegen
      de Pensioen & Verzekeringskamer (voorheen: de Verzekeringskamer), verweerster,
      gemachtigde: mr G.R. Boshuizen, werkzaam bij verweerster
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op  5 februari 1999 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerster van 8 januari 1999.
      Bij dat besluit heeft verweerster het bezwaar van appellante tegen verweersters beslissing 
      op grond van artikel 18 van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 dat appellante het 
      schadeverzekeringsbedrijf uitoefent, ongegrond verklaard.
      Bij brief, ingekomen op 26 februari 1999 heeft appellante de gronden van het beroep 
      toegezonden.
      Verweerster heeft op 7 april 1999 een verweerschrift ingediend.
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 5 december 2000. Bij die gelegenheid is 
      appellante verschenen in de persoon van haar directeur A, bijgestaan door de gemachtigde 
      van appellante, en heeft verweerster zich doen vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Artikel 1, eerste lid, aanhef en onder c van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 
      (hierna: Wtv 1993) luidt:
      " 1. In deze wet en de daarop berustende bepalingen  wordt - voor zover niet 
      anders blijkt - verstaan onder:
      (.)
      c. schadeverzekeringsbedrijf: het als bedrijf sluiten van overeenkomsten van 
      schadeverzekering voor eigen rekening, met inbegrip van het afwikkelen van 
      de in dat bedrijf gesloten overeenkomsten van schadeverzekering, ook al wordt 
      daarmee niet beoogd het maken van winst;
    
    
    
      Artikel 18, eerste lid van de Wtv 1993 luidt:
      "	1. De Verzekeringskamer beslist voor de toepassing van deze wet of een 
      handeling of een samenstel van handelingen al dan niet uitoefening van het 
      schadeverzekeringsbedrijf, het levensverzekeringsbedrijf of een andersoortig 
      bedrijf vormt en of een handeling of samenstel van handelingen al dan niet 
      uitoefening van het verzekeringsbedrijf vanuit een vestiging in Nederland 
      vormt. Zij beslist tevens tot welke branche of branches de overeenkomst van 
      verzekering behoort.
      (...)."
    
    
    
      Artikel 246 van het Wetboek van Koophandel luidt:
      "	Assurantie of verzekering is eene overeenkomst bij welke de verzekeraar zich 
      aan den verzekerde, tegen genot eener premie, verbindt om denzelven 
      schadeloos te stellen wegens een verlies,  schade of gemis van verwacht 
      voordeel, welke dezelve door een onzeker voorval zoude kunnen lijden." 
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Appellante voert een bedrijf dat is gericht op het werven van tandartsen en pati‰nten 
      voor het door haar ontworpen Densure Tandzorg Systeem.
      - In de door appellante uitgegeven brochure is voormeld systeem als volgt 
      omschreven:
    
    
    
      "	Densure Holland is een particulier initiatief vanuit de tandheelkundige praktijk. 
      Het verleent administratieve diensten aan tandartsen via een tandheelkundig 
      "onderhoudsabonnement" voor gesaneerde pati‰nten. Densure Holland werkt 
      met vastomlijnde pakketten waarin de meest voorkomende verrichtingen tegen 
      vaste tarieven zijn opgenomen. Kortom: duidelijkheid en zekerheid bij een 
      onzekere toekomst.
    
    
    
      *Uw voordelen: geen entreebedrag, geen keuring, iedere maand overboeking 
      van de betalingen, dus een regelmatig inkomen. Daarnaast: geen 
      administratieve handelingen. Aan het eind van elke maand ontvangt U een 
      computeruitdraai met de naam van de patient, het gekozen pakket, de 
      vervaldatum van het contract en de betaling die aan de tandarts wordt gedaan 
      tegen geringe administratieve kosten.
      *Voordelen voor de pati‰nt: geen keuring, een regelmatige betaling, geen extra 
      betalingen binnen het gekozen pakket, dus geen financi‰le tegenvallers. 
      Daarnaast: lage kosten in vergelijking met aanvullende verzekeringen, een 
      directe relatie met de tandarts, dus snel een antwoord op eventuele vragen."
    
    
    
      - De voorwaarden van het systeem zoals omschreven ten behoeve van de deelnemende 
      tandartsen luiden onder meer als volgt:
    
    
    
      "	BETALINGEN
      22.	De bedragen die een pati‰nt volgens een DENSURE contract aan het lid 
      verschuldigd is zullen op maandbasis worden betaald en rechtstreeks 
      door  DENSURE namens het lid bij de pati‰nt worden ge‹nd. DENSURE 
      is verantwoordelijk voor het innen van de bedragen die de pati‰nt 
      verschuldigd is overeenkomstig het DENSURE Plan dat is opgenomen in 
      het contract van het lid met de pati‰nt.
      23.	Een lid zal onder geen enkele voorwaarde trachten betalingen 
      rechtstreeks van de pati‰nt, of van een bedrijf of de medewerkers van een 
      bedrijf die een DENSURE contract met een lid hebben ondertekend, te 
      innen.
      24.	DENSURE is niet verantwoordelijk voor gelden die de pati‰nt voor 
      behandeling verschuldigd is wanneer deze behandeling geen deel 
      uitmaakt van het DENSURE contract dat het lid en de pati‰nt zijn 
      aangegaan. Behandeling die buiten het DENSURE contract of het door 
      de pati‰nt gekozen DENSURE Plan valt, moet overeengekomen worden 
      en onafhankelijk en los van alle bedragen worden gedeclareerd die 
      voortvloeien uit het DENSURE Management Systeem en het DENSURE 
      contract van de pati‰nt met een lid.
    
    
    
      ADMINISTRATIE
      25.	DENSURE zal het lid maandelijks een volledig overzicht verstrekken 
      waarin de gegevens van iedere pati‰nt die een DENSURE contract met 
      het lid is aangegaan en wiens contract in het DENSURE Management 
      Systeem is geregistreerd zijn opgenomen, alsmede een specificatie van 
      het bedrag of het totaal der bedragen die voor behandeling van de pati‰nt 
      namens het lid zijn ge‹nd.
      26.	DENSURE zal aan het lid de bedragen betalen die voortvloeien uit het 
      contract van het lid met de pati‰nt, na aftrek van administratiekosten: in 
      bovengenoemd overzicht zullen deze volledig worden gespecificeerd. 
      Administratiekosten kunnen door DENSURE worden gewijzigd nadat dit 
      3 maanden van tevoren aan het lid is meegedeeld.
      27.	Indien een pati‰nt verzuimt te betalen, zal DENSURE het betreffende lid 
      direct informeren, en (naar DENSURE's absolute oordeel) zonodig de 
      registratie van het contract met de pati‰nt be‰indigen, waarna het lid het 
      contract met de pati‰nt onmiddellijk schriftelijk zal opzeggen."
    
    
    
      - Registratie vindt plaats aan de hand van een door tandarts en pati‰nt in te vullen 
      "Densure Holland Contract en Registratieformulier".  Op dit formulier is onder meer 
      de volgende voorwaarde vermeld:
    
    
    
      "	(...)
      11. Bij ontvangst van dit contract en de juiste bedragen kan Densure het 
      contract als onderdeel van het Densure Management Systeem registreren. 
      Acceptatie van dit contract of weigering tot registratie over te gaan is volledig 
      ter beoordeling aan Densure, ingeval van weigering geschiedt dit zonder 
      opgave van redenen. Dienovereenkomstig treedt dit contract pas in werking 
      wanneer het door Densure wordt geregistreerd en  is de tandarts ingeval van 
      weigering op geen enkele wijze verantwoording verschuldigd aan de pati‰nt."
    
    
    
      - Bij besluit van 29 juli 1998 heeft verweerder beslist dat appellante, door uitvoering te 
      geven aan het Densure Management Systeem, het schadeverzekeringsbedrijf 
      uitoefent in de zin van de Wtv 1993.
      - Hiertegen heeft appellante op 17 augustus 1998, aangevuld op 4 november 1998, een 
      bezwaarschrift ingediend. Appellante is op 27 november 1998 naar aanleiding van 
      haar bezwaren gehoord.
      - Vervolgens heeft verweerster het bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Bij het bestreden besluit zijn de bezwaren van appellante ongegrond verklaard. 
      Verweerster heeft hiertoe het volgende overwogen.
      "	Een onderhoudsabonnement onderscheidt zich van een verzekeringscontract, 
      doordat bij zuiver onderhoud geen sprake is van onvoorzienbaarheid. Een 
      duidelijk voorbeeld is het onderhoudsabonnement bij een automobiel waarbij 
      na iedere 10.000 km. alle bougies vervangen worden, ongeacht hun technische 
      staat. Er wordt dus niet telkens gekeken of vervanging wel nodig is. Hetzelfde 
      geldt voor het - namens bezwaarde zelf aangegeven - voorbeeld van een 
      onderhoudscontract voor een centrale verwarming. Ook daar worden op vooraf 
      bepaalde momenten vooraf bepaalde onderdelen vervangen, zonder specifieke 
      beoordeling van de noodzaak daartoe. Men gaat er gewoon vanuit - op basis 
      van ervaringsgegevens - dat de betreffende onderdelen na die bepaalde tijd aan 
      vervanging toe zijn. Dat het door bezwaarde specifiek voorgelegde voorbeeld 
      wellicht tevens bepaalde verzekeringselementen bevat, doet daaraan niet af.
    
    
    
      Een dergelijk automatisme ontbreekt echter bij het Densuresysteem. 
      Vervangingen en restauraties van vullingen en kronen vinden immers slechts 
      plaats voor zover klinisch noodzakelijk. Uitdrukkelijk is van de zijde van 
      bezwaarde verklaard dat v¢¢rdat wordt overgegaan tot vervanging van 
      vullingen en restauraties, telkens door de tandarts beoordeeld wordt of de 
      noodzaak daartoe bestaat of niet. Automatische vervanging zou volgens 
      bezwaarde tot onnodige schade aan het gebit kunnen leiden. Per cli‰nt loopt de 
      slijtage van tanden, vullingen en kronen bovendien uiteen. Daarom wordt er in 
      het Densuresysteem gewerkt met een drietal categorie‰n. Pati‰nten waarvan de 
      tandarts vermoedt dat zij een te hoog slijtagerisico opleveren, bijvoorbeeld 
      doordat zij hun gebit slecht plegen te onderhouden, worden zelfs geheel 
      geweerd.
    
    
    
      Er is dus - in tegenstelling tot een zuiver onderhoudsabonnement - wel degelijk 
      sprake van risico's, dus van een zekere mate van onvoorzienbaarheid.
    
    
    
      Het mag zo zijn dat een ervaren tandarts deze risico's goed kan inschatten. 
      Zeker voor wat betreft de totale groep van deelnemende pati‰nten zal het 
      Densure-tarief de kosten van de betrokken tandarts redelijk kunnen dekken. 
      Van pati‰nt tot pati‰nt verschillen de risico's echter. Voor de individuele 
      pati‰nt die aan het Densure Tandzorg Systeem deelneemt, bestaat er kans op 
      voor- of nadeel. Indien dit niet zo was, zou een individuele pati‰nt geen belang 
      hebben om aan het systeem deel te nemen. Doorslaggevend belang voor 
      deelname aan het Densuresyteem is voor de pati‰nt immers niet gelegen in de 
      dienstverlening van de tandarts, welke evengoed daarbuiten verkregen kan 
      worden. In het Densure Tandzorg Systeem gaat het er voor de pati‰nt in de 
      eerste plaats om dat op geld waardeerbare schaden worden vergoed. Van een 
      abonnementensysteem, zoals de advocaat namens bezwaarde tijdens de 
      hoorzitting nog heeft gesteld, is daarom geen sprake."
    
    
    
      Ter zitting heeft verweerster nog gewezen op  de uitspraak van het College van 
      26 april 2000, nr AWB 98/1176 . Ook daar was sprake van drie partijen, waarbij de 
      verzekeraar  via de betrokken aannemingsbedrijven verzekeringsovereenkomsten afsloot 
      met de afnemers. In het verweerschrift en ter zitting heeft verweerster verder gewezen op 
      de uitspraak van het College van 25 augustus 1993, nr (AB 1994/405). Uit deze uitspraak, 
      aldus verweerster, valt af te leiden dat zeer wel denkbaar is dat een overeenkomst 
      gedeeltelijk het karakter kan hebben van een schadeverzekering en gedeeltelijk een 
      andersoortig karakter kan hebben.
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep het volgende tegen het bestreden besluit 
      aangevoerd.
      Ten onrechte overwoog en besliste verweerster dat de relatie tussen appellante en de 
      betrokken deelnemers/pati‰nten te beschouwen is als een overeenkomst, overigens 
      evenzeer ten onrechte gekwalificeerd als verzekeringsovereenkomst.
      Ten onrechte heeft verweerster de overeenkomst - die dus blijkens grief 1 in elk geval  niet 
      tussen appellante en de pati‰nt geldt - aangemerkt als verzekeringsovereenkomst.
      Ten onrechte heeft verweerster het beroep van appellante op de eerdere goedkeuring van 
      het verzorgingssysteem van Tandplan B.V. te Nieuwegein verworpen.
      5.	De beoordeling van het geschil
      In dit geschil staat ter beoordeling de houdbaarheid van verweersters standpunt dat 
      appellante het schadeverzekeringsbedrijf uitoefent. Te dien aanzien is in de eerste plaats 
      van belang of tussen appellante en de pati‰nten die deelnemen in het project 
      overeenkomsten  tot stand zijn gekomen - die dan geduid zouden moeten  worden als 
      overeenkomsten van verzekering - dan wel of appellante alleen als intermediair optreedt in 
      de relatie tussen tandarts en pati‰nt en daarbij de rol speelt van incassobureau.
      Naar het oordeel van het College is het laatste het geval.
      Hiertoe wordt het volgende overwogen.  
      De door appellante overgelegde en ten dele in rubriek 2 weergegeven stukken geven een 
      beeld van de door haar beoogde constructie. Deze constructie is van dien aard dat de 
      bemoeienis van appellante beperkt blijft tot het verlenen van administratieve ondersteuning 
      terzake van een tussen de deelnemende tandarts en de pati‰nt tot stand te brengen 
      overeenkomst met betrekking tot de behandeling van het gebit van laatstgenoemde aan de 
      hand van een bepaalde pakketkeuze. Appellante is blijkens de voorwaarden en bepalingen 
      die zijn opgenomen in het "Densure Holland Contract en Registratieformulier", dat wordt 
      ingevuld door tandarts en pati‰nt gezamenlijk, niet aansprakelijk voor de wijze waarop en 
      de mate waarin  de bij de pakketkeuze overeengekomen verrichtingen worden uitgevoerd; 
      zij functioneert slechts als intermediair terzake van het uit die pakketkeuze voortvloeiende 
      betalingsverkeer tussen tandarts en pati‰nt. Aan de in rubriek 2 geciteerde voorwaarde 11 
      van het "Densure Holland Contract en Registratieformulier" verbindt het College niet de 
      conclusie die verweerster daaraan gehecht wil zien: de omstandigheid dat appellante kan 
      weigeren zonder opgaaf van redenen de overeenkomst tussen tandarts en pati‰nt te 
      registreren - en aldus te weigeren haar diensten ten behoeve van de uitvoering van die 
      overeenkomst te verlenen - brengt niet met zich dat zij deswege partij is bij die 
      overeenkomst.
      Evenmin deelt het College de opvatting van verweerster dat op de in geding zijnde situatie 
      de uitspraak van 26 april 2000 inzake Verzekerd Keur van toepassing is. Anders dan in dat 
      geval ontstaat er hier immers geen aanspraak jegens appellante op een vergoeding of 
      prestatie: de prestatie moet door de tandarts worden geleverd.
      Het College is op grond van het hogeroverwogene van oordeel dat er geen overeenkomst 
      tot stand komt tussen appellante en de pati‰nt maar alleen tussen de tandarts en de pati‰nt. 
      Derhalve behoeft de vraag of de overeenkomst gezien haar inhoud als overeenkomst van 
      verzekering moet worden aangemerkt en - indien zulks het geval zou zijn - of daarmede het 
      schadeverzekeringsbedrijf wordt uitgeoefend, geen beantwoording meer. Evenzeer kan 
      worden voorbijgegaan aan de grief van appellante dat het bestreden besluit, in verband met 
      de beslissing die verweerster eerder genomen heeft inzake het Tandplan-project, strijd 
      oplevert met het gelijkheidsbeginsel.
      Het bestreden besluit moet worden vernietigd. Het beroep is gegrond.
      Het College acht termen aanwezig om verweerster met toepassing van  artikel 8:75 van de 
      Algemene wet bestuursrecht te veroordelen in de kosten die appellante in verband met de 
      procedure heeft moeten maken, welke kosten overeenkomstig het Besluit proceskosten 
      bestuursrecht worden vastgesteld op Ÿ 1420,- voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand 
      bij het indienen van het beroepschrift en het verschijnen ter zitting.
      Beslist wordt als volgt. 
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College :
      -	verklaart het beroep gegrond;
      -	vernietigt het besluit van verweerster van 8 januari 1999;
      -	bepaalt dat verweerster opnieuw op het bezwaar beslist met inachtneming van het in deze uitspraak overwogene.
      -	veroordeelt verweerster in de kosten van de procedure, gevallen aan de zijde van appellante, welke worden vastgesteld op Ÿ 1420,- (zegge: veertienhonderdtwintig 
      gulden), te betalen door de Stichting Pensioen & Verzekeringskamer; 
      -	bepaalt dat aan appellante het door haar betaalde griffierecht ten bedrage van Ÿ 420,- 
      (zegge: vierhonderd en twintig gulden) wordt vergoed door de Stichting Verzekeringskamer;
      -	wijst af het meer of anders gevorderde. 
    
    
    Aldus gewezen door mr C.M. Wolters, mr M.A. Fierstra en mr J. Borgesius in tegenwoordigheid van mr A.J. Medze, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 13 februari 2001.
    
    
    w.g. C.M. Wolters						w.g. A.J. Medze