ECLI:NL:CBB:2001:AA9864, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 29-01-2001, AWB 00/158
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-01-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (derde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No. AWB 00/158						29 januari 2001
      	29020
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      Recreatiepark De Waarbeek B.V., te Hengelo, appellante,
      gemachtigde: mr H.J.P. Robers, advocaat te Hengelo,
      tegen
      de raad van de gemeente Hengelo, verweerder.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 14 februari 2000 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, 
      doorgezonden door de arrondissementsrechtbank te Almelo nadat het aldaar was ontvangen 
      op 23 april 1999. Appellante stelt beroep in tegen een besluit van verweerder van 2 maart 
      1999, verzonden op 11 maart 1999.
      Bij evenbedoeld besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar van appellante tegen het 
      besluit van verweerder van 7 juli 1998 tot wijziging van de Verordening Speelautomaten 
      Hengelo (hierna: de Verordening).
      2.	De grondslag van het geschil
      -	Tot de wijziging van 7 juli 1998 was in de Verordening een regeling opgenomen met 
      betrekking tot met naam en adres aangeduide speelautomatenhallen.
      -	De wijziging van 7 juli 1998 houdt onder meer het volgende in:
    
    
    
    
      					"Artikel 2		
      Onder hernummering van paragrafen 3 en 4 en de artikelen 14 t/m 19, vervalt 
      paragraaf 2 'Speelautomatenhallen' (art. 2 t/m 13).
    
    
    
      				 Artikel 3
      In artikel 3 (art. 15 oud) wordt '14' vervangen door '2'.
    
    
    
      				 Artikel 4
      Artikel 4 (art. 16 oud) komt als volgt te luiden:
      De burgemeester beslist binnen drie maanden na de datum waarop hij de 
      aanvraag met bijbehorende bescheiden heeft ontvangen. De beslissing kan 
      eenmaal voor ten hoogste drie maanden worden verdaagd.
    
    
    
      				 Artikel 5
      In artikel 5 (art. 17 oud) vervallen de woorden 'en artikel 14'
    
    
    
      				 Artikel 6
      Toegevoegd wordt een nieuw artikel 8 'Overgangsbepaling':
      1. De vergunning die voor de inwerkingtreding van deze verordening is 
      verleend voor het exploiteren van een speelautomatenhal, blijft van kracht 
      tot de termijn waarvoor zij werd verleend is verstreken of totdat zij wordt 
      ingetrokken.
      2. De vergunning als bedoeld in het eerste lid kan jaarlijks worden verlengd 
      door de burgemeester.
      3. Op de vergunning als bedoeld in het eerste en tweede lid blijven artikel 2 lid 
      1, artikel 3 t/m 9 en 11 t/m 13 van de verordening Speelautomaten Hengelo 
      zoals vastgesteld bij raadsbesluit d.d. 22 september 1997 onverkort van 
      toepassing."
    
    
    -	De toelichting op artikel 2 van de Verordening luidt als volgt:
    
    					"Artikel 2
    
    
      Het College van Beroep voor het Bedrijfsleven is van oordeel dat de 
      gemeenteraad zijn bevoegdheid te buiten gaat indien in een speel-
      automatenhallenverordening ex. artikel 3Oc eerste lid onder c van de Wet op 
      de Kanspelen een regeling is opgenomen die slechts geldt voor de met naam en 
      adres aangeduide speelautomatenhallen. Een dergelijke verordening is in strijd 
      met de wet en derhalve niet rechtsgeldig.
      In het belang van de openbare orde, het woon- en leefklimaat en ter 
      bescherming van jongeren tegen gokverslaving bestaat er geen behoefte aan 
      speelautomatenhallen in de gemeente Hengelo. Door niet opnieuw een 
      'hallen'regeling op te nemen in de verordening, ontbreekt de grondslag voor 
      welke speelautomatenhal dan ook binnen de gemeente."
      -	Appellante exploiteert in de gemeente Hengelo met hiertoe strekkende, jaarlijks aan 
      appellantes directeur/eigenaar J.G. Smit uitgereikte vergunning een speelautomaten-
      hal.
      - 	Bij schrijven van 20 augustus 1998, door verweerder ontvangen op 21 augustus 
      1998, heeft appellante bezwaar gemaakt tegen het besluit van 7 juli 1998
      - 	Naar aanleiding van het bezwaar van appellante heeft de Commissie voor de 
      bezwaarschriften op  23 december 1998 een hoorzitting gehouden.
      - 	De Commissie voor de bezwaarschriften heeft verweerder geadviseerd het bezwaar 
      niet-ontvankelijk te verklaren.
      - 	Vervolgens heeft verweerder het bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Het bezwaar van appellante is bij besluit van verweerder van 2 maart 1999 niet-
      ontvankelijk verklaard. Verweerder heeft zich kunnen verenigen met de motieven en het 
      advies van de Commissie voor de bezwaarschriften. Het advies ligt ten grondslag aan de 
      niet-ontvankelijk verklaring. Het advies houdt onder meer het volgende in:
      "	De regeling in de gewijzigde Speelautomatenverordening is naar mening van 
      de commissie gericht op herhaalbare gevallen (verbod van speelautomaten-
      hallen met daaraan gekoppeld een overgangsregeling om het de burgemeester 
      mogelijk te maken rekening te houden met de gevestigde belangen van Smit/de 
      Waarbeek) en is op zich niet gericht tot ge‹ndividualiseerde gevallen, hoewel 
      (de 2 campings, die geheel zijn vervallen, en) de Waarbeek als zodanig wel 
      kenbaar waren vanuit het verleden. In de Speelautomatenverordening, zoals die 
      gewijzigd is vastgesteld door de gemeenteraad, is een rechtsregel geformuleerd 
      voor een toekomstige situatie/gebeurtenis.
    
    
    
      Daarbij is van belang dat in artikel 1:3 lid 2 onder beschikking wordt verstaan: 
      'een besluit dat niet van algemene strekking, met inbegrip van de afwijzing van 
      een aanvraag daarvan'. In de gegeven omstandigheden is geen sprake van een 
      aanvraag om een vergunning, van een afwijzing daarvan of van een intrekking 
      van een verleende vergunning. Er is geen sprake van een verzoek van 
      belanghebbende om een besluit te nemen.
    
    
    
    
    
    
    
      Volledigheidshalve wordt nog vermeld dat als gevolg van het wetsvoorstel TK 
      1997-1998, 26077, de geldingsduur van artikel 8:2 (in eerste aanleg bepaald op 
      een termijn van 5 jaar, tot 1 januari 1999) vooralsnog voor onbepaalde tijd is 
      verlengd. Met een rechtstreekse actie tegen algemeen verbindende 
      voorschriften moet men dus voorlopig bij de burgerlijke rechter zijn.
    
    
    
      De commissie is gelet op het vorenstaande van mening dat geen sprake is van 
      een besluit, waartegen ingevolge de Algemene wet bestuursrecht een 
      bezwaarschrift kan worden ingediend. De heer Smit kan derhalve op grond van 
      het bepaalde in artikel 8:2 en artikel 1:3 van de Awb niet worden ontvangen in 
      de namens hem ingediende bezwaren.
    
    
    
      ADVIES: reclamant niet te ontvangen in de namens hem ingediende 
      bezwaren."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van haar beroep - voorzover van belang - het volgende 
      aangevoerd:
      "	Voorts heeft de commissie de vraag aan de orde gesteld of er sprake is van een 
      besluit in de zin van artikel 1:3 AWB. Deze vraag is ontkennend beantwoord, 
      zulks echter ten onrechte!
    
    
    
      Ten onrechte stelt de commissie dat er sprake is van een regeling, gericht op 
      herhaalbare gevallen. Deze conclusie moge juist zijn voorzover geen nieuwe 
      speelautomatenhallen meer worden toegestaan, maar is evident onjuist 
      voorzover het betreft de in de verordening vervatte beslissing om een 
      uitsterfregeling op te nemen voor Den Waarbeek. Dit onderdeel van het besluit 
      betreft concreet De Waarbeek en is niet "gericht op herhaalbare gevallen".
    
    
    
      Het moge ook juist zijn dat de Burgemeester bevoegd is jaarlijks beslissingen 
      te nemen op aanvragen om een speelautomatenvergunning. Miskend wordt 
      echter dat de Burgemeester daarbij gebonden zal zijn aan de verordening. Met 
      andere woorden, het rechtsgevolg dat rechtstreeks en onmiddellijk uit het 
      bestreden besluit van de raad voortvloeit, is dat van vergunning aanvraag vanaf 
      heden zinloos zal zijn indien deze niet door De Waarbeek/de heer Smit wordt 
      ingediend.
    
    
    
      Ten onrechte is De Waarbeek derhalve niet ontvangen in de bezwaren. 
      Inhoudelijk handhaaft De Waarbeek volledig de eerder ingenomen 
      standpunten."
    
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Het geschil spitst zich toe op de vraag of verweerder appellante bij het bestreden besluit 
      terecht in haar bezwaar niet-ontvankelijk heeft verklaard. 
      Het bestreden besluit strekt tot wijziging van de Verordening, welke algemeen verbindende 
      voorschriften inhoudt. Deze wijziging houdt op haar beurt algemeen verbindende 
      voorschriften in nu hierin algemene, voor herhaalde toepassing vatbare regels worden 
      geformuleerd, tot welke regelgeving is besloten door het hiertoe bevoegde orgaan, de raad. 
      Anders dan appellante kennelijk wil verandert het karakter van zodanige regels niet 
      wanneer, zoals appellante stelt, slechts ‚‚n geval onder het bereik van deze regels valt.
      Op grond van het bepaalde in artikel 8:2 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) 
      kan geen beroep worden ingesteld tegen een algemeen verbindend voorschrift.
      Verweerder heeft bij het bestreden besluit  het  bezwaar van appellante derhalve terecht 
      niet-ontvankelijk verklaard.
      Het College acht het beroep kennelijk ongegrond, zodat voortzetting van het onderzoek 
      niet nodig is.
      Het College ziet geen termen voor een proceskostenveroordeling met toepassing van 
      artikel 8:75 van de Awb.
      Met toepassing van artikel 19 van de Wet bestuursrechtspraak bedrijfsorganisatie, juncto 
      artikel 8:54 van de Awb leidt vorenstaande tot de volgende uitspraak.
    
    
    
    
    
    
      6.	De beslissing
      7.	
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Aldus gewezen door mr D. Roemers, in tegenwoordigheid van R. van Cuilenborg, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 29 januari 2001.
    
    w.g. D. Roemers					w.g. R. van Cuilenborg