ECLI:NL:RBROT:2010:BM8417, Rechtbank Rotterdam, 21-06-2010, 349227 / F2 RK 10-404
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 2010-06-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Eiser heeft beroep ingesteld omdat hij niet bekend wil staan als iemand die zijn vrouw mishandelt. Beroep richt zich alleen op de verlenging van het huisverbod

RECHTBANK ROTTERDAM
    
    
      Sector Civiel recht, 
      enkelvoudig
    
    
    Reg.nr.: 349227 / F2 RK 10-404
    
    
      Inzake: [naam eiser], eiser,
      wonende te Rotterdam,
      gemachtigde mr. L.M. Deiman, advocaat te Rotterdam,
    
    
    tegen: de burgemeester van de gemeente Rotterdam, verweerder, 
    
    in welke zaak belanghebbende is:
    
    
      [naam belanghebbende],
      wonende te [adres].
    
    
    
    
      1 Ontstaan en loop van de procedure
      Bij besluit van 7 februari 2010 heeft de burgemeester van Rotterdam een huisverbod opgelegd aan eiser. 
    
    
    Bij besluit van 17 februari 2010 heeft de burgemeester van Rotterdam het huisverbod verlengd.
    
    Eiser heeft bij brief van 19 februari 2010 beroep ingesteld tegen dit besluit (hierna: het bestreden besluit) en om een voorlopige voorziening verzocht.
    
    Bij mondelinge uitspraak van 24 februari 2010 van de voorzieningenrechter van deze rechtbank is het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen (reg.nr.: 349246/KG-ZA 10-172).
    
    Eiser heeft bij brief van 25 maart 2010 een aanvullend beroepschrift ingediend.
    
    Verweerder heeft een verweerschrift in gediend.
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 mei 2010. Aanwezig waren eiser, zijn gemachtigde en [naam belanghebbende]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M. van Andel.
    
    
    
      2 Overwegingen
      De rechtbank zal allereerst beoordelen of er nog sprake is van procesbelang.
    
    
    Eiser heeft in beroep naar voren gebracht dat het (verlengde) huisverbod weliswaar al is verstreken maar dat hij belang heeft bij een beoordeling van de rechtmatigheid van het bestreden besluit, onder meer omdat hij niet bekend wil staan als iemand die zijn vrouw mishandelt.
    
    Verweerder heeft ter zitting zijn in het verweerschrift ingenomen primaire standpunt gehandhaafd dat het beroep niet-ontvankelijk dient te worden verklaard wegens het ontbreken van procesbelang.
    
    De rechtbank overweegt als volgt.
    
    
      De rechtbank is, onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 19 mei 2010 (LJN: BM4973), van oordeel dat eiser nog een rechtens te beschermen belang heeft bij een beoordeling van de rechtmatigheid van het bestreden besluit, ook al heeft eiser slechts tegen de verlenging en niet tegen het opleggen van het huisverbod beroep ingesteld. De rechtbank acht daarbij redengevend dat een huisverbod mede een publiekelijke afwijzing van het gedrag van een uithuisgeplaatste impliceert. Gelet hierop is tot op zekere hoogte aannemelijk dat eiser als gevolg van de verlenging van het huisverbod in zijn eer en goede naam is geschaad. 
      Eisers is dan ook ontvankelijk in zijn beroep.
    
    
    Voorts overweegt de rechtbank het volgende.
    
    Verweerder heeft aan zijn besluit met name ten grondslag gelegd de ernst van de feiten en omstandigheden zoals die blijken uit het risicotaxatie-instrument huiselijk geweld, het feit dat de hulpverlening aan eiser niet op gang was gekomen en de overtreding van het huisverbod.
    
    
      Eiser heeft naar voren gebracht dat hij bereid was om hulp te aanvaarden, maar dat hij die hulp wel aangeboden moet krijgen. Eiser stelt dat hij door omstandigheden niet op tijd was voor de eerste afspraak en dat hij verhinderd was op de dag waarop de volgende afspraak was voorgesteld. Eiser bestrijdt dat hij een volgende afspraak heeft geweigerd. Hij zou worden benaderd voor een nieuwe afspraak maar hij heeft niets meer gehoord.
      Eiser wijst voorts op het zorgadvies en het daarin verwoorde advies van Bureau Jeugdzorg waarin, anders dan in het beleidsadvies, wordt geadviseerd het huisverbod niet te verlengen.
      Eiser wijst er tot slot op dat hij het huisverbod niet heeft willen overtreden maar dat hij op verzoek van zijn vrouw samen met haar naar het gesprek over de eventuele verlenging van het huisverbod is gegaan.
    
    
    
      Met de voorzieningenrechter is de rechtbank van oordeel dat de feiten en omstandigheden zoals neergelegd in het beleidsadvies van 17 februari 2010, waaruit onder meer naar voren komt dat op een aantal punten het risicotaxatie-instrument huiselijk geweld hoog scoorde, verweerder voldoende grond boden om gebruik te maken van zijn bevoegdheid het huisverbod te verlengen.
      Dat in het zorgadvies tot een andersluidende conclusie werd gekomen doet daaraan naar het oordeel van de rechtbank niet af. Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank aan de omstandigheid dat geen hulp aan eiser op gang was gekomen alsmede aan de kwetsbare positie van eisers echtgenote, ook al was eisers echtgenote het niet eens met het huisverbod, bij afweging van de belangen doorslaggevende waarde kunnen toekennen. De rechtbank is derhalve, evenals de voorzieningenrechter, van oordeel dat verweerder het huisverbod heeft kunnen verlengen.
      Nu ook uit hetgeen eiser voor het overige heeft aangevoerd niet volgt dat het bestreden besluit niet in stand kan blijven, dient het beroep ongegrond te worden verklaard.
    
    
    Het verzoek verweerder te veroordelen tot schadeloosstelling is niet nader onderbouwd, dit wordt derhalve afgewezen.
    
    De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. 
    
    
    
      3 Beslissing
      De rechtbank Rotterdam,
    
    
    recht doende:
    
    verklaart het beroep ongegrond;
    
    wijst af het verzoek om schadeloosstelling;
    
    wijst af het verzoek verweerder te veroordelen in de proceskosten.
    
    Aldus gedaan door mr. M.J.M. Marseille, rechter, tevens kinderrechter, in tegenwoordigheid van mr. M. Pandelitschka, griffier.
    
    De griffier,				De rechter,
    
    Uitgesproken in het openbaar op 21 juni 2010.