ECLI:NL:RBAMS:2012:BY1098, Rechtbank Amsterdam, 24-10-2012, 13-075180-11
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2012-10-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Artikel 2.7, eerste lid APV Amsterdam 2008 (verbod openlijk gebruik harddrugs op de weg) geen verboden duplicatie van de strafbepalingen in de Opiumwet. Anders (LJN BR1425) Raad van State op 13 juli 2011 ten aanzien van het blowverbod (artikel 2.18, vijfde lid APV 2008).

RECHTBANK AMSTERDAM
    
    
    Parketnummer: 13-075180-11
    
    Datum uitspraak: 24 oktober 2012 
    
    op tegenspraak 
    
    
    
    VERKORT VONNIS
    
    
    van de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam in de strafzaak tegen:
    
    
      [verdachte]
      geboren te [plaats] (Nederlandse Antillen), 1958,
      ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens op het adres 
      [adres]
    
    
    
    1.  Onderzoek van de zaak
    
    Ter terechtzitting van 10 oktober 2012 is verdachte, bijgestaan door zijn raadsman mr. C.W. Flokstra, verschenen. De Officier van Justitie, en verdachte en diens raadsman hebben het woord gevoerd. De Officier van Justitie heeft een rapport van het Wetenschappelijk Bureau van het Openbaar Ministerie d.d. 26 maart 2012, en aantekeningen ten behoeve van zijn requisitoir met producties in het geding gebracht. De raadsman heeft zijn pleitaantekeningen in het geding gebracht. Na de sluiting van het onderzoek ter terechtzitting heeft de kantonrechter bepaald dat schriftelijk vonnis wordt gewezen waarvan de uitspraak is bepaald op woensdag 24 oktober 2012. 
    
    De kantonrechter heeft beraadslaagd naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 10 oktober 2012.
    
    2. Tenlastelegging
    
    Aan verdachte is tenlastegelegd hetgeen staat omschreven in de dagvaarding, waarvan een kopie als bijlage aan dit vonnis is gehecht. De in die dagvaarding vermelde tenlastelegging geldt als hier ingevoegd.
    
    3. Voorvragen
    
    De kantonrechter heeft vastgesteld dat zij bevoegd is tot kennisneming van deze zaak en dat de officier van justitie ontvankelijk is in zijn vordering.
    
    4. Waardering van het bewijs
    
    De verdachte heeft aangevoerd dat hij het aan hem tenlastegelegde inderdaad heeft gepleegd. Hij was destijds cocaïne aan het roken na een tijd gestopt te zijn geweest. Dit gebeurde overigens in de Warmoesstraat en niet op het Keizerrijk zoals in de tenlastelegging staat. Thans gebruikt hij wederom niet meer. Hij zit in de schuldsanering en heeft nog één jaar te gaan. Voor werk is hij afgekeurd. 
    
    De kantonrechter acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde feit heeft begaan, te weten:
    
    dat hij op 21 april 2012 te Amsterdam op de weg, te weten het Keizerrijk, openlijk harddrugs heeft gebruikt.
    
    Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in zijn verdediging geschaad.
    
    5. Het bewijs
    
    De kantonrechter grondt de beslissing dat verdachte het bewezen geachte heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat.
    
    Het proces-verbaal nr. 21042010002815154 op ambtseed opgemaakt door [naam brigadier], brigadier van politie, Politie Amsterdam-Amstelland, met de bijlagen.
    
    
    6. De strafbaarheid van het feit
    
    Namens verdachte is aangevoerd dat verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging omdat de leden 1 en 2 van artikel 2.7 van de Algemene Politie Verordening 2008 van Amsterdam (nader te noemen APV 2008) onverbindend zijn, nu de Raad van State bij uitspraak van 13 juli 2011 (LJN BR1425) artikel 2.18, vijfde lid APV 2008 onverbindend heeft verklaard. De Raad van State overweegt in voornoemde uitspraak dat voor gemeentelijke verbods- en strafbepalingen, die voorschriften van de Opiumwet dupliceren, geen ruimte bestaat, ongeacht het motief dat daaraan ten grondslag ligt.  Volgens de Raad van State dupliceerde het in de betreffende APV-bepaling opgenomen blowverbod hetgeen is strafbaar gesteld in artikel 11, eerste lid jo. artikel 3, aanhef en onder C van de Opiumwet. 
    
    Volgens de raadsman van verdachte regelt de Opiumwet de opsporing en strafbaarstelling van drugsgerelateerde feiten uitputtend. De in de betreffende APV-bepalingen gestelde verboden zien niet op nevenverschijnselen die niet in de Opiumwet geregeld zijn maar geven verboden die direct in de Opiumwet teruggevonden kunnen worden. Als de in de APV-bepalingen verboden gedragingen niet strafbaar zijn gesteld in de Opiumwet is dat een bewuste keuze van de wetgever. De bedoeling van de wetgever mag niet worden doorkruist of gefrustreerd. 
    
    Het Openbaar Ministerie stelt dat het bewezenverklaarde feit wel strafbaar is nu aan de verboden van artikel 2.7 APV 2008 een ander motief ten grondslag ligt, te weten bescherming van de openbare orde, dan aan de Opiumwetverboden zodat deze bepalingen naast die wet kunnen bestaan. Verwezen wordt naar uitspraken van de HR 17-11-1992, NJ 1993, 409, het Gerechtshof Arnhem (LJN BV3446) en de rechtbank Amsterdam, sector bestuursrecht AWB 12/596 en 12/133. In de laatste genoemde uitspraken is overwogen dat artikel 2.7 tweede lid APV 2008 niet hetzelfde gedrag verbiedt als artikel 2 van de Opiumwet. 
    
    Volgens het Openbaar Ministerie worden in de leden 1 en 2 van artikel 2.7 APV 2008 in feite 5 situaties op of aan de weg  strafbaar gesteld, te weten – kort samengevat - : 1. openlijk harddrugs voorhanden hebben en/of gebruiken, 2. voor het gebruik van harddrugs een of meer voorwerpen of stoffen openlijk voorhanden hebben, 3. harddrugs (artikel 2 Opiumwet) te koop aan bieden of kopen, 4. softdrugs (artikel 3 Opiumwet) te koop aan bieden of kopen en 5. nepdope in de vorm van slaapmiddelen, kalmeringstabletten of stimulerende middelen of daarop gelijkende waar te koop aan bieden of kopen. 
    
    De Opiumwet verbiedt het openlijk gebruik van harddrugs als zodanig niet. In artikel 10A Opiumwet worden geen voorbereidingshandelingen, gericht op het aanwezig hebben of het gebruik van harddrugs, strafbaar gesteld zodat lid 1 van artikel 2.7 APV 2007 daarmee niet in strijd is, aldus steeds het Openbaar Ministerie.
    
    De kantonrechter is van oordeel dat de leden 1 en 2 van artikel 2.7 APV 2008 wel verbindend zijn. Hoewel op een aantal punten mogelijk enige overlap met in de Opiumwet opgenomen verboden bestaat is geen sprake van het – met overschrijding van de regelingsbevoegdheid - dupliceren van die verboden zoals de Raad van State met betrekking tot het blowverbod heeft geconstateerd. 
    
    In de toelichting op artikel 2.7 APV 2008, welk artikel onderdeel uit maakt van de paragraaf in de APV 2008 over openbare orde, overlast en veiligheid, staat dat met dit artikel het beschermen van de openbare orde wordt beoogd, te weten het tegengaan van overlast en hinder die met het gebruik van harddrugs op openbare plaatsen gepaard gaat. Dit is een ander motief dan het volksgezondheidsbelang dat voorop staat bij de formulering van de verbodsbepalingen in de Opiumwet en de vaststelling van de in die bepalingen genoemde lijsten I. en II. Weliswaar hebben bij wijzigingen van de Opiumwet, zoals de invoering van artikel 13B Opiumwet in de jaren negentig, ook openbare orde motieven gespeeld maar uit de wetgeschiedenis van die wijzingen kan worden opgemaakt dat vanuit dat perspectief niet beoogd werd uitputtend te zijn. Die wijziging beoogde uitputtend te zijn met betrekking tot het gemeentelijk beleid ten aanzien van onder meer coffeeshops en vergunningen maar laat onverlet dat gemeenten nog regelingsvrijheid hebben met betrekking tot nevenverschijnselen van drugshandel, zoals de in artikel 2.7 APV 2008 omschreven drugsgerelateerde handelingen op de openbare weg.  Daar waar de wetgever overweegt dat de Opiumwet beoogt uitputtend te zijn lijkt dat telkens te zien op specifieke onderwerpen, zoals bijvoorbeeld het door opname op de lijsten I. en II. aanwijzen van drugs of stoffen als verboden middelen.  
    
    In de wetgeschiedenis van de wetwijzigingen sinds 17 november 1992 zijn er derhalve geen aanwijzingen te vinden dat er aanleiding is om terug te komen op de conclusie van de Hoge Raad in haar arrest van 17 november 1992, NJ 1993, 409. Die conclusie luidde dat de tekst of de strekking van de Opiumwet noch de wetgeschiedenis grond geven aan de opvatting dat de wetgever heeft beoogd aan de gemeentelijke wetgever de bevoegdheid te onttrekken om ter bescherming van openbare orde belangen een verbod als in het toenmalige artikel 83 van de APV Amsterdam uit te vaardigen. Genoemd artikel 83 uit 1992 vertoont veel overeenkomsten met artikel 2.7 tweede lid APV 2008. 
    
    Ten aanzien van het huidige eerste lid van artikel 2.7 APV 2008 is nog van belang dat, kennelijk in aanvulling op het verbod uit de Opiumwet om harddrugs aanwezig te hebben, de APV-bepaling zich toespitst op het openlijk voorhanden hebben van of gebruiken van harddrugs dan wel het openlijk voorhanden hebben van voor dat gebruik bestemde stoffen of voorwerpen op of aan de openbare weg of in een voor het publiek toegankelijke gebouw of vaartuig. In het openlijke karakter van deze handelingen zit het aanvullende, openbare orde belang dat deze APV-bepaling dient. Dat aanvullende belang maakt dat geen sprake is van het enkel dupliceren van het in de Opiumwet gegeven verbod op het aanwezig hebben van harddrugs en dat ten aanzien van voor het gebruik bestemde voorwerpen en stoffen geen sprake is van een oneigenlijke uitbreiding van artikel 10A Opiumwet.
    
    De conclusie is dat het bewezen verklaarde feit strafbaar is.
    
    
    7. De strafbaarheid van verdachte
    
    Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
    
    
    8. Motivering van de straf
    
    De officier van justitie heeft bij requisitoir gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld tot betaling van een geldboete van € 190,00 te vervangen bij niet betaling door 3 dagen hechtenis, voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, wegens overtreding van art. 2.7 lid 1 van de Algemene Plaatselijke Verordening Amsterdam 2008. 
    
    Verdachte heeft geen relevante documentatie.
    
    De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.
    
    
    9. Toepasselijke wettelijke voorschriften
    
    De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 23, 24, 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 2.7 lid 1 en 6.1 van de Algemene Plaatselijke Verordening Amsterdam 2008.
    
    De kantonrechter komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
    
    
    10. Beslissing
    
    Verklaart bewezen dat verdachte het telastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is aangegeven.
    
    Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is telastegelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    Het bewezenverklaarde levert het volgende strafbare feit op:
    
    Overtreding van het in artikel 2.7 lid 1 van de Algemene Plaatselijke Verordening Amsterdam 2008 gestelde verbod.
    
    Verklaart verdachte daarvoor strafbaar.
    
    Veroordeelt verdachte tot een geldboete van € 190,00, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door hechtenis voor de tijd van 3 dagen, voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. 
    
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. H.M. Patijn, kantonrechter te Amsterdam, en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van woensdag 24 oktober 2012, in tegenwoordigheid van de griffier.
    
    De griffier                                                                                         de kantonrechter