ECLI:NL:CBB:2001:AB1519, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 10-04-2001, AWB 99/492
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-04-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 99/492					10 april 2001
      	13750
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, gevestigd te B, appellante,
      vertegenwoordigd door: C, directeur beheer van appellante, 
      tegen
      het College Tarieven Gezondheidszorg, voorheen het Centraal Orgaan Tarieven 
      Gezondheidszorg, te Utrecht, verweerder,
      gemachtigde: mr J.G.F.M. Hoffmans, advocaat te 's-Gravenhage,
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 27 mei 1999 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 29 april 1999. Op 1 juli 1999 
      heeft appellante de gronden van het beroep ingediend.
      Bij het besluit van 29 april 1999 heeft verweerder beslist op het bezwaar dat appellante 
      heeft gemaakt tegen verweerders tariefbesluit van 3 december 1998.
      Op 18 februari 2000 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.
      Op 27 februari 2001 heeft het onderzoek ter terechtzitting plaatsgevonden, waarbij 
      appellante bij monde van haar directeur beheer en verweerder bij monde van zijn 
      gemachtigde hun standpunten nader hebben toegelicht.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn de volgende feiten en 
      omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      In de Richtlijn afschaffing nadere detaillering erkenningsbeschikking (Richtlijn I-227 van 
      het COTG) is onder meer het volgende bepaald:
      "	2.1 Deze richtlijn bepaalt het uitgangspunt ten aanzien van de te hanteren 
      bedden- en specialistenaantallen in verband met de afschaffing per 1 januari 
      1996 van de beddencapaciteit in de erkennngsbeschikking en 
      specialistenplaatsen in de nadere detaillering van de erkenningsbeschikking.
    
    
    2.2 (.)
    
    
      In de gevallen waarin in het kader van de vaststelling van de aanvaardbare 
      kosten verwezen wordt naar de aantallen bedden en/of polikliniek-
      specialisteneenheden en/of financieringseenheden WTG volgens de 
      erkenningsbeschikking en/of de NDE, wordt voor de bepaling van de 
      aanvaardbare kosten uitgegaan van de in de erkenningsbeschikking ultimo 
      1995 neergelegde capaciteit, tenzij:
      - er sprake is van wijzigingen die krachtens gerechtelijke uitspraak in 1996 
      plaatsvinden;
      - er in een van overheidswege opgestelde brief bij de erkenningsbeschikking 
      ultimo 1995 sprake is van een realisering van de weergegeven capaciteit in 
      1996. Het COTG zal de in de brief weergegeven effectuering als beleidslijn 
      volgen."
    
    
    
      In de Beleidsregel Functiegerichte budgettering (FB) 1998 is bepaald dat voor de bepaling 
      van de aantallen capaciteitseenheden de Beleidsregel Capaciteitswijzigingen van 
      toepassing is.
    
    
    
    
    
    
    
      De Beleidsregel Capaciteitswijzigingen (Beleidsregel I-344) bepaalt onder meer het 
      volgende:
      "	2.2.2	Als basis voor de capaciteitseenheden geldt:
      Voor de algemene ziekenhuizen (010) en voor de academische ziekenhuizen 
      (020)
      erkende bedden
      Het aantal erkende bedden dat ultmo 1995 is vermeld in de 
      erkenningsbeschikking op grond van artikel 8a van de Ziekenfondswet en 
      artikel 8 AWBZ.
    
    
    
      Voor de algemene ziekenhuizen (010)
      specialisteneenheden
      Het aantal medisch specialisten op fulltimebasis dat ultimo 1995 vermeld was 
      in kolom 2 van de nadere detaillering van de erkenningsbeschikking onder de 
      nummers 1 tot en met 14, 16 tot en met 22, 24, 33 en 34 vermeerderd met de 
      overeengekomen en goedgekeurde aanpassing wegens bijzondere functies in 
      1997. Voor revalidatieartsen, nummer 22, geldt het aantal ultimo 1991 als 
      basis.
      agio's
      Het aantal fulltime arts-assistenten in opleiding dat ultimo 1987 vermeld was in 
      kolom 2 van de nadere detaillering van de erkenningsbeschikking onder 
      nummer 39, met uitzondering van de vermelde aantallen onder de nummers 2, 
      12, 17, 20 en 26."
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Appellante houdt het ziekenhuis D in stand.
      - Bij beslissing van 13 december 1995 heeft de Minister van Volksgezondheid, 
      Welzijn en Sport naar aanleiding van een verzoek van appellante tot uitbreiding van 
      de erkenningsbeschikking onder 6:75 functie-eenheden een uitbreiding van 4,0 
      functie-eenheden gehonoreerd. Onder meer het volgende werd overwogen:
    
    
    
      "	De gevraagde uitbreiding past voor uw ziekenhuis ten dele in het normatief 
      berekend aantal functie-eenheden welke voor de gezondheidsregio Zwolle is 
      toegestaan (uitgaande van de SIG-adhaerentie en de bevolkingscijfers van de 
      PPD). Hieruit blijkt een berekende groei met 4,0 functie-eenheden ten opzichte 
      van het thans erkende aantal functie-eenheden voor uw ziekenhuis van 31,5.
      Bij deze toedeling heb ik ingecalculeerd dat de uitstroom welke nu nog met 
      name vanuit Nunspeet en Elburg naar de Zwolse ziekenhuizen plaatsvindt 
      hiermee gedeeltelijk wordt omgebogen. Hiermee wordt bewerkstelligd dat u op 
      een meer adequate wijze uw eigen regio bedient.
      (.)
      Het restant van de aangevraagde uitbreidingen moet ik gezien het ontbreken 
      van planmatige ruimte weigeren."
    
    
    
      -	Bij brief de dato 6 januari 1998 heeft de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en 
      Sport negatief beslist op het verzoek van appellante om alsnog de door verweerder 
      voor het jaar 1997 vastgestelde richtlijn capaciteitswijzigingen te doen ingaan, 
      subsidiair om de mogelijkheid te krijgen tot uitbreiding van het aantal 
      specialistenplaatsen over te gaan. Hierbij werd onder meer opgemerkt:
    
    
    
      "	Ik mag aannemen dat de door het COTG te ontwerpen mogelijkheid tot 
      verruiming van het aantal orthopeden en oogartsen al ten dele tegemoet komt 
      aan de door u geschetste problemen. Bovendien hebt u op grond van de WTG 
      het recht in overleg met uw lokale ziektekostenverzekeraars het COTG te 
      verzoeken om in afwijking van de vigerende richtlijnen een budgetverhoging 
      toe te kennen."
    
    
    
      -	Bij brief van 14 oktober 1998 heeft appellante de Minister van Volksgezondheid, 
      Welzijn en Sport verzocht uitbreiding met 6 specialistenplaatsen toe te staan. Bij 
      brief van 17 november 1998 heeft de Minister geantwoord momenteel geen reden te 
      zien om door middel van een uitzondering op het algemene beleid een positief besluit 
      te nemen. Afschrift van deze brief werd gezonden aan verweerder.
      -	Bij brief de dato 15 oktober 1998 heeft appellante tezamen met zorgverzekeraars E 
      en F verweerder verzocht, in afwijking van de vigerende richtlijnen een 
      budgetverhoging toe te kennen voor een uitbreiding met 6 specialistenplaatsen. Dit 
      verzoek werd als volgt gemotiveerd:
    
    
    
      "	De bevriezing sinds 1995 van de erkenningsuitbreiding leidt voor het D tot een 
      groot probleem dat door partijen niet is op te lossen.
      Het D heeft de afgelopen jaren een continue groei gerealiseerd; niet alleen v¢¢r 
      1995, maar ook sindsdien (zie hiervoor bijlage 2 en bijlage 3).
      Het ziekenhuis heeft steeds geprobeerd om met de aanwezige menskracht 
      antwoord te geven op de zorgvraag, maar dat gaat nu niet meer. Dit blijkt ¢¢k 
      uit het feit dat de productie per medisch specialist aanzienlijk hoger ligt dan in 
      vergelijkbare ziekenhuizen. Het aantal pati‰nteneenheden per medisch spcialist 
      is in het D 7.345 en in ziekenhuizen uit de referentiegroep 5.942 (MIP 1997)!
      Het is dringend noodzakelijk dat de zeer grote achterstand die het D heeft in het 
      aantal beschikbare specialistenplaatsen wordt opgeheven, omdat anders niet 
      meer aan de zorgvraag kan worden voldaan, waardoor wachtlijsten zullen 
      ontstaan.
      Daarnaast loopt het ziekenhuis vast met zijn zorgvernieuwende activiteiten.
      Het ongedaan maken van de achterstand is ¢¢k noodzakelijk en re‰el omdat 
      prognoses van de ontwikkeling van de zorgvraag wijzen op een verder 
      toenemende vraag (.). Een uitbreiding n£ van het aantal specialistenplaatsen 
      maakt het bovendien mogelijk om zodanig zorgvernieuwende activiteiten uit te 
      voeren dat uiteindelijk kan worden volstaan met een geringere groei van het 
      aantal specialistenplaatsen dan op grond van de prognoses nodig zou zijn."
    
    
    
      -	Bij brief van 3 december 1998 heeft verweerder afwijzend gereageerd. Hierbij heeft 
      hij onder meer het volgende overwogen:
    
    
    
      "	Op uw verzoek tot uitbreiding van het aantal specialistenplaatsen heeft het 
      ministerie met haar brief van 6 januari 1998 afwijzend gereageerd. Daarbij is 
      aangegeven dat de richtlijn capaciteitswijziging zoals deze door het COTG was 
      vastgesteld niet door de minister is goedgekeurd. Dit betekent voor het COTG 
      dat wij geen mogelijkheden hebben om de specialistenplaatsen uit te breiden. 
      In onze circulaire van 27 januari met als kenmerk PS/ive/l/98/04c hebben wij 
      de enige mogelijkheden voor uitbreiding van het aantal specialistenplaatsen 
      vastgelegd. Gezien het ontbreken van een nadere detaillering van uw verzoek 
      zijn wij niet in staat uw verzoek aan de beleidsregel capaciteitswijzigingen te 
      toetsen."
    
    
    
      -	Bij brief van 9 december 1998 heeft appellante een detaillering verstrekt en voorts 
      bezwaar gemaakt tegen deze beslissing.
      -	Op 11 februari 1999 is appellante gehoord.
      -	Vervolgens heeft verweerder het bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Het bestreden besluit houdt - samengevat - onder meer het volgende in. Wat betreft het 
      verzoek een uitzondering te maken op de Beleidsregel afschaffing nadere detaillering 
      erkenningsbeschikking wordt overwogen:
    
    
    
    
      "	Het gaat dus om de vraag of het ziekenhuis bijzondere omstandigheden heeft 
      aangevoerd die een afwijking van de Beleidsregel NDE rechtvaardigen. Het 
      COTG constateert dat in het bezwaarschrift zelfs geen enkel inhoudelijk 
      argument wordt aangevoerd op grond waarvan een afwijking van de 
      beleidsregel aangewezen zou zijn. In het oorspronkelijke verzoek van 15 
      oktober 1998 wordt aangegeven dat er sprake is van een continue groei en een 
      prognose van een toenemende zorgvraag. Het ziekenhuis adstrueert dit met een 
      schema van de gerealiseerde groei in productie en in adherentie. Het COTG 
      oordeelt hierover dat een groeiende zorgvraag voor nagenoeg iedere instelling 
      in Nederland opgaat en het ziekenhuis D in dat opzicht niet bijzonder maakt. 
      Het betreft hier naar de mening van het COTG een meer gevoelsmatig 
      argument van het ziekenhuis, dat niet voldoende wordt ondersteund door 
      objectieve gegevens."
    
    
    
      Ten aanzien van het argument dat sluiting van het ziekenhuis in G heeft geleid tot toename 
      van de adherentie waardoor met 1,4 specialistenplaats zou moeten worden uitgebreid wordt 
      overwogen:
      "	Afgezien van de vraag of hiermee de claim van 6 specialistenplaatsen door het 
      ziekenhuis wordt teruggebracht naar 1,4, acht het COTG het aangevoerde niet 
      steekhoudend en de toename van de adherentie niet onderbouwd. Tijdens de 
      hoorzitting is reeds van de zijde van het ziekenhuis aangegeven dat de sluiting 
      van het ziekenhuis in Kampen in 1995 heeft geleid tot een uitbreiding van het 
      aantal specialistenplaatsen met vier. Navraag bij het Ministerie van VWS heeft 
      opgeleverd dat ultimo 1995 inderdaad een functie-uitbreiding met vier 
      eenheden heeft plaatsgevonden.
    
    
    
      Redenen hiervoor waren onder meer de adherentiecijfers en de 
      bevolkingscijfers in relatie tot de toegestane functie-eenheden voor de 
      gezondheidsregio Zwolle, waaronder ook Kampen valt (.). De resterende 2,75 
      gevraagde specialistenplaatsen werden afgewezen. Hiertegen heeft het 
      ziekenhuis geen bezwaar aangetekend. Het COTG leidt uit het besluit van de 
      Minister van VWS van 13 december 1995 af dat er ter zake dus reeds een 
      compensatie heeft plaatsgevonden. Hetgeen nu nog hierover wordt aangevoerd, 
      kan naar de mening van het COTG niet leiden tot het maken van een 
      uitzondering op de Beleidsregel NDE."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van het beroep samengevat het volgende tegen het 
      bestreden besluit aangevoerd.
    
    
    
      Appellante heeft verzocht om een uitzondering op de beleidsregel die het aantal 
      specialistenplaatsen fixeerde en niet om toepassing van de Beleidsregel 
      capaciteitswijzigingen waarin de enige mogelijkheden voor uitbreiding van het aantal 
      specialistenplaatsen waren vastgelegd (orthopedie en oogheelkunde). Detaillering van het 
      verzoek was daarom niet nodig.
      Met de overweging dat voor nagenoeg ieder ziekenhuis geldt dat sprake is van een 
      continue groei en een prognose van toenemende zorgvraag, negeert verweerder dat uit de 
      cijfers blijkt dat het ziekenhuis niet lichtvaardig aandacht vraagt voor het probleem waarin 
      het is geraakt als gevolg van een tijdelijk bedoelde algemene maatregel. De druk op het 
      ziekenhuis is structureel. De groei van de vraag in het D is relatief hoog. Daarnaast 
      verzorgen de medisch specialisten in het D 24% meer pati‰nteneenheden dan specialisten 
      in vergelijkbare ziekenhuizen. Dat is een uitermate bijzondere situatie. Het geeft aan 
      hoeveel druk op de organisatie staat en illustreert dat het ziekenhuis dreigt vast te lopen. 
      Gevolgen voor het ziekenhuis zijn structurele overbelasting en onvoldoende ruimte om 
      aandacht te schenken aan structurele kwaliteitsbewaking en kwaliteitsbevordering en aan 
      zorgvernieuwing. Verweerder had dit moeten afwegen tegen het doel van de 
      capaciteitsbeheersingsmaatregel.
      Appellante heeft op verzoek van verweerder het mogelijke effect van de sluiting van het 
      ziekenhuis te Kampen onderzocht. Het gaat om een aanvullende argumentatie. De 
      uitbreiding van het aantal specialistenplaatsen in 1995 hing samen met een aantal factoren 
      waarvan sluiting van het ziekenhuis in G er ‚‚n was.
      Appellante meent dat zij wel degelijk heeft aangegeven welke bijzondere omstandigheden 
      moeten leiden tot het niet uitvoeren van de beleidsregel. Zij meent dat verweerder het 
      verzoek zonder draagkrachtige motivering heeft afgewezen.
      5.	De beoordeling van het geschil
      Tussen partijen is in geschil of verweerder op goede gronden heeft geweigerd appellantes 
      budget te verhogen voor de uitbreiding met 6 specialistenplaatsen.
      Het College overweegt dienaangaande dat ingevolge de Beleidsregel afschaffing nadere 
      detaillering erkenningsbeschikking (Beleidsregel I-227) en de Beleidsregel 
      Capaciteitswijzigingen (Beleidsregel I-344) het aantal specialistenplaatsen is bepaald op 
      het aantal specialisten op fulltime basis dat ultimo 1995 vermeld was in de nadere 
      detaillering van de erkenningsbeschikking (behoudens overeengekomen en goedgekeurde 
      aanpassingen wegens bijzondere functies in 1997, welke voor de beoordeling van het 
      geschil niet relevant is).
      Ingevolge artikel 4:84 Awb dient het CTG te handelen overeenkomstig de beleidsregel, 
      tenzij dat voor een of meer belanghebbenden gevolgen zou hebben die wegens bijzondere 
      omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregel te dienen 
      doelen.
      Appellante heeft aangevoerd dat sprake is van bijzondere omstandigheden die meebrengen 
      dat van de toepasselijke Beleidsregels moet worden afgeweken in die zin dat het budget 
      structureel wordt verhoogd om uitbreiding met 6 specialistenplaatsen te financieren.
      Uit de motivering van het verzoek van appellante om in afwijking van de vigerende 
      Beleidsregels een budgetverhoging toe te kennen blijkt dat zij zich van andere soortgelijke 
      ziekenhuizen meent te onderscheiden doordat sprake is van een continue groei in de 
      periode 1986-1997. Volgens een prognose van appellante met betrekking tot de periode tot 
      2010 zal de adherentie van D blijven groeien. Appellante heeft verder gewezen op een 
      verder toenemende zorgvraag. Daarnaast meent appellante dat van bijzondere 
      omstandigheden sprake is doordat het aantal pati‰nteneenheden per medisch specialist in 
      D 7.345 bedraagt terwijl dit bij ziekenhuizen uit de referentiegroep 5.942 
      (MIP 1997) is.
      In het bestreden besluit heeft verweerder overwogen dat de voortdurende groei en de 
      prognose van toenemende zorgvraag voor nagenoeg iedere instelling in Nederland opgaat. 
      Ter zitting heeft verweerder benadrukt dat de gegevens die appellante bij haar verzoek 
      heeft overgelegd niet afwijken van die met betrekking tot andere ziekenhuizen. 
    
    
    
      Appellante heeft, hoewel zij heeft vezocht om af te wijken van een beleidsregel, ook na 
      hetgeen door verweerder als reactie op haar stelling is opgemerkt, niet gepreciseerd hoe de 
      haar verstrekte gegevens ten aanzien van de groei van de productie alsmede de prognoses 
      met betrekking tot D zich verhouden tot vergelijkbare ziekenhuizen of eventueel tot de 
      landelijke trend terzake. Naar het oordeel van het College heeft verweerder zich daarom op 
      het standpunt kunnen stellen dat niet is gebleken dat appellante terecht meent dat op grond 
      van de voortdurende groei en prognose van de zorgvraag sprake is van een bijzondere 
      omstandigheid op grond waarvan moet worden afgeweken van de Beleidsregels.
      Daarbij komt dat appellante bij beslissing van 13 december 1995 uitbreiding van de 
      erkenningsbeschikking met 4,0 functie-eenheden heeft verkregen. De sluiting van het 
      ziekenhuis te G heeft daarbij een rol gespeeld. Uit de berekening die appellante naar 
      aanleiding van de hoorzitting aan verweerder heeft gezonden blijkt dat de sluiting van dit 
      ziekenhuis heeft geleid tot een toename van de adherentie waardoor met 1,4 
      specialistenplaats uitgebreid zou moeten worden. Hoewel het verzoek van appellante niet 
      volledig werd gehonoreerd heeft zij tegen deze beslissing geen beroep ingesteld. Onder 
      deze omstandigheden heeft verweerder in redelijkheid kunnen menen dat de sluiting van 
      het ziekenhuis te G thans niet kan worden aangemerkt als een bijzondere omstandigheid op 
      grond waarvan moet worden afgeweken van de Beleidsregels.
      Appellante heeft weliswaar gewezen op een naar haar oordeel gestaag stijgend adherentie 
      getal maar heeft geen argumenten aangevoerd waaruit zou kunnen blijken dat van een 
      uitzonderlijke situatie sprake is op grond waarvan van een aangepast adherentie getal zou 
      moeten worden uitgegaan. Een aanpassing waarom zij overigens niet heeft verzocht zodat 
      deze argumenten met betrekking tot de adherentie hoe dan ook buiten beschouwing moeten 
      worden gelaten.
      Appellante heeft voorts gemeend dat zich te haren aanzien een bijzondere omstandigheid 
      voordoet doordat sprake is van een bijzonder hoge werkdruk. Zij heeft hiervoor verwezen 
      naar het aantal pati‰nteneenheden per specialist dat volgens appellante in D 7.345 bedraagt 
      terwijl dit bij ziekenhuizen uit de referentiegroep 5.942 is; het aantal pati‰nteneenheden per 
      specialist is in D derhalve ongeveer 24 % hoger. 
      Verweerder is noch in de primaire beschikking noch in het bestreden besluit op dit aspect 
      ingegaan. Met name blijkt niet of verweerder van oordeel is dat deze stelling feitelijk 
      onjuist is of dat hij, indien moet worden uitgegaan van de juistheid van de stelling, meent 
      dat geen sprake is van een bijzondere omstandigheid die tot afwijking van de beleidsregel 
      noopt.
      Naar het oordeel van het College kon verweerder onder deze omstandigheden niet met de 
      vaststelling dat een groeiende zorgvraag voor nagenoeg iedere instelling in Nederland 
      opgaat en verwerping van het argument dat appellante heeft ontleend aan de sluiting van 
      het ziekenhuis te G, concluderen dat de door appellante aangevoerde argumenten 
      onvoldoende zijn om een uitzondering op de Beleidsregel afschaffing nadere detaillering 
      erkenningsbeschikking te maken. Het bestreden besluit berust derhalve niet op een 
      deugdelijke motivering.
      De conclusie is dat het beroep van appellante gegrond is en dat het bestreden besluit moet 
      worden vernietigd wegens strijd met artikel 7:12, eerste lid, Awb. Bij de nieuw te nemen 
      beslissing op bezwaar zal verweerder alsnog de feitelijke juistheid van de stelling van 
      appellante dienen te onderzoeken. Vervolgens zal verweerder, indien de stelling juist is, 
      moeten vaststellen of en in welke mate appellante zich ten opzichte van andere 
      ziekenhuizen in bijzondere omstandigheden bevindt en voorts, indien en al naar gelang dat 
      het geval is, moeten beslissen over de vraag of de gevolgen voor appellante van het 
      handelen overeenkomstig de beleidsregels onevenredig zijn in verhouding tot de met de 
      beleidsregels te dienen doelen.
      Het College acht termen aanwezig om verweerder met toepassing van artikel 8:75 Awb en 
      het Besluit proceskosten bestuursrecht te veroordelen in de kosten die verzoekster in 
      verband met de behandeling van het beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. Als 
      zodanig komen voor vergoeding in aanmerking de ten behoeve van de zitting gemaakte 
      reiskosten welke worden vastgesteld op fl. 50,75.
    
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College
      -	verklaart het beroep gegrond;
      -	vernietigt het bestreden besluit;
      -	bepaalt dat verweerder, met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen, opnieuw beslist op het bezwaarschrift;
      -	veroordeelt verweerder in de proceskosten aan de zijde van appellante, welke worden vastgesteld op fl. 50,75 (zegge: vijftig gulden en vijfenzeventig cent);
      -	bepaalt dat verweerder aan appellante het door haar betaalde griffierecht ad fl. 450,-- 
      (zegge: vierhonderdvijftig gulden) vergoedt;
      -	wijst af het meer of anders gevorderde.
    
    
    
    Aldus gewezen door mr C.M. Wolters, mr J.A. Hagen en mr M.A. Fierstra in tegenwoordigheid van mr W.F. Claessens, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 10 april 2001.
    
    
    w.g. C.M. Wolters				w.g. W.F. Claessens