ECLI:NL:RBZUT:2005:AZ4683, Rechtbank Zutphen, 22-11-2005, 05/64 en 05/65 GEMWT
Rechtbank Zutphen — Uitspraak 
Datum: 2005-11-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Tuinhuisje Putten.

RECHTBANK ZUTPHEN
      Enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    
    Reg.nr.: 05/64 en 05/65 GEMWT
    
    
    
    UITSPRAAK
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      [eiser], wonende te [plaats], eiser,
      en
      het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Putten, verweerder,
    
    
    alsmede [derde-partij] te [plaats], derde partij.
    
    
    1. Aanduiding bestreden besluiten
    
    Besluiten van verweerder van 3 december 2004 (BM/2004/14920) en (nr BM/2004/15305) .
    
    
    2. Feiten
    
    
      De derde partij heeft op 27 januari 2000 middels een meldingsformulier bouwvoornemen
      aan verweerder gemeld voornemens te zijn een tuinhuisje van 9 m2 te plaatsen op het
      perceel [straat en huisnummer] te [plaats], kadastraal bekend als gemeente Putten, sectie [kadasternummer]
    
    
    
      Bij besluit van 7 maart 2000 heeft verweerder de melding geaccepteerd en aan de derde
      partij meegedeeld dat hij tot de bouw van het tuinhuisje kan overgaan. Verweerder heeft er
      bij dat besluit op gewezen dat binnen dertien weken met de bouw moet worden beginnen
      omdat anders een nieuwe melding moet worden gedaan.
    
    
    
      Bij brief van 18 april 2000 heeft eiser tegen dat besluit bezwaar gemaakt en verzocht
      handhavend op te treden tegen het reeds gerealiseerde tuinhuisje.
    
    
    
      Bij besluit van 7 september 2000 heeft verweerder het bezwaar van eiser gegrond verklaard
      en het besluit van 7 maart 2000 ingetrokken. Hierbij is meegedeeld dat op het
      handhavingsverzoek afzonderlijk zal worden beslist. Tegen dit besluit is geen beroep
      ingesteld bij de rechtbank.
    
    
    
      Bij brief van 20 april 2001 heeft eiser nogmaals verzocht om handhavend op te treden tegen
      de inmiddels illegaal geworden situatie. Bij brief van 17 mei 2001 heeft eiser bezwaar
      gemaakt tegen het uitblijven van een beslissing op het handhavingsverzoek. Bij brief van
      dezelfde datum is verzocht om een voorlopige voorziening. Bij besluit van 21 juni 2001 heeft
      verweerder afwijzend beslist op het handhavingsverzoek. Bij uitspraak van 21 augustus 2001
      heeft de fungerend president van deze rechtbank het verzoek om een voorlopige voorziening
      afgewezen.
      Bij besluit van 26 februari 2002 heeft verweerder het bezwaar van eiser tegen het besluit van
      21 juni 2001 gegrond verklaard en de derde partij onder verbeurte van een dwangsom gelast
      het tuinhuisje binnen acht weken te verwijderen. Bij uitspraak van 26 juni 2003 is het tegen
      dat besluit door de derde partij ingestelde beroep gegrond verklaard, het bestreden besluit
      vernietigd en bepaald dat verweerder opnieuw op het bezwaar dient te beslissen. Het tegen
      die uitspraak door verweerder ingestelde hoger beroep is ingetrokken. Eiser heeft geen
      beroep ingesteld.
    
    
    
      Bij het aan de derde partij gerichte besluit van 20 januari 2004 heeft verweerder aan eiser
      meegedeeld het tuinhuisje, onder voorwaarden, te gedogen. Tegen dat besluit heeft eiser bij
      brief van 3 maart 2004 bezwaar gemaakt. Daarbij heeft eiser verweerder verzocht om alsnog
      (opnieuw) te beslissen op het bezwaarschrift van 17 mei 2001.
    
    
    
      Bij de bestreden besluiten heeft verweerder de bezwaren van eiser van 17 mei 2001 en
      3 maart 2004 - overeenkomstig het advies van de Commissie voor de behandeling van
      bezwaar en beroepschriften van 14 september 2004 - ongegrond verklaard
    
    
    
    3. Procesverloop
    
    
      Namens eiser is door mr. H.G.M. van der Westen, advocaat te Eindhoven, beroep ingesteld
      op de in het beroepschrift vermelde gronden. Verweerder heeft de op de zaak betrekking
      hebbende stukken en een verweerschrift ingezonden. Bij brief van 1 juni 2005 heeft mr.
      L. Bolier, juridisch adviseur te Elspeet, het standpunt van de derde partij uiteengezet.
    
    
    
      Het beroep is behandeld ter zitting van 12 oktober 2005, waar eiser in persoon is
      verschenen, bijgestaan door mr. Van der Westen. Verweerder heeft zich laten
      vertegenwoordigen door mr G.J. Vooren. Namens de derde partij is verschenen mr Bolier.
    
    
    
    4. Motivering
    
    
      Beoordeeld dient te worden of verweerder op goede gronden heeft geweigerd om
      handhavend op te treden tegen de aanwezigheid van een tuinhuisje op het in rubriek 2
      bedoelde perceel.
    
    
    
      Verweerder heeft in de bestreden besluiten overwogen dat de aan de orde zijnde belangen
      van eiser en de derde partij, de mate van inbreuk op het ruimtelijk regime en de mate van
      toekomstige precedentwerking, bijzondere omstandigheden zijn op grond waarvan het
      verzoek van eiser kan worden afgewezen en van handhavend optreden kan worden
      afgezien.
    
    
    
      Ingevolge artikel 40, eerste lid van de Woningwet is het verboden te bouwen zonder of in
      afwijking van een vergunning van burgemeester en wethouders.
    
    
    
      Tussen partijen is niet (meer) in geschil dat het tuinhuisje vergunningplichtig is en zonder
      bouwvergunning is opgericht. Verweerder is derhalve bevoegd handhavend op te treden
      tegen het in strijd met artikel 40 Woningwet opgerichte tuinhuisje .
    
    
    
      Gelet op het algemeen belang dat is gediend met handhaving, zal in geval van overtreding
      van een wettelijk voorschrift het bestuursorgaan dat bevoegd is om met bestuursdwang of
      een last onder dwangsom op te treden, in de regel van deze bevoegdheid gebruik moeten
      maken. Slechts onder bijzondere omstandigheden mag het bestuursorgaan weigeren dit te
      doen. Dit kan zich voordoen indien concreet zicht op legalisering bestaat. Voorts kan
      handhavend optreden zodanig onevenredig zou zijn in verhouding tot de daarmee te dienen
      belangen dat van optreden in die concrete situatie behoort te worden afgezien.
    
    
    
      Niet in geschil is dat het tuinhuisje op grond van het vigerend bestemmingsplan niet
      gelegaliseerd kan worden, dat het bestemmingsplan niet voorziet in een vrijstellingsbepaling
      die het tuinhuisje kan legaliseren en dat het tuinhuisje niet valt onder het
      bouwovergangsrecht van het bestemmingsplan. Evenmin is in geschil dat voor het tuinhuisje
      met toepassing van artikel 19, tweede en derde lid van de Wet Ruimtelijke Ordening (WRO)
      geen vrijstelling van het vigerende bestemmingsplan kan worden verleend en dat ook
      overigens geen concreet uitzicht op legalisering bestond op legalisering in de vorm van
      planherziening.
    
    
    
      Gelet op het voorgaande verstaat de rechtbank het standpunt van verweerder aldus dat
      verweerder meent dat handhavend optreden zodanig onevenredig is tot de daarmee te
      dienen belangen dat van optreden moet worden afgezien. De rechtbank kan verweerder in
      dat standpunt volgen en overweegt dienaangaande als volgt.
    
    
    
      Blijkens de gedingstukken is de strook grond aan de achterzijde van onder meer de percelen
      van eiser en de derde partij ingevolge het bestemmingsplan "de Kom" bestemd als "houtwal".
      Nadat de houtwal is gerooid is de strook grond als siertuin in gebruik genomen en heeft eiser
      verzocht tegen dit strijdig gebruik op te treden. Dit heeft geresulteerd in een besluit van
      verweerder van 12 april 1999, waarbij het gebruik als siertuin in afwachting van
      planherziening werd gedoogd onder aanbieding van fl. 5.000,- ter compensatie van het
      nadeel van eiser. Gelet hierop en gelet op de geringe omvang van het tuinhuisje kan, in
      navolging van de uitspraak van deze rechtbank van 26 juni 2003, niet worden gezegd dat er
      ten opzichte van eiser sprake is van een zeer ernstige overtreding. De rechtbank neemt
      daarbij in aanmerking dat de afstand tussen het tuinhuisje en de woning van eiser 30 meter
      bedraagt en dat het zicht op dat tuinhuisje wordt afgeschermd door de ter plaatse aanwezige
      coniferenhaag. De rechtbank merkt voorts op dat blijkens de gedingstukken eisers belang bij
      de handhaving ligt in de vrees dat op de strook meerdere tuinhuisjes zullen worden
      opgericht.
    
    
    
      In aanmerking nemende dat de derde partij - gelet op de mededeling in het besluit van 7
      maart 2000 -feitelijk niet veel anders kon dan het tuinhuisje binnen dertien weken na
      acceptatie van de melding realiseren, kon verweerder naar het oordeel van de rechtbank bij
      de belangenafweging de belangen van de derde partij laten prevaleren. De rechtbank acht
      het daarbij van belang dat het aan de derde partij gerichte gedoogbesluit met de daaraan
      verbonden voorwaarden in voldoende mate waarborg biedt dat tegen de oprichting van
      meerdere tuinhuisjes handhavend zal worden opgetreden. Hetgeen door eiser is aangevoerd
      geeft geen aanleiding tot een ander standpunt.
    
    
    
      Het vorengaande leidt tot de conclusie dat verweerder op goede gronden heeft geweigerd
      handhavend op te treden. De beroepen zijn derhalve ongegrond.
    
    
    
      De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling op grond van artikel
      8:75 van de Algemene wet bestuursrecht zodat beslist moet worden als hierna is
      aangegeven.
    
    
    5. Beslissing
    
    De rechtbank,
    
    recht doende:
    
    - verklaart de beroepen ongegrond.
    
    
      Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending hoger beroep
      worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, Postbus
      20019,2500 EA Den Haag.
    
    
    
    
      Aldus gegeven door mr. N.K. van den Dungen-Dijkstra en in het openbaar uitgesproken op
      17 november 2005 in tegenwoordigheid van de griffier.