ECLI:NL:RVS:2002:AE9000, Raad van State, 16-10-2002, 200106053/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2002-10-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

200106053/1.
      Datum uitspraak: 16 oktober 2002
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    
      de Stichting “Stichting Advocadur”, gevestigd te Wehl,
      appellante,
    
    
    tegen de uitspraak van de arrondissementsrechtbank te Zutphen van 15 november 2001 in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    de Staatssecretaris van Justitie.
    
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 14 augustus 2000 heeft de Staatssecretaris van Justitie (hierna: de Staatssecretaris) geweigerd appellante financiële ondersteuning te verlenen.
    
    Bij besluit van 12 december 2000 heeft de Staatssecretaris het daartegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Dit besluit is aangehecht.
    
    Bij uitspraak van 15 november 2001, verzonden op 22 november 2001, heeft de arrondissementsrechtbank te Zutphen (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellante ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft appellante bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 7 december 2001, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht.
    
    Bij brief van 18 februari 2002 heeft de Staatssecretaris van antwoord gediend.
    
    Na afloop van het vooronderzoek zijn nog stukken ontvangen van appellante. Afschriften van deze stukken zijn aan de andere partij toegezonden.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 15 juli 2002, waar de Staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. J.M.M. Wijnen, ambtenaar ten departemente, is verschenen. Appellante heeft zich ter zitting niet doen vertegenwoordigen.
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.    Appellante heeft vooreerst betoogd dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat - samengevat weergegeven - voor de Staatssecretaris redelijkerwijs geen aanleiding bestond om het verzoek anders op te vatten dan louter als een verzoek om subsidie, haar beoordeling zich tot de afwijzing daarvan dient te beperken en derhalve andere mogelijkheden haar te helpen in rechte buiten beschouwing dienen te blijven. Voorts richt appellante zich tegen de overweging van de rechtbank dat, gelet op de door haar te respecteren beleidsvrijheid, slechts ter beoordeling staat of het door de Staatssecretaris bij de beslissing op bezwaar ingenomen standpunt kennelijk onredelijk is en of de gegeven motivering dit standpunt kan dragen. Volgens appellante had de rechtbank een eigen oordeel moeten vellen omtrent de door appellante naar voren gebrachte feiten.
    
    2.1.1.    Dit betoog faalt. Bij brief van 17 mei 2000 heeft appellante, die zich blijkens haar statuten onder meer ten doel stelt belangeloos bijstand in juridische kwesties te verlenen, de Staatssecretaris verzocht om haar te helpen. De Staatssecretaris heeft dit niet nader gespecificeerde verzoek, lettend op zijn inhoud, opgevat als een verzoek om subsidie en daarop afwijzend beslist. Gelet op de stukken, met name het bezwaarschrift van appellante en het verslag van de hoorzitting, is de rechtbank terecht tot het oordeel gekomen dat het bezwaar van appellante zich er niet tegen richtte dat de Staatssecretaris het inleidende verzoek van appellante als een aanvraag om financiële ondersteuning heeft opgevat. Eerst later in de procedure heeft appellante duidelijk gemaakt dat het haar niet slechts om het verkrijgen van subsidie gaat, maar zij vooral wenst dat de Staatssecretaris bereidheid en ontvankelijkheid toont voor de problemen die mensen volgens haar met het rechtsbedrijf ondervinden en de structurele oorzaken die daaraan volgens haar ten grondslag liggen. In zoverre evenwel is geen sprake van een aanvraag in de zin van artikel 1:3, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht en is het uitblijven van een reactie van de Staatssecretaris geen besluit, waartegen bij de bestuursrechter kan worden opgekomen. De rechtbank heeft zich derhalve terecht beperkt tot toetsing van de handhaving van de afwijzing van het subsidieverzoek. Bij gebreke van enige regeling, waaraan appellante aanspraak op subsidie zou kunnen ontlenen, heeft de rechtbank evenzeer terecht volstaan met een terughoudende toetsing. Gegeven de beleidsvrijheid die de Staatssecretaris bij gebreke van een wettelijke regeling toekomt, heeft zij voorts terecht geen grond gevonden voor het oordeel dat deze de afwijzing bij de beslissing op bezwaar niet in redelijkheid heeft kunnen handhaven.
    
        Overigens is ter zitting gebleken dat appellante, voorzover het haar om andere zaken dan subsidiëring van haar activiteiten gaat, voor een nader gesprek op het Ministerie van Justitie is uitgenodigd.
    
    2.2.    Appellante heeft verder betoogd dat de rechtbank ten onrechte tot de conclusie is gekomen dat de door de Staatssecretaris gegeven motivering zijn standpunt kan dragen, nu hetgeen in de beslissing op bezwaar is gesteld niet op onderzoek is gebaseerd en haar ervaringen anders leren. Volgens appellante heeft de rechtbank dan ook ten onrechte geen grond gevonden voor het oordeel dat de Staatssecretaris, alvorens tot zijn standpuntbepaling te komen, nader onderzoek had dienen te verrichten naar de inhoud van de bij haar aanwezige dossiers. Ten slotte heeft de rechtbank volgens haar ten onrechte geen aanleiding gezien om getuigen en deskundigen te horen. Zij heeft de Afdeling verzocht dat alsnog te doen.
    
    2.2.1.    Dit betoog faalt evenzeer. Er is geen rechtsgrond voor enige verplichting van de Staatssecretaris tot het doen verrichten van het door appellante gewenste nader onderzoek, op het verrichten waarvan het verzoek om subsidie nu juist betrekking had. De rechtbank heeft de beslissing op bezwaar dan ook niet ten onrechte in stand gelaten.
    
        Gelet op het vorenoverwogene, heeft de Afdeling het niet nodig geacht de door appellante genoemde personen als getuigen/deskundigen op te roepen en ziet zij in de omstandigheid dat de rechtbank op haar daartoe strekkend verzoek evenmin is ingegaan, geen aanleiding voor vernietiging van de aangevallen uitspraak.
    
    2.3.    Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    2.4.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. R.W.L. Loeb, Voorzitter, en
    
    mr. M. Vlasblom en mr. H.G. Lubberdink, Leden,
    
    in tegenwoordigheid van mr. R.P. Hoogenboom, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Loeb    w.g. Hoogenboom
      Voorzitter    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 16 oktober 2002
    
    66/119-408.