ECLI:NL:HR:2000:AA8976, Hoge Raad, 28-11-2000, 01241/99
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-11-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: -

28 november 2000
      Strafkamer
      nr. 01241/99
    
    
    Hoge Raad der Nederlanden
    
    Arrest
    		
    
      op het beroep in cassatie tegen een vonnis van 
      de Arrondissementsrechtbank te Almelo van 29 
      juli 1999, parketnummer 08/401307-98, in de 
      strafzaak tegen:
      [verdachte], geboren te [geboorteplaats] op 
      [geboortedatum] 1955,  wonende te [woonplaats]. 
    
    
    1.   De bestreden uitspraak
    
    De Rechtbank heeft in hoger beroep - met vernietiging van een bij verstek gewezen vonnis van de Kantonrechter te Enschede van 15 februari 1999 - de verdachte ter zake van “overtreding van het bepaalde bij artikel 2.4.17 aanhef en onder b van de Algemene Plaatselijke Verordening voor de gemeente Losser” veroordeeld tot een geldboete van negentig gulden, subsidiair één dag hechtenis.
    
    2.	Geding in cassatie
    
    
      2.1. Het beroep is ingesteld door de verdachte. Deze heeft bij schriftuur middelen van cassatie voorgesteld. 
      De schriftuur is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      De Advocaat-Generaal Wortel heeft geconcludeerd dat de bestreden uitspraak zal worden vernietigd, doch uitsluitend ten aanzien van de kwalificatie, dat 
      de Hoge Raad het bewezenverklaarde feit zal kwalificeren als: “Overtreding van het bepaalde bij artikel 2.4.17 aanhef en tweede lid onder b van de Algemene Plaatselijke Verordening voor de Gemeente Losser” en dat het beroep voor het overige zal worden verworpen.
    
    
    2.2. De Hoge Raad heeft kennisgenomen van het schriftelijk commentaar van de verdachte op de conclusie van de Advocaat-Generaal.
    
    3.   Beoordeling van het tweede middel.
    
    3.1. Het middel bevat onder meer de klacht dat de Rechtbank het bewezenverklaarde onjuist heeft gekwalificeerd.
    
    
      3.2. Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij  "te De Lutte in de gemeente Losser, op 22 maart 1998, als eigenaar of houder van een hond, deze hond anders dan aangelijnd heeft laten lopen op of aan de Zandhuizerweg, gelegen in het gebied 
      Lutterzand, zijnde een voor het publiek toegankelijke en door burgemeester en wethouders aangewezen plaats".
    
    
    3.3. De Rechtbank heeft het bewezenverklaarde gekwalificeerd als "overtreding van het bepaalde bij artikel 2.4.17 aanhef en onder b van de Algemene Plaatselijke Verordening voor de gemeente Losser".
    
    
      3.4. Art. 2.4.17 van de Algemene Plaatselijke Verordening voor de gemeente Losser luidde ten tijde van het bewezenverklaarde feit als volgt:
      “Het is de eigenaar of houder van een hond 
      verboden die hond te laten verblijven of te laten 
      lopen:
    
    
    
      1. a. binnen de bebouwde kom op de weg zonder dat die hond aangelijnd is;
      b. op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig ingerichte kinderspeelplaats, zandbak of speelweide of op een andere door burgemeester en wethouders aangewezen plaats;
      c. op de weg zonder voorzien te zijn van een halsband 
      of een door middel van tatoeage aangebracht identifi-
      catiemerk, die de eigenaar of houder duidelijk doen 
      kennen.
    
    
    
      2. Burgemeester en wethouders kunnen andere plaatsen 
      aanwijzen waar het naar hun oordeel:
      a.	een eigenaar of houder van een hond verboden is
      die hond te laten verblijven of te laten lopen;
      b.een eigenaar of houder van een hond verboden is 
      die hond te laten verblijven of te laten lopen zonder dat deze is aangelijnd”.
    
    
    
      3.5. Gelet op de hiervoor onder 3.2 vermelde bewezenverklaring en de onder 3.4 weergegeven tekst van de te dezen toepasselijke APV-bepaling, is de kwalificatie die de Rechtbank aan de bewezenverklaring heeft gegeven minder juist. Deze behoort te luiden: 
      “Overtreding van een voorschrift, gegeven bij 
      artikel 2.4.17, aanhef en onder 2 sub b, van de 
      Algemene Plaatselijke Verordening voor de gemeente Losser”. 
    
    
    3.6. De kwalificatie behoeft dus verbetering. Voorzover het middel daarover klaagt, is het terecht voorgesteld. 
    
    
      3.7. Voor het overige kan het middel niet tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien art. 101a RO, geen nadere 
      motivering nu het middel in zoverre  niet noopt tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
    
    
    4.	Beoordeling van het eerste en het derde middel
    
    
      De middelen kunnen niet tot cassatie leiden. Dit 
      behoeft, gezien art. 101a RO, geen nadere motivering nu de middelen niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
    
    
    5. Slotsom
    
    Nu vernietiging op grond van het tweede middel slechts tot de hierna te vermelden verbetering leidt, terwijl de Hoge Raad geen grond aanwezig oordeelt waarop de bestreden uitspraak ambtshalve zou behoren te worden vernietigd, moet worden beslist als volgt.
    
    6. Beslissing
    
    
      De Hoge Raad:
      Vernietigt de bestreden uitspraak, maar uitsluitend 
      voor wat betreft de kwalificatie van het bewezenverklaarde;
    
    
    
      Kwalificeert het bewezenverklaarde feit als “Overtreding van een voorschrift, gegeven bij artikel 2.4.17, aanhef en onder 2 sub b, van de Algemene Plaatselijke Verordening voor de gemeente Losser”;
      Verwerpt het beroep voor het overige.
    
    
    Dit arrest is gewezen door de vice-president W.J.M. Davids als voorzitter, en de raadsheren A.J.A. van Dorst en B.C. de Savornin Lohman, in bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en uitgesproken op 28 november 2000.