ECLI:NL:CBB:2001:AB0546, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 15-02-2001, AWB 99/97
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 99/97					15 februari 2001
      	11200
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellante,
      gemachtigde: mr R.H.M. Wagemans, advocaat te Maastricht, 
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, verweerder,
      gemachtigde: mr L.P. de Wit, werkzaam ten departemente.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 25 januari 1999 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 14 december 1998.
      Onder dagtekening 6 april 1999 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.
      Op 4 januari 2001 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden. Aldaar heeft verweerder 
      zijn standpunt nader uiteen doen zetten. Appellante heeft zich, ofschoon behoorlijk 
      opgeroepen, niet ter zitting doen vertegenwoordigen.
      2.	De grondslag van het geschil
      Bij zijn oordeelsvorming gaat het College uit van de volgende feiten en omstandigheden.
      - Appellante exploiteert een transportonderneming, die zich toelegt op het vervoer van 
      varkens. In verband met het uitbreken van de klassieke varkenspest vond ten tijde 
      hier in geding het transport van varkens hoofdzakelijk plaats in het kader van de 
      opkoopregeling van LASER, de overnameregeling van de Rijksdienst voor de 
      Keuring van Vee en Vlees (hierna: RVV) bij welzijnsproblemen op verdachte 
      bedrijven en het transport van levende varkens op preventief te ruimen bedrijven.
      - Voor het gebied waarin de onderneming van appellante is gevestigd, gold een door 
      verweerder op grond van artikel 30 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren 
      (hierna: Gwwd) uitgevaardigd vervoersverbod.
      - Van dat vervoersverbod kan ingevolge artikel 107 van de Gwwd ontheffing worden 
      verleend. De verlening van zodanige ontheffingen is gemandateerd aan de directeur 
      van de Veterinaire Dienst  van de RVV.
      - Krachtens artikel 7.1 van het Besluit Dierenvervoer 1994 geldt als norm voor de 
      beladingsdichtheid bij het vervoer van varkens van circa 100 kg een gewicht van ten 
      hoogste 235 kg per vierkante meter. De overtreding van dit voorschrift is strafbaar 
      gesteld ingevolge de Wet op de Economische Delicten.
      - Ontheffingen van de geldende vervoersverboden werden per individueel transport 
      verleend. Daartoe meldden de varkenshouders de op te kopen, over te nemen of te 
      ruimen varkens aan bij handelaren of bemiddelaars, die voor het laten verrichten van 
      het vervoer konden kiezen uit een aantal op een lijst van de RVV ingeschreven 
      vervoerders.
      - Bij schrijven van 13 mei 1997 heeft verweerder aan - onder meer - de 
      Samenwerkende Veetransportbedrijven (hierna: SAVEETRA) het volgende te 
      kennen gegeven:
    
    
    
      "	Bij het vervoer van slachtvarkens en biggen voor de opkoopregeling, de 
      overname van dieren van verdachte bedrijven en de afvoer van dieren van 
      preventief te ruimen bedrijven worden nog steeds gevallen van overbelading 
      van veewagens geconstateerd.
      Dit mag niet meer voorkomen.
      Op grond van het Besluit dierenvervoer 1994 is de vervoerder verantwoordelijk 
      voor de toepassing van de voorschriften voor het vervoer van dieren. Dit is 
      onverkort voor het hierboven bedoelde vervoer van toepassen. Ook de 
      volgende situaties ontslaan de vervoerder niet van deze plicht:
    
    
    
      -	het aantal dieren vermeld op de ritontheffing zou leiden tot overbelading;
      -	de door het planningsteam RVV opgedragen aantal te vervoeren dieren voor 
      een rit zou leiden tot overbelading;
      -	de ritbegeleider, die namens RVV of Laser het vervoer begeleidt, treedt niet 
      op tegen overbelading of tegen het laden van wrakke dieren.
    
    
    
      In al deze en dergelijke gevallen heeft de vervoerder de plicht er zelf voor te 
      zorgen dat de beladingsgraad correct wordt toegepast en dat wrak vee niet 
      wordt geladen.
    
    
    
      Met de AID is afgesproken dat vanaf heden streng zal worden opgetreden tegen 
      overtredingen van de vervoersnormen. Bij constatering van een overtreding zal 
      de AID proces-verbaal opmaken. Indien dezelfde vervoerder twee keer een 
      proces-verbaal voor overtreding van het Besluit dierenvervoer 1994 krijgt 
      aangezegd, dan wordt die vervoerder door de RVV en Laser voor 4 weken 
      uitgesloten van vervoer voor opkoop- en overnameregeling en voor preventieve 
      ruiming.
      Krijgt dezelfde vervoerder daarna opnieuw een proces-verbaal wegens 
      overtreding van het Besluit dan wordt hij door de RVV en Laser voor de gehele 
      varkenspestperiode van zulk transport uitgesloten."
    
    
    
      - De Algemene inspectiedienst van verweerder heeft op 20 mei 1997 en op 2 juni 1997 
      proces-verbaal opgemaakt ter zake van overtredingen door appellante van 
      vorenomschreven beladingsnorm, gepleegd op 13, 22 en 24 mei 1997. Op 13 mei 
      1997 is met twee vrachtwagens van appellante de beladingsnorm met meer dan 25 kg 
      overschreden.
      - Bij schrijven van 3 juni 1997 is appellante, onder verwijzing naar het aan de 
      SAVEETRA gericht schrijven van 13 mei 1997, te kennen gegeven dat in verband 
      met evenvermelde feiten haar bedrijf met onmiddellijke ingang wordt uitgesloten van 
      het hiervoor genoemde vervoer van varkens, alsmede dat de maatregel geldt tot 
      1 juli 1997 en betrekking heeft op alle veetransportmiddelen van haar bedrijf.
      - Tegen deze uitsluiting is vanwege appellante een bezwaarschrift ingediend. Tevens 
      heeft appellante met drie anderen verzocht om een voorlopige voorziening, als 
      bedoeld in artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb). De 
      president van het College heeft naar aanleiding daarvan bij uitspraak d.d. 
      12 juni 1997, nrs. AWB 97/723 t/m 97/726 beslist tot schorsing van genoemde 
      uitsluiting met ingang van 17 juni 1997. Die beslissing berust onder meer op de 
      volgende overwegingen:
    
    
    
    
      "	Bij het door verweerder gevoerde beleid ter zake van de handhaving van de 
      onderhavige voorschriften, leidt een herhaalde overtreding van de 
      beladingsnorm zonder meer tot het opleggen van de uniforme sanctie van 
      uitsluiting van deelname aan het vervoer van varkens voor een periode van vier 
      weken. Dit betekent in de huidige omstandigheden het stilleggen van de 
      onderneming voor die periode. Niet valt in te zien dat verweerder ter 
      handhaving van de litigieuze norm niet een stringent handhavingsbeleid zou 
      mogen hanteren. Daarbij dient echter het evenredigheidsbeginsel nauwkeurig 
      in het oog te worden gehouden. Zonder de belangen van het dierenwelzijn uit 
      het oog te verliezen zal daarbij ook met de belangen van de vervoerders 
      rekening gehouden moeten worden. Tegen die achtergrond komt de president 
      het hier gevolgde beleid te ongenuanceerd voor, nu dit niet voorziet in enige 
      vorm van individuele beoordeling, waarbij rekening kan worden gehouden met 
      factoren als de omvang van de onderneming, de mate waarin de norm is 
      overschreden en dergelijke. Daarbij komt dat van de zijde van verweerder op 
      geen enkele wijze duidelijk is gemaakt, waarom is gekozen voor een 
      uitsluitingsperiode van juist vier weken.
      De president gaat ervan uit dat verweerder de behandeling van het 
      bezwaarschrift zal benutten om zich op deze vragen te bezinnen. Hangende die 
      behandeling behoren naar het oordeel van de president de verzoekende partijen 
      niet vrij-uit te gaan. Daarbij is van belang dat in alle gevallen, ten tijde van het 
      opmaken van het tweede procesverbaal nog steeds sprake was van 
      overtredingen van de norm met meer dan 10%. Bovendien waren de 
      verzoekende partijen er allen van op de hoogte dat ingeval voor de tweede keer 
      proces-verbaal ter zake van de beladingsnorm tegen hen werd opgemaakt er 
      maatregelen zouden volgen. De precieze datum waarop voor de eerste keer 
      proces-verbaal tegen hen werd opgemaakt doet daarbij niet ter zake. Evenmin 
      is doorslaggevend dat het bij het laden wellicht moeilijk in te schatten is hoe 
      het gewicht in het totaal zal uitvallen; dan dienen de vervoerders maar aan de 
      veilige kant te blijven.
      Alles overziende acht de president een effect van de besluiten, neerkomende op 
      het uitsluiten van vervoer voor een periode van veertien dagen, in 
      overeenstemming met de aard en ernst van de door verzoekende partijen 
      begane overtredingen, zonder afbreuk te doen aan het door verweerder 
      nagestreefde doel om inachtneming van de beladingsnorm te bereiken."
    
    
    -	Vervolgens heeft verweerder het bestreden besluit genomen.
    
    
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Het bestreden besluit houdt onder meer het volgende in.
      "	Ten aanzien van de inhoud van de besluiten merk ik nog het volgende op. Tot 
      de regels die het welzijn van dieren beogen te bevorderen behoorden de 
      beladingsnormen voor veevervoer, die er een bijdrage aan willen leveren dat 
      vee vanuit welzijnsoogpunt op een verantwoorde wijze wordt vervoerd. (.)
    
    
    
      Ten behoeve van het vervoer van varkens in het kader van de opkoopregeling, 
      de overnameregeling en van de preventieve ruiming van varkensbedrijven 
      wordt in de gebieden waar een vervoersverbod geldt gebruik gemaakt van de 
      mogelijkheid die artikel 107 van de Wet biedt om ontheffing te verlenen.
    
    
    
      In de protocollen die zijn opgesteld ten behoeve van het vervoer van varkens in 
      ingesloten gebieden is steeds het voorschrift opgenomen dat de beladingsnorm 
      van bij het transport betrokken voertuigen niet wordt overschreden. In bedoelde 
      protocollen is steeds een afzonderlijke passage opgenomen waarin wordt 
      ingegaan op de beladingsnormen. In de protocollen is eveneens aangegeven dat 
      het niet naleven van de voorwaarden zal worden aangemerkt als een 
      overtreding van het vervoersverbod en mee zal brengen dat nieuwe 
      ontheffingen voor het betrokken vervoermiddel niet zullen worden verleend. 
      Aan de protocollen is op ruime wijze bekendheid gegeven.
    
    
    
      Nadat er in de praktijk herhaaldelijk overtredingen van de beladingsnorm 
      waren geconstateerd is aan de Samenwerkende Veetransporteurs (Saveetra) bij 
      brief van 13 mei 1997 onder meer bericht dat de beladingsnorm die volgt uit 
      het Besluit dierenvervoer 1994 ook geldt voor de transporten van varkens die 
      met ontheffing worden verricht binnen de ingesloten gebieden.
      Daarbij is aangekondigd dat in de toekomst streng zal worden opgetreden tegen 
      overtreding van de vervoersnormen, waaronder de norm voor belading. De 
      AID zal van de betreffende overtreding proces-verbaal opmaken. Indien 
      dezelfde vervoerder twee keer een proces-verbaal voor overtreding van het 
      Besluit krijdt aangezegd, dan wordt die vervoerder voor vier weken uitgesloten 
      van vervoer voor de opkoop- en de overnameregeling, alsmede voor het 
      vervoer in het kader van de preventieve ruiming.
    
    
    
      Uit de processen-verbaal blijkt dat u verklaard heeft de protocollen en de brief 
      van de RVV van 13 mei 1997 te kennen, zodat moet worden aangenomen dat 
      Saveetra gevolg heeft gegeven aan het verzoek de inhoud van de brief van 13 
      mei 1997 aan de leden bekend te maken.
    
    
    
      Daarnaast geldt dat het niet ongewoon is dat de overheid bij zijn bestuurs- en 
      privaatrechtelijk handelen het voorkomen van strafbare feiten nastreeft. Dat is 
      rechtens niet alleen toelaatbaar, maar ook gewenst. In zoverre diende u, ook los 
      van protocollen en brieven, er rekening mee te houden dat in de toekomst geen 
      ontheffingen meer zouden worden verleend indien er strafbare feiten worden 
      geconstateerd. Dit klemt temeer wanneer het strafbare feiten betreft die in 
      nauwe relatie staan met de ontheffingen die in casu aan de orde zijn.
    
    
    
      U voert aan dat de overtredingen die zijn begaan voor 15 mei 1997, het 
      moment waarop het gewijzigde beleid ten aanzien van overbelading bekend is 
      gemaakt, u niet kunnen worden tegengeworpen. Hierover merk ik het volgende 
      op. Vast staat dat u in ieder geval op het moment dat de tweede overtreding is 
      geconstateerd op de hoogte was van het feit dat er maatregelen genomen 
      zouden worden. De omstandigheid dat het eerste procesverbaal reeds werd 
      opgemaakt voor 15 mei 1997 maakt dat niet anders. De getroffen maatregelen 
      werden immers in het vooruitzicht gesteld bij het herhalen van de overtreding. 
      Op het moment dat de overtreding werd begaan waarop de maatregelen zouden 
      volgen, was u uitdrukkelijk op de hoogte van de consequenties die dat met zich 
      mee zou kunnen brengen.
    
    
    
      U stelt dat u destijds onder grote druk moest werken en dat het gewicht van de 
      te laden varkens vaak moeilijk was in te schatten. Daarover merk ik het 
      volgende op. Gezien de omstandigheden waaronder destijds moest worden 
      gewerkt is het volstrekt duidelijk dat er regelmatig sprake is geweest van een 
      hoge werkdruk. Dit neemt naar mijn oordeel echter niet weg dat de 
      noodzakelijke werkzaamheden op verantwoorde wijze dienden te geschieden. 
      Dat is een van de redenen waarom is gewerkt met zogenaamde protocollen. De 
      inhoud van de protocollen is er op gericht te bevorderen dat de werkzaamheden 
      op een verantwoorde wijze worden verricht. Uiteraard realiseer ik mij dat onder 
      de gegeven omstandigheden het geen eenvoudige opgave was het gewicht van 
      de varkens te schatten. Dat is ook de reden geweest dat eerst bij het 
      overschrijden van de beladingsnorm met meer dan 25 kilogram per vierkante 
      meter daarvan een proces-verbaal is opgemaakt. In andere gevallen is er door 
      de Algemene Inspectiedienst alleen gewaarschuwd. Overigens merk ik op dat 
      het in verband met eventuele moeilijkheden bij het schatten van de gewichten 
      van de varkens het voor de hand zou liggen aan de veilige kant te blijven. Dit 
      geldt temeer nadat er door de AID waarschuwingen waren gegeven en er reeds 
      overtredingen waren geconstateerd.
    
    
    
      Met betrekking tot de proportionaliteit van de opgelegde maatregelen merk ik 
      het volgende op. Naar aanleiding van de uitspraak van de President van het 
      College van Beroep voor het bedrijfsleven van 12 juni 1997, waarin het 
      bestreden besluit is geschorst met ingang van 17 juni 1997, heb ik mijn beleid 
      ten aanzien van de bij geconstateerde overbelading te treffen maatregelen 
      gewijzigd. Het gewijzigde beleid kwam op het volgende neer. Bij de eerste 
      geconstateerde overtreding van de beladingsgraad, waarbij de belading groter is 
      dan 260 kilogram per vierkante meter, ontvangt de eigenaar van het 
      transportmiddel waarmee de overtreding is begaan een waarschuwing. Bij een 
      tweede overtreding wordt aan de transporteur gedurende veertien dagen na het 
      begaan van de overtreding geen ontheffing meer verleend. Bij een derde 
      overtreding wordt aan de transporteur gedurende vier weken geen ontheffing 
      meer verleend. Een volgende overtreding leidt ertoe dat aan de transporteur 
      voor onbepaalde tijd geen ontheffing meer wordt verleend.
      Doordat de te nemen maatregelen ingrijpender zijn naarmate het aantal 
      overtredingen toeneemt en slechts ernstige overtredingen van de beladingsnorm 
      (met meer dan 25 kg per vierkante meter) in aanmerking worden genomen, 
      voldoen de beschreven maatregelen naar mijn oordeel aan de eis van 
      evenredigheid. De doelstelling van het beleid is om door middel van het doen 
      naleven van de beladingsnormen het dierenwelzijn te bevorderen. Het is 
      uitdrukkelijk ook de verantwoordelijkheid van de bedrijfsleiding van de 
      transportonderneming om naleving van de beladingsnorm door haar 
      werknemers te bevorderen. Gezien het feit dat naleving van de beladingsnorm 
      slechts steeksproefsgewijs wordt gecontroleerd, acht ik het niet onevenredig dat 
      de eventueel op te leggen maatregelen betrekking hebben op alle 
      transportmiddelen van een onderneming.
    
    
    (.)
    
    
      Gezien het voorgaande is uw bezwaar gegrond voorzover het zich richt tegen 
      de maatregel om uw bedrijf voor vier weken uit te sluiten van ontheffingen van 
      het vervoersverbod. Overeenkomstig het naar aanleiding van de uitspraak van 
      de President van het College van Beroep voor het bedrijfsleven gewijzigde 
      beleid had die periode geen vier weken, maar twee weken moeten zijn. Als 
      gevolg van de door de President getroffen voorziening is de opgelegde 
      maatregel feitelijk maar twee weken effectief geweest, te weten van 3 juni tot 
      17 juni 1997. Derhalve is geen aanleiding u te compenseren voor het feit dat u 
      ten onrechte voor de periode van vier weken in plaats van voor twee bent 
      uitgesloten van een ontheffing van het vervoersverbod.
    
    
    Conclusie
    
    
      Op grond van het bovenstaande en overeenkomstig het advies van de 
      Commissie voor de bezwaarschriften, verklaar ik Uw bezwaarschrift gegrond 
      voorzover het zich richt tegen de tijdsduur van de tegen u getroffen 
      maatregelen. Voor het overige zijn uw bezwaren ongegrond."
    
    
    
    
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft in beroep het volgende tegen het bestreden besluit aangevoerd.
      "	In de beslissing op de bezwaarschriften wordt door de Minister impliciet 
      erkend dat het schrijven d.d. 13 mei 1997 van de Minister van het Bedrijfschap 
      voor Handel en Vee en aan Saveetra appellanten eerst op 15 mei 1997 heeft 
      bereikt. In dat schrijven staat bovendien het strafstelsel aangekondigd indien 
      dezelfde vervoerder tweemaal een procesverbaal voor overtreding van het 
      Besluit Dierenvervoer 1994 krijgt aangezegd, omdat de vervoerder eerst dan 
      door de RVV en Laser voor vier weken wordt uitgestoten van vervoer voor 
      opkoop- en overnameregeling en voor preventieve ruiming. Bij een derde 
      proces-verbaal terzake volgt algehele uitsluiting.
    
    
    
      Naar het oordeel van appellanten staat daarmee vast, dat de uitsluiting voor vier 
      weken, later door uw College en in bezwaar teruggebracht naar twee weken, 
      eerst als sanctie optreedt bij het tweede proces-verbaal. Naar het oordeel van 
      appellanten kan niemand onder een normering- c.q. strafstelsel worden 
      gebracht waarvan hij de inhoud niet kon kennen. Het schrijven d.d. 13 mei 
      1997 van de Minister met daarin de aankondiging van het strafstelsel is eerst 
      bij appellanten en overige branchegenoten binnengekomen op 15 mei 1997 
      (vide produktie Saveetra).
    
    
    
      Een en ander brengt met zich dat overtredingen van v¢¢r die datum niet kunnen 
      worden geteld als sanctie voor volgende overtredingen. De eerste overtreding 
      ten aanzien van appellant A heeft plaatsgevonden op 13 mei 1997 en aldus kan 
      die niet worden meegeteld.
    
    
    
      Vervolgens volgt de eerstvolgende overtreding op 20 mei 1997 en de derde op 
      22 mei 1997.
    
    
    
      Een eventuele sanctie voor een sluitingsperiode van twee weken had eerst dan 
      kunnen ingaan, met als gevolg dat de overige overtredingen niet zouden hebben 
      kunnen plaatsvinden, omdat deze zouden zijn gevallen binnen de 
      sanctietermijn van de eerste twee weken.
    
    
    
      Daarnaast geldt in beginsel voor het sanctiestelsel met betrekking tot de 
      overige appellanten, met in het bijzonder C, welke de facto slechts twee 
      overtredingen hebben begaan op 20 mei 1997 en aldus zelfs in het 
      aangekondigde stelsel nimmer tot algehele uitsluiting had kunnen worden 
      gekomen, nu zij immers het sanctiestelsel eerst kenen op 
      15 mei 1997.
    
    
    
    
    
    
      Met betrekking tot appellant D was geen enkele maatregel mogelijk geweest, 
      aangezien er na 13 mei slechts ‚‚n overtreding heeft plaatsgevonden, welke 
      overtreding ook volgens het op dat moment kenbare beleid slechts had kunnen 
      leiden tot geen maatregel. Hetzelfde geldt overigens met betrekking tot E.
    
    
    
      Naast de omstandigheid dat eerst sancties hadden mogen volgen als 
      aangekondigd nadat de sanctiemaatregelen bekend waren gemaakt omdat het 
      immers het moment was waarop appellanten daarmede rekening hadden 
      kunnen houden, is ook het toegepaste sanctiebeleid te grofmazig, nu immers op 
      geen enkele wijze rekening is gehouden met de omvang van de onderneming 
      van appellanten, en de mate waarin de norm door appellanten is overschreden.
    
    
    
      Het gehanteerde beleid voorziet niet in enige vorm van  individuele 
      beoordeling, doch kent slechts een uniforme indicatie toegepaste uitsluiting van 
      uiteindelijk na uitspraak van de President van uw College van twee weken, 
      welke uitsluiting voor de gehele onderneming geldt, waardoor een 
      onderneming met bijvoorbeeld maar ‚‚n vrachtwagen. In het ene geval staan er 
      vijftien combinaties stil met dito schade, en in het andere geval slechts ‚‚n. Op 
      deze wijze kan een sanctiebeleid niet worden toegepast. Het beleid is 
      onvoldoende ge‹ndividualiseerd."
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      5.1	Het College ziet zich in dit geding allereerst geplaatst voor de vraag of eerdergenoemde 
      uitsluiting, waarvan appellante kennis is gegeven bij schrijven van 3 juni 1997, kan worden 
      aangemerkt als een besluit in de betekenis van artikel 1:3 van de Awb, zijnde een 
      schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een publiekrechtelijke 
      rechtshandeling.
      Blijkens hetgeen van de zijde van verweerder naar voren is gebracht, konden vervoerders 
      die wilden deelnemen aan het transport van varkens in zogenoemde ingesloten gebieden en 
      voldeden aan de ter zake geldende vereisten, zich laten registreren met het oog op de 
      plaatsing op een lijst van de RVV, welke plaatsing betekende dat de betrokken transporteur 
      voor iedere uit te voeren rit ontheffing verkreeg, als bedoeld in artikel 107, eerste lid, van 
      de Gwwd, van het destijds geldende vervoersverbod. Voor het transport van varkens in het 
      gebied waar een vervoersverbod gold, werden bedrijven ingeschakeld, die voorkwamen op 
      deze lijst. De werkwijze die in dat verband werd gevolgd, is neergelegd in protocollen van 
      de RVV.
      Een uitsluiting als thans in het geding, hield in dat de betrokken onderneming (voor een 
      bepaalde periode) werd geschrapt van voormelde lijst van bedrijven die voor het vervoer 
      van varkens in het gebied waar een vervoersverbod gold, verzekerd waren van 
      ontheffingen. In feite betekende zulk een uitsluiting dat de betrokken onderneming voor de 
      duur van de schrapping van de lijst verstoken was van vervoersopdrachten als 
      vorenomschreven. Toepassing van genoemd artikel 107, eerste lid, kon in een dergelijke 
      situatie derhalve niet aan de orde komen.
      Het College is in verband met vorenomschreven stelsel van toewijzing van 
      varkenstransporten en de daaraan verbonden toepassing van evengenoemd artikellid, van 
      oordeel dat een uitsluiting van dergelijke transporten als thans in het geding, een op 
      rechtsgevolg gerichte handeling betreft, strekkende tot uitoefening van een 
      publiekrechtelijke taak. Daarbij moet in aanmerking worden genomen dat verweerder bij 
      het treffen van sancties als hier in geding, het belang van het in genoemd artikellid 
      vermelde welzijn van dieren als maatstaf hanteerde.
      In verband met het voorafgaande komt het College tot een bevestigende beantwoording 
      van de hiervoor geformuleerde vraag.
      5.2	Met betrekking tot de vraag of het bestreden besluit, waarbij de bezwaren van appellante 
      voor zover gericht tegen de tijdsduur van de uitsluiting, gegrond zijn verklaard en de 
      bezwaren voor het overige ongegrond zijn verklaard, de rechterlijke toetsing kan doorstaan, 
      overweegt het College in de eerste plaats dat appellante de redelijkheid van de nadere 
      normering die verweerder naar aanleiding van de hierboven genoemde uitspraak van de 
      president van het College d.d. 12 juni 1997 heeft gegeven aan de toepassing van het middel 
      van uitsluiting, wat de duur van de sanctie betreft niet heeft betwist.
      Wel heeft appellante bezwaar gemaakt tegen het opleggen van een uitsluiting van twee 
      weken, zulks onder meer op de grond dat zij eerst op 15 mei 1997 op de hoogte is geraakt 
      van voornoemde brief aan de SAVREETA d.d. 13 mei 1997.
    
    
    
      Voorts acht appellante het onjuist dat in het kader van genoemd beleid, dat in geval van 
      uitsluiting betekent dat de maatregel van toepassing is op alle transportmiddelen van de 
      betrokken onderneming, niet is voorzien in een individuele bejegening waarbij rekening 
      wordt gehouden met de situatie van die onderneming.
      Met betrekking tot eerstgenoemde grief overweegt het College dat weliswaar ten tijde van 
      de eerste door appellante - op 13 mei 1997 - gepleegde overtredingen ter zake waarvan 
      proces-verbaal is opgemaakt, het stringente in meergenoemde brief van 13 mei 1997 
      geformuleerde beleid niet aan haar bekend was, doch dat zodanige overtredingen destijds 
      wel strafbare feiten opleverden ingevolge de Wet op de Economische Delicten.
      Voorts was appellante - zoals van de zijde van verweerder naar voren is gebracht - op 
      15 mei 1997 op de hoogte van de maatregelen die waren aangekondigd in meergenoemd 
      schrijven van 13 mei 1997, en kon zij derhalve tijdig haar handelwijze daarop afstemmen.
      In verband met het voorafgaande is het College van oordeel dat verweerder niet onjuist 
      heeft gehandeld door bij de hantering van het thans aan de orde zijnde sanctiebeleid het 
      proces-verbaal van 2 juni 1997 aan te merken als het tweede proces-verbaal terzake van 
      overtreding van de beladingsnormen.
      Met betrekking tot de bezwaren inzake het uitsluiten van alle transportmiddelen van een 
      onderneming onderschrijft het College de zienswijze van verweerder dat het beperken van 
      de maatregel tot het voertuig waarmee de overtreding is begaan, een aantal minder 
      gewenste effecten heeft. Daartoe is vanwege verweerder gesteld dat een transporteur die de 
      beschikking heeft over betrekkelijk veel transportmiddelen, de maatregelen gedeeltelijk 
      zou kunnen ontgaan door slechts die transportmiddelen waarmee reeds een overtreding is 
      begaan, niet meer te zwaar te beladen, en dat een ondernemer die slechts ‚‚n of enkele 
      transportmiddelen heeft, relatief zwaar wordt getroffen in zijn bedrijfsvoering.
    
    
    
    
    
      Het College ziet, in verband met het voorafgaande en gelet op de belangen die worden 
      gediend met een zo uniform en effectief mogelijk sanctiebeleid, dat strekt ter voorkoming 
      van overtreding van eerdergenoemde beladingsnormen, geen grond voor het oordeel dat 
      verweerder door een uitsluiting van toepassing te doen zijn op alle transportmiddelen van 
      de betrokken onderneming, de grenzen van een redelijke beleidsbepaling heeft 
      overschreden.
      Uit het vorenoverwogene volgt dat het beroep niet kan slagen.
      Het College acht ten slotte geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met 
      toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Aldus gewezen door mr C.M. Wolters, mr H.C. Cusell en mr J.A. Hagen, in tegenwoordigheid van mr W.F. Claessens, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 15 februari 2001.
    
    
    w.g. C.M. Wolters					w.g. W.F. Claessens