ECLI:NL:RBMAA:2009:BL4600, Rechtbank Maastricht, 30-12-2009, 298856 CV EXPL 08-2753
Rechtbank Maastricht — Uitspraak 
Datum: 2009-12-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Steekwoorden: Onrechtmatige daad/materiële en immateriële letselschade na mishandeling.

RECHTBANK MAASTRICHT
      Sector Kanton 
    
    
    Locatie Maastricht
     
    zaaknr: 298856 CV EXPL  08-2753
    
    
    Vonnis van 30 december 2009
    
    in de zaak van
    
    
      [eiser],
      wonend te [woonplaats],
      eisende partij, 
      verder te noemen [eiser],
      gemachtigde: mr. A.J.J. Kreutzkamp, advocaat te Valkenburg aan de Geul
    
    
    tegen:
    
    
      [gedaagde],
      wonend te [woonplaats],
      gedaagde partij, 
      verder te noemen [gedaagde],
      gemachtigde: mr M. Delnoy-Garske, advocaat te Valkenburg aan de Geul.
    
    
    
    
    VERLOOP VAN DE PROCEDURE
    
    
      Door partijen zijn achtereenvolgens de navol¬gende proces¬stukken gewisseld:
      -exploot van dagvaarding d.d. 1 juli 2008 met tien producties;
      -conclusie van antwoord met zeven producties;
      -conclusie van repliek;
      -conclusie van dupliek met één productie.
    
    
    Daarna is vonnis bepaald, waarvan de uitspraak nader is bepaald op heden.
    
    MOTIVERING
    
    [eiser] vordert - bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad - [gedaagde] te veroordelen om aan hem te betalen, zulks tegen afgifte van een behoorlijk bewijs van kwijting, bedragen van € 3.000,= aan immateriële schadevergoeding en € 1.179,99 aan materiële schadevergoeding, vermeerderd met de wettelijke rente over beide bedragen vanaf 22 januari 2006 tot aan de dag van algehele voldoening en veroordeling van [gedaagde] tot betaling van de kosten van deze procedure, waaronder begrepen het salaris van de gemachtigde van [eiser], waarbij [eiser] “uitdrukkelijk afstand doet van ieder vorderingsrecht boven € 5.000,=”.
    
    
    
    
    
    
      [eiser] heeft daartoe gesteld dat [gedaagde] aansprakelijk is voor alle door hem geleden en nog te lijden materiële en immateriële schade wegens onrechtmatige daad, in concreto bestaande in een door [gedaagde] op [datum] gepleegde mishandeling van [eiser].
      [eiser] is de mening toegedaan dat de door hem geleden pijn, het opgelopen letsel en de gederfde levensvreugde een smartengeldvergoeding van € 3.000,-- rechtvaardigen. [eiser] heeft zich immers als gevolg van de door [gedaagde] gepleegde mishandeling onder behandeling moeten stellen van een orthopedisch specialist en hij heeft een kijkoperatie aan de knie ondergaan. Verder is hij behandeld door een fysiotherapeut.
      Er is sprake (geweest) van gederfde levensvreugde als gevolg van de mishandeling, het herstelproces, de medische behandeling en het daarmee gepaard gaande “gepieker” (de angst). [eiser] heeft zich zelfs onder psychotherapeutische behandeling moeten stellen bij de Riagg in Maastricht. Ten slotte is uit het laatste verslag van het AZM gebleken dat een medische eindtoestand nog niet is bereikt en dat niet kan worden uitgesloten dat bij [eiser] sprake zal zijn van blijvend knieletsel.
      De materiële schade wordt begroot op in totaal € 1.179,99 en is samengesteld uit advocaatkosten, medische informatiekosten, reiskosten en niet door VGZ vergoede “overige kosten”.
      [eiser] maakt ten slotte aanspraak op de wettelijke rente over zowel de materiële als de immateriële schadevergoeding met ingang van 22 januari 2006 (kennelijk omdat hij zich hiervoor baseert op een sommatie d.d. 13 januari 2006 met een daarin opgenomen termijn van acht dagen).
    
    
    
      [gedaagde] betwist dat hij gehouden is tot vergoeding van de gevorderde schade. [gedaagde] stelt zich op het standpunt dat hij [eiser] “uitsluitend eenmalig” heeft geduwd en hem zeker niet heeft getrapt. [gedaagde] is van mening dat er geen causaal verband is tussen de klachten van [eiser] en de “onrechtmatige gebeurtenis”. Hij is van mening dat er rekening dient te worden gehouden met het feit dat er sprake is van pre-existentie van het letsel en/of de klachten van [eiser]. [gedaagde] heeft ter onderbouwing van zijn standpunt de bevindingen ingebracht van een medisch adviseur, [medisch adviseur]. Uit die bevindingen volgt - aldus [gedaagde] - dat aannemelijk is dat het letsel en/of de klachten van [eiser] een andere oorzaak heeft/hebben en niet het gevolg kan/kunnen zijn van de gebeurtenis op [datum].
      Subsidiair betwist [gedaagde] de omvang van de gevorderde schadevergoeding en betwist hij wettelijke rente verschuldigd te zijn.
    
    
    
      Als enerzijds gesteld en anderzijds niet dan wel onvoldoende gemotiveerd weersproken, mede op grond van de niet betwiste producties, staat tussen partijen vast dat het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch met betrekking tot de strafbaar geachte gedraging van [gedaagde] jegens [eiser] in hoger beroep onder meer het navolgende ten aanzien van [gedaagde] bewezen heeft verklaard:
      “..op [datum], te [plaats], in de gemeente [gemeente] opzettelijk (heeft) mishandeld een persoon te weten [gedaagde], eenmaal heeft geduwd en tegen de knie heeft getrapt, waardoor deze pijn heeft ondervonden.”
    
    
    
    
    
    
    
    Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 161 Rv levert een in kracht van gewijsde gegaan, op tegenspraak gewezen vonnis waarbij de Nederlandse strafrechter bewezen heeft verklaard dat iemand een feit heeft begaan, dwingend bewijs op van dat feit, zulks behoudens tegenbewijs.
    
    
      [gedaagde] heeft geen (tegen)bewijs aangeboden, zodat rechtens vaststaat dat [gedaagde] op [datum] te [plaats], in de gemeente [gemeente], opzettelijk (heeft) mishandeld een persoon te weten [gedaagde], deze eenmaal heeft geduwd en tegen de knie heeft getrapt, waardoor deze pijn heeft ondervonden.
      [eiser] stelt dat hij ten gevolge van die trap tegen zijn knie zijdens [gedaagde] zowel materiële als immateriële schade heeft geleden.
    
    
    
      De strafbare en daarmee onrechtmatige gedraging van [gedaagde] jegens [eiser] staat vast en is als mishandeling gekwalificeerd door de strafrechter. [gedaagde] heeft tegen de knie van [eiser] getrapt en heeft [eiser] daardoor leed en pijn berokkend.
      [gedaagde] is ook aansprakelijk voor de schade voor zover die het gevolg is van de trap of het trappen door [gedaagde] tegen de knie van [eiser].
    
    
    
      [gedaagde] stelt echter van mening te zijn dat er geen causaal verband bestaat tussen zijn gedraging en de klachten van [eiser], waarbij met name rekening  dient te worden gehouden met pre-existentie van “het letsel”. Hij verwijst daartoe mede naar hetgeen door een schriftelijk geraadpleegde deskundige in [plaats 2] ([medisch adviseur])  is verklaard
      ( productie 5 bij conclusie van antwoord).
      [gedaagde] stelt verder dat [eiser] het causale verband van de gedraging en het letsel baseert op het meermaals trappen tegen de knie/het been. Dat is echter - aldus [gedaagde] - niet bewezen verklaard (bewezen is verklaard “tegen de knie heeft getrapt”). Nu “meermaals” trappen niet bewezen is, ontbreekt het vereiste causale verband. 
    
    
    
      De kantonrechter kan deze redenering van [gedaagde] niet volgen. Enerzijds is het trappen tegen de knie van [eiser] als zodanig door de strafrechter bewezen verklaard. Omtrent het duwen vermeldt het strafvonnis de eenmaligheid, doch de wijze waarop en de frequentie waarmee is “getrapt” vallen niet uit het bewezenverklaarde af te leiden. Wel is het oorzakelijke verband met de door [eiser] van de mishandeling ondervonden pijn in de uitspraak (het dictum) neergelegd. Een enkele trap kan overigens al aanmerkelijke schade aanrichten. Ook de stelling van [gedaagde] dat er bij [eiser] sprake was van pre-existentie van letsel aan de knie levert als zodanig geen vrijwaring van aansprakelijkheid op. Indien [eiser] letsel heeft opgelopen, dient [gedaagde] de schadegevolgen daarvan te dragen, tenzij hij aantoont dat die schade geheel of ten dele een andere oorzaak heeft dan de mishandeling.
      [gedaagde] heeft niet betwist dat [eiser] zich na het gebeurde op [datum] onder medische behandeling heeft moeten stellen. Daarbij is geconstateerd dat er een lichte zwelling aan de buitenkant onder de geraakte knie van [eiser] aanwezig was. De behandelend arts spreekt over een kneuzing van de knie. Deze heeft [eiser] geadviseerd om, indien de klacht na twee dagen nog zo hevig zou zijn, herbeoordeling plaats te laten vinden, waarbij overwogen moest worden of er foto’s van het letsel gemaakt dienden te worden. 
    
    
    
    
    
    
    
    
    Verder staat (als verder onbetwist gelaten) vast dat [eiser] zich op [datum 2] wederom bij de huisartsenpost heeft gemeld wegens aanhoudende klachten. Hij is toen verwezen naar de afdeling orthopedie van het AZM, alwaar een kruisbandletsel is geconstateerd. 
    
    
      Uit de verklaring van de “deskundige” [medisch adviseur] kan allerminst, laat staan zonder meer, de conclusie getrokken worden dat er geen causaal verband zou bestaan. [medisch adviseur] verklaart immers uit de beschikbare gegevens niet met zekerheid te kunnen opmaken of de volledige voorste kruisbandruptuur valt toe te schrijven aan het ongeval. Met andere woorden: een en ander is niet uitgesloten. Het feit dat [medisch adviseur] zich klaarblijkelijk niet op eigen onderzoek kon baseren en er in de rapportage zelfs over klaagt over allerlei relevante gegevens niet de beschikking te hebben, maakt de waarde van dit advies wel heel erg betrekkelijk.
      Omdat derhalve alle verweren van [gedaagde] lijden aan het euvel dat zij te weinig precies en specifiek zijn dan wel de vereiste feitelijke onderbouwing missen, zal de kantonrechter er verder aan voorbij (moeten) gaan. [gedaagde] zal ten volle aansprakelijk worden gehouden voor de door [eiser] alleszins aannemelijk gemaakte schade, daarbij in ogenschouw nemend dat [eiser] uitdrukkelijk afstand heeft gedaan van ieder vorderingsrecht boven € 5.000,--.
    
    
    [eiser] vordert aan materiële schade een bedrag van € 340,-- aan advocaatkosten zijnde de door hem verschuldigde eigen bijdrage bij toevoeging, een bedrag van € 210,49 ter zake van medische informatiekosten, een bedrag van € 119,50 ter zake van gemaakte reiskosten (in het bijzonder naar het AZM) en een bedrag van € 510,-- aan “overige kosten” die niet werden gedekt door de Zorgverzekering.
    
    Aan immateriële schade vordert [eiser] een bedrag van € 3.000,--.
    
    De door [eiser] gevorderde bedragen aan materiële schade zijn - behoudens het gevorderde bedrag van € 510,-- aan “overige kosten” - toewijsbaar nu deze bedragen door [gedaagde] niet als zodanig worden betwist.
    
    Het door [eiser] gevorderde en door [gedaagde] betwiste bedrag van € 510,-- moet worden afgewezen, gelet op enerzijds de gebrekkige onderbouwing en anderzijds de gemotiveerde betwisting door [gedaagde]. [eiser] heeft nagelaten alsnog bij repliek deze post van adstructie en documentatie te voorzien, zodat hij te dien aanzien niet aan zijn gemotiveerde stelplicht heeft voldaan.
    
    [eiser] heeft aangevoerd dat de aard en de omvang van de door hem geleden pijn en het opgelopen letsel, alsmede de ten gevolge daarvan opgetreden gederfde levensvreugde, een smartengeldvergoeding rechtvaardigen van € 3.000,--.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Met [eiser] is de kantonrechter van oordeel dat [eiser] in relevante mate levensvreugde heeft gederfd en nog zal derven als gevolg van de door [gedaagde] gepleegde mishandeling, waarbij niet uitgesloten is dat er zelfs blijvende letselgevolgen zijn. Daarbij dient ook de gerede kans in ogenschouw genomen te worden dat [eiser] gehinderd gaat worden in zijn buitendienstwerkzaamheden bij [werkgever] of zelfs niet meer in staat zal zijn om die werkzaamheden nog langer (naar behoren) te verrichten.
      Bij die stand van zaken is een immateriële schadevergoeding als zodanig alleszins gerechtvaardigd en is in alle redelijkheid de omvang daarvan op € 3.000,-- te stellen. Dit bedrag zal dan ook als smartengeld worden toegewezen.
    
     
    [gedaagde] dient ten slotte als de meest in het ongelijk gestelde partij de kosten van dit geding te dragen.
    
    
    BESLISSING
    
    
    Veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] tegen behoorlijk bewijs van kwijting te betalen een bedrag van € 3.669,99, vermeerderd met de wettelijke rente hierover vanaf  22 januari 2006 tot de dag van algehele voldoening.
     
    Veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de kosten van het geding, aan de zijde van [eiser] tot deze uitspraak in totaal begroot op € 686,44.
    
    Bepaalt dat [gedaagde] de proceskosten aldus dient te voldoen:
    
    
      -	aan [eiser] € 50,25 voor het door hem betaalde gedeelte van het vast¬recht;
      -	aan de Griffier van de Rechtbank Maas¬tricht € 636,19, van welk bedrag deze met     
      	inachtneming van de wettelijke bepalingen zal verrekenen:
    
    
    
      	€ 150,75 voor in debet gesteld vastrecht,
      	€ 400,-- voor salaris en noodzakelijke verschotten van de gemachtigde van [eiser],
      	€ 85,44 voor kosten van dagvaarding (exploot).
    
    
    Verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad.
    
    Wijst het meer of anders gevorderde af.
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. H.W.M.A. STAAL, kantonrechter, en is in aanwezigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken.
      HP