ECLI:NL:RVS:2004:AO5185, Raad van State, 10-03-2004, 200302652/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2004-03-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 23 april 2002 heeft de raad van de gemeente Doorn (hierna: de raad), voorzover thans van belang, aan appellant € 2.949,71 toegekend ter vergoeding van schade aan zijn onderneming, veroorzaakt door het van kracht worden van het bestemmingsplan “Bedrijfsterrein Boswijklaan”, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf dagtekening van het verzoek, alsmede een vergoeding voor juridische kosten ten bedrage van € 644,37 en andere deskundigenkosten ten bedrage van € 1.353,89, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het ontstaan van deze kosten.

200302652/1.
      Datum uitspraak: 10 maart 2004
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    [appellant], wonend te Doorn,
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 20 februari 2003 in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    de raad van de gemeente Doorn.
    
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 23 april 2002 heeft de raad van de gemeente Doorn (hierna: de raad), voorzover thans van belang, aan appellant € 2.949,71 toegekend ter vergoeding van schade aan zijn onderneming, veroorzaakt door het van kracht worden van het bestemmingsplan “Bedrijfsterrein Boswijklaan”, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf dagtekening van het verzoek, alsmede een vergoeding voor juridische kosten ten bedrage van € 644,37 en andere deskundigenkosten ten bedrage van € 1.353,89, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het ontstaan van deze kosten.
    
    Bij uitspraak van 20 februari 2003, verzonden op 19 maart 2003, heeft de rechtbank Utrecht (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 25 april 2003, hoger beroep ingesteld. De gronden van het beroep zijn aangevuld bij brief van 22 mei 2003. Deze brieven zijn aangehecht.
    
    Bij brief van 20 juni 2003 heeft de raad van antwoord gediend.
    
    
      De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 13 januari 2004, waar appellant in persoon, bijgestaan door mr. P.H.N. van Spanje, advocaat te Wageningen, en de raad, vertegenwoordigd door mr. H.J. Knibbe en
      J.G.M. Vermaat, beiden ambtenaar bij de gemeente, zijn verschenen.
    
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.    In 1972 is aan appellant krachtens de Hinderwet vergunning verleend voor het houden van in totaal 415 varkens op het perceel [locatie] te Doorn. In 1976 is die vergunning uitgebreid tot 520 varkens. De vergunning is in 1991 gedeeltelijk van rechtswege komen te vervallen. In 1995 heeft appellant zijn bedrijfsmatige activiteiten gestaakt. 
    
    2.1.1.    Volgens appellant hebben de bestemmingsplannen “Landelijk Gebied, derde herziening” en “Herziening van de voorschriften van het bestemmingsplan “Bedrijfsterrein Boswijklaan” geleid tot waardevermindering en beëindiging van zijn onderneming, waardoor hij schade heeft geleden.
    
    2.2.    Vast staat dat het appellant onder de aan het bestemmingsplan “Landelijk Gebied, derde herziening” voorafgaande planologische regimes het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak, derde herziening” en het bestemmingsplan “Landelijk Gebied” was toegestaan zijn bedrijfsmatige activiteiten uit te oefenen.  
    
        Het bestemmingsplan “Landelijk Gebied” is op 24 september 1973 vastgesteld en op 21 januari 1975 gedeeltelijk goedgekeurd. Bij Koninklijk Besluit van 17 januari 1980 is het goedkeuringsbesluit gedeeltelijk in stand gelaten. De Kroon heeft na gegrondverklaring van het daartegen ingestelde beroep goedkeuring onthouden aan - onder meer - artikel 10, derde lid, onder a, van de planvoorschriften, dat bepaalt dat voor de oprichting van bouwwerken voor niet grondgebonden bedrijven een vrijstelling nodig was.
    
        Artikel 10, derde lid, van de voorschriften van het inmiddels in rechte onaantastbaar geworden bestemmingsplan “Landelijk Gebied, derde herziening” bepaalt dat voor het bouwen van bouwwerken ten dienste van de uitoefening van een intensieve veehouderij vrijstelling moet worden verleend.
    
        Bij het Koninklijk Besluit van 15 juni 1984 heeft de Kroon het beroep van appellant tegen de goedkeuring van het bestemmingsplan “Herziening van de voorschriften van het bestemmingsplan “Bedrijfsterrein Boswijklaan” gegrond verklaard en goedkeuring onthouden aan artikel 3, tweede lid, van de planvoorschriften. De Kroon achtte voortzetting van de onderneming voor onbepaalde tijd waarschijnlijk en was van oordeel dat het bestemmingsplan dan ook voldoende mogelijkheden tot voortzetting van de onderneming diende te bevatten door geen kantoorbebouwing toe te staan binnen 100 m van de bedrijfsgebouwen.
    
    De raad heeft geen nieuwe bepaling vastgesteld ter vervanging van de niet goedgekeurde bepaling. 
    
        Op grond van deze planologische ontwikkelingen moest appellant, bezien vanuit de positie van een redelijk denkende en handelende eigenaar, rekening houden met de kans dat de planologische situatie op zijn perceel en het naastgelegen perceel in voor hem ongunstige zin zou kunnen veranderen.
    
        De beantwoording van de door appellant in hoger beroep opgeworpen vraag of hij ten gevolge van de bestemmingsplannen “Landelijk Gebied, derde herziening” en “Herziening van de voorschriften van het bestemmingsplan “Bedrijfsterrein Boswijklaan” in een nadeliger planologische situatie is komen te verkeren en of daaruit schade voortvloeit, kan in het midden blijven, nu hij in het zicht van te verwachten nadelige planologische veranderingen geen concrete pogingen heeft ondernomen voordien zijn activiteiten uit te breiden. Ter zitting heeft appellant erkend dat hij in de jaren vóór het in rechte onaantastbaar worden van de gestelde schadeveroorzakende bestemmingsplannen niet de mogelijkheden heeft benut om zijn bedrijfsmatige activiteiten uit te breiden.
    
        De conclusie is dat appellant het risico heeft aanvaard dat de  bestaande bouwmogelijkheden zouden komen te vervallen. Door de gevolgen van de opgetreden planologische veranderingen onder die omstandigheden  voor rekening van appellant te laten op de wijze waarop dat bij het besluit van 23 april 2002 is beslist, is hij in elk geval niet te kort gedaan.
    
    2.3.    Nu appellant ter zitting heeft bevestigd dat de kosten van het taxatierapport van R. van Henten inmiddels zijn vergoed, behoeft hetgeen hij in zijn hoger beroepschrift heeft aangevoerd met betrekking tot het niet vergoeden van die kosten geen bespreking.
    
    2.4.    Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    2.5.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. R.W.L. Loeb, Voorzitter, en mr. M. Vlasblom en mr. D.A.C. Slump, Leden, in tegenwoordigheid van mr. W.C.M. Ramsahai, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Loeb    w.g. Ramsahai
      Voorzitter    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 10 maart 2004
    
    -401.