ECLI:NL:RBALM:2010:BO2537, Rechtbank Almelo, 27-10-2010, 10 / 221 WW44 V1 A
Rechtbank Almelo — Uitspraak 
Datum: 2010-10-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Betreft bouwvergunning tweede fase voor het gedeeltelijk vergroten van een winkel/woonpand aan de Langestraat 33 te Delden.

RECHTBANK ALMELO
      Sector bestuursrecht
    
    
    
    Registratienummer: 10 / 221 WW44 V1 A 
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer
    
    in het geschil tussen:
    
    
      [naam] en [naam],
      beiden wonende te [woonplaats], eisers,
    
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Hof van Twente,
      verweerder,
    
    
    
    Derdebelanghebbende: Vebro B.V., gevestigd te Delden, vergunninghoudster.
    
    
    
      1.	Aanduiding bestreden besluit
      Besluit van verweerder d.d. 26 januari 2010, verzonden 28 januari 2010.
    
    
    
      2.	Procesverloop
      Bij aanvraagformulier van 15 juli 2009, bij verweerder ingekomen op 18 september 2009, heeft Vebro B.V. (hierna: vergunninghoudster) een aanvraag ingediend om een bouwvergun-ning tweede fase  voor het gedeeltelijk vergroten van een winkel/woonpand aan de Langestraat 33 te Delden. Verweerder heeft op 26 oktober 2009 de gevraagde vergunning verleend. 
    
    
    Eisers zijn op 21 december 2009 gehoord door de Commissie bezwaarschriften van de gemeente Hof van Twente (hierna te noemen: de bezwarencommissie). De bezwaren-commissie heeft aan verweerder geadviseerd het bezwaar van eisers ongegrond te verklaren.
    
    Bij het bestreden besluit van 26 januari 2010 heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard en besloten de vergunning in stand te houden met dien verstande dat het dakterras wordt verkleind conform de bouwvergunning eerste fase.
     
    Tegen dit besluit hebben eisers op 22 februari 2010 beroep ingesteld. 
    
    Verweerder heeft op 29 april 2010 een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het beroep is behandeld ter openbare zitting van de rechtbank van 14 oktober 2010, waar eisers in persoon zijn verschenen, terwijl verweerder zich heeft doen vertegenwoordigen 
      door mr. S. Boonstra, ambtenaar van de gemeente Hof van Twente. Namens vergunning-houdster zijn verschenen [naam] en [naam].
    
    
    
      3.	Overwegingen
      In geschil is de vraag of het bestreden besluit, waarbij verweerder het bezwaar van eisers tegen de verlening van een bouwvergunning tweede fase voor het gedeeltelijk vergroten van een winkel/woonpand aan de Langestraat 33 te Delden ongegrond heeft verklaard, in rechte in stand kan blijven. Hieromtrent wordt het volgende overwogen.
    
    
    
      De Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) is met ingang van 1 juli 2008 ingetrokken en vervangen door een nieuwe Wet ruimtelijke ordening (Wro). Artikel 9.1.10 van de Invoeringswet Wro bepaalt echter, voor zover relevant, dat het recht zoals dat gold vóór 
      1 juli 2008 van toepassing blijft ten aanzien van een vrijstelling als bedoeld in artikel 19, tweede lid, van de WRO, waarvan het verzoek is ingediend vóór die datum.
    
    
    Ook de Woningwet is per 1 juli 2008 gewijzigd. Volgens artikel 9.5.1 van de Invoeringswet Wro blijft echter de Woningwet zoals die gold vóór 1 juli 2008 van toepassing ten aanzien van een besluit omtrent een bouwvergunning als bedoeld in artikel 40 van de Woningwet waarvan de aanvraag is ingekomen vóór die datum.
    
    
      In het onderhavige geval is de aanvraag voor een reguliere bouwvergunning eerste fase op 
      7 november 2006 ontvangen. Deze aanvraag wordt tevens geacht de aanvraag te zijn voor de vrijstelling. Dit betekent dat in deze zaak het recht van toepassing is zoals dat gold vóór 
      1 juli 2008.
    
    
    Verweerder heeft bij besluit van 23 september 2008 een vrijstelling als bedoeld in artikel 19, tweede lid, van de WRO en een bouwvergunning, eerste fase, verleend voor de realisatie van twee appartementen, een uitbreiding van de aanwezige winkel/opslagruimte, de realisatie van bergingen en een tuinmuur, alsmede de realisatie van parkeervoorzieningen aan de Langestraat 33 te Delden. Dit besluit heeft inmiddels formele rechtskracht. 
    
    
      In het bestreden besluit heeft verweerder de bouwvergunning, tweede fase, gehandhaafd met dien verstande dat het dakterras wordt verkleind conform de bouwvergunning eerste fase.
      Blijkens hun beroepschrift en het verhandelde ter zitting kunnen eisers zich - kort samengevat - niet met het bouwplan verenigen omdat:
      a.	het bouwplan afwijkt van het gemeentelijke beleid en de gemeentelijke bouwvoorschriften ten aanzien van de toegestane dakhelling;
      b.	het plan geen aanwijzingen geeft voor het opvangen van te verwachten parkeer- en verkeersoverlast en te voorziene laad- en losproblemen voor een winkelketen als de HEMA als gevolg van de beperkte doorstroomcapaciteit voor verkeer in de binnenstad, de beperkingen van het karakteristieke wegdek van de Zuidwal en dergelijke;
      c.	de bouwtekeningen behorende bij de bouwvergunning tweede fase afwijken van die behorende bij de bouwvergunning eerste fase; het winkeloppervlak is sterk vergroot en er is een koelcel getekend aan de zijde van de Zuidwal. Deze afwijkingen hebben volgens verzoeker gevolgen voor de leefomgeving ten aanzien van milieu, zoals geluid verkeer en uitstoot van schadelijke stoffen en geuremissies.
      d.	de bouwhoogte van de achteraanbouw ongeveer 30 cm hoger (6,50 m in plaats van 6,195 m) wordt dan is aangegeven op de bouwtekening die behoort bij de bouwvergunning eerste fase.
      De rechtbank overweegt dienaangaande het volgende.
    
    
    Ten aanzien van de grieven genoemd onder a en b merkt de rechtbank op dat dit aspecten betreft die al zijn afgewogen bij de bouwvergunning eerste fase en de vrijstelling op grond van artikel 19, tweede lid, van de WRO van 23 september 2008, welk besluit inmiddels formele rechtskracht heeft verkregen. Die aspecten kunnen daarom bij de thans in geding zijnde bouwvergunning tweede fase niet opnieuw aan de orde komen.
    
    Wat de grief genoemd onder c betreft overweegt de rechtbank het volgende.
    
    
      Artikel 56a van de Woningwet luidt, voor zover van belang en ten tijde van het besluit, als volgt:
      “1. Een reguliere bouwvergunning wordt op aanvraag in twee fasen verleend.
      2. De bouwvergunning eerste fase mag slechts en moet worden geweigerd indien een weigeringsgrond als bedoeld in artikel 44, eerste lid, onderdeel c, d, e, f of g, van toepassing is.
      3. De bouwvergunning tweede fase mag slechts en moet worden geweigerd indien een weigeringsgrond als bedoeld in artikel 44, eerste lid, onderdeel a of b, van toepassing is.
      …
      8. Indien het bouwplan waarvoor de bouwvergunning eerste fase is verleend als gevolg van hun besluit omtrent de aanvraag om bouwvergunning tweede fase zodanige wijziging behoeft dat naar het oordeel van burgemeester en wethouders wederom een toetsing aan de weigeringsgronden van de eerste fase noodzakelijk is, delen zij dit onverwijld mede aan de aanvrager van de bouwvergunning tweede fase. Zij stellen hem daarbij in de gelegenheid binnen vijf weken een gewijzigde aanvraag om bouwvergunning eerste fase in te dienen. Burgemeester en wethouders beslissen omtrent die gewijzigde aanvraag binnen vier weken. Indien burgemeester en wethouders niet binnen die vier weken beslissen, is de bouwvergunning eerste fase van rechtswege verleend. De bouwvergunning eerste fase, zoals die in tweede instantie is verleend, treedt, voor zover die afwijkt van de primaire bouwvergunning eerste fase, in de plaats van de primaire bouwvergunning eerste fase.”
    
    
    Globaal gesproken dient verweerder, gelet op artikel 56a van de Woningwet een aanvraag om bouwvergunning, eerste fase, te toetsen aan planologische regels en een aanvraag om bouwvergunning, tweede fase, aan bouwtechnische regels. 
    
    
      Blijkens de stukken en het verhandelde ter zitting is er sprake van de volgende verschillen in de beide bouwaanvragen:
      1.	in de bouwaanvraag, eerste fase, is een ruimte aangegeven voor kantoor en opslag en in de bouwaanvraag, tweede fase, is een koelcel aangegeven en opslag;
      2.	in de bouwaanvraag, tweede fase, is het dakterras vergroot;
      3.	in de bouwaanvraag, tweede fase, is het aantal winkels teruggebracht en is in samenhang daarmee de hoogte van de winkel bij een klein deel van de uitbouw enigszins verhoogd voor het aanbrengen van kabels en leidingen;
      4.	in de bouwaanvraag, tweede fase, is de bouwhoogte van de achteraanbouw gewijzigd van 6,195 meter in 6,50 meter.
    
    
    Eisers voeren geen gronden aan tegen het onder 2 genoemde verschil. Aan de orde is derhalve uitsluitend of de onder 1, 3 en 4 genoemde verschillen voor verweerder aanleiding hadden moeten zijn om toepassing te geven aan artikel 56a. achtste lid, van de Woningwet. Bij de beslissing omtrent mogelijke toepassing van artikel 56a, achtste lid, komt verweerder beoordelingsruimte toe. De wijze waarop verweerder invulling geeft aan die beoordelings-ruimte wordt door de bestuursrechter marginaal getoetst. Dit betekent dat de beslissing van verweerder of al dan niet wederom een toetsing aan de weigeringsgronden van de eerste fase noodzakelijk is niet door de bestuursrechter kan worden aangetast, tenzij zou moeten worden geoordeeld dat verweerder daarbij heeft gehandeld in strijd met de van toepassing zijnde algemeen verbindende voorschriften of dat verweerder bij afweging van alle betrokken belangen in redelijkheid niet tot dat besluit heeft kunnen komen of daarbij overigens in strijd heeft gehandeld met de algemene rechtsbeginselen of algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
    
    Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank in redelijkheid kunnen afzien van toepassing van artikel 56a, achtste lid, van de Woningwet wat betreft de wijziging, genoemd onder 1, omdat zowel de realisering van een ruimte voor kantoor en opslag als de realisering van een ruimte voor koelcel en opslag kan worden aangemerkt als een gebruik van het pand ten behoeve van winkeldoeleinden. Dat daaruit in milieutechnisch opzicht gevolgen voortvloeien speelt bij deze planologische afweging geen rol. 
    
    Evenmin speelt een rol dat het aantal winkels bij de bouwaanvraag, tweede fase, en derhalve ook bij de vergunningverlening, is teruggebracht waardoor één van de winkelruimten is vergroot van 255 m2 naar 356 m2. De rechtbank is van oordeel dat het in ruimtelijk opzicht geen verschil maakt of sprake is van twee kleinere winkeleenheden van respectievelijk 255 m2 en 101 m2 dan wel van een grotere winkeleenheid van 356 m2. De gevolgen van de vergroting, zoals eisers die naar voren hebben gebracht, onder meer wat betreft de bevoorrading, hebben niet te maken met de planologische aspecten maar met de soort winkel die in het betreffende gebouw gevestigd wordt. Niet gezegd kan worden dat per definitie een vergroting van het winkelvloeroppervlak leidt tot een andere wijze van bevoorrading van die winkel waardoor ruimtelijke problemen ontstaan. De stellingen hieromtrent van eisers zijn gebaseerd op de vermeende – en overigens door verweerder bestreden – wijze van bevoorrading van een concrete winkel, te weten de HEMA. De WRO biedt echter geen instrumenten om te komen tot een branche-indeling, behoudens een enkele uitzondering zoals de handel in volumineuze goederen, waarvan hier overigens geen sprake is. 
    
    Met betrekking tot het verschil in de bouwhoogte van de achteraanbouw tussen de bouwvergunning eerste fase en de bouwvergunning tweede fase heeft verweerder ter zitting opgemerkt dat bij latere opmeting is gebleken dat de tweede verdiepingsvloer van het bestaande gebouw aan de Langestraat hoger is dan waarvan bij de bouwvergunning eerste fase is uitgegaan. In de bouwvergunning eerste fase is aangegeven dat de bouwhoogte van de achteraanbouw gelijk komt te liggen met de goothoogte van het bestaande gebouw. Nu de goothoogte van het bestaande gebouw in werkelijkheid 30 centimeter hoger blijkt te zijn neemt daardoor ook de bouwhoogte van de achteraanbouw in gelijke mate toe. 
    
    De rechtbank stelt voorop dat alle wijzigingen moeten worden bezien in verhouding tot het bouwplan als geheel. Wat betreft het verschil in bouwhoogte van de achteraanbouw, is komen vast te staan dat het om een verschil gaat van slechts 30 centimeter, terwijl de totale bouwhoogte 6,50 meter is. Het betreft aldus een verschil van ongeveer 5%. Nu bovendien vastgehouden wordt aan de goothoogte van het bestaande gebouw is er geen sprake van een visueel verschil. Het uiterlijk van het gebouw als geheel blijft derhalve nagenoeg gelijk. De wijziging is met name het gevolg van de nadere uitwerking van de bouwtekeningen. 
    
    Gelet op het bouwplan als geheel en het vrijwel ongewijzigde uiterlijk, is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat de wijzigingen genoemd onder 3 en 4 geen aanleiding geven om de bouwvergunning eerste fase wederom te toetsen aan de relevante weigeringsgronden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder dan ook in redelijkheid kunnen afzien van toepassing van artikel 56a, achtste lid, van de Woningwet. 
    
    Op grond van het bovenstaande is de rechtbank van oordeel dat het bestreden besluit in rechte in stand kan worden gelaten. Hetgeen eiser ter zitting nog naar voren heeft gebracht heeft de rechtbank niet tot een ander oordeel kunnen leiden. 
    
    Voor een proceskostenveroordeling als bedoeld in artikel 8:75 van de Awb bestaat geen aanleiding.
    
    Beslist wordt derhalve als volgt:
    
    
      4.	Beslissing
      De Rechtbank Almelo,
    
    
    Recht doende:
    
    
    	verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Tegen deze uitspraak staat binnen zes weken na verzending hoger beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State te Den Haag.
    
    
    Aldus gedaan door mr. R.J. Jue, rechter, in tegenwoordigheid van G. Kootstra, griffier.
    
    
    De griffier,	De rechter,
    
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 27 oktober 2010
    
    
    
    
      Afschrift verzonden op
      mtl