ECLI:NL:CBB:2001:AB0859, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 20-03-2001, AWB 98/1316
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-03-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
      No.AWB 98/1316							20 maart 2001
      	20100
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te Laren, appellant van een beslissing van de raad van tucht voor registeraccountants en 
      Accountants-Administratieconsulenten te Amsterdam (hierna: de raad van tucht), gewezen op 5 
      november 1998.
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Bij brief, verzonden op 3 december 1998, heeft de raad van tucht appellant afschrift 
      toegezonden van zijn op 5 november 1998 genomen beslissing op een klacht, op 
      19 december 1997 ingediend tegen appellant door B (hierna: klager).
      Bij een op 21 december 1998 bij het College binnengekomen beroepschrift heeft appellant 
      tegen die beslissing beroep bij het College ingesteld. 
      De raad van tucht heeft bij brief van 30 december 1998 de op de zaak betrekking hebbende 
      stukken doen toekomen aan de griffier van het College.
      Op 26 januari 1999 is een reactie van klager op de in het beroepschrift van appellant 
      aangevoerde grieven bij het College binnengekomen.
      Zowel appellant als klager hebben nadien nog enige stukken in het geding gebracht.
      Het College heeft de zaak behandeld ter zitting van 27 februari 2001, waar appellant zijn 
      standpunt heeft toegelicht. Klager is niet verschenen.
    
    
    
      2.	De vaststaande feiten
      Het College gaat uit van de feiten zoals die zijn vastgesteld in de bestreden beslissing van de 
      raad van tucht, nu tegen die vaststelling geen grieven zijn aangevoerd.
      3.	De oorspronkelijke klacht
      De raad van tucht heeft de tegen appellant ingediende klacht als volgt geformuleerd:
      "	Betrokkene heeft tijdens de faillissementsprocedure van de vof het betoog 
      gevoerd dat de factuur van Njardar van 6 december 1996 een priv‚vordering op 
      C betrof, terwijl hij wist dat dit betoog feitelijk onjuist was. Door deze 
      handelwijze heeft betrokkene de eer van de stand van accountants-
      administratieconsulenten geschaad."
    
    
    
      4.	De bestreden tuchtbeslissing
      Bij de bestreden tuchtbeslissing, die aan deze uitspraak is gehecht en als hier ingelast wordt 
      beschouwd, heeft de raad van tucht de klacht gegrond verklaard en aan appellant de 
      maatregel van schriftelijke berisping opgelegd.
      5.	De middelen van beroep
      Appellant heeft - samengevat - tegen de bestreden tuchtbeslissing de volgende middelen 
      voorgedragen.
      5.1	De raad van tucht had zich niet bevoegd moeten verklaren aangezien de klacht geen 
      betrekking heeft op de beroepswerkzaamheden van de accountant in de zin van de Wet op 
      de Accountants-Administratieconsulenten en de daarop gebaseerde verordeningen en 
      besluiten.
      5.2	De raad van tucht heeft ten onrechte ambtshalve besloten de gewijzigde klacht te 
      behandelen zonder appellant in staat te stellen adequaat verweer te voeren. 
    
    
    
      5.3	De raad van tucht heeft ten onrechte overwogen dat appellant een verklaring van 
      C niet op zijn juistheid heeft onderzocht. Ten onrechte heeft de raad van tucht het 
      getuigenaanbod van de hand gewezen.
      Op grond hiervan heeft appellant het College verzocht de bestreden beslissing te 
      vernietigen.
    
    
    
      6.	De beoordeling
      6.1	De raad van tucht heeft appellant met name de verklaring aangerekend die hij op 
      8 juli 1997 tijdens de behandeling in raadkamer van de arrondissementsrechtbank te 
      Amsterdam van een verzoek strekkende tot faillietverklaring van de vennootschap onder 
      firma SUBREXCO (hierna: de vof) en haar vennoten heeft afgelegd. Volgens het proces-
      verbaal van die behandeling is appellant daar verschenen als bedrijfsjurist en accountant van 
      gerekestreerden.
      Artikel 2, eerste lid, aanhef en onder a van de Gedrags- en Beroepsregels Accountants-
      Administratieconsulenten (hierna: GBAA) bepaalt dat voor de toepassing van die 
      verordening de Accountant-Administratieconsulent wordt geacht op te treden als 
      accountant wanneer hij zich als zodanig bekendmaakt of doet bekendmaken. De 
      hoofdstukken II en III van de GBAA zijn in dat geval op de Accountant-
      Administratieconsulent van toepassing.
      Doordat appellant zich bij de rechtbank als accountant heeft bekend gemaakt, zijn de 
      hoofdstukken II en III van de GBAA op zijn gedragingen aldaar van toepassing. Terecht 
      heeft de raad van tucht zich derhalve bevoegd geacht om de op die gedragingen betrekking 
      hebbende klacht te behandelen. Of appellant bij de rechtbank al dan niet met zoveel 
      woorden zou hebben gezegd dat hij 'de' accountant van de vof was, doet niet ter zake, 
      aangezien reeds voldoende is dat hij zich als accountant bekend heeft gemaakt. Evenmin 
      doet ter zake dat klager wist dat appellant zijn werkzaamheden voor de vof vooral als 
      bedrijfs- of fiscaal jurist verrichtte, aangezien appellant in ieder geval de verweten gedraging 
      bij de rechtbank ook als accountant heeft gedaan.
      Hieruit volgt dat het eerste middel tevergeefs is voorgesteld.
      6.2	Blijkens de stukken heeft klager aan zijn klacht bij de raad van tucht, nadat daartegen 
      schriftelijk verweer was gevoerd door appellant, in een schriftelijke reactie van 
      10 april 1998 diverse feiten ten grondslag gelegd, waaronder het feit dat appellant er altijd 
      van op de hoogte is geweest dat de factuur van Njardar alleen op de vof betrekking heeft. 
      Op grond hiervan heeft klager in die reactie onder meer geconcludeerd dat appellant de 
      rechter opzettelijk en doelbewust op een dwaalspoor heeft gezet bij het in overweging 
      nemen van de gronden van de beslissing. Appellant heeft op dit stuk niet meer schriftelijk 
      gereageerd.
      Uit deze weergave van de feiten blijkt dat appellant al sinds de ontvangst van de reactie van 
      10 april 1998 wist welke feiten hem door klager werden verweten. De formulering van de 
      klacht door de raad van tucht kan dan ook niet als een verrassing voor appellant zijn 
      gekomen. In ieder geval heeft hij voldoende gelegenheid gehad om op de feiten die aan deze 
      klacht ten grondslag zijn gelegd, te reageren.
      Ook het tweede middel is derhalve vergeefs voorgesteld.
      6.3	Het derde middel gaat er ten onrechte van uit dat de raad van tucht appellant heeft verweten 
      dat hij een verklaring van C niet op juistheid heeft onderzocht. Uit de uitspraak blijkt 
      immers dat de raad van tucht appellant heeft verweten dat hij op 8 juli 1997 bij de rechtbank 
      te Amsterdam een verklaring heeft afgelegd, van welke verklaring hij, zo hij niet wist dat die 
      niet in overeenstemming met de werkelijkheid was, de juistheid had dienen te onderzoeken. 
      Het gaat in deze zaak dus niet om de verklaring van C d.d. 4 augustus 1997 en evenmin om 
      eventueel onderzoek dat appellant naar eigen zeggen rond die datum heeft verricht, maar 
      om zijn eigen verklaring van 8 juli 1997 (te weten: de onderliggende factuur staat niet op 
      naam van de vof, Njardar is geen crediteur van de vof en Njardar heeft geen aanschrijving 
      ontvangen met betrekking tot een buitengerechtelijk akkoord) en het onderzoek naar de 
      juistheid ervan dat appellant voor 
      8 juli 1997 had dienen te verrichten.
      Uit hetgeen appellant bij de raad van tucht en bij het College heeft aangevoerd, kan niet 
      worden afgeleid dat hij een dergelijk onderzoek reeds v¢¢r 8 juli 1997 heeft uitgevoerd. 
      Zulks is ook onaannemelijk, aangezien, zoals uit de stukken is gebleken en anders dan 
      appellant tegenover de rechtbank heeft verklaard, de factuur van Njardar wel degelijk op 
      naam van de vof stond, Njardar ook naar eigen verklaring crediteur van de vof was en 
      Njardar een aanschrijving had ontvangen met betrekking tot een buitengerechtelijk akkoord.
      Naar het oordeel van het College heeft de raad van tucht appellant terecht kwalijk genomen 
      dat hij heeft nagelaten voor 8 juli 1997 van zijn verklaring, als hij niet wist dat die niet met 
      de werkelijkheid overeenstemde, de juistheid te onderzoeken. Dit volgt reeds uit het 
      bepaalde in artikel 11, eerste lid, GBAA, op grond waarvan de accountant-
      administratieconsulent slechts mededelingen omtrent de uitkomst van zijn arbeid doet voor 
      zover zijn deskundigheid en de door hem verrichte werkzaamheden daarvoor een 
      deugdelijke grondslag vormen, waarbij hij er zorg voor draagt dat zodanige mededelingen 
      een duidelijk beeld geven van de uitkomst van zijn werkzaamheden. Wat betreft de 
      strafmaat heeft de raad van tucht met juistheid overwogen dat in een gerechtelijke 
      procedure zwaarwegende gevolgen aan de verklaring van een accountant kunnen worden 
      verbonden, zodat de accountant bij het doen van dergelijke mededelingen de grootst 
      mogelijke zorgvuldigheid in acht moet nemen.
      Het College voegt hier voor de volledigheid nog aan toe dat aan het voorgaande niet af kan 
      doen hetgeen eventueel na 8 juli 1997 nog is onderzocht en gebleken. Anders dan appellant 
      ter zitting van het College heeft bepleit, doet ook niet ter zake welke verklaring appellant en 
      anderen nadien bij het Gerechtshof te Amsterdam hebben afgelegd. Nu voorts het aanbod 
      van appellant om getuigen te doen horen geen betrekking had op de vraag of appellant v¢¢r 
      8 juli 1997 onderzoek heeft verricht, heeft de raad van tucht terecht geen aanleiding gezien 
      daarop in te gaan.
      Ook het derde middel faalt derhalve.
      6.4	Het College acht de door de raad van tucht opgelegde maatregel in overeenstemming met 
      de aard en de ernst van de verweten gedraging. De bestreden beslissing moet derhalve in 
      stand blijven en het beroep moet worden verworpen.
      Deze beslissing berust op artikel 76 van de Wet op de Accountants-
      Administratieconsulenten en de artikelen 2 en 11 GBAA.
    
    
    
    
    
      7.	De beslissing
      Het College verwerpt het beroep.
    
    
    Aldus gewezen door mr C.M. Wolters, mr J.A. Hagen en mr M.A. Fierstra in tegenwoordigheid van mr I.K. Rapmund, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 20 maart 2001.
    
    w.g. C.M. Wolters						w.g. I.K. Rapmund