ECLI:NL:HR:2000:AA7786, Hoge Raad, 24-10-2000, 112918
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-10-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: -

24 oktober 2000
      Strafkamer
      nr. 112918
    
    
    Hoge Raad der Nederlanden
    
    Arrest
    		
    
      op het beroep in cassatie tegen een arrest van het Gerechtshof te Amsterdam van 
      29 maart 1999 alsmede tegen alle op de terechtzitting van dit Hof gegeven 
      beslissingen in de strafzaak tegen:
      [verdachte], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1958, wonende te 
      [woonplaats].
    
    
    1. De bestreden einduitspraak
    
    
      Het Hof heeft in hoger beroep - met vernietiging van een vonnis van de 
      Arrondissementsrechtbank te Amsterdam van 26 januari 1998 - voorzover aan ’s 
      Hofs oordeel onderworpen - de verdachte vrijgesproken van het hem bij inleidende 
      dagvaarding onder 1., 2., 3. en 4. tenlastegelegde en hem voorts ter zake van 
      “opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2, lid 1 onder B, van de Opiumwet 
      gegeven verbod, meermalen gepleegd” veroordeeld tot twee jaren gevangenisstraf, 
      met onttrekking aan het verkeer zoals in het arrest omschreven.
    
    
    2. Geding in cassatie
    
    
      2.1. Het beroep - dat kennelijk niet is gericht tegen de gegeven vrijspraken - is 
      ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft mr. J.I.M.G. Jahae, advocaat te 
      Amsterdam, bij schriftuur een middel van cassatie voorgesteld. De schriftuur is 
      aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      De Advocaat-Generaal Fokkens heeft geconcludeerd dat de bestreden uitspraak 
      wordt vernietigd voorzover het betreft de kwalificatie van het bewezenverklaarde en 
      voorzover onder de toepasselijk verklaarde wetsartikelen de artikelen 2 en 10 van 
      de Opiumwet zijn opgenomen, dat de kwalificatie wordt verbeterd door het 
      bewezenverklaarde aan te merken als “opzettelijk handelen in strijd met een in 
      artikel 3, eerste lid onder B, Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd” en 
      dat artikel 11 Opiumwet wordt vermeld bij de overige toepasselijke wetsartikelen, 
      met verwerping van het beroep voor het overige.
    
    
    
      2.2. De Hoge Raad heeft kennis genomen van het schriftelijk commentaar van de 
      raadsman op de conclusie van de Advocaat-Generaal.
    
    
    
      3. Beoordeling van de bestreden uitspraak naar aanleiding van het middel en 
      ambtshalve
    
    
    
      3.1 Het Hof heeft bewezenverklaard dat de verdachte “in de periode van 1 april tot 
      en met 9 december 1996 te Amsterdam opzettelijk heeft verkocht 
      handelshoeveelheden hashish”.
    
    
    
      3.2 Voorzover het middel blijkens de daarop gegeven toelichting onder b strekt en 
      betoge dat de bewezenverklaring, voorzover daarin meer dan één feit is vervat, 
      ontoereikend is gemotiveerd, kan het niet tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien 
      art. 101a RO, geen nadere motivering nu het middel in zoverre niet noopt tot 
      beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de 
      rechtsontwikkeling. Dat brengt mee dat ook de klacht dat de kwalificatie ten 
      onrechte inhoudt dat het feit meermalen is gepleegd geen doel treft.
      Het middel slaagt evenwel voorzover het klaagt dat de kwalificatie voor het overige 
      ondeugdelijk is.
      De kwalificatie “Opzettelijk handelen in strijd met het in art. 2, lid 1, onder B, van 
      de Opiumwet gegeven verbod”, is onjuist en dient te luiden: “Opzettelijk handelen 
      in strijd met een in art. 3, eerste lid onder B, Opiumwet gegeven verbod”. De Hoge
      Raad zal de kwalificatie verbeteren.
    
    
    
      3.3 Het Hof heeft onder de artikelen waarop de strafoplegging is gegrond naast 
      art. 57 Sr onder meer de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet aangehaald, dat 
      laatste evenwel ten onrechte omdat, naar voortvloeit uit hetgeen hiervoor onder 3.2 
      is overwogen, de artikelen 3 en 11 Opiumwet hier van toepassing zijn. Nu het Hof, 
      gelet op de uiteenlopende strafmaxima in art. 10 (derde lid) en 11 (derde lid) 
      Opiumwet, bij de strafoplegging van een te hoog strafmaximum is uitgegaan, kan 
      de bestreden uitspraak voor wat de strafoplegging betreft niet in stand blijven.
    
    
    4. Slotsom
    
    
      Nu de Hoge Raad geen andere dan de hiervoor onder 3.3 genoemde grond 
      aanwezig oordeelt waarop de bestreden uitspraak ambtshalve 
      zou behoren te worden vernietigd, brengt het vorenoverwogene mee dat als volgt 
      moet worden beslist.
    
    
    5. Beslissing
    
    
      De Hoge Raad:
      Vernietigt de bestreden uitspraak, voorzover aan zijn oordeel onderworpen, doch 
      uitsluitend voor wat betreft de aan het bewezenverklaarde gegeven kwalificatie, de 
      vermelding van de art. 2 en 10 Opiumwet als toepasselijke wettelijke voorschriften 
      en de strafoplegging;
      Kwalificeert het bewezenverklaarde als:
      “Opzettelijk handelen in strijd met een in art. 3, eerste lid onder B, Opiumwet 
      gegeven verbod, meermalen gepleegd”;
      Vermeldt als toepasselijke wettelijke voorschriften de art. 3 en 11 Opiumwet;
      Wijst de zaak terug naar het Gerechtshof te Amsterdam opdat de zaak voor wat 
      de strafoplegging betreft op het bestaande hoger beroep opnieuw wordt berecht en 
      afgedaan;
      Verwerpt het beroep voor het overige.
    
    
    
      Dit arrest is gewezen door de vice-president W.J.M. Davids als voor-zit-ter, en de 
      raadsheren F.H. Koster, A.M.M. Orie, A.M.J. van Buchem-Spapens en J.P.
      Balkema, in bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en uitgesproken op 24 oktober 
      2000.