ECLI:NL:HR:2000:AA7307, Hoge Raad, 03-10-2000, 01753/00 U
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-10-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: -

3 oktober 2000
      Strafkamer
      nr. 01753/00 U
    
    
    Hoge Raad der Nederlanden
    
    Arrest
    
    
      op het beroep in cassatie tegen een uitspraak van de 
      Arrondissementsrechtbank te Haarlem van 9 maart 2000 op een verzoek
      van de deelstaat Nordrhein-Westfalen (Bondsrepubliek Duitsland) tot uitlevering
      van:
      [De opgeëiste persoon], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1963,
      ten tijde van de bestreden uitspraak gedetineerd in de Penitentiaire Inrichting te 
      Haarlem.
    
    
    1. De bestreden uitspraak
    
    
      De Rechtbank heeft de gevraagde uitlevering van de opgeëiste persoon aan -
      Duitsland toelaatbaar verklaard ter strafvervol-ging van -deze persoon ter zake van 
      de in de bestreden uitspraak omschreven feiten.
    
    
    2. Geding in cassatie
    
    
      Het beroep is ingesteld door de opgeëiste persoon.
      Namens deze hebben mr. G.P. Hamer en mr. A.M. Kengen, advocaten te
      Amsterdam, bij schriftuur middelen van cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan 
      dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      De waarnemend Advocaat-Generaal Keijzer heeft geconcludeerd dat de Hoge 
      Raad de  bestreden uitspraak zal vernietigen en de verzochte uitlevering 
      ontoelaatbaar zal verklaren.
    
    
    3. Beoordeling van het eerste middel
    
    
      3.1. Het middel komt met rechts- en motiveringsklachten op tegen het oordeel van 
      de Rechtbank dat de feiten waarvoor de uitlevering toelaatbaar is verklaard naar 
      Nederlands recht oplichting opleveren. Daartoe wordt in het bijzonder aangevoerd 
      dat in de feiten niet het aannemen van een valse hoedanigheid besloten ligt.
    
    
    
      3.2. Het bij het uitleveringsverzoek gevoegde Haftbefehl van het Amtsgericht Köln 
      van 12 januari 2000 (505 Gs 69/00, 71 Js 410/98) bevat de uiteenzetting van de 
      feiten waarvoor de uitlevering is verzocht. Deze luidt:
    
    
    
      “Im Zeitraum vom 6. August 1998 bis zum 8. August 1998 entlieh der
      Beschuldigte [de opgeëiste persoon] in vier Fällen bei verschiedenen
      Autoverleihfirmen Kraftfahrzeuge und brachte diese nicht zurück. Im
      einzelnen handelt es sich um folgende Fälle:
    
    
    
      1. Am 6. August 1998 entlieh der Beschuldigte bei der “Kölner Flitzer Auto 
      Vermietung” in Köln einen Ford Transit, amtliches Kennzeichen: [01] (Wert:
      35.000,00 Deutsche Mark). Das Fahrzeug sollte am 10. August 1998
      zurückgebracht werden, was jedoch nicht geschah. Dem Beschuldigten war
      bereits bei Anmietung des Fahrzeugs bewusst, dass er dieses nicht
      zurückbringen werde.
    
    
    
      2. Ferner mietete der Beschuldigte am 6. August 1998 bei der Autovermietung
      “Colonia” einen Daimler-Benz, Typ: Sprinter 210, amtliches Kennzeichen [02]
      (Wert 50.000,00 Deutsche Mark) an und lieferte das Fahrzeug nicht wie vereinbart
      zurück.
    
    
    
      3. Bei der Firma “Europcar” in Köln-Bickendorf mietete Der Beschuldigte am 9.
      August 1999 einen Mercedes Kastenwagen mit dem amtlichten Kennzeichen [03] 
      (Wert: 30.000,00 Deutsche Mark) und brachte diesen nicht wie vereinbart am 11.
      August 1999 an die Autovermietung zurück.
    
    
    
      4. Am Abend des 6. August 1999 entlieh er bei der “Duo Car
      Kraftfahrzeugvermietung GmbH” in Köln einen Volkswagen ZD 8 (Caravelle) mit
      dem amtlichen Kennzeichen [04] (Wert: 54.000,00 Deutsche Mark) und brachte
      ihn nach dem vereinbarten Mietfristende nicht zurück”.
    
    
    
      3.3. Deze uiteenzetting van de feiten laat niet de gevolgtrekking toe dat de
      betrokken autoverhuurders door het gebruik van een van de in art. 326 Sr
      genoemde oplichtingsmiddelen zouden zijn bewogen tot de afgifte van de auto's.
      Het oordeel van de Rechtbank dat deze feiten naar Nederlands recht mede zijn te
      kwalificeren als oplichting is derhalve onjuist.
      Dit behoeft evenwel niet tot cassatie te leiden nu het middel - terecht - niet
      opkomt tegen het oordeel van de Rechtbank dat de in genoemd Haftbefehl
      vermelde feiten naar Nederlands recht verduistering opleveren. 
    
    
    4. Beoordeling van het tweede middel
    
    
      4.1. Het middel komt op tegen de verwerping van het verweer dat de uitlevering
      ontoelaatbaar moet worden verklaard omdat de feiten in een tegen de opgeëiste
      persoon in Oostenrijk gewezen vonnis op zodanige wijze zijn betrokken dat het ne
      bis in idem-beginsel aan uitlevering ter zake van die feiten in de weg staat.   
    
    
    
      4.2. In haar uitspraak heeft de Rechtbank vermeld dat van het dossier onder meer 
      deel uitmaakt een (kopie van een) strafvonnis van "Das Landgericht für 
      Strafsachen Wien" d.d. 2 oktober 1998, waarbij de opgeëiste persoon tot achttien 
      maanden gevangenisstraf is veroordeeld. 
    
    
    
      4.3. De Rechtbank heeft een namens de opgeëiste persoon gevoerd verweer als
      volgt samengevat:
      “De raadsvrouwe heeft voorts betoogd dat de uitlevering ontoelaatbaar verklaard 
      dient te worden, aangezien er sprake is van schending van “ne bis in
      idem”. Immers, in het Oostenrijkse vonnis van 2 oktober 1998 is voor het bewijs
      van het strafverzwarende (“Erschwerend”) “Tatwiederholung im Rahmen
      der Gewerbsmässigkeit” gebruik gemaakt van de verklaring van de verdachte, dat 
      hij - onder meer - de feiten, in verband waarmee thans uitlevering wordt
      gevraagd, heeft gepleegd”.
    
    
    
      De Rechtbank heeft ten aanzien van dat verweer onder meer overwogen:
      “De rechtbank verwerpt dit verweer, aangezien haar uit het Haftbefehl, noch uit het
      overgelegde Oostenrijkse vonnis of anderszins is gebleken, dat de opgeëiste
      persoon bij genoemd vonnis is veroordeeld voor de feiten waarvoor thans de
      uitlevering wordt verzocht”.
    
    
    
      4.4. In deze overweging van de Rechtbank ligt als haar oordeel besloten dat de
      feiten waarvoor thans de uitlevering wordt verzocht, in het in kracht van gewijsde
      gegane Oostenrijkse vonnis niet zodanig zijn betrokken dat de opgeëiste persoon
      geacht kan worden ter zake daarvan bij dat vonnis onherroepelijk te zijn berecht in
      de zin van het Nederlandse voorbehoud bij art. 9 Europees Verdrag betreffende
      uitlevering.
    
    
    
      4.5. In aanmerking genomen dat:
      - de eigen opgave van de opgeëiste persoon als verdachte in de Oostenrijkse
      strafzaak dat hij eerder soortgelijke delicten in Duitsland heeft gepleegd blijkens
      het Oostenrijkse vonnis slechts is gebezigd als een van de omstandigheden op
      grond waarvan bewezen is verklaard dat de drie in Oostenrijk gepleegde feiten een 
      bedrijfsmatig karakter hadden, waaronder het Landgericht verstaat dat het 
      herhaald begaan van die feiten in de sleutel van het verwerven van een 
      voortdurende bron van inkomsten stond;
      - de enkele vermelding van die in Duitsland begane feiten in het vonnis van het 
      Landgericht Wien niet is gelijk te stellen met de onherroepelijke afdoening van die
      feiten op een wijze vergelijkbaar met de in Nederland toegepaste voeging ad 
      informandum;
      geeft het oordeel van de Rechtbank geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en 
      is het niet onbegrijpelijk. Dit oordeel van de Rechtbank draagt de verwerping van 
      het verweer zelfstandig. De in het middel vervatte klacht tegen hetgeen de 
      Rechtbank overigens ten aanzien van het verweer heeft overwogen kan daarom 
      onbesproken blijven.
    
    
    4.6. Het middel faalt dus.
    
    
      5. Slotsom
      Nu de middelen niet tot cassatie kunnen leiden,
      terwijl de Hoge Raad geen grond aanwezig oordeelt waarop de bestreden 
      uitspraak ambtshalve zou behoren te worden vernietigd, moet worden beslist als 
      volgt.
    
    
    6. Beslissing
    
    
      De Hoge Raad verwerpt het beroep.
      Dit arrest is gewezen door de vice-president C.J.G. Bleichrodt als voor-zit-ter, en de
      raadsheren G.J.M. Corstens, A.M.M. Orie, A.J.A. van Dorst en B.C. de Savornin
      Lohman, in bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en uitgesproken op 3 oktober 2000.