ECLI:NL:CBB:2001:AB0304, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 21-02-2001, AWB 98/519 t/m 98/525
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
      Nrs. AWB 98/519 t/m 98/525			21 februari 2001
      	 5040
    
    
    
    Uitspraak in de zaken van:
    
    
      A & B B.V., te C, appellante,
      gemachtigde: mr H.J. Bronkhorst, advocaat te 's-Gravenhage, 
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigde: mr B.C. Brouwer, werkzaam bij de Belastingdienst/Douane district Arnhem.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Bij afzonderlijke besluiten van 7 mei 1998 heeft de Belastingdienst/Douane district 
      Arnhem namens verweerder de bezwaren van appellante tegen de aan haar op 
      27 november 1995 onderscheidenlijk 27 oktober 1995 gezonden uitnodigingen tot betaling 
      van fl. 70.307,30, fl. 114.100,--, fl. 74.250,--, fl. 74.250,--, fl. 74.775,--, fl. 74.795,-- en 
      fl. 74.775,-- aan landbouwheffing, ongegrond verklaard.
      Bij afzonderlijke op 17 juni 1998 ter griffie ontvangen beroepschriften heeft appellante 
      tegen de besluiten van 7 mei 1998 beroep ingesteld bij het College.
      Verweerder heeft op 24 september 1998 in de afzonderlijke zaken een verweerschrift 
      ingediend.
    
    
    
      Op 1 oktober 1999 heeft appellante het College een nadere memorie doen toekomen.
      Het College heeft de zaken gevoegd behandeld en onderzocht ter zitting van 
      13 oktober 1999, waar partijen bij monde van hun gemachtigden hun standpunten hebben 
      toegelicht. Voorts zijn daar D en E als getuige gehoord. Vervolgens is het onderzoek 
      gesloten.
      Bij beschikking van 9 februari 2000 heeft het College het onderzoek heropend.
      Bij brieven van 7 maart 2000 onderscheidenlijk 31 maart 2000 hebben partijen hun 
      standpunt nader uiteengezet.
      Het onderzoek is voortgezet ter zitting van het College van 12 juli 2000 en is vervolgens 
      gesloten.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	De artikelen 203 en 204 van het Communautair Douanewetboek (hierna: CDW) luiden als 
      volgt:
      				" Artikel 203
    
    
    
      	1.	Een douaneschuld bij invoer ontstaat indien aan rechten bij invoer 
      onderworpen goederen aan het douanetoezicht worden onttrokken.
      	2.	De douaneschuld ontstaat op het tijdstip waarop de goederen aan het 
      douanetoezicht worden onttrokken.
      	3.	Schuldenaren zijn:
      	-	de persoon die de goederen aan het douanetoezicht heeft onttrokken;
      	-	de personen die aan deze onttrekking hebben deelgenomen terwijl zij wisten 
      of redelijkerwijze hadden moeten weten dat de goederen aan het 
      douanetoezicht werden onttrokken;
      	-	de personen die de betrokken goederen hebben verworven of deze onder 
      zich hebben gehad en die op het ogenblik waarop zij de goederen 
      verwierven of ontvingen, wisten of redelijkerwijze hadden moeten weten 
      dat deze aan het douanetoezicht waren onttrokken;
      	-	alsmede, in voorkomend geval, de persoon die de verplichtingen welke 
      voortvloeien uit de tijdelijke opslag van de goederen of uit het gebruik van 
      de douaneregeling waaronder deze waren geplaatst, dient na te komen.
    
    
    				Artikel 204
    
    
      	1. Een douaneschuld bij invoer ontstaat:
      a) indien niet wordt voldaan aan een van de verplichtingen welke ten 
          aanzien van aan rechten bij invoer onderworpen goederen 
          voortvloeien uit de tijdelijke opslag van deze goederen of uit het 
          gebruik van de douaneregeling waaronder zij zijn geplaatst of,
      		    b) indien een van de voorwaarden die voor de plaatsing van de goederen 
      		        onder deze regeling of voor de toekenning van een verlaagd recht bij 
      		        invoer of van een nulrecht uit hoofde van de bijzondere bestemming 
      		        van de goederen zijn gesteld, niet in acht is genomen,
    
    
    
      		in andere gevallen, dan die bedoeld in artikel 203, tenzij vaststaat dat dit 
      verzuim zonder werkelijke gevolgen is gebleven voor de juiste werking van 
      de tijdelijke opslag of de betrokken douaneregeling.
      	2.	De douaneschuld ontstaat, hetzij op het tijdstip waarop niet meer wordt 
      voldaan aan de verplichting waarvan de niet-nakoming de douaneschuld 
      doet ontstaan, hetzij op het tijdstip waarop de goederen onder de betrokken 
      douaneregeling werden geplaatst, wanneer achteraf blijkt dat aan een van de 
      voorwaarden voor de plaatsing van de genoemde goederen onder deze 
      regeling of voor de toekenning van een verlaagd recht bij invoer of van een 
      nulrecht uit hoofde van de bijzondere bestemming van de goederen, niet is 
      voldaan.
      	3.	Schuldenaar is de persoon die, naar gelang van het geval, hetzij de 
      verplichtingen moet nakomen welke ten aanzien van aan rechten bij invoer 
      onderworpen goederen voortvloeien uit de tijdelijke opslag of uit het 
      gebruik van de douaneregeling waaronder deze goederen zijn geplaatst, 
      hetzij de aan de plaatsing van de goederen onder de regeling verbonden 
      voorwaarden in acht moet nemen."
    
    
    
      Artikel 215 van het CDW luidde, voorzover hier van belang:
      "	1. De douaneschuld ontstaat op de plaats waar de feiten zich voordoen die tot 
      het ontstaan van deze schuld leiden.
      2. Indien de in lid 1 bedoelde plaats niet kan worden bepaald, wordt de douane-
      schuld geacht te zijn ontstaan op de plaats waar de douaneautoriteiten 
      vaststellen dat de goederen zich in een situatie bevinden die tot het ontstaan 
      van een douaneschuld heeft geleid.
      3. Indien een douaneregeling voor bepaalde goederen niet is be‰indigd, wordt 
      de douaneschuld geacht te zijn ontstaan:
      	- op de plaats waar de goederen onder de regeling zijn geplaatst, of
      	- op de plaats waar de goederen de Gemeenschap onder de betrokken regeling 
      zijn binnengekomen."
    
    
    
    
    
      De artikelen 378 en 379 van de Toepassingsverordening van het CDW (hierna: TCDW) 
      luiden als volgt:
      				" Artikel 378
    
    
    
      	1. Wanneer een zending niet bij het kantoor van bestemming is aangebracht en 
      de plaats van de overtreding of onregelmatigheid niet kan worden vastgesteld, 
      wordt deze overtreding of onregelmatigheid, onverminderd artikel 215 van het 
      Wetboek, geacht te zijn begaan:
      	- in de Lid-Staat waaronder het kantoor van vertrek ressorteert, of
      	- in de Lid-Staat waaronder het kantoor van doorgang bij binnenkomst in de 
      Gemeenschap ressorteert en waaraan een kennisgeving van doorgang is 
      afgegeven, tenzij, binnen een nader te bepalen termijn als voorzien in artikel 
      379, lid 2, ten genoegen van de douaneautoriteiten het bewijs wordt geleverd 
      van de regelmatigheid van het communautair douanevervoer of van de plaats 
      waar de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk is begaan.
      	- 2. Indien, bij gebreke van een dergelijk bewijs, de overtreding of 
      onregelmatigheid geacht blijft te zijn begaan in de Lid-Staat van vertrek of in 
      de Lid-Staat van binnenkomst als bedoeld in lid 1, eerste alinea, tweede 
      streepje, worden de rechten en andere heffingen op de betrokken goederen door 
      deze Lid-Staat volgens de communautaire of nationale bepalingen ge‹nd.
      	- 3. Indien, binnen drie jaar na geldigmaking van de aangifte T1, kan 
      worden vastgesteld in welke Lid-Staat de overtreding of onregelmatigheid 
      daadwerkelijk is begaan, gaat deze Lid-Staat overeenkomstig de 
      communautaire of nationale bepalingen over tot de inning van de rechten en 
      heffingen op de betrokken goederen (met uitzondering van die welke 
      overeenkomstig de tweede alinea als eigen middelen van de Gemeenschap 
      werden ge‹nd). De aanvankelijk ge‹nde rechten en heffingen worden 
      terugbetaald (met uitzondering van die welke als eigen middelen van de 
      Gemeenschap werden ge‹nd) zodra het bewijs van deze inning is geleverd.
      	- 4. De zekerheid die ten behoeve van het communautair douanevervoer 
      werd gesteld, wordt eerst vrijgegeven na afloop van voornoemde termijn van 
      drie jaar, of eventueel na betaling van de rechten en heffingen die van 
      toepassing zijn in de Lid-Staat waar de overtreding of onregelmatigheid 
      daadwerkelijk is begaan.
      	De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om overtredingen en 
      onregelmatigheden te bestrijden en daar doeltreffende sancties op te stellen.
    
    
    						Artikel 379
    
    
      	1. Wanneer een zending niet bij het kantoor van bestemming is aangebracht en 
      de plaats van de overtreding of onregelmatigheid niet kan worden vastgesteld, 
      deelt het kantoor van vertrek dit zo spoedig mogelijk mede aan de aangever, 
      doch uiterlijk binnen elf maanden na geldigmaking van de aangifte voor 
      communautair douanevervoer.
    
    
    
    
      	- 2. In de in lid 1 bedoelde kennisgeving wordt onder andere de termijn 
      vermeld waarbinnen bij het kantoor van vertrek, ten genoegen van de 
      douaneautoriteiten, het bewijs moet worden geleverd van de regelmatigheid 
      van het communautair douanevervoer of van de plaats waar de overtreding of 
      onregelmatigheid daadwerkelijk werd begaan. Deze termijn bedraagt drie 
      maanden na de in lid 1 bedoelde kennisgeving. Indien het bewijs na het 
      verstrijken van deze termijn niet is geleverd, gaat de bevoegde Lid-Staat over 
      tot de inning van het verschuldigde bedrag aan rechten en andere heffingen. In 
      de gevallen waarin deze Lid-Staat niet de Lid-Staat is waarin het kantoor van 
      vertrek is gelegen, stelt het kantoor van vertrek deze Lid-Staat daarvan 
      onverwijld in kennis."
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      -	Appellante is douane-expediteur.
      -	Op 27 september 1994 heeft appellante aangifte gedaan voor extern communautair 
      douanevervoer naar Lom‚ (Togo) van twee partijen melkpoeder, elk met een 
      nettogewicht van 25.000 kg en onder de goederencode 04021019.
      -	De douanepost Utrecht heeft voor voormelde aangiften van appellante zogenoemde 
      T1-documenten afgegeven met nummer 2006989 respectievelijk 2007002
      -	Op 6 oktober 1994 heeft appellante aangifte gedaan voor extern communautair 
      douanevervoer naar Lom‚ van twee partijen melkpoeder, elk met een nettogewicht 
      van 25.000 kg en onder de goederencode 04021019. De douanepost Utrecht heeft 
      voor deze aangiften van appellante T1-documenten afgegeven met nummer 2007210 
      respectievelijk 2007211.
      -	Op 19 oktober 1994 heeft appellante aangifte gedaan voor extern communautair 
      douanevervoer naar Lom‚ van een partij melkpoeder met een nettogewicht van 
      25.000 kg onder goederencode 04021019. De douanepost Utrecht heeft voor deze 
      aangifte van appellante een T1-document afgegeven met het nummer 2007594.
      -	Op 28 oktober 1994 heeft appellante aangifte gedaan voor extern communautair 
      douanevervoer naar Lom‚ van twee partijen melkpoeder met elk een netto-gewicht 
      van 25.000 kg onder goederencode 04021019. De douanepost Utrecht heeft voor 
      deze aangiften T1-documenten afgegeven met nummer 2007913 respectievelijk 
      2007914.
      -	Op 27 januari 1995 onderscheidenlijk 2 maart 1995 heeft de douanepost Utrecht 
      appellante bij afzonderlijke brieven verzocht om inlichtingen te verstrekken over de 
      bestemming van de goederen in verband met de niet-zuivering van voormelde 
      T1-documenten. Appellante heeft hierop niet gereageerd. Gelijktijdig is een verzoek 
      tot nasporing gericht aan het kantoor van bestemming Bordeaux.
      - Op 7 juni 1995 is aan appellante met betrekking tot bovenvermelde T1-documenten 
      een kennisgeving niet-zuivering gedaan en is appellante in de gelegenheid gesteld 
      om binnen drie maanden alsnog het bewijs te leveren van de regelmatigheid van het 
      douanevervoer of de plaats mee te delen waar de overtreding of onregelmatigheid 
      daadwerkelijk is begaan. Hierop is door appellante niet gereageerd.
      -	Op 27 oktober 1995 onderscheidenlijk 27 november 1995 heeft de douanepost 
      Utrecht appellante zeven afzonderlijke uitnodigingen tot betaling doen toekomen 
      wegens niet-zuivering van voormelde T1-documenten. Hiertegen heeft appellante bij 
      brieven van 2 november 1995 onderscheidenlijk 4 december 1995 bezwaar gemaakt. 
      In deze bezwaarschriften heeft appellante het volgende vermeld:
    
    
    
      "	De FIOD te Groningen heeft deze zaak reeds lange tijd in behandeling i.v.m. 
      mogelijke fraude van de genoemde afzender op het betreffende document. 
      Derhalve is alle informatie inzake deze kwestie verschaft aan de FIOD 
      zodat wij op dit moment geen nadere informatie kunnen verschaffen die zou 
      kunnen leiden tot het aanzuiveren van dit document."
    
    
    
      -	Bij schrijven van 7 november 1995 heeft de Belastingdienst/Douane district Arnhem 
      in reactie op het bezwaar van appellante van 2 november 1995 appellante onder meer 
      als volgt bericht:
    
    
    
      "	In deze zaak stelt de Belastingdienst/FIOD een onderzoek in. Indien het 
      onderzoek is afgerond zal ik u van de bevindingen van het onderzoek op de 
      hoogte stellen, waarna u alsnog uw bezwaar kunt toelichten."
    
    
    
      -	Bij brief van 19 december 1995 heeft de Belastingdienst/Douane district Arnhem in 
      reactie op het bezwaar van appellante van 4 december 1995 onder meer als volgt 
      bericht:
    
    
    
      "	In deze zaak wordt door de FIOD een onderzoek ingesteld. Indien het 
      onderzoek is afgerond zal ik u hiervan op de hoogte stellen waarna u alsnog in 
      de gelegenheid wordt gesteld uw bezwaar nader te motiveren."
    
    
    
      -	Bij schrijven van 11 april 1996 heeft de FIOD, vestiging Groningen, aan de 
      Belastingdienst/Douane district Arnhem een rapport, gedateerd 10 april 1996, inzake 
      een onderzoek naar de gang van zaken rond voormelde T1-documenten doen 
      toekomen.
      -	Op 7 mei 1998 heeft verweerder de bestreden besluiten genomen.
    
    
    
      3.	De bestreden besluiten
      Bij de bestreden besluiten heeft verweerder onder meer het volgende overwogen:
      "	Door belanghebbende ben ik geattendeerd op een door de Fiod 
      douanerecherche Groningen, onder dossiernummer 294.94GN b, ingesteld 
      onderzoek. Blijkens het Fiod-rapport, heeft Agri Best te 's-Hertogenbosch 
      gebruik gemaakt van belanghebbende voor het opmaken van T1-documenten  
      voor vervoer van melkpoeder. Deze melkpoeder zou vervolgens in Spanje of 
      Frankrijk onttrokken zijn aan het douanetoezicht.
    
    
    
      Thans kan worden vastgesteld dat er in casu sprake is van onttrekking aan het 
      douanetoezicht. Daarom wordt de bestaande douaneschuld op basis van artikel 
      204 CDW getransformeerd naar een douaneschuld op basis van 203 CDW. 
      Vaststelling dat sprake is van onttrekking aan het douanetoezicht in Spanje of 
      Frankrijk zal evenwel niet eerder plaatsvinden dan na de in artikel 378 TCDW 
      bedoelde termijn van drie maanden na de datum van de kennisgeving ex artikel 
      379 TCDW. Artikel 378  lid 3 TCDW geeft hierbij aan, dat de inning van de 
      communautaire middelen  verblijft aan de Lid-Staat die de invordering reeds 
      ter hand heeft genomen, in casu aan mij. Verleend uitstel van betaling heeft op 
      deze omstandigheid geen invloed.
    
    
    (.)
    
    
      In verband met het hierbovenstaande ben ik van mening, dat de bevoegdheid 
      tot invordering van de belastingschuld, genoemd in de uitnodiging tot betaling 
      (.), blijvend aan mij toekomt.
    
    
    
      Overigens blijkt uit een ambtsbericht inzake het onderzoek naar mogelijke 
      onttrekking aan het douanetoezich van de melkpoeder in Frankrijk, dat de 
      (eerste) onttrekking (-handeling) in Nederland heeft plaatsgevonden. Aan de 
      goederen werd al in Nederland een andere bestemming gegeven.
    
    
    
      Een en ander is in overeenstemming met de uitspraak van de Hoge Raad van 
      2 oktober 1996, nr. 30.954, waar is bepaald dat voor de omzetbelasting als 
      plaats van de onttrekking heeft te gelden, de plaats waar de verzegeling is 
      verbroken en aan de goederen een andere bestemming werd gegeven. Ook op 
      basis van de uit Frankrijk komende gegevens moet worden geconcludeerd dat 
      de invorderingsbevoegdheid aan mij toekomt."
    
    
    
      In zijn schrijven van 31 maart 2000 heeft verweerder hieraan nog het volgende toegevoegd:
      "	Nogmaals wil ik er op wijzen en benadrukken dat de onderhavige 
      douaneschuld door mij geboekt is nadat ik ter zake de volledige niet-
      zuiveringsprocedure heb doorlopen. Op het moment van de boeking en de 
      mededeling aan de schuldenaar (UTB) was mij niets meer en niets minder 
      bekend dan dat de betreffende T1-documenten niet gezuiverd waren en dat 
      noch het kantoor van bestemming (naar aanleiding van het verzoek om 
      inlichtingen), noch appellante (naar aanleiding van zowel een verzoek om 
      inlichtingen als de mededeling ex artikel 379 TCDW), wisten waar de 
      onderhavige goederen waren gebleven.
    
    
    
      Gezien deze feiten en omstandigheden was ik op dat moment - als zijnde Lid-
      Staat (van het kantoor) van vertrek - (.) overeenkomstig de artikelen 
      215, lid 3, CDW juncto 378, lid 1, TCDW op basis van artikel 378, lid 2, 
      TCDW bevoegd tot inning (boeking en mededeling aan de schuldenaar) van 
      een op basis van artikel 204 CDW ontstane douaneschuld.
    
    
    
      In artikel 378, lid 3, TCDW staat vervolgens hoe gehandeld dient te worden, 
      indien later - binnen drie jaar - alsnog kan worden vastgesteld in welke Lid-
      Staat de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk is begaan. Deze 
      regeling laat geen andere conclusie dan dat een eenmaal door mij ge‹nde 
      douaneschuld, in stand gelaten wordt zelfs indien vastgesteld wordt dat een 
      overtreding of onregelmatigheid zich in een andere Lid-Staat heeft voorgedaan.
    
    
    
      Daarbij merk ik nog op dat in casu zelfs nimmer is vastgesteld waar (dus in 
      welke Lid-Staat) de goederen zijn onttrokken aan het douanetoezicht. Reeds op 
      basis hiervan blijf ik - zelfs zonder de specifieke regeling van artikel 378, lid 3, 
      TCDW - de tot inning bevoegde instantie op basis van artikel 215, lid 3, CDW.
    
    
    Conclusie.
    
    
      Ik heb de douaneschuld terecht geboekt op basis van artikel 204 CDW. De 
      feiten en omstandigheden die bekend zijn geworden nadat de mededeling aan 
      de schuldenaar is gedaan, hebben geen invloed op de bevoegdelijk door mij 
      ge‹nde douaneschuld."
    
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van haar beroep in haar beroepschrift het volgende 
      aangevoerd:
      "	a)	Verzoekster is een relatief klein bedrijf dat de activiteit van douane-
      	expediteur uitoefent. Zij doet dit met de grootst mogelijke 
      correctheid en precisie, dit maal in opdracht van een relatie waarmee 
      zij sinds lang contact heeft, de te goeder naam en faam bekend 
      staande firma Agri-Best B.V. te 's-Hertogenbosch. Er kunnen haar in 
      deze zaak geen feiten worden aangewreven op grond waarvan zou 
      kunnen worden gesteld dat zij op enigerlei manier direct of indirect 
      schuldig zou kunnen zijn aan de frauduleuze handelingen waarvan 
      kennelijk in deze zaak sprake is.
      De zaak van de fraude wordt in principe behandeld door de Franse 
      autoriteiten. De Belastingdienst is van de omstandigheid op de 
      hoogte. Niettegenstaande acht zij het gepast om zich de bevoegdheid 
      aan te meten tot het invorderen van de douaneschuld, zonder zich te 
      willen realiseren dat de plaatsen van de overtreding of de 
      onregelmatigheid gelegen is in Frankrijk of Spanje en dus de Franse 
      of Spaanse belastingdienst ter zake competent zijn. Daarenboven 
      ziet de Belastingdienst de zaak alsof er alleen sprake kan zijn van de 
      aansprakelijkheid van de firma A & B in deze zaak, voorbijgaand 
      aan de daden van haar bekende personen in Frankrijk en Spanje.
    
    
    
      	b)		In deze zaak heeft verzoekster zich alle moeite getroost om in 
      verband met haar bewijspositie in het bezit te komen van de in deze 
      zaak door de Franse autoriteiten opgestelde processen-verbaal en 
      andere documenten. Dit is haar door de Belastingdienst en de FIOD 
      geweigerd.(.)
    
    
    
      Wat dit punt betreft, voelt verzoekster zich in de positie van 
      gemakkelijk door verweerder te treffen slachtoffer, dat niet in de 
      positie mag komen om zich met de juiste middelen te verdedigen.
    
    
    
      Bij gebreke van het mogen kennisnemen van de relevante stukken, 
      gaat verzoekster ervan uit dat zij zich mag baseren op de feiten zoals 
      die weergegeven zijn in de niet-offici‰le vertalingen van de twee 
      Franse rapporten, alsmede in het FIOD-rapport.
    
    
    (.)
    
    In de beschikking wordt verzoekster ten onrechte als schuldenaar aangemerkt.
    
    
      Art. 203 CDW geeft aan welke de schuldenaren zijn in het geval goederen aan 
      het douanetoezicht worden onttrokken
    
    
    (.)
    
    
      Verweerder laat na aan te geven welke van de bovengenoemde bepalingen hij 
      toepasselijk acht en tot welke categorie personen verzoekster zou behoren. Zij 
      behoort tot geen van bovengenoemde categorie‰n personen.
    
    
    
      a)		In de beschikking wordt een verkeerde toepassing gegeven aan art. 378 
      TCDW.
    
    
    (.)
    
    
      In onderhavig geval heeft de Belastingdienst ten onrechte een nadere 
      termijn bepaald als voorzien in art. 379, lid 2 aangezien er geen sprake is 
      bij de Belastingdienst van het niet kunnen vaststellen van de plaats van 
      de overtreding of de onregelmatigheid.
    
    
    
      Immers, verweerder was op de hoogte, althans had op de hoogte kunnen 
      zijn van de plaats waar de overtreding of de onregelmatigheid was 
      begaan. In dit verband dient te worden vermeld dat verzoekster zelf bij 
      brief van 2 november 1995 de Belastingdienst op de hoogte heeft gesteld 
      van het onderzoek dat in dit verband werd ondernomen door de FIOD.
    
    
    
      Uit de resultaten van dat onderzoek kan worden afgeleid dat zoals 
      verweerder stelt art. 374 TCDW in dit geval niet leidt tot 
      inningsbevoegdheid van verzoekster. In het bijzonder is de constatering, 
      gedaan in de tweede zin van de tweede alinea van blz. 2 van de 
      beschikking, dat de vaststelling dat sprake is van onttrekking aan het 
      douanetoezicht in Spanje of Frankrijk niet eerder zal plaatsvinden dan na 
      de in art. 378 TCDW bedoelde termijn van drie maanden na de datum 
      van de kennisgeving ex art. 379 TCDW onjuist, aangezien verweerder 
      zoals gemeld reeds voor die datum van de toedracht der zaken op de 
      hoogte was.
    
    
    (.)
    
    
      a)		Aan de Inspecteur komt geen inningsbevoegdheid toe van de 
      communautaire middelen op grond van art. 378, lid 3 TCDW.
    
    
    (.)
    
    
      Zoals hierboven aangegeven is de overtreding of de onregelmatigheid in 
      Frankrijk, dan wel Spanje begaan. Een dergelijke vaststelling is gedaan binnen 
      drie jaar na geldig maken van de aangifte T1 (18 oktober 1994).
    
    
    
      Toepassing van deze bepaling brengt derhalve met zich mee dat Frankrijk, dan 
      wel Spanje overgaat tot de inning van de desbetreffende rechten. Zulks is, 
      afgaande op de niet-offici‰le vertalingen van de twee Franse rapporten, ook 
      geschied waardoor aan de (potenti‰le) competentie van de Nederlandse 
      Belastingdienst/Douane een einde is gekomen.
      Nu de Belastingdienst nog geen aanvang heeft gemaakt met het innen van deze 
      rechten dient op grond van het feit dat de plaats van het ontstaan van de 
      belastingschuld kan worden vastgesteld van deze inning te worden afgezien.
    
    
    Nog meer subsidiair
    
    
      In onderhavig geval is de Belastingdienst nog niet met de inning van de 
      douaneschuld begonnen en verblijft de bevoegdheid zoals hierboven gesteld op 
      grond van art. 378, lid 3 bij de Franse of de Spaanse douane.
    
    
    
      Indien - hetgeen door verzoekster wordt betwist - zou moeten worden 
      aangenomen dat de Nederlandse Belastingdienst reeds met de inning is 
      begonnen door het uitvaardigen van een uitnodiging tot betaling, brengt het 
      zorgvuldigheidsbeginsel met zich mee dat de beslissing op bezwaar niet zonder 
      meer ongegrondverklaring van het bezwaar van verzoekster had mogen 
      inhouden, doch tevens in ieder geval hebben moeten inhouden dat inning zou 
      worden gestaakt, totdat de Franse of Spaanse douanedienst de inningsprocedure 
      zou hebben vervolgd.
    
    
    Nog meer subsidiair
    
    
      De beschikking is in strijd genomen met het zorgvuldigheidsbeginsel, nu 
      nagelaten is om de schuld neer te leggen bij de personen die daartoe onder art. 
      203, lid 3 CDW in de eerste plaats kwalificeren door hun actieve gedrag en 
      schuld aan de zaak.
    
    
    
      Aldus heeft de Belastingdienst nagelaten om de schuld neer te leggen bij 
      Europe Alimentaire en haar directeuren, alsmede bij de transporteurs van 
      goederen, zulks terwijl de Belastingdienst stelt inlichtingen te hebben over het 
      verwijtbare gedrag van deze ondernemingen en personen en zulks terwijl 
      verzoekster, en in haar kielzog haar opdrachtgeefster Agri-Best B.V., in geen 
      andere rol in deze zaak verkeren dan die van slachtoffers."
    
    
    
      In haar schrijven van 1 oktober 1999 heeft appellante nog het volgende doen betogen:
      "	Zoals opgemerkt in de aanvullende verzoekschriften voelt A & B B.V. zich in 
      de eerste plaats het slachtoffer van het moeten leveren van een ongelijke strijd 
      tussen haar en de Belastingdienst/Douane. In deze zaak beschikt deze dienst 
      namelijk over een groot aantal documenten waarvan aan verzoekster 
      kennisname is geweigerd, maar die onmiskenbaar van belang zijn voor de 
      bewijsrechtelijke positie van verzoekster. Het gaat om negen processenverbaal 
      en 33 documenten die alle aanwijzingen geven over de toedracht van de 
      gebeurtenissen. Verzoekster is noch bekend met de datum waarop deze stukken 
      zijn opgesteld noch met hun inhoud daarvan, maar het is duidelijk, dat deze 
      stukken verzoekster op beslissende wijze zouden kunnen helpen met 
      betrekking tot het bewijzen van haar stellingen. Zoals bekend heeft verzoekster 
      getracht om kennisname te verkrijgen via verzoeken gebaseerd op de wet 
      WOB. Dat is geweigerd en verzoekster is zelfs genoodzaakt geweest om in 
      beroep te gaan bij de rechtbank Den Bosch van deze weigering. Deze 
      procedure is nog steeds aanhangig. Artikel 6 EVRM dat het recht op een eerlijk 
      proces garandeert impliceert in het bijzonder het in acht nemen van het vereiste 
      van "gelijkheid van wapens" in de zin van "fair balance" tussen partijen.
    
    
    (.)
    
    
      Het niet kunnen beschikken over bovengenoemde informatie levert strijd met 
      bovengenoemd beginsel van "gelijkheid van wapens" op.
      Hierbij dient te worden bedacht, dat de "fair balance" in 
      adminstratiefrechtelijke en strafzaken anders ligt in civiel rechterlijke zaken. In 
      de laatstgenoemde typen zaken spelen in principe de belangen van burgers 
      onderling, terwijl in eerstgenoemd categorie‰n zaken de overheid is die 
      maatregelen wenst te nemen of heeft genomen tegen haar burgers. De burger 
      moet op zijn minst kunnen controleren of die maatregel jegens hem terecht 
      wordt genomen.
    
    
    2) Schending van de artikelen 6 EVRM en artikel een Eerste Protocol EVRM
    
    
      Zoals bekend beschermt artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM het 
      recht op het ongestoord genot van eigendom dat aan niemand mag worden 
      ontnomen behalve in het algemeen belang en onder de voorwaarden voorzien 
      in de wet en in de algemene beginselen van internationaal recht.
      De bescherming die het Verdrag al aan het eigendomsrecht toekent gaat zover, 
      dat nagenoeg elk bestuurshandelen dat raakt aan een vermogensrechtelijk 
      belang onder deze bepaling valt.
    
    
    (.)
    
    
      In de beslissing op bezwaar wordt geconcludeerd, dat de bevoegdheid om over 
      te gaan tot het opleggen van de douaneschuld hoe dan ook bij de Nederlandse 
      douane-autoriteiten blijkt berusten omdat er sprake zou zijn van verandering 
      van vervoersdocumenten bij vertrek uit Nederland hetgeen als resultaat zou 
      hebben gehad de onttrekking, in Nederland. De douane-autoriteiten hebben niet 
      louter op grond van een vage zinsnede in een rapport dat vervoersdocumenten 
      (misschien in Nederland) zouden zijn veranderd met recht uitnodigingen tot 
      betaling hebben mogen doen uitgaan. Het aannemen dat daardoor een 
      overtreding-onregelmatigheid zou zijn begaan in de zin van art. 215 CDW zou 
      in strijd zijn met een fair balance die op grond van art 1 Eerste Protocol in acht 
      te nemen is bij iedere interferentie in de eigendom van personen."
    
    
    
      Tenslotte heeft appellante in haar schrijven van 7 maart 2000 onder meer nog het volgende 
      doen betogen:
      "	Onttrekking aan het douanetoezicht
    
    
    
      1.		Verweerder baseert zijn beschikkingen op artikel 203 CDW wegens 
      onttrekking aan het douanetoezicht.
      		Verweerder heeft zich daarbij steeds op het standpunt gesteld dat al in 
      Nederland aan de goederen een andere bestemming werd gegeven 
      (‚‚nnalaatste alinea van de beslissingen op bezwaar).
      		Verzoekster heeft zich voor het standpunt gesteld dat er geen sprake was 
      van onttrekking in Nederland doch in Frankrijk of Spanje.
      		Zoals blijkt uit de uitlating van de Inspecteur tijdens de mondelinge 
      behandeling van de corresponderende beroepen bij de Belastingkamer 
      van het Gerechtshof te Arnhem op 23 november 1999, weergegeven in de 
      arresten van het Hof van 31 januari jl., deelt deze thans het standpunt van 
      verzoekster.
      		De desbetreffende passages uit de arresten zijn hierin volkomen duidelijk 
      en vormen ook een correcte weergave van het door de Inspecteur 
      betoogde."
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Aan appellante zijn uitnodigingen tot betaling gericht wegens de niet-zuivering  van de 
      desbetreffende T1-documenten. De uitnodigingen tot betaling vinden hun grondslag in de 
      omstandigheid dat niet is voldaan aan een van de verplichtingen welke ten aanzien van aan 
      rechten bij invoer onderworpen goederen voortvloeien uit het gebruik van de 
      douaneregeling waaronder zij zijn geplaatst. De onderhavige uitnodigingen tot betaling zijn 
      derhalve gebaseerd op artikel 204 van het CDW. De omstandigheid dat verweerder zich bij 
      het bestreden besluit op het standpunt heeft gesteld dat  de bestaande douaneschuld op 
      basis van artikel 204 CDW wordt getransformeerd naar een douaneschuld op basis van 
      artikel 203, een standpunt waaraan door verweerder generlei consequentie is verbonden en 
      dat nadien overigens door verweerder  weer is verlaten, kan hieraan niet afdoen. De grieven 
      van appellante voorzover deze uitgaan van toepassing van artikel 203 CDW door 
      verweerder, missen derhalve feitelijke grondslag.
    
    
    
      Vast staat dat de goederen op 7 juni 1995 niet bij het kantoor van bestemming waren 
      aangekomen en dat toen evenmin duidelijk was waar de overtreding of onregelmatigheid 
      had plaatsgevonden. Zelfs thans lijkt nog niet vast te staan of de onttrekking van de 
      goederen in Frankrijk, Spanje of Nederland heeft plaatsgevonden. Derhalve is de 
      inspecteur op voormelde datum terecht tot toepassing van de procedure op grond van 
      artikel 379 van de TCDW overgegaan. Toen appellante niet binnen de bij artikel 379, 
      tweede lid, van de TCDW bepaalde termijn van drie maanden reageerde, laat staan het 
      bewijs leverde van  de regelmatigheid van het communautair douanevervoer dan wel van 
      de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk werd begaan, heeft de 
      inspecteur op 27 oktober 1995 en 27 november 1995 de UTB's ter zake aan appellante 
      gezonden. Anders dan appellante heeft betoogd, heeft verweerder geen op hem rustende 
      onderzoeksplicht geschonden. Weliswaar behoort de inspecteur na te gaan of de plaats 
      waar de onregelmatigheid c.q. overtreding heeft plaatsgevonden kan worden vastgesteld, 
      maar naar het oordeel van het College heeft de inspecteur aan zijn onderzoeksplicht 
      voldaan door, zoals in dit soort zaken gebruikelijk is, een verzoek tot nasporing te zenden 
      aan het kantoor van bestemming. Deze beperkte onderzoeksplicht grondt het College op de 
      artikelen 378 e.v. van de TCDW. Hieruit blijkt dat het aan appellante is om het bewijs te 
      leveren dat het communautair vervoer regelmatig heeft plaatsgevonden dan wel bewijs te 
      leveren van de plaats waar de onregelmatigheid of de overtreding daadwerkelijk is begaan. 
      Dit is ook in overeenstemming met het feit dat op de titularis van het douanedocument de 
      verantwoordelijkheid rust dat een en ander conform de communautaire regels wordt 
      afgehandeld. Appellante heeft binnen de termijn van drie maanden noch aangetoond dat het 
      vervoer regelmatig heeft plaats gevonden noch het bewijs geleverd van de plaats waar de 
      overtreding of onregelmatigheid heeft plaatsgevonden en zelfs niet binnen die termijn de 
      inspecteur gemeld dat wellicht de FIOD nadere informatie zou hebben. Derhalve was 
      verweerder gehouden de heffingen op te leggen, zoals hij bij de onderhavige UTB's heeft 
      gedaan en zoals hij deze bij de bestreden besluiten heeft gehandhaafd.
      De grieven van appellante, dat de FIOD geen medewerking heeft willen verlenen bij het 
      lenigen van haar bewijsnood, kunnen - wat hiervan overigens ook zij - buiten verdere 
      bespreking blijven, reeds omdat gesteld noch gebleken is dat appellante gedurende 
      voormelde periode van drie maanden na de kennisgeving niet-zuivering enigerlei actie 
      heeft ondernomen en met name de inspecteur toen niet op het spoor van de FIOD heeft 
      gezet. Daarmee heeft zij haar kansen verspeeld om aan de heffingen wegens niet-zuivering 
      te ontkomen.
      De stelling dat verweerder gelet op het bepaalde bij artikel 378, derde lid, van de TCDW 
      niet meer bevoegd zou zijn de niet-zuiveringsprocedure verder af te wikkelen, is naar het 
      oordeel van het College onjuist. Ingevolge voormeld artikellid gaat, indien binnen drie jaar 
      na geldigmaking van de aangifte T1 duidelijk is geworden in welke Lid-Staat de 
      onregelmatigheid is begaan, deze Lid-Staat over tot heffing van de rechten en heffingen op 
      de betrokken goederen, met uitzondering van die welke als eigen middelen van de 
      Gemeenschap werden ge‹nd. Zulks betekent evenwel niet dat de Lid-Staat die een UTB 
      wegens niet-zuivering heeft doen uitgaan, deze zou moeten intrekken dan wel dat deze 
      UTB zonder verder gevolg zou moeten blijven. Artikel 378 TCDW biedt voor zodanige 
      opvatting geen aanknopingspunt.
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat de grieven van appellante voorzover deze zich richten 
      tegen de subsidiaire aanname in de bestreden besluiten dat de onttrekking in Nederland zou 
      hebben plaatsgevonden, geen bespreking behoeven.
      Het vorenoverwogene leidt tot de slotsom dat de beroepen ongegrond moeten worden verklaard.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart de beroepen ongegrond.
    
    
    Aldus gewezen door mr D. Roemers, mr H.G. Lubberdink en mr C.J. Borman, in tegenwoordigheid van mr A. Bruining, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 21 februari 2001.
    
    w.g. D. Roemers					w.g. A. Bruining