ECLI:NL:RBASS:2012:BZ4135, Rechtbank Assen, 27-11-2012, 19.830090-12
Rechtbank Assen — Uitspraak 
Datum: 2012-11-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Het bewezen geachte levert op:
        ontucht plegen met zijn minderjarig stiefkind,
        strafbaar gesteld bij artikel 249 van het Wetboek van Strafrecht.

RECHTBANK ASSEN
      Sector strafrecht
    
    
    Parketnummer: 19.830090-12
    
    vonnis van de meervoudige strafkamer d.d. 27 november 2012 in de zaak van het openbaar ministerie tegen:
    
    
      [verdachte],
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1958,
      wonende te [adres].
    
    
    Het onderzoek ter terechtzitting heeft plaatsgehad op 13 november 2012.
    
    De verdachte is verschenen en werd bijgestaan door mr. C.C.N. Brens-Cats, advocaat te Emmen.
    
    
    De tenlastelegging
    
    De verdachte is bij dagvaarding tenlastegelegd, dat
    
    
      hij op verschillende tijdstippen, althans op enig tijdstip, in of omstreeks de periode van 1 mei 2010 tot en met 19 augustus 2011, te Meppel, althans in de gemeente Meppel, (telkens) ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarig stiefkind [slachtoffer/S], geboren op [geboortedatum] 2000, bestaande die ontucht (telkens) hierin dat hij die [S] zijn, verdachte's penis en/of scrotum heeft laten betasten/vastpakken en/of aan
      zijn, verdachte's penis heeft laten trekken.
      art 249 lid 1 Wetboek van Strafrecht
    
    
    Kennelijke taal- en/of schrijffouten in de tenlastelegging worden geacht te zijn verbeterd.  De verdachte is daardoor, blijkens het onderzoek ter terechtzitting, niet geschaad in de verdediging.
    
    
    De vordering van de officier van justitie
    
    De officier van justitie mr. G. Souër acht hetgeen is tenlastegelegd wettig en overtuigend bewezen en vordert dat de rechtbank verdachte zal veroordelen tot een werkstraf van 240 uren, subsidiair 120 dagen hechtenis, alsmede tot een gevangenisstraf voor de duur van 5 maanden, voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren en onder de bijzondere voorwaarde van reclasseringstoezicht, zoals omschreven in de door de reclassering uitgebrachte rapportage. De vordering van de benadeelde partij dient te worden toegewezen tot het gevorderde bedrag onder oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
    
    
    
    
    De voorvragen
    
    De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zijzelf bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.
    
    
    Bewijsmotivering
    
    Nu verdachte hetgeen de rechtbank bewezen zal verklaren heeft bekend en nadien niet anders heeft verklaard en hij noch zijn raadsvrouwe vrijspraak heeft bepleit zal de rechtbank volstaan met een opgave van bewijsmiddelen.
    
    
      - het proces-verbaal Informatief Gesprek Zeden met [de vader van S] en [S] d.d. 22 augustus 2011 ; 
      - de aangifte van [de vader van S] d.d. 31 augustus 2011 ; 
      - de verklaring van het slachtoffer [S] d.d. 6 september 2011 ; 
      - de verklaring van [de broer van S] d.d. 6 september 2011 ; 
      - de bekennende verklaring van verdachte bij de politie ; 
      - de bekennende verklaring van verdachte ter terechtzitting.
    
    
    
    Hetgeen de rechtbank bewezen acht
    
    De rechtbank acht wettig bewezen en zij heeft de overtuiging verkregen dat de verdachte het  tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
    
    
      hij op verschillende tijdstippen, in de periode van 1 mei 2010 tot en met 19 augustus 2011, te Meppel, ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarig stiefkind [S], geboren op [geboortedatum] 2000, bestaande die ontucht (telkens) hierin dat hij die [S] zijn, verdachte's, penis en scrotum heeft laten betasten/vastpakken en aan
      zijn, verdachte's, penis heeft laten trekken.
    
    
    De in de bewijsmiddelen genoemde feiten en omstandigheden zijn redengevend voor hetgeen de rechtbank bewezen acht. Elk bewijsmiddel is slechts gebruikt voor het bewijs van het feit, waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.
    
    De verdachte zal van het meer of anders tenlastegelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.
    
    
    
    
    Kwalificatie
    
    Het bewezen geachte levert op:
    
    
      ontucht plegen met zijn minderjarig stiefkind,
      strafbaar gesteld bij artikel 249 van het Wetboek van Strafrecht.
    
    
    
    Strafbaarheid
    
    De rechtbank acht de verdachte strafbaar, omdat geen strafuitsluitingsgronden aanwezig worden geacht.
    
    
    Strafmotivering
    
    De rechtbank neemt bij de bepaling van de hierna te vermelden straffen in aanmerking: de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit feit is begaan, hetgeen de rechtbank uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken omtrent de persoon van de verdachte, de eis van de officier van justitie, het pleidooi van de raadsvrouwe van de verdachte, de oriëntatiepunten voor de straftoemeting, de inhoud van het de verdachte betreffende uittreksel uit het algemeen documentatieregister d.d. 18 oktober 2012, waaruit blijkt dat de verdachte eerder ter zake van een soortgelijk misdrijf is veroordeeld, alsmede de over verdachte uitgebrachte reclasseringsrapportages d.d. 13 maart 2012 en 2 oktober 2012.
    
    Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het plegen van ontuchtige handelingen met zijn (destijds) tienjarige stiefdochter [S]. De verdachte heeft ter bevrediging van zijn eigen seksuele behoeftes inbreuk gemaakt op de lichamelijke en geestelijke integriteit van zijn stiefdochter. Hij heeft daarbij misbruik gemaakt van de vertrouwensrelatie die hij met zijn stiefdochter had. Het is algemeen bekend dat de gevolgen van seksuele contacten bij jonge kinderen ernstig en langdurig kunnen zijn, zoals ook blijkt uit de slachtofferverklaring van [S]. Verdachte heeft bij zijn handelen louter en alleen oog gehad voor zijn eigen directe behoeftebevrediging en heeft zich op geen enkele wijze bekommerd om de gevoelens van het slachtoffer en haar (seksuele) ontwikkeling. De rechtbank beoordeelt het bewezen verklaarde handelen van verdachte als zeer verwerpelijk. De rechtbank neemt in haar beoordeling voorts nadrukkelijk mee dat verdachte in 1999 is veroordeeld voor het plegen van ontucht met zijn eigen minderjarige dochter en dat deze veroordeling hem er niet van weerhouden heeft wederom misbruik te maken van een, aan zijn zorg toevertrouwd, jong meisje. 
    
    De rechtbank is op grond van de ernst van het bewezen geachte, in samenhang met de hiervoor weergegeven overwegingen, feiten en omstandigheden, van oordeel dat in dit geval een onvoorwaardelijke werkstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf van een omvang en duur zoals door de officier van justitie is gevorderd, passend en geboden is. De rechtbank zal daarbij het door de reclassering geadviseerde toezicht, alsmede een behandelverplichting en een contactverbod opleggen. Verdachte heeft zich bereid verklaard aan behandeling mee te werken.
    
    
    Benadeelde partij [S]
    
    
      Namens het slachtoffer [S] is een vordering ingediend ten bedrage van 
      € 2.500,00 tot vergoeding van geleden immateriële schade. Verdachte heeft ter terechtzitting aangegeven dat hij het gevorderde schadebedrag redelijk vindt en dat hij bereid is dit te betalen. 
      De rechtbank acht het causaal verband tussen het bewezen verklaarde feit en de schade alsmede de aansprakelijkheid van de verdachte voor die schade bewezen. Het gevorderde bedrag acht zij voldoende aannemelijk gemaakt en niet onredelijk. De civiele vordering is dan ook gegrond en voor toewijzing vatbaar.
    
    
    
    Schadevergoedingsmaatregel
    
    
      Met betrekking tot het bewezen verklaarde feit acht de rechtbank de verdachte jegens het slachtoffer [S] naar burgerlijk recht tot na te noemen bedrag aansprakelijk voor de schade, die door het strafbare feit is toegebracht.
      Aan de verdachte zal de verplichting worden opgelegd dat bedrag aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer.
    
    
    
    Toepassing van wetsartikelen
    
    De rechtbank heeft mede gelet op de artikelen 10, 14a, 14b, 14c, 14d, 22c, 22d, 27, 36f en 249 van het Wetboek van Strafrecht.
    
    
    Beslissing van de rechtbank
    
    De rechtbank verklaart bewezen dat het tenlastegelegde, zoals hierboven is omschreven, door de verdachte is begaan, stelt vast dat het aldus bewezen verklaarde oplevert het strafbare feit zoals hierboven is vermeld en verklaart de verdachte deswege strafbaar.
    
    De rechtbank verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
    
    De rechtbank veroordeelt de verdachte tot:
    
    - een gevangenisstraf voor de duur van 5 maanden geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren, 
    
    - een taakstraf bestaande uit 240 uren werkstraf, zijnde het verrichten van onbetaalde arbeid met bevel dat, voor het geval de verdachte deze werkstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis voor de duur van 120 dagen zal worden toegepast.
    
    De rechtbank beveelt, dat de voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf niet zal worden tenuitvoergelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten, op grond, dat de verdachte  voor het einde van de proeftijd de hierna te vermelden algemene en bijzondere voorwaarden niet heeft nageleefd.
    
    
      De rechtbank stelt als algemene voorwaarden dat de veroordeelde:
      - zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;
      - ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van één of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;
      - medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14d lid 2 van het Wetboek van Strafrecht, de medewerking aan huisbezoeken daaronder begrepen.
    
    
    
      De rechtbank stelt als bijzondere voorwaarden dat veroordeelde:
      - zich binnen 14 dagen na het onherroepelijk worden van het vonnis meldt bij Reclassering Nederland, [adres] te Assen. Hierna moet hij zich gedurende bepaalde perioden blijven melden zo frequent de reclassering dat nodig acht;
      - zich zal laten behandelen voor zijn problematiek bij [naam instelling] of soortgelijke ambulante forensische zorg, zulks ter beoordeling van de reclassering, waarbij veroordeelde zich dient te houden aan de aanwijzingen zoals die gedurende deze gedragsinterventie door
      of namens voornoemde instelling aan veroordeelde zullen worden gegeven;
      - wordt verboden contact te (laten) leggen met [S], geboren op [geboortedatum] 2000, zolang de reclassering dit nodig acht.
    
    
    De rechtbank geeft opdracht aan de reclassering toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de veroordeelde ten behoeve daarvan te begeleiden, ingevolge artikel 14d lid 2 van het Wetboek van Strafrecht.
    
    De rechtbank beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf  geheel in mindering zal worden gebracht naar de maatstaf van 2 uren arbeid per dag voor de in verzekering doorgebrachte dagen.
    
    De rechtbank veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [S] van de som van € 2.500,00 en veroordeelt de verdachte tevens in de kosten van de benadeelde partij tot op heden gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak alsnog te maken, tot op heden begroot op nihil.
    
    De rechtbank legt aan de verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [S], een bedrag van € 2.500,00 te betalen, bij gebreke van betaling te vervangen door 35 dagen hechtenis, met dien verstande dat de toepassing van de vervangende hechtenis de hiervoor opgelegde verplichting niet opheft en verstaat dat voldoening aan de verplichting tot betaling aan de Staat van voormeld bedrag ten behoeve van het slachtoffer de veroordeling tot betaling aan de benadeelde partij doet vervallen, alsmede dat betaling van voormeld bedrag aan de benadeelde partij de verplichting tot betaling aan de Staat van dit bedrag doet vervallen.
    
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. O.J. Bosker, voorzitter, en mrs. J.G. de Bock en E.C.M. Wolfert, rechters, in tegenwoordigheid van mr. A.D. Vermeer, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van de rechtbank op 27 november 2012.