ECLI:NL:CBB:2001:AA9866, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 31-01-2001, AWB 94/1922/060/234
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-01-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    No. AWB 94/1922/060/234				31 januari 2001
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellante,
      gemachtigde: mr A.A.M. van Beek, advocaat te Tilburg, 
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigde: mr M. Nagel, werkzaam bij verweerders ministerie.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 25 mei 1994 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen van 
      appellante waarbij beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 
      20 april 1994. Bij dit besluit heeft verweerder de bezwaren van appellante tegen het 
      namens verweerder door de directeur Landbouw, Natuur en Openluchtrecreatie in 
      Overijssel (hierna: de directeur LNO) genomen besluit op grond van de Beschikking 
      superheffing zure boerderijzuivelprodukten (hierna: de BZB) van 13 mei 1992 ongegrond 
      verklaard.
      Verweerder heeft bij besluit van 30 november 1995 de bezwaren van appellante tegen 
      voormeld besluit van de directeur LNO van 13 mei 1992 alsnog gedeeltelijk gegrond 
      verklaard en besloten aan appellante een extra heffingvrije hoeveelheid toe te wijzen van 
      8.546 kg melkequivalent.
      Appellante heeft bij brieven van 31 januari 1996 en 25 juli 1996 aan het College 
      medegedeeld haar beroep te handhaven voor zover dit beroep  schadevergoeding betreft.
      Appellante heeft haar beroep nader aangevuld bij schrijven van 16 oktober 1996.
      Verweerder heeft op 4 juni 1997 een verweerschrift ingediend.
      Appellante heeft haar beroep verder aangevuld bij brieven van 7 augustus 1997.
      Bij brief van 17 december 1999 heeft appellante het College een schaderapport doen 
      toekomen.
      Bij schrijven van 2 mei 2000 heeft appellante haar beroep nog nader aangevuld.
      Verweerder heeft op 6 juni 2000 een nader verweerschrift ingediend.
      Het onderzoek ter terechtzitting heeft plaats gevonden op 20 september 2000. Partijen 
      hebben bij monde van hun gemachtigden hun standpunt nader toegelicht. Appellante heeft 
      hierbij haar vordering tot schadevergoeding in zoverre beperkt dat zij geen schade meer 
      vordert wegens inkomensderving als gevolg van een te geringe quotumtoekenning voor 
      wat betreft het melkprijsjaar 1991/1992.
      2.	De grondslag van het geschil
      Op grond van de stukken en het onderzoek ter terechtzitting staan in deze zaak de volgende 
      feiten en omstandigheden vast.
      -	Appellante heeft op 7 november 1991 bij de districtsbureauhouder te Weerselo een 
      aanvraag ingediend om toewijzing van een heffingvrije hoeveelheid op grond van de 
      BZB. Bij deze aanvrage heeft appellante blijkens de gedingstukken (met name stuk 
      29-5) in ieder geval overgelegd een zogenoemd yoghurtboekje.
      -	Bij besluit van de directeur LNO van 13 mei 1992 is aan appellante op grond artikel 
      7 van de BZB een heffingvrije hoeveelheid toegewezen van 49.195 kg. Het besluit 
      bevat onder meer de volgende passage:
    
    
    
    
    
    
    
      "	Voorts wordt t.a.v. eventuele overige toekenningen het volgende medegedeeld;
      - er is niet aangetoond dat in de van toepassing zijnde periode zure 
      boerderijzuivelprodukten rechtstreeks voor consumptie zijn verkocht en/of 
      geleverd.
      De aangetoonde geleverde hoeveelheden melkequivalenten in de 
      referentieperiode 12 maanden voorafgaand aan de investeringsverplichtingen 
      die in aanmerking komen voor toekenning van een heffingvrije hoeveelheid 
      bedragen derhalve 0.kg."
    
    
    
      -	Bij schrijven van 10 juni 1992 heeft appellante een bezwaarschrift ingediend tegen 
      het besluit van 13 mei 1992. Zij heeft haar bezwaar aangevuld bij schrijven van 
      14 augustus 1992. Zij heeft hierbij een groot aantal bescheiden overgelegd waaronder 
      het yoghurtboekje en een registratieformulier boerderijzuivelbereiders 1988.
      -	In het yoghurtboekje staat vermeld dat appellante in 1988 6100 kg yoghurt heeft 
      geproduceerd. In voormeld  registratieformulier staat vermeld dat appellante in 1988 
      6100 kg yoghurt en 1451 kg kwark heeft geproduceerd. Het registratieformulier is 
      gedateerd 1 maart 1989.
      -	Bij besluit van 20 april 1994 heeft verweerder de bezwaren van appellante ongegrond 
      verklaard. Hierbij overwoog verweerder onder meer het volgende:
    
    
    
      "	In Uw bezwaarschrift tracht u aan te tonen dat U in 1988 (12 maanden 
      voorafgaand aan het aangaan van de investeringsverplichtingen) een 
      hoeveelheid zure boederderijzuivelprodukten rechtstreeks heeft verkocht aan de 
      consument. Hiertoe heeft U bij Uw bezwaarschrift enkele - hierboven 
      weergegeven - stukken overgelegd.
      Voorzover deze stukken al dateren van v¢¢r 31 januari 1991, blijkt hier in ieder 
      geval niet gespecificeerd hoeveel van welk produkt in 1988 is verkocht en/of 
      geleverd.
      U heeft derhalve geen bewijsstukken overgelegd, daterend van v¢¢r 31 januari 
      1991, waaruit concreet en ondubbelzinnig is gebleken van een hoeveelheid in 
      de 12 maanden voorafgaande aan het aangaan van de 
      investeringsverplichtingen, verkocht en/of geleverde zure 
      boerderijzuivelprodukten, zodat U reeds hierom niet voldoet aan de vereisten 
      voor een toewijzing van een extra hoeveelheid op basis van artikel 7, tweede 
      lid, onder a, eerste en tweede volzin, BZB."
    
    
    
      -	Bij besluit van 30 november 1995 heeft verweerder de bezwaren van appellante 
      alsnog gedeeltelijk gegrond verklaard. Hij overwoog hierbij onder meer als volgt:
    
    
    
      "	Op 15 februari 1995 heeft het College een drietal superheffingszaken 
      behandeld. (.)
    
    
    
      Naar aanleiding van hetgeen te berde is gebracht op de zitting van 15 februari 
      1995, na hernieuwde bestudering van de onderhavige materie en na intensief 
      overleg met de Bond van Boerderij-Zuivelbereiders heb ik besloten om in de 
      gevallen waarin beroep was ingesteld bij het College en waarin de betreffende 
      melkveehouder in staat is om, uitgesplitst per produktsoort, de hoeveelheden 
      geproduceerde zure produkten te onderbouwen, alsnog een zuur quotum toe te 
      wijzen.
      Die toewijzing kan geschieden, omdat het mogelijk is gebleken om op basis 
      van dossieronderzoek op het ministerie en mede op basis van gegevens van de 
      Bond van Boerderij-Zuivelbereiders te komen tot een forfaitair 
      verliespercentage.
    
    
    (.)
    
    
      In Uw geval is mij, na hernieuwde bestudering van het dossier, het volgende 
      gebleken. U hebt geclaimd in 1988 yoghurt en kwark te hebben afgezet.
      Ter onderbouwing hiervan heb U onder meer een yoghurtboekje overgelegd, 
      waarin staat vermeld welke hoeveelheid yoghurt door U in 1988 is 
      geproduceerd. Deze hoeveelheid correspondeert met de door u opgegeven 
      hoeveelheid op het registratieformulier boerderijzuivelbereiders van 1988, door 
      U ondertekend op 1 maart 1989, dus deze ondertekening is verricht 
      ruimschoots voor de inwerkingtreding van de Beschikking superheffing zure 
      boerderij-zuivelprodukten. Op dit formulier hebt U tevens vermeld dat U 1451 
      kg kwark hebt geproduceerd. Op basis van bovenstaande gegevens -in 
      onderlinge samenhang bezien- acht ik voldoende aangetoond dat U 6100 kg 
      yoghurt en 1451 kg kwark hebt geproduceerd in 1988.
      Gelet op het voorgaande heb ik besloten om Uw bezwaar alsnog gedeeltelijk 
      gegrond te verklaren en U een extra melkquotum op basis van artikel 7 BZB 
      toe te wijzen."
    
    
    
      -	Ter zitting heeft appellante verklaard niet meer te weten of het registratieformulier 
      boerderijzuivelbereiders 1988 door haar reeds is ingeleverd bij haar aanvrage; 
      verweerder heeft toen verklaard het moment van inlevering niet meer te kunnen 
      nagaan.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit en het standpunt van verweerder
      Het besluit van 20 april 1994 moet voor onrechtmatig gehouden worden en komt voor 
      vernietiging in aanmerking.
      Bij het besluit van 30 november 1995 heeft verweerder besloten aan appellante op grond 
      van de productie 1988 een extra heffingsvrije hoeveelheid toe te kennen van 8.546 kg 
      melkequivalent. Dit besluit staat niet ter discussie.
      Verweerder is bereid aan appellante deswege over het melkprijsjaar 1994/1995 een 
      schadevergoeding toe te kennen wegens inkomstenderving.
      Over de melkprijsjaren 1992/1993 en 1993/1994 is verweerder hiertoe niet bereid omdat 
      het besluit van de directeur LNO van 13 mei 1992, gelet op de toen overgelegde gegevens, 
      voor juist gehouden moet worden. De omstandigheid dat verweerder nadien van inzicht is 
      veranderd maakt niet dat appellante niet zou hebben moeten voldoen aan de op haar 
      ingevolge artikel 11, tweede lid, van de BZB rustende verplichting om haar aanvraag te 
      ondersteunen met de nodige bescheiden. 
      Aan appellante is een extra heffingvrije hoeveelheid in het vooruitzicht gesteld op 
      30 november 1995. Had appellante voortvarend gehandeld dan had zij binnen twee weken 
      na 30 november 1995 reeds over deze extra hoeveelheid kunnen beschikken, zodat zij deze 
      alsnog had kunnen verleasen. Dat zij dit niet heeft gedaan dient voor haar rekening te 
      komen aangezien appellante tot schadebeperking is gehouden. 
      Verweerder acht een vergoeding van fl. 0.35 per kg per jaar maximaal aanvaardbaar. Zulks 
      is in overeenstemming met de gebruikelijke vergoeding in zaken als de onderhavige. 
      Appellante heeft geen bewijs naar voren gebracht op grond waarvan zou moeten worden 
      geconcludeerd tot hogere vergoedingen
      Appellante heeft haar schadeclaim eerst op 17 december 1999 geconcretiseerd hoewel 
      verweerder reeds in het verweerschrift van 28 mei 1997 had aangegeven tot 
      schadevergoeding bereid te zijn. Nu appellante aldus niet heeft voldaan aan haar 
      verplichting tot schadebeperking, komt zij slechts in aanmerking voor vergoeding van 
      wettelijke rente vanaf 18 december 1999 tot aan de dag der betaling. Verweerder merkt op 
      dat de wettelijke rente hoger is dan de gebruikelijke uit te keren rente over spaartegoeden.
    
    
    
      Appellante heeft recht op een schadevergoeding ad fl. 2.991,10, vermeerderd met de 
      wettelijke rente vanaf 18 december 1999 tot aan de dag van betaling.
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van haar verzoek om schadevergoeding  - voor zover 
      thans nog van belang - het volgende betoogd.
      Het besluit van 13 mei 1992 moet voor onrechtmatig gehouden worden nu verweerder bij 
      besluit van 30 november 1995 aan appellante alsnog een extra heffingvrije hoeveelheid 
      heeft toegekend in verband met de door appellante reeds bij aanvraag gestelde huisverkoop 
      van yoghurt en kwark in 1988. Voorts moet het besluit van 20 april 1994 voor 
      onrechtmatig gehouden worden.
      Appellante komt derhalve schadevergoeding wegens gederfde inkomsten toe over de 
      melkprijsjaren 1992/1993, 1993/1994 en 1994/1995. Voorts komt appellante 
      schadevergoeding toe over 1995/1996 nu zij  eerst in de loop van 1996 daadwerkelijk over 
      het bij het besluit van 30 november 1995 toegekende quotum heeft kunnen beschikken. 
      Benutting in dit heffingsjaar was toen niet meer mogelijk.
      Appellante heeft zich in de loop van de litigieuze melkprijsjaren steeds minder toegelegd 
      op het zelf verzuivelen van haar heffingvrije hoeveelheid. In plaats hiervan is zij in 
      toenemende mate overgegaan tot het verleasen van quotum.
      Bij berekening van de schade dient er vanuit te worden gegaan dat appellante in 1992/1993 
      en 1993/1994 het quotum zelf volgemolken zou hebben en in 1994/1995 en 1995/1996 het 
      quotum verleased zou hebben.
      Gelet op de berekeningen van appellantes accountant is het gederfde saldo per kg per jaar 
      in 1992/1993 en 1993/1994 fl. 0,377; de gemiddelde leaseopbrengst in 1994/1995 en 
      1995/1996 bedroeg fl. 0.463.
    
    
    
      Appellante heeft geen bescheiden overgelegd welke aan deze schadeberekening ten 
      grondslag liggen.
      Appellante komt de wettelijke rente toe over de verschuldigde bedragen.
      Voorts vordert appellante vergoeding van de proceskosten, alsmede vergoeding van de 
      kosten voor de deskundige die de schadeberekening heeft opgesteld.
      5.	De beoordeling van het geschil
      Het geschil tussen partijen betreft nog uitsluitend de hoogte van de uit te keren 
      schadevergoeding. Niet in geschil is dat het besluit van 20 april 1994 voor onrechtmatig 
      gehouden moet worden. Ook het College is dit van oordeel. Dit betekent dat verweerder 
      deswege schadeplichtig is. Zoals tussen partijen vaststaat betreft deze schadeplichtigheid in 
      ieder geval het melkprijsjaar 1994/1995. Het besluit van 20 april 1994 is op 
      30 november 1995 vervangen door een besluit waarbij appellante is medegedeeld dat zij 
      recht kon doen gelden op een extra heffingvrije hoeveelheid. Met verweerder is het College 
      van oordeel dat appellante, gelet op haar verplichting tot schadebeperking, voortvarend had 
      moeten handelen teneinde het haar toekomende quotum in het melkprijsjaar 1995/1996 
      alsnog te kunnen benutten. Nu appellante blijkens eigen schadeopstelling in het jaar 
      1995/1996 het quotum verleased zou hebben moet zij in staat worden geacht het haar 
      toekomende geringe extra-quotum in 1995/1996 alsnog te hebben kunnen verleasen. Haar 
      komt derhalve over 1995/1996 geen schadevergoeding toe.
      Blijkens het besluit van 30 november 1995 zijn voor verweerder het yoghurtboekje en het 
      registratieformulier boerderij-zuivelbereiders 1988 beslissend geweest voor de toekenning 
      van het quotum. Van het yoghurtboekje staat  vast dat dit reeds is overgelegd bij de 
      aanvraag; van het registratieformulier staat dit niet vast. Het College is niet gebleken dat 
      twijfel met betrekking tot de volgens dit boekje geproduceerde hoeveelheid yoghurt 
      verweerder heeft gebracht tot zijn afwijzend besluit van 13 mei 1992. In tegendeel : 
      verweerder neemt blijkens het besluit van 30 november 1995 mede op grond van dit boekje 
      aan dat de gestelde hoeveelheid yoghurt ook is geproduceerd.
      Hiervan uitgaande was een voor verweerder blijkens zijn besluit van 30 november 1995 
      beslissend stuk reeds bij de beoordeling van de aanvrage aanwezig. Dit had verweerder -zo 
      hij al aan de juistheid van dit stuk zou hebben getwijfeld -  er in dit geval toe moeten 
      brengen nadere inlichtingen te vragen met betrekking tot de geproduceerde hoeveelheid 
      yoghurt. Nu dit niet is gebeurd is het College is op grond van het vorenoverwogene van 
      oordeel dat het besluit van 13 mei 1992 voor onrechtmatig dient te worden gehouden 
      omdat geen quotum is toegekend in verband met de yoghurtproductie van appellante. Op 
      grond van het vorenstaande moet worden geconcludeerd dat appellante ook 
      schadevergoeding toekomt over de melkprijsjaren 1992/1993 en 1993/1994, voorzover 
      appellante niet kon beschikken over het haar op grond van haar yoghurtproductie 
      toekomende quotum van 5.359 kg melkequivalent.
      Appellante heeft geen bescheiden overgelegd die haar schadeberekening ondersteunen. Nu 
      echter wel vaststaat dat schade is geleden, zal het College aan appellante een 
      schadevergoeding  toekennen met als basis de bij verweerder voor gevallen als het 
      onderhavige gebruikelijke grondslag van een leasevergoeding van  fl 0,35 per kg per jaar.
      Aan appellante komt derhalve over de melkprijsjaren 1992/1993 en 1993/994 een 
      vergoeding toe van 2 maal 5.359 maal fl 0,35, zijnde fl 3.751,30 en over 1994/1995 een 
      bedrag van fl. 2.991,10.
      De kosten van appellante in verband met de berekening van de schade acht het College niet 
      voor toewijzing vatbaar. Hoewel appellante op zich zelve niet onredelijk handelt door de 
      schadeberekening uit te besteden aan een deskundige instantie moet diens desbetreffend 
      rapport wel voldoen aan minimum-eisen om voor vergoeding in aanmerking te komen. In 
      de onderhavige zaak is dit niet het geval nu bij de berekening geen  bescheiden waaruit de 
      juistheid van de gekozen uitgangspunten valt af te leiden, zijn overgelegd.
      Appellante vordert blijkens haar schadeopstelling wettelijke rente vanaf het moment dat zij 
      ten onrechte niet van het haar toekomende extra-quotum gebruik heeft kunnen maken. Nu 
      het besluit van 13 mei 1992 reeds voor onrechtmatig moet worden gehouden is het College 
      van oordeel dat verweerder met  overeenkomstige toepassing van het bepaalde in boek 6, 
      artikel 83 van het Burgerlijk Wetboek vanaf dit tijdstip in verzuim is geweest en rente is 
      verschuldigd. Het College is voorts van oordeel dat bij de berekening van de rente het 
      bepaalde in boek 6, artikelen 119 en 120 van het Burgerlijk Wetboek overeenkomstig dient 
      te worden toegepast. Verder dient bij gebreke van in andere richting wijzende gegevens 
      ervan uitgegaan te worden dat appellante de haar toekomende vergoeding jaarlijks in 
      maandelijkse gedeelten zou hebben uitgekeerd gekregen. Tevens dient bij de berekening 
      telkens na afloop van een jaar het bedrag waarover wettelijke rente wordt berekend te 
      worden vermeerderd met de over dit jaar verschuldigde rente. De ingangsdatum over de 
      volgende termijnen dient telkens te worden gesteld op de eerste dag na afloop van de 
      desbetreffende termijn, en ook voor die termijnen geldt dat telkens na afloop van een jaar 
      het bedrag waarover wettelijke rente wordt berekend, moet worden vermeerderd met de 
      over dit jaar verschuldigde rente.
      Op grond van artikel 8:74 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) dient aan 
      appellante het door haar betaalde griffierecht te worden vergoed. 
      Met toepassing van artikel 8:75 van de Awb zal verweerder werden veroordeeld in de 
      proceskosten.
      Een en ander leidt tot de volgende uitspraak.
    
    
    6.	De uitspraak
    
    
      Het College:
      -	verklaart het beroep gegrond;
      -	vernietigt het besluit van 20 april 1994;
      -	veroordeelt verweerder tot betaling aan appellante van fl. 6742,40
      -	veroordeelt verweerder tot betaling van  rente  als in de uitspraak aangeduid, en wel 
      tot aan de dag der voldoening;
      -	veroordeelt verweerder in de aan de zijde van appellant gemaakte proceskosten, 
      welke worden vastgesteld op fl. 2.840,--;
      -	bepaalt dat aan appellante het door haar betaalde griffierecht ad fl. 200,-- wordt 
      vergoed;
      -	wijst de Staat der Nederlanden aan als de rechtspersoon die boven vermelde bedragen 
      dient te voldoen;
      -	wijst het meer of anders gevorderde af.
    
    
    
    Aldus gewezen door mr D. Roemers, mr M.A. van der Ham en dr B. Hessel, in tegenwoordigheid van mr A. Bruining ,als griffier, en in het openbaar uitgesproken op 31 januari 2001.
    
    
    w.g. D. Roemers					w.g. A. Bruining