ECLI:NL:CBB:2001:AA9888, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 07-02-2001, AWB 99/930
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (zesde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No. AWB 99/930					7 februari 2001
      	5125
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellant,
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigde: mr J.A. Diephuis, werkzaam bij verweerder. 
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 4 november 1999 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 7 oktober 1999.
      Bij dit besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar dat appellant heeft gemaakt tegen de 
      afwijzing van zijn aanvraag op grond van de Regeling dierlijke EG-premies 
      (hierna: de Regeling).
      Verweerder heeft op 3 februari 2000 een verweerschrift ingediend.
      Op 11 januari 2001 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden, waarbij partijen 
      - appellant in persoon, bijgestaan door zijn bedrijfsadviseur C, en verweerder bij monde 
      van zijn gemachtigde - hun standpunten nader hebben toegelicht.
    
    
    
    
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Artikel 4g van Verordening (EEG) nr. 805/68 van de Raad luidt, voorzover hier van 
      belang, als volgt:
      "	1. Het totaal aantal dieren waarvoor de speciale premie en de 
      zoogkoeienpremie kan worden aangevraagd wordt begrensd door toepassing 
      van het veebezettingsgetal van het betrokken bedrijf. Dit getal geeft de 
      verhouding weer tussen het aantal grootvee-eenheden (GVE) en het areaal van 
      dat bedrijf dat voor de voedering van de dieren van dat zelfde bedrijf wordt 
      gebruikt. Een producent wordt echter vrijgesteld van de toepassing van het 
      veebezettingsgetal wanneer het aantal dieren op zijn bedrijf dat in aanmerking 
      moet worden genomen voor de bepaling van het veebezettingsgetal niet groter 
      is dan 15 GVE.
      	(.)
      	3. Het veebezettingsgetal van het bedrijf wordt vastgesteld op grond van:
    
    
    
      -	de aantallen mannelijke runderen, zoogkoeien, schapen en/of geiten 
      waarvoor de premieaanvragen werden ingediend, alsmede de melkkoeien 
      die noodzakelijk zijn voor de produktie van de aan de producent toegekende 
      referentiehoeveelheid melk.(.)
      -	het voederareaal: de oppervlakte van het bedrijf die gedurende het hele 
      kalenderjaar voor rundveehouderij alsmede voor de schapen- en/of 
      geitenhouderij beschikbaar is."
    
    
    
      Artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie luidt voorzover hier van 
      belang als volgt:
      "	3. Voor de gevallen waarin een steunaanvraag "oppervlakten" uitsluitend 
      betrekking heeft op blijvend grasland, kan de Lid-Staat bepalen dat deze 
      aanvraag kan worden ingediend tegelijk met de eerste steunaanvraag "dieren" 
      van het betrokken bedrijfshoofd welke wordt ingediend na de datum die is 
      vastgesteld voor de indiening van de andere steunaanvragen "oppervlakten" in 
      de betrokken Lid-Staat, en uiterlijk tegen 1 juli.
      	(.)
      	5. Van de verplichting om een steunaanvraag "oppervlakten" in te dienen 
      worden die bedrijfshoofden vrijgesteld die
    
    
    
      	-	slechts de premie voor mannelijke runderen en/of de zoogkoeienpremie 
      aanvragen en zijn vrijgesteld van het veebezettingsgetal en niet naast deze 
      premies ook aanvullende premie aanvragen,
      	-	(.)
      	-	slechts de premie voor ooien of geiten aanvragen."
    
    
    
      Ingevolge artikel 5, eerste lid, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 moet de steunaanvraag 
      "dieren", onverminderd de eisen die in de sectori‰le verordeningen worden gesteld ten 
      aanzien van steunaanvragen, alle benodigde gegevens bevatten, waaronder met name een 
      verwijzing naar de steunaanvraag "oppervlakten" indien deze reeds is ingediend, 
      behoudens in het in artikel 4, lid 5, bedoelde geval.
      Artikel 8, eerste lid, van Verordening (EEG) 3887/92 luidt als volgt:
      "	Behoudens overmacht leidt het te laat indienen van een aanvraag tot een 
      verlaging van de steunbedragen waarop de aanvraag betrekking heeft, waarop 
      het bedrijfshoofd recht zou hebben indien hij de aanvraag tijdig had ingediend, 
      met 1 % per werkdag. In geval van vertraging van meer dan 25 dagen wordt de 
      aanvraag niet ontvankelijk en kan deze niet langer tot toekenning van een 
      bedrag leiden.
      Voor de toepassing van dit artikel wordt als ''aanvraag" beschouwd: een 
      steunaanvraag "oppervlakten", een steunaanvraag "dieren" (.)."
    
    
    
      Ingevolge het tweede lid van voormeld artikel 8 leidt het te laat of niet indienen van een 
      andere aanvraag dan de betrokken steunaanvraag "dieren" niet tot verlagingen van de steun 
      in het kader van de in artikel 4, lid 5, bedoelde steunregelingen en evenmin tot uitsluiting 
      van de toepassing van die steunregelingen.
      Artikel 4.3 van de Regeling bepaalt dat LASER aan de producent het voor hem 
      vastgestelde veebezettingsgetal en het daaruit voortvloeiende aantal GVE waarvoor premie 
      kan worden aangevraagd meedeelt.
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Op 10 augustus 1999 heeft appellant bij de dienst LASER een aanvraag ingevolge de 
      Regeling ingediend voor 14 zoogkoeien, verkoopseizoen 1999.
      - Eerder in hetzelfde seizoen heeft appellant op grond van de Regeling premie 
      aangevraagd voor 210 ooien.
      - Bij brief van 26 augustus 1999 heeft verweerder aan appellant de berekening van 
      diens veebezettingsruimte doen toekomen. Aangezien geen aanvraag oppervlakten is 
      ingediend en (dus) geen voederareaal is opgegeven bedraagt het maximaal aantal 
      GVE 15.  Nu het aantal GVE voor de aan te houden ooien reeds (210 x 0,15 =) 31.5 
      bedraagt, is het aantal mannelijke runderen of zoogkoeien waarvoor ingevolge de 
      Regeling over 1999 premie kan worden aangevraagd nul. 
      - Bij besluit van 27 augustus 1999 heeft verweerder aan appellant onder verwijzing 
      naar artikel 4g, eerste lid, van Verordening (EEG) nr. 805/68  bericht dat de aanvraag 
      met ontvangstdatum 10 augustus 1999 is afgewezen, omdat er geen ruimte in de 
      veebezetting aanwezig is.
      - Bij brief van 11 september 1999 heeft appellant bezwaar gemaakt tegen voormeld 
      besluit.
      - Vervolgens heeft verweerder het bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar van appellant kennelijk ongegrond 
      verklaard. Dit besluit houdt onder meer het volgende in.
      "	Bij de beoordeling van uw aanvraag is gebleken, dat van u geen aanvraag 
      oppervlakten voor het verkoopseizoen 1999 is ontvangen. U kon derhalve, 
      gelet op het bepaalde in artikel 8, tweede lid van EG-verordening 3887/92 voor 
      in totaal 15 GVE benutten. Zoals ook hierboven is aangegeven kon u na aftrek 
      van het aantal GVE dat voor de voor premie opgegeven ooien (210) benut 
      werd, geen GVE meer voor zoogkoeienpremie benutten.
    
    
    
      Uw argument dat u destijds nog niet wist dat u uw bedrijfsvoering zou 
      veranderen, kan u niet baten. Van de voorwaarden van een regeling kan alleen 
      worden afgeweken, als door overmacht absoluut geen aanvraag kan worden 
      ingediend. Onder overmacht worden in dit verband enkel die gevallen verstaan 
      waarin sprake is van een te late indiening van de aanvraag als gevolg van zeer 
      uitzonderlijke, buiten toedoen van de producent ingetreden omstandigheden, 
      waarvan de gevolgen niet of slechts ten koste van onevenredig grote offers te 
      vermijden waren geweest. Daarvan is mij in uw geval niet gebleken. De enkele 
      omstandigheid dat u door wijziging in de bedrijfsvoering geen aanvraag 
      oppervlakten heeft ingediend is een omstandigheid die valt onder het normale 
      ondernemersrisico. De gevolgen daarvan dienen derhalve voor uw rekening te 
      komen.
    
    
    
      Uw argument dat met behulp van de gegevens van de ooipremie en de 
      gegevens van de landbouwtelling 1999 voldoende informatie aanwezig is om 
      uw aanvraag zoogkoeienpremie 1999 toe te wijzen kan evenmin tot een andere 
      beslissing leiden. Door het ontbreken van een aanvraag oppervlakten kan 
      namelijk onvoldoende gecontroleerd worden of u in het betrokken 
      verkoopseizoen voor een periode van tenminste 7 maanden voldoende grond 
      voor de rundveehouderij beschikbaar had. De definitie van het begrip 
      voederareaal in artikel 1.1. van de regeling vereist dit immers. Bovendien zou 
      bij inwilliging van uw verzoek rechtsongelijkheid ontstaan ten opzichte van 
      aanvragers die wel een aanvraag oppervlakten hebben ingediend."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellant
      Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep - samengevat - het volgende tegen het 
      bestreden besluit aangevoerd.
      Juist is dat appellant in 1999 geen aanvraag oppervlakten ingevolge de Regeling EG-
      steunverlening akkerbouwgewassen heeft ingediend. Tijdens de daarvoor geldende 
      aanvraagperiode wist appellant nog niet dat hij ter verbetering van zijn inkomsten in 
      augustus van dat jaar een tak zoogkoeienhouderij zou opzetten.
      Dit neemt echter niet weg dat appellant over een oppervlakte grasland beschikt die 
      tenminste goed is voor circa 80 grootvee-eenheden en dat verweerder (althans de 
      uitvoeringsdienst LASER) zowel uit hoofde van de landbouwtellingsgegevens als de bij de 
      premie-aanvraag voor ooien verstrekte gegevens van deze oppervlakte op de hoogte kon 
      zijn. 
      Voorts begrijpt appellant de stelling van verweerder, inhoudende dat inwilliging van de 
      premie-aanvraag voor zoogkoeien zou leiden tot rechtsongelijkheid, niet. Naar zijn 
      opvatting moet het praktisch mogelijk zijn om nadat de indieningsdatum voor de aanvraag 
      oppervlakten is verstreken, tot wijziging in de bedrijfsvoering over te gaan. Het zou 
      duidelijker zijn indien de aanvraagperioden voor de aanvragen oppervlakten en de dierlijke 
      premie gelijk zouden zijn. 
      5.	De beoordeling van het geschil
      Op grond van het bepaalde in artikel 4g, eerste lid, van Verordening (EEG) nr. 805/68, 
      zoals hiervoor in rubriek 2.1. weergegeven, wordt het aantal dieren waarvoor 
      zoogkoeienpremie kan worden aangevraagd begrensd door de toepassing van het 
      veebezettingsgetal van het betrokken bedrijf, dat ingevolge het derde lid van dit artikel 
      onder meer vastgesteld op grond van het voederareaal van het betrokken bedrijf.
      Vast staat dat appellant geen aanvraag oppervlakten 1999 heeft ingediend en daarmee 
      evenzeer dat appellant in dit jaar geen voederareaal heeft opgegeven. Gelet op de laatste 
      volzin van artikel 4g, eerste lid, voornoemd, is daarmee het maximum aantal GVE 
      waarvoor appellant in 1999 premie kan ontvangen 15. Nu appellant in het onderhavige 
      seizoen met diens aanvraag ooipremie reeds 31,5 GVE heeft benut was verweerder dan ook 
      gehouden de aanvraag zoogkoeienpremie voor het verkoopseizoen 1999 af te wijzen. 
      Hetgeen appellant in zijn beroepschrift en ter zitting naar voren heeft gebracht kan aan het 
      vorenstaande niet af doen.
      Van de verplichting om een - tijdige - aanvraag "oppervlakten" in te dienen zijn blijkens 
      artikel 4, vijfde lid, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 immers slechts die producenten 
      vrijgesteld, die zijn vrijgesteld van het veebezettingsgetal en slechts premie voor 
      mannelijke runderen en/of zoogkoeien aanvragen. Vrijstelling van de toepassing van het 
      veebezettingsgetal is slechts aan de orde indien sprake is van een maximum van 15 GVE. 
      Nu appellant in het onderhavige seizoen tevens een aanvraag ooipremie heeft ingediend 
      - tot een aantal van 31,5 GVE - is deze vrijstellingsbepaling niet op hem van toepassing.
      Voorts is in artikel 4, derde lid, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 voorzien in de 
      mogelijkheid om na de normale indieningstermijn van een aanvraag "oppervlakten" 
      (welke geldt tot 15 mei van het betrokken jaar) een dergelijke steunaanvraag in te dienen, 
      doch deze mogelijkheid geldt slechts indien de aanvraag uitsluitend betrekking heeft op 
      blijvend grasland en deze indiening gelijk met een eerste steunaanvraag "dieren" uiterlijk 
      tegen 1 juli plaatsvindt.
      Daargelaten dat ten tijde van het indienen van de onderhavige aanvraag laatstgenoemde 
      datum reeds verstreken was, komt appellant gelet op de in rubriek 2.2. weergegeven feiten 
      ook voor deze uitzondering niet in aanmerking.
    
    
    
      Weliswaar staat het appellant vrij om te besluiten tot wijziging van zijn bedrijfsvoering, 
      maar een dergelijke beslissing alsmede het tijdstip waarop deze wordt genomen kan gelet 
      op het hiervoor weergegeven samenstel van toepasselijke - communautaire - voorschriften 
      niet tot de slotsom leiden dat appellant zonder indiening van een aanvraag "oppervlakten" 
      en  opgave van voederareaal in het verkoopseizoen 1999 naast de ooipremie subsidie voor 
      zoogkoeien kan worden verleend.
      Met verweerder is het College van oordeel dat deze beslissing behoort tot het normale 
      bedrijfsrisico van appellant en niet kan worden aangemerkt als overmacht. 
      Verweerder heeft op grond van het vorenstaande het bezwaar van appellant bij het 
      bestreden besluit terecht ongegrond verklaard en het beroep is derhalve eveneens 
      ongegrond.  
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    6.	De beslissing
    
    Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    Aldus gewezen door mr M.A. van der Ham, in tegenwoordigheid van mr F.W. du Marchie Sarvaas, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 7 februari 2001.
    
    
    w.g. M.A. van der Ham			w.g. F.W. du Marchie Sarvaas