ECLI:NL:RBMAA:1999:AA3698, Rechtbank Maastricht, 07-10-1999, 97/2024 BELEI Z BIM
Rechtbank Maastricht — Uitspraak 
Datum: 1999-10-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

464 / ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE MAASTRICHT
    
    enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    UITSPRAAK
    
    
    Reg.nr.: 97 / 2024 BELEI Z BIM
    
    
      Inzake : het College van Burgemeester en Wethouders van de 
      Gemeente Sittard, eiser,
    
    
    
      tegen  : de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en 
      Wetenschappen, gevestigd te Den Haag, verweerder.
    
    
    
    
      Datum van het bestreden besluit: 4 juli 1997
      Kenmerk: FJZ/BZC - 96/10766U.
    
    
    
    Datum zitting: 26 augustus 1999
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING.
    
    
      Bij het in de aanhef van deze uitspraak genoemde besluit van 4 juli 
      1997 heeft verweerder ongegrond verklaard het bezwaarschrift van 
      eiser tegen het besluit het meerjarenplan van eiser in het kader van 
      het Besluit rijkssubsidiëring restauratie monumenten (verder: Brrm) 
      niet te betrekken bij de verdeling van het landelijke budget voor 
      2002.
    
    
    
      Namens eiser is tegen dit besluit op 11 augustus 1997 beroep 
      aangetekend. De gronden zijn aangevuld bij schrijven van 29 
      oktober 1997.
    
    
    
      De door verweerder ter uitvoering van artikel 8:42 van de Algemene 
      wet bestuursrecht (verder: Awb) ingezonden stukken en het 
      verweerschrift zijn in afschrift aan de gemachtigde van eiser 
      gezonden. De inhoud ervan wordt als hier herhaald en ingelast 
      beschouwd.
    
    
    
      Het beroep is behandeld ter zitting van deze rechtbank op 26 
      augustus 1999. Namens eiser zijn verschenen mr. F.L.M. Heuts en 
      de heer P.M. Wesche, ambtenaar van de sector Stadsontwikkeling 
      (Monumentenzorg) van de gemeente Sittard. De gemachtigde van 
      verweerder is met bericht van verhindering niet verschenen.
    
    
    
    II. OVERWEGINGEN.
    
    
      De Raad van de gemeente Sittard heeft op 13 juni 1996 het 
      meerjarenprogramma 1997-2002 in het kader van het Brrm 
      vastgesteld. Dit meerjarenprogramma is op 1 juli 1996 aan de 
      Rijksdienst voor de Monumentenzorg gefaxt en op die datum tevens 
      per gewone post verzonden.
    
    
    
      Bij brief van 22 oktober 1996 heeft verweerder eiser medegedeeld 
      dat de gemeente Sittard niet betrokken zal worden bij de verdeling 
      van het landelijke budget voor het jaar 2002 in het kader van het 
      Brrm, omdat het meerjarenplan niet tijdig is ingediend.
    
    
    
      Eiser heeft tegen dit besluit bezwaar aangetekend bij schrijven van 
      29 november 1996.
    
    
    
      Verweerder heeft op 3 april 1997 in het kader van de 
      bezwaarschriftenprocedure een verweerschrift ingediend bij de 
      Commissie voor de bezwaarschriften van het Ministerie van 
      Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (verder: de Commissie).
    
    
    
      Deze Commissie heeft partijen op 21 mei 1997 gehoord. Op 
      10 juni 1997 heeft deze Commissie geadviseerd het bezwaarschrift 
      ongegrond te verklaren.
    
    
    
      Verweerder heeft vervolgens, onder overneming van het advies van 
      de Commissie, het bezwaarschrift van eiser ongegrond verklaard en 
      het besluit in primo gehandhaafd.
    
    
    
      Daarop heeft eiser bij brief van 11 augustus 1997 beroep ingesteld 
      tegen dit besluit op bezwaar. De gronden van het beroep zijn 
      aangevuld bij schrijven van 29 oktober 1997.
    
    
    
      Bij schrijven van 25 november 1997 heeft verweerder vervolgens 
      een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank dient in het onderhavige geding de vraag te 
      beantwoorden of verweerder terecht en op goede gronden het 
      bestreden besluit heeft genomen. Centrale vraag daarbij is of eiser 
      genoemd meerjarenplan tijdig heeft ingediend. De rechtbank 
      overweegt daartoe als volgt.
    
    
    
      In artikel 3, eerste lid, van het Brrm is bepaald dat burgemeester en 
      wethouders ieder jaar een meerjarenprogramma dat betrekking heeft 
      op een periode van zes jaren bij de Minister van Onderwijs, Cultuur 
      en Wetenschappen kunnen indienen vóór 1 juli van het jaar dat 
      voorafgaat aan het eerste jaar van het meerjarenprogramma.
    
    
    
      Voorts is in artikel 29 van het Brrm, voor zover relevant, bepaald dat 
      de minister op verzoek van burgemeester en wethouders kan 
      afwijken van het bepaalde in het Brrm, indien bijzondere 
      omstandigheden tot gevolg zouden hebben dat onverkorte 
      toepassing van dit besluit tot onredelijke resultaten zou leiden.
    
    
    
      Eiser stelt zich in dezen op het standpunt dat artikel 3, eerste lid, van 
      het Brrm naar de letter is geschonden, omdat het meerjarenplan op 
      1 juli 1996 is gefaxt en per post is verzonden, maar dat er geen 
      sprake is van schending van de strekking van dit artikel. Verweerder 
      heeft het meerjarenplan immers op 1 juli ontvangen en dat is de 
      vroegst mogelijke dag dat verweerder op 30 juni - dus tijdig - 
      verzonden poststukken zou hebben ontvangen.
      Verweerder stelt daarentegen dat de termijn van dit artikel een fatale 
      termijn is onder verwijzing naar jurisprudentie.
    
    
    
      In de onderhavige zaak heeft het meerjarenprogramma betrekking 
      op de jaren 1997-2002, zodat - gelet op de redactie van artikel 3, 
      eerste lid, van het Brrm -  indiening had moeten plaats vinden vóór 1 
      juli 1996.
      Niet in geschil is dat het meerjarenplan op 1 juli 1996 zowel is gefaxt 
      als per gewone brief verzonden.
    
    
    
      De rechtbank is met verweerder van oordeel dat eisers stelling niet 
      kan worden gehonoreerd. De rechtbank overweegt daartoe dat 
      ingevolge vaste jurisprudentie (Afdeling rechtspraak van de Raad 
      van State d.d. 24 oktober 1991, no. S01.01.0367 en no. 
      S01.91.0383, en d.d. 11 november 1993, no S01.93.0336) de termijn 
      van artikel 3, eerste lid, van het Brrm een fatale termijn is. Dit 
      betekent naar het oordeel van de rechtbank dat meerjarenplannen 
      die op of na 1 juli worden ingediend niet tijdig zijn ingediend. De 
      stelling van eiser dat het op 1 juli gefaxte stuk op dezelfde datum als 
      een op 30 juni, derhalve tijdig, ingediend plan wordt ontvangen, doet 
      hier niet aan af.
    
    
    
      Voorts is als grief aangevoerd dat verweerder ten onrechte niet in de 
      beoordeling heeft betrokken dat 30 juni 1996 op een zondag viel. 
      Ingevolge de Algemene termijnenwet wordt in dat geval de termijn 
      verlengd tot de eerstvolgende dag die niet een zaterdag, zondag of 
      algemeen erkende feestdag is. Dit betekent dat de fax van 1 juli 
      1996 wel tijdig is verzonden. Nu het bestreden besluit aan deze grief 
      geen aandacht besteed, is sprake van strijd met het 
      motiveringsbeginsel.
      Verweerder betwist dat de Algemene Termijnenwet in dezen van 
      toepassing is. Deze visie is verwoord tijdens de hoorzitting voor de 
      Commissie en in het bij de rechtbank ingediende verweerschrift.
    
    
    
      Naar het oordeel van de rechtbank is de Algemene Termijnenwet 
      niet van toepassing op het onderhavige geval, omdat in artikel 3, 
      eerste lid, van het Brrm geen sprake is van een termijn in de zin van 
      deze wet. Deze wet gaat namelijk uit van bepaalde periodes (zoveel 
      dagen, weken, maanden), terwijl het artikel van het Brrm een 
      onbepaalde periode om in te dienen aan de betrokkene verleent. 
      Immers, er is tijdig ingediend, als de bedoelde plannen maar voor 1 
      juli zijn ingediend. Eisers grief slaagt inzoverre dan ook niet.
      De rechtbank stelt vast dat noch de Commissie in haar advies noch 
      verweerder in het bestreden besluit een standpunt omtrent deze 
      materie hebben ingenomen, terwijl het op de hoorzitting door die 
      Commissie is behandeld en in beroep niet is betwist dat eiser zich in 
      de bezwaarfase op de toepasselijkheid van deze wet heeft 
      beroepen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich 
      dan ook ten onrechte hier niet over uitgelaten in het bestreden 
      besluit. Het bestreden besluit is om die reden op dit punt 
      ondeugdelijk gemotiveerd en daarmee in strijd met het in artikel 7:12, 
      eerste lid, van de Awb neergelegde motiveringsbeginsel. Nu bij 
      verweerschrift echter is toegelicht dat deze wet niet van toepassing 
      is en dit standpunt naar het oordeel van de rechtbank juist is, zoals 
      hierboven is overwogen, vermag de rechtbank niet in te zien dat 
      eiser door dit motiveringsgebrek op enigerlei wijze is benadeeld. De 
      rechtbank zal het bestreden besluit daarom, gelet op het bepaalde in 
      artikel 6:22 van de Awb, ondanks de schending van het 
      motiveringsbeginsel in stand laten.
    
    
    
      Voor zover eiser een beroep op de hardheidsclausule van artikel 29 
      van het Brrm heeft gedaan, is de rechtbank van oordeel dat niet 
      gebleken is van feiten en omstandigheden die een beroep daarop 
      rechtvaardigen.
    
    
    
      Al hetgeen hierboven is overwogen, leidt tot de conclusie dat eisers 
      grieven moeten worden verworpen. Nu ook overigens niet kan 
      worden gezegd dat het bestreden besluit strijd oplevert met het 
      geschreven of ongeschreven recht, dan wel met enig algemeen 
      rechtsbeginsel, wordt het beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Op grond van het bepaalde in artikel 8:70 van de Awb wordt als volgt 
      beslist.
    
    
    
    III. BESLISSING.
    
    De arrondissementsrechtbank te Maastricht:
    
    verklaart het beroep ongegrond.
    
    
      Aldus gedaan door mr. J.N.F. Sleddens in tegenwoordigheid van mr. 
      A.G.P.M. Zweipfenning als griffier en in het openbaar uitgesproken 
      op 7 oktober 1999 door mr. Sleddens voornoemd in 
      tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
    
    
    
    
    w.g. A. Zweipfenning w.g. J. Sleddens
    
    
      Voor eensluidend afschrift:
      de wnd. griffier:
    
    
    
    
      Verzonden op: 28 oktober 1999
      FE
    
    
    
    
      Voor een belanghebbende en het bestuursorgaan staat tegen deze 
      uitspraak het rechtsmiddel hoger beroep open bij de Afdeling 
      bestuursrechtspraak van de Raad van State.
      De termijn voor het instellen van het hoger beroep bedraagt zes 
      weken.
    
    
    
      Bij een spoedeisend belang staat voor het bestuursorgaan en een 
      belanghebbende, nadat hoger beroep is ingesteld, tevens de 
      mogelijkheid open om de Voorzitter van de Afdeling 
      bestuursrechtspraak van de Raad van State te adiëren met een 
      verzoek ex artikel 8:81 van de Awb.