ECLI:NL:GHLEE:2010:BL6493, Gerechtshof Leeuwarden, 04-03-2010, 24-000566-08
Gerechtshof Leeuwarden — Uitspraak 
Datum: 2010-03-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Verdachte wordt wegens het tweemaal doen van een valse aangifte veroordeeld tot een taakstraf van 50 uren subsidiair 25 dagen vervangende hechtenis. Hierbij is rekening gehouden met verdachtes persoonlijke omstandigheden en het tijdsverloop. Verwerping van de verweren dat er bij verdachte sprake was van psychische overmacht en/of ontoerekeningsvatbaarheid.

Parketnummer: 24-000566-08 
      Parketnummer eerste aanleg: 17-747144-06
    
    
    
    Arrest van 4 maart 2010 van het gerechtshof te Leeuwarden, meervoudige strafkamer, op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Leeuwarden van 21 februari 2007 in de strafzaak tegen:
    
    
      [verdachte],
      geboren op [1977] te [geboorteplaats],
      wonende te [woonplaats], [adres],
    
    
    verschenen in persoon, bijgestaan door zijn raadsman mr. E. Albayrak, advocaat te Leeuwarden.
    
    
      Het vonnis waarvan beroep
      De politierechter in de rechtbank Leeuwarden heeft de verdachte bij het vonnis wegens misdrijven veroordeeld tot een straf, zoals in dat vonnis omschreven.
    
    
    
      Gebruik van het rechtsmiddel
      De verdachte is op de voorgeschreven wijze en tijdig in hoger beroep gekomen.
    
    
    
      Het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen in hoger beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.
    
    
    
      De vordering van de advocaat-generaal
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte ten aanzien van feit 1 en 2 zal veroordelen tot een werkstraf van 60 uren subsidiair 30 dagen vervangende hechtenis.
    
    
    
      De beslissing op het hoger beroep
      Het hof zal het vonnis vernietigen en opnieuw recht doen.
    
    
    
      Tenlastelegging
      Aan de verdachte is ten laste gelegd, dat:
    
    
    
      1.
      hij op of omstreeks 12 januari 2004, te [plaats 1], in de gemeente [gemeente], aangifte heeft gedaan dat een strafbaar feit was gepleegd, wetende dat dat feit niet was gepleegd, immers heeft verdachte toen aldaar ten overstaan van [verbalisant 1], surveillant van politie, opzettelijk in strijd met de waarheid aangifte gedaan van diefstal met braak/verbreking uit een personenauto, gepleegd op 10 januari 2004, gepleegd te [plaats 2]; 
    
    
    
      2.
      hij op of omstreeks 29 maart 2004, te [plaats 2], in de gemeente W?nseradiel, aangifte heeft gedaan dat een strafbaar feit was gepleegd, wetende dat dat feit niet was gepleegd, immers heeft verdachte toen aldaar ten overstaan van [verbalisant 2], hoofdagent van politie, opzettelijk in strijd met de waarheid aangifte gedaan van inbraak in/uit een woning (311 SR), gepleegd in het tijdvak omvattende 28 maart 2004 en 29 maart 2004, gepleegd te [plaats 2]. 
    
    
    
      Bewezenverklaring
      Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 1 en 2 ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
    
    
    
      1.
      hij op 12 januari 2004, te [gemeente], aangifte heeft gedaan dat een strafbaar feit was gepleegd, wetende dat dat feit niet was gepleegd, immers heeft verdachte toen aldaar ten overstaan van [verbalisant 1], surveillant van politie opzettelijk in strijd met de waarheid aangifte gedaan van diefstal met braak uit een personenauto, gepleegd op 10 januari 2004, gepleegd te [plaats 2]; 
    
    
    
      2.
      hij op 29 maart 2004, te [plaats 2], in de gemeente W?nseradiel, aangifte heeft gedaan dat een strafbaar feit was gepleegd, wetende dat dat feit niet was gepleegd, immers heeft verdachte toen aldaar ten overstaan van [verbalisant 2], hoofdagent van politie, opzettelijk in strijd met de waarheid aangifte gedaan van inbraak in een woning (311 SR), gepleegd in het tijdvak omvattende 28 maart 2004 en 29 maart 2004, gepleegd te [plaats 2]. 
    
    
    Het hof acht niet bewezen hetgeen aan verdachte als voormeld meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen.
    
    
      Kwalificatie
      Het bewezen verklaarde levert op de misdrijven:
    
    
    
      onder 1 en 2 telkens: 
      Aangifte doen dat een strafbaar feit gepleegd is, wetende dat het niet gepleegd is.
    
    
    
      Strafbaarheid
      Door en namens verdachte is ter terechtzitting aangevoerd, dat verdachte de valse aangiftes onder dwang van zijn toenmalige vriendin heeft gedaan. Verdachte heeft hiertoe verklaard te moeten kiezen tussen een valse aangifte doen of - wegens financi?le problemen - dakloos geraken. Verdachte woonde toen bij zijn vriendin in haar woning.  
    
    
    Voor zover de verdediging met vorenstaande een beroep heeft willen doen op psychische overmacht, overweegt het hof als volgt: Een beroep op psychische overmacht slaagt wanneer aannemelijk is dat de verdachte heeft gehandeld onder invloed van een zodanige psychische dwang, dat hij daaraan redelijkerwijs geen weerstand kon en behoefde te bieden. 
    
    Noch op grond van het naar voren gebrachte ter terechtzitting noch uit overige feiten en omstandigheden is aannemelijk geworden dat verdachte op 12 januari 2004 en 29 maart 2004 heeft gehandeld onder invloed van een zodanige psychische dwang, dat hij daaraan redelijkerwijs geen weerstand kon en behoefde te bieden. Het hof verwerpt het beroep op psychische overmacht.
    
    Ter zitting heeft de raadsman tevens aangevoerd dat de verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat de feiten niet aan hem kunnen worden toegerekend. Hij heeft dit onderbouwd door te verwijzen naar door hem overgelegde stukken waaruit blijkt dat bij verdachte de diagnose is gesteld: PTTS/borderline/depressieve stoornis. 
    
    Het hof overweegt, dat slechts diegene die wegens de gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens een feit begaat, niet strafbaar is. Er dient derhalve een verband te bestaan tussen de gebrekkige ontwikkeling dan wel ziekelijke stoornis en het begaan van het feit. Noch op grond van het naar voren gebrachte ter terechtzitting noch uit overige feiten en omstandigheden is aannemelijk geworden dat verdachte op 12 januari 2004 en 29 maart 2004 heeft gehandeld wegens de gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens. Het hof verwerpt ook dit verweer.  
    
    Het hof acht verdachte te dezer zake strafbaar, nu ten opzichte van hem ook overigens geen strafuitsluitingsgronden aanwezig worden geacht.
    
    
      Strafmotivering
      Het hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de aard en ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder de feiten zijn begaan en de persoon van verdachte. Daarbij heeft het hof in het bijzonder het navolgende in aanmerking genomen.
    
    
    Verdachte heeft zich tweemaal schuldig gemaakt aan - kort gezegd - het doen van een valse aangifte. Beide keren was het doel om geld uitgekeerd te krijgen door de verzekering. Verdachte heeft derhalve gehandeld uit financieel gewin. 
    
    Het hof heeft bij de straftoemeting in aanmerking genomen dat verdachte - blijkens een hem betreffend Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 13 januari 2010 - niet eerder is veroordeeld. 
     
    Gelet op het voorgaande, in onderling verband en samenhang bezien, is het hof van oordeel dat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf - zoals opgelegd door de rechter in eerste aanleg - een passende bestraffing is. Gelet op hetgeen omtrent verdachtes persoonlijke omstandigheden ter terechtzitting van het hof naar voren is gekomen, mede in aanmerking genomen het tijdsverloop en het gegeven dat verdachte na dit feit niet meer in aanraking is geweest met politie of justitie, ziet het hof echter aanleiding om hiervan af te zien. Het hof zal daarom aan verdachte een werkstraf van na te melden duur opleggen.      
    
    
      Toepassing van wetsartikelen
      Het hof heeft gelet op de artikelen 22c, 22d, 57 en 188 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen golden ten tijde van het bewezen verklaarde.
    
    
    
      De uitspraak
      HET HOF,
      RECHT DOENDE OP HET HOGER BEROEP:
    
    
    vernietigt het vonnis, waarvan beroep, en opnieuw recht doende:
    
    verklaart het verdachte onder 1 en 2 ten laste gelegde bewezen en kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart deze feiten en verdachte strafbaar;
    
    verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte als voormeld meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen en spreekt verdachte daarvan vrij;
    
    veroordeelt verdachte [verdachte] tot taakstraf, bestaande uit een werkstraf, voor de duur van vijftig uren, met bevel voor het geval dat de veroordeelde de werkstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis voor de duur van vijfentwintig dagen zal worden toegepast;
    
    beveelt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering doorgebracht, bij de uitvoering van de voormelde werkstraf geheel in mindering wordt gebracht, berekend naar de maatstaf van twee uren werkstraf per dag.
    
    Dit arrest is aldus gewezen door mr. P. Koolschijn, voorzitter, mr. J.A. Wiarda en mr. J.H. Bosch, in tegenwoordigheid van mr. M. Zevenhuizen als griffier, zijnde mr. Wiarda voornoemd buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.