ECLI:NL:RVS:2002:AE6187, Raad van State, 07-08-2002, 200103535/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2002-08-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

200103535/1.
      Datum uitspraak: 7 augustus 2002
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak in het geding tussen:
    
    [appellant sub 1 en sub 2], wonend te [woonplaats],
    
    en
    
    
      gedeputeerde staten van Noord-Brabant,
      verweerders.
    
    
    1.    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 21 december 2000 heeft de gemeenteraad van Bergen op Zoom, op voorstel van burgemeester en wethouders van 28 november 2000, vastgesteld het bestemmingsplan "De Parade".
      Het besluit van de gemeenteraad en het voorstel van burgemeester en wethouders zijn aan deze uitspraak gehecht.
    
    
    
      Verweerders hebben bij hun besluit van 5 juni 2001, nr. 730084, beslist over de goedkeuring van het bestemmingsplan.
      Het besluit van verweerders is aangehecht.
    
    
    Tegen dit besluit hebben appellanten bij brief van 25 juli 2001, bij de Raad van State ingekomen op 26 juli 2001, beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht.
    
    Bij brief van 24 januari 2002 hebben verweerders een verweerschrift ingediend.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 29 juli 2002, waar de gemeenteraad van Bergen op Zoom, vertegenwoordigd door mr. P.J.A. Engelvaart, mr. W. Wilde en drs. M. Kieboom, ambtenaren van de gemeente, en MAB B.V., vertegenwoordigd door gemachtigde, zijn verschenen.
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.        [appellant sub 1] heeft binnen de in artikel 23, eerste lid, onder b, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening voorgeschreven termijn van vier weken kenbaar gemaakt bezwaren te hebben tegen het ontwerp-plan, maar eerst na afloop van deze termijn duidelijk gemaakt welke deze bezwaren zijn.
    
        De omstandigheid dat in artikel 23 niet is bepaald dat een zienswijze met redenen omkleed moet zijn, betekent niet dat het kenbaar maken van bezwaren voldoende is om een zienswijze in te brengen. In de term "zienswijze" ligt reeds een zekere motiveringseis besloten. In verband hiermee zal ten minste beknopt moeten worden aangegeven waarom de indiener zich niet met het ontwerp-plan kan verenigen. Aangezien aan deze motivering geen strenge eisen behoeven te worden gesteld, behoeft de termijn van vier weken geen onoverkomelijke problemen op te leveren voor degenen die zienswijzen wensen in te brengen.
    
        Uit het voortgaande volgt dat appellant niet tijdig een zienswijze tegen het ontwerp-plan heeft ingebracht.
    
    2.2.        [appellant sub 2] heeft geen zienswijze terzake van het ontwerp-bestemmingsplan ingediend. Als reden hiervoor is aangevoerd dat hij de rechtsopvolger is van [partij], de vorige eigenaar van het juist buiten het plangebied gelegen pand [locatie], die wel een zienswijze heeft ingediend. Gebleken is evenwel dat niet [appellant sub 2] maar [naam rechtspersoon]de rechtsopvolger is van [partij]. Derhalve is de opgebouwde aanspraak op rechtsbescherming niet overgegaan op [appellant sub 2], zodat hij niet kan worden geacht tijdig een zienswijze bij de gemeenteraad te hebben ingediend.
    
    2.3.        Ingevolge de artikelen 54, tweede lid, onder d, en 56, tweede lid, gelezen in samenhang met de artikelen 23, eerste lid, en 27, eerste en tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening, kan beroep slechts worden ingesteld tegen het goedkeuringsbesluit van gedeputeerde staten, door degene die tegen het ontwerp-plan tijdig een zienswijze bij de gemeenteraad heeft ingebracht. Dit is slechts anders voorzover de gemeenteraad bij de vaststelling van het plan daarin wijzigingen heeft aangebracht ten opzichte van het ontwerp of voorzover het besluit van gedeputeerde staten strekt tot onthouding van goedkeuring, dan wel indien een belanghebbende aantoont dat hij redelijkerwijs niet in staat is geweest een zienswijze in te brengen. Deze uitzonderingen doen zich, voor zover te dezen van belang, hier niet voor.
    
    2.4.        Gelet op het voorgaande is het beroep niet-ontvankelijk.
    
    2.5.        Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    verklaart het beroep niet-ontvankelijk;
    
    Aldus vastgesteld door mr. A. Kosto, Voorzitter, en mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen en mr. K. Brink, Leden, in tegenwoordigheid van mr. E. de Groot, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Kosto    w.g. De Groot
      Voorzitter    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 7 augustus 2002
    
    210.