ECLI:NL:RVS:2013:BZ1642, Raad van State, 20-02-2013, 201206602/1/A2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2013-02-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 22 februari 2011 heeft de raad de aanvraag om een toevoeging voor rechtsbijstand ten behoeve van [appellant] afgewezen.

201206602/1/A2.
      Datum uitspraak: 20 februari 2013
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    [appellant], wonend te [woonplaats],
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank 's-Hertogenbosch van 24 mei 2012 in zaak nr. 11/1783 in het geding tussen:
    
    [appellant]
    
    en
    
    het bestuur van de raad voor rechtsbijstand (hierna: de raad).
    
    Procesverloop
    
    Bij besluit van 22 februari 2011 heeft de raad de aanvraag om een toevoeging voor rechtsbijstand ten behoeve van [appellant] afgewezen.
    
    Bij besluit van 22 april 2011 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    
    Bij uitspraak van 24 mei 2012 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
    
    De raad heeft een verweerschrift ingediend.
    
    De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 30 januari 2013, waar de raad, vertegenwoordigd door mr. C.W. Wijnstra, werkzaam bij de raad, is verschenen.
    
    Overwegingen
    
    1.    Ingevolge artikel 34c, eerste lid, van de Wet op de rechtsbijstand (hierna: de Wrb, neemt de raad, indien in het jaar waarin de aanvraag om een toevoeging is gedaan sprake is van een terugval in het inkomen of vermogen, op aanvraag van rechtzoekende een besluit dat is gebaseerd op het inkomen of vermogen in het jaar waarin de aanvraag om een toevoeging is gedaan.
    
    Ingevolge het derde lid wordt de aanvraag bij de raad binnen zes weken na de bekendmaking van het besluit waarin is beslist op de aanvraag om een toevoeging ingediend.
    
    Ingevolge artikel 34e, eerste lid, wordt de beslissing op het bezwaar tegen de beslissing op de aanvraag om een toevoeging geacht mede betrekking te hebben op de beslissing op de aanvraag, bedoeld in artikel 34c, eerste lid.
    
    2.    Bij het besluit van 22 februari 2011 heeft de raad geweigerd de gevraagde toevoeging te verstrekken op de grond dat de in artikel 34, eerste lid, van de Wrb gestelde inkomensgrens wordt overschreden. [appellant] heeft hiertegen op 5 april 2011 bezwaar gemaakt op nader aan te vullen gronden. Bij brief van 20 april 2011 heeft [appellant] de gronden van zijn bezwaar aangevuld en een peiljaarverlegging aangevraagd. De raad heeft bij het besluit van 22 april 2011, waarbij de raad ook heeft beslist op het bezwaar van [appellant], de aanvraag om peiljaarverlegging afgewezen, omdat de raad binnen de daarvoor ingevolge artikel 34c, derde lid, van de Wrb gestelde termijn van zes weken na het besluit op de aanvraag om toevoeging, geen aanvraag om peiljaarverlegging heeft ontvangen.
    
    3.    [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat zijn aanvraag om peiljaarverlegging niet kan worden losgekoppeld van zijn bezwaar tegen het besluit tot afwijzing van de aanvraag om een toevoeging. Hij voert daartoe aan dat zijn bezwaar op nader aan te vullen gronden van 5 april 2011 gelijk moet worden gesteld met een aanvraag om peiljaarverlegging, zodat hij de aanvraag om peiljaarverlegging tijdig heeft ingediend. Ter motivering van zijn standpunt verwijst [appellant] naar de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 34e van de Wrb en naar een publicatie van de Commissie voor bezwaar van de raad in Radius Flits van februari 2008.
    
    3.1.    Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 14 december 2011 in zaak nr. 201102274/1/H2) komt, gelet op de systematiek van de Wrb en de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 34e van de Wrb (Kamerstukken II 2003-2004, 29 685, nr. 3, blz. 6 en blz. 25), aan een aanvraag om peiljaarverlegging zelfstandige betekenis toe en kan die aanvraag niet worden vereenzelvigd met het maken van bezwaar. Hetgeen [appellant] heeft aangevoerd geeft geen aanleiding om thans tot een ander oordeel te komen. Indien een aanvraag om een toevoeging wordt afgewezen wegens het niet voldoen aan de inkomenseis, kan zowel bezwaar worden gemaakt tegen die afwijzing als een aanvraag om peiljaarverlegging worden gedaan. Zo’n aanvraag moet zijn vervat in een daarop gericht schriftelijk verzoek. Indien dit uit de bewoordingen daarvan blijkt, kan dit verzoek ook worden geacht te zijn gedaan bij het bezwaarschrift tegen de weigering van de gevraagde toevoeging. [appellant] heeft geen afzonderlijke aanvraag om peiljaarverlegging ingediend bij de raad. Het bezwaar van [appellant] van 5 april 2011 bevat geen gronden, zodat daaruit evenmin kan worden afgeleid dat [appellant] een aanvraag om peiljaarverlegging heeft gedaan.
    
    Nu [appellant] niet bij zijn bezwaar van 5 april 2011, maar pas bij brief van 20 april 2011 een aanvraag om peiljaarverlegging heeft gedaan, is deze aanvraag buiten de termijn van artikel 34c, derde lid, van de Wrb, bij de raad ingediend. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 20 januari 2010, in zaak nr. 200903938/1/H2) is de in artikel 34c, derde lid gestelde termijn een termijn van openbare orde met een fataal karakter. Dat, als gesteld, de raad in het verleden dergelijke aanvragen inhoudelijk heeft behandeld maakt, anders dan [appellant] heeft aangevoerd, niet dat de raad thans in strijd met artikel 34c van de Wrb de aanvraag inhoudelijk moest beoordelen. Aan de door [appellant] overgelegde publicatie kan niet de betekenis worden gehecht die [appellant] daaraan gehecht wenst te zien. Daarin is slechts een uitleg gegeven van de verschillende mogelijkheden die een rechtzoekende heeft bij de afwijzing van een toevoeging op financiële gronden.
    
    Het betoog faalt.
    
    4.    Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    5.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. A.W.M. Bijloos, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P. Lodder, ambtenaar van staat.
    
    
      w.g. Bijloos    w.g. Lodder
      lid van de enkelvoudige kamer    ambtenaar van staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 20 februari 2013
    
    17-680.