ECLI:NL:GHAMS:2011:BV3288, Gerechtshof Amsterdam, 24-05-2011, 200.081.315-01
Gerechtshof Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2011-05-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Procesrecht, griffierecht. Verzet gegrond. De vordering in de zaak is niet gericht op betaling van een bepaald bedrag, maar op het voorkomen van een invordering door de Belastingdienst en valt dus onder het begrip ‘alle andere gevallen’ zoals omschreven in artikel 2, derde lid, aanhef en sub f, Wtbz.

GERECHTSHOF TE AMSTERDAM
      	EERSTE MEERVOUDIGE BURGERLIJKE KAMER
    
    
    				BESCHIKKING
    
    
    op het verzet op grond van artikel 25, eerste lid, van de – inmiddels vervallen - Wet tarieven in burgerlijke zaken (Wtbz)van:
    
    
      1.	IT SOLUTIONS PARTNERS BV (c.s.), gevestigd te Amsterdam, 
      2.	mr. J.J. Vetter, kantoorhoudende te Amsterdam,
      verzoekers;
    
    
    
    1. De procedure
    
    Bij op 28 januari 2011 ter griffie ontvangen verzoekschrift zijn verzoekers in verzet gekomen tegen de hierna te noemen beslissing van de griffier van dit hof van 19 januari 2011. 
    
    Het hof heeft beschikking bepaald op heden.
    
    2. Bestreden beslissing
    
    Bij beslissing van 19 januari 2011 heeft de griffier van dit hof in de zaak met zaaknummer 200.075.395/01 de beslissing het hoogste griffierecht te heffen  gehandhaafd, omdat uit het dossier een financieel belang van de zaak is gebleken van € 2.500.000,-.
    
    3. Verzoek
    
    
      3.1. Verzoekers maken bezwaar tegen de hoogte van het vast recht ad € 6.190,-. Volgens verzoekers is dat bedrag onjuist en is er geen sprake van een vordering tot betaling van een bedrag van € 2.500.000,- of enig ander bedrag. Het griffierecht dient te worden bepaald aan de hand van de eis in beide dagvaardingen en de uitspraak in eerste aanleg van de rechtbank Amsterdam. Uit die stukken blijkt dat er geen sprake is van een eis die strekt tot betaling van een bepaalde geldsom. Verzoekers wensen dat het vast recht wordt vastgesteld op het bedrag dat behoort bij ‘alle andere gevallen’, zoals omschreven in artikel 2, derde lid, aanhef en sub f Wtbz. Verzoekers verwijzen ter onderbouwing van hun stelling naar twee uitspraken van de Hoge Raad, NJ 1990, 515 en NJ 2002, 533. Ook beroepen zij zich op de Handleiding Tarieven in Burgerlijke Zaken van de rechterlijke macht, met name voor zover daarin staat geschreven dat voor de bepaling van de hoogte van het vast recht aangeknoopt moet worden bij het financiële belang van de zaak, mits dat belang tot uitdrukking komt in een vordering gericht op betaling van een bepaalde geldsom. 
      Verzoekers verzoeken het hof derhalve tot wijziging van het gedeclareerde vast recht over te gaan.
    
    
    4. Beoordeling
    
    4.1. De vraag die door verzoekers ter beantwoording aan het hof wordt voorgelegd, is of in het onderhavige hoger beroep sprake is van een vordering strekkende tot betaling van een bepaalde geldsom (van meer dan € 11.345,-, zoals bedoeld in artikel 2, derde lid, aanhef en sub d Wtbz), of dat hier niet sprake is van een zodanige vordering doch van een andere vordering die valt onder het begrip ‘alle andere gevallen’, zoals omschreven in artikel 2, derde lid, aanhef en sub f, Wtbz. 
    
    
    4.2. Bij de beantwoording van die vraag staat voorop dat het hier gaat om een door It Solutions Partners c.s. ingesteld hoger beroep tegen een vonnis van de rechtbank Amsterdam waarbij hun verzet ex artikel 17 Invorderingswet 1990 tegen een aantal door de Ontvanger van de Belastingdienst Amsterdam (hierna: de Ontvanger) jegens verzoekers sub 1 uitgevaardigde dwangbevelen is afgewezen.  
    
    4.3. De regeling van het vast recht in de Wet tarieven in burgerlijke zaken is erop gericht dit recht, wat de hoogte betreft, te relateren aan het financiële belang van de zaak, voor zover dat belang tot uitdrukking komt in een tot betaling van een bepaalde geldsom strekkende vordering. 
    
    4.4. De vordering in deze zaak is niet gericht op betaling van een bepaald bedrag, maar op het voorkomen van invordering door de Belastingdienst. De griffier van het gerechtshof heeft derhalve voor de vaststelling van het vast recht ten ontrechte artikel 2 lid 3 aanhef en sub d en niet artikel 2 lid 3 aanhef en sub f WTBZ toegepast. Het voorgaande leidt ertoe dat het bezwaar van verzoekers gegrond is. Derhalve zal het hof het te heffen griffierecht alsnog vaststellen op het hierna te noemen bedrag.
    
    
    5. Beslissing
    
    Het hof verklaart het verzet gegrond en gelast de griffier het in de zaak met zaaknummer 200.075.395/01 te heffen vast recht vast te stellen op een bedrag van € 314,-.
    
    
    
    Deze beschikking is gegeven door mrs. R.J.M Smit, A.M.A. Verscheure en C. Uriot en in het openbaar uitgesproken door de rolraadsheer op 24 mei 2011.