ECLI:NL:CBB:2001:AB0539, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 06-03-2001, AWB 99/631 t/m 633
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-03-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      Nrs.AWB 99/631 t/m 99/633				6 maart 2001
      	27600
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, B en C, te D, appellanten,
      gemachtigde: mr J. Veenendaal, te Amersfoort, 
      tegen
      de Minister van Economische Zaken, verweerder, te 's-Gravenhage
      gemachtigden: mr drs R.F. Jassies en mr C.M. Gajadhar, werkzaam bij verweerder
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Bij gelijkluidende beroepschriften, bij het College ontvangen op 29 juli 1999, is namens 
      appellanten beroep ingesteld tegen drie besluiten van verweerder van 17 juni 1999.
      Bij deze, gelijkluidende, besluiten heeft verweerder beslist op de bezwaren van 
      appellanten, tegen de verklaring als bedoeld in artikel 11, aanhef en eerste lid, onderdeel b, 
      van de Wet op de Inkomstenbelasting 1964 (hierna: Wet IB), die verweerder aan 
      appellanten had afgegeven.
      Bij brieven van 16 augustus 1999 hebben appellanten de gronden van hun beroep 
      aangevoerd.
      Op 19 oktober 1999 heeft verweerder terzake van de drie beroepen gelijkluidende 
      verweerschriften ingediend.
    
    
    
      De zaken zijn gevoegd behandeld ter zitting van het College, gehouden op 8 februari 2001, 
      waar appellanten niet verschenen zijn en verweerder middels zijn gemachtigden zijn 
      standpunt nader heeft uiteengezet. 
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	In de Wet IB is onder meer het volgende bepaald:
      "	Artikel 11
      1. In geval in een kalenderjaar:
      a. (.);
      b. in een onderneming die de belastingplichtige voor eigen rekening feitelijk 
      drijft voor een bedrag van meer dan f 3700 wordt ge‹nvesteerd in niet eerder 
      gebruikte bedrijfsmiddelen met betrekking waartoe op een door de 
      belastingplichtige gedaan verzoek door Onze Minister van Economische Zaken 
      is verklaard dat sprake is van investeringen die door Onze Minister van 
      Financi‰n in overeenstemming met Onze Minister van Economische Zaken en 
      na overleg met Onze Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en 
      Milieubeheer bij ministeri‰le regeling zijn aangewezen als investeringen die in 
      het belang zijn van een doelmatig gebruik van energie (energie-investeringen), 
      wordt - onverminderd de toepassing van onderdeel a - op verzoek bij de 
      aangifte van de belastingplichtige een in het tweede lid, onderdeel b, 
      aangewezen percentage van het bedrag aan energie-investeringen ten laste 
      gebracht van de winst over dat jaar (energie-investeringsaftrek).
      (.)
      -12. Bij ministeri‰le regeling kunnen:
      a. in overeenstemming met Onze Minister van Economische Zaken - zo nodig 
      afwijkende - regels worden gesteld met betrekking de in het eerste lid, eerste 
      volzin, onderdeel b, bedoelde verklaring;"
    
    
    
      Op grond van deze bepaling is vastgesteld de Uitvoeringsregeling energie-
      investeringsaftrek (hierna: de Uitvoeringsregeling), waarbij onder meer is bepaald:
      "	Artikel 2
      Als investeringen die in het belang zijn van een doelmatig gebruik van energie 
      (energie-investeringen) als bedoeld in artikel 11, eerste lid, eerste volzin, 
      onderdeel b, van de wet worden aangewezen:
    
    
    
    
    
      de investeringen in bedrijfsmiddelen of in onderdelen daarvan, opgenomen  in 
      bijlage 1 van deze regeling, mits het bedrijfsmiddel of het onderdeel in 
      overeenstemming is met de bestemming voor zover aangegeven in die bijlage, 
      niet eerder is gebruikt en bestaat uit de in die bijlage genoemde bestanddelen."
    
    
    
      In de in dit artikel 2 bedoelde bijlage (hierna: de Energielijst 1998) is onder meer het 
      volgende bepaald:
      "	Bedrijfsmiddelen die in aanmerking komen voor EIA dienen tenminste te 
      bestaan uit de bestanddelen vermeld achter 'en bestaande uit'. Indien zij uit deze 
      bestanddelen bestaan mogen de bestanddelen vermeld achter '(eventueel)' 
      daaraan worden toegevoegd. 
      Tot de bestanddelen kunnen tevens gerekend worden, voorzieningen 
      (zoals leidingen, appendages en meet- en regelapparatuur) die technisch 
      noodzakelijk zijn voor en uitsluitend dienstbaar zijn aan deze bedrijfsmiddelen 
      en derhalve geen zelfstandige betekenis hebben.
      (.)
    
    
    
      (220111) Infrarood-brander voor bakkerijovens
      Bestemd voor: het bakken van deegproducten, en bestaande uit: infrarood-
      brander, regelaar."
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      -	Bij daartoe bestemde formulieren, door verweerder ontvangen op 3 april 1998, 
      hebben appellanten, die in de vorm van een vennootschap onder firma een brood- 
      en banketbakkerij exploiteren, aanvragen gedaan om verklaringen dat de daarbij 
      aangemelde investeringen in de bedrijfsmiddelen infrarood-branders voor 
      bakkerijovens, onder code 220111 van de Energielijst 1998, investeringen zijn, die 
      zijn aangewezen, als zijnde in het belang van een doelmatig gebruik van energie in 
      de zin van artikel 11, eerste lid, onderdeel b, van de Wet IB (hierna: energie-
      verklaring). Op 1 september 1998 en 19 november 1998 hebben appellanten 
      desgevraagd verweerder nadere gegevens over de bedrijfsmiddelen verstrekt. 
      In laatstgenoemde brief hebben appellanten aan verweerder, voor zover hier van belang, als 
      volgt bericht:
      "	Volgens de brochure en telefonisch contact met zowel de heer E als de heer F 
      van uw kantoor in februari 1998, zou zowel de infrarood-branders en regelaars 
      als de bijkomende kosten die nodig zijn om een bedrijfsmiddel bedrijfsklaar te 
      krijgen voor aftrek in aanmerking komen. 
      Ons inziens is het niet mogelijk om produkten alleen te bakken met infrarood-
      branders en regelaars en derhalve heeft cli‰nt investeringsaftrek geclaimd over 
      de apparatuur en kleine verbouwing die noodzakelijk was om de oven te 
      plaatsen. Wij verzoeken u de Energie-investeringsaftrek toe te passen over het 
      volledige bedrag genoemd in onze brief d.d. 1 september 1998."
    
    
    
      - Bij besluiten van 3 februari 1999 heeft verweerder energieverklaringen afgegeven 
      terzake van de bedrijfsmiddelen zoals door appellanten in het kader van de 
      Uitvoeringsregeling gemeld, in dier voege dat de investeringen voor de infrarood-
      branders en regelaars wel en de investeringen voor de Thermo-Powerovens niet als 
      kosten zijn aangemerkt die in aanmerking komen voor energie-investeringsaftrek. Bij 
      die verklaringen zijn op de door appellanten aangevraagde bedragen de kosten van 
      die ovens in mindering gebracht.
      - Bij brieven van 12 maart 1999 hebben appellanten tegen deze besluiten bezwaar 
      gemaakt.
      - Op 22 april 1999 zijn appellanten op hun bezwaren gehoord. 
      - Vervolgens heeft verweerder de bestreden besluiten genomen.
    
    
    
      3.	De bestreden besluiten
      Bij de bestreden besluiten is onder meer als volgt overwogen en beslist:
      "	Benadrukt zij hier dat de Energielijst een limitatieve opsomming bevat van 
      bedrijfsmiddelen die in aanmerking komen voor de energie-investeringsaftrek. 
      (.)
      In mijn beslissing van 3 februari 1999 heb ik de kosten voor de infrarood-
      branders en regelaars aangemerkt als kosten die in aanmerking komen voor 
      energie-investeringsaftrek. De overige door u gemelde investeringskosten heb 
      ik niet gehonoreerd. Deze kosten hebben betrekking op de aanschaf en 
      plaatsing   van een Becker Duo Thermo-Power Wagenoven.
      U stelt dat het gehele investeringsbedrag zoals dat is opgenomen op het 
      meldingsformulier voor energie-investeringsaftrek in aanmerking kan komen. 
      De oven kan volgens u worden aangemerkt als bestanddeel (in de zin van de 
      Uitvoeringsregeling) van het aangewezen bedrijfsmiddel infrarood-brander. 
      Deze mening deel ik niet.
    
    
    
      Tijdens de hoorzitting gehouden in het kader van een andere bezwaarzaak, 
      waar u tijdens de hoorzitting naar verwezen hebt, is verklaard dat de brander, 
      technisch gezien, kan functioneren z¢nder de oven. Dit betekent dat de oven 
      niet technisch noodzakelijk is aan de brander. Reeds hierom kan de oven niet 
      worden aangemerkt als bestanddeel in de zin van de Regeling.
    
    
    
      Eveneens ben ik van mening dat niet zozeer de oven dienstbaar is aan de 
      brander, doch dat de brander dienstbaar is aan de oven.
      (.)
      In hetzelfde kader ben ik van oordeel dat de oven wel degelijk een zelfstandige 
      betekenis heeft en derhalve niet kan worden aangemerkt als een bestanddeel 
      van de brander.
    
    
    
      Tijdens de hoorzitting hebt u aangegeven dat u gehandeld hebt op grond van 
      het gestelde in de brochure en na uitlatingen van twee van mijn medewerkers. 
      Volgens uw schrijven van 19 november 1998 is medegedeeld dat zowel de 
      infrarood-branders en regelaars als de bijkomende kosten die nodig zijn om het 
      bedrijfsmiddel bedrijfsklaar te krijgen, voor energie-investeringsaftrek in 
      aanmerking komen. Ik acht deze mededeling niet in tegenspraak met mijn 
      eerdere beslissing. Zoals hiervoor in de toelichting op de energie-
      investeringsaftrek is aangegeven komen alleen die investeringen in 
      bedrijfsmiddelen in aanmerking die zijn aangewezen in de Energielijst. Onder 
      code 220111 van deze Energielijst zijn aangewezen infraroodbranders voor 
      bakkerijoven en de bijbehorende regelaars. De investering in deze branders en 
      regelaars inclusief het bedrijfsklaar maken daarvan kan in aanmerking 
      genomen worden. Dit impliceert echter niet dat de gehele oven opgevoerd kan 
      worden. Zoals reeds eerder is opgemerkt, is tijdens de hoorzitting in het kader 
      van de andere melding, waarnaar u hebt verwezen, verklaard dat de brander in 
      technische zin zonder de oven kan functioneren. Daarnaast is de oven niet 
      dienstbaar aan de brander, maar de brander is dienstbaar aan de oven."
    
    
    
      In het verweerschrift en ter zitting heeft verweerder daaraan nog het volgende toegevoegd.
      De opsomming van bedrijfsmiddelen in de Energielijst 1998 heeft een limitatief karakter. 
      Gezien dit karakter moeten de uitbreidingen restrictief worden uitgelegd. 
    
    
    
    
      Het gestelde in de aanhef van de Energielijst 1998 dat bedrijfsmiddelen of onderdelen van 
      bedrijfsmiddelen die in aanmerking kunnen komen voor energie-investeringsaftrek 
      tenminste dienen te bestaan uit de bestanddelen vermeld achter "en bestaande uit" en het 
      aldaar gestelde dat tot de bestanddelen tevens kunnen worden gerekend voorzieningen 
      (zoals leidingen, appendages en meet- en regelapparatuur) moet derhalve beperkt worden 
      uitgelegd. 
      4.	Het standpunt van appellanten
      Appellanten hebben ter ondersteuning van hun beroep - samengevat - het volgende tegen 
      de bestreden besluiten aangevoerd.
      De IR-branders en procescomputers met toebehoren voor de regeling van de branders zijn 
      aan te merken als onderdeel van de Thermo-Power Wagenoven. 
      Ten onrechte heeft verweerder geoordeeld dat de IR-branders en regelaars afzonderlijke 
      bedrijfsmiddelen zijn  en zelfstandig, zonder voornoemde oven, kunnen functioneren. 
      Voorts is door verweerder ten onrechte geoordeeld dat de brander dienstbaar is aan de oven 
      en niet andersom. Voornoemde branders kunnen technisch uitsluitend in de Thermo Power 
      Wagenoven worden ge‹nstalleerd. De beoogde energiebesparing kan slechts worden 
      gerealiseerd door de combinatie van de oven, de branders en de regelaars. 
      De branders en regelaars kunnen niet zelfstandig functioneren zonder oven. Er is derhalve 
      sprake van ‚‚n bedrijfsmiddel.
      Tevens moet de weigering van verweerder om de gevraagde verklaringen ten behoeve van 
      de ovens te verstrekken onrechtmatig worden geacht, daar bij verzoekers door 
      mededelingen aan de zijde van verweerder gerechtvaardigde verwachtingen zijn gewekt 
      inzake de afgifte door verweerder van bovengenoemde verklaringen ten behoeve van de 
      ovens. 
    
    
    
      De zijdens verweerder verkregen informatie terzake van de energieverklaring van de ovens 
      is voor appellanten van doorslaggevende aard geweest bij het nemen van de 
      (omvang van de) investeringsbeslissing. Verweerder had zich daarvan bewust dienen te 
      zijn gelet op de duidelijke vraagstelling van appellanten. Op grond van het 
      vertrouwensbeginsel is verweerder gehouden de energieverklaring evenzeer terzake van de 
      ovens af te geven.
      Appellanten vorderen vernietiging van de bestreden besluiten onder gegrondverklaring van 
      hun beroep.
      5.	De beoordeling van het geschil
      Aan de orde is de vraag of behalve de investeringen in de brander en de regelaar ook de 
      overige investeringen van appellanten in de Thermo-Power Wagenoven, zijn aan te merken 
      als energie-investering in de zin van artikel 11, eerste lid, onderdeel b, van de Wet IB. Het 
      College beantwoordt die vraag ontkennend. Dienaangaande wordt het volgende 
      overwogen.
      Ingevolge artikel 2 van de Uitvoeringsregeling komen slechts die investeringen in 
      (onderdelen van) bedrijfsmiddelen voor een energieverklaring in aanmerking, die zijn 
      aangewezen in de Energielijst 1998 en die bestaan uit de in die bijlage genoemde 
      bestanddelen. Voormeld artikel sluit naar tekst en strekking aldus investeringen uit die niet 
      op de Energielijst 1998 voorkomen. 
      Het College is gelet op het vorenstaande van oordeel dat uit de genoemde omschrijving in 
      rubriek 220111 van de Energielijst 1998 voortvloeit dat, in de onderhavige gevallen, 
      slechts de infrarood-branders en regelaars zijn aan te merken als energie-investering in de 
      zin van artikel 11, eerste lid, onderdeel b van de Wet IB en niet tevens de ovens. De ovens 
      komen immers niet voor op de Energielijst 1998. 
    
    
    
      Het College is voorts van oordeel dat ook uit anderen hoofde de ovens voor de toepassing 
      van de Uitvoeringsregeling niet kunnen worden aangemerkt als bestanddeel van een 
      bedrijfsmiddel of van een onderdeel van een bedrijfsmiddel als bedoeld in artikel 2 van de 
      Regeling juncto bijlage. 
      Blijkens de Energielijst 1998 dienen onder bestanddelen tevens worden gerekend 
      voorzieningen (zoals leidingen, appendages en meet- en regelapparatuur) die technisch 
      noodzakelijk zijn voor en uitsluitend dienstbaar zijn aan deze bedrijfsmiddelen en derhalve 
      geen zelfstandige betekenis hebben. 
      Naar het oordeel van het College kunnen de ovens niet worden gekwalificeerd als zijnde 
      noodzakelijk voor het functioneren van de branders. In dit kader wordt door het College 
      overwogen dat uit de stukken en uit hetgeen appellanten overigens hebben verklaard, niet 
      is gebleken dat de branders niet zonder de meergenoemde ovens kunnen functioneren. Dat 
      de beoogde energiebesparing slechts bereikt kan worden door de combinatie van de oven, 
      regelaars en branders doet hier niet aan af. Evenmin leidt het standpunt van appellanten dat 
      de infraroodbranders met de oven ‚‚n bedrijfsmiddel vormen, wat daar ook van zij, tot een 
      ander oordeel, reeds omdat de oven niet staat vermeld op de Energielijst 1998, terwijl uit 
      artikel 2 van de Uitvoeringsregeling voortvloeit dat ook slechts onderdelen van 
      bedrijfsmiddelen op de Energielijst kunnen worden geplaatst. 
      Voorts overweegt het College dat uit het bepaalde bij artikel 11, eerste lid, onder b, van de 
      Wet IB volgt dat voor het afgeven van een energieverklaring niet alleen is vereist dat het 
      gaat om investeringen die in het belang zijn van een doelmatig gebruik van energie, maar 
      ook dat die investeringen als zodanig zijn aangewezen bij ministeri‰le regeling. Dit leidt 
      ertoe dat, nu geen algemeen verbindend voorschrift of rechtsregel is aan te wijzen, waaruit 
      voor de regelgever enige verdere normering voortvloeit inzake het opnemen van 
      energiebesparende bedrijfsmiddelen op de Energielijst 1998, de opsomming in deze lijst 
      als een limitatieve moet worden beschouwd waarbij een strikte uitleg van de daarin 
      opgenomen omschrijvingen van bedrijfsmiddelen en onderdelen van bedrijfsmiddelen past. 
    
    
    
      Gelet op het vorenstaande is het College van oordeel dat verweerder in de bestreden 
      besluiten op goede gronden het standpunt heeft ingenomen dat de in geding zijnde ovens 
      niet vallen binnen de omschrijving van rubriek 220111 op de Energielijst 1998.
      Hetgeen appellanten tevens hebben aangevoerd stelt het College voorts voor de vraag of 
      door mededelingen die aan verweerder kunnen worden toegerekend, bij appellanten 
      gerechtvaardigd te achten verwachtingen zijn gewekt die verweerder in dier voege had 
      behoren te honoreren, dat hij aan appellanten bedoelde energieverklaring had behoren af te 
      geven. Het College beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe het 
      volgende. 
      Hetgeen namens appellanten naar voren is gebracht, kan naar het oordeel van het College 
      geen grond bieden aan de opvatting dat daardoor bij hen rechtens te eerbiedigen 
      verwachtingen zijn gewekt ten aanzien van de afgifte van de verklaringen. In een brief van 
      19 november 1998 van appellanten aan verweerder is gesteld dat medewerkers van 
      verweerder in februari 1998 aan appellanten hebben gezegd dat zowel de infrarood-
      branders en regelaars als de bijkomende kosten die nodig zijn om het bedrijfsmiddel 
      bedrijfsklaar te krijgen, voor aftrek in aanmerking kwamen. Hieruit blijkt niet dat zijdens 
      verweerder is gesteld dat de kosten van de oven aan dit criterium zouden voldoen. 
      Integendeel, in deze brief bepleiten appellanten juist dat het criterium aldus moet worden 
      toegepast dat ook de kosten van de oven voor aftrek in aanmerking zouden komen. De 
      gesprekken die appellanten met verweerder hebben gehad en waaraan in de brief van 
      appellanten van 19 november 1998 wordt gerefereerd, rechtvaardigt derhalve niet een in 
      rechte te beschermen vertrouwen dat ook de ovens voor energieaftrek in aanmerking 
      zouden komen. 
      Hieruit volgt dat het beroep ongegrond moet worden verklaard.
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart de beroepen ongegrond.
    
    
    
      Aldus gewezen door mr B. Verwayen, mr J.A. Hagen en 
      mr M.A. Fierstra, in tegenwoordigheid van mr I.K. Rapmund, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 6 maart 2001.
    
    
    
    w.g. B. Verwayen						w.g. I.K. Rapmund
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Tegen een uitspraak waarin de begrippen "investeren" en "bedrijfsmiddelen" worden toegepast kan beroep 
      in cassatie worden ingesteld. Verwezen wordt naar de aanbiedingsbrief bij deze uitspraak.