ECLI:NL:GHAMS:2010:BO8235, Gerechtshof Amsterdam, 09-12-2010, 23-000874-10
Gerechtshof Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2010-12-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Het hof is van oordeel dat hiermee is voldaan aan de verbaliseringsplicht als bedoeld in artikel 152 Sv.

parketnummer:	23-000874-10 
      datum uitspraak:	9 december 2010 
    
    
    TEGENSPRAAK 
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    VERKORT ARREST VAN HET GERECHTSHOF AMSTERDAM
    
    
    
    gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de kinderrechter in de rechtbank Haarlem van 4 februari 2010 in de strafzaak onder parketnummer 15-761067-09 tegen
    
    
      [verdachte],
      geboren te [geboorteplaats] op [1994], 
      adres: [adres], [woonplaats].
    
    
    
    
    Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie
    
    De raadsman van de verdachte heeft aangevoerd dat de verdachte op 22 augustus 2009 is aangehouden door de politie. De verdachte is daarbij niet alleen door de verbalisanten opgehouden om contactgegevens te noteren, maar hij is ook door hen verhoord zonder dat daarvan proces-verbaal is opgemaakt. Dit levert volgens de raadsman een schending op van de beginselen van een behoorlijke procesorde. Dit dient zijns inziens te leiden tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie.
    
    
      Het hof overweegt dienaangaande als volgt.
      Uit artikel 29 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) en de toelichting daarop blijkt dat onder een verhoor wordt verstaan: een situatie waarin de verdachte een object van onderzoek is. Met betrekking tot de vraag of vervolgens van een verhoor een proces-verbaal dient te worden opgemaakt heeft de Hoge Raad bepaald dat een redelijke uitleg van artikel 152 Sv meebrengt dat het de opsporingsambtenaren slechts dan vrijstaat het opmaken van een proces-verbaal achterwege te laten als hetgeen door hen is verricht of bevonden naar hun oordeel redelijkerwijs niet van belang kan zijn voor enige door de rechter in het eindonderzoek te nemen beslissing. Artikel 152 Sv bepaalt voorts dat dit proces-verbaal ten spoedigste dient te worden opgemaakt. Het hangt echter van de omstandigheden van het geval af of in een concrete zaak aan die eis is voldaan.
      In de onderhavige zaak is het hof met de raadsman en de advocaat-generaal van oordeel dat de verdachte op 22 augustus 2009 is aangehouden en voorgeleid en dat daarbij een verhoorsituatie heeft plaatsgevonden waarvoor de hiervoor genoemde verbaliseringsplicht geldt. Hoewel niet direct na afloop van dit verhoor een proces-verbaal is opgemaakt, zijn hier kennelijk wel aantekeningen van gemaakt. Vervolgens heeft de hulpofficier van Justitie - naar het hof begrijpt in het belang van de minderjarige verdachte - besloten dat de verdachte niet behoefde te worden ingesloten maar met zijn ouders/verzorgers naar huis mocht en dat het (verdere) verhoor op een nader te bepalen tijdstip zou plaatsvinden. Vervolgens is de verdachte op een later tijdstip ontboden voor - naar het hof begrijpt: voortzetting van het - verhoor. Die voortzetting van het verhoor heeft plaatsgevonden op 6 september 2009 en diezelfde dag nog is hiervan proces-verbaal opgemaakt. Nu bij de voortzetting van het verhoor kennelijk gebruik is gemaakt van de aantekeningen van 22 augustus 2009, moet ervan worden uitgegaan dat bij het opmaken van het proces-verbaal van verhoor van 6 september 2009 ook rekening is gehouden met de verklaringen van de verdachte die zijn afgelegd op 22 augustus 2009. 
      Het hof is van oordeel dat hiermee is voldaan aan de verbaliseringsplicht als bedoeld in artikel 152 Sv. Het hof merkt evenwel op dat het de voorkeur had verdiend indien deze gang van zaken in het dossier tot uitdrukking was gekomen. Het kan echter niet leiden tot de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie. Het verweer dienaangaande wordt dan ook verworpen.
    
    
    
    Onderzoek van de zaak
    
    Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg van 4 februari 2010 en op de terechtzitting in hoger beroep van 26 november 2010.
    
    Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door de verdachte en de raadsman naar voren is gebracht.
    
    
    Tenlastelegging
    
    Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:
    
    hij op of omstreeks 22 augustus 2009 te Velsen-Noord, gemeente Velsen, met een ander of anderen, op of aan de openbare weg, de 1e Rijksbinnenhaven, in elk geval op of aan een openbare weg, openlijk in vereniging geweld heeft gepleegd tegen motortankschip "de Schippersgracht", welk geweld bestond uit het gooien van stenen op/tegen dat motortankschip.
    
    Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
    Vonnis waarvan beroep
    
    Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven, omdat het hof zich daarmee niet verenigt.
    
    
    Bewezen verklaarde
    
    Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat: 
    
    hij op 22 augustus 2009 te Velsen-Noord, gemeente Velsen, met anderen, op of aan de openbare weg, de 1e Rijksbinnenhaven, in elk geval op of aan een openbare weg, openlijk in vereniging geweld heeft gepleegd tegen motortankschip "de Schippersgracht", welk geweld bestond uit het gooien van stenen tegen dat motortankschip.
    
    Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
    
    Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat.
    
    
    Nadere bewijsoverweging
    
    Subsidiair heeft de raadsman van de verdachte aangevoerd dat de (minderjarige) verdachte voorafgaande aan het verhoor niet in de gelegenheid is gesteld een advocaat te raadplegen. Evenmin werd de verdachte tijdens het verhoor bijgestaan door een advocaat. Hetzelfde geldt ten aanzien van de (minderjarige) medeverdachten. Volgens de raadsman dient dit te leiden tot bewijsuitsluiting van de verklaringen van de verdachte, alsmede die van de medeverdachten.
    
    
      Het hof overweegt als volgt.
      In de uitspraken van het EHRM inzake Salduz tegen Turkije van 27 november 2008  en Panovits tegen Cyprus van 11 december 2008, alsook in het arrest van de Hoge Raad van 30 juni 2009, is bepaald dat een aangehouden verdachte, behoudens in het geval dat hij uitdrukkelijk dan wel stilzwijgend doch in elk geval ondubbelzinnig afstand heeft gedaan van dat recht, dan wel bij het bestaan van dwingende redenen om dat recht te beperken, gelegenheid moet worden geboden voorafgaand aan het eerste politieverhoor een advocaat te raadplegen. Voor aangehouden jeugdige verdachten geldt bovendien dat zij recht hebben op bijstand van een advocaat of een andere vertrouwenspersoon tijdens het politieverhoor. 
      Een aangehouden jeugdige verdachte kan naar het oordeel van het hof slechts dan afstand doen van deze rechten, indien hij in staat moet worden geacht de betekenis van die rechten te begrijpen en te overzien wat de consequenties zijn indien hij van die rechten afstand doet.  
      Indien een aangehouden jeugdige verdachte niet dan wel niet binnen redelijke grenzen de gelegenheid is geboden om voorafgaande aan het eerste verhoor van de politie een advocaat te raadplegen dan wel niet tijdens dat verhoor is bijgestaan door een advocaat of een andere vertrouwenspersoon, levert dat in beginsel een vormverzuim op als bedoeld in artikel 359a Sv. 
      Een dergelijk vormverzuim zal in de regel - na een daartoe strekkend verweer - dienen te leiden tot uitsluiting van het bewijs van de verklaringen van de verdachte die zijn afgelegd voordat hij een advocaat kon raadplegen.
    
    
    
      Het hof heeft hiervoor al overwogen dat de verdachte op 22 augustus 2009 is aangehouden en dat vervolgens een verhoor heeft plaatsgevonden. Uit het dossier is niet gebleken dat de verdachte daarbij is gewezen op zijn consultatierecht. Evenmin is gebleken dat tijdens dit verhoor bijstand is verleend door een advocaat of een andere vertrouwenspersoon (te denken valt aan de ouders/verzorgers van de verdachte). Na die dag te zijn heengezonden is de verdachte door de politie uitgenodigd voor voortzetting van het verhoor op 6 september 2009.
      Nu de verdachte de tijd en de mogelijkheid heeft gehad voorafgaande aan dit verhoor  op 6 september juridisch advies in te winnen, zijn moeder bij dit verhoor aanwezig is geweest en bovendien niet is gesteld noch is gebleken dat  in het proces-verbaal van verhoor op 6 september iets is opgenomen dat verdachte niet heeft gezegd of niet zo zou hebben bedoeld, dan wel niet wilde dat het in die verklaring werd opgenomen, is het hof van oordeel dat dit proces-verbaal gebruikt kan worden voor het bewijs, ook al zou bij het verhoor van 6 september gebruik zijn gemaakt van de aantekeningen die kennelijk zijn gemaakt van het verhoor op 22 augustus 2009.
    
    
    
      Wellicht ten overvloede: Daar waar de raadsman heeft gesteld dat de overige verklaringen van de verdachte ook uitgesloten dienen te worden van het bewijs, deelt het hof die mening niet. Bij de verklaringen van de verdachte ter terechtzitting in eerste aanleg en in hoger beroep heeft de verdachte voorafgaand aan die verklaringen een advocaat kunnen raadplegen en is hij tijdens die zittingen, waar hij de verklaringen heeft afgelegd, bijgestaan door een advocaat en door zijn ouders. 
      Evenmin is het hof van oordeel dat de verklaringen van de medeverdachten dienen te worden uitgesloten van het bewijs. Aangezien deze verhoren onder dezelfde omstandigheden zijn afgelegd als de verklaring van de verdachte, geldt hetgeen hiervoor is overwogen ook voor deze verklaringen. Nog daargelaten dat - als dit anders zou zijn - verdachte door schending van de norm ten aanzien van de medeverdachten niet rechtstreeks in zijn belangen is geschaad.
    
    
    Naast het hiervoor besproken verweer heeft de raadsman van de verdachte aangevoerd dat de verdachte en zijn medeverdachten een spelletje aan het spelen waren waarbij zij steentjes tegen een paal probeerden te gooien. Daarbij is per ongeluk een aantal steentjes tegen de boot aangekomen. Volgens de raadsman levert dit echter geen geweldpleging op in de zin dat er een zodanige kracht is aangewend dat daardoor de openbare orde wordt verstoord.
    
    
      Het hof overweegt te dien aanzien als volgt.
      Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte verklaard dat hij en zijn medeverdachten steentjes gooiden in de richting van een stang. In het verlengde van die stang (slechts op een paar meter afstand daar vandaan) lag het motortankschip "De Schippersgracht" gemeerd. Zowel de verdachte als medeverdachte [naam medeverdachte] heeft ter terechtzitting in eerste aanleg verklaard dat sommige steentjes tegen de onderkant van dat schip aan kwamen. Gelet hierop is het hof van oordeel dat de verdachte willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat hij bij het gooien van de steentjes het aangemeerde motortankschip zou raken. Dat de openbare orde hierdoor is verstoord, blijkt onder meer uit de verklaring van getuige [getuige], die heeft verklaard dat hij geknal en gebonk hoorde en naar aanleiding daarvan bij het motortankschip is gaan kijken. Toen hij op zo'n 20 meter bij dat schip vandaan was, zag hij dat de verdachte en de medeverdachten met steentjes aan het gooien waren en daarbij het motortankschip raakten. Naar aanleiding daarvan heeft de getuige de politie gealarmeerd.
    
    
    Tot slot heeft de verdediging nog om nader onderzoek verzocht. Er zouden eerder ook andere jongens zich bij het motortankschip hebben opgehouden. Deze jongens zouden de schade aan het schip hebben veroorzaakt.
    
    Het hof is van oordeel dat een nader onderzoek in deze zaak niet in het belang is van enige te nemen beslissing. Het verzoek tot nader onderzoek wordt derhalve afgewezen.
    
    
    Strafbaarheid van het bewezen verklaarde
    
    Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
    
    Het bewezen verklaarde levert op:
    
    openlijk in vereniging geweld plegen tegen goederen.
    
    
    Strafbaarheid van de verdachte
    
    Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit, zodat de verdachte strafbaar is.
    
    
    Oplegging van straf of maatregel
    
    De kinderrechter in de rechtbank Haarlem heeft de verdachte ten aanzien van het ten laste gelegde vrijgesproken.
    
    Tegen voormeld vonnis is door het openbaar ministerie hoger beroep ingesteld.
    
    De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het ten laste gelegde zal worden veroordeeld tot een voorwaardelijke geldboete van € 500,- met een proeftijd van twee jaar. Voorts heeft zij geconcludeerd om de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren, nu deze niet eenvoudig van aard is.
    
    Het hof overweegt dat de verdachte niet eerder met politie en justitie in aanraking is gekomen. Voorts overweegt het hof dat de behandeling van de strafzaak in hoger beroep lang op zich heeft laten wachten. In verband met die omstandigheden acht het hof het raadzaam te bepalen dat geen straf of maatregel wordt opgelegd.
    
    
    Beslissing
    
    Het hof:
    
    Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht.
    
    Verklaart wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hierboven in de rubriek bewezen verklaarde omschreven.
    
    Verklaart niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij.
    
    Verklaart dat het bewezen verklaarde het hierboven vermelde strafbare feit oplevert.
    
    Verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en ook de verdachte daarvoor strafbaar.
    
    Bepaalt dat geen straf of maatregel wordt opgelegd.
    
    
    
    
    Ten aanzien van de benadeelde partij Rederij Cement Tankvaart BV:
    
    Verklaart de benadeelde partij ter zake van het bewezen verklaarde niet-ontvankelijk in haar vordering tot schadevergoeding en bepaalt dat deze benadeelde partij haar vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.
    
    
    
    Dit arrest is gewezen door de zevende meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. R.H.J. de Vries, mr. M.J.G.B. Heutink en mr. J.A.M. de Wit, in tegenwoordigheid van mr. M. Goedhart, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 9 december 2010.
    
    [verdachte] /23-000874-10	- 6 -