ECLI:NL:RBALM:2008:BC7036, Rechtbank Almelo, 06-02-2008, 73922 ha za 05-967
Rechtbank Almelo — Uitspraak 
Datum: 2008-02-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Dexia-zaak

RECHTBANK ALMELO
      Sector Civiel
    
    
    
      zaaknummer: 73922 ha za 05-967  
      datum vonnis: 6 februari 2008 (vdv)
    
    
    Vonnis van de rechtbank Almelo, enkelvoudige kamer voor burgerlijke zaken, in de zaak van:
    
    
      Antonius Bernardus Plechelmus X en Hilde Maria van der YE,
      echtelieden,  
      beiden wondende in H.,
      eisers in conventie, gedaagden in reconventie,
      verder te noemen: X,
      procureur: mr. E.H. Hoeksma,
    
    
    tegen
    
    
      de naamloze vennootschap
      DEXIA Bank Nederland N.V.,
      gevestigd te Amsterdam,
      gedaagde in conventie, eiseres in reconventie,
      procureur: mr. J. Vestering,
      advocaat: mr. H. Post te Helmond.
    
    
    Het procesverloop
    
    1.   Na het incidentele vonnis van 1 februari 2006 heeft X een tot akte tot hervatting van de procedure genomen, waarna Dexia een conclusie van antwoord in conventie tevens eis in reconventie heeft genomen. X heeft vervolgens een conclusie van repliek in conventie en akte vermeerdering van eis en akte vermindering van eis tevens conclusie van antwoord in reconventie en Dexia een conclusie van dupliek in conventie tevens repliek in reconventie met antwoordakte op de vermeerdering van eis genomen. X  heeft vervolgens een conclusie van dupliek in reconventie genomen en partijen hebben vervolgens vonnis verzocht.
    
    De beoordeling van het geschil en de motivering van de beslissing 
    
    
      In conventie
      De vordering (kort samengevat)
      2.   Nadat X in november 1999 telefonisch was benaderd door Spaar Select, een cliëntenremisier van Bank Labouchère (rechtsvoorgangster van Dexia), heeft X bewilligd in een afspraak met een medewerkster Van Sonsbeek van Spaar Select, “teneinde een persoonlijk financieel plan op te stellen.”. 
      Dit resulteerde in het d.d. 12 november 1999 door X afsluiten van een Overwaarde Effect onder nummer 21780060 (dagvaarding productie 1).
    
    
    
      3.   Het aankoopbedrag van de (achterliggende) aandelen bedroeg € 42.554,72, de totaal te betalen rente tijdens de looptijd van de overeenkomsten € 66.357,28, zodat het totaal van de overeengekomen leasesom bedroeg € 108.912,00.
      Op het Overwaarde Effect diende X gedurende de looptijd maandelijks een bedrag van € 453,80 bij vooruitbetaling te voldoen; de eerste 60 termijnen (minus 20% korting) voldeed X in één keer middels betaling van € 21.782,40.
    
    
    4.   Verdere voorwaarden (voor zover van belang):
    
    
      2.  Deze lease-overeenkomst wordt aangegaan voor een ononderbroken periode van 240 maanden, te rekenen vanaf de aankoopdag van de waarden.
      3.  Lessee kan deze lease-overeenkomst na 60 maanden dagelijks met onmiddelijke ingang en zonder annuleringskosten beëindigen, onder betaling of verrekening van de restant-hoofdsom op dat moment. 
      ......
      4. De lease-som bedraagt het totaal van 240 gelijke termijnen van € 453,80:
    
    
    7.  Zodra lessee al datgene aan de Bank heeft betaald wat hij haar krachtens deze lease-overeenkomst en de daarbij behorende Bijzondere Voorwaarden Labouchere Effecten Lease verschuldigd is of zal worden, is lessee automatisch en van rechtswege eigenaar van de waarden geworden.
    
    5.  Eind 2003 en nadien is X zijn schadelijke positie gewaar geworden en is Van de Ye op de hoogte gekomen van het feit dat haar echtgenoot voornoemde aandelenlease-overeenkomst had gesloten zonder haar daarin te hebben gekend en zonder haar toestemming.
    
    
      6.   Bij brief van 8 november 2004 (productie 2 dagvaarding) heeft X Dexia aansprakelijk gesteld omdat de Overwaarde Effect hiermede niet voldeed aan zijn verwachtingen, de overeenkomst buitengerechtelijk ontbonden en vernietigd en gesommeerd tot terugbetaling van zijn ingelegde gelden, zulks met inachtname van een billijkheidscorrectie. 
      Het voorgaande baseert X onder meer de schending door Dexia van de te zijnen aanzien in acht te nemen zorgplicht bij het aangaan van die overeenkomsten respectievelijk het onrechtmatig optreden van (de medewerker van) Spaar Select. 
      Van der Ye heeft bij brief van diezelfde datum de leaseovereenkomst buitengerechtelijk vernietigd op grond van het bepaalde in artikel I:89 BW (productie 3 dagvaarding).  
    
    
    7.   Op of omstreeks mei 2005 heeft Dexia de onderliggende aandelen verkocht en X aangeslagen voor de restschuld van € 10.207,70 (productie 4 dagvaarding).
    
    8.   Dexia heeft X ter zake bij het BKR te Tiel voor het niet voldoen van deze restschuld doen registreren.
    
    9.   X vordert (de vermeerdering van eis inbegrepen):
    
    
      I.     De overeenkomst Overwaarde Effect te ontbinden althans voor recht te verklaren dat   
             deze buitengerechtelijk is ontbonden, althans de Overwaarde effect overeenkomst nietig 
             is althans deze buitengerechtelijk vernietigd is c.q. deze te vernietigen, althans Dexia 
             onrechtmatig heeft gehandeld en deswege schadeplichtig is.        
      II.   Dexia te veroordelen aan X te voldoen tegen bewijs van kwijting van € 21.782,40 
             althans tot een gedeelte van het door hem betaalde ad € 16.678,55.
      III.  Voornoemd bedrag vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dagen dat de 
             onderscheiden betalingen zijn verricht althans vanaf datum dagvaarding.
      IV.  Voor recht te verklaren dat de restschuld van X vervallen is.
      V.   Dexia te bevelen op straffe ener dwangsom het BKR op te dragen de A-notering van 
             X door te halen. 
      VI.  Dexia te veroordelen in de proceskosten.
      VII. Het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren.
    
    
    10.  Bij conclusie van repliek vult X niet alleen de grondslag van de vorderingen aan met schending door Dexia van de normen van de WTE, maar vermindert daarnaast het subsidiair gevorderde bedrag tot € 15.628,88. 
    
    
      Het verweer (kort samengevat)
      11.  Dexia stelt dat de aandelenleaseovereenkomst Overwaarde Effect is afgesloten via de assurantietussenpersoon Spaar Select B.V. die X ter zake heeft geïnformeerd en geadviseerd. Na getoonde interesse van X heeft Spaar Select hem een aanvraagformulier verschaft en de Bank heeft die door X ondertekend retour ontvangen. Vervolgens heeft de Bank de overeenkomst aan Spaar Select verstuurd.
      Dexia stelt aan haar zorgplicht ten opzichte van X te hebben voldaan.
    
    
    
      12.  Voor deze overeenkomst wordt voorzien in aflossing van de aankoopsom en diende X uit hoofde van deze overeenkomsten gedurende de looptijd een maandelijks bedrag, bestaande uit rente en aflossing over de aankoopsom van de portefeuille, aan de Bank te voldoen.
      Volledigheidshalve wijst de Bank erop dat hierbij na het verstrijken van de looptijd van deze overeenkomsten geen zogenaamde restschuld kan ontstaan, ook niet in geval van te zeer gedaalde aandelenkoersen. Slechts in het geval deze tussentijds wordt beëindigd, hetgeen in casu het geval is geweest, bestaat de mogelijkheid dat X nog een bedrag verschuldigd is.
      Voorts heeft X uit hoofde van de overeenkomsten een bedrag van € 5.455,71 aan dividend uitgekeerd gekregen, dat hij nalaat in zijn vordering te betrekken.
    
    
    13.  Dexia doet voor alles een beroep op het niet inachtnemen door X in de dagvaarding van de substantiëringsplicht ex artikel 111 lid 3 Rv.
    
    14.  Ten aanzien van het optreden van Spaar Select als effectenbemiddelaar zodanig dat die niet (meer) was vrijgesteld van de vergunningsplicht ex artikel 12 van de vrijstellingsregeling Wet Toezicht effectenverkeer 1995, zulks vanwege de omstandigheid dat Spaar Select niet enkel X als klant bij de Bank heeft aangebracht, maar zich ook heeft beziggehouden met advisering en /of aanbevelen van specifieke effectentransacties, stelt Dexia dat dit nog niet tot nietigheid van de overeenkomst leidt: niet de overeenkomst zelf is strijdig met een dwingendrechtelijke wetsbepaling, hoogstens het handelen van de tussenpersoon.
    
    
      15.  Naar aanleiding van de door X gestelde grondslag van onrechtmatige daad stelt Dexia alleen al dat de tekst van de overeenkomsten duidelijk maakt dat het hier niet om een spaarvorm gaat, maar over een geldlening, de door X ingeroepen bepalingen van 
      NR 99 omtrent zorgplicht en schriftelijke informatieverschaffing op (het afsluiten van) deze overeenkomsten niet van toepassing zijn en overigens wel degelijk onderzoek naar diens financiële positie middels de BKR-registratie heeft plaatsgevonden.
    
    
    16.  Betreffende de schade wijst Dexia erop dat X niet door hem genoten fiscale of andere voordelen verdisconteert in zijn vordering zomede het causaal verband tussen de gevorderde schade en het onrechtmatig handelen ontbreekt.
    
    In reconventie
    
    
      17.  Blijkens eindafrekening van 16 mei 2005 (productie 4 dagvaarding) bedraagt volgens die opgave van Dexia de restschuld van X € 10.207,70. 
      Uit hoofde van de overeenkomst kwam X dividend ten bedrage van € 5.455,71 toe, daarvan is € 709,80 met openstaande termijnen verrekend en € 4.745,91 aan hem uitgekeerd.
      Dexia stelt dat de restschuld verder onbetaald is gebleven en vordert die restschuld in reconventie echter ten bedrage van € 9.939,38 vermeerderd met contractuele althans wettelijke rente.
      Volgens X stuit de vordering in reconventie af op het in conventie gestelde en lost het bedrag der restschuld zich op in een toe te passen restitutieformule.  
    
    
    
      De beoordeling
      In conventie
    
    
    18.  De overeenkomst Overwaarde Effect genummerd 21780060 d.d. 12 november 1999 staat tussen partijen vast evenals het feit dat X daarop € 21.782,40 heeft voldaan zomede van een bedrag van € 5.674,96 aan dividend € 709,80 is verrekend met openstaande termijnen en X € 4.745,91 heeft ontvangen en voorts die overeenkomst inmiddels (tussentijds) is beëindigd. 
    
    
      Beroep artikel 1:88 en 89 BW
      19.  De rechtbank blijft bij het eerder op 26 november 2003 (LJN: 9138) uitgesproken oordeel dat aandelenleaseovereenkomsten als de onderhavige niet onder huurkoop (als species van koop op afbetaling) valt en zal het beroep van Van der Ye daarop niet honoreren.
    
    
    
      Zorgplicht/onrechtmatige daad/Spaar Select
      20.    Ten aanzien van de overeenkomsten is de gestelde onrechtmatige daad als grondslag voor de vordering van X te bezien.
    
    
    21.	 Met betrekking tot de gedragingen van Spaar Select en de aansprakelijkheid van    Spaar Select voor de schade van X, overweegt de rechtbank het volgende:
    
    a.	Spaar Select is een zogenaamde cliëntenremisier en is als zodanig weliswaar aan te merken als een effectenbemiddelaar als bedoeld in artikel 1 sub b Wte, maar is op grond van artikel 12 van het Vrijstellingsbesluit onder bepaalde voorwaarden vrijgesteld van de vergunningplicht. De belangrijkste van die voorwaarden is dat zij haar activiteiten beperkt tot het aanbrengen van klanten bij de in dat artikel genoemde instellingen.
    
    b.	Dat Dexia een instelling als bedoeld in artikel 12 van het Vrijstellingsbesluit is, staat niet ter discussie. Nagegaan moet derhalve slechts worden of Spaar Select zich beperkt heeft tot het aanbrengen van X als klant bij Dexia of dat Spaar Select verdere, voor een cliëntenremisier ontoelaatbare bemoeienis met de zaak gehad heeft. Daarvoor is het nodig om vast te stellen wat er onder aanbrengen wordt verstaan.
    
    c.	Een wettelijke definitie van het begrip aanbrengen in het kader van de Wte en de daarop gegronde regelgeving bestaat niet. Wel wordt er op haar website (www.afm.nl) een uiteenzetting van het begrip gegeven door de Autoriteit Financiële Markten (AFM). Daar is, voor zover hier van belang, te lezen: Cliëntenremisiers mogen alleen cliënten aanbrengen bij effecteninstellingen die een vergunning hebben van de AFM. Cliëntenremisiers mogen bijvoorbeeld geen vermogensbeheer verrichten, orders van cliënten doorgeven of geld van cliënten onder zich houden. Daarnaast mogen zij geen cliënten aanbrengen bij andere cliëntenremisiers. Cliëntenremisiers mogen wel cliënten uitleggen wat een aandeel of een obligatie is. Echter zij mogen niet een specifiek aandeel, obligatie, effectenleaseproduct etc. beroeps- of bedrijfsmatig adviseren. 
    
    d.	Uitgaande van deze uitleg -en de rechtbank gaat bij gebrek aan een andere gezaghebbende uitleg van deze uitleg, die zij ook onderschrijft, uit-  was het aan             Spaar Select toegestaan om X te informeren mits die informatie beperkt was tot kenmerken van beleggingscategorieën en om hem door te verwijzen naar Dexia, maar niet om X te adviseren.
    
    e.	Een andere voorwaarde is dat de cliëntenremisier zich houdt aan enkele specifieke gedragsregels die voortvloeien uit het Bte en dan hoofdzakelijk uit artikel 24 daarvan en uit de NR, in dit geval de NR 99.  Dat zijn, voor zover in deze specifieke zaak van belang, dat hij handelt in het belang van de cliënt en de adequate functionering van de effectenmarkten, in het belang van de cliënt kennis neemt van diens financiële positie, ervaring en beleggingsdoelstelling voor zover dat redelijkerwijs van belang is met het oog op het verrichten van zijn diensten, de cliënt de gegevens en bescheiden verstrekt die nodig zijn voor de beoordeling van de door hem aangeboden diensten en de effecten waarop die diensten betrekking hebben en een verbod op het zogenaamde “cold calling” i.e. een verbod om hen die nog geen cliënt zijn telefonisch of persoonlijk te benaderen anders dan in het geval de betrokkenen daar vooraf schriftelijk dan wel telefonisch mee heeft ingestemd dan wel in het contact slechts wordt aangeboden om schriftelijke of elektronische informatie te verschaffen. 
    
    f.	Op grond van de op dit punt ongenoegzaam weersproken gebleven stellingen van X moet worden aangenomen dat Spaar Select het cold calling verbod heeft overtreden en zich niet, althans volstrekt onvoldoende, verdiept heeft in de beleggingsdoelstellingen van X, diens financiële positie, beleggingsdoelstelling(en) en beleggingservaring en aldus ook niet in diens belang gehandeld heeft. 
    
    
      g.	Met betrekking tot het tot stand komen van het contact met Spaar Select is door X  immers onweersproken gesteld, dat hij door Spaar Select ongevraagd telefonisch is benaderd en hem vervolgens een beleggingsconstructie is gepresenteerd en geadviseerd waarmede het vermogen snel kon worden vergroot. 
      Dat is een ander eerste contact dan op grond van een schriftelijke of elektronische uitnodiging, dan wel een contact naar aanleiding van het verschaffen van schriftelijke of elektronische informatie aan X.
    
    
    h.	Met betrekking tot hetgeen verricht is door Spaar Select om zich een beeld te vormen van X, diens financiële positie, beleggingsdoelstellingen en beleggingservaring, is door X, naast hetgeen reeds onder g hierboven is weergegeven, onweersproken gesteld dat hij, X, aan de medewerker van Spaar Select naar aanleiding van diens vragen verteld heeft dat hij wilde sparen. Schriftelijke productinformatie van Spaar Select, zegt hij niet gekregen te hebben en naar aanleiding van vragen voor het tekenen van de overeenkomst werd verwezen naar de looptijd van 60 maanden, dat hem nooit duidelijk is geweest dat hij een lening heeft aangegaan, dat hij daar niet op gewezen is, dat hij dat uit de tekst van de overeenkomst niet heeft kunnen opmaken, dat over een maandbedrag, leasen, koersdaling en over een restschuld nooit gesproken is, dat ook nooit aan de orde is geweest dat hij alles kon kwijtraken.
    
    i.	Deze onder h weergegeven stellingen van X zijn weliswaar, naar uit de overgelegde producties en dan met name het aanvraagformulier effectenlease (productie 3 CvA) en de overeenkomst Overwaarde Effect moet worden afgeleid, niet allemaal juist maar niettemin kan er de conclusie uit getrokken worden dat X, ook na aanvankelijke aarzeling, niet begrepen heeft wat hem is voorgehouden alsmede dat ook de voorlichting tekortgeschoten is.
    
    Onjuist is immers dat er niet over leasen gesproken is want de door X ondertekende overeenkomst is een leaseovereenkomst, evenals dat X niet uit de overeenkomst had kunnen opmaken dat er sprake van een lening was, want er is immers sprake van rente in de overeenkomst, dat over een maandbedrag niet gesproken is, want dat maandbedrag is in de overeenkomst vermeld.  
    
    Dat de voorlichting tekortgeschoten is, blijkt genoegzaam uit het feit dat Spaar Select, naar onweersproken gesteld is, in de vooraf mondelinge aan X verstrekte informatie er kennelijk geen aandacht aan het break-evenrendement geschonken is en de omstandigheid dat X, die geen/onvoldoende beleggingservaring had, van de hele opzet kennelijk niets begrepen heeft zoals uit zijn persoonlijke statements die bij de stukken zijn gevoegd blijkt. Dat er voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst concreet gewezen is op de mogelijkheid van verlies, is gesteld noch gebleken. In ieder geval blijkt daarvan niets uit het door Dexia overgelegde Aanvraagformulier Labouchère Effectenlease.
    
    
      j.	Uit een overgelegde productie, het aanvraagformulier Labouchère Effectenlease van 
      9 november 1999 van Spaar Select, dat voorafgegaan is aan de overeenkomst Overwaarde Effect van 12 november 1999, blijkt dat er toen al uit de zes daarin genoemde mogelijkheden een keuze is gemaakt voor deze beleggingsconstructie. 
      Op dat formulier afkomstig van Spaar Select met de naam van haar adviseur Van Sonsbeek, diens adviseursnummer 0594 en de handtekening van X, is namelijk vermeld dat X uit de zes daarop genoemde constructies gekozen heeft voor Overwaarde Effect met onder meer een maandbedrag van f 1.000,-- en hoofdsom f 48.000,--.  
      De rechtbank leidt ook daaruit en uit het feit dat er geen daaraan voorafgaande correspondentie tussen X en Labouchère is overgelegd, af dat Spaar Select degene is die geadviseerd heeft over de wijze van beleggen en tot welk bedrag. 
      Dat levert een handelen in strijd met de Vrijstellingsregeling op, immers is meer dan aanbrengen en is als beroeps- of bedrijfsmatig adviseren aan te merken. 
    
    
    k.	De conclusie tot zover is dat Spaar Select in haar relatie tot X niet alleen onrechtmatig gehandeld heeft door te handelen in strijd met de voorschriften van de Vrijstellingsregeling en daarmee in strijd met artikel 7 Wte, maar zich ook niet gedragen heeft als een goed opdrachtnemer overeenkomstig de bepalingen van titel 7 :7 BW, immers niet gehandeld heeft als een redelijk handelend bekwaam vakgenoot dient te handelen, hetgeen, naast een contractuele tekortkoming ook weer als onrechtmatig handelen is aan te merken. Spaar Select is daarmee aansprakelijk voor de door X als gevolg van haar onrechtmatig handelen opgekomen schade.
    
    22.	Daarmee komt de rechtbank toe aan de aansprakelijkheid van Dexia, zowel voor zover die een gevolg is van haar eigen gedragingen als op grond van het bepaalde in artikel       6:76 BW voor gedragingen van Spaar Select. Dienaangaande wordt het volgende overwogen:
    
    a.	De rechtbank stelt voorop dat tussenpersonen -en dus ook cliëntenremisiers- een belangrijke instrument voor financiële instellingen zijn om hun producten in de markt te (kunnen) zetten. Dat legt op de instelling die van de diensten van een cliëntenremisier gebruik maakt en hem doorgaans -zoals dat ook in dit geval kennelijk is gebeurd nu op dit punt niets anders is gesteld of gebleken- ook middels de toekenning van provisie betaalt, een grote verantwoordelijkheid met betrekking tot de selectie van de tussenpersoon van wie hij cliënten en opdrachten accepteert.
    
    b.	Een en ander blijkt ook uit het bepaalde in artikel 41 NR 99 dat de effecteninstelling onder andere gebiedt om zich met betrekking tot de onder i, ii en iii van dat artikel genoemde effecteninstellingen te onthouden van een aantal zaken waaronder het verrichten van effectentransacties voor deze instellingen. Spaar Select zou, indien zij zich aan de voor haar geldende regels had gehouden weliswaar niet tot één van die categorieën behoord hebben, maar nu zij zich niet aan die regels gehouden heeft, behoort zij daar wel toe en is zij met name aan te merken als een effecteninstelling die niet beschikt over een vergunning als bedoeld in artikel 7, eerste lid Wte (categorie i).  
    
    c.	De vraag is nu of Dexia voldoende zorgvuldigheid heeft betracht bij het aanvaarden van X als klant, c.q. het contracteren met X op basis van wat door Spaar Select aan haar omtrent X en hetgeen de inhoud van de door X gewenste overeenkomst(en) met haar geweest zou zijn, is medegedeeld en die vraag beantwoordt de rechtbank ontkennend. Het aanvraagformulier d.d. 9 november 1999, waarop Dexia zich beroept, geeft geen informatie omtrent de financiële positie van X, noch omtrent diens beleggingservaring of beleggingsdoelstelling. 
    
    
      Op dit van Spaar Select afkomstige aanvraagformulier effectenlease, in de tijd voorafgaand aan de overeenkomst Overwaarde Effect, is keuze gemaakt voor hoofdsom en een maandbetaling. Daaraan kan alleen verboden advisering door de medewerker Van Sonsbeek van Spaar Select, die dat formulier heeft ingevuld en van zijn naam en adviseursnummer (0594) voorzien heeft, ten grondslag gelegen hebben. 
      Dexia had dat kunnen en moeten onderkennen en zich van contracteren met X op basis van die adviezen moeten onthouden. Door dat na te laten en aldus te handelen in strijd met artikel 41 NR 99 is de overeenkomst tussen X en Dexia nietig, immers ligt aan artikel 41 NR 99 dezelfde gedachte ten grondslag als aan artikel 7 Wte, namelijk een adequate werking van de financiële markten en de positie van de belegger. 
      Daarnaast heeft Dexia ook onrechtmatig jegens X gehandeld en is zij daardoor ook aansprakelijk voor de door X als gevolg van het complex van onrechtmatige handelingen geleden schade. 
    
    
    
      d.	Los van bovenstaande kan tevens geconcludeerd worden dat Dexia door aldus te handelen -en naar mag worden aangenomen aan Spaar Select provisie te betalen- gebruik heeft gemaakt van de hulp van Spaar Select bij het tot stand brengen van de overeenkomst met X en daarmee tevens voor de gedragingen van Spaar Select aansprakelijk is.         
      De vordering, voor zover toewijsbaar is dienvolgens ook tegen Dexia toewijsbaar.
    
    
    23.	Gelet op de conclusies dat de overeenkomst Overwaarde Effect op deze gronden nietig is, is het gevolg daarvan dat de rechtsgrond(en) die ten grondslag lag(en) aan de wederzijds verrichte prestaties met terugwerkende kracht daaraan is (zijn) ontvallen. Beide partijen dienen financieel hersteld te worden in de toestand waarin zij zich ten tijde van het sluiten van de overeenkomst bevonden. Dat betekent dat de aandelen voor rekening van Dexia blijven, Dexia in beginsel al niets meer te vorderen had van X en hetgeen door X aan haar betaald is in beginsel als onverschuldigd aan hem terug moet betalen. Het onderdeel I van de vordering van X is in die zin in principe toewijsbaar.
    
    
    
      24. Met betrekking tot onderdeel II wordt daarbij overwogen dat het zoals door X zelf reeds in zijn dagvaarding onder ogen gezien naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat de overeenkomst met terugwerkende kracht geheel ten nadele van Dexia teniet wordt gedaan omdat aannemelijk is dat de nietigheid van die overeenkomst niet door hem zou zijn ingeroepen als de waarde van de aandelen gestegen was. De rechtbank vindt daarin aanleiding om op de voet van het bepaalde in artikel 6:278 lid 2 BW te bepalen dat de helft van het door X aan Dexia betaalde inleg minus de restschuld en onder aftrek van door hem ontvangen dividend door Dexia aan X moet worden terugbetaald. De rechtbank relateert dit speciaal aan deze (vorm van) overeenkomst die niet tot een restschuld behoeft te leiden, maar (alleen tot het moment van tussentijdse beëindiging) niet de verwachte opbrengst heeft gebracht. 
      Toegewezen kan worden:
       € 11.843,02 (€ 21.782,40 - € 9.939,38) : 2 = € 5.921,51 - € 4.745,91 =  € 1.175,60.
      De rechtbank ziet derhalve geen aanleiding de door X voorgestelde verdeelsleutel toe te passen. 
    
    
    25.	Door Dexia is nog een beroep op eigen schuld van X gedaan. De rechtbank onderschrijft de stelling van Dexia dat de schade mede aan X moet worden toegerekend, immers heeft hij zich zonder enige beleggingservaring, zonder voldoende schriftelijke informatie vooraf en zonder voldoende onderzoek naar het aangeboden product te hebben gedaan in een voor hem duister avontuur gestort.
    
    26.  Toch verbindt de rechtbank daar niet de door Dexia gewenste consequenties aan. Dexia is zo ernstig tekortgeschoten in haar de jegens X betamende zorg, dat de rechtbank daarin aanleiding vindt om de schade met toepassing van de billijkheidscorrectie van artikel 6:101, eerste lid BW niet anders over de partijen te verdelen dan onder 25 hierboven overwogen .
    
    
      27.	Het door X gevorderde bevel aan Dexia de A-notering bij het BKR te Tiel door te halen wordt afgewezen nu X onvoldoende weersproken heeft het verweer van Dexia daartoe niet bij machte te zijn.
      De vordering tot verklaring voor recht dat de restschuld vervallen is, wordt echter wel toegewezen.
    
    
    28.  Hetgeen partijen verder verdeeld houdt -waaronder de eis in reconventie- behoeft gelet op bovenstaande geen bespreking.
    
    29.	Als ieder gedeeltelijk in het ongelijk gesteld, dient elke partij de eigen kosten van het geding in conventie en reconventie te dragen.
    
    
    RECHTDOENDE
    
    
      In conventie en reconventie:
      I.	Verklaart voor recht dat de tussen partijen op 12 november 1999 gesloten overeenkomst 
      Overwaarde Effect met het nummer 21780060 nietig is.
    
    
    
      II.	Veroordeelt Dexia om aan X te voldoen een bedrag van € 1.175,60  
      (éénduizendéénhonderdvijfenzeventig EURO 60/100) met wettelijke rente vanaf                                                     8 december 2004 tot aan de dag der voldoening.
    
    
    
      III.  Verklaart voor recht dat uit hoofde van deze Overwaarde Effect tussen X en 
             Dexia over en weer geen verplichtingen meer bestaan en stelt deze voor zoveel nodig op 
             nihil.
    
    
    
      IV. Compenseert in conventie en reconventie de proceskosten in die zin dat iedere partij 
            haar eigen kosten draagt.
    
    
    V.   Verklaart de betalingsveroordeling onder II. uitvoerbaar bij voorraad.
    
    VI.  Wijst af het meer of anders gevorderde.
    
    
    Dit vonnis is gewezen te Almelo door mr. Van der Veer en op 6 februari 2008 in het openbaar uitgesproken in tegenwoordigheid van de griffier.