ECLI:NL:RBMID:2007:BB9179, Rechtbank Middelburg, 21-11-2007, 59008 HA ZA 07-370
Rechtbank Middelburg — Uitspraak 
Datum: 2007-11-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: ''(...)
        2.1. De rechtbank stelt vast dat de door de eisers sub 1 en 2 ingediende vorderingen elk een bedrag belopen lager dan € 5.000,--. Ter vaststelling van de bevoegdheid om over deze vorderingen te oordelen is art. 93 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) bepalend. Art. 94 Rv, waarin een aantal regels is gegeven over de bevoegdheid van respectievelijk de sector civiel en de sector kanton van de rechtbank bij zaken waarin sprake is van meer vorderingen, is immers niet van toepassing in een geval als het onderhavige, waarin verschillende eisers in één dagvaarding ieder een eigen vordering hebben ingediend. Dat brengt de rechtbank tot het – ambtshalve – oordeel dat genoemde vorderingen in beginsel door de kantonrechter moeten worden behandeld. 
      
      
        
      
      
        2.2. De rechtbank stelt voorts vast dat de vier vorderingen – feitelijk te zien als vier verschillende zaken – aan elkaar verknocht zijn en wel zodanig dat ook samenhang in de uitspraken wenselijk is. Hadden de eisers sub 1 en 2 hun zaak bij de bevoegde rechter – de kantonrechter – aangebracht, dan hadden zij in verband met die verknochtheid op basis van art. 220 Rv verwijzing kunnen vorderen naar de sector civiel – waar de vorderingen van de eisers sub 3 en 4 (terecht) zijn aangebracht. Die vordering had voor het antwoord dienen te zijn gedaan. Ook gedaagden hadden – bij antwoord voor alle weren – verwijzing kunnen vorderen. Had één van de partijen verwijzing gevorderd, dan zou deze zijn toegewezen. Een dergelijke vordering is evenwel niet ingediend, maar wel zijn door eisers sub 1 en 2 hun vorderingen gezamenlijk met die van de eisers sub 3 en 4 bij de sector civiel aangebracht – waarmee zij hebben aangegeven te wensen dat alle zaken als met elkaar samenhangende zaken door die sector worden behandeld – en hebben gedaagden daartegen geen bezwaar gemaakt. Gelet daarop, en in aanmerking nemend de kennelijke bedoeling van art. 220 Rv, oordeelt de rechtbank, sector civiel, zich bevoegd om (ook) de vorderingen van eisers sub 1 en 2 te behandelen.
        (...)''

RECHTBANK MIDDELBURG 
    
    Sector civiel recht 
    
      
    
    Vonnis van 21 november 2007 in de zaak van: 
    
      
    
    zaak / rolnr: 59008 / 07-370 
    
      
    
      
    
      
    
    [C.N.], 
    
    wonende te Kamperland, gemeente Noord-Beveland, 
    
      
    
    [J.J. de B.], 
    
    wonende te Kamperland, gemeente Noord-Beveland, 
    
      
    
    [H.H.B.], 
    
    wonende te Kamperland, gemeente Noord-Beveland, 
    
      
    
    [I.F.D.], 
    
    wonende te Kamperland, gemeente Noord-Beveland, 
    
    eisers, 
    
    procureur: mr. drs. J. Wouters, 
    
      
    
    tegen: 
    
      
    
      
    
    de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid 
    
    Bouwbedrijf [DE K.], 
    
      
    
    de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid 
    
    Meeùs Assurantiën, 
    
    gevestigd te Amersfoort, 
    
    gedaagden, 
    
    procureur: mr. C.J. IJdema, 
    
    advocaat: mr. P. Struijk. 
    
      
    
    1 Het verloop van de procedure 
    
      
    
    De volgende processtukken zijn gewisseld: 
    
      
    
    dagvaarding; 
    
    conclusie van antwoord. 
    
      
    
    2 De beoordeling van het geschil 
    
      
    
    2.1. De rechtbank stelt vast dat de door de eisers sub 1 en 2 ingediende vorderingen elk een bedrag belopen lager dan € 5.000,--. Ter vaststelling van de bevoegdheid om over deze vorderingen te oordelen is art. 93 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) bepalend. Art. 94 Rv, waarin een aantal regels is gegeven over de bevoegdheid van respectievelijk de sector civiel en de sector kanton van de rechtbank bij zaken waarin sprake is van meer vorderingen, is immers niet van toepassing in een geval als het onderhavige, waarin verschillende eisers in één dagvaarding ieder een eigen vordering hebben ingediend. Dat brengt de rechtbank tot het – ambtshalve – oordeel dat genoemde vorderingen in beginsel door de kantonrechter moeten worden behandeld. 
    
      
    
    2.2. De rechtbank stelt voorts vast dat de vier vorderingen – feitelijk te zien als vier verschillende zaken – aan elkaar verknocht zijn en wel zodanig dat ook samenhang in de uitspraken wenselijk is. Hadden de eisers sub 1 en 2 hun zaak bij de bevoegde rechter – de kantonrechter – aangebracht, dan hadden zij in verband met die verknochtheid op basis van art. 220 Rv verwijzing kunnen vorderen naar de sector civiel – waar de vorderingen van de eisers sub 3 en 4 (terecht) zijn aangebracht. Die vordering had voor het antwoord dienen te zijn gedaan. Ook gedaagden hadden – bij antwoord voor alle weren – verwijzing kunnen vorderen. Had één van de partijen verwijzing gevorderd, dan zou deze zijn toegewezen. Een dergelijke vordering is evenwel niet ingediend, maar wel zijn door eisers sub 1 en 2 hun vorderingen gezamenlijk met die van de eisers sub 3 en 4 bij de sector civiel aangebracht – waarmee zij hebben aangegeven te wensen dat alle zaken als met elkaar samenhangende zaken door die sector worden behandeld – en hebben gedaagden daartegen geen bezwaar gemaakt. Gelet daarop, en in aanmerking nemend de kennelijke bedoeling van art. 220 Rv, oordeelt de rechtbank, sector civiel, zich bevoegd om (ook) de vorderingen van eisers sub 1 en 2 te behandelen. 
    
      
    
    2.3 De rechtbank zal een verschijning van partijen ter terechtzitting bepalen zodat inlichtingen kunnen worden verschaft, de mogelijkheid van een schikking kan worden onderzocht en/of procedureafspraken gemaakt kunnen worden. Tevens kan tijdens de comparitie de mogelijkheid van doorverwijzing naar een mediator aan de orde komen. Meer informatie over mediation is te vinden in de bijgevoegde brochure. Indien partijen, zonder dat daaraan voorafgaand een comparitie wordt gehouden, gebruik willen maken van de mogelijkheid de zaak door te verwijzen naar een mediator, dienen zij dat op de hierna te bepalen rolzitting kenbaar te maken. 
    
      
    
    2.4 De rechtbank laat weten dat voor de comparitie anderhalf uur wordt uitgetrokken. 
    
      
    
    2.5 Indien partijen zich tijdens de comparitie op nog niet in het dossier ingebrachte stukken willen beroepen dienen zij die stukken uiterlijk twee weken vóór de comparitie aan de rechtbank en in kopie aan de wederpartij te doen toekomen. 
    
      
    
    3 De beslissing 
    
      
    
    De rechtbank: 
    
      
    
      
    
    verklaart zich bevoegd om (ook) de vorderingen van eisers sub 1 en 2 te behandelen; 
    
      
    
      
    
    bepaalt dat een verschijning van partijen ter terechtzitting zal plaatsvinden in het gerechtsgebouw te Middelburg aan de Kousteensedijk 2, op een nader te bepalen tijdstip voor mr. S.M.J. van Dijk; 
    
      
    
    beveelt de desbetreffende partij(en) de onder 2.5 bedoelde bescheiden binnen de daarbij vermelde termijn in bezit van de rechtbank te stellen met kopie aan de wederpartij; 
    
      
    
    bepaalt dat partijen zich deugdelijk laten vertegenwoordigen indien de partij een rechtspersoon betreft; 
    
      
    
    verwijst de zaak naar de rolzitting van deze rechtbank van woensdag 5 december 2007 voor dagbepaling comparitie; 
    
      
    
    bepaalt dat partijen indien mogelijk tevoren per brief aan de griffie van de rechtbank, maar uiterlijk op genoemde rolzitting, de verhinderdata van alle betrokkenen dienen op te geven; 
    
      
    
    houdt iedere verdere beslissing aan. 
    
      
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. S.M.J. van Dijk en uitgesproken ter openbare terechtzitting van woensdag 21 november 2007 in tegenwoordigheid van de griffier.