ECLI:NL:CBB:2001:AB1023, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 27-03-2001, AWB 00/144
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-03-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

De president van het College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
      No.AWB 01/44						27 maart 2001
      	14000
    
    
    
    
    Uitspraak op het verzoek om voorlopige voorziening in de zaak van:
    
    
    
      A, te B, verzoekster,
      gemachtigde: mr J.B. Vallenduuk, advocaat te Haarlem, 
      tegen
      de Stichting Nationale en Internationale Wegvervoer Organisatie, te Rijswijk, verweerster, 
      gemachtigde: mr R.J.M. van den Tweel, advocaat te Den Haag.
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Bij besluit van 7 juni 2000 heeft verweerster de vergunningen voor het verrichten van 
      binnenlands- en grensoverschrijdend beroepsvervoer van verzoekster ingetrokken.
      Tegen deze beslissing heeft verzoekster bij brief van 5 juli 2000 een bezwaarschrift bij 
      verweerster ingediend. 
      Bij besluit van 7 december 2000 heeft verweerster het bezwaar van verzoekster ongegrond 
      verklaard. 
      Tegen dit besluit heeft verzoekster bij brief van 15 januari 2001 beroep ingesteld bij het 
      College. 
      Bij brief van 15 januari 2001 heeft verzoekster zich eveneens tot de president van het 
      College gewend met het verzoek, bij wege van een voorlopige voorziening, dit besluit van 
      verweerster te schorsen totdat in de bodemprocedure bij onherroepelijke uitspraak zal zijn 
      beslist, alsook verweerster op te dragen haar brief van 19 januari 2001, inhoudende de 
      mededeling aan verzoekster tot inlevering van de vergunningsbewijzen, in te trekken.  
      Verweerster heeft bij brief van 8 februari  2001 gereageerd op het verzoek tot het treffen 
      van een voorlopige voorziening. 
      De president heeft het verzoek om voorlopige voorziening behandeld ter zitting van 
      20 maart 2001, waar partijen, bij monde van hun gemachtigden, hun standpunten nader 
      hebben toegelicht. Aan de zijde van verzoekster is tevens verschenen de heer C, directeur 
      van verzoekster. Aan de zijde van verweerster is tevens aanwezig de heer 
      drs F.H. Vrins, secretaris bij verweerster.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	In Richtlijn 96/26/EG zoals gewijzigd bij Richtlijn 98/76/EG, inzake de toegang tot het 
      beroep van ondernemers van goederen-, respectievelijk personenvervoer over de weg, 
      nationaal en internationaal, en inzake de wederzijdse erkenning van diploma's, certificaten 
      en andere titels ter vergemakkelijking van de uitoefening van het recht van vrije vestiging 
      van bedoelde vervoerondernemers, is onder meer het volgende bepaald:
      "	Art. 3.- 1. Ondernemingen die het beroep van wegvervoerder wensen uit te 
       	oefenen, moeten
      (.)
      c. aan de voorwaarden van vakbekwaamheid voldoen."
    
    
    
      	In Verordening 881/92/EG betreffende de toegang tot de markt van het goederenvervoer 
      over de weg in de Gemeenschap van of naar het grondgebied van een Lid-Staat of over het 
      grondgebied van een of meer Lid-Staten (hierna: de Verordening), is onder meer het 
      volgende bepaald:  
      "	Art. 3.- 1. Het internationale vervoer wordt uitgevoerd onder dekking van 
       	een communautaire vergunning.
      	2. De communautaire vergunning wordt door een Lid-Staat, overeenkomstig de 
      artikelen 5 en 7, afgegeven aan alle ondernemers die beroepsgoederenvervoer 
      over de weg verrichten en die:
      	- 	zijn gevestigd in een Lid-Staat, hierna "Lid-Staat van vestiging" te 
        		noemen, overeenkomstig de daar geldende wetgeving.
    
    
    
    
    
      - 	in die Lid-Staat, overeenkomstig de voorschriften van de 
        		Gemeenschap en van die Lid-Staat inzake de toegang tot het beroep 
        		van vervoerondernemer, gemachtigd zijn internationaal vervoer van 
        		goederen over de weg te verrichten. 
    
    
    
       	Art. 5.- 1. De in lid 3 bedoelde communautaire vergunning wordt afgegeven 
       	door de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging.
      (.)
    
    
    
       	Art. 7.  Bij de indiening van een aanvraag om een communautaire vergunning 
      en ten hoogste vijf jaar na de afgifte ervan en vervolgens ten minste om de vijf 
      jaar onderzoeken de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging of de 
      vervoerder voldoet of nog steeds voldoet aan de in artikel 3, lid 2, bedoelde 
      voorwaarden.
    
    
    
       	Art. 8.- 1. (.)
      2. De bevoegde instanties trekken de communautaire vergunning in, wanneer 
      de houder
      	- niet meer voldoet aan de in art. 3, lid 2, gestelde voorwaarden
      	- (.)"
    
    
    
      	Bij de Wet goederenvervoer over de weg (hierna: de Wgw) is onder meer het volgende 
      bepaald: 
      "	Art. 5.- 1. Het is verboden binnenlands beroepsvervoer te verrichten zonder 
       	een daartoe strekkende vergunning.
    
    
    
      	2. In afwijking van het verbod in het eerste lid kunnen bij of  krachtens 
      algemene maatregel van bestuur regels worden gegeven omtrent de 
      voorwaarden waaronder niet in Nederland gevestigde ondernemers   
      beroepsvervoer op Nederlands grondgebied kunnen verrichten.
      	3. Het is verboden grensoverschrijdend beroepsvervoer te verrichten  zonder 
      communautaire vergunning.
      	(.)
    
    
    
      Art. 8. - 1. Een vergunning voor binnenlands beroepsvervoer wordt verleend 
      indien wordt voldaan aan de eisen van:
       	(.)
      	c. vakbekwaamheid, door degene die permanent en daadwerkelijk leiding geeft 
      aan het beroepsvervoer of indien deze leiding bij meer personen berust, door 
      ten minste een van hen.
      (.)
    
    
    
    
    
      Art. 12.- 1. Een vergunning voor binnenlands beroepsvervoer wordt 
      ingetrokken:
      (.)
      c. indien niet langer wordt voldaan aan de eisen bedoeld in artikel 8, eerste lid; 
      of
      (.)
      2. Een communautaire vergunning wordt ingetrokken:
      	a. indien de vergunninghouder niet meer in het bezit is van een vergunning 
      voor binnenlands beroepsvervoer.
      (.)
    
    
    
      Art. 24. Artikel 5, derde lid, en artikel 15, eerste lid, zijn niet van toepassing 
       	op grensoverschrijdend vervoer door de ondernemer, die niet in Nederland  is 
      gevestigd.
    
    
    
      Art. 25.- 1. Het is de niet in Nederland gevestigde ondernemer verboden  
      grensoverschrijdend vervoer op Nederlands grondgebied te verrichten zonder 
      in het bezit te zijn van een daartoe strekkende machtiging."
    
    
    
    
      2.2	Bij de beoordeling van het verzoek om voorlopige voorziening gaat de president uit van de 
      volgende feiten en omstandigheden. 
      - Verzoekster is op 18 mei 1999 opgericht, heeft haar statutaire zetel te D en is 
      gevestigd te B. Directeuren van verzoekster zijn C en E, woonachtig in F. C en E zijn 
      tevens directeur van de transportonderneming G, gevestigd te H, in F.
      - In mei 1999 heeft verzoekster bij verweerster aanvragen ingediend om verlening van 
      vergunningen voor binnenlands- en grensoverschrijdend beroepsvervoer. Deze 
      aanvragen zijn door verweerster op 27 juli 1999 in behandeling genomen.
      - Bij brief van 22 juli 1999 heeft C voornoemd zijn aanvragen toegelicht.
      - Bij afzonderlijke besluiten van 9 september 1999 zijn aan verzoekster de verzochte 
      vergunningen verleend. In deze besluiten is onder meer het volgende bepaald:
    
    
    
      "	Tenslotte wijzen wij u er nog op, dat ingevolge artikel 12 van de Wgw een 
      vergunning wordt ingetrokken indien niet langer wordt voldaan aan de 
      eerdergenoemde eisen. Gezien de thans beschikbare gegevens is besloten in dat 
      verband uiterlijk drie maanden na heden een onderzoek in te stellen naar de 
      feitelijke vestiging van uw onderneming in Nederland, van waaruit de 
      vervoerwerkzaamheden permanent en daadwerkelijk worden geleid door 
      degene die aan de eis van vakbekwaamheid voldoet." 
    
    
    
      - Op 25 november 1999 is I bij verzoekster aangesteld als procuratiehouder en general 
      manager.
      - Door de Rijksverkeersinspectie (hierna: de RVI) is een onderzoek gedaan naar de 
      feitelijke vestiging van verzoekster in Nederland. Op 25 mei 2000 heeft de RVI 
      onder meer het volgende gerapporteerd:
    
    
    
      "	Geconcludeerd mag worden dat binnen de onderneming J te B:
      	- geen sprake is van exploitatie van 40 van de 43 Nederlands gekentekende 
      voertuigen;
      - de dagelijkse leiding aan deze onderneming plaatsvindt vanuit de in Engeland 
      Gevestigde onderneming J, er slechts drie bemanningsleden werkzaam zijn 
      binnen de in Nederland gevestigde onderneming J, welke niet beschikken over 
      een arbeidsovereenkomst met deze B.V.;
      - voor alle voertuigen in Nederland wegenbelasting is afgedragen;
      - alle voertuigen verzekerd zijn bij ‚‚n maatschappij;
      - J te B (D) niet beschikt over gegevens met betrekking tot een groot aantal 
      bemanningsleden (geen personeelsgegevens bekend);
      (.)"
    
    
    
      - Op 19 mei 2000 is zijdens verweerster een onderzoek ingesteld naar de feitelijke 
      vestiging van verzoekster in Nederland. Op 29 mei 2000 is zijdens verweerster 
      gerapporteerd. In dit rapport staat onder meer het volgende vermeld:
    
    
    
      "	Op basis van de benodigde gegevens, de van de onderneming ontvangen 
      informatie en de hieruit voortvloeiende bevindingen kan NIET worden 
      vastgesteld dat er sprake is van de feitelijke vestiging in NEDERLAND van de 
      onderneming en dat de vakbekwame bestuurder vanuit de onderneming 
      permanent en daadwerkelijk leiding geeft aan de vervoerwerkzaamheden.
      (.)"
    
    
    
    
      - Naar aanleiding van deze bevindingen heeft verweerster bij besluiten van 7 juni 2000 
      de verleende vergunningen ingetrokken. Daarin is onder meer het volgende gesteld:
    
    
    
      "	Blijkens een ingesteld onderzoek vindt op het bij de Kamer van Koophandel 
      opgegeven vestigingsadres echter geen feitelijke bedrijfsuitoefening van 
      A plaats. Vastgesteld is dat de bedrijfsvoering plaats vindt vanuit Engeland.
    
    
    
      Op grond hiervan moet worden geconcludeerd, dat in het geval van A geen 
      sprake is van uitoefening van het transportbedrijf in Nederland, waarin door 
      een vakbekwaam bestuurder permanent en daadwerkelijk leiding wordt 
      gegeven aan de vervoerwerkzaamheden.
    
    
    
      De aan A verleende vergunningen voor binnenlands en grensoverschrijdend 
      beroepsvervoer kunnen onder deze omstandigheden niet in stand blijven.
    
    
    
      Op grond van het gestelde in artikel 12 van de Wet goederenvervoer over de 
      weg heeft de NIWO op 7 juni 2000 dan ook besloten deze vergunningen in te 
      trekken."
    
    
    
      - Vervolgens heeft verweerster het bestreden besluit genomen.
      - Bij brief van 19 januari 2001 heeft verweerster aan verzoekster verzocht de 
      vergunningsbewijzen voor binnenlands- en grensoverschrijdend beroepsvervoer aan 
      haar te retourneren.
    
    
    
      3.	Het besluit ten aanzien waarvan het verzoek om voorlopige voorziening is gedaan en 
      het standpunt van verweerster 
      Het besluit ten aanzien waarvan het verzoek om voorlopige voorziening is gedaan houdt 
      onder meer het volgende in.
      "	Ten tijde van de indiening van de aanvragen om vergunning voor binnenlands 
      en grensoverschrijdend beroepsvervoer bleek uit het uittreksel Handelsregister 
      dat de onderneming is gevestigd in Nederland. Op grond hiervan moest 
      vooralsnog worden aangenomen dat de onderneming een re‰le vestiging had in 
      Nederland. Bij vergunningverlening op 9 september 1999 is er meegedeeld dat 
      na enige tijd een ander onderzoek zou worden ingesteld naar de feitelijke 
      vestiging van de onderneming in Nederland en de invulling van de 
      vakbekwaamheid. Op grond van het ingestelde onderzoek moest worden        	  
      geconcludeerd, dat er geen sprake is van een feitelijke vestiging in   	  
      Nederland, van waaruit permanent en daadwerkelijk leiding wordt              
      gegeven aan de vervoerswerkzaamheden. Dit heeft geleid tot intrekking van de 
      vergunningen.
      (.)
      Uit het doel en de systematiek van de wet kan worden afgeleid dat   
      vergunningverlening alleen geschiedt aan in Nederland gevestigde 
      ondernemingen. Daartoe is in de wet onderscheid gemaakt tussen in Nederland 
      gevestigde ondernemingen en niet in Nederland gevestigde ondernemingen en 
      is in de Wet goederenvervoer over de weg (Wgw) een apart hoofdstuk IV 
      opgenomen, luidende: 
      "Bepalingen inzake grensoverschrijdend vervoer door niet in 
       Nederland gevestigde ondernemingen".
    
    
    (.)
    
    
      Tevens wordt in Verordening 881/92, artikel 3, tweede lid, jo artikel  5, eerste 
      lid, expliciet gesteld dat een communautaire vergunning wordt verleend aan de 
      ondernemer die is gevestigd in de Lid-staat, die de vergunning afgeeft, 
      overeenkomstig de daar geldende wetgeving. Onder vestiging moet hier 
      feitelijke vestiging worden verstaan. In dit verband is van belang, dat tussen de 
      verschillende Lid-staten in de vergunningensfeer nog steeds sprake is van 
      bepaalde contingenten en op een aantal punten nog geen sprake is van  
      geharmoniseerde voorschriften. 
      Verder is een re‰le vestiging veelal nodig, teneinde te kunnen voldoen aan het 
      criterium "permanent en daadwerkelijk leiding geven". Concreet betekent dit 
      dat de bedrijfsactiviteiten die binnen en vanuit Nederland plaatsvinden, ook 
      vanuit een Nederlandse vestiging permanent en daadwerkelijk moeten worden 
      geleid door de  vakbekwaam bestuurder. In uw bezwaar wordt gesteld dat de 
      heer E vanuit Engeland leiding kan geven aan de vervoerwerkzaamheden van 
      de Nederlandse vennootschap.
      Gelet op vorenstaande is aansturing vanuit Engeland door de heerE niet 
      voldoende, omdat in dat geval geen sprake is van permanent en daadwerkelijk 
      leiding geven.
      (.)
    
    
    
      Bij de beoordeling van de aanvragen om vergunning voor binnenlands en 
      grensoverschrijdend beroepsvervoer worden zowel voor Nederlandse, als voor 
      ondernemingen uit andere landen dan Nederland, dezelfde eisen en 
      voorwaarden gesteld. Van strijdigheid  met het discriminatiebeginsel is 
      geenszins sprake.
      Gelet op het vorenstaande moet worden geconcludeerd dat in geval van 
      aanvraagsters onderneming geen sprake is van een re‰le vestiging in 
      Nederland, waar een bedrijfsuitoefening plaatsvindt en dat niet op de 
      voorgeschreven wijze wordt voldaan aan de eis van vakbekwaamheid.
    
    
    
      De Stichting Nationale en Internationale Wegvervoer Organisatie is  dan ook 
      van mening dat het besluit van 7 juni 2000, waarbij met inachtneming van 
      artikel 12 Wgw uw vergunningen voor binnenlands en grensoverschrijdend 
      beroepsvervoer zijn ingetrokken, terecht is genomen en heeft op 29 november 
      2000 besloten uw bezwaarschrift ongegrond te verklaren."
    
    
    
      In de reactie op het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening en ter zitting 
      heeft verweerster daaraan nog het volgende toegevoegd.
      De Verordening voorziet in een vergunningenstelsel. De Verordening bepaalt dat de 
      vervoerder moet zijn gevestigd in de Lid-Staat die de vergunning afgeeft. De Verordening 
      biedt voor de Lid-Staat grondslag voor het stellen van de vestigingseis. Aan de hand van de 
      in de Lid-Staat van vestiging geldende voorschriften wordt bepaald of er sprake is van 
      vestiging. Dit is plausibel omdat de Lid-Staat van vestiging ook moet (kunnen) toezien op 
      de naleving van de kwaliteitseisen. In verband met dat toezicht en die controle als Lid-
      Staat van vestiging wordt aangemerkt de Lid-Staat waarmee de vervoerder de meeste 
      aanknoping vertoont. 
      Weliswaar wordt in de Nederlandse wet- en regelgeving voor vergunningverlening niet 
      expliciet de voorwaarde gesteld van re‰le vestiging, doch dit vereiste volgt uit de opzet en 
      systematiek van die wet- en regelgeving. 
      Aan de vestigingseis is door verweerster invulling gegeven door de voorwaarde te stellen 
      dat de vakbekwaamheid moet worden ingebracht door degene die vanuit de plaats van 
      vestiging permanent en daadwerkelijk leiding geeft aan de vervoerwerkzaamheden. 
      Bij de beoordeling van de vraag of er sprake is van een re‰le vestiging, is bezien of voor 
      dat oordeel voldoende aanknopingspunten zijn. In het onderhavige geval is daarvan, gelet 
      op de bevindingen van voornoemde onderzoeken geen sprake, aangezien vanuit 
      verzoekster feitelijk geen activiteiten worden verricht. Voor zover vanuit verzoekster wel 
      feitelijk activiteiten zouden worden verricht, is niet voldaan aan de vereisten van de 
      feitelijke aansturing vanuit Nederland door een vakbekwaam bestuurder. De vakbekwaam 
      bestuurder geeft immers niet vanuit de plaats van vestiging permanent en daadwerkelijk 
      leiding aan de vervoerwerkzaamheden, nu dit geschiedt door de vakbekwaam bestuurder 
      vanuit het Verenigd Koninkrijk. In het onderhavige geval liggen de aanknopingspunten 
      voor het oordeel dat er sprake is van een re‰le vestiging derhalve in het Verenigd 
      Koninkrijk. 
      Ter zitting heeft verweerster nog betoogd dat de Verordening met zich brengt dat de Lid-
      Staat waarmee de vervoerder de meeste aanknoping vertoont als Lid-Staat van vestiging 
      moet worden aangemerkt in verband met de op grond van de Verordening te houden 
      toezicht.
      Verweerster heeft door het onderhavige besluit niet in strijd met de vrijheid tot vestiging 
      gehandeld, aangezien verweerster de oprichting en inschrijving van verzoekster in het 
      Handelsregister bij de Kamer van Koophandel niet heeft belemmerd. 
      Er is geen sprake van spoedeisend belang. Verzoekster is immers in staat binnen Nederland 
      vervoersactiviteiten te verrichten onder vigeur van de in Engeland afgegeven 
      communautaire vergunningen. G, beschikt over drie geldige Engelse vergunningen voor 
      het verrichten van binnenlands en internationaal vervoer. De in Nederland geregistreerde 
      vrachtauto's kunnen onder die Engelse vergunningen gebracht worden en voor het 
      internationale vervoer worden ingezet. Er behoeft geen nieuwe Engelse vergunning te 
      worden aangevraagd. Betwist wordt voorts de hoogte van de kosten die daarmee gemoeid 
      zouden zijn. Niet is gebleken dat deze kosten tot faillissement van verzoekster leiden. 
      4.	Het standpunt van verzoekster
      Verzoekster heeft - samengevat - het volgende aangevoerd.
      Ten onrechte heeft verweerster de aan verzoekster verleende vergunningen ingetrokken.
      Primair is verzoekster van mening dat verweerster niet bevoegd is om door middel van 
      bekendmakingen regels te stellen terzake van de kwalitatieve eisen voor de toegang tot het 
      beroep, aangezien deze bevoegdheid aan de Minister van Verkeer en Waterstaat is 
      voorbehouden. De uitgevaardigde regels in de bekendmakingen missen rechtskracht, 
      aangezien er sprake is van ongeoorloofde delegatie.  
      Voorts is verzoekster van mening dat door verweerster ten onrechte voor vergunning-
      verlening voor binnenlands- en grensoverschrijdend vervoer de voorwaarde is gesteld dat 
      de vakbekwaamheid moet worden ingebracht door degene, die vanuit de plaats van 
      vestiging permanent en daadwerkelijk leiding geeft aan de vervoerwerkzaamheden van de 
      onderneming. Immers, in de Nederlandse wet- en regelgeving noch in de Europese 
      regelgeving wordt voor vergunningverlening voor het verrichten van binnenlands- en 
      grensoverschrijdend vervoer de voorwaarde gesteld dat er sprake moet zijn van een re‰le 
      vestiging in Nederland. Gelet op voornoemde wet- en regelgeving volstaat formele/ 
      juridische vestiging van een onderneming in Nederland teneinde tot vergunningverlening 
      over te gaan. Bovendien is vestiging in Nederland niet onontbeerlijk om hier te lande 
      daadwerkelijk en permanent leiding te geven. Gelet op de stand der techniek op het terrein 
      van communicatie en logistieke dienstverlening is aansturing van de vervoersactiviteiten in 
      Nederland vanuit het Verenigd Koninkrijk mogelijk. De aansturing geschiedt door 
      E vanuit het Verenigd Koninkrijk indien de vrachtwagens zich in het Verenigd Koninkrijk 
      bevinden en door I indien de vrachtwagens zich in Nederland bevinden. Nu het vereiste 
      van re‰le vestiging niet kan worden gesteld, valt niet in te zien hoe verweerster kan eisen 
      dat verzoekster vanuit Nederland en niet vanuit het Verenigd Koninkrijk moet worden 
      aangestuurd.
      Het vereiste van aansturing vanuit de plaats van vestiging is tevens strijdig met de 
      beginselen van vrije vestiging en gelijkheid. 
      Tevens ontbeert het bestreden besluit feitelijke grondslag, aangezien in het bestreden 
      besluit niet is onderbouwd dat E niet daadwerkelijk en permanent leiding aan de 
      vervoerswerkzaamheden heeft gegeven.
      Ten onrechte heeft verweerster zich op het standpunt gesteld dat het vereiste van een re‰le 
      vestiging nodig is om te voldoen aan de eis van het "daadwerkelijk en permanent leiding 
      geven". Het criterium van "daadwerkelijk en permanent leiding geven" speelt slechts een 
      rol bij de beoordeling van de toegang tot het beroep van ondernemer. Immers, in casu is de 
      toegang tot de markt door middel van vestiging in een Lid-Staat in het geding en niet de 
      toegang tot het beroep, zodat het vereiste van re‰le vestiging geen rol kan spelen. 
      Ingevolge het bepaalde in artikel 11 van de Verordening verlenen de Lid-Staten elkaar 
      bijstand bij het toezicht op de Verordening. 
      Het bestreden besluit is eveneens strijdig met het motiveringsbeginsel nu verweerster in het 
      bestreden besluit niet is ingegaan op een elftal argumenten die verzoekster in bezwaar naar 
      voren heeft gebracht.
      De grond voor intrekking is onvoldoende bepaald en mist rechtsgevolg. De beslissing op 
      bezwaar is immers gebaseerd op een gewijzigde grondslag. 
      Het bestreden besluit is discriminatoir ten aanzien van vervoerders uit andere Lid-Staten 
      die zich willen vestigen in Nederland, aangezien aan transportondernemingen uit andere 
      Lid-Staten, andere en meer eisen worden gesteld dan aan Nederlandse ondernemingen. 
      Met betrekking tot de spoedeisendheid van de door haar verzochte voorlopige voorziening, 
      heeft verzoekster erop gewezen dat zij door het bestreden besluit gedwongen wordt haar 
      bedrijfsvoering te staken. Weliswaar bestaat er de mogelijkheid om de in Nederland 
      geregistreerde voertuigen tijdelijk of definitief onder de vergunning van de Britse vestiging 
      te brengen, maar deze vergunning kent dusdanige beperkingen dat, gelet op zowel het 
      binnenlands vervoer binnen het Verenigd Koninkrijk met de in Nederland geregistreerde 
      voertuigen als het internationaal vervoer naar onder meer Frankrijk met die voertuigen, 
      deze optie geen re‰le is. 
    
    
    
      Immers, hoewel het Verenigd Koninkrijk toestaat dat in het buitenland geregistreerde 
      voertuigen onder de Britse vergunning worden gebracht, is binnenlands vervoer 
      uitgesloten. 
    
    
    
      Daar komt bij dat Frankrijk op haar grondgebied geen vervoer toestaat van een voertuig 
      afkomstig uit een andere staat dan de Lid-Staat waar de vergunninghouder is geregistreerd. 
      De kosten van "re-registering" in het Verenigd Koninkrijk zijn bovendien aanzienlijk en 
      betekenen het faillissement van verzoekster. 
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Ingevolge het bepaalde in artikel 8:81 van de Awb juncto artikel 19, eerste lid, van de Wet 
      bestuursrechtspraak bedrijfsorganisatie kan, indien tegen een besluit bij het College beroep 
      is ingesteld, dan wel, voorafgaand aan een mogelijk beroep, bezwaar is gemaakt, op 
      verzoek een voorlopige voorziening worden getroffen indien onverwijlde spoed, gelet op 
      de betrokken belangen, dat vereist.
      Van onverwijlde spoed is onder meer sprake indien sprake is van of dreiging met een 
      noodsituatie ter opheffing of leniging waarvan het onmiddellijk treffen van maatregelen is 
      vereist. 
      Verzoekster heeft zich op het standpunt gesteld dat hier van zo'n noodsituatie sprake is en 
      zij aldus een spoedeisend belang heeft, aangezien haar vrachtwagens - bij gebrek aan een 
      vergunning - worden stilgezet, zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Nederland.
      Dienaangaande overweegt de president het volgende.                                                           
      Vaststaat dat bij besluiten van 9 september 1999 van verweerster waarbij aan verzoekster 
      vergunningen zijn verleend voor het verrichten van binnenlands- en grensoverschrijdend 
      beroepsvervoer, aan verzoekster de voorwaarden zijn medegedeeld waaronder deze 
      vergunningen worden verleend, alsook worden ingetrokken. 
      Hierbij is aan verzoekster door verweerster kenbaar gemaakt dat, gezien de op dat moment 
      beschikbare gegevens, uiterlijk drie maanden na voornoemde datum van vergunning-
      verlening een onderzoek wordt ingesteld naar de feitelijke vestiging van de onderneming 
      van verzoekster in Nederland, van waaruit de vervoerwerkzaamheden permanent en 
      daadwerkelijk worden geleid door degene die aan de eis van vakbekwaamheid voldoet. 
      De president is voorshands van oordeel dat gelet op het bovenstaande het tot het normale 
      ondernemingsrisico van verzoekster behoort dat de verleende vergunningen worden 
      ingetrokken indien uit voornoemd onderzoek blijkt dat door verzoekster niet langer aan de 
      gestelde voorwaarden wordt voldaan. De gevolgen daarvan dienen in een dergelijk geval 
      voor rekening en risico van verzoekster te komen. De president is daarbij van oordeel dat 
      in het onderhavige geval aan de intrekking van de vergunningen geen zwaardere eisen 
      mogen worden gesteld dan aan de verlening van de vergunningen. Van dit laatste is naar 
      het voorlopig oordeel van de president niet gebleken.
      Verweerster heeft vervolgens bedoeld onderzoek doen verrichten en naar aanleiding van de 
      bevindingen uit dat onderzoek, bij besluit van 7 juni 2000 de vergunningen ingetrokken. 
      Verweerster heeft haar besluit doen steunen op de overweging dat geen sprake is van een 
      re‰le vestiging van verzoekster in Nederland en niet is voldaan aan de vereisten van de 
      feitelijke aansturing vanuit Nederland door een vakbekwaam bestuurder. Verweerster 
      bestrijdt dit oordeel van verweerster met een beroep op het recht van vrije vestiging. De 
      president overweegt daaromtrent het navolgende.
      Hierboven genoemd recht van vrije vestiging is voor ondernemers die beroepsgoederen-
      vervoer over de weg verrichten nader uitgewerkt in de Verordening. Gelet op de opzet en 
      systematiek van de Verordening, weerspiegelt het in de Verordening gebezigde woord 
      "vestiging", de bedoeling van de Europese wetgever dat het hier gaat om een wezenlijke 
      band tussen de Lid-Staat van vestiging en de ondernemer die het beroepsgoederenvervoer 
      over de weg verricht, hetgeen met zich meebrengt het daadwerkelijk ontplooien van 
      vervoersactiviteiten in het land van vestiging. 
      De Verordening veronderstelt immers toepassing en toezicht door de Lid-Staat van 
      vestiging, hetgeen zelfs kan uitmonden in intrekking van een vergunning. 
      Een zodanige controle is bij afwezigheid van vervoersactiviteiten in de Lid-Staat van 
      vestiging niet goed denkbaar. Deze activiteiten worden derhalve door de Verordening 
      verondersteld. De omstandigheid dat de Lid-Staten ingevolge het bepaalde in artikel 11 van 
      de Verordening elkaar bijstand verlenen bij het toezicht op de Verordening neemt niet weg 
      dat het initiatief tot dit toezicht ingevolge de Verordening ligt bij de Lid-Staat van 
      vestiging. Bijstand is eerst mogelijk wanneer de controle is aangevangen. Gelet op de 
      inhoud van de tot de stukken behorende en hiervoor in rubriek 2.2. van de uitspraak ten 
      dele weergegeven bevindingen van de onderzoeken en hetgeen verzoekster daarover zelf 
      heeft verklaard, is van een re‰le band als vorenbedoeld naar het voorlopig oordeel van de 
      president niet gebleken.
      De Wgw dient te worden gelezen in het licht van voormelde Verordening. In de Wgw is 
      het systeem opgenomen dat een vervoerder eerst in het bezit moet zijn van een vergunning 
      voor binnenlands beroepsvervoer alvorens een vergunning voor grensoverschrijdend 
      beroepsvervoer wordt verleend. Laatstgenoemde vergunning wordt ingevolge het bepaalde 
      bij artikel  9 van de wet immers afhankelijk gesteld van het bezit van een vergunning voor 
      binnenlands beroepsvervoer. Naar voorlopig oordeel van de president is het gelet op de 
      opzet en systematiek van de Wgw niet de bedoeling dat een vergunning voor binnenlands 
      beroepsvervoer dient ter verkrijging van een communautaire vergunning om in het 
      buitenland vervoersactiviteiten te verrichten.  
      Voornoemd systeem is nader uitgewerkt in een systeem van vergunningen voor 
      binnenlands- en grensoverschrijdend beroepsvervoer door in Nederland gevestigde 
      ondernemers en grensoverschrijdend beroepsvervoer door niet in Nederland gevestigde 
      ondernemers. Opzet en systematiek van de Wgw gaat uit van de vooronderstelling dat het 
      bij aanvragers van een vergunning voor binnenlands beroepsvervoer om in Nederland 
      gevestigde ondernemers gaat. In overeenstemming met bovenstaande volgt uit artikel 5 van 
      de Wgw dat een vergunning slechts kan worden verleend aan in Nederland gevestigde 
      ondernemers. 
      Immers, voor niet in Nederland gevestigde ondernemingen geldt een andere regeling. 
      Daarbij is de president van oordeel dat de vestigingseis als bedoeld in artikel 5 van de 
      Wgw nader ingevuld wordt door het bepaalde in artikel 8, eerste lid van de Wgw, nu hierin 
      wordt gesproken over een vergunning voor binnenlands beroepsgoederenvervoer. Aan die 
      vestigingseis is, gelet op hetgeen hierboven is overwogen, naar voorlopig oordeel van de 
      president niet voldaan. 
    
    
    
      Gelet op het vorenstaande is de president reeds hierom voorshands, in het licht van hetgeen 
      partijen thans over en weer hebben aangedragen, van oordeel dat het niet aannemelijk is dat 
      in beroep het bestreden besluit waarbij het besluit tot intrekking van de vergunningen is 
      gehandhaafd, geen stand kan houden. Voor een schorsing is derhalve geen plaats. Nu de 
      president ook overigens niet is gebleken van feiten of omstandigheden, die meebrengen dat 
      onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, het treffen van enigerlei voorziening 
      vereist, dient het daartoe strekkende verzoek te worden afgewezen. 
      De president ziet geen reden voor een kostenveroordeling met overeenkomstige toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    6.	De beslissing
    
    
      De president wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
      Aldus gewezen door mr D. Roemers, fungerend president, in tegenwoordigheid van mr I.K. Rapmund, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 27 maart 2001.
    
    
    
    w.g. D. Roemers					w.g. I.K. Rapmund