ECLI:NL:RBROE:2000:AA6437, Rechtbank Roermond, 30-05-2000, 99/1007 WET K1
Rechtbank Roermond — Uitspraak 
Datum: 2000-05-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Indien verblijfplaats wijzigt na bekendmaking van besluit is betrokkene zelf verantwoordelijk voor indienen beroepschrift bij bevoegde Rb. 
      
      
        Besluit tot beëindiging verstrekkingen in het kader van de Rva. Bij de Rb. ’s-Hertogenbosch ingesteld beroep is doorgezonden naar de Rb. Roermond.
        Verweerder heeft door in het bestreden besluit slechts te vermelden dat beroep kan worden ingesteld bij de Rb. binnen het rechtsgebied waarvan betrokkene zijn woonplaats in Nederland heeft, geen juiste toepassing gegeven aan het bepaalde in art. 6:23 Awb. De strekking van dit artikel is dat het bestuursorgaan in het belang van de rechtzoekende verplicht is belanghebbenden op een correcte en volledige wijze op de bestaande beroepsmogelijkheden te wijzen zodat er bij dezen geen twijfel kan ontstaan over de vraag bij welk orgaan beroep kan worden ingesteld. (…)  Daaraan staat niet in de weg dat ten tijde van de bekendmaking van het bestreden besluit bepaaldelijk onzeker was of belanghebbende ten tijde van het indienen van zijn beroepschrift nog wel in het rechtsgebied van dezelfde rechtbank zou verblijven. De Rb. is van oordeel dat indien iemand na de bekendmaking van een aan hem gericht besluit zijn verblijfplaats wijzigt, het op zijn weg ligt zich op de hoogte te stellen van de gevolgen die deze wijziging heeft. 
      
      
      
        Het bestuur van het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers te Rijswijk, verweerder.
        mr. J.J.A. Kooijman

ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROERMOND
    
    enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    UITSPRAAK
    
    Procedurenr.:  99/1007 WET K1
    
    Inzake      :  A, wonende te B , eiser,
    
    
      tegen       :  het bestuur van het Centraal Orgaan Opvang
                     Asielzoekers, gevestigd te Rijswijk,
                     verweerder.
    
    
    
    
      Datum en aanduiding van het bestreden besluit:
      de brief d.d. 7 september 1999,
      kenmerk: D/cts/MvG/99u.7997.
    
    
    Datum van de terechtzitting: 26 april 2000.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij het in de aanhef van deze uitspraak genoemde besluit heeft
      verweerder de bezwaren van eiser tegen de beëindiging van de
      verstrekkingen in het kader van de Regeling verstrekkingen
      asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen 1997 (Rva)
      ongegrond verklaard. 
    
    
    
      Tegen dat besluit is door eiser bij de rechtbank te 
      's Hertogenbosch beroep ingesteld. Deze rechtbank heeft het
      beroepschrift doorgezonden naar deze rechtbank. 
    
    
    
      De door verweerder ter uitvoering van artikel 8:42 van de
      Algemene wet bestuursrecht (Awb) ingezonden stukken en het
      verweerschrift zijn in afschrift gezonden aan eiser.
    
    
    
      Geen der partijen is verschenen ter openbare zitting van 
      26 april 2000.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    
      Eiser, van Somalische nationaliteit, verblijft sedert 
      31 januari 1995 in Nederland. Ten tijde van het instellen van
      het beroep tegen het bestreden besluit op 13 oktober 1999
      verbleef hij in het asielzoekerscentrum te B (AZC
       Z). Op 31 augustus 1995 heeft het hoofd van de
      Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) namens de
      Staatssecretaris van Justitie (de Staatssecretaris) besloten
      de door eiser ingediende aanvragen om toelating als
      vluchteling en om een vergunning tot verblijf niet in te
      willigen. Het tegen dit besluit ingediende bezwaar is door het
      hoofd van de IND namens de Staatssecretaris bij besluit van 
      14 augustus 1996 ongegrond verklaard. Het tegen dit laatste
      besluit door eiser ingestelde beroep is bij uitspraak van 
      28 augustus 1997 door de rechtbank 's Gravenhage,
      zittinghoudende te Amsterdam, ongegrond verklaard. Bij
      schrijven van 18 september 1997 heeft het hoofd van de IND
      namens de Staatssecretaris aan de korpschef van Utrecht ten
      aanzien van de vreemdelingendienst een last tot uitzetting van
      eiser verstrekt. 
    
    
    
      Op 20 augustus 1998 is aan eiser door de vreemdelingendienst
      een brief en een folder uitgereikt waarin hem de gelegenheid
      wordt geboden gebruik te maken van het gefaciliteerde
      terugkeerprogramma van de International Organisation for
      Migration (IOM). Op 8 oktober 1998 heeft de IND met eiser een
      zogeheten terugkeergesprek gevoerd, waarvan rapport is
      opgemaakt. Op dezelfde datum werd eiser door de
      vreemdelingendienst inzake begeleide terugkeer naar Somalië
      gehoord. Van dit horen is proces-verbaal gemaakt. Bij brief
      van 20 oktober 1998 biedt het hoofd van de IND namens de
      Staatssecretaris aan verweerder het terugkeerdossier van eiser
      aan en verzoekt verweerder over te gaan tot beëindiging  van
      de voorzieningen op grond van de Rva ten aanzien van eiser.
      Dit verzoek wordt gegrond op de omstandigheid dat de
      Vreemdelingendienst in samenspraak met de IND tot de
      vaststelling is gekomen dat eiser niet meewerkt aan
      vrijwillige terugkeer naar zijn land van herkomst en derhalve
      ook niet meewerkt aan het verkrijgen van een (vervangend)
      reis- of identiteitsbewijs dat nodig is om te kunnen
      terugkeren naar zijn land van herkomst. Bij brief van 3 mei
      1999 is eiser door de Regiopolitie [...], Regionale
      vreemdelingendienst, aangezegd dat hij Nederland vóór 11 mei
      1999 dient te hebben verlaten omdat hij weigert medewerking te
      verlenen aan het zogenaamde stappenplan-plus ten behoeve van
      zijn terugkeer naar Somalië. 
    
    
    
      Op 11 mei 1999 besluit verweerder met toepassing van artikel
      8, eerste lid, aanhef en onder b van de Rva de verstrekkingen
      eiser in het kader van die regeling ontvangt, te beëindigen.
      In dat besluit overweegt verweerder onder meer dat de
      vreemdelingendienst heeft vastgesteld dat eiser weigert
      medewerking te verlenen aan het verkrijgen van de benodigde
      reisdocumenten. Aan eiser is meegedeeld dat hij vóór 11 mei
      1999 de woonruimte in AZC Z moet hebben verlaten. Verder
      is eiser meegedeeld dat indien hij weigert de woning te
      verlaten aan de president van de rechtbank in kort geding om
      toestemming voor ontruiming zal worden gevraagd. 
    
    
    
      Tegen het besluit van 11 mei 1999 is door eiser bij schrijven
      van 31 mei 1999 bezwaar gemaakt. De bezwaren zijn door eiser
      toegelicht en aangevuld op een op 16 juli 1999 gehouden
      hoorzitting. De bezwaren komen erop neer dat eiser psychische
      problemen heeft die eraan in de weg staan dat hij medewerking
      verleent aan het verkrijgen van de benodigde reisdocumenten.
      Verder geeft eiser aan dat hij geen uitreisdocumenten kan
      krijgen omdat er geen (bevoegde) diplomatieke
      vertegenwoordiging van Somalië in Nederland is. Bovendien kan
      eiser niet teruggezonden worden naar een onveilig gebied. 
    
    
    
      Bij besluit van 7 september 1999 is het bezwaar ongegrond
      verklaard. Verweerder is van oordeel dat eiser niet wenst mee
      te werken aan het verkrijgen van uitreisdocumenten en wijst in
      dat verband op verklaringen die eiser tegenover de IND en
      tijdens de op 16 juli 1999 gehouden hoorzitting heeft
      afgelegd. Dat eiser op psychische gronden niet in staat is mee
      te werken aan zijn terugkeer naar Somalië is verweerder niet
      gebleken. Eiser heeft zijn stellingen terzake niet met
      medische gegevens onderbouwd ofschoon hij daartoe in de
      gelegenheid is gesteld. Verweerder geeft verder aan dat de IND
      in alle redelijkheid tot de vaststelling is kunnen komen dat
      eiser weigerde de vereiste medewerking aan zijn verwijdering
      uit Nederland te geven en dat derhalve het verzoek van het
      hoofd van de IND namens de Staatsecretaris aan verweerder om
      de verstrekkingen op grond van de Rva aan eiser te beëindigen
      op juiste gronden gedaan is. Verweerder wijst in dit verband
      onder meer op het beleid van de Staatssecretaris dat
      rechtmatig verwijderbare asielzoekers die, zoals eiser,
      afkomstig zijn uit een der noordelijke provincies van Somalië
      terug kunnen keren naar hun land van herkomst. 
    
    
    
      Bij vonnis in kort-geding van 7 oktober 1999 heeft de
      president van de arrondissementsrechtbank te Roermond eiser
      veroordeeld om het AZC Z binnen 24 uur na betekening van
      dat vonnis te ontruimen. Eiser is nadien uit het AZC Z 
      verwijderd.
    
    
    
      Eiser heeft bij schrijven van 13 oktober 1999 op nader aan te
      voeren gronden beroep ingesteld bij de rechtbank te 
      's Hertogenbosch tegen het besluit van 7 september 1999. De
      rechtbank 's Hertogenbosch heeft het beroepschrift door-
      gezonden naar deze rechtbank alwaar het beroepschrift op 
      2 november 1999 is ingekomen. Bij schrijven van 6 december
      1999 heeft eiser de gronden voor zijn beroep aangevoerd. Die
      komen erop neer dat eiser slechts medewerking aan de terugkeer
      in Somalië wil verlenen indien voor hem onomstotelijk vast-
      staat dat terugkeer naar zijn land veilig is. Verweerder merkt
      in zijn verweerschrift onder andere op dat in casu niet de
      toelating tot Nederland aan de orde is, maar de beëindiging
      van de verstrekkingen op grond van de Rva en dat in dat kader
      de situatie in Somalië niet relevant is. Verweerder herhaalt
      dat de IND in alle redelijkheid tot de vaststelling is kunnen
      komen dat eiser zich onvoldoende inspanningen heeft getroost
      om zijn verwijdering uit Nederland te helpen te
      bewerkstelligen. 
    
    
    Oordeel van de rechtbank
    
    
      Voordat de rechtbank toekomt aan een inhoudelijke beoordeling
      van het beroep, heeft de rechtbank zich gebogen over de vraag
      of het beroep tijdig is ingediend. Ingevolge artikel 6:7 van
      de Awb bedraagt de termijn voor het indienen van een
      beroepschrift zes weken. Ingevolge artikel 6:8, eerste lid van
      de Awb vangt de termijn voor het indienen van een
      beroepschrift aan met ingang van de dag na die waarop het
      besluit op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt. Ingevolge
      artikel 6:9 eerste lid van de Awb is een bezwaar- of
      beroepschrift tijdig ingediend indien het voor het einde van
      de termijn is ontvangen. Ingevolge artikel 6:15, eerste lid,
      van de Awb wordt het beroepschrift dat is ingediend bij een
      onbevoegde administratieve rechter, nadat daarop de dag van
      ontvangst is aangetekend, zo spoedig mogelijk doorgezonden
      naar het bevoegde orgaan, onder gelijktijdige mededeling aan
      de afzender. Ingevolge het derde lid, aanhef en onder a, van
      dat artikel is het tijdstip van indiening bij het onbevoegde
      orgaan bepalend voor de vraag of het beroep tijdig is
      ingediend indien geen juiste toepassing van artikel 6:23. Die
      laatste bepaling bevat de verplichting om bij de bekendmaking
      van de beslissing melding te maken van de mogelijkheid om
      beroep in te stellen , en hierbij te vermelden door wie,
      binnen welke termijn en bij welke orgaan beroep kan worden
      ingesteld. 
    
    
    
      De rechtbank stelt vast dat de indiener van het beroep
      blijkens het beroepschrift ten tijde van de indiening van het
      beroep verbleef in het AZC te B. Dat brengt mee dat,
      gelet op artikel 8:7, tweede lid, van de Awb, deze rechtbank
      bevoegd is over het beroep te oordelen. Het bestreden besluit
      is gedateerd op 7 september 1999. Ervan uitgaande dat het
      besluit op die dag op de voorgeschreven wijze is
      bekendgemaakt, is het beroepschrift ingevolge artikel 6:9,
      eerste lid, Awb tijdig ingediend indien het uiterlijk op 19
      oktober 1999 door de bevoegde administratieve rechter is
      ontvangen.  Het beroepschrift is op 13 oktober 1999 bij de
      rechtbank te 's Hertogenbosch ingekomen die het doorgezonden
      heeft naar deze rechtbank alwaar het op 2 november 1999 is
      ingekomen. Op grond van artikel 6:15, eerste lid aanhef en
      onder a, van de Awb moet het tijdstip van indiening van het
      beroep bij de rechtbank 's Hertogenbosch bepalend worden
      geacht voor de beantwoording van de vraag of het beroepschrift
      tijdig is ingediend bij deze rechtbank. Verweerder heeft
      immers door in het bestreden besluit slechts te vermelden dat
      beroep kan worden ingesteld bij de rechtbank binnen het
      rechtsgebied waarvan hij zijn woonplaats in Nederland heeft
      geen juiste toepassing gegeven aan het bepaalde in artikel
      6:23 van de Awb. De strekking van dit artikel is dat het
      bestuursorgaan in het belang van de rechtzoekende verplicht is
      belanghebbenden op een correcte en volledige wijze op de
      bestaande beroepsmogelijkheden te wijzen zodat er bij dezen
      geen twijfel kan ontstaan over de vraag bij welk orgaan beroep
      kan worden ingesteld. De voorlichting omtrent de
      beroepsmogelijkheid dient daarom zodanig te zijn dat direct
      duidelijk is door wie, binnen welke termijn, naar welke
      vestigingsplaats en bij voorkeur, naar welk adres het
      beroepschrift dient te worden gezonden. De door verweerder
      gegeven rechtsmiddelvoorlichting, waarbij niet is aangegeven
      welke rechtbank relatief bevoegd is, voldoet niet aan de eisen
      die uit artikel 6:23 Awb voortvloeien. Daaraan staat niet in
      de weg dat ten tijde van de bekendmaking van het bestreden
      besluit bepaaldelijk onzeker was of belanghebbende ten tijde
      van het indienen van zijn beroepschrift nog wel in het
      rechtsgebied van dezelfde rechtbank zou verblijven. De
      rechtbank is van oordeel dat indien iemand na de bekendmaking
      van een aan hem gericht besluit zijn verblijfplaats wijzigt,
      het op zijn weg ligt zich op de hoogte te stellen van de
      gevolgen die deze wijziging heeft. Gezien het voorgaande komt
      de rechtbank tot de conclusie dat het beroep tijdig is
      ingediend. Aangezien er ook overigens geen beletsel is eiser
      te ontvangen in zijn beroep, gaat de rechtbank nu over tot een
      inhoudelijke beoordeling daarvan. 
    
    
    
      De rechtbank dient te beoordelen of het bestreden besluit in
      strijd is met het geschreven of ongeschreven recht dan wel met
      enig rechtsbeginsel en overweegt daartoe als volgt.
    
    
    
      In artikel 8, eerste lid, onder b, jo. 5, eerste lid, van de
      Rva is, voor zover hier van belang, bepaald dat de opvang van
      een asielzoeker in een opvangcentrum eindigt, indien het een
      asielzoeker betreft voor wie een last tot uitzetting is
      gegeven en die in gevolge een daartoe strekkende mededeling
      van de plaatselijke politie Nederland moet verlaten. De opvang
      eindigt op de dag waarop de asielzoeker Nederland ingevolge de
      mededeling van de plaatselijke politiedient te verlaten. 
    
    
    
      Het door de Staatssecretaris gevoerde beleid terzake het
      beëindigen van de opvangvoorzieningen van ongedocumenteerde
      asielzoekers die beleidsmatig verwijderbaar zijn, is
      neergelegd in een circulaire. Deze circulaire bevat het
      zogenoemde stappenplan. Uit dit stappenplan blijkt onder meer
      dat op een vreemdeling de inspanningsverplichting rust om
      actief aan terugkeer naar zijn land van herkomst mee te
      werken. Bij het nemen van besluiten ter zake de beëindiging
      van verstrekkingen aan individuele asielzoekers op grond van
      de Rva conformeert verweerder zich aan het stappenplan. 
    
    
    
      De rechtbank constateert dat eisers beroep tegen de afwijzing
      van zijn aanvraag om toelating als vluchteling en om een
      vergunning tot verblijf op 28 augustus ongegrond is verklaard,
      dat op 18 september 1997 een last tot uitzetting van eiser is
      verstrekt en dat eiser op 3 mei 1999 de aanzegging heeft
      gekregen voor 11 mei 1999 het land te verlaten. Een en ander
      brengt, gelet op het bepaalde in artikel 8, eerste lid van de
      Rva en het eerder genoemde stappenplan mee dat verweerder in
      principe gehouden is de verstrekkingen aan eiser te beëindigen
      indien eiser geen blijk geeft van inspanningen om zijn
      terugkeer naar zijn land van terugkeer te bevorderen. 
    
    
    
      De rechtbank stelt vast dat eiser meerdere malen heeft
      verklaard niet te willen meewerken aan zijn terugkeer. Zo
      heeft eiser op 8 oktober 1998 tegenover de IND en de
      vreemdelingendienst verklaard niet te willen meewerken aan de
      vrijwillige terugkeer naar Somalië. Ook tijdens de hoorzitting
      van 16 juli 1999 heeft eiser verklaard niet naar Somalië terug
      te willen keren. De rechtbank is niet gebleken dat van eiser
      op medische gronden niet kan worden verlangd actief aan zijn
      terugkeer mee te werken. De rechtbank ziet ook overigens in
      hetgeen door eiseres is gesteld geen aanknopingspunten voor
      het oordeel dat er sprake is van een zodanig bijzonder geval
      dat verweerder de voortzetting van de verstrekkingen in het
      kader van de Rva in redelijkheid niet heeft kunnen weigeren.
      De rechtbank wijst er in dit verband op dat in de procedure
      inzake toelating van eiser tot Nederland is vastgesteld dat
      veiligheidsredenen zich niet verzetten tegen de terugkeer van
      eiser naar zijn land van herkomst en eiser geen nieuwe feiten
      heeft gesteld ter onderbouwing van zijn stelling dat hij niet
      kan worden teruggezonden naar een onveilig gebied. 
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor overwogen is komt de rechtbank tot
      de conclusie dat het beroep van eiser ongegrond moet worden
      verklaard. De rechtbank acht verder geen termen aanwezig
      verweerder op grond van artikel 8:75 van de Awb te veroordelen
      in de proceskosten. 
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    
    De arrondissementsrechtbank te Roermond;
    
    
      gelet op het bepaalde in artikel 8:70 van de Algemene wet
      bestuursrecht;
    
    
    verklaart het beroep ongegrond.
    
    
      Aldus gedaan door mr. J.J.A. Kooijman in tegenwoordigheid van
      mw. J.B.J.C.L. Caelers-Sijbers als griffier en in het openbaar
      uitgesproken op 30 mei 2000.
    
    
    
    
      Voor eensluidend afschrift:
      De wnd. griffier:
    
    
    
    
    
      Verzonden op: 30 mei 2000
      AC-H
    
    
    
      Voor belanghebbende en bestuursorgaan staat tegen deze
      uitspraak het rechtsmiddel hoger beroep open bij de Afdeling
      bestuursrechtspraak van de Raad van State. De termijn voor het
      instellen van hoger beroep bedraagt zes weken.