ECLI:NL:CBB:2001:AB0536, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 08-03-2001, AWB 99/577
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-03-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (zesde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No. AWB 99/577						8 maart 2001
      	33000
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellante,
      gemachtigde: mr F. Knoef, advocaat te 's-Gravenhage,
      tegen
      de Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, 
      te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigde: mr F.A.G. van Kuijen, werkzaam bij het ministerie van verweerder.
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 5 juli 1999 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 1 juli 1999 waarbij is beslist 
      op de bezwaren van appellante tegen een besluit van verweerder van 9 december 1997 tot 
      weigering van aanwijzing van een diploma op grond van artikel 9, eerste lid, onder j, van 
      de Wet op de architectentitel.
      Bij brief van 27 oktober 1999 heeft appellante het beroepschrift nader gemotiveerd.
      Op 31 januari 2000 is een verweerschrift ingediend.
      Op 17 november 2000 heeft verweerder een nadere memorie ingediend.
      Op 30 november 2000 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden. Partijen hebben 
      hierbij hun standpunten bij monde van hun gemachtigden nader toegelicht. Tevens waren 
      appellante in persoon en dr H.A. Groeneveld, directeur van de Stichting Bureau 
      Architectenregister, aanwezig.
      2.	Het bestreden besluit en het standpunt van verweerder
      Met betrekking tot de inhoud van  het bestreden besluit volstaat het hier te vermelden dat 
      verweerder bij dit besluit de bezwaren van appellante ongegrond heeft verklaard. Met 
      betrekking tot de kwalificatie van de aanwijzing van een diploma op grond van artikel 9, 
      eerste lid, onder j, van de Wet op de architectentitel heeft verweerder in zijn  memorie van 
      17 november 2000 het volgende opgemerkt:
      "	Met het oog op uw uitspraken van 19 april 2000 in de zaken van
      F.L.M. van Rossum (kenmerk: AWB 98/1214) en A.H. Yousoufi (kenmerk: 
      AWB 98/1294), waarin u heeft bepaald dat de aanwijzing door mij van een 
      diploma op grond van artikel 9, eerste lid, onder j, van de Wet dient te worden 
      aangemerkt als de vaststelling van een algemeen verbindend voorschrift, en 
      gelet op een mogelijke vernietiging door uw College van mijn bestreden besluit 
      in onderhavige zaak voer ik, om voormelde reden het volgende aan.
    
    
    
      Uit een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State 
      van 12 juni 1995 in de zaak J.C. Carvalho Fernandes (kenmerk: R01.93.2602), 
      die ik als bijlage 1 bij deze brief voeg, in welke zaak eveneens een aanwijzing 
      door (destijds) de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen van een 
      Braziliaans architectendiploma op grond van artikel 9, eerste lid, onder j, van 
      de Wet aan de orde was, volgt logischerwijs dat de Afdeling van mening is dat 
      het hier betreft een beschikking in de zin van de voormalige Wet 
      Administratieve rechtspraak overheidsbeslissingen (hierna: Wet AROB), nu de 
      Afdeling het bestreden besluit zonder meer inhoudelijk heeft beoordeeld.
    
    
    
      Het behoeft mijns inziens gelet op de opzet en strekking van de Algemene wet 
      bestuursrecht geen nader betoog dat er van dient te worden uitgegaan dat wat 
      onder de voormalige Wet AROB een (appellabele) beschikking was, op grond 
      van de Algemene wet bestuursrecht een appellabel besluit is.
    
    
    
      Ook vanuit de rechtsliteratuur met betrekking tot het beschikkingsbegrip is 
      goed verdedigbaar dat een besluit op grond van artikel 9, eerste lid, onder j, van 
      de Wet een beschikking betreft.
      Zo ben ik van mening dat het object van het onderhavige besluit, het diploma 
      van de betreffende opleiding, zodanig concreet is dat het besluit toch als een 
      beschikking dient te worden beschouwd. Een vergelijking doet zich hier voor 
      met de zogenaamde statusverlenende of zaaksgerichte beschikking. Overigens 
      wijs ik in dit verband tevens nog op de Wet op de erkende onderwijs-
      instellingen, waarin in artikel 26, tweede lid, van die wet wordt bepaald dat de 
      beschikking tot verlening van een erkenning c.q. de intrekking of afwijzing van 
      een verzoek om erkenning door de Minister (van Onderwijs, Cultuur en 
      Wetenschappen) bekend wordt gemaakt in de Staatscourant.
    
    
    
      Bovendien wordt juist de omstandigheid die uw college vermeldt onder punt 5 
      in de beoordeling van het geschil, namelijk dat de aanwijzing in de praktijk 
      sterk omlijnd is, in de literatuur als van doorslaggevend belang aangemerkt 
      voor het kwalificeren van een besluit als beschikking. De aanwijzing geldt in 
      onderhavig geval voor een gesloten groep personen, namelijk slechts die 
      personen die in het jaar 1985 aan de Universiteit Federal de Pernambuco te 
      Recife, Brazili‰ hetzelfde eind-diploma hebben behaald als appellante.
    
    
    
      Subsidiair, voor het geval uw College anders dan hierboven betoogd geen 
      beschikking aanwezig acht, zou ik willen stellen dat sprake is van een besluit 
      van algemene strekking, niet zijnde een algemeen verbindend voorschrift, en 
      derhalve onder de Algemene wet bestuursrecht ook onder de rechtsmacht van 
      uw College valt. Onderhavig besluit heeft weliswaar bepaalde algemene 
      aspecten, maar voldoet mijns inziens niet aan twee elementen die in de 
      literatuur als kenmerken van een algemeen verbindend voorschrift worden 
      gezien, namelijk de algemeenheid van de groep geadresseerden en de 
      abstractheid van het voorschrift -de toepasbaarheid op een open groep van 
      gevallen- (vergelijk p. 253 van Van Wijk/Konijnenbelt en Van Male, 
      hoofdstukken van bestuursrecht, elfde druk, 1999). Bij onderhavige besluit is 
      sprake van een gesloten groep.
      Uit de door uw College aangehaalde passage van de Memorie van Toelichting 
      bij het betreffende artikel uit de Wet en de inhoud van de overige onderdelen 
      van het artikel van de Wet is naar mijn mening niet op te maken wat de aard 
      van het op artikel 9, eerste lid, onder j, gebaseerde besluit is of wat de 
      bedoeling van de wetgever daarbij was. Mijns inziens is het niet ongebruikelijk 
      dat in ‚‚n wetsartikel algemene, als het ware direct werkende, regels worden 
      gegeven in combinatie met het cre‰ren van een bevoegdheid van de Minister 
      om bij beschikking (subsidiair besluit van algemene strekking) in concrete 
      gevallen hetzelfde resultaat te bewerkstelligen.
    
    
    
      Tenslotte moet worden geconstateerd dat de benadering van uw College zoals 
      die naar voren komt in eerdergenoemde uitspraken van 19 april jl., als resultaat 
      heeft dat voortaan in zulke -gelijke- gevallen, een beroep op de burgerlijke 
      rechter als restrechter dient te worden gedaan. Ik vrees echter dat een dergelijk 
      beroep bij voorbaat als tamelijk kansloos moet worden beschouwd.
    
    
    
      Voor succes is immers nodig dat de burgerlijke rechter niet alleen de Staat zou 
      moeten gebieden een algemeen verbindend voorschrift tot stand te brengen, 
      maar bovendien de precieze inhoud daarvan zou moeten bepalen. Dit klemt te 
      meer daar uit het Europese recht, het geldende maar in ieder geval het komende 
      recht (zie artikel 11 in het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de 
      richtlijnen 89/48/EEG en 92/91/EEG betreffende het algemeen stelsel van 
      erkenning van beroepskwalificaties en tot aanvulling van ondermeer de 
      richtlijn 85/384/EEG, gemeenschappelijk standpunt (EG) nr. 20/2000, door de 
    
    
    
    
    
    
      Raad vastgesteld op 20 maart 2000, Pb C119/1: "a right of appeal before the 
      courts under national law") voor gevallen vergelijkbaar met het onderhavige 
      dwingt tot een recht van beroep. Zonder te willen stellen dat een beroep op de 
      burgerlijke rechter als ontoereikend moet worden beschouwd is mijns inziens 
      evident dat binnen het Nederlandse stelsel van rechtsbescherming vragen als 
      die in het onderhavige beroep aan de orde zijn bij de bestuursrechter thuis 
      horen."
    
    
    
      3.	Het standpunt van appellante
      Om redenen waarvan hierna zal blijken, kan weergave van het standpunt van appellante 
      achterwege blijven. 
      4.	De beoordeling van het geschil
      In zijn uitspraken van 19 april 2000 (AB 2000, nr. 471) heeft het College beslist dat de 
      aanwijzing van een diploma door verweerder moet worden gekwalificeerd als de 
      vaststelling van een algemeen verbindend voorschrift. In hetgeen door verweerder in zijn 
      memorie van 17 november 2000 is aangevoerd, ziet het College geen aanleiding op dit 
      recent door het College ingenomen standpunt terug te komen. De omstandigheid dat de 
      Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in het verleden over de onderhavige 
      kwestie - overigens ongemotiveerd - een keer anders heeft geoordeeld, biedt hiervoor 
      onvoldoende grondslag. Overigens komt het betoog van verweerder er in wezen op neer 
      dat in dit geval ook een andere waardering van de verschillende elementen die het 
      onderscheid tussen algemeen verbindende voorschriften en andere besluiten markeren, 
      denkbaar zou zijn. Zulks is evenmin voldoende om terug te komen op de recent door het 
      College - gemotiveerd - gemaakte keuze.
      Het is de uitdrukkelijke wens van de wetgever geweest dat algemeen verbindende 
      voorschriften niet rechtstreeks voor beroep bij de bestuursrechter vatbaar zouden zijn. De 
      omstandigheid dat bij de rechtstreekse toetsing van algemeen verbindende voorschriften de 
      burgerlijke rechter in beeld komt, is hiervan het onvermijdelijk gevolg en is reeds daarom 
      niet van betekenis bij de beoordeling van de vraag of een bepaald besluit al dan niet als een 
      algemeen verbindend voorschrift moet worden aangemerkt.
      Gelet op het vorenoverwogene had verweerder de bezwaren van appellante niet-
      ontvankelijk moeten verklaren.
      Het beroep moet daarom gegrond  worden verklaard en het bestreden besluit moet worden 
      vernietigd. Het College ziet aanleiding, met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de 
      Algemene wet bestuursrecht, zelf in de zaak te voorzien en de bezwaren van appellante 
      alsnog niet-ontvankelijk te verklaren.
      Het College ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling met toepassing van 
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      5.	De beslissing
      Het College:
      -	verklaart het beroep gegrond en vernietigt het bestreden besluit;
      -	verklaart de bezwaren van appellante niet-ontvankelijk;
      bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het bestreden besluit en
      -	bepaalt dat de Staat aan appellante het door haar betaalde griffierecht ten bedrage van 
      fl. 225,-- (zegge: tweehonderdvijfentwintig gulden) vergoedt.
    
    
    Aldus gewezen door mr H.G. Lubberdink, in tegenwoordigheid van mr F.W. du Marchie Sarvaas, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 8 maart 2001.
    
    w.g. H.G. Lubberdink			w.g. F.W. du Marchie Sarvaas