ECLI:NL:RBROE:2000:AA6018, Rechtbank Roermond, 12-04-2000, 99 / 1031 BESLU K1
Rechtbank Roermond — Uitspraak 
Datum: 2000-04-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROERMOND
    
    meervoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    UITSPRAAK
    
    Procedurenr.:  99 / 1031 BESLU K1
    
    Inzake      :  eiser,
    
    
      tegen       :  het college van Burgemeester en Wethouders van
                     de gemeente Venlo, verweerder.
    
    
    
    
    
      Datum en aanduiding van het bestreden besluit:
      de brief d.d. 6 oktober 1999,
      kenmerk: secaj nr.99-06176.
    
    
    Datum van terechtzitting: 15 maart 2000 MK
    
    ------------------
    
    1. Ontstaan en loop van het geding.
    
    
      Bij besluit van 6 oktober 1999 heeft verweerder, verder ook
      B&W te noemen, het bezwaar van eiser tegen verweerders besluit
      van 25 maart 1999 inzake weigering ontheffing van de
      geslotenverklaring van de St. Martinusstraat/Grote Kerkstraat
      ongegrond verklaard.
      Tegen dat besluit heeft eiser beroep laten instellen.
      De stukken als bedoeld in artikel 8:42 van de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb) alsmede het verweerschrift heeft
      verweerder aan de rechtbank doen toekomen.
      Van elk door een partij ingediend stuk is door de zorg van de
      griffier afschrift gezonden aan de wederpartij.
      Het beroep is behandeld op de openbare terechtzitting van 15
      maart 2000. Aldaar zijn verschenen eiser met zijn gemachtigde
      mr. J.A. Hagen en mevr. mr. M.P.W. Killaars als gemachtigde
      van B&W.
    
    
    2. Overwegingen.
    
    
      2.1. In zijn brief van 7 september 1998, aangevuld bij brief
      van 10 september 1998, verzoekt eiser om ontheffing van de
      geslotenverklaring voor gemotoriseerd verkeer van de St.
      Martinusstraat ten behoeve van het laden en lossen van
      goederen of personen. Reden is de onveiligheid in de avond en
      nacht van de binnenstad en het door de geslotenverklaring te
      verwachten sociale isolement, hetgeen leidt tot een ernstige
      vermindering van het woongenot.
    
    
    
      2.2. Bij besluit van 25 maart 1999 weigeren B&W de gevraagde
      ontheffing op de volgende gronden:
      1. De St. Martinusstraat is gesloten voor alle gemotoriseerd
      verkeer van 12.00 tot 18.00 uur en van 20.00 tot 06.00 uur.
      2. In het algemeen worden geen ontheffingen verleend om op die
      manier de verkeersoverlast tot een minimum te beperken en de
      veiligheid voor de voetgangers te verbeteren.
      3. Het verlenen van de gevraagde ontheffing schept een
      onaanvaardbaar precedent ten opzichte van andere bewoners.
      4. Eiser voldoet niet aan de criteria voor ontheffing zoals
      vermeld in de Regeling ontheffingen geslotenverklaring
      gedeelte binnenstad d.d. 23-10-1995.
    
    
    
      2.3. Tegen die weigering laat eiser een op 19 april 1999
      gedateerd bezwaarschrift indienen.
      Onder herhaling van de in het verzoekschrift aangevoerde reden
      voert eiser verder aan, dat hij in 1989 staande voor de keuze
      tussen een parkeerplaats voor zijn huis of een plaats tegen
      gereduceerd tarief in de Arsenaalparkeergarage, voor het
      laatste heeft gekozen niet vermoedende, dat een keuze voor het
      eerste alternatief hem thans zonder meer een ontheffing zou
      hebben opgeleverd. Van gemeentewege is hem toen niet op dit
      nadeel gewezen. Daarnaast voorziet de Regeling ontheffingen in
      ontheffing voor bijzondere gevallen. Niet valt in te zien
      waarom in casu geen sprake zou zijn van een bijzonder geval.
    
    
    
      2.4. Nadat Eiser op 28 juli 1999 was gehoord door de commissie
      als bedoeld in artikel 7:5 Awb, heeft verweerder op 6 oktober
      1999 het -thans bestreden- besluit op bezwaar genomen.
      Na de besluitvorming over de geslotenverklaring en deze
      procedure tot dan toe te hebben weergegeven overwegen B&W als
      volgt.
      Deze geslotenverklaring is samen met een groot aantal
      verkeersmaatregelen (met name ook geslotenverklaringen)
      getroffen in het kader van de in artikel 2 lid 1 onder a. en
      b. en artikel 2 lid 2, onder a. en b. van de Wegenverkeerswet
      1994 vermelde doelen: het bevorderen van de veiligheid op de
      weg; het beschermen van zwakkere verkeersdeelnemers,
      voetgangers en (brom)fietsers in het bijzonder; voorkomen c.q.
      beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast en hinder
      en voorkomen c.q. beperken van door het verkeer veroorzaakte
      aantasting van het karakter c.q. functie van objecten en
      gebieden. Dit als gevolg van het stimuleren van het gebruik
      van de fiets naar winkelgebieden, het beperken van het
      autogebruik in de binnenstad, het tegengaan van ongewenst
      doorgaand verkeer in buurt/wijk in de directe omgeving van de
      binnenstad, autoluwe straten nabij hoofdwinkels ten behoeve
      van de verbetering van de verkeersveiligheid,
      verkeersafwikkeling, het verblijfsklimaat en de leefbaarheid
      in de binnenstad een en ander zoals vermeld in het aan U
      gezonden besluit op Uw bezwaar tegen de geslotenverklaring.
      Gelet op de verkeersbelangen die met deze geslotenverklaringen
      worden gediend, hebben wij bij besluit d.d. 23 oktober 1995 op
      basis van artikel 87 van het Reglement Verkeersregels en
      Verkeerstekens (RVV) 1990 een stringent ontheffingenbeleid
      vastgesteld (U reeds eerder toegezonden). Voormeld beleid is
      ons inziens niet onredelijk of anderszins onaanvaardbaar te
      achten.
      Aangezien U in casu niet voldoet aan één of meer van de in het
      ontheffingenbeleid vermelde criteria om in aanmerking te komen
      voor een ontheffing en er in casu volgens ons niet zodanig
      bijzondere omstandigheden zijn, dat van het bestaande beleid
      dient te worden afgeweken, is Uw aanvraag ons inziens terecht
      afgewezen.
      Bovendien zou van het verlenen van een ontheffing aan U een
      ongewenste precedentwerking uitgaan, aangezien wij dan aan een
      groot aantal andere bewoners van de binnenstad ook een
      ontheffing zouden moeten verlenen. Dit zou tot gevolg hebben
      dat aan de doelen van de geslotenverklaringen (autoluwe
      binnenstad, beperken overlast verkeer e.a.) in ernstige mate
      afbreuk zou worden gedaan.
      Vervolgens verklaren B&W het bezwaarschrift ongegrond.
    
    
    
      2.5. Op 11 november 1999 ontvangt de rechtbank het
      beroepschrift van eiser. Eerst wijst hij op de eerder door hem
      aangevoerde argumenten voor een ontheffing. Verder stelt hij,
      dat hij evenals de bewoner met een parkeerplaats binnen het
      afgesloten gebied recht heeft op een ontheffing, omdat de
      keuze die hij in 1989 heeft gemaakt (zie 2.3.), niet tot zijn
      nadeel mag strekken, aangezien hij toen niet kon voorzien, dat
      zijn keuze zoveel jaren later een ontheffing in de weg zou
      staan. 
      Eiser concludeert tot vernietiging van het besluit op bezwaar.
    
    
    
      2.6. In hun verweerschrift van 8 december 1999 wijzen B&W op
      het gestelde in hun besluit op bezwaar en ontkennen verder ten
      stelligste, dat aan eiser destijds in 1989 de keuze is gelaten
      tussen een parkeerplaats voor zijn woning en een plaats in de
      parkeergarage tegen gereduceerd tarief, zodat van de door Oude
      Reimer bedoelde gelijkstelling met de bewoner met
      parkeerplaats geen sprake is. Ter zitting heeft de gemachtigde
      van B&W desgevraagd toegelicht, dat alleen degenen die op
      eigen terrein een parkeerplaats hebben, voor ontheffing in
      aanmerking komen. Tot die categorie behoort eiser niet.
      Bovendien is er evenmin sprake van zodanig bijzondere
      omstandigheden, dat van het bestaande beleid zou moeten worden
      afgeweken. De door eiser beschreven situatie in de binnenstad
      is inhaerent aan het wonen in de binnenstad.
      Het beroep van eiser dient ongegrond te worden verklaard.
    
    
    
    Het oordeel van de rechtbank.
    
    
      2.7. In het besluit op bezwaar hebben B&W chronologisch de
      geslotenverklaring van een groot aantal straten in de
      binnenstad geschetst. Parallel daaraan hebben B&W een
      ontheffingenbeleid ontwikkeld dat zijn neerslag heeft gevonden
      in de onder 2.2. bedoelde Regeling ontheffingen van 23 oktober
      1995. In het onderhavige geval is de weigering van een
      ontheffing aan de orde. Ter zitting is gebleken, dat inzake de
      geslotenverklaring door eiser een afzonderlijke procedure is
      gevoerd.
      In voormelde regeling zijn de criteria genoemd welke dienen
      als toetsingskader voor nieuwe aanvragen. Naast de in de
      Regeling genoemde dienstverleners komen -voor zover thans
      relevant- voor een ontheffing slechts in aanmerking bewoners
      met een parkeerplaats in het betrokken gebied. Daarnaast
      kunnen B&W in bijzondere gevallen een tijdelijke of
      structurele ontheffing verlenen.
    
    
    
      2.8. De wens van Eiser om een ontheffing is gegrond op de
      angst, die hij en zijn echtgenote hebben, wanneer zij tijdens
      de geslotenverklaring te voet van de parkeergarage door de
      onveilige binnenstad naar hun woning moeten lopen alsmede dat
      bezoek vanwege diezelfde angst wegblijft.
      De Regeling ontheffingen is het noodzakelijke gevolg van de
      geslotenverklaringen. Met verweerder is de rechtbank van
      oordeel, dat het doel van de geslotenverklaringen -het weren
      van het gemotoriseerd verkeer ter bevordering van de
      verkeersveiligheid van de niet-gemotoriseerde
      verkeersdeelnemers en van het verblijfsklimaat in de Venlose
      binnenstad- alleen kan worden bereikt bij een strak
      ontheffingenbeleid. De Regeling ontheffingen voorziet daarin
      en is duidelijk. Eiser voldoet niet aan de voorwaarden voor
      een ontheffing, omdat hij geen bewoner met parkeerplaats in
      het betrokken gebied is noch een dienstverlener. Evenmin
      kunnen zijn leeftijd en die van zijn echtgenote tesamen met de
      eerder genoemde angst gelden als een bijzonder geval in de zin
      van de Regeling, omdat het wonen in de binnenstad van de
      grote(re) steden, dus ook Venlo, in het huidige tijdsbeeld
      helaas wordt gekenmerkt door min of meer -mede afhankelijk van
      de leeftijd- ernstige gevoelens van onveiligheid gedurende de
      avond en nacht.
      Anderzijds kan eiser, nu hij er kennelijk voor kiest in de
      binnenstad te blijven wonen, zijn activiteiten in- en
      buitenshuis aanpassen aan de geslotenverklaringen. De
      conclusie van het bovenstaande is, dat het besluit van B&W op
      het bezwaar van eiser tegen de weigering hem een ontheffing te
      verlenen de toets die de rechter in deze toekomt, kan
      doorstaan.
      Mitsdien wordt beslist als volgt.
    
    
    
    3. Beslissing.
    
    De Arrondissementsrechtbank te Roermond;
    
    
      gelet op het bepaalde in artikel 8:70 van de Algemene wet
      bestuursrecht;
    
    
    verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Aldus gedaan door mrs. P.J. Voncken, E.J.A.M. Bakermans,
      voorzitter, en J.J.A. Kooijman, in tegenwoordigheid van mevr.
      mr. I.H.M. Hest als griffier en in het openbaar uitgesproken
      op 12 april 2000.
    
    
    
                        Voor eensluidend afschrift:
                             de wnd. griffier:
    
    
    
    
    
      verzonden op: 12 april 2000
      EvM
    
    
    
    
      Voor belanghebbende en het bestuursorgaan staat tegen deze
      uitspraak het rechtsmiddel hoger beroep open bij de Afdeling
      Bestuursrechtspraak van de Raad van State. De termijn voor het
      instellen van het hoger beroep bedraagt zes weken.