ECLI:NL:CBB:2001:AB1468, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 26-04-2001, AWB 99/254
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-04-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (vijfde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No. AWB 99/254					26 april 2001
      	11230
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te Deurne, appellante,
      tegen
      de Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, verweerder,
      gemachtigde: mr  L.P. de Wit, werkzaam bij verweerder.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 15 maart 1999, heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 3 februari 1999.
      Bij dat besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar dat appellante had gemaakt tegen 
      een beslissing inzake het verstrekken van tegemoetkoming in schade ingevolge artikel 86 
      van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren (hierna: Gwd).
      Met schrijven van 7 april 1999 heeft appellante de beroepsgronden aangevuld.
      Verweerder heeft op 3 juni 1999 een verweerschrift ingediend.
      Op 15 maart 2001 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden. Bij die gelegenheid 
      hebben partijen, appellante bij monde van haar vennoten B en 
      C, en verweerder bij monde van zijn gemachtigde, hun standpunten nader toegelicht. 
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Wettelijk kader en gehanteerde beleidsregels
      In de artikelen 86 tot en met 90 van de Gwd zijn voorschriften gegeven, betreffende het 
      verlenen van een tegemoetkoming in nader omschreven vormen van schade die voor 
      eigenaren van de betrokken dieren voortvloeit uit maatregelen, als bedoeld in afdeling 3 
      van hoofdstuk II van deze wet, gegeven ter voorkoming en bestrijding van ingevolge 
      artikel 15 aangewezen besmettelijke dierziekten bij onder andere vee.
      Hieromtrent is in artikel 86, eerste lid, aanhef en onder a, bepaald dat uit 's Rijks kas aan 
      de eigenaar een tegemoetkoming in de schade wordt uitgekeerd, indien de dieren krachtens 
      het bepaalde in artikel 22, eerste lid, onderdeel f, worden gedood.
      Ingevolge artikel 87 wordt, voordat dieren krachtens laatstvermeld voorschrift worden 
      gedood, de waarde daarvan vastgesteld.
      Bedoelde waardevaststelling geschiedt op grond van artikel 88, eerste lid, door een be‰digd 
      deskundige.
      Terstond nadat de waarde is vastgesteld, deelt verweerder - zo bepaalt artikel 89 - de 
      eigenaar het bedrag van de waardevaststelling mede.
      Ingevolge artikel 91 kan schade, veroorzaakt door de toepassing van maatregelen, als 
      bedoeld in artikel 17 of artikel 21, voor zover deze niet uit hoofde van artikel 86 of artikel 
      90 voor vergoeding in aanmerking komt, in door verweerder te bepalen bijzondere gevallen 
      geheel of gedeeltelijk uit 's Rijks kas worden vergoed.
      Met betrekking tot de wijze waarop verweerder gebruik maakt van de hem bij voornoemd 
      artikel 91 toegekende discretionaire bevoegdheid is uit de gedingstukken en het 
      verhandelde ter zitting van het College het volgende gebleken.
      Verweerder acht in ieder geval geen bijzonder geval, als bedoeld in dat artikel, aanwezig 
      indien de schade:
      - gering is;
      - niet onevenredig groot is gezien de omstandigheden van het geval;
      - tot het normaal te achten maatschappelijk risico moet worden gerekend;
      - behoort tot het normale bedrijfsrisico.
      Schade als gevolg van preventief ruimen ter bestrijding van de varkenspest die in 1997 is 
      uitgebroken, moet - naar de mening van verweerder - met uitzondering van schade waarop 
      artikel 86 of artikel 90 van de Gwd betrekking heeft, worden gerekend tot het normale 
      bedrijfsrisico. Immers, het houden van vee sluit het risico in, dat bij verdenking van een 
      besmetting met varkenspest moet worden overgegaan tot het treffen van maatregelen. Bij 
      preventief geruimde bedrijven wordt daarom in beginsel geen aanvullende 
      tegemoetkoming ingevolge artikel 91 van de wet worden verstrekt.
      Op dat uitgangspunt is een uitzondering gemaakt in die zin, dat bij preventief geruimde 
      fokvarkensbedrijven (ook wel zeugenbedrijven genoemd) normbedragen voor zeugen 
      worden toegekend.
      Verweerder heeft, wat betreft het al dan niet toekennen van aanvullende tegemoet-
      komingen ingevolge artikel 91, een onderscheid gemaakt tussen varkensmesterijen 
      enerzijds en zeugenbedrijven anderzijds, op de grond dat met het mesten van varkens na 
      staking van het betrokken bedrijf op betrekkelijk korte termijn weer een aanvang kan 
      worden gemaakt, maar dat het weer opstarten van een zeugenbedrijf aanzienlijk meer tijd, 
      inspanning en financi‰le middelen vergt.
      Voorts heeft verweerder met betrekking tot genoemde tegemoetkomingen een differentiatie 
      toegepast, waarbij het normbedrag per zeug afhankelijk is gesteld van de ondernemings-
      categorie waartoe het desbetreffende zeugenbedrijf kan worden gerekend. In dat verband is 
      een onderscheid gemaakt tussen topfokbedrijven (ook wel basisfokbedrijven genoemd), 
      subfokbedrijven en vermeerderingsbedrijven.
      Deze categorie‰n van bedrijven vormen als het ware de geledingen van de piramidale 
      structuur waarin de varkensbedrijven zijn onder te brengen.
      Bedrijven van de eerstgenoemde categorie, waarvan er in 1997 slechts ongeveer 15 
      bestonden, leggen zich toe op het produceren van fokvarkens en de levering daarvan aan 
      subfokbedrijven, welke met deze dieren doorfokken en fokdieren leveren aan 
      vermeerderingsbedrijven. In laatstbedoelde bedrijven worden de biggen geproduceerd, die 
      in de vleesvarkensbedrijven worden afgemest voor de slacht.
      Voor zeugen in preventief geruimde bedrijven, behorend tot een der genoemde categorie‰n, 
      golden aanvankelijk normbedragen van onderscheidenlijk fl. 1.900.--, fl. 1.800,-- en
      fl. 1.500,--.
      Verweerder heeft dat onderscheid gebaseerd op het verschil in tijd, inspanning en 
      financi‰le investeringen dat het weer opstarten van zeugenbedrijven behorend tot de 
      verschillende hiervoor genoemde ondernemingscategorie‰n, met zich brengt.
      Bij de preventieve ruiming van een zeugenbedrijf wordt de op grond van artikel 87 van de 
      Gwd vastgestelde taxatiewaarde van de zeugen vervangen door het normbedrag voor 
      zeugen, dat ingevolge voornoemde categorie-indeling voor het betrokken bedrijf geldt. 
      Indien het aldus bepaalde bedrag hoger is dan de getaxeerde waarde, wordt dat hogere 
      bedrag toegekend. In verreweg de meeste gevallen heeft dat - aldus verweerder - geleid tot 
      aanzienlijk hogere tegemoetkomingen
      Verweerder is bij de besluitvorming inzake de verstrekking van aanvullende 
      tegemoetkomingen, voor de beantwoording van de vraag tot welke ondernemingscategorie 
      een zeugenbedrijf moet worden gerekend, in eerste instantie afgegaan op de 
      registratiegegevens die berustten bij de Gezondheidsdienst voor Dieren (hierna: GD). Die 
      gegevens zijn verkregen op grond van de registratie van alle vestigingen waar varkens 
      aanwezig waren, alsmede van de categorie-aanduiding per vestiging. De melding van 
      dergelijke gegevens was voor de varkenshouders verplicht gesteld bij de Verordening 
      registratie varkenshouderijen 1990 van het Landbouwschap. Deze, door de varkenshouders 
      zelf geleverde, gegevens waren - aldus verweerder - de meest betrouwbare die destijds 
      voorhanden waren.
      Verweerder acht deze gegevens evenwel niet volledig bepalend voor de vaststelling van de 
      aard van een bedrijf. De betrokken ondernemer kan door middel van zijnerzijds te 
      verstrekken gegevens, waarbij kan worden gedacht aan boekhoudkundige en fiscale 
      gegevens, aannemelijk maken dat een van voornoemde registratie afwijkende categorie-
      indeling moet worden gehanteerd. Indien daaromtrent een kwestie aan de orde is, wordt de 
      ondernemer in de bezwaarprocedure de gelegenheid geboden zijn standpunt aannemelijk te 
      maken.
      Voor een bedrijfstypering in voormelde betekenis acht verweerder de economische 
      hoofdactiviteit van de betrokken onderneming beslissend. In dat verband wordt gelet op de 
      aard van de productie en van de producten die de onderneming afzet op de markt. Gezien 
      het voorafgaande is derhalve van belang of de onderneming zich in overwegende mate 
      toelegt op het fokken en verkopen van varkens voor de subfok of de vermeerdering, dan 
      wel op het fokken en verkopen van mestvarkens.
      Hieruit volgt - aldus verweerder - dat bijvoorbeeld het op beperkte schaal houden van 
      fokzeugen om te voorzien in een eigen behoefte aan vermeerderingszeugen in een bedrijf, 
      dat zijn inkomsten verwerft met het afzetten op de markt van mestvarkens, niet betekent 
      dat zulk een bedrijf aanspraak kan maken op toekenning van het normbedrag voor 
      subfokzeugen.
      Verweerder heeft ter toelichting op het onderhavige beleid voorts naar voren gebracht dat 
      met het stelsel van normbedragen niet is beoogd rekening te houden met verschillen in 
      kosten van het weer opstarten van een zeugenbedrijf, die optreden tussen individuele 
      bedrijven, behorend tot eenzelfde ondernemingscategorie.
      Derhalve is de bedrijfstypering beslissend voor de te hanteren normbedragen en wordt geen 
      rekening gehouden met omstandigheden betreffende de wijze van produceren binnen een 
      individuele onderneming.
      Het verdisconteren van dergelijke specifieke omstandigheden zou geen recht doen aan het 
      karakter van de onderhavige tegemoetkomingsregeling, welke niet strekt tot een volledige 
      vergoeding van geleden schade. Bovendien zou een dergelijke aanpak, in verband met de 
      grote problemen die zich voordeden als gevolg van de varkenspest, leiden tot een te grote 
      belasting van het bestuurlijk apparaat.
      Met ingang van 1 augustus 1997 zijn de normprijzen voor vermeerderingszeugen verlaagd 
      van fl. 1.500,-- naar fl. 1.150,--. In eerstgenoemd bedrag was inbegrepen een 
      tegemoetkoming voor biggen, waarbij werd uitgegaan van een vast, fictief, aantal biggen 
      per zeug. In de loop van 1997 liep het aantal biggen per zeug terug, terwijl men nog wel de 
      standaardvergoeding van fl. 1500,-- kreeg. Met ingang van 1 augustus 1997 is de 
      tegemoetkoming voor vermeerderingszeugen en biggen losgekoppeld. Voor 
      vermeerderingszeugen werd een tegemoetkoming van fl. 1.150,-- vastgesteld, terwijl voor 
      biggen vanaf dat moment de werkelijke waarde per dier werd vergoed.
      2.2	De vaststaande feiten
      - Het bedrijf van appellante is in verband met de uitbraak van klassieke varkenspest in 
      augustus 1997 preventief geruimd.
      - Verweerder heeft op grond van informatie van de GD het bedrijf van appellante 
      aangemerkt als een vermeerderingsbedrijf in vorenomschreven zin en appellante op 
      basis daarvan een tegemoetkoming toegekend in de schade in verband met de 
      ruiming van haar bedrijf.
      - In het bedrijf van appellante waren ten tijde van de ruiming onder meer aanwezig 499 
      vermeerderingszeugen, 30 subfokzeugen en 566 biggen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Bij het bestreden besluit heeft verweerder onder meer het volgende overwogen:
      "	Met ingang van 1 augustus 1997 zijn de normprijzen verlaagd en zijn de op het 
      bedrijf aanwezige biggen overeenkomstig het getaxeerde bedrag uitbetaald. 
      Indien het aldus bepaalde bedrag hoger is dan de getaxeerde waarde, wordt dit 
      hogere bedrag toegekend.
    
    
    
      Om te bepalen wat de aard is van het desbetreffende zeugenbedrijf wordt de 
      registratie van de varkenshouderijen bij de Stichting Gezondheidsdienst voor 
      dieren (hierna: GD) gehanteerd. Op grond van de Registratieverordening bevat 
      dit register immers de verplichte registratie van alle vestigingen waar varkens 
      aanwezig zijn alsmede de categorie(‰n) varkenshouderij die er per vestiging is. 
      Het register bevat gegevens die door de varkenshouder zelf zijn verstrekt en 
      betreft de meest betrouwbare informatie die omtrent de 
      varkenshouderijcategorie‰n voorhanden was en is.
    
    
    
      Ter discussie staat in dit geval niet of er inderdaad 30 subfokzeugen op uw 
      bedrijf aanwezig waren tijdens de taxatie. Dit staat immers in het 
      taxatierapport. Voor de toepassing van normprijzen moet worden gekeken naar 
      de aard van het bedrijf. Op grond van de door u overgelegde stukken is mij 
      gebleken dat de registratie bij de 	GD als vermeerderingsbedrijf juist was en is 
      mij gebleken dat u geen subfokbedrijf had ten tijde van het ruimen van uw 
      bedrijf. De hoofdactiviteit van uw bedrijf bestaat immers uit vermeerderen, het 
      produceren van varkens die op ander bedrijven worden afgemest ten behoeve 
      van de slacht. Er vindt, zoals u zelf ook stelt in uw bezwaarschrift, slechts 
      aanvoer van fokmateriaal plaats en geen afvoer (verkoop) van fokmateriaal.
    
    
    
      Nu uit de reeds beschikbare gegevens en de door u overgelegde stukken niet 
      gebleken is dat de registratie bij de GD als vermeerderaar onjuist zou zijn, moet 
      geconcludeerd worden dat de juiste normprijs is gehanteerd bij het vaststellen 
      van de schadeloosstelling.
    
    
    
      Wanneer, afhankelijk van het bedrijfstype, een normprijs van toepassing is, 
      geldt deze voor alle op het bedrijf aanwezige zeugen. De normprijzen voor de 
      verschillende typen bedrijven zijn gerelateerd aan de tijdsduur en de kosten die 
      verbonden zijn aan het weer opstarten van een bepaald type bedrijf. Uw 
      schadeloosstelling is afgestemd op het weer opstarten van een 
      vermeerderingsbedrijf en u bent derhalve niet in aanmerking gekomen voor een 
      hogere vergoeding voor subfokzeugen.
    
    
    
      Het doel van de normprijzen is het tegemoetkomen aan het feit dat 
      fokbedrijven en vermeerderaars gemiddeld meer tijd nodig hebben om tot de 
      gebruikelijke productie terug te keren dan vleesvarkensbedrijven. Om de 
      bedrijfsactiviteiten weer op te vatten hebben subfok- en basisfokbedrijven meer 
      tijd nodig dan vermeerderaars. De aanwezigheid van een relatief klein aantal 
      subfok- en basisfokzeugen op een vermeerderingsbedrijf is in de normprijs 
      verdisconteerd.
    
    
    
      In de praktijk blijkt dat vermeerderingsbedrijven overgaan tot het zelf houden 
      van subfokzeugen om de kans op de zogeheten 'insluip' van ziekten (zoals 
      varkenspest) te verkleinen. Indien er geen subfok- en basisfokzeugen aanwezig 
      zijn, dienen de moederdieren direct te worden aangekocht. De kosten van deze 
      twee vormen van bedrijfsvoering op vermeerderingsbedrijven lopen niet sterk 
      uiteen, zodat er geen gerechtvaardigd belang aanwezig is om een extra 
      vergoeding toe te kennen voor de subfok- en basisfokzeugen die op 
      vermeerderingsbedrijven worden gehouden."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van het beroep - samengevat - onder meer het volgende 
      tegen het bestreden besluit aangevoerd.
      Verweerder heeft niet aangegeven hoe de hoogte van de aanvullende schadevergoeding tot 
      stand is gekomen.
    
    
    
      Door bij de vaststelling van de aanvullende schadeloosstelling geen onderscheid te maken 
      tussen gewone vermeerderingsbedrijven en bedrijven met een eigen aanfoksysteem handelt 
      verweerder voorts in strijd met het formele en materi‰le zorgvuldigheidsbeginsel, het 
      evenredigheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel. Appellante dient meer kosten te maken 
      dan een gewoon vermeerderingsbedrijf om weer op het oude niveau te kunnen produceren.
      Een aanvullende schadeloosstelling per zeug afhankelijk van de aard van de zeug op grond 
      van het taxatierapport had meer recht gedaan aan de individuele omstandigheden van het 
      bedrijf.
      Voorts bestaat bij appellante sterk het vermoeden dat verweerder zijn bevoegdheid 
      ingevolge artikel 91 Gwd in casu heeft gehanteerd om het bedrijfsleven "mee te krijgen" in 
      zijn preventieve ruimingsbeleid en niet voor het doel waarvoor deze bevoegdheid in de 
      Gwd is opgenomen, namelijk het toekennen van extra schadevergoeding indien bijzondere 
      omstandigheden van het bedrijf daarom vragen. Ten opzichte van appellante heeft 
      verweerder in dat geval gehandeld in strijd met het verbod van d‚tournement de pouvoir.
      Tenslotte heeft appellante erop gewezen dat zij als gevolg van de hantering van de 
      normprijzen die per 1 augustus 1997 golden, een aanzienlijk lagere vergoeding heeft 
      gekregen dan het geval zou zijn geweest bij hantering van de normprijzen welke voordien 
      golden. Appellante acht dat niet redelijk.
      5.	De beoordeling van het geschil
      5.1	Met betrekking tot het door verweerder gehanteerde beleid, dat hiervoor onder 2.1 is 
      uiteengezet, overweegt het College in de eerste plaats dat, gezien de motivering die 
      verweerder heeft gegeven voor het maken van een onderscheid tussen 
      vleesvarkensbedrijven en fokvarkensbedrijven, waarbij in geval van preventieve ruiming 
      aan laatstvermelde bedrijven ingevolge artikel 91 van de Gwd een zogenoemde 
      aanvullende tegemoetkoming wordt verstrekt, niet kan worden staande gehouden dat voor 
      die keuze geen redelijke rechtvaardigheidsgrond is aan te wijzen. 
    
    
    
      Het College ziet, gelet op de door verweerder gegeven uiteenzetting omtrent verschillen in 
      karakter en bedrijfsvoering tussen de door hem onderscheiden categorie‰n van 
      zeugenbedrijven, evenmin grond voor het oordeel dat verweerder er niet in redelijkheid toe 
      heeft kunnen komen het normbedrag afhankelijk te stellen van de aard van het bedrijf, dan 
      wel dat verweerder de normbedragen voor de onderscheiden ondernemingscategorieen niet 
      in redelijkheid heeft kunnen vaststellen.
      Evenmin ziet het College, gelet op de door verweerder gegeven uiteenzetting 
      dienaangaande, grond voor het oordeel dat verweerder er niet in redelijkheid toe heeft 
      kunnen komen de normbedragen per 1 augustus 1997 vast te stellen, zoals hiervoor is 
      weergegeven.
      Het College acht het voorts niet rechtens onaanvaardbaar dat verweerder de 
      bedrijfstypering in eerste instantie heeft gebaseerd op de registratiegegevens van de GD, in 
      aanmerking genomen dat de betrokken varkenshouders de gelegenheid hebben gehad aan 
      de hand van de door henzelf naar voren te brengen administratieve en fiscale gegevens een 
      van de registratie afwijkende typering aannemelijk te maken.
      Voorts heeft verweerder bij genoemde typering de economische hoofdactiviteit van de 
      onderneming in redelijkheid beslissend kunnen achten, daarbij uitgaande van de aard van 
      de productie en van de producten die op de markt worden afgezet.
      Bij het voorgaand heeft het College mede in overweging genomen dat verweerder in 
      verband met de belasting waaraan het bestuurlijk apparaat in verband met de varkenspest 
      was blootgesteld, in het kader van de toepassing van artikel 91 van de Gwd heeft gekozen 
      voor een duidelijke en strikt te hanteren regeling. In verband met de ter zake dienende 
      feiten en omstandigheden is die benadering niet van redelijkheid ontbloot te achten.
      Mitsdien komt het College tot de slotsom dat verweerder de grenzen van een redelijke 
      beleidsbepaling niet heeft overschreden.
    
    
    
      5.2	Het College is, wat onderhavig geval betreft, van oordeel dat verweerder, die is afgegaan 
      op registratiegegevens van de GD, het bedrijf van appellante terecht heeft aangemerkt als 
      een vermeerderingsbedrijf.
      Op grond van de beschikbare gegevens moet worden geoordeeld dat de economische 
      hoofdactiviteit van appellantes onderneming, gezien de aard van de productie en de 
      producten die worden afgezet op de markt, het fokken en verkopen van mestvarkens betrof.
      Van de zijde van appellant zijn geen gegevens naar voren gebracht, die aanleiding geven 
      tot het innemen van een andersluidend standpunt.
      Zoals uit het vorenoverwogene blijkt, voorziet vorenomschreven beleid van verweerder 
      niet in het, in afwijking van het ingevolge de bedrijfstypering geldende normbedrag, 
      hanteren van een bijzondere, casu quo hogere, tegemoetkoming in verband met de 
      omstandigheid dat een vermeerderingsbedrijf op beperkte schaal fokzeugen houdt ter 
      voorziening in de eigen behoefte aan vermeerderingszeugen. Evenmin voorziet dit beleid 
      in een hogere dan de per 1 augustus 1997 geldende tegemoetkoming in verband met de 
      omstandigheid dat appellantes bedrijf kort na 1 augustus 1997 werd geruimd.
      Naar het oordeel van het College kan in hetgeen appellant heeft aangevoerd geen grond 
      worden gevonden voor de opvatting dat verweerder aanleiding had behoren te vinden in 
      een voor appellant gunstige zin af te wijken van de hierboven weergegeven beleidsregels. 
      Evenmin is het College gebleken dat verweerder zijn bevoegdheid ingevolge artikel 91 
      Gwd voor een ander doel heeft gebruikt dan waarvoor die bevoegdheid is verleend.
      Uit het vorenoverwogene volgt dat het beroep van appellant niet kan slagen.
      Het College acht ten slotte geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met 
      toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
      Aldus gewezen door mr H.C. Cusell, in tegenwoordigheid van mr A.J. Medze, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 26 april 2001
    
    
    w.g. H.C. Cusell						w.g. A.J. Medze