ECLI:NL:RBAMS:2007:BA9607, Rechtbank Amsterdam, 29-06-2007, 13/501817-05
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2007-06-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: - Vissen binnen of buiten de 12-mijlszone? Bij bepaling van 12-mijlszone wordt uitgegaan van de zgn. basislijn. Vraag is moet bij deze basislijn worden uitgegaan van a) de laagwaterlijn langs de kust of moet b) rekening worden gehouden met vóór de kust gelegen droogvallingen (waardoor de 12-mijlsgrens dus verder in zee komt te liggen). Rechter heeft bepaald dat laatste (dus b) het geval is.
      
      - verdachten hebben gevist met te kleine mazen in de netten (zgn binnenkuilen)

RECHTBANK AMSTERDAM
    
    
    Parketnummer: 13/501817-05
    
    Datum uitspraak: 29 juni 2007
    
    op tegenspraak, 
    
    
    
    VERKORT VONNIS
    
    
    van de economische politierechter in de strafzaak tegen:
    
    
    
    [verdachte],
    
    
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1977,
      ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens op het adres 
      [adres].
    
    
    
    
    De economische politierechter heeft beraadslaagd naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 15 juni 2007.
    
    
    
    1. Telastelegging
    
    Aan verdachte is telastegelegd hetgeen staat omschreven in de dagvaarding, waarvan een kopie als bijlage aan dit vonnis is gehecht. De in die dagvaarding vermelde telastelegging geldt als hier ingevoegd.
    
    
    2. Voorvragen
    
    
      De raadsman heeft ten verwere gevoerd dat het Openbaar Ministerie te Amsterdam niet ontvankelijk verklaard moet worden, aangezien de vervolging door het uitvaardigen van een voorlopige maatregel door het Openbaar Ministerie te Middelburg aldaar is aangevangen en mitsdien daar dient te worden voortgezet.
      De aan dit verweer ten grondslag liggende vooronderstelling dat het uitvaardigen van een voorlopige maatregel een daad van vervolging is, vindt geen steun in het recht. Reeds om deze reden faalt het verweer.
    
    
    
    3. Waardering van het bewijs
    
    3.1 Beoordeling van het bewijsverweer
    
    
      De raadsman heeft betoogd dat de [naam vaartuig] zich, waar het betreft de in de tenlastelegging genoemde positie 51.45.8 Nb, 003.17.6 Ol, buiten het in artikel 29 Verordening (EG) 850/98 bedoelde gebied bevond en mitsdien van het tenlastegelegde feit dient te worden vrijgesproken. Voor de overige drie posities geldt volgens de raadsman dat niet kan worden bewezen dat de [naam vaartuig] aldaar heeft gevist.
      Dit tweede verweer treft doel. Het enkele feit dat een visserijvaartuig gedurende een periode van ongeveer een half uur slechts een geringe afstand aflegt, is onvoldoende om tot een bewezenverklaring te kunnen komen van het ten laste gelegde gebruik maken van boomkorren.
    
    
    
      Ter onderbouwing van eerstbedoeld verweer heeft de raadsman allereerst aangevoerd dat – zakelijk weergegeven – als basislijn zoals bedoeld in artikel 29 Verordening (EG) 850/98 heeft te gelden de laagwaterlijn langs de kust (zoals bedoeld in artikel 5 van de United Nations Convention on the Law of the Sea –UNCLOS III), en niet, zoals kennelijk het Openbaar Ministerie meent, de basislijn ter bepaling van de territoriale zee. Steun voor dit standpunt vindt de raadsman in artikel 34 Verordening (EG) 850/98. Daarin is expliciet bepaald dat de 12-mijlszone van de kusten van het Verenigd Koninkrijk en Ierland wordt gemeten vanaf de basislijnen vanwaar de territoriale wateren worden gemeten. A contrario zou hieruit volgen dat voor Nederland, waar deze koppeling met de territoriale wateren in artikel 29 van de onderhavige verordening niet wordt gemaakt, de ‘gewone’ in artikel 5 UNCLOS III bepaalde basislijn geldt.
      Voorts heeft de raadsman eerstgenoemd verweer onderbouwd door erop te wijzen dat ten tijde van de vermeende overtreding de feitelijke situatie zo was dat als relevante basislijn niet langer gold de droogvalling voor de kust van Schouwen, maar – door het verdwijnen van deze droogvalling – de kustlijn van Schouwen zelf. Hierdoor is de 12-mijlszone richting kust verschoven en heeft de [naam vaartuig] zich buiten deze zone bevonden.
    
    
    
      De economische politierechter overweegt dienaangaande als volgt.
      Het verweer werpt in zijn kern de vraag op of bij de bepaling van de in artikel 29 Verordening 850/98 bedoelde 12-mijlszone, evenals het geval is bij de bepaling van de Nederlandse territoriale zee, rekening moet worden gehouden met uit de kust gelegen bodemverheffingen of droogvallingen. Indien dit zo zou zijn, dan geldt, voor zover hier relevant, de laagwaterlijn van een droogvalling voor de kust van Schouwen als uitgangspunt voor de bepaling van de 12-mijlszone, zoals ook op de officiële, ten tijde van het ten laste gelegde feit geldende zeekaart 110 d.d. 3 januari 2002, staat aangegeven. In dat geval heeft verdachte in verboden gebied gevist. Indien echter uitsluitend de laagwaterlijn langs de kust relevant is, zoals door de raadsman betoogd, dan heeft bedoelde droogvalling geen betekenis, ligt de 12-mijlsgrens dichter bij de kust en heeft verdachte gevist buiten de 12-mijlszone.
    
    
    
      Vast staat dat in Verordening (EG) nr. 850/98 niet is neergelegd wat als basislijn voor de bepaling van de Nederlandse 12-mijlszone, bedoeld in artikel 29, moet worden aangemerkt. De hierboven genoemde a contrario redenering biedt enige steun aan het standpunt van de raadsman, maar is niet doorslaggevend. Acht moet met name worden geslagen op hetgeen wordt verstaan onder ‘basislijn’ in verwante regelgeving, alsmede op het door Verordening (EG) nr. 850/98 te beschermen belang.
      Ten aanzien van het eerste: vanuit de optiek van consistente en voor justitiabelen begrijpelijke en hanteerbare wetgeving zal het uitgangspunt moeten zijn dat begrippen in verwante regelingen dezelfde inhoud hebben. In dat kader geldt dat in de Nederlandse visserijregelgeving algemeen als basislijn wordt aangemerkt de basislijn van de territoriale zee. Men vergelijke de Machtigingswet instelling visserijzone, de Beschikking visserij visserijzone, zeegebied en kustwateren alsmede de Regeling eisen, administratie en registratie inzake uitoefening visserij. Aan deze laatste regeling ligt, evenals in onderhavige zaak, communautaire regelgeving ten grondslag. Artikel 17 van de Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid, welke verordening ten dele dezelfde doelstellingen als Verordening (EG) nr. 850/98 heeft, machtigt de lidstaten tot bepaalde beperkende maatregelen binnen een 12-mijlszone ‘vanaf de basislijnen’, waarbij de Nederlandse wetgever, zoals aangegeven, de basislijn van de territoriale zee van Nederland als relevante basislijn heeft aangewezen.
      Op grond van het voorgaande moet ervan worden uitgegaan dat waar artikel 29 van Verordening (EG) nr. 850/98 verwijst naar de ‘basislijn’ bedoeld is de basislijn van de Nederlandse territoriale wateren. Dit sluit ook aan bij het uit de benaming en de considerans van de onderhavige verordening blijkende te beschermen belang: de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen. De verwezenlijking van deze doelstelling, die door de lidstaten zo veel mogelijk moet worden bevorderd, is immers gebaat bij een zo ruim mogelijk gebied waarbinnen het regime van Verordening (EG) nr. 850/98 geldt. Dit is het geval indien als basislijn wordt gehanteerd de basislijn vanwaar de territoriale wateren worden gemeten, dus inclusief eventuele droogvallingen voor de kust.
    
    
    
      Opgemerkt moet worden dat blijkens het dossier verdachte zelf kennelijk eveneens is uitgegaan van de ‘territoriale’ basislijn, aangezien anders onbegrijpelijk is waarom hij tegenover de opsporingsambtenaren heeft verklaard dat hij de – ten gevolge van het verdwijnen van de droogvalling voor de kust van Schouwen - ‘verlegde’ 12-mijlsgrens had aangehouden. 
      Op dit verdwijnen van bedoelde droogvalling steunt het tweede deel van de onderbouwing van het door de raadsman gevoerde verweer: op 15 december 2004 was de droogvalling niet langer aanwezig en was hoe dan ook de laagwaterlijn langs de kust bepalend. Ook hierin kan de raadsman niet worden gevolgd. Rechtens bepalend is de officiële van overheidswege uitgegeven zeekaart. Op de datum van de tenlastegelegde feiten gold de kaart d.d. 3 januari 2002, met de mede met inachtneming van de droogvalling voor Schouwen bepaalde 12-mijlszone. Dat verdachte berichten had ontvangen dat de grens zou verschuiven en zulks kennelijk reeds in de door hem gebruikte plotter was aangegeven (naast de ‘oude’ grens), doet er niet aan af dat de jure tot 22 december 2004, de datum van het verschijnen van de nieuwe zeekaart 110, een andere situatie gold. Verdachte als ervaren visser had hiervan minst genomen op de hoogte moeten zijn.
    
    
    Uit het voorgaande volgt dat het verweer moet worden verworpen, dat verdachte in verboden wateren viste en dat van een verontschuldigbare dwaling geenszins sprake kan zijn.
    
    Voor zover voorts door de raadsman is betoogd dat de in het geding zijnde wettelijke regels zich uitsluitend richten tot de ondernemer en niet mede tot natuurlijke personen, treft het geen doel. Noch de bewoordingen noch de strekking van de onderhavige bepalingen bieden steun aan het standpunt van de raadsman. Dientengevolge heeft te gelden dat het conform artikel 51 van het Wetboek van Strafrecht aan het Openbaar Ministerie is om te beslissen wie het vervolgt: de rechtspersoon, de natuurlijke persoon (al dan niet als leidinggevende of opdrachtgever) of beide.
    
    
      3.2 De economische politierechter acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte 
      op 15 december 2004, in de Nederlandse territoriale zee, met het vissersvaartuig [naam vaartuig], welk vaartuig een lengte over alles had van 43,99 meter
      - 2 boomkorren heeft gebruikt in een geografische zone, genoemd in artikel 29, eerste lid, van verordening nr. 850/98, te weten in de zone van twaalf mijl van de kust van Nederland, immers heeft hij genoemd gesleept tuig gebruikt op of nabij de positie 51.45.8 Nb, 003.17.6 Ol, en
      - voorzieningen aan netten heeft aangebracht, die de mazen in enig deel van het net konden versperren en de feitelijke afmetingen daarvan konden verkleinen (verdachte had binnenkuilen in de netten aangebracht met een kleinere maaswijdte dan die van de netten)
    
    
    
    4. Het bewijs
    
    De economische politierechter grondt zijn beslissing dat verdachte het bewezen geachte heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat.
    
    
    5. De strafbaarheid van de feiten
    
    De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
    
    6. De strafbaarheid van verdachte
    
    Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
    
    
    7. Motivering van de straffen en maatregelen
    
    De officier van justitie heeft bij requisitoir gevorderd dat verdachte ter zake van de door hem bewezengeachte feit zal worden veroordeeld tot een geldboete van € 5.000,- alsmede tot tweemaal een geldboete ter hoogte van  € 5.000,-, waarvan een gedeelte, groot € 2.500,- voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.
    
    De bewezenverklaarde feiten zijn zeer ernstig. Door te vissen binnen de 12-mijlszone alsmede door gebruik te maken van kuilen met aanmerkelijk te kleine mazen, wordt welbewust inbreuk gemaakt op de regelgeving die de vispopulatie beoogt te beschermen. Enkel voor eigen gewin op korte termijn, brengt verdachte de populatie en daarmee de toekomstige broodwinning van zichzelf en zijn collega-vissers in gevaar. Bovendien verschaft verdachte zich op illegale wijze een voordelige concurrentiepositie ten opzichte van vissers die zich wel aan de regels houden. De economische politierechter acht dan ook boetes van aanzienlijke omvang op zijn plaats. Uit speciaal preventieve overwegingen, derhalve ter voorkoming van toekomstige inbreuken door verdachte, zal een deel van die boetes voorwaardelijk worden opgelegd.
    
    De hierna te noemen strafoplegging is voorts in overeenstemming met de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en de persoon en de draagkracht van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.
    
    
    8. Toepasselijke wettelijke voorschriften
    
    
      De op te leggen straffen zijn gegrond op 
      - de artikelen 14a, 14b, 14c, 23, 24c en 62 van het Wetboek van Strafrecht
      - de artikelen 1 en 6 van de Wet op de economische delicten
      - artikel 4 van de Visserijwet 1963
      - artikel 3 van het Reglement zee- en kustvisserij 1977
      - de artikelen 3 en 4 Regeling technische maatregelen 2000
      - artikel 29 Verordening (EG) 850/98
    
    
    
    De economische politierechter komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
    
    
    
    
    
    9. Beslissing
    
    Verklaart bewezen dat verdachte het telastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 3.2 is aangegeven.
    
    Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is telastegelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
    Het bewezenverklaarde levert op:
    
    Overtreding van een voorschrift gesteld krachtens artikel 4 van de Visserijwet 1963, meermalen gepleegd.
    
    
    Verklaart het bewezene strafbaar.
    
    Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.
    
    
    Veroordeelt verdachte tot tweemaal een geldboete van € 5.000 (vijfduizend euro), bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door hechtenis van 55 dagen. 
    
    Beveelt dat van deze geldboetes telkens het gedeelte van € 2.500 (tweeduizend vijfhonderd euro), bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door hechtenis voor de tijd van 27 dagen, niet tenuitvoergelegd zal worden, tenzij de rechter later anders mocht gelasten als de verdachte zich voor het einde van de op 2 jaren gestelde proeftijd opnieuw aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
    
    Veroordeelt verdachte voorts tot een geldboete ter hoogte van € 5.000 (vijfduizend euro), bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door hechtenis voor de tijd van 55 dagen;
    
    
    
       Dit vonnis is gewezen door 
      mr. H.M.J. Quaedvlieg, economische politierechter,
      in tegenwoordigheid van mr. D. West, griffier
      en uitgesproken op de openbare terechtzitting van de economische politierechter van 
      29 juni 2004.