ECLI:NL:CBB:2001:AB0311, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 18-01-2001, AWB 99/225
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-01-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (vijfde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No. AWB 99/225						18 januari 2001
      	21500
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A, te B, appellant,
      tegen
      de Stichting Toezicht Effectenverkeer, zetelend te Amsterdam, verweerster,
      gemachtigde: mr drs M.J. Bloot, werkzaam bij verweerster.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 9 maart 1999 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerster van 28 januari 1999.
      Bij dit besluit heeft verweerster beslist op het bezwaar van appellant tegen de voor 1998 
      opgelegde heffing ingevolge de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (hierna: Wte 1995).
      Bij brief van 2 april 1999 heeft appellant de gronden van zijn beroep uiteengezet.
      Op 28 mei 1999 heeft verweerster een verweerschrift ingediend.
      Op 7 december 2000 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden, alwaar partijen hun 
      standpunt hebben toegelicht.
    
    
    
    
      2.	De grondslag van het geschil
      	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Aan appellant is een vergunning verleend als bedoeld in artikel 7, eerste lid van de 
      Wte 1995 als effecteninstelling voor het uitoefenen van de functie van local trader op 
      de AEX Agrarische Termijnmarkt (AAT).
      - Bij besluit van 30 september 1998 heeft verweerster aan appellant een heffing 
      opgelegd als bedoeld in de Kostenregeling Wet toezicht effectenverkeer 1995 
      (Kostenregeling) en de daarbij behorende Regeling van 10 juni 1998 houdende 
      vaststelling van de bedragen voor 1998 (Regeling 1998). 
      - Hiertegen heeft appellant bij brief van 12 oktober 1998 een bezwaarschrift ingediend.
      - Bij het bestreden besluit van 28 januari 1999 heeft verweerster de bezwaren van 
      appellant met betrekking tot het vaste deel van de heffing gegrond verklaard en met 
      betrekking tot het variabele deel van de heffing ongegrond verklaard.
      - Het beroep is gericht tegen laatstvermeld onderdeel van het bestreden besluit.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Bij het bestreden besluit heeft verweerster onder meer het volgende overwogen:
      "	A is een aan AEX toegelaten instelling waaraan op grond van artikel 9 Wte 
      1995 een vergunning is verleend als bedoeld in artikel 7, eerste lid Wte 1995 
      voor het uitoefenen van de functie van local trader op AAT. Uit het hierboven 
      beschreven wettelijk kader volgt dat het opleggen van een heffing is gekoppeld 
      aan een vergunning als bedoeld in artikel 7, eerste lid Wte 1995. Op grond van 
      artikel 5, zesde lid Kostenregeling valt de heffing voor de instellingen die zijn 
      toegelaten tot een erkende effectenbeurs in de zin van artikel 22 Wte 1995, 
      uiteen in een bedrag dat afhankelijk is van de functie welke de instelling 
      uitoefent en een bedrag dat afhankelijk is van de omvang van het eigen 
      vermogen van de instelling. Daarbij is van belang dat het voor de heffing niet 
      relevant is of de diensten waarvoor een vergunning is verleend daadwerkelijk 
      worden verricht.
    
    
    
    
    
    
      Zoals hierboven reeds aangehaald is A een vergunning verleend bij brief d.d. 3 
      juli 1998, voor het uitoefenen van de functie van local trader op AAT. Met 
      betrekking tot het vaste deel van de heffing bepaalt de Regeling 1998 dat een 
      tussenpersoon AAT Ÿ 3.200,- in rekening wordt gebracht. Andere functies op 
      AAT waren ten tijde van de vaststelling van de Regeling 1998 niet 
      gereglementeerd. De functie van local trader AAT is pas sinds 20 april 1998 
      gereglementeerd, de datum waarop het gewijzigde AAT reglement in werking 
      is getreden. Nu de functie van local trader niet in de Regeling 1998 is 
      opgenomen, is de STE van oordeel dat de grondslag voor een heffing voor de 
      uitoefening van deze functie ontbreekt en uw bezwaar op dit onderdeel gegrond 
      is. De door u genoemde mogelijkheid de vaste kosten gelijk te stellen aan de 
      heffing voor instellingen welke dezelfde functie uitoefenen op AEX 
      Optiebeurs, behoeft derhalve geen verdere bespreking.
    
    
    
      Artikel 5, zesde lid Kostenregeling bepaalt dat het variabele deel van de heffing 
      afhankelijk is van de omvang van het eigen vermogen van de instelling. Gezien 
      het feit dat A als rechtsvorm een eenmanszaak is, vormt het persoonljik 
      vermogen van de bestuurder onderdeel van het eigen vermogen van A, om 
      reden dat de bestuurder van de eenmanszaak met zijn volledige vermogen 
      aansprakelijk is. Derhalve is de hoogte van de variabele kosten mede 
      afhankelijk van het persoonlijk vermogen van de heer A. De STE is dan ook 
      van oordeel dat voor dit onderdeel van de heffing een grondslag bestaat en uw 
      bezwaar voor dit onderdeel ongegrond is."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellant
      Het beroep van appellant richt zich tegen de wijze van berekening van het variabele deel 
      van de opgelegde heffing. Naar zijn mening dient slechts het door hem voor de uitoefening 
      van zijn functie van local trader gereserveerde werkkapitaal van fl. 200.000,-- als grondslag 
      voor de berekening van dit deel van de heffing te gelden. Hij vindt het onredelijk dat voor 
      eenmanszaken, als de zijne, dat deel van de heffing wordt vastgesteld op basis van het 
      gehele eigen vermogen. Daarnaast is naar zijn mening de gehele heffingensystematiek 
      nadelig voor de kleinere handelaren.
      Voorts verwijt hij verweerster hem niet te hebben gehoord alvorens een beslissing te 
      nemen op zijn bezwaarschrift.
    
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Hetgeen appellant heeft aangevoerd stelt op de eerste plaats de redelijkheid van de 
      (toepassing van) Kostenregeling en van de Regeling 1998 aan de orde. Het College 
      overweegt hieromtrent als volgt. 
      De in het geding zijnde heffing strekt tot het in rekening brengen van de kosten van het 
      door verweerster uit te oefenen toezicht ten aanzien van de onder haar toezicht gestelde 
      personen en instellingen. In de Kostenregeling is de vaststelling van de te heffen bedragen 
      gerelateerd aan de door verweerster over het betrokken jaar te maken kosten en worden de 
      te heffen bedragen gedifferentieerd naar de door de effecteninstelling te verrichten diensten 
      en het eigen vermogen, zulks in verband met de aard en reikwijdte van het uit te oefenen 
      toezicht. Op grond daarvan zijn in de Regeling 1998 concrete bedragen neergelegd.
      Gegeven het bepaalde in de Wte 1995 ziet het College geen grond voor het oordeel dat de 
      Kostenregeling en de bijbehorende Regeling 1998 in strijd zijn met de wet of met een 
      andere regeling van hogere orde. Evenmin valt in te zien dat de Kostenregeling de toets aan 
      de algemene rechtsbeginselen niet kan doorstaan.
      Gelet op de overwegingen die aan de Kostenregeling ten grondslag liggen kan voorts niet 
      worden staande gehouden dat de Regelgever, te weten de Minister van Financi‰n, in 
      aanmerking genomen de belangen die hem ten tijde van de totstandkoming van de 
      Kostenregeling bekend waren of behoorden te zijn, waaronder mede begrepen de belangen 
      van eenmansbedrijven als die van appellant, bij afweging van alle betrokken belangen niet 
      in redelijkheid tot de vaststelling van de Kostenregeling en van de Regeling 1998 is 
      kunnen overgaan.
      Ten aanzien van hetgeen appellant heeft gesteld omtrent de heffing bezien in relatie tot zijn 
      positie als eenmanszaak, merkt het College nog op dat de rechtsvorm waarin een 
      onderneming wordt uitgeoefend een keuze is van de betrokkene, welke keuze kan worden 
      gemaakt op basis van de afweging van de voor- en nadelen die aan de verschillende 
      rechtsvormen zijn verbonden.
      In verband met het voorafgaande moet worden geconcludeerd dat de Kostenregeling en de 
      Regeling 1998 alsmede de toepassing daarvan in het onderhavige geval, de rechterlijke 
      toetsing kunnen doorstaan.
      Het College volgt appellant tenslotte niet in zijn betoog met betrekking tot verweersters 
      hoorplicht. Ingevolge het bepaalde bij artikel 7:3 van de Algemene wet bestuursrecht 
      (Awb) kan een bestuursorgaan indien uit het bezwaarschrift aanstonds blijkt dat de 
      bezwaren van de indiener ongegrond zijn en er redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is over 
      die conclusie, afzien van het horen. Het College is van oordeel dat verweerster, gezien het 
      gebonden karakter van de toepasselijke voorschriften, op goede gronden heeft kunnen 
      afzien van het horen van appellant.
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen dient het beroep van appellant ongegrond te 
      worden verklaard.
      Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing 
      van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Aldus gewezen door mr H.C. Cusell, in tegenwoordigheid van mr J.A. Hoovers-Backaert, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 18 januari 2001.
    
    
      w.g. H.C. Cusell				de griffier bevindt 
      zich in de 
      onmogelijkheid de        
      uitspraak mede te          
      ondertekenen.