ECLI:NL:RBMAA:2008:BC7290, Rechtbank Maastricht, 20-03-2008, 03-700545-06
Rechtbank Maastricht — Uitspraak 
Datum: 2008-03-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Vrijspraak van ontucht wegens ontbreken van wettig en overtuigend bewijs. De versie van het slachtoffer van wat er gebeurd zou zijn acht de rechtbank niet doorslaggevend. De rechtbank overweegt dat de bekennende verklaring van de verdachte, bij gelegenheid van zijn verhoor bij de politie afgelegd, onvoldoende specifiek is. Op essentiële punten is niet doorgevraagd door de verhorende opsporingsambtenaren.

RECHTBANK MAASTRICHT
      Sector Strafrecht
    
    
    Parketnummer: 03/700545-06
    
    Datum uitspraak: 20 maart 2008
    
    Dit vonnis is naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 6 februari 2008 en 6 maart 2008 op tegenspraak gewezen door de meervoudige kamer voor strafzaken in de zaak tegen
    
    
      [naam verdachte],
      geboren te [geboorteplaats en datum verdachte],
      wonende te [adres verdachte].
    
    
    De tenlastelegging
    
    Aan de verdachte is ten laste gelegd dat
    
    
      hij in of omstreeks de periode van 01 januari 2006 tot en met 28 februari 2006 in 
      de gemeente Maastricht, meermalen, althans eenmaal, (telkens) met [naam slachtoffer] (geboren op 12 juli 1992), die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, buiten echt, een of meer ontuchtige handeling(en) heeft gepleegd, bestaande uit het meermalen, althans eenmaal, (telkens)
      - brengen en/of houden van zijn, verdachtes, hand in de broek en/of de 
        onderbroek van die [naam slachtoffer] en/of
      - vastpakken en/of vasthouden van de penis van die [naam slachtoffer] en/of
      - knijpen in de penis van die [naam slachtoffer].
    
    
    Verbeterde schrijffout
    
    Ten gevolge van een kennelijke schrijffout staat in de dagvaarding in het ten laste gelegde vermeld de naam ["naam slachtoffer"] in plaats van ["naam slachtoffer"]. De rechtbank herstelt deze fout, aangezien dit mogelijk is zonder dat de verdachte daardoor in zijn verdediging wordt geschaad.
    
    Het requisitoir
    
    
      De officier van justitie heeft ter terechtzitting gevorderd dat de verdachte ter zake van het feit zal worden veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van negen maanden. 
      De officier van justitie heeft daartoe aangevoerd dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan op grond van de verklaring van[naam slachtoffer] en de tweede, bekennende verklaring van de verdachte bij gelegenheid van diens verhoor bij de politie. Deze verklaring van de verdachte sluit in essentie aan op de aangifte van [naam slachtoffer], aldus de officier van justitie. De officier van justitie hecht geen waarde aan de naderhand door de verdachte en diens familieleden gegeven versie van wat er gebeurd is.
      De raadsman heeft geconcludeerd tot vrijspraak van het ten laste gelegde. De raadsman heeft hiertoe aangevoerd dat de verdachte onder enorme druk van de verhorende politieambtenaren een bekennende verklaring heeft afgelegd, waarbij hij tevens werd beledigd en vernederd. Voorts heeft de raadsman geconcludeerd dat de context waarin [naam slachtoffer] het voorval heeft geplaatst bezijden de waarheid is. Op basis van de verklaringen van de vrouw, dochter en zoon van de verdachte staat volgens de raadsman vast, dat de verdachte naar de slaapkamer van zijn zoon is gegaan vanwege de ruzie tussen zijn zoon en [naam slachtoffer]. De verdachte heeft vervolgens [naam slachtoffer] bij de keel en het kruis gepakt en hem de deur gewezen. Deze handeling kan volgens de raadsman niet gekwalificeerd worden als een ontuchtige handeling.
    
    
    
    De vrijspraak
    
    
      De rechtbank overweegt het volgende.
      Uit het onderzoek ter terechtzitting, de inhoud van de processtukken en de verklaringen van de getuigen, zoals afgelegd ter terechtzitting op 6 februari 2008 en op 6 maart 2008, is de rechtbank gebleken dat er twee versies bestaan van wat er gebeurd zou zijn. Deze versies zijn in essentie niet met elkaar te verenigen. [naam slachtoffer] heeft verklaard dat de verdachte in het bijzijn van zijn zoon [naam zoon] met zijn hand in[naam slachtoffer] broek is geweest en in [naam slachtoffer] penis heeft geknepen. De verdachte heeft verklaard dat hij [naam slachtoffer] bij hemd/kraag en kruis heeft gepakt om een einde te maken aan een ruzie tussen de twee kinderen.
      De rechtbank komt tot de conclusie dat er voor beide versies aanwijzingen in het dossier voorhanden zijn, doch is van oordeel dat de gegevens uit het dossier, mede bezien in het licht van de ter terechtzitting door de getuigen afgelegde verklaringen, onvoldoende redengevend zijn om de versie van [naam slachtoffer] van doorslaggevende betekenis te achten en daarmee tot een bewezenverklaring te komen van het ten laste gelegde. Hierbij is van belang dat de tweede, bekennende verklaring van de verdachte, bij gelegenheid van zijn verhoor bij de politie afgelegd, naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende specifiek is om tot een ander oordeel te komen. Op essentiële punten is door de verhorende opsporingsambtenaren niet doorgevraagd, waardoor onduidelijkheid omtrent de interpretatie van deze verklaring blijft bestaan.
    
    
    Gelet op bovenstaande acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte is ten laste gelegd. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
    
    
    DE BESLISSING:
    
    De rechtbank verklaart niet wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan en spreekt hem daarvan vrij.
    
                                                                                    
     
    Dit vonnis is aldus gewezen door mr. J.H. Klifman, voorzitter, mr. J.F.W. Huinen en mr. M. Senden, rechters, in tegenwoordigheid van mr. A.P. Jansen, griffier, en uitgesproken ter openbare zitting van deze rechtbank op 20 maart 2008