ECLI:NL:CBB:2010:BN4993, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 28-07-2010, AWB 09/721
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2010-07-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Regeling GLB-inkomenssteun 2006; bedrijfstoeslag 2008; geen kennelijke fout

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      Zesde enkelvoudige kamer
    
    
    
    
      AWB 09/721				28 juli 2010
      5101 Regeling GLB-inkomenssteun 2006
    
    
    
     
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      A B.V., te B, appellante,
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, verweerder,
      gemachtigde: mr. D.L. Hoogenkamp, werkzaam bij verweerders Dienst Regelingen.
    
    
     
    
    
      1.	De procedure
      Appellante heeft  bij brief van 1 mei 2009, bij het College binnengekomen op 7 mei 2009 in een door TNT-post op 4 mei 2009 afgestempelde enveloppe, beroep ingesteld tegen een besluit van verweerder van 24 maart 2009.
      Bij dit besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar van appellante tegen een besluit van 6 februari 2009, waarbij verweerder de bedrijfstoeslag van appellante voor het jaar 2008 heeft vastgesteld op grond van de Regeling GLB-inkomenssteun 2006. 
      Bij brief van 9 juli 2009 heeft verweerder een verweerschrift ingediend en de op de zaak betrekking hebbende stukken overgelegd.
      Op 28 mei 2010 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgehad, waarbij namens appellante C en D zijn verschenen. Verweerder werd ter zitting vertegenwoordigd door zijn gemachtigde.
    
    
    
      2.	De beoordeling van het geschil
      2.1	Bij besluit van 6 februari 2009 heeft verweerder de bedrijfstoeslag van appellante voor het jaar 2008, na aftrek van de modulatiekorting van 5%, vastgesteld op € 32.994,53. Bij het bestreden besluit is het bezwaar van appellante tegen dit besluit ongegrond verklaard.
      2.2	Appellante heeft, samengevat weergegeven, het volgende tegen het bestreden besluit aangevoerd.
      Appellante heeft van haar 7 op het Overzicht gewaspercelen opgegeven percelen per abuis haar grootste perceel van 11.50 ha niet aangekruist voor uitbetaling van haar toeslagrechten. Ten onrechte heeft verweerder nagelaten haar te waarschuwen dat zij daardoor niet al haar toeslagrechten zal verzilveren.
      Het kan niet zo zijn dat een dergelijke kleine administratieve misslag er toe leidt dat appellante een fors bedrag aan bedrijfstoeslag misloopt. Daarbij komt dat de toeslagrechten door appellante in het verleden zelf zijn opgebouwd en dat de bedrijfstoeslag in feite een vorm van inkomenstoeslag is, waarop appellante recht heeft.
      Bovendien is er sprake van een kennelijke fout in de zin van artikel 19 van Verordening (EG) nr. 796/2004. 
      2.3	Volgens verweerder is er geen sprake van een kennelijke fout in de aanvraag. Het verschil tussen hetgeen appellante heeft aangevraagd en hetgeen zij maximaal kon aanvragen, is niet zo groot dat dit verweerder bij een summier onderzoek van de aanvraag direct had moeten opvallen. Daarnaast is het niet onlogisch om niet alle toeslagrechten te laten uitbetalen hoewel er voldoende grond beschikbaar is. Zo kan het zijn dat het niet voor uitbetaling opgegeven perceel 2 perceel niet voldoet aan de subsidiabiliteitsvoorwaarden of dat appellante zich zou willen onttrekken aan controles op dat perceel. Het is niet aan verweerder zich te verdiepen in de motieven van appellante om niet maximaal steun aan te vragen. 
      2.4	Het College overweegt allereerst dat er in het onderhavige geval, buiten artikel 19 van Verordening (EG) nr. 796/2004, rechtens geen herstelmogelijkheid bestaat. Dit betekent dat voor wijziging van appellantes aanvraag om uitbetaling van de bedrijfstoeslag voor 2004 alleen plaats is, indien sprake is van een kennelijke fout in de zin van artikel 19 van Verordening (EG) nr. 796/2004.
      Het College overweegt te dien aanzien, mede onder verwijzing naar zijn uitspraken van 2 oktober 2009 (www.rechtspraak.nl, LJN: BJ9418, BJ9420, BJ9441 en BJ9445), het volgende.
      2.4.1	Met betrekking tot de vraag wanneer een kennelijke fout in de zin van artikel 19 van Verordening (EG) nr. 796/2004 als zodanig erkend moet worden, heeft de Europese Commissie een Werkdocument uitgebracht. Dit document, met het kenmerk AGR 49533/2002, wordt door verweerder gehanteerd bij de beoordeling van verzoeken om na de uiterste indieningstermijn nog wijzigingen in een aanvraag te mogen aanbrengen. In vaste jurisprudentie heeft het College deze benadering aanvaardbaar geoordeeld.
      In het document wordt als beginsel geformuleerd dat de beslissing of het al dan niet om een kennelijke fout gaat afhankelijk is van alle feiten en omstandigheden in elk individueel geval. Daarom moet elk geval afzonderlijk worden onderzocht. Belangrijkste invalshoek daarbij is (het gebrek aan) samenhang tussen de in de aanvraag opgenomen gegevens. 
      Voor de Europese Commissie is, blijkens het document, voorts van groot belang dat vastgesteld wordt dat een fout onopzettelijk gemaakt is, dat de landbouwer te goeder trouw gehandeld heeft en dat ieder gevaar van bedrog wordt uitgesloten.
      Het College heeft het Werkdocument in eerdere jurisprudentie aldus uitgelegd en samengevat, dat van een kennelijke fout over het algemeen alleen kan worden gesproken indien verweerder bij een summier onderzoek bij ontvangst van de aanvraag had kunnen vaststellen dat de aanvraag waarschijnlijk geen goede weergave was van hetgeen de aanvrager beoogde aan te vragen.
      Verweerder heeft op basis van het Werkdocument voor zichzelf als criterium geformuleerd dat slechts dan een kennelijke fout erkend kan worden, als sprake is van een tegenstrijdigheid in de aanvraag die wijst op een vergissing, terwijl het redelijkerwijs uitgesloten is dat de aanvraag conform de bedoeling van de aanvrager is ingevuld.
      Verweerder stelt zich in het algemeen op het standpunt, dat het de landbouwer vrij staat zijn toeslagrechten al dan niet te laten uitbetalen. Verweerder ziet het dan ook niet als zijn taak om zich te verdiepen in de eventuele motieven van de aanvrager om van het laten uitbetalen van de rechten af te zien. Hij vindt het evenmin op zijn weg liggen om met de aanvrager mee te denken en te bezien of deze door de aanvraag anders in te vullen, wellicht meer subsidie had kunnen krijgen. Derhalve kan het feit dat een landbouwer zijn toeslagrechten blijkens zijn aanvraag niet of niet geheel wil laten uitbetalen, naar zijn mening op zichzelf niet als een kennelijke fout beschouwd worden.
      2.4.2	Ingevolge artikel 12, eerste lid, onder c, van Verordening (EG) nr. 796/2004 moet in de verzamelaanvraag het aantal en het bedrag van de toeslagrechten worden vermeld. Ingevolge artikel 12, tweede lid, van Verordening (EG) nr. 796/2004 wordt op de aan de landbouwers verstrekte voorbedrukte formulieren, waarop een verzamelaanvraag gedaan moet worden, melding gemaakt van de identificatie van de toeslagrechten.
      In Nederland wordt aan deze bepalingen geen gevolg gegeven. Naar het oordeel van het College mag een landbouwer van een dergelijk in gebreke blijven van verweerder, dat ertoe leidt dat uit de ingediende aanvraag niet valt af te leiden hoeveel en welke toeslagrechten ter beschikking van de aanvrager staan, geen nadelige gevolgen ondervinden. Daarom zal het College het hier te beslechten geschil beoordelen alsof er sprake is van een situatie waarin de genoemde informatie wel uit de ingediende aanvraag kan worden opgemaakt.
      Derhalve wordt er bij de vraag of sprake is van een kennelijke fout vanuit gegaan, dat ook de ambtenaar die de aanvraag bij ontvangst beoordeelt, er op dat moment van op de hoogte is over hoeveel toeslagrechten de aanvrager kan beschikken. 
      2.4.3	Ter beantwoording ligt dan voor de vraag of de aanvraag van appellante, die over 0,73 braaktoeslagrechten, 47,08 gewone toeslagrechten en 52.46 ha grond beschikt, geacht kan worden een kennelijke fout in te houden, als zij slechts voor in totaal 40,96 van haar toeslagrechten om uitbetaling vraagt. 
      Bij beantwoording van die vraag dient onder ogen gezien te worden dat slechts die landbouwers over toeslagrechten beschikken, die in het verleden steeds Europese landbouwsteun hebben gevraagd en gekregen en vervolgens uitdrukkelijk om toewijzing van toeslagrechten verzocht hebben, alsmede landbouwers die dergelijke rechten gekocht of, in verband met bijzondere omstandigheden, op hun aanvraag verkregen hebben. Derhalve kan in beginsel worden aangenomen, dat het gaat om landbouwers die Europese landbouwsteun wensen te ontvangen. Gelet ook op de mogelijkheid dat toeslagrechten wegens het niet-gebruiken daarvan vervallen, zullen landbouwers in beginsel een zo groot mogelijk deel van hun toeslagrechten willen laten uitbetalen.
      Het College tekent daarbij echter aan, dat denkbaar is dat een landbouwer voornemens zou zijn om bepaalde percelen nog gedurende het aanvraagjaar aan de bestemming als landbouwgrond te onttrekken. In een dergelijk geval kunnen er, ook naar het recht zoals dat in 2008 gold, redenen zijn die percelen niet in de aanvraag op te geven. Weliswaar is het tienmaanden-vereiste van artikel 44, derde lid, van Verordening (EG) nr. 1782/2003 met ingang van 1 januari 2008 vervallen en is in de plaats daarvan en met het oog op het voorkomen van dubbele aanvragen gekozen voor een peildatum waarop de in de aanvraag voor uitbetaling van toeslagrechten opgegeven percelen ter beschikking van de landbouwer moeten staan (in Nederland 15 mei 2008), maar dat neemt niet weg dat die percelen, op straffe van kortingen, feitelijk gedurende het gehele jaar voor landbouwactiviteiten gebruikt moeten worden, waarbij ook de gestelde randvoorwaarden in aanmerking genomen moeten worden. Dat kan reden vormen om een perceel, ook al staat het op 15 mei 2008 ter beschikking van de landbouwer, toch niet op te geven.
      Het College kan verweerder in het algemeen volgen in de gedachte dat het een landbouwer vrij staat om hem moverende redenen geen steun aan te vragen en dat het niet aan verweerder is om zich in zijn motieven te verdiepen, zodat het niet of niet maximaal aanvragen van steun in beginsel niet als een kennelijke fout aangemerkt kan worden.
      2.4.4	In het onderhavige geval is er naar het oordeel van College geen reden een kennelijke fout aan te nemen. Appellante heeft in de Gecombineerde opgave 2008 opgegeven haar toeslagrechten te willen laten uitbetalen en heeft met haar opgave al haar braaktoeslagrechten en 40,23 van haar 47,08 gewone toeslagrechten verzilverd. Hierdoor heeft appellante € 34.731,08 (exclusief modulatiekorting) van de totaalwaarde van de toeslagrechten van € 40.590,84 benut. Weliswaar heeft appellante aldus een niet te verwaarlozen deel van haar toeslagrechten (14%) onbenut gelaten, maar dit wordt geheel veroorzaakt door het niet opgeven van het perceel met volgnummer 2 ter grootte van 11.50 ha. Appellante heeft zes van de zeven in het Overzicht gewaspercelen vermelde percelen voor uitbetaling van toeslagrechten in aanmerking gebracht. Het College ziet, mede gelet op hetgeen in 2.4.3 is overwogen, geen grond voor de conclusie dat er voor appellante geen reden zou kunnen zijn om het enige resterende perceel 2, niet op te geven. Er is dan ook geen aanleiding de gegevens, opgenomen in de ingediende aanvraag, als niet samenhangend aan te merken.
      2.4.5	Het is de verantwoordelijkheid van de aanvrager van bedrijfstoeslag de aanvraag zo in te vullen dat deze overeenkomt met zijn bedoelingen. Tegen deze achtergrond is verweerder niet verplicht om de aanvrager er op te wijzen dat hij mogelijkerwijs de aanvraag op een voor hem gunstiger wijze kan invullen. Evenmin is het aan verweerder om zich te verdiepen in de motieven die een aanvrager kan hebben om geen maximale uitbetaling van zijn bedrijfstoeslag te vragen.
      2.5	Het College komt op grond van het voorgaande tot de slotsom dat het beroep ongegrond moet worden verklaard. Voor een proceskostenveroordeling is geen aanleiding.
    
    
    
      3. De beslissing
      Het College verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    Aldus gewezen door mr. C.J. Waterbolk, in tegenwoordigheid van mr. F.W. du Marchie Sarvaas als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 28 juli 2010.
    
    w.g. C.J. Waterbolk				w.g. F.W. du Marchie Sarvaas