ECLI:NL:CBB:2001:AB1279, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 12-04-2001, AWB 00/186
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-04-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
      (zesde enkelvoudige kamer)
    
    
    
      No. AWB 00/186						12 april 2001
      	5130
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      Landbouwbedrijf A, te Badhoevedorp, appellante,
      tegen
      de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, te 's-Gravenhage, verweerder,
      gemachtigde: mr M.T. Veldhuizen, werkzaam bij verweerders ministerie
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 24 februari 2000 heeft het College van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 3 februari 2000.
      Bij dat besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar dat appellante heeft gemaakt tegen 
      de weigering van verweerder haar voor akkerbouwsteun in aanmerking te brengen.
      Verweerder heeft op 5 juli 2000 een verweerschrift ingediend.
      Bij besluit van 7 februari 2001 heeft verweerder het bezwaar alsnog gegrond verklaard en 
      appellante steun toegekend tot een bedrag van fl. 11.010,35, waarop appellante bij brief 
      van 12 februari 2001 het College heeft bericht haar beroep te handhaven.
      Op 22 februari 2001 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden, waarbij partijen hun 
      standpunten aan de hand van overgelegde pleitnotities nader hebben toegelicht. Voor 
      appellante voerde bij die gelegenheid P.J. van den Heuvel het woord.
    
    
    
    
      2.	De grondslag van het geschil
      Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Op 3 mei 1999 heeft appellante bij de uitvoeringsdienst LASER een formulier 
      "aanvraag oppervlakten 1999, Algemene regeling en Voederareaal" ingediend, 
      waarbij zij een totale oppervlakte "overige granen" van 23,75 ha heeft aangemeld.
      - Bij besluit van 7 december 1999, verzonden op 13 december 1999, heeft LASER de 
      aanvraag afgewezen, kort gezegd, omdat appellante geen braakgelegde percelen heeft 
      opgegeven.
      - Appellante heeft op 20 december 1999 een bezwaarschrift ingediend.  
      - Vervolgens heeft verweerder bij besluit van 4 februari 2000 de bezwaren van 
      appellante ongegrond verklaard. 
      - Bij besluit van 7 februari 2001 heeft verweerder alsnog een bijdrage ter hoogte van 
      fl. 11.010,35 toegekend voor 12,95 ha overige granen en zich bereid verklaard - 
      indien appellante haar beroep intrekt - de door appellante betaalde griffiegelden te 
      vergoeden. 
      - Appellante heeft bij brief van 12 februari 2001 aangegeven haar beroep slechts in te 
      trekken, indien verweerder overgaat tot uitbetaling van de vergoeding op basis van 
      23,75 ha granen en 3 ha braak.  
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit 
      Bij besluit van 4 februari 2000 heeft verweerder het volgende overwogen: 
      "	(.)
    
    
    
      Overwegingen
      Uw argument dat u het verkeerde aanvraagformulier heeft ingevuld, kan u niet 
      baten. Gelet op het bepaalde in artikel 4 lid 2 van Verordening 3887/92 en 
      artikel 9 van de Regeling kunnen wijzigingen na de uiterste indiendatum van 
      de aanvraag niet meer worden geaccepteerd. De aanvrager is en blijft derhalve 
      te allen tijde zelf verantwoordelijk voor het juist invullen van de aanvraag en 
      het bijvoegen van de correcte bijlagen. Hij wordt daarbij gehouden aan de door 
      hem verstrekte gegevens. Slechts indien er sprake is van een kennelijke 
      vergissing kan van de op en bij het aanvraagformulier verstrekte gegevens 
      worden afgeweken. Daarvan is in uw geval geen sprake. Het was voor LASER 
      op het tijdstip van beoordeling van de aanvraag niet kenbaar, dat u eigenlijk 
      een aanvraag voor de Vereenvoudigde Regeling had willen doen. U heeft 
      immers niet alleen het aanvraagformulier voor de Algemene Regeling 
      ingevuld, maar ook de bijdragecode die bij de Algemene Regeling wordt 
      gebruikt voor de categorie granen. Bovendien heeft u steun aangevraagd voor 
      een oppervlakte die groter is dan de maximale oppervlakte waarvoor in het 
      kader van de Vereenvoudigde Regeling voor productieregio 1 een bijdrage kan 
      worden verkregen (12,95 ha). 
    
    
    
      Conclusie
      Ik verklaar uw bezwaren derhalve ongegrond.
    
    
    (.)."
    
    
      Bij besluit van 7 februari 2001 heeft verweerder het volgende overwogen: 
      "	Hierbij deel ik u mee, dat na ampel beraad is besloten om uw bezwaarschrift 
      alsnog gegrond te verklaren.
    
    
    
      U hebt thans recht op een bijdrage voor 12,95 ha overige granen. Aangezien de 
      bijdrage per ha in uw geval f. 850,22 bedraagt, heeft u in totaal recht op een 
      bijdrage van f. 11.010,35.
    
    
    (.)."
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      Appellante heeft ter ondersteuning van het beroep - zakelijk weergegeven - het volgende 
      aangevoerd.
      Appellante heeft op het aanvraagformulier voor de Algemene regeling bij perceel 10 
      gewascode 668 ingevuld (braak met toegestane groenbemester) en daarbij abusievelijk een 
      onjuiste bijdragecode ingevuld (bijdragecode 999, in plaats van 830), welke vergissing 
      voor herstel vatbaar is. 
    
    
    
    
      Deze vergissing werd in de hand gewerkt door het feit dat LASER haar eerst het 
      aanvraagformulier voor de Vereenvoudigde regeling had toegezonden, zij daarop begon 
      om dit formulier in te vullen, vervolgens onderkende het verkeerde formulier voor zich te 
      hebben,  het in haar ogen juiste formulier voor de Algemene regeling bij LASER bestelde 
      en ontving, waarna zij abusievelijk de gegevens zoals door haar reeds vermeld op het 
      formulier voor de Vereenvoudigde regeling overnam op het formulier voor de Algemene 
      regeling.
      Uit de aanvraag, alsmede uit de bijgevoegde topografische kaart, had LASER kunnen 
      opmaken dat appellante braak had opgegeven en daarmee voor subsidie op grond van de 
      Algemene regeling in aanmerking wenste te komen.  
      Verweerder heeft het bezwaar van appellante ten onrechte opgevat als een verzoek om 
      akkerbouwsteun te verkrijgen op basis van de Vereenvoudigde regeling. Appellante heeft 
      wel degelijk bedoeld om een aanvraag overeenkomstig de Algemene regeling in te dienen 
      en in aanmerking te komen voor akkerbouwsteun op basis van de door haar in de aanvraag 
      aangemelde 23,75 ha granen en 3,00 ha braak. 
      Verweerder heeft aldus ten onrechte slechts akkerbouwsteun verleend tot het voor de 
      Vereenvoudigde regeling geldende maximum van 12,95 ha.
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      Gelet op het bepaalde in artikel 6:19, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht wordt 
      het beroep mede geacht te zijn gericht tegen het besluit van 7 februari 2001.
      Nu het besluit van 7 februari 2001 ook geacht moet worden een afwijzing in te houden van 
      de gevraagde steun, voorzover deze niet alsnog wordt toegekend, heeft appellante geen 
      belang meer bij beoordeling van het besluit van 4 februari 2000. Het daartegen gerichte 
      beroep moet dan ook wegens verval van belang niet-ontvankelijk verklaard worden. Wel 
      vindt het College aanleiding te bepalen dat verweerder appellante het griffierecht zal 
      vergoeden.
      Van voor vergoeding ingevolge het Besluit proceskosten bestuursrecht in aanmerking 
      komende kosten is het College niet gebleken. Daarbij tekent het College aan, dat de kosten 
      van de tijdsbesteding van appellantes woordvoerder, die niet gekwalificeerd kan worden 
      als beroepsmatige rechtshulpverlener, ook niet op titel van een optreden als 
      getuige/deskundige voor vergoeding in aanmerking gebracht kunnen worden. De 
      gevraagde vergoeding van fl. 3.451,-- wordt derhalve niet gehonoreerd.
      Met betrekking tot de houdbaarheid van het nu nog in geding zijnde besluit van 7 februari 
      2001 overweegt het College als volgt.
      Verweerder heeft terecht geoordeeld dat aan het bezwaar van appellante slechts tegemoet 
      zou kunnen worden gekomen en derhalve slechts alsnog akkerbouwsteun overeenkomstig 
      de aanvraag (voor 23,75 ha granen en 3,00 ha braak) zou kunnen worden toegekend, indien 
      zou moeten worden geoordeeld dat door appellante bij de aanvraag oppervlakten door het 
      invullen van de bijdragecode 999 bij perceel 10 een kennelijke vergissing is gemaakt. 
      Immers in dat geval is blijkens het bepaalde in artikel 5 bis van verordening (EEG) 
      3887/92 ook na afloop van de uiterste datum voor indiening van een aanvraag een 
      wijziging daarvan mogelijk en zou het onrechtmatig zijn om appellante aan haar 
      aanvankelijke opgave te houden.
      Zoals het College reeds eerder heeft overwogen, is slechts sprake van een klaarblijkelijke 
      fout indien objectief vaststaat dat de aanvankelijk gedane opgave kennelijk fout was. Zulks 
      is het geval wanneer uit deze aanvraag oppervlakten zelf blijkt dat de gedane opgave niet 
      juist kan zijn.
      Dat appellante bij perceel 10, naast gewascode 668 de bijdragecode 999 
      (niet voor bijdrage) heeft vermeld kan niet als een zodanige ongerijmdheid worden 
      opgevat. Het College is aldus van oordeel dat verweerder op goede gronden tot de slotsom 
      is gekomen dat daarin geen klaarblijkelijke fout als door appellante bedoeld kan worden 
      gezien.
    
    
    
      Verweerder heeft ter zitting het besluit van 7 februari 2001 als volgt toegelicht:
      "	Het niet invullen van braak bij een aanvraag volgens de algemene regeling die 
      ingevuld is met algemene codes, wordt door verweerder aangemerkt als 
      klaarblijkelijke fout.Verweerder gaat er daarbij vanuit dat het de bedoeling van 
      appellant was om de vereenvoudigde regeling in te vullen. Het invullen van een 
      aanvraag in het kader van de algemene regeling zonder steunwaardige braak 
      resulteert namelijk in het afwijzen van de aanvraag. Het zou dus voor de 
      aanvrager nutteloos zijn de aanvraag in te dienen. Bij de heroverweging van het 
      bezwaar is daarom de aanvraag in het kader van de algemene regeling 
      gewijzigd in een aanvraag in het kader van de vereenvoudigde regeling, 
      waarbij een bijdrage is uitgekeerd voor het maximale aantal hectares van de 
      vereenvoudigde regeling. Er bestaat hier geen kans dat de appellant een 
      bijdrage ontvangt waar hij anders geen recht op zou hebben. Als appellant 
      direct een aanvraag in het kader van de vereenvoudigde regeling zou hebben 
      ingediend, zou hij deze premie immers ook hebben ontvangen."
    
    
    
      Uit deze bewoordingen leidt het College af dat het besluit van 7 februari 2001 niet is 
      voortgesproten uit een misverstand met betrekking tot hetgeen appellante met haar 
      aanvraag beoogde, doch dat verweerder van oordeel is, dat het indienen van een aanvraag 
      in het kader van de Algemene regeling, die alleen in het kader van de Vereenvoudigde 
      regeling gehonoreerd kan worden, een klaarblijkelijke vergissing oplevert. Ook nu 
      appellante zelf meent aan indiening in het kader van de Algemene regeling vast te houden, 
      doet dat naar verweerders oordeel niet af aan zijn conclusie, dat appellante dan een onjuist 
      standpunt inneemt.
      Het College overweegt dienaangaande, dat het niet op zijn weg ligt om de juistheid van de 
      gronden waarop verweerder appellante bij het besluit van 7 februari 2001 steun toekent te 
      toetsen. Doordat verweerder alsnog deze steun heeft toegekend is het geschil beperkt tot de 
      vraag of verweerder daarmee kan volstaan of dat hij alsnog, zoals appellante wil, het niet 
      invullen van braak als klaarblijkelijke fout moet aanmerken en tot toekenning van een 
      hoger bedrag aan steun moet komen. Hiervoor bestaat, zoals uit het voorgaande blijkt, naar 
      het oordeel van het College geen aanleiding. 
      Gelet op het vorenstaande moet het beroep tegen het besluit van 7 februari 2001 ongegrond worden verklaard.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College:
      verklaart het beroep tegen het besluit van 4 februari 2000 
      niet-ontvankelijk;
      verklaart het beroep tegen het besluit van 7 februari 2001
         ongegrond;
      bepaalt dat de Staat der Nederlanden aan appellante het door haar
         betaalde griffierecht van fl. 450,-- (zegge: vierhonderdenvijftig  
         gulden) betaalt;
      - wijst af hetgeen meer of anders gevorderd is.
    
    
    Aldus gewezen door mr W.E. Doolaard, in tegenwoordigheid van mr Th.J. van Gessel, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 12 april 2001.
    
    
    w.g. W.E. Doolaard	w.g. Th.J. van Gessel