ECLI:NL:RVS:2013:BZ8424, Raad van State, 24-04-2013, 201210807/1/A2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2013-04-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 24 oktober 2008 heeft de Belastingdienst de zorgtoeslag van [wederpartij] over 2007 definitief op nihil vastgesteld en het teveel betaalde voorschot van haar teruggevorderd.

201210807/1/A2.
      Datum uitspraak: 24 april 2013
    
     
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
     
    Uitspraak op het hoger beroep van:
     
    
      Belastingdienst/Toeslagen,
      appellant,
    
     
    tegen de uitspraak van de rechtbank Zutphen van 12 oktober 2012 in de zaken nrs. 12/728 en 12/729 in het geding tussen:
     
    [wederpartij]
     
    en
     
    de Belastingdienst.
     
    Procesverloop
     
    Bij besluit van 24 oktober 2008 heeft de Belastingdienst de zorgtoeslag van [wederpartij] over 2007 definitief op nihil vastgesteld en het teveel betaalde voorschot van haar teruggevorderd.
     
    Bij besluit van 12 november 2008 heeft de Belastingdienst de huurtoeslag over dat jaar definitief op nihil vastgesteld en het teveel betaalde voorschot van haar teruggevorderd.
     
    Bij afzonderlijke besluiten van 2 april 2012 heeft de Belastingdienst de door [wederpartij] tegen deze besluiten gemaakte bezwaren ongegrond verklaard.
     
    Bij uitspraak van 12 oktober 2012 heeft de rechtbank het door [wederpartij] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, die besluiten vernietigd, doch bepaald dat de rechtsgevolgen ervan geheel in stand blijven en de Belastingdienst veroordeeld tot vergoeding aan [wederpartij] van € 2.000,00 aan geleden schade. Deze uitspraak is aangehecht.
     
    Tegen deze uitspraak heeft de Belastingdienst hoger beroep ingesteld.
     
    [wederpartij] heeft een verweerschrift ingediend.
     
    Met toestemming van partijen heeft de Afdeling afgezien van behandeling van de zaak ter zitting en het onderzoek gesloten.
     
     Overwegingen
     
    1. De Belastingdienst betoogt dat de rechtbank bij de toekenning van € 2.000,00 aan schadevergoeding heeft miskend dat de in bezwaar bestreden besluiten betrekking hadden op hetzelfde berekeningsjaar, in beide zaken bezwaar werd gemaakt tegen hetzelfde toetsingsinkomen, [wederpartij] met één brief tegen beide besluiten beroep heeft ingesteld, ten behoeve van de zitting bij de rechtbank één pleitnota heeft ingediend en de rechtbank één uitspraak heeft gedaan, zodat er maar één procedure was.
     
    1.1. Dat betoog faalt. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de procedures niet op hetzelfde onderwerp betrekking hadden, nu de in bezwaar bestreden besluiten verschillende toeslagen betroffen. Dat [wederpartij] tegen de besluiten van 24 oktober 2008 en 12 november 2008 dezelfde beroepsgronden heeft aangevoerd, brengt niet mee, zoals de rechtbank met juistheid heeft overwogen, dat het om één procedure gaat. De grondslag van de schadevergoeding en het overschrijden van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, staan los van de inhoud van de tegen de besluiten gemaakte bezwaren en de uiteindelijke uitkomst van het geding. Dat [wederpartij] bij één geschrift beroep heeft ingesteld, de rechtbank de zaken gezamenlijk heeft behandeld en in beide procedures één uitspraak heeft gedaan, leidt evenmin tot het met het betoog beoogde resultaat.
     
    2. De Belastingdienst betoogt subsidiair dat de rechtbank heeft miskend dat de voormelde omstandigheden in elk geval moesten leiden tot matiging van de schadevergoeding. De Belastingdienst haalt in dit verband het arrest van het Europees Hof voor de rechten van de mens (Grote kamer; hierna EHRM) 15 oktober 2008 in zaak nr.27278/03 (Arvanitaki en 90 anderen/Griekenland) aan.
     
    2.1. Ook dat betoog faalt. De in dat arrest aan de orde zijnde situatie is niet vergelijkbaar met de onderhavige. In die zaak heeft het EHRM geoordeeld dat de matigende omstandigheid er in was gelegen dat de spanning en frustratie, veroorzaakt door de lange duur van de procedure, met anderen kon worden gedeeld. Een zodanige matigende invloed gaat niet uit van de omstandigheid dat niet in één, maar in twee procedures de redelijke termijn is overschreden.
     
    3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
     
    4. Van proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen, is niet gebleken.
     
    Beslissing
     
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
     
    Recht doende in naam der Koningin:
     
    I. bevestigt de aangevallen uitspraak;
     
    II. bepaalt dat van Belastingdienst/Toeslagen een griffierecht van € 466,00 (zegge: vierhonderdzesenzestig euro) wordt geheven.
     
    Aldus vastgesteld door mr. C.H.M. van Altena, voorzitter, en mr. R.W.L. Loeb en mr. A.W.M. Bijloos, leden, in tegenwoordigheid van mr. P. Lodder, ambtenaar van staat.
     
    
      w.g. Van Altena w.g. Lodder
      voorzitter ambtenaar van staat
    
     
    Uitgesproken in het openbaar op 24 april 2013
     
    17.