ECLI:NL:RVS:2002:AE8992, Raad van State, 16-10-2002, 200200600/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2002-10-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

200200600/1.
      Datum uitspraak: 16 oktober 2002
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    [appellant], wonend te [woonplaats],
    
    tegen de uitspraak van de arrondissementsrechtbank te ’s-Gravenhage van 14 december 2001 in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    burgemeester en wethouders van Noordwijk.
    
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 9 mei 2000 hebben burgemeester en wethouders van Noordwijk (hierna: burgemeester en wethouders) appellant onder oplegging van een dwangsom gelast de erfafscheiding voor zijn woning aan de [locatie], kadastraal bekend gemeente Noordwijk, Sectie […], nr. […] te verwijderen.
    
    Bij besluit van 17 oktober 2000 hebben burgemeester en wethouders, overeenkomstig het advies van de Commissie Bezwaar- en Beroepschriften Noordwijk van 7 september 2000, het door appellant daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Dit besluit en advies zijn aangehecht.
    
    Bij uitspraak van 14 december 2001, verzonden op 19 december 2001, heeft de arrondissementsrechtbank te ’s-Gravenhage (hierna: de rechtbank) het daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 28 januari 2002, bij de Raad van State ingekomen op 30 januari 2002, hoger beroep ingesteld. De gronden zijn aangevuld bij brief van 25 februari 2002. Deze brieven zijn aangehecht.
    
    Bij brief van 27 maart 2002 hebben burgemeester en wethouders van antwoord gediend.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 26 september 2002, waar appellant in persoon, vergezeld van zijn echtgenote en burgemeester en wethouders, vertegenwoordigd door F. van Asselt, ambtenaar der gemeente, zijn verschenen.
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.    Anders dan appellant in hoger beroep betoogt, is de rechtbank op goede gronden tot het juiste oordeel gekomen dat het plaatsen van de schutting niet kan worden aangemerkt als een vergunningvrij bouwwerk als bedoeld in artikel 43, eerste lid, aanhef en onder b en k, van de Woningwet. Daarbij merkt de Afdeling nog op dat artikel 43, eerste lid, aanhef en onder k, geen aanknopingspunten biedt voor het standpunt van appellant dat bij de vaststelling van de hoogte van de erfafscheiding niet dient te worden uitgegaan van de hoogte vanaf de voet gemeten.
    
    2.2.    Nu appellant de schutting heeft geplaatst zonder te beschikken over de daartoe vereiste bouwvergunning, waren burgemeester en wethouders bevoegd om daartegen handhavend op te treden.
    
    2.3.    Alleen in bijzondere gevallen kan van het bestuursorgaan worden verlangd dat het afziet van handhavend optreden tegen een illegale situatie. De aanwezigheid van een bijzonder geval kan onder meer worden aangenomen, indien er concreet zicht is op legalisering.
    
    2.4.    De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat er geen zicht is op legalisering. Burgemeester en wethouders hebben aangegeven niet bereid te zijn gebruik te maken van hun bevoegdheid om tot verlening van vrijstelling als bedoeld in artikel 19, derde lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening over te gaan. Uit de stukken kan worden afgeleid dat burgemeester en wethouders de schutting, gelet op de hoogte daarvan, aan de straatzijde ongewenst achten, omdat daarmee de nagestreefde open structuur en de opzet van de wijk zou worden aangetast. Zij hechten aan handhaving van het open karakter van de wijk en stellen zich op het standpunt dat gelet daarop de stedenbouwkundige belangen zwaarder dienen te wegen dan de belangen van appellant. Burgemeester en wethouders hebben in redelijkheid tot hun beslissing kunnen komen. Hetgeen appellant in dit verband heeft betoogd, treft geen doel.
    
    2.5.    Ook anderszins is niet gebleken van bijzondere omstandigheden op grond waarvan burgemeester en wethouders van handhavend optreden hadden dienen af te zien. Appellant is er ook in hoger beroep niet in geslaagd aannemelijk te maken dat door burgemeester en wethouders niet wordt opgetreden tegen andere schuttingen, die, zoals de onderhavige schutting geheel of nagenoeg geheel vóór de voorgevelrooilijn zijn geplaatst en ook wat afmetingen en materiaalkeuze betreft met de onderhavige schutting op één lijn kunnen worden gesteld. Ten aanzien van de door appellant opnieuw in hoger beroep genoemde twee gevallen in zijn straat hebben burgemeester en wethouders een aanvang gemaakt met handhaving, zodat niet staande kan worden gehouden dat die gevallen worden gedoogd.
    
    2.6.    De rechtbank heeft het beroep terecht en op goede gronden ongegrond verklaard.
    
    2.7.    Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    2.8.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. P. van Dijk, Voorzitter, en mr. H. Bekker en mr. C.W. Mouton, Leden, in tegenwoordigheid van mr. E.M. Ouwehand, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Van Dijk    w.g. Ouwehand
      Voorzitter    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 16 oktober 2002
    
    224.