ECLI:NL:RBNHO:2017:1552, Rechtbank Noord-Holland, 28-02-2017, 5177969 / CV EXPL 16-5762
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2017-02-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Verbintenissenrecht

Samenvatting: Geopposeerde is niet geslaagd in het bewijs van haar stelling dat de onderhavige vordering aan haar is gecedeerd. De kantonrechter wijst de oorspronkelijke vordering alsnog af. De kantonrechter wijst de vordering in reconventie toe nu aan de betaling door opposant geen rechtsgrond ten grondslag heeft gelegen.

RECHTBANK NOORD-HOLLAND
      
      Afdeling Privaatrecht
      Sectie Kanton - locatie Haarlem
    
    
    
      zaak/rolnr.: 5177969 / CV EXPL 16-5762
      datum uitspraak: 1 maart 2017
    
    
    
      
        VONNIS VAN DE KANTONRECHTER 
      
    
    
    
      inzake
    
    
    
      
        
          [eiseres]
        
      
      wonende te [woonplaats]
      opposante in conventie
      eiseres in reconventie
      verder te noemen: [eiseres]
      gemachtigde: mr. E.H.P. Dingenouts
    
    
    
      tegen 
    
    
    
      
        de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Lindorff B.V. 
      
      gevestigd te Amersfoort
      geopposeerde in conventie
      verweerster in reconventie
      verder te noemen: Lindorff
      gemachtigde: BSR Incasso & Gerechtsdeurwaarders
    
    
    
  
  
    
      1Het verdere procesverloop
    
    
      1.1.
      Lindorff heeft in het kader van het haar bij tussenvonnis van 7 december 2016 opgedragen bewijs stukken toegezonden. Hierop heeft [eiseres] schriftelijk gereageerd.
      
    
    
      1.2.
      Vonnis is bepaald op vandaag.
    
  
  
    
      2De verdere beoordeling
    
    
      2.1.
      
        De kantonrechter blijft bij wat in het tussenvonnis is overwogen en beslist. 
        Lindorff is daarbij in de gelegenheid gesteld te bewijzen dat de onderhavige vordering door T-Mobile aan Lindorff is gecedeerd en dat daarvan mededeling aan [eiseres] is gedaan. 
      
      
    
    
      2.2.
      Lindorff heeft ter onderbouwing van haar stelling een akte van cessie overgelegd waarin wordt verwezen naar een overeenkomst van 6 september 2002 en een addendum waarin onder andere staat  “(…) Verkoper (T-Mobile) verbindt zich de vorderingen, ten belope van minimaal € 5000,- (vijfduizend) tot maximaal € 15.000,- (vijftienduizend) met ingang van 11 februari 2004 te verkopen aan Koper (Transfair), die verklaart de vorderingen te kopen en aanvaarden, voor zover deze voldoen aan de in de Overeenkomst van Koop/Verkoop d.d. 6 september 2002 opgenomen bepalingen/normen. (…)”. Ook heeft Lindorff een lijst met verschillende nummers overgelegd, het overdrachtsbestand, waarop twee keer de naam van [eiseres] voorkomt. 
      
    
    
      2.3.
      
        [eiseres] voert aan dat de door Lindorff overgelegde bescheiden geen bewijs opleveren van haar stelling. Immers nog altijd wordt verwezen naar een niet overgelegde overeenkomst, Lindorff stelde in haar eerdere stukken dat zij de vordering op [eiseres] in 2006 geleverd heeft gekregen, maar de thans overgelegde stukken dateren van eerdere datum, een datum waarop tussen [eiseres] en T-Mobile nog geen rechtsverhouding bestond. Daarnaast ziet het addendum op vorderingen tussen de € 5.000,00 en € 15.000,00, terwijl de vermeende vordering op [eiseres] vele malen lager is. Het overdrachtsbestand vermeldt geen relevante gegevens en kan geen aanwijzing zijn voor een - rechtsgeldige - cessie van de thans gestelde vordering. Lindorff heeft aan [eiseres] mededeling van cessie gedaan, maar dat maakt niet dat sprake is van erkenning van een rechtsgeldige cessie.
      
    
    
      2.4.
      Naar het oordeel van de kantonrechter is Lindorff niet geslaagd in het leveren van het haar opgedragen bewijs. In het tussenvonnis is reeds overwogen dat uit het door Lindorff overgelegde addendum gelet op de gemotiveerde betwisting van [eiseres] onvoldoende blijkt of [eiseres] ten tijde van het sluiten van die overeenkomst reeds een contractuele relatie had met T-Mobile en dat de gestelde vordering van T-Mobile op [eiseres] behoort tot de in de koopovereenkomst bedoelde vorderingen. Ook na de gegeven bewijsopdracht is de koopovereenkomst niet overgelegd, maar worden slechts twee bij die overeenkomst behorende bijlagen overgelegd. Die bijlagen dateren van eerdere datum dan de vordering van T-Mobile op [eiseres] . Daar komt nog bij dat, zoals [eiseres] terecht aanvoert, in dat addendum nu juist staat dat vorderingen worden overgedragen ter waarde van een hoger bedrag dan de vorderingen op [eiseres] . Ook het overgelegde overdrachtsbestand kan Lindorff niet baten. Dit betreft slechts een lijst met nummers. Zonder toelichting, die wederom ontbreekt, is onvoldoende duidelijk wat hiermee wordt bedoeld. De door Lindorff gestelde cessie is aldus onvoldoende bepaalbaar. 
      
    
    
      2.5.
      De conclusie is dat het verzet gegrond is. Het verstekvonnis kan dan ook niet in stand blijven. De oorspronkelijke vordering zal alsnog worden afgewezen.
      
    
    
      2.6.
      Lindorff wordt als de in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in de kosten van zowel de verstek- als de verzetprocedure, met dien verstande dat de kosten van de verzetdagvaarding door [eiseres] zelf gedragen moeten worden.  
      
      
        
          In reconventie
        
      
    
    
      2.7.
      Aangezien de voorwaarde waaronder de vordering in reconventie is ingesteld is vervuld, komt de kantonrechter toe aan een beoordeling van de vordering in reconventie. Vast staat dat [eiseres] € 349,50 aan Lindorff heeft voldaan. Nu uit het vorenstaande niet volgt dat daaraan een rechtsgrond ten grondslag heeft gelegen, zijn die betalingen onverschuldigd gedaan en kan de gevorderde terugbetaling van dat bedrag worden toegewezen. De wettelijke rente wordt toegewezen vanaf de dag van de dagvaarding. Gesteld noch gebleken is immers dat Lindorff eerder in verzuim is geraakt.  
    
    
      2.8.
      De proceskosten komen voor rekening van Lindorff, omdat zij ongelijk krijgt. Gelet op de samenhang tussen de vorderingen in conventie en in reconventie worden de proceskosten begroot op nihil.
    
  
  
    
      3De beslissing	
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      
        In conventie
      
    
    
    
      3.1.
       verklaart het verzet gegrond en vernietigt het verstekvonnis van 14 maart 2007,
    
    
      3.2.
       wijst de oorspronkelijke vordering alsnog af,
    
    
      3.3.
      veroordeelt Lindorff tot betaling van de proceskosten, die aan de kant van [eiseres] tot en met vandaag worden begroot op € 300,00 voor salaris gemachtigde en veroordeelt Lindorff  tot betaling van € 50,00 aan nasalaris, voor zover daadwerkelijk nakosten door [eiseres] worden gemaakt, te vermeerderen, indien betekening van het vonnis heeft plaatsgevonden, met de explootkosten van betekening van het vonnis en vermeerderd met de wettelijke rente over al het voorgaande vanaf de datum gelegen 14 dagen na betekening van dit vonnis.
    
    
      3.4.
      
        verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
        
          In reconventie
        
      
    
    
      3.5.
      veroordeelt Lindorff tot betaling van € 349,50 aan [eiseres] , vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 2 juni 2016 tot aan de algehele voldoening;
    
    
      3.6.
      
        veroordeelt Lindorff tot betaling van de proceskosten, die tot en met vandaag voor [eiseres] worden vastgesteld op nihil aan salaris van de gemachtigde van [eiseres] .
        Dit vonnis is gewezen door mr. C.E. van Oosten - van Smaalen, kantonrechter, en op bovengenoemde datum in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van de griffier. 
      
      
      
        De griffier		De kantonrechter