ECLI:NL:CRVB:1996:ZB6139, Centrale Raad van Beroep, 22-05-1996, AAW/WAO 93/2583
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-05-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: De Raad acht het aanvaardbaar dat een beoordeling van de evenredigheid van inkomsten van een zelfstandige in relatie tot zijn arbeidsgeschiktheid wordt gebaseerd op de uit de jaarstukken blijkende winst en de wijze waarop deze is verwerkt in de aangifte van betrokkene. Op deze gegevens kan de kortings- en zo nodig de terugvorderingsbeslissing worden gebaseerd. Bij op een later tijdstip door de belastingdienst gecorrigeerde opgave van de fiscale winst staat het de bedrijfsvereniging vrij ambtshalve tot een nieuwe beoordeling te komen. Bij een daartoe gedaan verzoek is de bedrijfsvereniging daartoe gehouden. Impliciet wordt het bedrag aan investeringsaftrek (opgegeven aan en geaccepteerd door de fiscus) bij de vaststelling van de nettowinst betrokken. Zie ook 95/6314 AAW, 25-3-1997 [RSV 97/194].

AAW/WAO 1993/2583                                            0.
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    [eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
  
  en
  
  
    het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor het Vervoer,
    gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Bij brief van 4 mei 1993 is eiser vanwege gedaagde in kennis
    gesteld van de beslissing om vanaf 1 januari 1991 tot en met
    31 december 1991 de aan hem toegekende uitkering ingevolge de
    Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) niet uit te betalen
    en de aan hem toegekende uitkering ingevolge de Wet op de
    arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) te verminderen met f
    75,55 per uitkeringsdag in verband met inkomsten uit arbeid.
  
  
  
    De arrondissementsrechtbank te Amsterdam heeft bij uitspraak
    van 8 december 1993 het door eiser tegen die beslissing
    ingestelde beroep ongegrond verklaard.
  
  
  
    Eiser is van deze uitspraak op bij beroepschrift van
    15 december 1993 (met bijlagen) aangegeven gronden in hoger
    beroep gekomen.
  
  
  Gedaagde heeft op 15 juli 1994 van contra-memorie gediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
    22 november 1995, waar eiser niet is verschenen en waar
    gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door
    mr P.A.L. Nieuwenhuis, destijds werkzaam bij het Gemeenschappelijk
    Administratiekantoor.
  
  
  
    Na de behandeling van het geding ter zitting van de Raad is
    gebleken dat het onderzoek niet volledig is geweest.
  
  
  
    Bij bevel van de Raad van 3 januari 1996 is bepaald dat het
    onderzoek op een nader door de voorzitter vast te stellen
    zitting zal worden hervat.
  
  
  
    Het geding is opnieuw ter behandeling aan de orde gesteld ter
    zitting van de Raad, gehouden op 24 april 1996, waar partijen
    niet zijn verschenen.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht
    (Awb) in werking getreden en de Beroepswet gewijzigd. De in
    dit kader gegeven wettelijke regels van overgangsrecht brengen
    echter mee dat op het onderhavige hoger beroep moet worden
    beslist met toepassing van het procesrecht zoals dat luidde
    vóór 1 januari 1994, behoudens wat betreft de mogelijkheid van
    vergoeding van proceskosten als geregeld in artikel 8:75 van
    de Awb.
  
  
  
    Gedaagde heeft bij beslissing van 26 april 1978 eiser ingaande
    25 januari 1978 uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO
    toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid
    van 80 tot 100%. Op 1 maart 1988 is eiser gestart met een las- en
    reparatiebedrijf. In 1991 heeft eisers bedrijf blijkens de
    door de accountant van eiser opgemaakte winst- en
    verliesrekening een resultaat voor belastingen gerealiseerd
    van f 27.580,-.
  
  
  
    In deze winst heeft gedaagde aanleiding gezien over 1991 met
    betrekking tot de aan eiser toegekende uitkeringen toepassing
    te geven aan artikel 34 (oud) van de AAW en artikel 45 (oud)
    van de WAO op een wijze als neergelegd in de bestreden
    beslissing. Daarbij is gedaagde er van uitgegaan dat uit de
    behaalde winst van f 27.580,- na aftrek van het verschuldigde
    bedrag aan premies ingevolge de Algemene Kinderbijslagwet, de
    Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en de AAW voortvloeit dat
    eiser in 1991 een inkomen heeft genoten van gemiddeld f 93,62
    per dag.
  
  
  
    Het gaat in dit geding om de beantwoording van de vraag of
    gedaagde op juiste wijze toepassing heeft gegeven aan artikel
    34 (oud) van de AAW en artikel 45 (oud) van de WAO.
  
  
  
    Bij de beantwoording van deze vraag stelt de Raad voorop dat
    in zijn jurisprudentie tot uitdrukking is gebracht dat voor
    het begrip "inkomsten uit arbeid" in een geval van
    zelfstandige bedrijfsuitoefening in beginsel dient te worden
    uitgegaan van de netto-winst zoals deze door de fiscus is
    aanvaard.
  
  
  
    Blijkens een door gedaagde in eerste aanleg overgelegde brief
    van de belastingdienst, gedateerd 6 september 1993 en gericht
    aan gedaagde, heeft deze dienst de door eiser behaalde winst
    uit onderneming over 1991 als volgt verwerkt in de aanslag
    inkomstenbelasting over dat jaar:
  
  
  
    winst volgens jaarstukken       f 27.580,-
    correctie inzake Oort           f    105,- +
    vermogensaftrek                 f    280,- -
    investeringsaftrek              f  2.074,- -
    fiscale winst                   f 25.331,-
  
  
  
    De Raad is niet gebleken van feiten en omstandigheden die in
    het geval van eiser nopen tot het bij de berekening van eisers
    inkomsten uit arbeid in 1991 in aanmerking nemen van een ander
    bedrag dan de fiscale winst waartoe de belastingdienst is
    gekomen. In het licht hiervan moet worden geconstateerd dat
    gedaagde ten onrechte is uitgegaan van de winst volgens de
    jaarstukken.
    De Raad onderkent dat ten tijde van het vanwege gedaagde
    ingestelde onderzoek naar eisers inkomsten uit arbeid een
    standpuntbepaling van de belastingdienst omtrent de door eiser
    behaalde fiscale winst over 1991 gedaagde nog niet bekend was
    en mogelijk ook nog niet bekend kon zijn. Een situatie als
    deze behoeft - mede gelet op het belang van betrokkene, dat
    hierin is gelegen dat hij niet pas na jaren wordt
    geconfronteerd met een beslissing tot korting van zijn
    uitkering(en) al dan niet tevens met een beslissing tot
    terugvordering - geenszins met zich te brengen dat een
    uitvoeringsorgaan eerst tot toepassing van kortingsartikelen
    kan overgaan nadat de belastingdienst zich een oordeel heeft
    gevormd omtrent de fiscale winst. De Raad acht het alleszins
    aanvaardbaar, zo niet aangewezen dat een beoordeling van de
    evenredigheid van de inkomsten van een zelfstandige in relatie
    tot de bij die zelfstandige nog bestaande arbeidsgeschiktheid,
    wordt gebaseerd op de uit de jaarstukken blijkende winst en de
    wijze waarop deze winst is verwerkt in de belastingaangifte
    van betrokkene. Voor zover achteraf blijkt dat de
    belastingdienst tot een andere berekening van de fiscale winst
    is gekomen, staat het het uitvoeringsorgaan vrij ambtshalve
    tot een nieuwe beoordeling te komen. Indien daarom wordt
    verzocht, is een uitvoeringsorgaan daartoe gehouden.
  
  
  
    In het geval van eiser stelt de Raad vast dat gedaagde
    verzuimd heeft gegevens op te vragen omtrent de wijze waarop
    de blijkens de jaarstukken gerealiseerde winst is verwerkt in
    eisers belastingaangifte over 1991. Gedaagde heeft uitsluitend
    verzocht om de verlies- en winstrekening en heeft aldus uit
    het oog verloren dat, nu beslissend is de fiscale winst,
    tevens betekenis toekomt aan de belastingaangifte van eiser.
  
  
  
    Het hiervoor overwogene brengt met zich dat de in dit geding
    te beantwoorden vraag ontkennend moet worden beantwoord.
    Hieruit volgt dat de bestreden beslissing en de aangevallen
    uitspraak, waarbij deze beslissing in stand is gelaten, voor
    vernietiging in aanmerking komen.
  
  
  
    Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op het bepaalde
    in artikel 80a, vijfde lid (oud) van de Beroepswet, stelt de
    Raad vast dat het door eiser zowel in eerste aanleg als in
    hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagde dient te
    worden vergoed.
  
  
  
    De Raad acht tot slot geen termen aanwezig artikel 8:75 van de
    Awb toe te passen, aangezien op grond van dat artikel te
    vergoeden proceskosten niet zijn gevorderd en daarvan ook niet
    is gebleken.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak, alsmede de bestreden
    beslissing;
    Verstaat dat gedaagde aan eiser het gestorte recht van ƒ 75,- vergoedt.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr C.G.L. Plomp als voorzitter en
    mr A. Beuker-Tilstra en mr G. van der Wiel als leden, in
    tegenwoordigheid van B.C. Rog als griffier en uitgesproken in
    het openbaar op 22 mei 1996.
  
  
  
  (get.) C.G.L. Plomp.
  
  
  
  (get.) B.C. Rog.
  
  
  
  AB