ECLI:NL:RBZUT:2008:BG3881, Rechtbank Zutphen, 10-11-2008, 06-925375-07
Rechtbank Zutphen — Uitspraak 
Datum: 2008-11-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Vermeende geluidsoverlast op 25 november 2006 in horeca-, sport- en recreatiebedrijf in Harderwijk leidt tot vrijspraak wegens niet juist uitgevoerde metingen.

RECHTBANK ZUTPHEN
      Sector Straf
      economische politierechter
    
    
    
      parketnummer: 06/925375-07
      uitspraak vonnis: 10 november 2008 
      tegenspraak, na aanhouding verschenen/onip
    
    
    
    VONNIS
    
    
    in de zaak tegen:
    
    
      de besloten vennootschap 
      [naam verdachte] BV,
      gevestigd te [adres en plaats],
    
    
    vertegenwoordigd door de schriftelijk gemachtigde:
    
    
      [gemachtigde],
      geboren te [plaats] op [1964].
    
    
    
    Onderzoek van de zaak
    
    Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 27 oktober 2008. 
    
    
    De tenlastelegging
    
    Nadat de tenlastelegging op de terechtzitting van 26 november 2007 is gewijzigd is aan de verdachte ten laste gelegd, dat:
    
    
      verdachte op of omstreeks 25 november 2006, in de gemeente Harderwijk, terwijl aan [naam] Holding BV/verdachte door burgemeester en wethouders van de gemeente Harderwijk bij besluit van 13 mei 2003 een vergunning krachtens de Wet milieubeheer was verleend tot het in die gemeente in of op [het perceel] oprichten en in werking hebben van een inrichting als bedoeld in categorie 18.1 en/of 19.1 van bijlage I van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer, in elk geval een inrichting als bedoeld in de bijlagen I en/of III van voornoemd besluit, zich, al dan niet opzettelijk, heeft gedragen in strijd met één of meer voorschriften verbonden aan voormelde vergunning, immers:
      - bedroeg – zakelijk weergegeven – het geluidsniveau omstreeks 23:55 uur 101.7 dB(A) en omstreeks 23:58 uur 100.5 dB(A) en overschreed daarmee aldus de in voorschrift 2.14 of voorschrift 2.15 van genoemde vergunning toegestane waarde van 91 dB(A) en/of
      - werden er – toen werd afgeweken van de vastgelegde geluidsniveaus in de voorschriften 2.14 en 2.15 van genoemde vergunning – in strijd met voorschrift 2.17 van genoemde vergunning geen doelmatige geluidsisolerende voorzieningen getroffen;
      artikel 18.18 van de Wet milieubeheer
    
    
    
    Taal- en/of schrijffouten
    
    Voor zover er in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten en/of andere kennelijke omissies voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
    
    
    De (bewijs) motivering
    
    A. Vaststaande feiten (voetnoot 1)
    
    Voor de door de verdachte in het [perceel] te [plaats] gedreven inrichting, waarin het horeca-, sport- en recreatiebedrijf [naam] is gevestigd, is een vergunning als bedoeld in artikel 8.4, eerste lid, van de Wet milieubeheer verleend. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft de geluidsvoorschriften 2.1 tot en met 2.3 bij die milieuvergunning vernietigd. Het gemeentebestuur heeft in de plaats daarvan geen nieuwe, onherroepelijk geworden, voorschriften vastgesteld. De geluidsvoorschriften 2.4 tot en met 2.17 zijn van kracht geworden. 
    
    Voorschrift 2.11 bepaalt dat muziekapparatuur van een verzegelde geluidsbegrenzer moet zijn voorzien. Die geluidbegrenzer moet, op grond van voorschrift 2.14, zodanig zijn aangebracht en afgesteld, dat het geluidsniveau in het nagalmveld van de feestzalen de grenswaarde van 91 dB(A) niet overschrijdt. Als gebruik wordt gemaakt van een tijdgeschakelde geluidbegrenzer, geldt op grond van voorschrift 2.15 voor de geluidswaarde tussen 23:00 en 07:00 uur dezelfde norm. Het meten en berekenen van geluidsniveaus en het beoordelen van de meetresultaten dient plaats te vinden conform de Handleiding meten en rekenen industrielawaai (VROM, 1999). 
    
    Op 25 november 2006 zijn in een zaal van [horeca-, sport- en recreatiebedrijf] geluidsmetingen verricht, terwijl livemuziek ten gehore werd gebracht. Om 23:55 uur is een geluidsniveau van 101.7 dB(A) en om 23:58 uur een geluidsniveau van 100.5 dB(A) gemeten. De controlerend ambtenaar heeft aangegeven dat de metingen zijn uitgevoerd conform de Handleiding meten en rekenen industrielawaai, IL-HR-13-01 (VROM, 1981).
    
    B. Standpunt van het openbaar ministerie
    
    De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de milieuvergunning slechts gedeeltelijk is vernietigd en dat de voorschriften 2.4 tot en met 2.17 op 25 november 2006 van kracht waren. De officier van justitie acht het tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen en vordert een geldboete van € 1.000,-. 
    
    C. Standpunt van de verdachte (zoals weergegeven in de pleitnota van de raadsman)
    
    De raadsman heeft aangevoerd dat na vernietiging van de voorschriften 2.1 tot en met 2.3, er geen (definitieve) besluitvorming meer is gerealiseerd. De voorschriften 2.1 en 2.3 waren bedoeld om omwonenden tegen geluidsoverlast te beschermen. Nu de in deze voorschriften opgenomen geluidsnormen zijn komen te vervallen, missen de met het oog op die normen gestelde voorschriften 2.4 tot en met 2.17 eveneens betekenis. 
    
    
      De metingen zijn onzorgvuldig uitgevoerd. De raadsman voert daartoe aan, kort samengevat, dat:
      a) de metingen niet in het nagalmveld zijn verricht;
      b) de controlerend ambtenaar voor de metingen onvoldoende deskundig was;
      c) de metingen in de zaal tussen het publiek zijn uitgevoerd;
      d) de geluidsmeter niet juist was ingesteld, althans dat uit het dossier niet kan worden afgeleid dat op de juiste stand is gemeten;
      e) de metingen niet conform de voorgeschreven handleiding zijn verricht.
    
    
    
      Ad a)
      Uit de verklaringen van de bij de rechter commissaris gehoorde getuigen komt naar voren dat niet in het nagalmveld, zoals bij de milieuvergunning is voorgeschreven, maar dicht bij de geluidsbron, recht voor de geluidsboxen, is gemeten. 
    
    
    
      Ad b)
      De controlerend ambtenaar [ambtenaar] voldeed niet aan het vereiste kennisniveau als omschreven in alinea 3.2.2 van de Handleiding meten en rekenen Industrielawaai. Hij voerde de controle uit op aanwijzingen van [naam], die bij de metingen zelf niet aanwezig was. 
    
    
    
      Ad d)
      Behoudens uit de verklaring van [ambtenaar] komt nergens uit naar voren dat een geluidsniveau is gemeten van 101.7 en 100.5 dB(A). Zo bevindt zich bij de stukken geen print van de metingen. 
    
    
    
      Ad e)
      De metingen zijn ten onrechte volgens de Handleiding meten en rekenen industrielawaai, Il HR 13 01 (VROM, 1981) verricht en niet volgens de voorgeschreven versie van die handleiding uit 1999.
    
    
    De raadsman concludeert primair tot niet ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, wegens het ontbreken van het recht tot vervolging, en subsidiair tot vrijspraak, wegens het ontbreken van wettig en overtuigend bewijs. 
    
    D. Beoordeling van de tenlastelegging
    
    
      De economische politierechter stelt voorop, dat de voorschriften 2.14 en 2.15 bij de milieuvergunning ten tijde van de metingen van kracht waren en dat al om die reden niet valt in te zien waarom het recht op vervolging van de officier van justitie zou zijn komen te vervallen. De voorschriften 2.1 tot en met 2.3 zijn door omwonenden wegens de vrees dat teveel geluid zou mogen worden geproduceerd, met succes aangevochten. Voor zover het die voorschriften betreft is het besluit waarbij de milieuvergunning is verleend vernietigd. In deze procedure is echter een gegeven het van kracht zijn van de voorschriften 2.14 en 2.15, die naar het oordeel van de economische politierechter ook zonder eerstbedoelde voorschriften (voldoende) zelfstandige betekenis hebben. 
      Naar het oordeel van de economische politierechter is echter niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan. De op verzoek van de verdachte tegenover de rechter commissaris gehoorde geluidsdeskundige Leferink heeft beredeneerd aangegeven welk gedeelte van de zaal tijdens de metingen als nagalmveld moest worden gezien. De officier van justitie heeft de juistheid van Leferinks verklaring niet bestreden en diens requisitoir biedt ook geen aanknopingspunten om aan de juistheid ervan te twijfelen. Verder heeft de officier van justitie de stelling dat de metingen niet in het nagalmveld zijn verricht, niet bestreden. De door [ambtenaar] aangewezen meetlocaties vallen beide buiten het door de geluidsdeskundige als nagalmveld aangewezen gebied. Daarmee is naar het oordeel van de economische politierechter voldoende aannemelijk geworden dat de metingen niet op de voorgeschreven locatie zijn uitgevoerd. Hierbij is van belang dat niet is onderzocht of de verplichte geluidsbegrenzer naar behoren functioneerde; de geluidgrenswaarde uit de voorschriften 2.14 en 2.15 heeft betrekking op de geluidbegrenzer die zodanig moet zijn afgesteld dat die grenswaarde, in het nagalmveld, niet wordt overschreden. Nagelaten is naar de aanwezigheid en werking van een geluidsbegrenzer onderzoek te doen. Dit klemt temeer nu namens de verdachte is verklaard dat de geluidsbegrenzer aanwezig was en dat hij was verzegeld en naar behoren functioneerde. Daargelaten of [ambtenaar] als controlerend ambtenaar de metingen overigens op een juiste wijze heeft uitgevoerd en of hij wel voldoende deskundig was, mogen de meetresultaten naar het oordeel van de economische politierechter, wegens de aanwijzing dat de metingen niet in het nagalmveld zijn verricht, niet voor het bewijs worden gebruikt. Dit brengt mee dat de verdachte van het tenlastegelegde moet worden vrijgesproken. De overige verweren behoeven geen nadere bespreking. 
    
    
    
    Beslissing
    
    De economische politierechter:
    
    -verklaart niet bewezen, dat verdachte het onder tenlastegelegde heeft begaan en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
      Aldus gewezen door:
      mr. Van Lookeren Campagne, economische politierechter, in tegenwoordigheid van Beers-de Badts, griffier, en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 10 november 2008. 
    
    
    
      Voetnoot:
      1 Stamproces-verbaal nr. PL0612/07-200248 met bijlagen