ECLI:NL:RBZWB:2020:7150, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 17-12-2020, AWB- 20_4996
Rechtbank Zeeland-West-Brabant — Uitspraak 
Datum: 2020-12-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: PW

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
    Zittingsplaats Breda
    
    
      Bestuursrecht 
    
    
    
      zaaknummer: BRE 20/4996 PW
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 17 december 2020 in de zaak tussen
    
    
      [naam eiser] , te [Plaatsnaam] , eiser,
    gemachtigde: mr. C. van der Ent,
    
    
      en
    
    
    het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Breda, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      In het besluit van 30 september 2019 (primaire besluit) heeft het college eisers recht op uitkering op grond van de Participatiewet ingetrokken en is teveel betaalde uitkering teruggevorderd, ingevorderd en verrekend. 
    
    
    
      In het besluit van 28 januari 2020 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar van eiser tegen het primaire besluit ongegrond verklaard. 
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. 
    
    
    
      Het college heeft een verweerschrift ingediend. 
    
    
    
      Het beroep is besproken op de zitting van de rechtbank op 12 november 2020. Eiser is verschenen, bijgestaan door [Kantoorgenoot] , kantoorgenoot van zijn gemachtigde. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door [vertegenwoordiger vwr] . 
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Op grond van de stukken en de behandeling ter zitting gaat de rechtbank uit van de volgende feiten en omstandigheden. 
    
    
      Eiser ontvangt bijstand op grond van de Participatiewet.  
    
    
    
      Bij primair besluit heeft het college het recht op uitkering over de periode van 15 juli 2019 tot 1 augustus 2019 ingetrokken. Dit omdat eiser niet opgegeven zou hebben werkzaam te zijn bij [naam bv] B.V. ( [naam bv] ) en hiermee inkomsten heeft genoten die hoger waren dan de voor hem geldende bijstandsnorm. Hiermee zou eiser de inlichtingenplicht hebben geschonden. De ten onrechte ontvangen bijstand over de periode 15 juli 2019 tot 1 augustus 2019 bedraagt € 536,82 en wordt teruggevorderd. De inkomsten over de periode van 1 augustus 2019 tot en met 26 augustus 2019 zijn niet gekort op eisers uitkering en worden verrekend met de uitkering van oktober 2019 (€ 642,07). 
    
    
    
      Bij het bestreden besluit zijn de bezwaren tegen het primaire besluit ongegrond verklaard. Het college wijzigt in het bestreden besluit de motivering in die zin dat ten onrechte geen rekening is gehouden met eisers inkomsten bij [naam bv] over de periode van 15 juli 2019 tot en met 26 augustus 2019. Eiser wordt niet langer verwijtbaar handelen verweten. 
    
    
    
      
        Het geschil
      
    
    
    2. Partijen verschillen van mening over de vraag of de uitkering terecht is ingetrokken, teruggevorderd en verrekend. 
    
    
      
        Beroepsgronden
      
    
    
    3. Eiser voert aan dat het bezwaar gegrond verklaard had moeten worden, omdat niet langer wordt uitgegaan van schending van de inlichtingenplicht. 
    
    
      Voorts heeft eiser de volgende bezwaargronden gehandhaafd: 
      Het college wist dat eiser werkzaam was bij [naam bv] , aangezien eiser vanuit re-integratie 
      van het college hier te werk is gesteld. De inkomsten uit arbeid bij [naam bv] hadden 
      vrijgesteld moeten worden. Ook is bij  de verrekening de beslagvrije voet niet gerespecteerd.
      Ten onrechte is aangenomen dat eiser had kunnen weten of behoren te weten dat de bijstand
      teruggevorderd zou worden. Hij ging ervan uit dat de inkomsten vrijgesteld zouden worden.
      Verder is het salaris van [naam bv] op de leefgeldrekening van eiser terechtgekomen en niet 
      op de beheerrekening van de bewindvoerder van eiser, waardoor deze niet dubbel de 
      beschikking over de gelden heeft gehad voor het voldoen van de vaste lasten.
    
    
    
      
        Wettelijk kader
      
    
    4. Op grond van artikel 17, eerste lid, van de Participatiewet doet de belanghebbende aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het recht op bijstand. 
    
    
      Op grond van artikel 54, derde lid, van de Participatiewet trekt het college een besluit tot toekenning van bijstand in, indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting, bedoeld in artikel 17, eerste lid, heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand. Onverminderd het elders in deze wet bepaalde ter zake van herziening of intrekking van een besluit tot toekenning van bijstand kan het college een besluit tot toekenning van bijstand herzien of intrekken, indien anderszins de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend.
    
    
    
      Op grond van artikel 58, tweede lid, sub a, van de Participatiewet kan het college de kosten van bijstand terugvorderen, voorzover de bijstand anders dan in het eerste lid (dat wil zeggen: niet als gevolg van schending van de inlichtingenplicht), ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend.
    
    
    
      Op grond van artikel 58, vierde lid, van de Participatiewet is het college bevoegd tot verrekening van in de voorafgaande zes maanden ontvangen middelen met de algemene bijstand. 
    
    
    
      
        De beoordeling door de rechtbank 
      
    
    
    5. Het geschil heeft betrekking op het recht op bijstand in de periode van 15 juli 2019 tot en met 26 augustus 2019. 
    
    6. De rechtbank volgt het standpunt van eiser dat het bezwaar gegrond verklaard had moeten worden, omdat niet langer wordt uitgegaan van schending van de inlichtingenplicht en er dus volgens verweerder geen sprake is van verwijtbaar handelen. Dit betreft een zo ingrijpende wijziging van de motivering, dat het bezwaar gegrond verklaard had moeten worden. Deze beroepsgrond slaagt.
    
    7. De beroepsgrond over het vrijstellen van de inkomsten uit arbeid is ter zitting ingetrokken en behoeft dan ook geen inhoudelijke bespreking meer.
    
    8. De rechtbank overweegt verder dat verweerder de inkomsten van eiser over de periode van 1 augustus 2019 tot en met 26 augustus 2019 heeft verrekend met de lopende uitkering over de maand oktober. Omdat het gaat om verrekening op grond van artikel 58, vierde lid van de Participatiewet is de uitspraak waar eiser naar heeft verwezen niet van toepassing. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college op juiste wijze gebruik gemaakt van de in artikel 58, vierde lid, van de Participatiewet gegeven verrekeningsbevoegdheid. Bij de terugvordering dient wel rekening te worden gehouden met de beslagvrije voet. Daar richt het beroep (en bezwaar) zich echter niet tegen. 
    
    
      
        Slotoverwegingen
      
    
    
    9. Gelet op wat is overwogen onder 6 zal het beroep gegrond worden verklaard en het bestreden besluit worden vernietigd. De rechtbank zal de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand laten, omdat het slagen van de in overweging 6 besproken beroepsgrond niet tot een andere uitkomst leidt.
    
    
      Dit betekent dat de uitkomst van de zaak hetzelfde blijft.
    
    
    10. De rechtbank veroordeelt het college in de door eiser gemaakte proceskosten. De proceskosten worden berekend volgens het Besluit proceskosten bestuursrecht. Het college wordt veroordeeld om de kosten van rechtsbijstand te vergoeden. Deze kosten stelt de rechtbank vast op € 2.100,- (1 punt voor het indienen van het bezwaarschrift, 1 punt voor het verschijnen op de hoorzitting, 1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen op de zitting, met een waarde per punt van € 525,00 en een wegingsfactor 1). 
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank: 
    
    
      
        verklaart het beroep gegrond; 
      
      
        vernietigt het bestreden besluit;
      
      
        bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde bestreden besluit in stand blijven;
      
      
        draagt het college op het betaalde griffierecht van € 48,00 aan eiser te vergoeden;
      
      
        veroordeelt het college in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 2.100,-.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M.Z.B. Sterk, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Azmi, griffier, op 17 december 2020 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
    
    
    
    
    
    
      griffier						rechter
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Wat kunt u doen als u het niet eens bent met deze uitspraak?
    Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.