ECLI:NL:CRVB:2019:2542, Centrale Raad van Beroep, 31-07-2019, 16/6042 WIA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2019-07-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Het oordeel van de rechtbank en overwegingen die de rechtbank tot dit oordeel hebben geleid worden onderschreven. De in hoger beroep overgelegde verklaringen van de behandelend psychiater van 22 augustus 2018 en 4 januari 2019 en de uitdraai van de apotheek geven geen aanleiding voor een ander oordeel. Geen aanleiding een onafhankelijk deskundige in te schakelen. Geschiktheid voor de geselecteerde functies voldoende gemotiveerd.

166042 WIA
    
    
      Datum uitspraak: 31 juli 2019
    
    
    
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 
      12 augustus 2016, 16/442 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellant] te [woonplaats] (appellant)
    
    
    
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    
    
    
      PROCESVERLOOP
    
    
    
      Namens appellant heeft mr. G.P. Dayala, advocaat, hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Partijen hebben nadere stukken ingediend.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 17 januari 2019. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Y. Mateo Diaz, kantoorgenote van mr. Dayala. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door A. Anandbahadoer.
    
    
    
      De Raad heeft het onderzoek heropend.
    
    
    
      Met toepassing van artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), gelezen in verbinding met artikel 8:108, eerste lid, van de Awb, is een nader onderzoek ter zitting achterwege gelaten. De Raad heeft het onderzoek gesloten.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
      1.1.
      
        Appellant was laatstelijk werkzaam als schoonmaker voor 38 uur per week. Vanaf 
        2 april 2012 ontving appellant een uitkering op grond van de Werkloosheidswet. Op 
        12 augustus 2013 is appellant uitgevallen wegens rug- en schouderklachten en knieproblemen. Later zijn daar ook psychische problemen bij gekomen. Op 26 april 2015 heeft appellant een aanvraag ingediend bij het Uwv voor een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA).
      
    
    
      1.2.
      
        Bij besluit van 1 juli 2015 heeft het Uwv vastgesteld dat voor appellant geen recht op een uitkering op grond van de Wet WIA is ontstaan omdat appellant met ingang van 10 augustus 2015 minder dan 35% arbeidsongeschikt was. Het door appellant gemaakte bezwaar tegen dit besluit is bij beslissing op bezwaar van 15 december 2015 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. 
        2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank, kort samengevat, overwogen dat het bestreden besluit op een deugdelijke medische grondslag berust. Er is geen aanleiding voor twijfel aan de zorgvuldigheid van het medische onderzoek van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Evenmin bestaat aanleiding voor het oordeel dat de beperkingen van appellant door de verzekeringsarts bezwaar en beroep zijn onderschat. Er is voldoende rekening gehouden met de lichamelijke en psychische klachten van appellant. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien voor het oordeel dat de knieklachten van appellant tot meer beperkingen hadden moeten leiden omdat de knieklachten na de datum van geding zijn toegenomen, terwijl tijdens het lichamelijk onderzoek geen buigbeperking werd geobjectiveerd. Daarnaast zijn er ook beperkingen aangenomen gelet op de medicatiegebruik van appellant. Dat appellant zijn klachten anders ervaart dan door de verzekeringsarts bezwaar en beroep is aangenomen, kan niet tot meer beperkingen leiden omdat de subjectieve en persoonlijke klachtbeleving niet bepalend is. De rechtbank heeft verder overwogen dat het bestreden besluit ook berust op een juiste arbeidskundige grondslag. Niet is gebleken dat appellant de werkzaamheden bij de geselecteerde functies niet zou kunnen uitoefenen. 
      
      
    
    
      3.1.
      Appellant heeft in hoger beroep aangevoerd dat bij het vaststellen van zijn functionele mogelijkheden onvoldoende rekening is gehouden met zijn lichamelijke en psychische beperkingen. De negatieve invloed die het medicijngebruik van appellant op zijn functioneren heeft, is onvoldoende in de medische beoordeling door de verzekeringsartsen betrokken. De rechtbank heeft ten onrechte geen objectief onderzoek laten verrichten naar de beperkingen van appellante. Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft appellant verklaringen van zijn behandelend psychiater en een uitdraai van de apotheek overgelegd. Ook heeft appellant de Raad verzocht een onafhankelijk deskundige in te schakelen. 
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit.
      
      
        4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
      
    
    
      4.1.
      De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat het medisch onderzoek van de verzekeringsartsen van het Uwv zorgvuldig is geweest en dat er geen aanleiding bestaat voor de conclusie dat niet van de juistheid van dit oordeel kan worden uitgegaan. Het oordeel van de rechtbank en overwegingen die de rechtbank tot dit oordeel hebben geleid worden onderschreven. De in hoger beroep overgelegde verklaringen van de behandelend psychiater van 22 augustus 2018 en 4 januari 2019 en de uitdraai van de apotheek geven geen aanleiding voor een ander oordeel. De verzekeringsartsen van het Uwv hebben op inzichtelijke en overtuigende wijze gemotiveerd dat bij het vaststellen van de functionele mogelijkheden van appellant voldoende rekening is gehouden met zijn recente psychische situatie. Hierbij zijn de in het dossier bevindende eerdere verklaringen van de behandelend psychiater betrokken. De in hoger beroep overgelegde verklaringen komen naar inhoud en strekking overeen met deze eerdere verklaringen en bevatten dus geen nieuwe informatie die aan de juistheid van de beoordeling van de verzekeringsartsen kan afdoen. Voor wat betreft de uitdraai van de apotheek wordt opgemerkt dat dit de recepthistorie van appellant van na de datum in geding betreft. Gezien het voorgaande bestaat er geen aanleiding een onafhankelijk deskundige in te schakelen. 
      
    
    
      4.2.
      De rechtbank wordt ook gevolgd in haar oordeel dat de geschiktheid voor appellant van de geselecteerde functies voldoende is gemotiveerd.
      
    
    
      4.3.
      Gelet op de overwegingen 4.1 en 4.2 slaagt het hoger beroep niet. 
      
      
        5. Voor een veroordeling de proceskosten bestaat geen aanleiding. 
      
      
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. 
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door R.E. Bakker, in tegenwoordigheid van M.A.A. Traousis als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 31 juli 2019.
    
    
    
    
    
      					(getekend) R.E. Bakker
    
    
    
    
    
      					(getekend) M.A.A. Traousis
    
    
    
    
  
  TM