ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7022, Centrale Raad van Beroep, 28-05-1997, 95/5293 AAW/WAO, 95/5294 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-05-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Intrekking AAW/WAO-uitkering per 4 mei 1993, gevolgd door hervatting in passend geachte werkzaamheden bij eigen werkgever.

95/5293 AAW/WAO
    95/5294 AAW/WAO
  
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in de gedingen tussen:
  
  A., wonende te B., appellante,
  
  en
  
  het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
  
  
    Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
    verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
    Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997
    treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen
    (Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging.
    In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats
    getreden van de Bedrijfsvereniging voor de
    Metaalindustrie en de Electrotechnische Industrie. In
    deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het
    bestuur van deze bedrijfsvereniging.
  
  
  
    Bij besluit van 15 april 1994 heeft gedaagde appellante
    met ingang van 11 maart 1993 in aanmerking gebracht voor
    uitkeringen ingevolge de Algemene
    Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
    arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), berekend naar
    een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.
    Voorts heeft gedaagde bij dit besluit deze uitkeringen
    met ingang van 4 mei 1993 ingetrokken op de grond dat
    appellantes mate van arbeidsongeschiktheid per deze datum
    is afgenomen naar minder dan 15% (besluit I).
  
  
  
    Eveneens bij besluit van 15 april 1994 heeft gedaagde
    geweigerd om appellantes uitkeringen ingevolge de AAW en
    de WAO met ingang van 7 mei 1993 te heropenen. Gedaagde
    heeft daartoe overwogen:
    "Uw AAW/WAO-uitkering is door ons per 4 mei 1993
    ingetrokken, omdat uw
    arbeidsongeschiktheidspercentage afgenomen is naar
    minder dan 15%. U hebt zich op 7 mei 1993 opnieuw
    arbeidsongeschikt gemeld. Na een onderzoek door de
    Gemeenschappelijk Medische Dienst is gebleken dat de
    arbeid waarin u op 4 mei 1993 bij uw eigen werkgever
    bent hervat, niet passend voor u was. Door uw
    werkgever zijn de werkzaamheden niet verder aan uw
    belastbaarheid, zoals vastgesteld door de
    verzekeringsgeneeskundige in zijn rapportage d.d. 19
    januari 1993, aan te passen. Derhalve heeft de
    werkgever geen passende arbeid voor u.
    Bij onderzoek door de verzekeringsgeneeskundige van
    uw werkgever werden echter geen nieuwe medische
    feiten geconstateerd ten opzichte van de situatie op
    4 mei 1993. Wij zijn derhalve van mening dat u op en
    na 7 mei 1993 ongewijzigd voor minder dan 15%
    arbeidsongeschikt bent. Daarom heropenen wij de
    uitkering niet." (besluit II).
  
  
  
    De arrondissementsrechtbank te Breda heeft bij uitspraak
    van 16 juni 1995 de namens appellante tegen deze
    besluiten ingestelde beroepen ongegrond verklaard.
  
  
  
    Appellante heeft tegen die uitspraak hoger beroep
    ingesteld. Op de gronden, uiteengezet in een aanvullend
    beroepschrift van 22 november 1995, is de Raad verzocht
    de aangevallen uitspraak te vernietigen.
  
  
  
    Gedaagde heeft op 4 januari 1996 een verweerschrift
    ingediend, waarbij de Raad is verzocht de vordering van
    appellante af te wijzen en de aangevallen uitspraak te
    bevestigen.
  
  
  
    Bij brief van 23 december 1996 heeft gedaagde enige
    vragen van de fungerend president van de Raad beantwoord.
  
  
  
    De gedingen zijn behandeld ter zitting van de Raad,
    gehouden op 16 april 1997, waar appellante - zoals
    aangekondigd - niet is verschenen en waar gedaagde zich
    heeft laten vertegenwoordigen door [X] ,
    werkzaam bij Gak Nederland B.V.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Appellante heeft op 12 maart 1993 haar werkzaamheden als
    produktiemedewerkster bij
    B.V. X., vestiging Y., wegens rugklachten gestaakt.
    In verband daarmee heeft gedaagde appellante over de
    maximale periode een uitkering krachtens de Ziektewet
    toegekend. Gedurende deze periode heeft appellante, in
    overleg met de Verzekeringsgeneeskundige Dienst van haar
    werkgever, hervat in voor haar passend geachte
    werkzaamheden.
  
  
  
    In aansluiting op die periode heeft gedaagde appellante
    bij beslissing van 30 maart 1993 met ingang van 11 maart
    1993 in aanmerking gebracht voor uitkeringen ingevolge de
    AAW en de WAO, berekend naar een mate van
    arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Bij deze
    beslissing werden deze uitkeringen tevens ingetrokken per
    4 mei 1993. Aan laatstgenoemde beslissing lag de
    opvatting ten grondslag dat appellante weliswaar niet
    meer in staat was haar werkzaamheden als
    produktiemedewerkster te verrichten, maar nog wel in
    staat was de werkzaamheden te verrichten verbonden aan
    acht functies, die een arbeidsdeskundige van de
    toenmalige Gemeenschappelijk Medische Dienst (GMD) aan
    haar had voorgehouden. Deze arbeidsdeskundige heeft op
    basis van deze functies vastgesteld dat appellante met
    haar beperkingen een inkomen kon verwerven dat nagenoeg
    gelijk was aan het inkomen dat zij in haar zogeheten
    maatvrouwarbeid verdiende.
  
  
  
    Op 4 mei 1993 heeft appellante bij haar werkgever hervat
    in passend geachte werkzaamheden. Zij heeft deze
    werkzaamheden op 7 mei 1993 wegens rugklachten moeten
    staken. De verzekeringsgeneeskundige van appellantes
    werkgever heeft, blijkens het rapport van een
    verzekeringsgeneeskundige van de GMD van 26 mei 1993, bij
    onderzoek geen nieuwe medische feiten geconstateerd en
    haar arbeidsongeschiktheid vervolgens niet geaccepteerd.
    Deze conclusie is, blijkens de in rubriek I vermelde
    brief van 23 december 1996, op 11 mei 1993 telefonisch
    met een verzekeringsgeneeskundige van de GMD besproken.
  
  
  
    Bij beslissing van 18 juni 1993 heeft gedaagde vervolgens
    geweigerd appellantes uitkeringen ingevolge de AAW en de
    WAO met ingang van 7 mei 1993 te heropenen.
  
  
  
    Appellante heeft tegen gedaagdes beslissingen van
    30 maart 1993 en 18 juni 1993 beroep aangetekend bij de
    rechtbank te Breda.
    Bij uitspraak van 22 december 1993 heeft deze rechtbank
    overwogen dat er onvoldoende grond aanwezig was om de
    medische grondslag van de beslissing van 30 maart 1993
    niet te volgen, doch dat deze beslissing niettemin voor
    vernietiging in aanmerking kwam omdat gedaagde
    onvoldoende had gemotiveerd dat de aan appellante
    voorgehouden functies passend waren. In het voetspoor van
    deze uitspraak vernietigde de rechtbank bij uitspraak van
    14 februari 1994 eveneens gedaagdes beslissing van
    18 juni 1993.
  
  
  
    Partijen hebben geen hoger beroep ingesteld tegen deze
    uitspraken. Ter uitvoering van deze uitspraken heeft een
    verzekeringsgeneeskundige van de GMD nader gemotiveerd
    dat de belasting in de aan appellante voorgehouden
    functies in overeenstemming was met haar belastbaarheid.
    Vervolgens heeft gedaagde de bestreden besluiten van
    15 april 1994 genomen.
  
  
  
    De rechtbank te Breda heeft de beroepen tegen deze
    besluiten bij de aangevallen uitspraak ongegrond
    verklaard.
  
  
  
    In hoger beroep heeft appellante aangevoerd dat haar
    belastbaarheid niet correct is vastgesteld, dat de haar
    voorgehouden voorbeeldfuncties te zwaar zijn en dat zij
    niet gekeurd is door een onpartijdige arts.
  
  
  
    Ter zitting van de Raad heeft gedaagdes gemachtigde zich
    op het standpunt gesteld dat de medische grondslag van
    besluit I niet in geding is aangezien de rechtbank te
    Breda bij zijn uitspraak van 22 december 1993 reeds op
    dit punt heeft beslist en deze uitspraak kracht van
    gewijsde heeft verkregen.
  
  
  
    In deze gedingen dienen de vragen te worden beantwoord of
    gedaagde appellantes uitkeringen ingevolge de AAW en de
    WAO bij besluit I terecht met ingang van 4 mei 1993 heeft
    ingetrokken en of gedaagde bij besluit II terecht
    geweigerd heeft deze uitkeringen met ingang van 7 mei
    1993 te heropenen.
  
  
  
    Aangaande besluit I overweegt de Raad in de eerste plaats
    dat hij geen aanknopingspunten heeft gevonden om het
    oordeel van de rechtbank, dat gedaagde ten aanzien van
    appellante niet te geringe medische beperkingen heeft
    vastgesteld, voor onjuist te houden. De Raad kan zich
    verenigen met hetgeen de rechtbank dienaangaande heeft
    overwogen. De Raad overweegt daarbij dat appellante niet
    aannemelijk heeft gemaakt dat haar belastbaarheid door
    gedaagde niet juist is vastgesteld. De Raad heeft om die
    reden ook geen aanleiding gezien om een nader onderzoek
    door een deskundige te laten verrichten.
  
  
  
    De Raad zal aan het door gedaagde ter zitting van de Raad
    ingenomen standpunt voorbijgaan aangezien dit standpunt
    noch in eerste aanleg, noch bij verweerschrift naar voren
    is gebracht en de rechtbank zich wel over de medische
    grondslag van besluit I heeft uitgesproken, terwijl
    gedaagdes belang bij de honorering van dit standpunt
    gering is. De Raad wijst er daarbij op dat de medische
    grondslag van besluit II zonder meer wel in geding is en
    de in geding zijnde datum van dat besluit zeer dicht ligt
    bij de datum waarop besluit I betrekking heeft.
  
  
  
    De Raad kan zich voorts verenigen met het oordeel van de
    rechtbank dat de belasting in zes van de acht aan
    appellante voorgehouden functies in overeenstemming moet
    worden geacht met haar belastbaarheid. Gedaagde heeft
    deze functies dan ook in aanmerking kunnen nemen bij de
    bepaling van appellantes resterende verdiencapaciteit.
    Aangezien appellante in deze functies een zodanig inkomen
    kan verdienen dat er ten opzichte van haar zogeheten
    maatvrouwinkomen sprake is van een inkomensverlies van
    minder dan 15%, heeft gedaagde haar uitkeringen ingevolge
    de AAW en de WAO met ingang van 4 mei 1994 terecht
    ingetrokken.
  
  
  Ten aanzien van besluit II overweegt de Raad als volgt.
  
  
    Artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
    bepaalt dat een bestuursorgaan, zoals gedaagde, bij de
    voorbereiding van een besluit de nodige kennis vergaart
    omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen.
    Ter zake van appellantes melding van
    arbeidsongeschiktheid op 7 mei 1993 heeft gedaagde zich
    uitsluitend verlaten op de telefonisch verstrekte
    informatie van de Verzekeringsgeneeskundige Dienst van
    appellantes werkgever en heeft de
    verzekeringsgeneeskundige van de GMD appellante niet zelf
    onderzocht. De Raad is van oordeel dat gedaagde
    dusdoende, gelet op de omstandigheden van het onderhavige
    geval, gehandeld heeft in overeenstemming met voormelde
    wetsbepaling. De Raad wijst er daarbij op dat de
    Verzekeringsgeneeskundige Dienst uitvoerig bekend was met
    appellantes ziektegeval en haar beperkingen en
    voortdurend, vanaf juli 1992, betrokken is geweest bij de
    begeleiding van appellante naar een passende werkplek.
    Voorts is niet gebleken dat appellante met deze Dienst
    van mening verschilde omtrent haar (on)geschiktheid voor
    de laatstelijk door haar verrichte werkzaamheden en
    evenmin dat appellante heeft gesteld dat haar beperkingen
    ten tijde van haar melding op 7 mei 1993 waren
    toegenomen.
    De Raad is dan ook van oordeel dat de
    verzekeringsgeneeskundige van de GMD, bij wie appellante
    uitvoerig bekend was, zich mocht baseren op de informatie
    die hem vanwege de Verzekeringsgeneeskundige Dienst was
    verstrekt en heeft kunnen oordelen dat een eigen medisch
    onderzoek niet nodig was om kennis omtrent de relevante
    feiten te vergaren.
  
  
  
    De Raad kan zich voorts verenigen met hetgeen de
    rechtbank ten aanzien van besluit II heeft overwogen.
  
  
  
    De Raad is dan ook van oordeel dat gedaagde bij
    besluit II terecht geweigerd heeft om appellantes
    uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO per 7 mei 1993
    te heropenen.
  
  
  
    Gelet op het voorgaande komt de aangevallen uitspraak
    voor bevestiging in aanmerking.
  
  
  
    De Raad acht ten slotte geen termen aanwezig om
    toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van
    de Algemene wet bestuursrecht.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  Bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
    Aldus gegeven door mr C.G.L. Plomp als voorzitter en
    mr A. Beuker-Tilstra en mr G. van der Wiel als leden, in
    tegenwoordigheid van mr P.W.A. van Geloven als griffier
    en uitgesproken in het openbaar op 28 mei 1997.
  
  
  (get.) C.G.L. Plomp.
  
  (get.) P.W.A. van Geloven.