ECLI:NL:CRVB:1996:ZB5954, Centrale Raad van Beroep, 16-04-1996, 94/1899 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-04-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Procesbelang, niet-ontvankelijkverklaring, beroep mede-gericht tegen.

94/1899 AAW/WAO
  
  U I T S P R A A K
  
  in het geding tussen:
  
  A., wonende te B., appellant,
  
  en
  
  het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor het Vervoer, gedaagde.
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangegeven
    gronden in hoger beroep gekomen van een door de rechtbank te
    's-Gravenhage onder dagtekening 13 juli 1994 tussen partijen
    gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    Beide partijen hebben nadere informatie verstrekt en nadere
    stukken ingezonden.
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 19 maart
    1996, waar appellant in persoon is verschenen, terwijl
    gedaagde na schriftelijke kennisgeving niet is verschenen.
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Appellant ging op 11 mei 1987 na een langdurige periode van
    werkloosheid werken als verhuizer/bijrijder. Hij staakte dit
    werk op 14 augustus 1987 wegens ziekte. Gedaagde heeft hem in
    verband daarmee tot en met 20 november 1987 ziekengeld
    toegekend. Appellants beroep tegen zijn hersteldverklaring per
    21 november 1987 is door de Voorzitter van de toenmalige Raad
    van Beroep te 's-Gravenhage gegrond verklaard.
    Gedaagde heeft bij beslissing van 26 juli 1989 aan appellant
    met ingang van 27 juli 1988 uitkeringen ingevolge de Algemene
    Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
    arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend, berekend
    naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.
    Tevens heeft gedaagde bij die beslissing de uitkeringen van
    gedaagde met ingang van 1 juli 1989 ingetrokken onder
    overweging dat appellants arbeidsongeschiktheid per die datum
    was afgenomen naar minder dan 15%. De toenmalige Raad van
    Beroep te 's-Gravenhage heeft appellants beroep tegen die beslissing
    gegrond verklaard en die beslissing bij uitspraak van 22
    oktober 1991 vernietigd.
    Gedaagde heeft in die uitspraak berust en de aanspraken van
    appellant opnieuw beoordeeld. Deze beoordeling is uitgemond in
    de bestreden beslissing van 13 mei 1992. Gedaagde heeft
    daarbij geweigerd aan appellant uitkering ingevolge de AAW toe
    te kennen op de grond dat hij vanaf 1 januari 1986
    arbeidsongeschikt is en dat hij in het refertejaar 1985 geen
    inkomen heeft genoten. Gedaagde heeft daarbij voorts beslist
    dat aan appellant ingaande 27 juli 1988 een uitkering
    ingevolge de WAO wordt toegekend, berekend naar een mate van
    arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Gedaagde heeft daarbij
    tenslotte beslist dat laatstgenoemde uitkering met ingang van
    1 juli 1989 wordt ingetrokken op de grond dat appellant bij de
    aanvang van zijn verzekering ingevolge de WAO, derhalve op 11
    mei 1987, reeds volledig arbeidsongeschikt was.
    De rechtbank te 's-Gravenhage heeft de bestreden beslissing
    van 13 mei 1992 bij de aangevallen uitspraak vernietigd en
    gedaagde opgedragen een nieuw besluit te nemen met
    inachtneming van hetgeen in die uitspraak overwogen is.
    Gedaagde heeft tegen die uitspraak beroep ingesteld, maar dit
    beroep nadien ingetrokken.
    De Raad zal eerst onderzoeken of appellant in zijn beroep
    tegen de aangevallen uitspraak kan worden ontvangen.
    De Raad stelt vast dat appellant uitsluitend beroep heeft
    ingesteld tegen een niet dragende overweging van die
    uitspraak. De rechtbank merkt daarin ter voorlichting van
    appellant op dat uit de overwegingen van de rechtbank die
    leiden tot vernietiging van de bestreden beslissing niet
    zonder meer voortvloeit dat appellant al dan niet aanspraak
    heeft op een (gedeeltelijke) arbeidsongeschiktheidsuitkering.
    Nu de rechtbank met deze overweging geen bindende uitspraak
    heeft gedaan over appellants aanspraken ingevolge de AAW en de
    WAO is de Raad van oordeel dat appellant geen in rechte te
    honoreren belang heeft bij zijn hoger beroep. De Raad is van
    oordeel dat het hoger beroep van appellant om deze reden
    niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.
    Gedaagde heeft bij besluit van 13 december 1995 een nieuwe
    beslissing genomen over appellants aanspraken. Gedaagde heeft
    daarbij aan appellant met ingang van 27 juli 1989 uitkeringen
    ingevolge de AAW en de WAO toegekend, berekend naar een mate
    van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100% en deze uitkeringen
    met ingang van 1 juli 1989 ingetrokken omdat appellant op die
    datum minder dan 25%, respectievelijk 15% arbeidsongeschikt was.
    Daar het hier gelet op de gedingstukken een kennelijke misslag
    betreft zal de Raad de ingangsdatum van dit toekenningsbesluit
    lezen als 27 juli 1988.
    De Raad is van oordeel dat het besluit van 13 december 1995
    moet worden aangemerkt als een besluit strekkende tot
    intrekking of wijziging van een besluit, in casu de bestreden
    beslissing, waartegen ten tijde van het nemen van dat besluit
    een beroep aanhangig was in de zin van artikel 6:18, eerste
    lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Dat appellants
    hoger beroep, zoals hierboven is overwogen, niet-ontvankelijk
    dient te worden  verklaard doet daaraan niet af, omdat dit
    beroep ten tijde van het nemen van dat besluit nog niet
    niet-ontvankelijk was verklaard.
    De Raad is voorts van oordeel dat het beroep in verband met
    het bepaalde in artikel 6:19, eerste lid, Awb geacht moet
    worden mede te zijn gericht tegen het besluit van 13 december
    1995 voor zover dat besluit strekt tot intrekking van
    appellants uitkeringen met ingang van 1 juli 1989. Voor zover
    dat besluit de toekenning van uitkeringen behelst, komt het
    geheel aan het beroep  tegemoet; derhalve wordt het beroep
    niet geacht mede te zijn gericht tegen deze toekenning.
    De Raad zal thans treden in een beoordeling van dat beroep.
    Dit betekent dat de vraag dient te worden beantwoord of het
    besluit van 13 december 1995 in rechte stand kan houden voor
    zover appellants uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO
    daarbij met ingang van 1 juli 1989 zijn ingetrokken.
    De Raad beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe
    als volgt.
    Gedaagde heeft op 26 juli 1989 een beslissing genomen die in
    essentie gelijk is aan het thans bestreden besluit. Bij die
    beslissing werden aan appellant met ingang van 27 juli 1988
    uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO toegekend, berekend
    naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100% en
    werden die uitkeringen met ingang van 1 juli 1989 ingetrokken
    op de grond dat de arbeidsongeschiktheid van appellant wegens
    geschiktheid voor passende functies was afgenomen naar minder
    dan 15%.
    Deze beslissing is door de toenmalige Raad van Beroep te 's-Gravenhage
    bij uitspraak van 22 oktober 1991 vernietigd aan
    welke vernietiging ten grondslag is gelegd dat appellant
    blijkens rapportage van de zenuwarts J.G.M. Barnhoorn op de
    datum in geding volledig arbeidsongeschikt was. De Raad stelt
    op grond van de gedingstukken vast dat gedaagde in deze
    uitspraak uitdrukkelijk heeft berust en dat die uitspraak in
    rechte onaantastbaar is geworden. Dit betekent dat het
    gedaagde niet meer vrij stond ter zake van appellants
    aanspraken ingevolge de AAW en de WAO op de datum in geding
    een van die uitspraak afwijkend besluit te nemen.
    Uit het vorenstaande vloeit voort dat het beroep voor zover
    het geacht wordt mede te zijn gericht tegen het
    intrekkingsbesluit van 13 december 1995 gegrond is en dat dit
    besluit voor vernietiging in aanmerking komt.
    Met betrekking tot de proceskosten overweegt de Raad het
    volgende. De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel
    8:75 van de Awb gedaagde te veroordelen in de proceskosten van
    appellant in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op
    ƒ 31,55 aan reiskosten.
    Andere op grond van dat artikel te vergoeden kosten zijn niet
    gevorderd en daarvan is de Raad ook niet gebleken.
    Beslist wordt als volgt.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk;
    Verklaart het beroep voor zover het mede geacht wordt gericht
    te zijn tegen het besluit tot intrekking van appellants uitkeringen
    van 13 december 1995 gegrond en vernietigt dit besluit;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in hoger
    beroep tot een bedrag groot ƒ 31,55, te betalen door gedaagdes bedrijfsvereniging.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr K.J.S. Spaas als voorzitter en mr M.M. van der Kade
    en mr R.M. van Male als leden, in tegenwoordigheid van M.M.F. Holtrop als
    griffier en uitgesproken in het openbaar op 16 april 1996.
  
  
  (get.) K.J.S. Spaas.
  
  (get.) M.M.F. Holtrop.
  
  
    BvW
    3/4