ECLI:NL:RBUTR:2012:BY2576, Rechtbank Utrecht, 09-10-2012, 16-654391-12
Rechtbank Utrecht — Uitspraak 
Datum: 2012-10-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Veroordeeld voor het plegen van een straatroof op een 16-jarig meisje samen met twee mededaders. Verdachte en de mededaders waren 13 en 14 jaar. Ze hebben alledrie bekend en hun spijt getoond. Ze zijn alledrie veroordeeld tot een werkstraf van 90 uur.

RECHTBANK UTRECHT
    
    Sector strafrecht
    
    parketnummer: 16/654391-12 [P]
    
    vonnis van de meervoudige kamer d.d. 9 oktober 2012
    
    in de strafzaak tegen
    
    
      [verdachte]
      geboren op [1997] te [geboorteplaats]
      wonende te [woonplaats], [adres] 
    
    
    raadsman mr. S.D. Kurz, advocaat te Utrecht.
    
    
      1. Onderzoek van de zaak
      De zaak is inhoudelijk behandeld op de terechtzitting van 25 september 2012, waarbij de officier van justitie en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.
    
    
    
      2. De tenlastelegging
      De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. 
    
    
    De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte samen met anderen [aangever 1] op straat heeft beroofd van haar mobiele telefoon, een simkaart en 5 euro.
    
    
      3. De voorvragen
      De rechtbank heeft geconstateerd dat de dagvaarding geldig is, dat de rechtbank bevoegd is, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen reden is voor schorsing van de vervolging.
    
    
    
      4. De beoordeling van het bewijs
      4.1. Het standpunt van de officier van justitie
      De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het aan hem ten laste gelegde feit heeft begaan. De officier van justitie baseert zich daarbij op de verklaring van aangeefster en op de bekennende verklaringen van verdachte en de medeverdachten.
    
    
    
      4.2. Het standpunt van de verdediging
      De verdediging is van mening dat de rechtbank tot een bewezenverklaring kan komen van het aan verdachte ten laste gelegde feit op basis van de aangifte en de bekennende verklaringen van verdachte en de medeverdachten.
    
    
    
      4.3. Het oordeel van de rechtbank
      Aangeefster [aangever 1] heeft bij de politie verklaard dat zij op 25 januari 2012 rond 21.39 uur vanaf haar werk aan de [adres] te Amersfoort naar huis fietste. Aangeefster sloeg rechtsaf om de [adres] op te gaan en zij fietste vervolgens de [adres] in.  Haar zwarte handtas hing aan haar stuur. Aangeefster zag dat er een jongen naar haar toe kwam lopen en zij zag dat er nog twee andere jongens stonden. De jongen pakte haar stuur vast. Aangeefster zag dat er een andere jongen aan kwam lopen. Ze voelde dat die jongen haar vastpakte en zijn rechterhand op haar mond legde. Deze jongen had een mes in zijn linkerhand en hij richtte het mes naar haar. Aangeefster zag dat het mes een scherpe punt had en dat het mes ongeveer vijftien centimeter lang was. De jongen hield het mes voor haar buik. Een andere jongen die rechts van aangeefster stond pakte haar mobiele telefoon uit haar broekzak. Aangeefster zag dat deze jongen in haar handtas aan het kijken was en dat hij haar portemonnee uit de tas pakte. Later ontdekte aangeefster dat haar geld weg was. De jongen die achter haar stond zei “we moeten nu gaan, er komt iemand aan”. De jongen liet haar los en zei “als je iets zegt, vermoord ik je”. 
      Aangeefster schatte dat er ongeveer vijf euro was weggenomen. Zij gaf aan dat haar weggenomen mobiele telefoon een Blackberry Curve was en dat in die telefoon een prepaidkaart zat.  De prepaidkaart betrof een kaart van Kruidvat mobiel.   
    
    
    Verdachte heeft ter terechtzitting bekend het meisje samen met [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] te hebben beroofd. Verdachte verklaarde dat hij eerst met [medeverdachte 1] over de beroving had gesproken en dat hij vervolgens zijn vriend [medeverdachte 2] had gevraagd om ook met de beroving mee te doen. Voordat ze de beroving pleegden, hadden ze besproken wie wat zou doen en dat zij de buit zouden verdelen. Verdachte had tijdens de beroving het slachtoffer  vastgepakt en het mes dat hij van [medeverdachte 1] had gekregen in zijn hand gehad.  Verdachte verklaarde dat hij naast het meisje was gaan staan en zijn arm om haar hoofd had gedaan en zijn rechterhand op haar mond had gelegd.  Verdachte verklaarde dat ze alle drie een gelijke rol in de beroving hadden gehad.    
    
    Medeverdachte [medeverdachte 2] heeft bij de politie verklaard dat verdachte tijdens de beroving zei dat er een man aankwam en dat verdachte toen tegen het meisje zei “als je wat zegt maak ik je dood”.  Verbalisanten [verbalisant 1] en [verbalisant 2] relateren in het door hen opgemaakte proces-verbaal van het verhoor van medeverdachte [medeverdachte 1] dat [medeverdachte 1] had verklaard dat het meisje door verdachte was bedreigd met de woorden “niet praten, anders maak ik je af”.   
    
    De rechtbank acht op grond van voornoemd bewijs wettig en overtuigend bewezen dat verdachte samen met zijn mededaders op 25 januari 2012 te Amersfoort  [aangever 1] op de openbare weg (te weten de [adres]) heeft beroofd van haar telefoon, haar simkaart en haar geld en dat zij daarbij gebruik hebben gemaakt van geweld en [aangever 1] hebben bedreigd met geweld.  
    
    
      4.4. De bewezenverklaring
      De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte
    
    
    
      op 25 januari 2012 te Amersfoort op de openbare weg te weten de [adres], tezamen en in vereniging met anderen met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening heeft weggenomen 
      - een telefoon (merk Blackberry, type Curve) en
      - een simkaart (Kruidvat mobiel) en
      - enig geldbedrag,
      toebehorende aan [aangever 1], welke diefstal werd vergezeld van geweld en bedreiging met geweld tegen die [aangever 1], gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, welk geweld en welke bedreiging met geweld hierin bestonden dat hij, verdachte 
      - die [aangever 1] heeft vastgepakt en zijn hand over de mond van die [aangever 1] heeft gelegd en
      - een mes op de buik van die [aangever 1] gericht heeft (gehouden) en 
      - die [aangever 1] de volgende woorden heeft toegevoegd "als je iets zegt, vermoord ik je", althans woorden van gelijke dreigende aard of strekking.
    
    
    De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
    
    
      5. De strafbaarheid
      5.1. De strafbaarheid van het feit
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. 
    
    
    Het bewezenverklaarde levert het navolgende strafbare feit op:
    
    Diefstal vergezeld van geweld en bedreiging met geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen.
    
    
      5.2. De strafbaarheid van verdachte
      Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
    
    
    
      6. De strafoplegging
      6.1. De vordering van de officier van justitie
      De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen een werkstraf voor de duur van negentig uur subsidiair 45 dagen jeugddetentie met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht en een voorwaardelijke jeugddetentie voor de duur van drie maanden met een proeftijd van twee jaar. De officier van justitie heeft gevorderd om de maatregel Hulp en Steun als bijzondere voorwaarde aan het voorwaardelijke strafdeel te koppelen. 
    
    
    
      6.2. Het standpunt van de verdediging
      De verdediging heeft aangevoerd dat gelet op de jonge leeftijd van verdachte en het feit dat verdachte een blanco strafblad heeft een werkstraf een passende straf is. De door de officier van justitie gevorderde werkstraf kan aan de verdachte worden opgelegd, aldus de verdediging, net als de gevorderde voorwaardelijke jeugddetentie van drie maanden. De verdediging heeft naar voren gebracht dat verdachte zelf graag Hulp en Steun van de jeugdreclassering wil, omdat hij er nog niet helemaal is en daarom wel wat begeleiding kan gebruiken. 
    
    
    
      6.3. Het oordeel van de rechtbank
      Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte.
    
    
    Verdachte heeft samen met zijn mededader [medeverdachte 1] het plan opgevat om iemand te gaan beroven om snel aan geld te kunnen komen. Daarop heeft verdachte zijn vriend [medeverdachte 2] gepingd om te vragen of hij met de beroving mee wilde doen. Ze spraken met z’n drieën af wie wat zou doen bij de beroving en wachtten op de avond van 25 januari 2012 op een slachtoffer. Vervolgens heeft verdachte die avond samen met zijn twee mededaders een meisje van zestien jaar op straat beroofd van haar mobiele telefoon met simkaart en haar geld. Het meisje is vastgepakt, er is een hand op haar mond gelegd, het mes dat één van de verdachten had meegenomen, is op haar buik gericht en toen er iemand aankwam, werd gedreigd dat ze vermoord zou worden als ze wat zou zeggen, voordat verdachte en zijn mededaders wegrenden.
     
    Het handelen van verdachte werd slechts ingegeven door financieel gewin zonder dat hij zich rekenschap heeft gegeven van de gevolgen van zijn handelen. De ervaring leert dat slachtoffers van een straatroof gedurende geruime tijd de psychische nadelige gevolgen daarvan kunnen ondervinden. Uit de schriftelijke slachtofferverklaring in het dossier blijkt dat het handelen van verdachte ook voor dit slachtoffer zeer beangstigend is geweest en dat zij nog altijd bang is om alleen naar buiten te gaan. Voorts worden door het plegen van dit soort strafbare feiten de bestaande gevoelens van onveiligheid in de maatschappij bevestigd en versterkt.
    
    Verdachte was ten tijde van het plegen van de beroving veertien jaar. Zijn mededaders waren dertien en veertien jaar. Het is de rechtbank gelet op de persoon van de verdachte ter zitting niet duidelijk geworden waarom de nog zeer jonge verdachte samen met zijn eveneens nog jonge mededaders tot dit strafbare feit is gekomen. Verdachte heeft bekend het delict te hebben gepleegd en hij heeft het slachtoffer een excuusbrief geschreven. Ook ter zitting heeft verdachte aangegeven veel spijt te hebben van wat hij heeft gedaan. Het is de rechtbank daarmee gebleken dat verdachte verantwoordelijkheid neemt voor zijn handelen. 
    
    Uit het uittreksel uit de justitiële documentatie van verdachte d.d. 8 augustus 2012 volgt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor het plegen van strafbare feiten. 
    
    Uit het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming d.d. 28 maart 2012 maakt de rechtbank op dat verdachte nu in de tweede klas van het vmbo-tl zit. Verdachte heeft enorme spijt van wat hij heeft gedaan. Verdachte vindt een straf terecht en doet er zijn voordeel mee dat hij momenteel begeleiding heeft. De vader van verdachte is blij met de begeleiding voor verdachte, omdat deze hem de kans geeft om meer tot inzicht in zichzelf te komen. Omtrent het functioneren thuis en op school heeft de Raad voor de Kinderbescherming geen zorgen. Uit vragenlijsten komt naar voren dat verdachte soms moeite heeft om rekening te houden met anderen, om te luisteren en dat hij soms impulsief is. Ouders maken een capabele indruk. De Raad voor de Kinderbescherming heeft wel zorgen over de mate waarin verdachte zich heeft laten beïnvloeden door het antisociale gedrag van jongeren die hij tegenkomt op straat. Het feit dat verdachte zich aangetrokken voelt tot de spanning die dat met zich meebrengt en in staat blijkt tot ernstig grensoverschrijdend gedrag is zeer zorgelijk. Gelet echter op de adequate manier waarop verdachte en zijn ouders reageren op het delictgedrag en de maatregelen die worden getroffen om herhaling te voorkomen acht de Raad voor de Kinderbescherming de kans op recidive laag. Voor verdachte blijft het een punt van aandacht om selectief te zijn met wie hij omgaat en hoe hij om kan gaan met antisociale invloeden. De Raad voor de Kinderbescherming adviseert een deels onvoorwaardelijke en een deels voorwaardelijke werkstraf met de maatregel Hulp en Steun als bijzondere voorwaarde. De maatregel is nodig gezien de ernst van het delict en ter ondersteuning van het herstellen van de vertrouwensbreuk tussen verdachte en zijn ouders. Daarnaast zien verdachte en zijn ouders dit als een kans om dergelijke situaties in de toekomst te voorkomen. De inschatting van de Raad is dat een maatregel van één jaar volstaat.
    
    
      Bureau Jeugdzorg Utrecht, afdeling Jeugdreclassering, vermeldt in het rapport van 
      10 september 2012 dat zij de zorgen die de Raad voor de Kinderbescherming heeft over het functioneren van verdachte herkent. Begeleiding is nodig om aan een aantal punten te  werken, waardoor de kans dat verdachte wederom in verkeerde situaties terecht komt, nog kleiner wordt. Mevrouw Kreule, verbonden aan de Jeugdreclassering, heeft ter zitting naar voren gebracht dat de reeds ingezette begeleiding goed gaat en dat verdachte al een aantal stappen in de goede richting heeft gezet. De Jeugdreclassering adviseert een deels voorwaardelijke werkstraf op te leggen met daaraan gekoppeld de maatregel Hulp en Steun. 
    
    
    Verdachte heeft ter zitting aangegeven dat het steeds beter met hem gaat en dat de begeleiding die hij krijgt van de jeugdreclassering alleen maar goed voor hem is. Als de rechtbank vindt dat de begeleiding moet worden voortgezet zal hij daaraan meewerken. Ook de ouders van verdachte hebben ter zitting aangegeven bereid te zijn om mee te werken aan begeleiding door de jeugdreclassering. 
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat de ernst van het door verdachte gepleegde feit een onvoorwaardelijke straf rechtvaardigt. Gelet op de nog jonge leeftijd van verdachte, het feit dat hij niet eerder met politie en justitie in aanraking is geweest en zijn proceshouding zal de rechtbank de onvoorwaardelijke straf in de vorm van een werkstraf opleggen. Daarnaast is de rechtbank op basis van de bevindingen van de Raad voor de Kinderbescherming en de Jeugdreclassering van oordeel dat een voorwaardelijk strafdeel met daaraan gekoppeld de maatregel Hulp en Steun geïndiceerd is. Het is de rechtbank gebleken dat er weinig zorgen zijn omtrent verdachte en dat de kans op recidive laag is, echter zijn er wel een aantal punten waar verdachte begeleiding bij nodig heeft om te voorkomen dat hij toch weer bij het plegen van strafbare feiten betrokken kan raken. Gelet op de ernst van het feit en om verdachte ervan te doordringen dat hij een zeer ernstig strafbaar feit heeft gepleegd waar hij zich in de toekomst verre van moet houden zal de rechtbank het voorwaardelijk deel in de vorm van een jeugddetentie opleggen en niet in de vorm van een werkstraf. 
      De rechtbank ziet geen aanleiding om in afwijking van de medeverdachten een kortere proeftijd dan de gebruikelijke proeftijd van twee jaar op te leggen.
    
    
    Alles overziende is de rechtbank van oordeel dat de door de officier van justitie gevorderde straf een passende sanctie is. De rechtbank zal dan ook aan verdachte een werkstraf voor de duur van negentig uur opleggen subsidiair 45 dagen jeugddetentie met aftrek van het voorarrest, alsmede een voorwaardelijke jeugddetentie voor de duur van drie maanden met een proeftijd van twee jaar en de maatregel Hulp en Steun als bijzondere voorwaarde.  
    
    
      7. De benadeelde partij
      De officier van justitie heeft gevorderd om benadeelde partij [aangever 1] niet-ontvankelijk te verklaren in de door haar ingediende vordering tot schadevergoeding voor zover deze vordering de reiskosten naar de Reinier van Arkel Groep in Vught tot een bedrag van € 672,00 betreft, nu de vordering ten aanzien van deze schadepost onvoldoende is onderbouwd. De officier van justitie heeft gevorderd om de vordering van de benadeelde partij voor de overige gevorderde materiële schade toe te wijzen, alsmede om de vordering tot immateriële schade toe te wijzen tot een bedrag van € 800,00, hoofdelijk en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
    
    
    De verdediging heeft aangevoerd dat de benadeelde partij [aangever 1] niet-ontvankelijk moet worden verklaard voor zover deze vordering ziet op de reiskosten naar de Reinier van Arkel Groep in Vught tot een bedrag van € 672,00, omdat dit deel van de vordering onvoldoende is onderbouwd. De verdediging is van mening dat de vordering tot materiële en immateriële schadevergoeding voor het overige kan worden toegewezen. De verdediging heeft verzocht om het toe te wijzen bedrag niet hoofdelijk op te leggen, maar om te bepalen dat iedere verdachte 1/3 van het toe te wijzen bedrag moet betalen.
    
    De benadeelde partij [aangever 1], voor wie als wettelijke vertegenwoordiger optreedt [aangever 1], vordert een schadevergoeding van € 1.773,16 voor het bewezen verklaarde feit, waarvan € 943,16 ter zake van materiële schade en € 830,00 ter zake van immateriële schade.
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat de schade tot een bedrag van € 1.071,16 een rechtstreeks gevolg is van dit bewezen verklaarde feit, waarvan € 271,16 ter zake van materiële schade en € 800,00 ter zake van immateriële schade. De rechtbank acht een bedrag van € 800,00 voor geleden immateriële schade in de onderhavige zaak een redelijk en billijk bedrag. 
      De rechtbank acht verdachte aansprakelijk voor die schade. Het gevorderde is tot dat bedrag voldoende aannemelijk gemaakt en zij zal de vordering tot dat bedrag toewijzen.
    
    
    Om de eigen verantwoordelijkheid van verdachte voor zijn aandeel in het bewezen verklaarde feit te benadrukken zal de rechtbank het toegewezen bedrag gelijkelijk over verdachte en de twee medeverdachten verdelen. Verdachte dient aldus 1/3 deel van het toegewezen bedrag aan de benadeelde partij te betalen, te weten € 357,05, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 25 januari 2012 tot aan de dag der algehele voldoening. 
    
    Voor het overige deel van de vordering, te weten voor de verzochte vergoeding van de reiskosten naar de Reinier van Arkel Groep in Vught, acht de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk. De rechtbank is van oordeel dat de benadeelde partij het causale verband tussen deze gemaakte kosten en het bewezen verklaarde feit onvoldoende heeft onderbouwd. De behandeling van dit deel van de vordering levert daarmee in zoverre een onevenredige belasting van het strafgeding op. Voor dat deel kan de benadeelde partij haar vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
    
    Met betrekking tot de toegekende vordering benadeelde partij zal de rechtbank tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen.
    
    
      8. De wettelijke voorschriften
      De beslissing berust op de artikelen 36f, 77a, 77g, 77i, 77m, 77n, 77x, 77y, 77z, 77aa, 310 en 312 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.
    
    
    
      9. De beslissing
      De rechtbank:
    
    
    
      Bewezenverklaring
      - verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;
      - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
    
    
    
      Strafbaarheid
      - verklaart dat het bewezenverklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
      Diefstal vergezeld van geweld en bedreiging met geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen;
      - verklaart verdachte strafbaar;
    
    
    
      Strafoplegging
      - veroordeelt verdachte tot een werkstraf van 90 uren;
    
    
    - beveelt dat indien verdachte de werkstraf niet naar behoren verricht, vervangende jeugddetentie zal worden toegepast van 45 dagen;
    
    - bepaalt dat de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de uitvoering van de werkstraf naar rato van twee uur per dag;
    
    - veroordeelt verdachte tot een jeugddetentie van 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar;
    
    
      - bepaalt dat de voorwaardelijke straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast:
      * omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit;
      * omdat verdachte tijdens de proeftijd de bijzondere voorwaarde niet heeft nageleefd;
    
    
    
      - stelt als bijzondere voorwaarde:
      * dat verdachte zich tijdens de proeftijd in het kader van de maatregel Hulp en Steun moet gedragen naar de voorschriften en aanwijzingen die worden gegeven door of namens Bureau Jeugdzorg Utrecht, afdeling Jeugdreclassering;
    
    
    - draagt deze reclasseringsinstelling op om aan verdachte hulp en steun te verlenen bij de naleving van deze voorwaarde;
    
    
      Benadeelde partijen
      - veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [aangever 1] van € 357,05, ter zake van materiële en immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 
      25 januari 2012 tot aan de dag der algehele voldoening;
    
    
    - veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot op heden begroot op nihil;
    
    - verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk en bepaalt dat die vordering bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht; 
    
    
      - legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer 
      [aangever 1] € 357,05 te betalen, bij niet betaling te vervangen door 1 dag jeugddetentie, met dien verstande dat toepassing van de vervangende jeugddetentie de betalingsverplichting niet opheft;
    
    
    - bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd; 
    
    - heft op het reeds geschorste bevel tot voorlopige hechtenis van verdachte met ingang van het onherroepelijk worden van dit vonnis.
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. Z.J. Oosting, voorzitter, mr. E.A. Messer en 
      mr. I.M. Vanwersch, rechters, in tegenwoordigheid van mr. K.F. van Dam, griffier, en is uitgesproken ter openbare terechtzitting op 9 oktober 2012.