ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7010, Centrale Raad van Beroep, 27-07-1997, 96/8768 AAW/WAO, 96/8790 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-07-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Met het motiveringsvereiste (bij een schattingsbesluit) van art 4:17 Awb wordt beoogd dat kenbaar en inzichtelijk wordt gemaakt op welke feitelijke en juridische grondslag de beschikking is gebaseerd.

96/8768 + 8790 AAW/WAO                            O.
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
  
  en
  
  
    [gedaagde], wonende te [woonplaats], gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
    verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
    Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997
    treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen
    (Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging.
    In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats
    getreden van de Bedrijfsvereniging voor Detailhandel,
    Ambachten en Huisvrouwen. In deze uitspraak wordt onder
    appellant tevens verstaan het bestuur van deze
    bedrijfsvereniging.
  
  
  
    Bij besluit van 14 maart 1995 heeft appellant de aan
    gedaagde krachtens de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet
    (AAW) en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
    (WAO) toegekende uitkeringen, die werden berekend naar
    een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, met
    ingang van 17 april 1995 ingetrokken op de grond dat
    gedaagdes arbeidsongeschiktheid per die datum moet worden
    gesteld op minder dan 25, respectievelijk 15%.
  
  
  
    Namens gedaagde heeft mr W. Zandberg, advocaat te
    Tilburg, tegen dat besluit beroep ingesteld bij de
    arrondissementsrechtbank te Breda.
  
  
  
    Bij brief van 10 augustus 1995 heeft appellant een
    besluit van 8 augustus 1995 in het geding gebracht,
    waarbij hij, in verband met een onjuiste berekening van
    de zogeheten uitlooptermijn, de datum met ingang waarvan
    gedaagdes uitkeringen krachtens de AAW en de WAO zijn
    ingetrokken heeft gewijzigd van 17 april 1995 in 6 mei
    1995. Appellant heeft de rechtbank verzocht het besluit
    van 8 augustus 1995 onder toepassing van artikel 6:19,
    eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) mede
    in haar oordeel te betrekken.
  
  
  
    Bij uitspraak van 12 augustus 1996 heeft de rechtbank het
    namens gedaagde ingestelde beroep gegrond verklaard en de
    besluiten van 14 maart 1995 en 8 augustus 1995
    vernietigd.
  
  
  
    Appellant heeft op bij aanvullend beroepschrift (met
    bijlagen) aangevoerde gronden tegen deze uitspraak hoger
    beroep ingesteld.
  
  
  
    Bij brief van 4 april 1997 heeft mr Zandberg, voornoemd,
    namens gedaagde van verweer gediend.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden
    op 15 april 1997, waar appellant zich heeft doen
    vertegenwoordigen door mr W.P.J.M. van Gestel, werkzaam
    bij Cadans Uitvoeringsinstelling B.V., en waar gedaagde,
    zoals vooraf was bericht, niet is verschenen.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Het hoger beroep richt zich tegen de aangevallen
    uitspraak, voor zover daarbij is beslist dat het besluit
    van 8 augustus 1995 niet in rechte stand kan houden.
  
  
  
    Appellant heeft in de eerste plaats aangevoerd dat de
    rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat laatstgenoemd
    besluit onvoldoende is gemotiveerd en deswege dient te
    worden vernietigd. Voorts heeft hij aangevoerd dat de
    rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat dat besluit,
    nu de verzekeringsarts -alvorens tot vaststelling van
    gedaagdes belastbaarheid voor arbeid over te gaan- geen
    nadere, actuele medische informatie heeft ingewonnen bij
    de behandelend sector of de huisarts, in strijd is met
    artikel 3:2 van de Awb. Tot slot heeft appellant
    aangevoerd dat het bestreden besluit, anders dan de
    rechtbank heeft aangenomen, wel op een deugdelijke
    arbeidskundige grondslag is gebaseerd.
  
  
  
    Gedaagde heeft zich, blijkens bovengenoemd schrijven van
    4 april 1997 van haar gemachtigde, gesteld achter de
    overwegingen van de rechtbank in de aangevallen
    uitspraak.
  
  
  
    Voor de Raad ligt derhalve ter beantwoording de vraag
    voor of het besluit van 8 augustus 1995, waarbij
    appellant de aan gedaagde toegekende uitkeringen
    krachtens de AAW en de WAO, berekend naar een mate van
    arbeidson-geschiktheid van 80 tot 100%, met ingang van 6
    mei 1995 heeft ingetrokken, in rechte stand kan houden.
    De Raad beantwoordt deze vraag, anders dan de rechtbank
    heeft gedaan bij de aangevallen uitspraak, bevestigend en
    hij overweegt daartoe als volgt.
  
  
  
    Het motiveringsvereiste.
    De rechtbank heeft, naar aanleiding van hetgeen
    daaromtrent namens gedaagde is gesteld, in de eerste
    plaats overwogen dat het bestreden besluit, gelet op de
    eis dat een beschikking een deugdelijke, begrijpelijke en
    inzichtelijke motivering bevat, lijdt aan een
    motiveringsgebrek en derhalve dient te worden vernietigd.
    De Raad verstaat deze overweging aldus dat de rechtbank
    van oordeel is dat het bestreden besluit in strijd is met
    artikel 4:17, eerste lid, van de Awb en derhalve niet in
    stand kan blijven. De Raad overweegt dienaangaande als
    volgt.
  
  
  
    Met de in artikel 4:17, eerste lid, van de Awb
    neergelegde eis, dat de motivering wordt vermeld bij de
    bekendmaking van de beschikking, wordt naar het oordeel
    van de Raad beoogd dat kenbaar en inzichtelijk wordt
    gemaakt op welke feitelijke en juridische grondslag die
    beschikking is gebaseerd. Uit deze bepaling vloeit voort
    dat de motivering van een beschikking op schrift dient te
    zijn gesteld. Ter motivering van een besluit als het
    onderhavige kan derhalve niet worden volstaan met een
    verwijzing naar hetgeen in de gesprekken van de
    verzekeringsgeneeskundige en de arbeidsdeskundige met
    betrokkene aan de orde is geweest.
  
  
  
    Voorts geldt dat de vraag of de motivering van een
    beschikking voldoet aan de te stellen eisen van
    kenbaarheid en inzichtelijkheid slechts kan worden
    beantwoord in relatie tot de concrete inhoud en
    complexiteit van de betreffende beschikking. Zo is met
    betrekking tot een beschikking, waarbij uitkeringen
    krachtens de AAW en de WAO worden ingetrokken op de grond
    dat betrokkene wordt geacht geen medische beperkingen
    meer te kennen, eerder voldaan aan de eisen ter zake van
    kenbaarheid en inzichtelijkheid, dan met betrekking tot
    een beschikking als de onderhavige, waarbij uitkeringen
    krachtens de AAW en de WAO worden herzien op de grond dat
    betrokkene niet meer in staat wordt geacht te hervatten
    in het eigen werk, maar wel weer in staat wordt geacht
    tot het verrichten van andere, passende werkzaamheden,
    zodat betrokkenes verlies van verdiencapaciteit is
    afgenomen, dan wel niet meer (in relevante mate) aanwezig
    is.
  
  
  
    Daarnaast overweegt de Raad dat hij, zoals hij reeds
    meermalen heeft uitgesproken, aanvaardbaar acht dat ter
    motivering van een beschikking wordt verwezen naar
    schriftelijke stukken die in het kader van de
    voorbereiding van die beschikking zijn opgesteld, mits
    die stukken uiterlijk tegelijk met de beschikking ter
    kennis van betrokkene(n) zijn gebracht en zij in
    voldoende mate inzicht bieden in de feitelijke en
    juridische grondslag van de genomen beschikking.
  
  
  
    In dit verband is in het voorliggende geval door
    appellant gewezen op de zogeheten aanzegbrief, gedateerd
    6 maart 1995, van de arbeidsdeskundige F. Vergunst,
    waarin gedaagde mededeling is gedaan van de uitkomsten
    van de beoordeling van de mate van haar
    arbeidsongeschiktheid door die arbeidsdeskundige en
    waarbij als bijlage waren gevoegd functie-omschrijvingen
    van de door die arbeidsdeskundige aan haar voorgehouden,
    passende functies.
  
  
  
    Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat de motivering
    van het bestreden besluit, voor zover in dat besluit en
    de genoemde aanzegbrief neergelegd, in onvoldoende mate
    inzicht biedt in de feitelijke en juridische grondslag
    waarop dat besluit is gebaseerd. De opvatting van
    appellant, dat gedaagde, gelet op haar medische
    beperkingen, niet in staat is te hervatten in haar eigen
    werk maar wel in andere, passende werkzaamheden
    (behorende bij de haar voorgehouden functies en zoals
    omschreven in bovengenoemde functiebeschrijvingen), dient
    naar het oordeel van de Raad met een weergave van de door
    appellant ten aanzien van gedaagde aangenomen medische
    beperkingen te worden onderbouwd. In dit verband
    overweegt de Raad dat in het voorliggende geval de
    aangenomen medische beperkingen kunnen blijken uit het
    ten aanzien van gedaagde opgestelde
    belastbaarheidspatroon.
  
  
  
    Voorts acht de Raad het van belang dat uit de motivering
    van een besluit als het onderhavige blijkt hoe de mate
    van arbeidsongeschiktheid is berekend. Daartoe dienen de
    voorgehouden functies met de daarbij behorende
    verdiensten te worden vermeld en dient met behulp van het
    zogeheten maatmanloon en het zogeheten mediaanloon te
    worden aangegeven in welke mate sprake is van verlies van
    verdiencapaciteit. Ook op dit punt acht de Raad de
    motivering van het bestreden besluit onvoldoende kenbaar
    en inzichtelijk.
  
  
  
    Het betoog van appellant, dat in het voorliggende geval
    vermelding van de motivering achterwege kon blijven omdat
    redelijkerwijs kon worden aangenomen dat aan de
    motivering geen behoefte bestond bij gedaagde, kan de
    Raad niet volgen. In dit verband ontleent hij aan de
    Memorie van Toelichting bij artikel 4:18 van de Awb het
    volgende:
    "Er zijn zeer veel situaties voorstelbaar waarin een
    (volledige) vermelding van de motivering overbodig
    is. Dat is het geval als geen enkele belanghebbende
    behoefte heeft aan vermelding van de motivering,
    bijvoorbeeld omdat niemand door de beschikking
    geschaad of belast wordt, omdat de beschikking
    conform de aanvraag is of omdat de beschikking reeds
    lang aangekondigd was, en de motivering reeds lang
    bekend was, zonder dat iemand bezwaar tegen de
    beslissing zal hebben.".
    En aan de Memorie van Antwoord met betrekking tot
    datzelfde artikel ontleent de Raad nog het volgende:
    "Indien iemand een beschikking aanvraagt waarbij de
    belangen van niemand anders zijn betrokken, en het
    bestuursorgaan beslist conform de aanvraag, zal er
    in het algemeen geen enkele behoefte bestaan aan
    vermelding van de motivering van de beschikking.".
    In het voorliggende geval doet zich naar het oordeel van
    de Raad geen situatie voor met het oog waarop in artikel
    4:18, eerste lid, van de Awb is bepaald dat vermelding
    van de motivering achterwege kan blijven.
  
  
  
    Tenslotte is naar het oordeel van de Raad artikel 4:19
    van de Awb in het voorliggende geval niet van toepassing,
    daar dit artikel ziet op de situatie dat, indien ter
    voorbereiding van een beschikking een advies is
    opgesteld, ter motivering van die beschikking kan worden
    verwezen naar dat advies, dan wel naar een onderdeel van
    dat advies. Genoemd artikel stelt daarbij als eis dat dat
    advies zelf de motivering dient te bevatten en ter kennis
    van de belanghebbenden is of wordt gebracht. De Raad
    stelt in dit verband vast dat de aan het in geding zijnde
    besluit ten grondslag liggende rapportages niet
    (schriftelijk) ter kennis zijn gebracht van gedaagde.
  
  
  
    Hoewel de Raad, gelet op bovenstaande overwegingen, van
    oordeel is dat de motivering van het bestreden besluit
    niet in voldoende mate kenbaar en inzichtelijk is te
    achten en derhalve in strijd is met artikel 4:17, eerste
    lid, van de Awb, is hij tevens van oordeel dat het
    bestreden besluit, ondanks de schending van genoemd
    voorschrift, onder toepassing van artikel 6:22 van de
    Awb, in stand kan worden gelaten nu dat besluit, gelet op
    hetgeen hierna nog wordt overwogen, overigens in rechte
    stand kan houden. Voor zover bij gedaagde onvoldoende
    duidelijkheid heeft bestaan over de feitelijke en
    juridische grondslag van het bestreden besluit, is de
    Raad van oordeel dat in de loop van de procedure voor de
    rechtbank voldoende duidelijkheid daaromtrent bij haar is
    ontstaan en zij voorts in de gelegenheid is geweest zich
    daaromtrent uit te laten. Gelet hierop moet worden
    geoordeeld dat gedaagde niet wordt benadeeld door het in
    stand laten van dat besluit. De Raad is derhalve, anders
    dan de rechtbank, niet van oordeel dat het bestreden
    besluit, gelet op de schending van artikel 4:17, eerste
    lid, van de Awb voor vernietiging in aanmerking komt.
  
  
  
    Het hoger beroep, voor zover gericht tegen dit oordeel
    van de rechtbank, treft derhalve doel.
  
  
  
    De Raad ziet aanleiding om, nu moet worden geconstateerd
    dat is beslist in strijd met artikel 4:17 van de Awb, aan
    die constatering het gevolg te verbinden dat appellant
    wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten.
  
  
  
    Het medisch aspect.
    Het oordeel van de rechtbank dat het bestreden besluit in
    strijd is met artikel 3:2 van de Awb omdat de
    verzekeringsarts zijn bevindingen en conclusies
    uitsluitend heeft gebaseerd op eigen onderzoek en deze
    geen nadere, actuele medische informatie heeft ingewonnen
    bij de behandelend artsen of de huisarts van gedaagde,
    kan de Raad niet onderschrijven. Het in artikel 3:2 van
    de Awb neergelegde vereiste dat besluiten zorgvuldig
    dienen te worden voorbereid brengt mee dat een medisch
    oordeel inzake de beperkingen gebaseerd dient te zijn op
    een volledig en voldoende zorgvuldig medisch onderzoek.
    Het niet inwinnen van informatie bij de behandelend arts
    of artsen kan meebrengen dat het onderzoek niet aan deze
    eis voldoet. Het niet inwinnen van deze informatie brengt
    echter niet zonder meer in alle gevallen mee dat het
    onderzoek onvoldoende zorgvuldig is.
    In het onderhavige geval is er naar het oordeel van de
    Raad geen reden om aan te nemen dat het medisch onderzoek
    zonder deze informatie zodanig onvolledig is geweest dat
    de besluitvorming niet voldoet aan het evenvermelde
    zorgvuldigheidsvereiste. Van belang is hierbij dat de
    verzekeringsgeneeskundige uitgebreid heeft gerapporteerd
    inzake zijn bevindingen, welke waren gebaseerd op
    dossierstudie en eigen onderzoek, en voorts dat uit de
    van de zijde van gedaagde tijdens de behandeling in
    eerste aanleg overgelegde medische gegevens niet is
    gebleken dat de behandelend specialist een van de
    verzekeringsgeneeskundige afwijkende mening had inzake de
    medische beperkingen van gedaagde.
  
  
  
    Op grond van bovenstaande overwegingen moet worden
    geoordeeld dat de aangevallen uitspraak, ook voor zover
    daarbij is overwogen dat het bestreden besluit zodanig
    onzorgvuldig is voorbereid dat het dient te worden
    vernietigd, niet in stand kan blijven.
  
  
  
    Het arbeidskundig aspect.
    De rechtbank heeft geoordeeld dat het bestreden besluit
    een voldoende arbeidskundige grondslag mist omdat bij de
    bepaling van de mate van arbeidsongeschiktheid gebruik is
    gemaakt van fulltime functies, terwijl gedaagde in haar
    eigen maatmanfunctie slechts 20 uur per week werkzaam
    was. Op grond hiervan achtte de rechtbank tevens sprake
    van schending van artikel 4:16 van de Awb.
  
  
  
    De Raad is evenwel, gelet op de gedingstukken, van
    oordeel dat genoegzaam aannemelijk is geworden dat de
    door appellant ten behoeve van de schatting van de mate
    van arbeidsongeschiktheid van gedaagde gebruikte fulltime
    functies ook in parttime-vorm voorkomen, zodat het
    bestreden besluit, voor wat betreft het arbeidskundig
    aspect, op een deugdelijke grondslag berust en het hoger
    beroep, ook voor zover het is gericht tegen het oordeel
    van de rechtbank op dit punt, doel treft.
  
  
  
    Gelet op bovenstaande overwegingen is de Raad, nu hem ook
    overigens niet is gebleken dat het bestreden besluit niet
    in rechte stand kan houden, van oordeel dat de
    aangevallen uitspraak, waarbij het bestreden besluit is
    vernietigd, voor vernietiging in aanmerking komt. Hij
    beslist derhalve als hieronder is vermeld.
  
  
  
    De Raad ziet aanleiding appellant te veroordelen in de
    proceskosten van gedaagde in hoger beroep, begroot op
    f 710,- voor verleende rechtsbijstand.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak, behoudens voor zover
    daarbij is beslist omtrent de veroordeling in de
    proceskosten en de vergoeding van het griffierecht;
    Verklaart het inleidende beroep alsnog ongegrond;
    Veroordeelt appellant in de kosten van het geding in
    hoger beroep aan de zijde van gedaagde gevallen, ten
    bedrage van f 710,-.
  
  
  
  
  
    Aldus gegeven door mr A. Beuker-Tilstra als voorzitter en
    mr T. Hoogenboom en mr H. Bolt als leden, in
    tegenwoordigheid van mr P.W.A. van Geloven als griffier
    en uitgesproken in het openbaar op 27 juni 1997.
  
  
  
  (get.) A. Beuker-Tilstra.
  
  
  
  (get.) P.W.A. van Geloven.