ECLI:NL:RBROT:1999:AA3682, Rechtbank Rotterdam, 22-09-1999, APV 97/3969
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 1999-09-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

446/ ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROTTERDAM
    
    Enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    Reg. nr.: APV 97/3969-SCR
    
    Uitspraak
    
    als bedoeld in artikel 8:55 van de Algemene wet bestuursrecht
    
    op het verzet van
    
    A wonende te B, opposant,
    
    
      tegen de uitspraak van de rechtbank van 16 maart 1998 in het geding tussen 
      opposant en het College van Burgemeester en wethouders van de gemeente 
      Maassluis over zijn besluit van 24 september 1997.
    
    
    1. Ontstaan en loop van de procedure
    
    
      Bij besluit van 24 september 1997 heeft het hiervoor genoemde college (hierna: 
      verweerder) opposant niet-ontvankelijk verklaard in zijn bezwaar tegen het besluit 
      van 15 juli 1997 waarbij vergunning is verleend voor het kappen van bomen aan 
      het […]plantsoen  te B ten behoeve van de bouw van een rouwcentrum.
    
    
    
      Opposant heeft bij brief van 23 oktober 1997 tegen dit besluit (hierna: het 
      bestreden besluit) beroep ingesteld.
    
    
    
      De rechtbank heeft op 16 maart 1998 bij uitspraak als bedoeld in artikel 8:54 van 
      de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) het beroep niet-ontvankelijk 
      verklaard.
    
    
    Opposant heeft tegen deze uitspraak bij brief van 24 maart 1998 verzet gedaan.
    
    
      Het verzet is behandeld ter zitting van 20 augustus 1999. Opposant was 
      aanwezig. Namens verweerder is mr. P.H. Harent verschenen.
    
    
    2. Overwegingen
    
    
      In deze verzetprocedure moet de rechtbank de vraag beantwoorden of zij bij de 
      uitspraak van 16 maart 1998 het beroep van opposant terecht met toepassing van 
      artikel 8:54 van de Awb vereenvoudigd heeft behandeld, omdat zij tot het oordeel 
      kwam dat het beroep kennelijk niet-ontvankelijk was. Dit oordeel was gebaseerd 
      op de overweging dat verweerder de kapvergunning inmiddels heeft 
      geëffec-tueerd en de bomen inmiddels heeft gekapt. Opposant kan daarom niet 
      meer als belanghebbende worden aangemerkt. De rechtbank heeft daarbij nog 
      opgemerkt dat niets eiser in de weg stond ter voorkoming van het kappen van de 
      onderhavige bomen een voorlopige voorziening te vragen.
    
    
    
      De rechtbank overweegt dat ter zitting is gebleken dat de kapvergun-ning nog niet 
      geheel is uitgevoerd. Van de tien bomen, waarop de kapvergunning betrekking 
      heeft, zijn er negen gekapt.
    
    
    
      In zoverre berust het oordeel van de rechtbank niet op een geheel juiste feitelijke 
      grondslag. Hieraan doet niet af dat namens verweerder ter zitting is verklaard dat 
      het thans niet meer de bedoeling is de kapvergunning verder te effectueren.
    
    
    
      Ook overigens kan in zijn algemeenheid niet zonder meer worden gezegd dat een 
      belanghebbende bij een besluit omtrent een kapvergun-ning de hoedanigheid van 
      belanghebbende verliest bij effectuering van de vergunning zonder dat hij een 
      verzoek om voorlopige voorziening heeft gedaan. Nog daargelaten dat het al dan 
      niet doen van een dergelijk verzoek niet beslissend is voor het behoud van 
      belang, kan ook na effectuering van de kapvergunning een belang bij de 
      beoordeling van de rechtmatigheid van een besluit met betrekking tot de verlening 
      van de kapvergunning nog gelegen zijn in bijvoorbeeld de vraag of aan de 
      vergunning een voorwaarde had moeten worden verbonden.
    
    
    
      Om deze reden is het verzet gegrond, zodat de uitspraak waartegen verzet was 
      gedaan vervalt en het onderzoek wordt voortgezet in de stand waarin het zich 
      bevond.
    
    
    Voor een veroordeling in de proceskosten ziet de rechtbank geen aanleiding.
    
    Beslissing
    
    De rechtbank,
    
    recht doende:
    
    verklaart het verzet gegrond.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. C.W.J. Schoor.
      De beslissing is, in tegenwoordigheid van M.B. Van Zantvoort als
      griffier, uitgesproken in het openbaar op 22 september 1999 
    
    
    De griffier:
    
    Afschrift verzonden op: 22 september 1999
    
    De rechter: