ECLI:NL:RBOVE:2021:3960, Rechtbank Overijssel, 15-10-2021, 08/996067-16 en 08/993030-18 (gev.) en RK 20/305
Rechtbank Overijssel — Uitspraak 
Datum: 2021-10-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: De rechtbank Overijssel verklaart het bezwaarschift van de 64-jarige vrouw ongegrond. De vrouw maakte bezwaar tegen het bepalen en verwerken van haar DNA-celmateriaal in de DNA-databank. De raadkamer is van oordeel dat een beroep op de uitzonderingsgronden - ‘aard van het misdrijf’ en ‘bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd’ - niet kan slagen.

RECHTBANK OVERIJSSEL
    Team Strafrecht 
    
    
      Zittingsplaats Almelo
    
    
    
      Parketnummers: 08/996067-16 en 08/993030-18 (gev.)
      Bezwaarschriftnummer: RK 20/305
    
    
    
      
        Beschikking van de enkelvoudige raadkamer op het bezwaarschrift op grond van artikel 7 van de Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (de Wet), van:
      
    
    
    
      
        	[veroordeelde],
      	geboren op [geboortedatum] 1957 in [geboorteplaats] ,
      	nu verblijvende in de PI Zuid-Oost, locatie Ter Peel,
      	verder te noemen: veroordeelde.
      	bijgestaan door haar raadsman mr. W.R. Jonk, advocaat te Amsterdam,
    
    
  
  
    
      1Het verloop van de procedure
    
    
      Het door veroordeelde ingediende bezwaarschrift is op 27 augustus 2021 op de griffie van de rechtbank ontvangen. Veroordeelde maakt bezwaar tegen het bepalen en verwerken van haar DNA-celmateriaal in de DNA-databank.
    
    
    
      De raadkamer heeft kennisgenomen van de relevante stukken van de strafzaak tegen veroordeelde. Daarnaast heeft de raadkamer acht geslagen op de schriftelijke conclusie van de officier van justitie mr. C.L. van Kooten van 12 oktober 2021.
    
    
    
      Het bezwaar is behandeld op de niet-openbare zitting van de raadkamer van 15 oktober 2021. Bij die raadkamerbehandeling zijn de officier van justitie mr. J.C.G. van der Wulp, veroordeelde en haar raadsman gehoord. 
    
    
  
  
    
      2De standpunten 
    
    
      
        Standpunt veroordeelde (en haar raadsman)
      
      Veroordeelde vindt dat haar bezwaar gegrond moet worden verklaard en dat het DNA-celmateriaal dat zij heeft afgestaan moet worden vernietigd. Veroordeelde vindt het disproportioneel dat zij DNA-celmateriaal heeft moeten afstaan. Zij stelt onterecht te zijn veroordeeld. De veroordeling zag trouwens ook niet op geweldsdelicten maar op financiële kwesties, zoals valsheid in geschrift. Het vonnis is nog niet onherroepelijk, omdat dit vonnis vanwege het door veroordeelde ingestelde hoger beroep nog door het gerechtshof moet worden beoordeeld. Veroordeelde is van mening dat aan de orde is de uitzonderingsgrond ‘aard van het misdrijf’, zoals bedoeld in artikel 2, eerste lid, aanhef en onder b van de Wet. 
    
    
    
      
        Standpunt officier van justitie
      
      De officier van justitie stelt dat het bezwaar ongegrond moet worden verklaard. 
      De officier van justitie is verplicht tot het geven van een bevel tot afname van DNA-celmateriaal bij een veroordeelde als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet, als de straf een (on)voorwaardelijke gevangenisstraf of een taakstraf betreft. Dit bevel is - met het oog op de wetsgeschiedenis en de strafbare feiten waarvoor in deze strafzaak een veroordeling is gevolgd - proportioneel. Een beroep op de uitzonderingsgronden ‘de aard van het misdrijf’ en ‘bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd’ kan in dit geval niet slagen. 
    
    
  
  
    
      3De ontvankelijkheid 
    
    
      Het bezwaarschrift is tijdig ingediend en gemotiveerd. De raadkamer stelt vast dat het klaagschrift ook voor het overige ontvankelijk is. 
    
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      
        Gang van zaken DNA-afname bij veroordeelde
      
      In het vonnis van de rechtbank Overijssel, zittingsplaats Zwolle, van 2 juli 2021 is geoordeeld dat veroordeelde zich als bestuurder van twee rechtspersonen en privé schuldig heeft gemaakt aan faillissementsfraude en het niet geven van informatie aan de curator, terwijl zij daartoe wel wettelijk verplicht was. Daarnaast heeft veroordeelde zich - in het kader van (mogelijk) grote investeringen door andere personen - schuldig gemaakt aan verduistering van een groot bedrag en valsheid in geschrifte. De straf betrof een gevangenisstraf voor de duur van vierentwintig maanden. Vanwege deze veroordeling heeft de officier van justitie op grond van artikel 2 van de Wet op 16 juli 2021 bevolen dat van veroordeelde DNA-celmateriaal moest worden afgenomen voor het bepalen en het verwerken van haar DNA-profiel. Op 17 juli 2021 is aan dit bevel uitvoering gegeven door het DNA-celmateriaal (wangslijm) van veroordeelde af te nemen.
    
    
    
      
        Uitzonderingsgronden
      
      Het afnemen van DNA-materiaal is een dwangmaatregel die inbreuk maakt op het door artikel 8, eerste lid, EVRM beschermde grondrecht. Met het oog daarop zijn de uitzonderingsgronden van artikel 2, eerste lid, onder b van de Wet aangebracht en is de bezwaarschriftprocedure ingesteld als waarborg voor proportionele toepassing van het DNA-onderzoek bij veroordeelden. De reikwijdte van die uitzonderingsgronden is slechts zeer beperkt. Het uitgangspunt is namelijk dat van iedere veroordeelde in de zin van artikel 2, eerste lid, onder b van de Wet, DNA-celmateriaal wordt afgenomen.
    
    
    
      In dit geval is veroordeelde gestraft voor één of meer misdrijven zoals omschreven in artikel 67, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering. Aan veroordeelde is een straf opgelegd zoals bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder c van de Wet. In zoverre is dus voldaan aan de in artikel 2, eerste lid, van de Wet gestelde eisen. De officier van justitie was dus verplicht het bevel tot afname van DNA-celmateriaal te geven. Omdat veroordeelde bezwaar heeft gemaakt tegen het bepalen en verwerken van haar DNA-celmateriaal in de DNA-databank, moet de raadkamer beoordelen of er sprake is van een uitzonderingsgrond op die plicht van de officier van justitie. De vraag is of het redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde, gelet op de ‘aard van de misdrijven’ of ‘de bijzondere omstandigheden waaronder de misdrijven zijn gepleegd’, niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde. Er zijn dus twee uitzonderingsgronden mogelijk. Hierbij is geen plaats voor een afweging van andere belangen. Is géén van de uitzonderingsgronden van toepassing? Dan moet het bezwaar ongegrond worden verklaard.
    
    
    
      
        Uitzonderingsgrond 1: Aard van het misdrijf
      
      Uit de wetsgeschiedenis volgt dat de uitzonderingsgrond ‘aard van het misdrijf’ op misdrijven ziet waarbij DNA-onderzoek geen bijdrage kan leveren aan de opsporing. De wetgever stelde in de jaren 2002-2003 dat hier sprake van was bij misdrijven als valsheid in geschrift, meineed, schuldheling en verduistering. Dit is inmiddels meer dan vijftien jaren geleden. Door voortschrijdende opsporingstechnieken kan DNA-bewijs en daarmee het DNA-profiel van een veroordeelde, anders dan door of namens veroordeelde is betoogd, vandaag de dag wél een rol spelen in een opsporingsonderzoek naar een aantal van die misdrijven, zoals valsheid in geschrift en verduistering. Bij elk strafbaar feit waarbij stoffelijke objecten worden gebruikt, variërend van een vuurwapen tot papier of een USB-stick, of waarbij menselijk contact is, kan DNA-bewijs aan de orde zijn, zeker met de voortschrijdende ontwikkeling van technieken om het DNA-profiel te bepalen. De bepaling en verwerking van het DNA-profiel kunnen vervolgens ook nog eens bijdragen aan de voorkoming van dergelijke strafbare feiten. Een beroep op de uitzonderingsgrond ‘aard van het misdrijf’ kan dus niet slagen.
    
    
    
      
        Uitzonderingsgrond 2: Bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd
      
      Uit de wetsgeschiedenis volgt dat de uitzonderingsgrond ‘bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd’ samenhangt met de persoon van de veroordeelde. Het gaat daarbij om de situatie dat, ondanks een veroordeling wegens een misdrijf, in de gegeven omstandigheden een DNA-onderzoek niet kan worden gerechtvaardigd. Hierbij valt te denken aan een veroordeelde van wie zeer onaannemelijk is dat hij of zij ooit eerder een strafbaar feit heeft gepleegd waarbij DNA-onderzoek voor de opsporing van belang zou kunnen zijn en van een veroordeelde die dat in de toekomst ook nooit meer zal kúnnen doen. 
      In dit geval heeft veroordeelde ooit eerder een strafbaar feit gepleegd, want zij is al eens in het buitenland voor strafbare feiten veroordeeld. Hoewel het vaststellen van een concreet recidivegevaar niet vereist is, maakt de persoon van de verdachte niet dat de kans op recidive in de toekomst is uitgesloten. Een beroep op de uitzonderingsgrond ‘bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd’ kan dus niet slagen. 
    
    
    
      
        Conclusie
      
      De raadkamer is van oordeel dat een beroep op de uitzonderingsgronden niet kan slagen. Het bezwaar van veroordeelde is dus ongegrond.
    
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De raadkamer verklaart het bezwaarschrift ongegrond.
    
    
    
    
      Deze beschikking is gegeven door mr. H.R. Schimmel, rechter, in tegenwoordigheid van 
      N. Klunder, griffier, ondertekend door de rechter en de griffier en uitgesproken op 15 oktober 2021.
    
    
    
  
  
     Kamerstukken II 2002-2003, 28 685, nr. 3.
  
  
     HR 13 mei 2008, ECLI:NL:HR:2008:BC8231 en ECLI:NL:HR:2008:BC8234.
  
  
     Kamerstukken II 2002-2003, 28 685, nr. 5, p. 14.
  
  
     Kamerstukken II 2002-2003, 28 685, nr. 3.