ECLI:NL:OGHACMB:2021:380, Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 11-11-2021, H-113/20
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba — Uitspraak 
Datum: 2021-11-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Bevestiging vonnis eerste aanleg, met uitzondering van de kwalificatie van het bewezenverklaarde onder feit 2. Overwegingen omtrent betrouwbaarheid verklaringen getuige en daarin opgenomen herkenning door deze getuige.

Zaaknummer: H-113/20
    
      Parketnummer: 500.00423/19	
      Uitspraak:  	11 november 2021		Tegenspraak
    
    
    
  
  
    Vonnis 
    gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao (hierna: het Gerecht) van 7 augustus 2020 in de strafzaak tegen de verdachte:
    
  
  
    [VERDACHTE],
    geboren op [geboortedatum] 1988 in geboorteplaats],thans gedetineerd in het huis van bewaring in Curaçao.
    
    
    
      
        Hoger beroep
      
    
    
    
      Het Gerecht heeft de verdachte bij zijn vonnis ter zake van het onder 1 en 2 ten laste gelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 20 (twintig) jaren met aftrek van voorarrest. Voorts heeft het Gerecht beslissingen genomen ten aanzien van de vordering tot schadevergoeding van benadeelde partij. 
    
    
    
      De verdachte heeft hoger beroep ingesteld. 
    
    
    
      De benadeelde partij is in hoger beroep opnieuw verschenen.
    
    
    
    
      
        Onderzoek van de zaak 
      
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting.
    
    
    
      Het Hof heeft kennisgenomen van de vordering van de procureur-generaal, mr. M.L.A. Angela, en van hetgeen door de verdachte en zijn raadsvrouw, mr. O.E. Kostrzewski, naar voren is gebracht. Voorts heeft het Hof kennisgenomen van hetgeen door en namens de benadeelde partij [benadeelde partij] in het kader van haar vordering tot schadevergoeding naar voren is gebracht. 
    
    
    
      De procureur-generaal heeft gevorderd dat het Hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen.
    
    
    
      Namens de verdachte is vrijspraak bepleit.
    
    
    
    
      
        Vonnis waarvan beroep
      
    
    
    
      Het Hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en met de redengeving waarop dit berust, met dien verstande dat één bewijsmiddel zal worden aangevuld. Het vonnis zal daarom onder verbetering van de gronden worden bevestigd, met uitzondering van de kwalificatie van het bewezenverklaarde onder feit 2. In zoverre zal het vonnis waarvan beroep worden vernietigd.
    
    
    
      Hetgeen de verdediging in hoger beroep heeft ingebracht ten aanzien van de onbetrouwbaarheid van de verklaringen van de getuige, kan niet tot een ander oordeel leiden. Het Hof overweegt te dien aanzien als volgt.
    
    
    
      
        Betrouwbaarheid verklaringen [naam getuige]
        De tot het bewijs gebezigde verklaringen van de getuige [naam getuige] zijn naar het oordeel van het Hof voor wat betreft de bevindingen van deze getuige gedetailleerd en inhoudelijk consistent (zowel iedere verklaring op zichzelf beschouwd als in onderling verband bezien) en komen het Hof reeds daarom authentiek voor. Daarbij komt dat deze reeks van verklaringen niet op zichzelf staat, maar steun vindt in andere (objectieve) bewijsmiddelen, zoals door het Gerecht in het vonnis waarvan beroep uiteengezet. Daarnaast geldt dat deze verklaringen gedeeltelijk op eigen initiatief van de getuige tot stand zijn gekomen. Zij heeft immers op 15 november 2019 voorafgaand aan haar verhoor bij de politie verklaard dat zij openheid wenste te geven omtrent de zaak, waarna zij uitgebreid heeft verklaard over hetgeen zij van de verdachte(n) heeft gehoord. Op 26 november 2019 heeft zij dit wederom gedaan, nadat zij aan het begin van haar verhoor aan de verhorend verbalisanten had medegedeeld dat zij haar eerdere verklaringen nader wenste aan te vullen. Tenslotte is hierbij van belang dat de getuige steeds voorafgaand aan de verhoren vooroverleg heeft gehad met haar advocaat en door hem vervolgens gedurende de verhoren is bijgestaan. Na de verklaringen steeds te hebben doorgelezen heeft zij in zijn bijzijn hierbij volhard en deze ondertekend.
    
    
    
      Dat de getuige daarna op enig moment is teruggekomen op deze reeks van verklaringen maakt het bovenstaande niet anders en heeft overigens inmiddels geleid tot een onherroepelijke veroordeling voor meineed op 11 juni 2021 wegens het opzettelijk onder ede afleggen van een valse verklaring ten overstaan van het Hof op 27 mei 2021.
    
    
    
      
        Betrouwbaarheid herkenning door [naam getuige]
      
      Ten aanzien van de positieve herkenning door [naam getuige] van de verdachte als de schutter met de grijze bovenkleding op de met behulp van een camera opgenomen beelden overweegt het Hof allereerst dat [naam getuige] goed bekend was met het uiterlijk van de verdachte. Zij heeft immers in haar 6e verklaring bij de politie verklaard dat zij vroeger samen met de verdachte op school heeft gezeten. Ook heeft zij verklaard dat zij de verdachte ongeveer twee keer per maand ziet. 
    
    
    
      Bij de beoordeling van deze herkenning sluit het Hof zich evenals het Hof te Amsterdam aan bij de in de vakbijlage van het Nederlands Forensisch Instituut gegeven omschrijving van het begrip ‘herkenning’: 
      
        “Herkenning vindt plaats op basis van een in het geheugen opgeslagen beeld. Gezichtsherkenning van bekende mensen, zoals dat in het dagelijks leven door iedereen plaatsvindt, is een relatief snel en trefzeker ‘holistisch’ proces. De beoordeling vindt snel plaats, door (onbewust) allerlei aspecten af te wegen. De uitkomst van dit proces leidt tot de categorische, stellige uitkomst dat er wel of niet sprake is van herkenning, waarbij de beoordelaar vaak niet expliciet kan uitleggen waarom hij of zij een bepaalde conclusie trekt. (…) Herkenning van personen vindt niet alleen op basis van gezicht plaats, maar ook op grond van andere kenmerken zoals haardracht, handen, lengte, postuur, kleding en manier van lopen en andere, soms onbewuste, voorinformatie zoals de locatie waar een persoon is gezien”.
      
    
    
    
      Met het Amsterdamse Hof is het Hof van oordeel dat aldus beschouwd verschillende elementen een rol spelen bij een herkenning - een ‘holistisch proces’ - dat naar zijn aard moeilijk in objectief verifieerbare elementen is op te delen. Een van de factoren die de betrouwbaarheid van een herkenning positief kunnen beïnvloeden, is de mate waarin men de waargenomen persoon kent. Immers, hoe vollediger men van de betrokken persoon reeds een beeld heeft, des te minder visuele informatie nodig is voor een betrouwbare herkenning. Daarbij geldt dat dit op basis van uiterlijke kenmerken gebaseerde beeld van iemand waardevoller is, als dit is ontstaan en gevormd bij ontmoetingen in persoon, dan wanneer deze van een foto of andere beelden afkomstig is.
    
    
    
      Tegen deze achtergrond is het Hof van oordeel dat de herkenning van de verdachte door [naam getuige], zoals opgenomen in haar (ook overigens) door het Hof als betrouwbaar aangemerkte verklaring(en), betrouwbaar is. Dat anderen de verdachte niet hebben herkend als de schutter met de grijze bovenkleding maakt dit niet anders. 
    
    
    
      De verweren worden verworpen.
    
    
    
      Ten overvloede merkt het Hof op dat het betoog van de raadsvrouw dat door het Gerecht gemotiveerd had moeten worden waarom bepaalde bescheiden die zich in het dossier bevinden niet als bewijsmiddel worden gebezigd, uitgaat van een onjuiste rechtsopvatting. 
    
    
    
      Het is immers voorbehouden aan de rechter die over de feiten oordeelt om, binnen de door de wet getrokken grenzen, van het beschikbare materiaal datgene tot het bewijs te bezigen hetwelk hem uit een oogpunt van betrouwbaarheid daartoe dienstig voorkomt en datgene terzijde te stellen wat hij voor het bewijs van geen waarde acht. Deze beslissing behoeft, behoudens bijzondere gevallen, geen motivering. Het Gerecht heeft met zijn overwegingen afdoende gereageerd op hetgeen in eerste aanleg aan verweren te berde is gebracht en heeft daarmee gelet op het voorgaande kunnen volstaan. 
    
    
    
    
      
        Aanvulling van het door het Gerecht gebezigde bewijs
      
    
    
    
      Het Hof vult bewijsmiddel 7 als volgt aan:
    
    
    
    
    
      [naam getuige]: 
      Pero bosa kiko e homber aki, mi ta kere, e homber ta riba dje, riba mi. E ta kere ami a bai wak kaya. (Vertaling: Weet je wat ik denk van deze man, waarom deze man zo op mij blijft hameren. Hij denkt dat ik op de loer (post)was.)
      
        [naam verdachte]:
      Pero ki te kos, bon bai wak kaya aha (fon). (Vertaling: Maar wat is het ding, jij was niet op de loer, aha …)
    
    
    
    
    
      
        Kwalificatie van het bewezenverklaarde
      
    
    
    
      Het onder 2 bewezenverklaarde is voorzien bij artikel 3, eerste lid, van de Vuurwapenverordening en strafbaar gesteld in artikel 11 van die verordening. Het wordt als volgt gekwalificeerd:
    
    
    
      
        Medeplegen van overtreding van een verbod gesteld bij artikel 3, eerste lid, van de Vuurwapenverordening 1930, meermalen gepleegd.
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      Het Hof:
    
    
    
      vernietigt het vonnis van het Gerecht ten aanzien van de kwalificatie van het onder 2 bewezen verklaarde en doet in zoverre opnieuw recht;
    
    
    
      kwalificeert het onder 2 bewezenverklaarde als hiervoor omschreven;
    
    
    
      bevestigt het vonnis van het Gerecht voor het overige met inachtneming van hetgeen hiervoor is overwogen.
    
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mrs. W.J. Geurts-de Veld, M.C.B. Hubben en S.A. Carmelia, leden van het Hof, bijgestaan door mr. E.L. den Dekker, (zittings)griffier, en op 11 november 2021 uitgesproken in tegenwoordigheid van de griffier ter openbare terechtzitting van het Hof in Curaçao.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      uitspraakgriffier:
    
    
    
    
    
  
  
     ECLI:NL:GHAMS:2018:2725 en ECLI:NL:HR:2020:454