ECLI:NL:CRVB:2021:2705, Centrale Raad van Beroep, 14-10-2021, 21/591 AOW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2021-10-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Toekenning partnertoeslag met de maximale terugwerkende kracht van vijf jaar, omdat het besluit van 3 februari 2010 onmiskenbaar onjuist is. Het bestreden besluit is in overeenstemming met het toepasselijke beleid en er zijn geen bijzondere omstandigheden die nopen tot afwijking van het beleid.

21591 AOW
    
    
      Datum uitspraak: 14 oktober 2021
    
    
    
    
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Proces-verbaal van de mondelinge uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 23 december 2020, 20/3240 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellant] te [woonplaats] , Marokko (appellant)
    
    
    
      de Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)
    
    
    
    
    
      Zitting heeft: M.A.H. van Dalen-van Bekkum
      Griffier: B.H.B. Verheul
      Ter zitting zijn via videobellen verschenen: mr. Ö. Sahin, appellant, bijgestaan door een tolk en mr. A.F.L.B. Metz .
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
      Deze beslissing is uitgesproken in het openbaar. Zij is gebaseerd op de volgende overwegingen.
    
    
    1. Appellant is geboren in 1945 en is op [datum] 1991 gehuwd met [naam echtgenote] , geboren op [geboortedatum] 1964. Appellant heeft in augustus 2009 een ouderdomspensioen op grond van de Algemene Ouderdomswet (AOW) aangevraagd, waarbij hij heeft vermeld dat hij gehuwd is maar sinds december 2014 gescheiden leeft. In een besluit van 3 februari 2010 heeft de Svb appellant met ingang van juli 2010 een ouderdomspensioen voor een ongehuwde toegekend. In de levensbewijzen van 31 augustus 2016 en 8 september 2017 is vermeld dat appellant  gehuwd is of samenwonend. In een levensbewijs van 9 juni 2018 heeft appellant vermeld dat hij ongehuwd is en alleen leeft. Tijdens een telefoongesprek van 17 mei 2019 heeft appellant verklaard dat hij samenwoont met zijn echtgenote en verzocht om een hoger ouderdomspensioen. Op 23 mei 2019 heeft appellant het kantoor van de Svb bezocht en zijn woonsituatie toegelicht. Daarbij heeft appellant verklaard dat hij sinds 2014 weer met zijn echtgenote samenwoont. Op 11 juli 2019 heeft appellant een partnertoeslag op grond van de AOW aangevraagd. In een besluit van 13 januari 2020, in stand gelaten bij besluit van 20 maart 2020 (bestreden besluit), heeft de Svb appellant met ingang van mei 2014 de gevraagde toeslag toegekend. Volgens de Svb is de partnertoeslag toegekend met de (volgens deze beleidsregel toepasselijke) maximale terugwerkende kracht van vijf jaar, omdat het besluit van 3 februari 2010 onmiskenbaar onjuist is.
    
    2. Bij de aangevallen uitspraak is het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 
    
    3. Appellant heeft zich in hoger beroep op het standpunt gesteld dat de partnertoeslag moet worden toegekend met terugwerkende kracht vanaf juli 2010, omdat de Svb een grove fout heeft gemaakt door voorafgaand aan de toekenning van het ouderdomspensioen in 2010 geen onderzoek te doen naar de leefsituatie.
    
    4. Het betreft een verzoek aan de Svb om terug te komen, als bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht, van het in rechte onaantastbaar geworden besluit tot toekenning van een AOW-pensioen voor een ongehuwde van 3 februari 2010. De Svb heeft dit verzoek beoordeeld aan de hand van zijn beleidsregel SB1076. In deze beleidsregel is het volgende opgenomen. Als er geen sprake is van een wijziging van omstandigheden of van nieuwe feiten, is de Svb bevoegd om het verzoek om herziening over de periode voor de datum van ontvangst van het verzoek, zonder nader onderzoek af te wijzen onder verwijzing naar het eerdere besluit, tenzij dit evident onredelijk is. De Svb acht het evident onredelijk om zonder terugwerkende kracht terug te komen van een rechtens onaantastbaar besluit als de Svb uit wat belanghebbende in zijn herzieningsverzoek aanvoert, concludeert dat dit besluit onmiskenbaar onjuist is. Als sprake is van een onmiskenbaar onjuist besluit, kan de uitkering met een terugwerkende kracht tot een maximum van vijf jaar worden herzien als de onjuistheid het gevolg is van een fout van de Svb. Deze termijn wordt berekend vanaf het moment waarop de Svb haar fout heeft geconstateerd, dan wel de betrokkene een verzoek om herziening heeft ingediend. Dit beleid past volgens vaste rechtspraak binnen de grenzen van een redelijke beleidsbepaling. Het bestreden besluit is in overeenstemming met het toepasselijke beleid en er zijn geen bijzondere omstandigheden die nopen tot afwijking van het beleid. De omstandigheid dat de Svb bij het toekenningsbesluit van 3 februari 2010 naar eigen zeggen onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de leefsituatie van appellant en dat het aanvraagformulier AOW volgens appellant geen ruimte laat om de specifieke situatie van appellant in te vullen, vormt niet zo’n bijzondere omstandigheid. Het hier toegepaste onderdeel van de beleidsregel is immers juist opgesteld met het oog op fouten van de Svb.
    
    
      Waarvan proces-verbaal.
    
    
    
    
    
      						(getekend) M.A.H. Van Dalen-van Bekkum
    
    
    
    
    
      						(getekend) B.H.B. Verheul