ECLI:NL:RBDHA:2021:13784, Rechtbank Den Haag, 23-12-2021, AWB - 20 _ 7988
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2021-12-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Verzoek om kwijtschelding van rentedragende lening is terecht afgewezen.

Rechtbank DEN HAAG
    
    
      Team belastingrecht
    
    
    
      zaaknummer: SGR 20/7988
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 december 2021 in de zaak tussen
    
    
      [eiser] , te [woonplaats] , eiser(gemachtigde: mr. J.M.G. Hulsman),
    
    
      en
    
    
    de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij beslissing op bezwaar van 13 november 2020 heeft verweerder het bezwaar van eiser gericht tegen het in 3 vermelde besluit ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiser heeft hiertegen beroep ingesteld.
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. 
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 25 november 2021. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door 
      mr. [A] .  
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    Feiten
    1. Eiser heeft in het verleden studiefinanciering ontvangen. Daaruit is een studieschuld ontstaan.
    
    2. Op 25 maart 2020 is door eiser verzocht om kwijtschelding van zijn rentedragende lening (het verzoek). Eiser heeft zijn verzoek onder meer met medische stukken onderbouwd. 
    
    3. Verweerder heeft bij besluit van 6 juli 2020 het verzoek afgewezen, omdat niet is gebleken dat eiser voldoet aan de voorwaarden voor het kwijtschelden van de studieschuld. 
    
    
      
        Geschil 
      
    
    4. In geschil is of verweerder het verzoek terecht heeft afgewezen.
    
    5. Eiser stelt dat op grond van zijn medische situatie en de menselijke maat kwijtschelding van zijn studieschuld moet plaatsvinden. 
    
    6. Onder verwijzing naar het rapport van arts F. Knol (K) van 1 juli 2020, stelt verweerder dat eisers verzoek terecht is afgewezen. Volgens verweerder behoort eiser niet tot de categorie van groepen waarvoor het kwijtscheldingsbeleid bestaat. 
    
    
      
        Beoordeling van het geschil
      
    
    7. Ingevolge artikel 6.2 van de Wet studiefinanciering 2000 (Wsf 2000) is eiser verplicht tot terugbetaling van de studieschuld. De Wsf 2000 voorziet slechts in kwijtschelding bij het einde van de aflosfase en bij overlijden van de debiteur (zie artikel 6.16 van de Wsf 2000). Op grond van de hardheidsclausule van artikel 11.5 van de 
    Wsf 2000 kan verweerder deze verplichting buiten toepassing laten of daarvan afwijken wanneer toepassing van de wet zal leiden tot een onbillijkheid van overwegende aard. Ter zake van kwijtschelding hanteert verweerder het beleid dat inhoudt dat op verzoek een resterende studieschuld wordt kwijtgescholden indien: 
    a. de debiteur een terminale ziekte heeft waardoor hij naar verwachting binnen een jaar 
        komt te overlijden; 
    b. de debiteur gedurende langere tijd in coma ligt; 
    c. de debiteur een psychiatrische patiënt is die is opgenomen in een inrichting en de situatie 
        uitzichtloos is; 
    d. de debiteur ernstig (geestelijk) gehandicapt is. 
    
    8. De achterliggende gedachte bij dit beleid is dat van debiteuren die in een dergelijke medisch uitzichtloze situatie verkeren op humanitaire gronden niet kan worden verlangd dat zij hun studieschuld nog (verder) terugbetalen. Het is vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) dat het door verweerder gevoerde kwijtscheldingsbeleid niet onredelijk is en stringent toegepast mag worden. De rechtbank toetst de toepassing van de hardheidsclausule terughoudend. 
    
    9. De rechtbank overweegt dat het rapport van arts K is opgesteld door een ter zake deskundige. Gelet hierop ziet de rechtbank geen aanleiding om zelf een deskundige aan te stellen. Arts K is op basis van eisers verzoek, de daarbij overgelegde informatie en informatie van de huisarts van eiser tot de conclusie gekomen dat eiser niet voldoet aan één van de genoemde criteria in het door verweerder gehanteerde kwijtscheldingsbeleid. De rechtbank heeft geen aanleiding te veronderstellen dat het rapport niet op een zorgvuldige wijze tot stand is gekomen. Voorts is niet gebleken dat arts K relevante aspecten van de gezondheidstoestand van eiser heeft gemist. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om aan zijn conclusie te twijfelen. Verweerder heeft, in navolging van het advies van arts K, aldus terecht geoordeeld dat eiser niet voldoet aan één van de in het kwijtscheldingsbeleid omschreven situaties. Evenmin is gebleken dat de medische situatie van eiser, gelet op de aard en gevolgen daarvan, op één lijn moet worden gesteld met één van de genoemde categorieën in het beleid.  Het verzoek van eiser is dan ook terecht afgewezen.  
    
    10. De rechtbank acht aannemelijk dat de door eiser geschetste (medische) omstandigheden hem zwaar belasten en dat de studieschuld op hem drukt, maar de door eiser aangevoerde omstandigheden zijn niet zodanig dat verweerder in eisers geval van zijn kwijtscheldingsbeleid had moeten afwijken. Omstandigheden die eiser heeft aangevoerd, waaronder de cultuur waar schuld een erekwestie is, het (nog langer) langdurig op het minimum inkomen moeten leven en paniek bij het ontvangen van brieven, zijn heel naar voor eiser. Het maakt echter niet dat verweerder had moeten besluiten dat eisers situatie dermate vergelijkbaar is met die van debiteuren waar het beleid op ziet dat de schuld had moeten worden kwijtgescholden. Daarbij overweegt de rechtbank dat verweerder heeft toegelicht dat de Wsf 2000 voldoende waarborgen biedt voor debiteuren die financieel gezien niet in staat zijn om hun studieschuld af te lossen. Eiser kan voor de resterende jaren van de aflosfase gebruik maken van de door verweerder ter zitting genoemde mogelijkheid van de draagkrachtmeting waarbij jaarlijks wordt bezien of, en zo ja tot welk bedrag, aflossing dient plaats te vinden.
    
    11. Gelet op wat hiervoor is overwogen, zal het beroep ongegrond worden verklaard.
    
    
      
        Proceskosten
      
    
    12. De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
    
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. S.E. Postema, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. H.J. Habetian, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 
      23 december 2021.
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier									rechter
    
    
    
    
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
    
  
  
     Zie bijvoorbeeld ECLI:NL:CRVB:2016:1421 en ECLI:NL:CRVB:2020:3018.