ECLI:NL:RBDHA:2022:1335, Rechtbank Den Haag, 16-02-2022, NL22.1390
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2022-02-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: -	59b
        -	Ongegrond
        -	Lichter middel

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL22.1390
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam], eiser
    
      V-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. H.A.C. Klein Hesselink),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    (gemachtigde: mr. J.M.M. van Gils).
    
  
  
    
      Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 26 januari 2022 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59b van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      Verweerder heeft op 7 februari 2022 de maatregel van bewaring opgeheven.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 9 februari 2022 op zitting behandeld, te Breda. Eiser is gehoord via een videoverbinding. Eiser is bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen Z. Gharbaoui. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
    
      Overwegingen
    
    
    1. Eiser stelt de Tunesische nationaliteit te bezitten en te zijn geboren op [geboortedatum].
    
    2. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de
    
      vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag
      worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment
      voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106
      van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van
      het verzoek om opheffing van de bewaring, aan eiser een schadevergoeding ten laste van de
      Staat toekennen.
    
    
    3. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is omdat er een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en omdat eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzetting ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft als zware gronden vermeld dat eiser:
    
    
      3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit
      de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging
      binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
      3h. tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Vw of tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van de Vw;
      3j. aan de grens te kennen heeft gegeven een aanvraag tot het verlenen van een
      verblijfsvergunning als bedoeld in artikel 28 van de Vw te willen indienen, en zijn
      aanvraag met toepassing van de grensprocedure niet in behandeling is genomen,
      niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond.
    
    
    
      Als lichte gronden heeft verweerder in de maatregel vermeld dat eiser:
    
    
    
      4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van  hoofdstuk 4 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) heeft gehouden;4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfvergunning hebben geleid;
      4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heef;
      4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
    
    
    4. Ter zitting is gebleken dat verweerder de zware gronden 3h en 3j niet langer aan de bewaring ten grondslag legt. 
    
    5. Eiser betoogt allereerst dat de maatregel van bewaring niet op de juiste wettelijke grondslag berust. Daarnaast betwist eiser de zware en de lichte gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd. Verder had verweerder volgens eiser moeten volstaan met een lichter middel dan de inbewaringstelling, namelijk opvang in een AZC en een dagelijkse meldplicht.
    
    
      De rechtbank oordeelt als volgt.
    
    
    
      
        Risico op onttrekking
      
    
    
    6. Ter zitting heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de maatregel uitsluitend nog berust op artikel 59b eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw. Op grond van deze bepaling kan, kort gezegd, een vreemdeling met rechtmatig verblijf op grond van een lopende asielaanvraag in bewaring worden gesteld als de bewaring noodzakelijk is met het oog op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van de asielaanvraag, met name indien er sprake is van een risico op onttrekking.   
    
    7. Uit de uitspraak van de Afdeling van 19 oktober 2016 blijkt dat een vreemdeling krachtens artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw in bewaring kan worden gesteld als er voldoende gronden als bedoeld in artikel 5.1b, derde en vierde lid, van de Vb zijn om de maatregel te dragen. Met een voldoende deugdelijke motivering van het bestaan van een risico op onttrekking is volgens de Afdeling gegeven dat de bewaring noodzakelijk is met het oog op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd, omdat anders die gegevens niet zouden kunnen worden verkregen. 
    
    
      
        Beoordeling van de gronden
      
    
    
    8. Verweerder kan bij de zware gronden volstaan met een toelichting waaruit de feitelijke juistheid van die grond blijkt. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de maatregel voldoende gemotiveerd dat eiser Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen (zware grond 3a). Deze grond beperkt zich niet tot de binnenkomst van eiser door middel van een overdracht vanuit België in het kader van de Dublinverordening, maar ziet tevens op de binnenkomst van eiser in Nederland voorafgaande aan zijn eerste asielaanvraag. Ten aanzien van de zware grond 3b heeft verweerder in de maatregel overwogen dat eiser in 2020, na de afwijzing van zijn asielaanvraag in Nederland, met onbekende bestemming is vertrokken. De zware gronden 3a en 3b zijn dus feitelijk juist. Ten aanzien van de zware grond 3c heeft eiser aangevoerd dat hij na de afwijzing van zijn eerste asielaanvraag uit Nederland is vertrokken. Dit maakt echter niet dat deze grond niet aan hem kan worden tegengeworpen, nu eiser illegaal naar België is gereisd en in strijd met zijn vertrekplicht de Europese Unie niet heeft verlaten. Ook deze grond is daarom feitelijk juist.
    
    9. De zware gronden zijn terecht aan de maatregel ten grondslag gelegd. Deze kunnen de maatregel dragen. Wat eiser over de lichte bewaringsgronden heeft aangevoerd bespreekt de rechtbank daarom niet. Uit het voorgaande volgt dat de maatregel van bewaring terecht berust op artikel 59, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw. 
    
    
      
        Lichter middel
        
      
    
    10. Nu de zware gronden terecht aan de maatregel ten grondslag zijn
    gelegd, is het risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken gegeven. Verder heeft verweerder in de maatregel van bewaring voldoende gemotiveerd waarom de bewaring noodzakelijk is en de persoonlijke omstandigheden van eiser een lichter middel niet toelaten. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat eisers asielaanvraag in Nederland van 10 oktober 2020 is afgewezen, waarop eiser met ingang van 30 oktober 2020 met onbekende bestemming is vertrokken. Ook beschikt eiser niet over de financiële middelen om vrijwillig te vertrekken. Daarnaast verblijft eiser sinds 2019 in Europa en heeft hij in verschillende Europese landen verbleven zonder zich aan het daar geldende toezicht te houden. Verweerder mocht hieruit concluderen dat een lichter middel er niet toe zal leiden dat eiser vrijwillig uit Nederland zal vertrekken. De enkele omstandigheid dat eiser in de asielopvang kan verblijven, betekent tegen deze achtergrond niet dat verweerder van de inbewaringstelling van eiser heeft moeten afzien. Dat eiser psychische problemen heeft leidt niet tot een ander oordeel, nu verweerder heeft overwogen dat eiser medische en psychische hulp kan ontvangen in het detentiecentrum. 
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    11. Het beroep is ongegrond. Het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen.
    
    12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
      Beslissing
    
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. W. Anker, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S. Hamans, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
    
  
  
    Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb).
  
  
     Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.
  
  
     Asielzoekerscentrum.
  
  
     Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. 
  
  
    ECLI:NL:RVS:2016:2852.
  
  
    Uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2020, ECLI:NL:RVS:2020:829.
  
  
     Verordening (EU) 604/2013. 
  
  
     Uitspraak van de Afdeling van 14 november 2017, ECLI:RVS:2017:3161.
  
  
     Artikel 5.1c, tweede lid, van het Vb.