ECLI:NL:CRVB:2016:2462, Centrale Raad van Beroep, 29-06-2016, 15/95 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2016-06-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Beëindiging ZW-uitkering. Geen twijfel aan de juistheid van het standpunt van de verzekeringsarts. Voldoende gemotiveerd dat in de geduide functies geen sprake is van overschrijding van de belastbaarheid. Nu appellante meer dan 65% van het maatmaninkomen kan verdienen, is ZW-uitkering terecht beëindigd.

15/95 ZW 
  
    Datum uitspraak: 29 juni 2016
  
  
    Centrale Raad van Beroep
    Enkelvoudige kamer
  
  
    Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 
    27 november 2014, 14/2638 (aangevallen uitspraak)
  
  
    Partijen:
  
  
    
      [appellante] te [woonplaats] (appellante)
  
  
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
  
  
    PROCESVERLOOP
    Namens appellante heeft mr. A. Orhan, advocaat, hoger beroep ingesteld. 
  
  
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. 
  
  
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 18 mei 2016. Appellante is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door 
    L. den Hartog. 
  
  
    OVERWEGINGEN
    
      1.1.
      Appellante was werkzaam als magazijnmedewerker bij Randstad Uitzendbureau, toen zij zich als gevolg van flauwvallen op het werk, met ingang van 28 januari 2013 ziek heeft gemeld. 
      
    
    
      1.2.
      In het kader van de Eerstejaars Ziektewetbeoordeling heeft een verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek plaatsgevonden. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 22 januari 2014 vastgesteld dat appellante vanaf 1 maart 2014 geen recht meer heeft op een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW), omdat appellante op 27 januari 2014 meer dan 65% kan verdienen van het loon dat zij verdiende voordat zij ziek werd. Appellante is met haar beperkingen in staat geacht functies als snackbereider, machinaal metaalbewerker en productiemedewerker te vervullen. Het bezwaar van appellante tegen dit besluit is bij besluit van 4 juli 2014 (bestreden besluit), onder verwijzing naar het rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 1 maart 2014 en het rapport van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 2 juli 2014, ongegrond verklaard. 
      
      
        2. Tegen het bestreden besluit heeft appellante beroep ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard. Zij heeft overwogen dat de medische onderzoeken op voldoende zorgvuldige wijze hebben plaatsgevonden en de verzekeringsarts bezwaar en beroep zijn bevindingen en conclusies voldoende inzichtelijk en consistent heeft geformuleerd. Voor het oordeel dat de medische beperkingen door het Uwv zijn onderschat, heeft de rechtbank geen aanleiding gezien. Tot slot heeft naar het oordeel van de rechtbank de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep voldoende inzichtelijk toegelicht dat in de geselecteerde functies geen sprake is van overschrijding van de belastbaarheid van appellante. 
      
      
    
    
      3.1.
      In hoger beroep heeft appellante aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de verzekeringsarts voldoende rekening heeft gehouden met de informatie verkregen uit de curatieve sector. De rechtbank heeft ten onrechte gesteld dat er bij appellante geen of verminderde psychische klachten zijn, en heeft hierdoor in strijd met het motiveringsbeginsel gehandeld. Voorts heeft appellante naar voren gebracht dat alle geselecteerde functies voor haar een verhoogd risico (onder meer op het gebied van veiligheid en onvermogen om in collegiaal verband te functioneren) met zich meebrengen en ongeschikt voor haar zijn. Appellante heeft aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte het standpunt van het Uwv heeft onderschreven dat er bij haar geen sprake is van medisch objectiveerbare klachten. 
      
    
    
      3.2.
      
        Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit. 
        4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 
      
      
    
    
      4.1.
      Op 1 januari 2013 is de Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters (Wet Bezeva) in werking getreden (Stb. 2012, 464). Nu appellante een verzekerde zonder werkgever is en zij zich op 28 januari 2013 ziek heeft gemeld, heeft het Uwv terecht toepassing gegeven aan de met de Wet Bezava aan de ZW toegevoegde artikelen 19aa en 19ab van de ZW. Voor de beoordelingssystematiek waarmee de verdiencapaciteit na het eerste ziektejaar wordt bepaald, wordt zoveel mogelijk aangesloten bij de huidige uitvoeringssystematiek van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA), waarbij aan de hand van geschikte functies wordt vastgesteld of de betrokkene beschikt over resterende verdiencapaciteit (zie de uitspraak van de Raad van 30 december 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:4920).  
      
    
    
      4.2.
      De Raad verenigt zich met het oordeel van de rechtbank en onderschrijft de overwegingen die zij daaraan ten grondslag heeft gelegd. Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, vormt geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep over de medische situatie van appellante op de datum in geding. Deze arts heeft appellante gezien tijdens de hoorzitting, dossierstudie verricht en informatie van de behandelend sector bij zijn beoordeling betrokken. De rechtbank wordt eveneens gevolgd in haar oordeel dat de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep in zijn rapport van 2 juli 2014 voldoende heeft gemotiveerd dat in de aan de schatting ten grondslag gelegde functies geen sprake is van overschrijding van de belastbaarheid van appellante. 
      
    
    
      4.3.
      Nu appellante met de aan het bestreden besluit ten grondslag gelegde functies meer dan 65% van het maatmaninkomen kan verdienen, heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit terecht ongegrond verklaard. Dit betekent dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
      
      
        5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. 
      
    
  
  
    BESLISSING
    De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door E.W. Akkerman, in tegenwoordigheid van J.C. Borman als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 juni 2016.
    
    
    
    
    
      					(getekend) E.W. Akkerman
    
    
    
    
    
      					(getekend) J.C. Borman
    
    
    
      IvR