ECLI:NL:RBOVE:2022:50, Rechtbank Overijssel, 13-01-2022, ak_20_2333
Rechtbank Overijssel — Uitspraak 
Datum: 2022-01-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Toekenning WGA-uitkering naar mate van arbeidsongeschiktheid van 50,16%; medisch onderzoek niet met de vereiste zorgvuldigheid geschied; rechtbank acht een onderzoek via een video-verbinding in dit geval onvoldoende, omdat eiser lichamelijke klachten heeft; beroep gegrond.

RECHTBANK OVERIJSSEL
    
    
      Zittingsplaats Almelo
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: ZWO 20/2333 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiser] , uit [woonplaats] , eiser,
    gemachtigde: mr. M.Th.M. Demmer,
    
    
      en
    
    
    
      
        de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen, verweerder,
      gemachtigde: M.A. Kuilderd.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      In het besluit van 23 juli 2020 (primair besluit) heeft verweerder eiser met ingang van 
      28 augustus 2020 op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) een loongerelateerde uitkering in verband met werkhervatting gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WGA) toegekend. Eisers mate van arbeidsongeschikt is daarbij vastgesteld op 50,16%.
    
    
    
      In het besluit van 8 oktober 2020 (bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 20 oktober 2021 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Wat aan de besluitvorming vooraf is gegaan.
      
    
    
    1. Eiser is vanaf 1996 tot 1 november 2016 gedurende 35,86 uur per week werkzaam geweest als pedagogisch medewerker bij Stichting Intermetzo Zorg. Met ingang van 
    1 november 2016 heeft eiser een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) ontvangen. Op 31 augustus 2018 heeft hij zich vanuit de WW ziek gemeld. Eiser heeft verweerder verzocht hem een Wet WIA-uitkering toe te kennen. Na medisch en arbeidskundig onderzoek heeft verweerder de besluiten genomen zoals vermeld onder ‘Procesverloop’. 
    
    
      
        Standpunten partijen
      
    
    
    2. Eiser stelt dat het onderzoek onzorgvuldig is geweest, aangezien eiser niet lichamelijk is onderzocht. Ook was het beter geweest indien na de ontvangst op 2 oktober 2020 van de medische informatie nader was afgestemd met eiser. Doordat de hoorzitting op 1 oktober 2020 is gehouden, kon eiser hier niet meer op reageren. Voorts voert eiser aan dat hij meer beperkingen heeft dan verweerder heeft aangenomen. Uit de medische informatie valt niet af te leiden dat het beter gaat met eiser. Een nieuw behandeltraject is (nog) niet ingezet, omdat nog geen (nieuwe) (door)verwijzing heeft plaatsgehad. Ook daarom is het onderzoek volgens eiser onzorgvuldig geweest. 
    
    
      
        Beoordeling door de rechtbank
      
    
    
    
      3.1
      De uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 23 juni 2021, ECLI:NL:CRVB:2021:1491, is hier van belang. In deze uitspraak heeft de CRvB onder meer overwogen dat de zorgvuldigheid van de besluitvorming in bezwaar met zich brengt dat in situaties waarin de medische grondslag van het primaire besluit gemotiveerd wordt betwist en waarin in de primaire fase geen sprake is geweest van een spreekuurcontact met een geregistreerde verzekeringsarts, als uitgangspunt geldt dat in de fase van bezwaar de betrokkene door een verzekeringsarts bezwaar en beroep tijdens een spreekuurcontact wordt onderzocht en er dus feitelijk sprake is van een contact met deze verzekeringsarts. Van een spreekuurcontact kan in zo’n situatie in beginsel slechts worden afgezien indien de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoende kan motiveren dat in het licht van de aard van de klachten en de beschikbare medische informatie, een spreekuurcontact geen toegevoegde waarde heeft.
      
    
    
      3.2
      Toepassing van dit uitgangspunt leidt tot het oordeel dat het medisch onderzoek in dit geval niet met de vereiste zorgvuldigheid is geschied. Weliswaar heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep vermeld waarom hij een onderzoek in bezwaar niet nodig heeft geacht, maar de rechtbank acht deze motivering niet toereikend. Eiser is primair gezien door een arts via een videoverbinding. De betreffende arts is geen verzekeringsarts. Verder acht de rechtbank een onderzoek via een videoverbinding in dit geval onvoldoende, omdat eiser lichamelijke klachten heeft. In een dergelijk geval mag verwacht worden dat de betrokkene wordt gezien op het spreekuur van de verzekeringsarts of, als dat niet is gebeurd, op het spreekuur van de verzekeringsarts bezwaar en beroep, waarbij een lichamelijk onderzoek wordt verricht. De rechtbank concludeert dat het bestreden besluit in strijd is met de artikelen 3:2 en 7:12 van de Awb. 
      
      
        
          Conclusie. 
        
      
      
      4. Het beroep is gegrond en de rechtbank vernietigt het bestreden besluit. 
      
        De rechtbank ziet geen aanleiding een bestuurlijke lus toe te passen. Naar het zich laat aanzien zal een bestuurlijke lus geen doelmatige en efficiënte afdoeningswijze inhouden, aangezien eiser alsnog moet worden onderzocht op het spreekuur van de verzekeringsarts bezwaar en beroep en niet duidelijk is wanneer dat onderzoek plaats kan vinden. 
        De rechtbank zal verweerder daarom opdragen een nieuw besluit te nemen op bezwaar met inachtneming van deze uitspraak.
      
      5. Omdat de rechtbank het beroep gegrond verklaart, bepaalt de rechtbank dat verweerder aan eiser het door hem betaalde griffierecht vergoedt.
      
      6. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op  € 1.518,-- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 759,-- en een wegingsfactor 1) en voor de reiskosten van eiser in verband met het bijwonen van de zitting op € 7,20.
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep gegrond; 
    - vernietigt het bestreden besluit;
    - draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak;
    - draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 48,-- aan eiser te vergoeden;
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.518,--.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. R.J. van Lochem, rechter, in aanwezigheid van 
      W. Veldman, als griffier, op
    
    
    
      De uitspraak wordt openbaar gemaakt op de eerstvolgende donderdag na deze datum.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              de rechter is verhinderd de uitspraak te ondertekenen 
            
          
        
      
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Bent u het niet eens met deze uitspraak?
    Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.