ECLI:NL:RBMNE:2021:927, Rechtbank Midden-Nederland, 24-02-2021, AWB - 20 _ 398
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2021-02-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: ZW

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
    Zittingsplaats Utrecht
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: UTR 20/398
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 24 februari 2021 in de zaak tussen
    
    
      [eiser] , te [woonplaats] , eiser
    (gemachtigde: mr. J.M. Koppert),
    
    
      en
    
    
    
      
        de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, verweerder
      (gemachtigde: mr. C.W.P. van den Berg).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 5 juni 2019 (het primaire besluit) heeft verweerder bepaald dat eiser met ingang van 6 juli 2019 geen recht meer heeft op een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW).
    
    
    
      Bij besluit van 12 december 2019 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiser heeft vervolgens beroep ingesteld. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Bij brief van 18 januari 2021 heeft eiser de rechtbank verzocht de zaak schriftelijk buiten zitting af te doen. Nadat verweerder heeft verklaard geen gebruik te willen maken van het recht ter zitting te worden gehoord, heeft de rechtbank met toepassing van artikel 8:57, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bepaald dat een zitting achterwege blijft en met toepassing van artikel 8:57, derde lid, van de Awb het onderzoek op 25 januari 2021 gesloten. 
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Feiten en omstandigheden
      
    
    1. De rechtbank gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden. Eiser was werkzaam als elektromonteur gedurende gemiddeld 36,44 uur per week. Op 23 april 2018 heeft hij zich ziekgemeld vanwege gezondheidsklachten. Op 16 mei 2019 heeft er een Eerstejaars Ziektewetbeoordeling plaatsgevonden. Vervolgens heeft verweerder de besluiten genomen zoals vermeld onder ‘Procesverloop’.
    
    
    
    
      
        Grondslag van het bestreden besluit
      
    
    2. Aan het bestreden besluit heeft verweerder ten grondslag gelegd dat eiser met ingang van 6 juli 2019 meer dan 65% kan verdienen van het loon dat hij verdiende voordat hij ziek werd. Daarbij heeft verweerder zich gebaseerd op medische en arbeidskundige rapportages.
    
    
      
        Beoordelingskader
      
    
    3. De rechtbank overweegt dat verweerder besluiten over iemands arbeidsongeschiktheid mag baseren op rapportages van verzekeringsartsen, wanneer deze op een zorgvuldige manier tot stand zijn gekomen, geen tegenstrijdigheden bevatten en voldoende begrijpelijk zijn. De rapporten en de daarop gebaseerde besluiten zijn in beroep wel aanvechtbaar. Het is echter aan de eisende partij om aan te voeren (en zo nodig aannemelijk te maken) dat de rapportages niet aan de genoemde eisen voldoen of dat de medische beoordeling onjuist is. Dit kunnen ook niet medisch geschoolden doen, maar voor het aannemelijk maken dat een medische beoordeling onjuist is, is in beginsel een rapport van een arts noodzakelijk. De door een uitkeringsgerechtigde ervaren klachten zijn in beginsel geen reden om aan te nemen dat de medische beoordeling van verweerder onjuist is.
    
    
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
      
        Zorgvuldigheid
      
    
    4. Naar het oordeel van de rechtbank is het onderzoek voldoende zorgvuldig uitgevoerd. De primaire verzekeringsarts heeft eiser lichamelijk onderzocht. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft dossieronderzoek verricht en was aanwezig bij de hoorzitting. Hij heeft alle beschikbare medische informatie meegewogen bij zijn oordeel. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in het rapport van 21 november 2019 eenduidig, inzichtelijk en zonder tegenstrijdigheden uitgelegd hoe hij tot zijn oordeel is gekomen.
    
    
      
        Medische beoordeling
      
    
    5. Eiser voert aan dat de medische beoordeling onjuist is, omdat er te weinig beperkingen zijn aangenomen. Sinds hij 15 jaar geleden van 10 meter hoogte is gevallen gaat het slechter met hem. Hij is sterk geïnvalideerd, met name door zijn rugklachten die doortrekken naar zijn benen. Eiser heeft een korset nodig. Hij kan niet tillen. Fietsen kan hij wel. Verder ligt hij het grootste deel van de dag op bed of hangt in een stoel. Volgens eiser verergert werken de klachten. Eiser heeft met name beperkingen bij het tillen, trekken en frequent buigen. 
    
    6. In het rapport van 16 mei 2019 concludeert de primaire verzekeringsarts dat eiser arbeidsongeschikt is voor de maatgevende arbeid vanwege beperkingen in zwaar tillen, trekken en frequent buigen. Eiser is wel geschikt voor fysiek licht werk. De primaire verzekeringsarts concludeert verder dat het juist aangeraden is om eiser meer te laten bewegen. Werken kan hieraan bijdragen.
    
    7. In het rapport van 21 november 2019 concludeert de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat er geen sprake is van een situatie van ‘geen benutbare mogelijkheden’ (GBM). Er zijn volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep zeer forse en ook passende beperkingen aangenomen. Hij ziet geen aanleiding om verdergaande beperkingen aan te nemen. 
    
    8. De rechtbank stelt vast dat er in de Functionelemogelijkhedenlijst (FML) van 16 mei 2019 beperkingen zijn aangenomen ten aanzien van het persoonlijk functioneren, sociaal functioneren, aanpassing aan fysieke omgevingseisen, dynamische handelingen en statische houdingen. Anders dan eiser stelt, ziet de rechtbank geen aanleiding om te concluderen dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van eiser. Daarnaast kan de rechtbank de bevindingen en conclusies van de verzekeringsarts bezwaar en beroep goed volgen en neemt daarbij in overweging dat eiser in beroep geen objectiveerbare medische informatie heeft overgelegd, die aanleiding geeft tot twijfel aan de juistheid van de medische beoordeling. Aan de manier waarop eiser zelf zijn klachten ervaart, hoe begrijpelijk ook, kan in de systematiek van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling geen doorslaggevende betekenis toekomen. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Arbeidskundige beoordeling
      
    
    9. Eiser voert aan dat hij de functies van productiemedewerker, wikkelaar en medewerker intern transport niet kan verrichten, omdat er bij deze functies een sterk beroep wordt gedaan op zijn bewegingsapparaat en dat is juist zijn zwakke punt. Eiser kan deze functies niet uitoefenen omdat hij met name beperkingen heeft bij het tillen, trekken en frequent buigen. 
    
    10. In het rapport van 28 november 2019 concludeert de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep dat de geduide functies geen sterk beroep doen op het bewegingsapparaat. De functies zijn fysiek en psychisch licht belastend, rug besparend en routinematig. Er is daarbij geen sprake van een bezwaarlijk verhoogd persoonlijk risico. Er vindt dus geen overschrijding plaats van de belastbaarheid. 
    
    11. De rechtbank kan de bevindingen en conclusies van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep goed volgen. Nu de medische gronden niet slagen en de rechtbank de medische beoordeling als uitgangspunt neemt, bestaat er geen aanleiding om te twijfelen aan de geschiktheid van de geduide functies. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de arbeidsdeskundige in zijn rapport van 28 november 2019 heeft gemotiveerd waarom de belastbaarheid van eiseres niet wordt overschreden.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    12. Gelet op het voorgaande heeft verweerder terecht bepaald dat eiser met ingang van                           6 juli 2019 geen recht meer heeft op een ZW-uitkering.
    
    13. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.R. van Es-de Vries, rechter, in aanwezigheid van                    mr. A. Belhadi, griffier. De beslissing is uitgesproken op 24 februari 2021 en zal openbaar worden gemaakt door publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						rechter		
    
    
    
      
        						de rechter is verhinderd 
      
      
        						deze uitspraak te ondertekenen
      
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op: 
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.