ECLI:NL:GHSHE:2022:159, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 21-01-2022, 20-000095-21
Gerechtshof 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 2022-01-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Anders dan de rechtbank spreekt het hof de verdachte vrij van de hem primair ten laste gelegde afpersing, alsmede van de subsidiair ten laste gelegde bedreiging, omdat het hof geen doorslaggevend bewijs heeft aangetroffen op grond waarvan meer geloof zou moeten worden gehecht aan de verklaring van de aangever dan aan de ontkennende verklaring van de verdachte.

Parketnummer	: 20-000095-21 
  Uitspraak	: 24 januari 2022
  TEGENSPRAAK
  
    Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
    's-Hertogenbosch
    
    
      gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, locatie ’s-Hertogenbosch, van 15 januari 2021, in de strafzaak met parketnummer 01-172675-20 tegen:
    
    
  
  
    
      [verdachte] ,
    
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] , 
      wonende te [woonplaats] , [adres] .
    
    
    
    
    
    
      
        Hoger beroep
      
    
    
    
      Bij voormeld vonnis is de verdachte vrijgesproken van de onder 2., 3. primair, 3. subsidiair en 4. ten laste gelegde feiten en ter zake van de onder 1. primair ten laste gelegde ‘afpersing’ veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden, met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht. Daarnaast heeft de eerste rechter een aantal onder de verdachte in beslag genomen en niet teruggegeven voorwerpen onttrokken aan het verkeer.
    
    
    
      Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
    
    
    
    
      
        Onderzoek van de zaak
      
    
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.
    
    
    
      Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.
    
    
    
      De vordering van de advocaat-generaal houdt in dat het hof:
    
    
      
        de verdachte niet-ontvankelijk zal verklaren in zijn hoger beroep voor zover dit is gericht tegen voormelde vrijspraken door de rechtbank;
      
      
        het beroepen vonnis voor het overige zal vernietigen en, opnieuw rechtdoende, de verdachte ter zake van het 1. primair ten laste gelegde feit zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht en de onder verdachte in beslag genomen en niet teruggegeven voorwerpen zal onttrekken aan het verkeer.
      
    
    
    
      De verdediging heeft bepleit dat de verdachte van zowel het onder 1. primair als het onder 1. subsidiair ten laste gelegde feit zal worden vrijgesproken.
    
    
    
    
      
        Ontvankelijkheid van het hoger beroep
      
    
    
    
      Het hoger beroep van de verdachte richt zich (mede) tegen de vrijspraak door de eerste rechter van hetgeen aan de verdachte onder 2., 3. primair, 3. subsidiair en 4. ten laste werd gelegd. Dat is in strijd met het bepaalde in artikel 404 van het Wetboek van Strafvordering, zodat de verdachte in zoverre niet ontvankelijk moet worden verklaard in het hoger beroep.
    
    
    
    
      
        Vonnis waarvan beroep
      
    
    
    
      Het beroepen vonnis zal worden vernietigd reeds omdat de tenlastelegging ter terechtzitting in hoger beroep is gewijzigd.
    
    
    
    
      
        Tenlastelegging
      
    
    
    
      Aan de verdachte is - na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in hoger beroep – ten laste gelegd dat:
    
    
    1. primair
    hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 6 mei 2020 tot en met 8 mei 2020 te Veghel, gemeente Meierijstad, en/of te Meppel en/of te Zwolle, in elk geval in Nederland, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [aangever] heeft gedwongen tot de afgifte van een pinpas, in elk geval enig goed, dat geheel of ten dele aan die [aangever] of aan een derde, toebehoorde, door -die [aangever] een vuurwapen, althans een op een vuurwerp gelijkend voorwerp, te tonen en/of (daarbij) op dreigende toon die [aangever] de woorden: "jij gaat vrijdag jouw pinpas geven anders zou het jammer zijn als er iets met jou gebeurt", althans woorden van gelijke dreigende aard en/of strekking toe te voegen, en/of -die [aangever] een (snapchat)bericht te sturen inhoudende dat die [aangever] zijn pinpas moet brengen, en/of -die [aangever] op dreigende toon de woorden: "je weet, als je het niet geeft, gaat er iets met jou gebeuren" , althans woorden van gelijke dreigende aard en/of strekking toe te voegen.
    
    
      subsidiair
      hij op of omstreeks 06 mei 2020 te Veghel, gemeente Meierijstad, in elk geval in Nederland, [aangever] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door die [aangever] een vuurwapen te tonen en/of daarbij dreigend de woorden toe te voegen ''jij gaat vrijdag jouw pinpas geven anders zou het jammer zijn als er iets met jou gebeurt'', althans woorden van gelijke dreigende aard of strekking.
    
    
    
    
      De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
    
    
    
    
      
        Vrijspraak
      
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft tot bewezenverklaring van het 1. primair ten laste gelegde feit gerekwireerd. Het hof overweegt als volgt. 
    
    
    
      Op de eerste plaats wordt vastgesteld dat de verklaringen van de aangever en de verdachte omtrent het ten laste gelegde gebeuren, waarbij de aangever zijn pinpas heeft afgegeven aan één van de medeverdachten waarna bij een pinautomaat in Meppel een groot geldbedrag van zijn bankrekening is opgenomen, lijnrecht tegenover elkaar staan. De aangever heeft verklaard dat de afgifte van zijn pinpas heeft plaatsgevonden nadat hij door verdachte was bedreigd met een vuurwapen en de ten laste gelegde bewoordingen, terwijl de verdachte vanaf het begin van het strafrechtelijk onderzoek heeft volgehouden dat de afgifte van de pinpas en de opname van het geldbedrag met de volledige instemming van de aangever hebben plaatsgevonden en dat deze volgens afspraak daar ook financieel voor zou worden beloond. In het procesdossier zijn voor beide versies van het gebeuren aanknopingspunten te vinden maar het hof heeft geen doorslaggevend bewijs aangetroffen op grond waarvan meer geloof zou moeten worden gehecht aan de ene of aan de andere versie. 
    
    
    
      Het hof heeft bijgevolg uit het onderzoek ter terechtzitting niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat verdachte het onder 1. primair en 1. subsidiair ten laste gelegde heeft begaan, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.
    
    
    
    
      
        Beslag
      
    
    
    
      Bij gelegenheid van het onderzoek naar het ten laste gelegde feit zijn de in de beslissing als zodanig te noemen voorwerpen in beslag genomen. Niettegenstaande de hierna te geven vrijspraak ter zake van dat feit, stelt het hof vast dat strafbare feiten zijn begaan, namelijk -kort gezegd-:
    
    
      
        overtreding van artikel 3 onder C van de Opiumwet;
      
      
        overtreding van artikel 209 van het Wetboek van Strafrecht;
      
      
        overtreding van artikel 26 van de Wet wapens en munitie.
      
    
    
    
      Het betreft voorwerpen van zodanige aard dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet en/of het algemeen belang. Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat het voorwerpen zijn met betrekking tot hetwelk of met behulp waarvan bedoelde feiten zijn begaan.
    
    
    
      Het hof zal daarom deze voorwerpen aan het verkeer onttrokken verklaren.
    
    
    
      De in beslag genomen geldkist, waarin onderdelen van een vuurwapen zaten, zal worden teruggeven aan de verdachte, zijnde degene die blijkens het onderzoek ter terechtzitting redelijkerwijs als rechthebbende dient te worden aangemerkt.
    
    
    
    
    
      
        Toepasselijke wettelijke voorschriften
      
    
    
    
      De beslissing is gegrond op de artikelen 36b, 36c en 36d van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      Het hof:
    
    
    
      Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 2., 3. primair, 3. subsidiair en 4. ten laste gelegde.
    
    
    
      Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
    
    
    
      Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 1. primair en 1. subsidiair ten laste gelegde heeft begaan en spreekt hem daarvan vrij.
    
    
    
      Beveelt de onttrekking aan het verkeer van de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:
    
    - 98,76 gram hashish/hasj verpakt in plastic folie (PL2100-20201 16013-G1681118); 
    - 28 valse bankbiljetten van € 50 (PL2100-2020116013-1681110); 
    - slede van lucht- veer- of gasdrukpistool, imitatiewapen (PL2100-2020116013-G1681131); - kast van lucht- veer- of gasdrukpistool, imitatiewapen (PL2100-2020116013-G1681503). 
    
    
      Gelast de teruggave aan de verdachte van de in beslag genomen, niet teruggegeven geldkist waarin onderdelen van een vuurwapen zaten (PL2100-2020116013-G1681124).
    
    
    
    
      Aldus gewezen door:
      mr. A.J.A.M. Nieuwenhuizen, voorzitter,
      mr. O.A.J.M. Lavrijssen en mr. S.V. Pelsser, raadsheren,
      in tegenwoordigheid van R.H. Boekelman, griffier,
      en op 24 januari 2022 ter openbare terechtzitting uitgesproken.