ECLI:NL:CRVB:2016:1188, Centrale Raad van Beroep, 01-04-2016, 15/98 WIA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2016-04-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Geen recht op WIA-uitkering. De rechtbank heeft met juistheid de medische grondslag van het bestreden besluit onderschreven.

15/98 WIA 
  
    Datum uitspraak: 1 april 2016
  
  
    Centrale Raad van Beroep
    Enkelvoudige kamer
  
  
    Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 
    12 december 2014, 14/1986 (aangevallen uitspraak)
  
  
    Partijen:
  
  
    
      [appellant] te [woonplaats] (appellant)
  
  
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
  
  
    PROCESVERLOOP
    Namens appellant heeft mr. E. Schriemer, advocaat, hoger beroep ingesteld.
  
  
    Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. 
  
  
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 19 februari 2016. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Schriemer. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door 
    M.J.J.E. Budel.
  
  
    OVERWEGINGEN
    
      1.1.
      
        Appellant is in 2005 met rug- en linker schouderklachten uitgevallen voor zijn werk als machine operator. Naar aanleiding van een aanvraag om uitkering ingevolge de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) heeft het Uwv vastgesteld dat over de periode 
        10 augustus 2007 tot 27 januari 2009 recht is ontstaan op een loongerelateerde 
        WGA-uitkering, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is bepaald op 80 tot 100%. 
      
      
    
    
      1.2.
      
        Bij brief van 26 februari 2014 heeft appellant het Uwv vanwege toegenomen klachten verzocht om een herkeuring. Bij een medisch onderzoek, waarbij informatie van neuroloog 
        dr. S.J. Mellema van 22 januari 2014 en van neurochirurg dr. D.J. Zeilstra van 13 februari 2014 en van de radioloog van 24 januari 2014 is meegewogen, heeft de verzekeringsarts geoordeeld dat met ingang van 15 oktober 2013 sprake is van toegenomen beperkingen en de beperkingen van appellant vastgelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML). Aansluitend heeft de arbeidsdeskundige appellant geschikt bevonden voor passende functies en de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op ruim 32%. Bij besluit van 16 april 2014 heeft het Uwv in lijn daarmee vastgesteld dat appellant met ingang van 15 oktober 2013 geen recht heeft op een WIA-uitkering. 
      
      
    
    
      1.3.
      Bij besluit van 8 juli 2014 heeft het Uwv het bezwaar tegen het besluit van 16 april 2014 ongegrond verklaard. Daaraan lag een rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 27 juni 2014 ten grondslag. 
      
      
        2. In beroep heeft appellant ter onderbouwing van zijn standpunt dat het Uwv zijn beperkingen heeft onderschat, naast de reeds in het dossier aanwezige medische informatie een verklaring van de fysiotherapeut van 27 februari 2014 overgelegd, waarop de verzekeringsarts bezwaar en beroep zijn zienswijze heeft gegeven.
      
      
    
    
      3.1.
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank geoordeeld dat aan het bestreden besluit een zorgvuldig medisch onderzoek ten grondslag ligt. De verzekeringsarts heeft naast dossierstudie appellant op het spreekuur onderzocht en zijn bevindingen en conclusies voldoende begrijpelijk neergelegd in een rapport. Ook het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep acht de rechtbank voldoende toegelicht. De stelling van appellant dat onvoldoende aandacht is besteed aan zijn dagverhaal wordt niet gevolgd. Het Uwv heeft bij de beoordeling meegewogen dat appellant overdag rust houdt en hulp ontvangt bij huishoudelijke taken en het doen van de boodschappen. 
      
    
    
      3.2.
      Verder heeft de rechtbank geen reden gezien om te twijfelen aan de juistheid van de FML. De verzekeringsarts is uitgegaan van de diagnoses overige discopathieën, gewrichtspijn en nekpijn en heeft daarvoor beperkingen opgenomen in de FML. De door appellant in geding gebrachte informatie van de behandelende sector maken de beoordeling volgens de rechtbank niet anders. Ook heeft de rechtbank het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat, ondanks ervaren moeheidsklachten, geen aanleiding bestaat voor een duurbeperking in gangbare arbeid, niet onjuist geacht. Ten aanzien van de statische belasting heeft de rechtbank overwogen dat uit de FML blijkt dat appellant in veel items wordt beperkt en dat met vertreden meer dan een uur zitten mogelijk wordt geacht. De rechtbank ziet geen reden de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet te volgen in zijn standpunt dat bij een volledige werkdag afwisseling in houding en beweging gewaarborgd is.  
      
    
    
      3.3.
      
        De rechtbank heeft het Uwv gevolgd in zijn oordeel dat appellant in staat moet worden geacht de hem voorgehouden functies te vervullen 
        en acht de geschiktheid voor de voorgehouden functies voldoende overtuigend toegelicht. 
      
      
      
        4. In hoger beroep heeft appellant de gronden van het beroep in essentie herhaald.
      
      
    
    
      5.1.
      De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
    
    
      5.2.
      De rechtbank heeft met juistheid de medische grondslag van het bestreden besluit onderschreven en de beroepsgronden afdoende besproken. De Raad stelt zich volledig achter de overwegingen van de rechtbank en maakt deze tot de zijne. Het hoger beroep slaagt niet. 
      
      
        6. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding. 
      
    
  
  
    BESLISSING
    De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door R.E. Bakker, in tegenwoordigheid van N. Veenstra als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 1 april 2016.
    
    
    
    
    
      					(getekend) R.E. Bakker
    
    
    
    
    
      					(getekend) N. Veenstra
    
    
    
    
  
  AP