ECLI:NL:RBDHA:2022:4245, Rechtbank Den Haag, 22-04-2022, SGR 20/5671
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2022-04-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: intrekking bijstandsuitkering

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: SGR 20/5671 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 april 2022 in de zaak tussen
    
      [eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
    (gemachtigde: mr. P.W.E. Ros),
    
    
      en
    
    
    het college van burgemeester en wethouders van Den Haag, verweerder
    (gemachtigde: mr. P. Siemerink).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Met het besluit van 7 april 2020 (primair besluit) heeft verweerder de bijstandsuitkering van eiseres vanaf 1 maart 2020 ingetrokken.
    
    
    
      Met het besluit van 21 juli 2020 (bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 31 maart 2022 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Partijen hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    1. Eiseres ontvangt een bijstandsuitkering. Verweerder heeft na anonieme meldingen in 2019 het recht van eiseres op bijstand onderzocht. Verweerder heeft meerdere keren bankafschriften van twee bankrekeningnummers vanaf 2004 bij eiseres opgevraagd. Eiseres heeft niet geheel aan dat verzoek voldaan. Verweerder heeft de uitkering daarom eerst opgeschort. Toen vervolgens nog steeds niet (geheel) aan het verzoek van verweerder was voldaan, is de uitkering ingetrokken. In deze procedure wordt beoordeeld of dat mocht.  
    
    
      
        Wat vinden eiseres en verweerder in beroep?
      
    
    2. Eiseres vindt het verzoek van verweerder niet terecht, omdat zij geen afschriften vanaf 2004 kan overleggen. Bij de bank kunnen slechts gegevens tot zeven jaar terug worden opgevraagd. Verder is het opvragen van gegevens te duur voor eiseres, dat kost 
    € 4,50 per A4. Tot slot kon eiseres door haar psychische gezondheid niet aan het verzoek van verweerder voldoen. 
    3. Verweerder vindt dat eiseres de bankafschriften had moeten overleggen. Het is verwijtbaar dat zij dit niet heeft gedaan. Daarom kon de uitkering worden ingetrokken. 
    
    
      
        Wat is het oordeel van de rechtbank? 
      
    
    4. In deze zaak geeft de rechtbank (alleen) een oordeel over de vraag of de intrekking van de bijstand met ingang van 1 maart 2020 op grond van artikel 54, vierde lid, van de Participatiewet (Pw) in stand kan blijven. Het besluit tot opschorting dat daaraan vooraf ging, staat in rechte vast. De rechtbank beoordeelt dit aan de hand van de door eiseres aangevoerde argumenten.
    
    5. Bij de beantwoording van de vraag of verweerder na opschorting bevoegd is tot intrekking van bijstand met toepassing van artikel 54, vierde lid, van de Pw, moet worden beoordeeld of de betrokkene heeft nagelaten binnen de daartoe gestelde termijn de bij het opschortingsbesluit gevraagde gegevens te verstrekken. Als dat zo is, moet worden nagegaan of de betrokkene daarvan een verwijt kan worden gemaakt. Die verwijtbaarheid kan ontbreken als het gaat om gegevens die niet van belang zijn voor de verlening van bijstand of om gegevens waarover de betrokkene niet binnen de gestelde hersteltermijn redelijkerwijs heeft kunnen beschikken. Dit is vaste rechtspraak van de hoogste bestuursrechter in dit soort zaken.
    
    6. Ter zitting beaamde verweerder dat bankafschriften door een particulier in het algemeen tot zeven jaar terug kunnen worden opgevraagd bij een bank. Voor wat betreft de gevraagde bankafschriften tussen 2004 en 2012 geldt daarom dat eiseres daarover redelijkerwijs niet heeft kunnen beschikken. Dit ontslaat haar echter niet van haar plicht bankafschriften vanaf 2012 over te leggen. Eiseres heeft uiteindelijk slechts afschriften van één bankrekeningnummer vanaf 1 januari 2020 overgelegd en daarmee niet geheel aan het verzoek van verweerder voldaan. Niet in geschil is dat de gevraagde gegevens voor de verlening van de bijstand van belang zijn. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat het haar niet is te verwijten dat zij deze bankafschriften niet heeft ingeleverd. Als eiseres voor het verkrijgen van de bankafschriften kosten had moeten maken die zij niet kon betalen, kon zij, zoals door verweerder ter zitting is verklaard, hiervoor bijzondere bijstand aanvragen. Indien nodig kon zij verweerder dan om uitstel vragen voor het inleveren van de bankafschriften. Dat eiseres door haar (psychische) gezondheid niet in staat was om de bankafschriften bij de bank op te vragen, dan wel om aan het verzoek van verweerder te voldoen, is in het geheel niet met (medische) stukken onderbouwd.
    
    7. Omdat eiseres verwijtbaar de hiervoor bedoelde bankafschriften niet heeft ingeleverd, mocht verweerder gebruikmaken van zijn bevoegdheid om de bijstandsuitkering van eiseres in te trekken. Het besluit van verweerder blijft in stand. 
    
    
      
        Conclusie
      
    
    8. Het beroep is ongegrond. Eiseres krijgt dus geen gelijk. Eiseres krijgt het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten. 
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. P.M. de Keuning, rechter, in aanwezigheid van mr. D.W.A. van Weert, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 
      22 april 2022.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Bent u het niet eens met deze uitspraak?
    U kunt een beroepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin u uitlegt waarom u het niet met de uitspraak eens bent.  U moet dit beroepschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 30 juli 2019, ECLI:NL:CRVB:2019:2521.