ECLI:NL:RBDHA:2022:3991, Rechtbank Den Haag, 25-04-2022, 19/8436
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2022-04-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Zorgverzekeringswet. Voorlopige vaststelling buitenlandbijdrage 2017.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: SGR 18/8436 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 25 april 2022 in de zaak tussen
    
      [eiser] , uit [woonplaats] , eiser,
    
    
      en
    
    
    het Centraal Administratiekantoor (CAK), verweerder
    (gemachtigde: mr. J.M. Nijman).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      In het besluit van 31 augustus 2018 (primair besluit) heeft verweerder de voorlopige jaarafrekening 2017 op grond van de Zorgverzekeringswet (Zvw) vastgesteld en de buitenlandbijdrage over dat jaar bepaald op € 1.446,41.
    
    
    
      In het besluit van 11 december 2018 (bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 14 maart 2022 op zitting behandeld. Partijen zijn, zoals zij van tevoren hebben aangekondigd, niet verschenen.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      1.1
      Eiser is geboren op [geboortedag] 1934 en woonde ten tijde van belang in België. Sinds juli 2020 woont hij in [woonplaats] . Hij ontvangt sinds 1999 een uitkering ingevolge de Algemene Ouderdomswet (AOW) en een pensioen uit de [B.V.] Niet in geschil is dat eiser geen betaalde werkzaamheden in België heeft verricht en uitsluitend uit Nederland een wettelijk pensioen geniet.1.2	Eiser is door verweerder ingevolge de Zvw als verdragsgerechtigde aangemerkt en heeft daarom met toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (Vo 1408/71) en vanaf 1 mei 2010 met toepassing van Verordening (EG) nr. 883/2004 (Vo 883/2004) recht op zorg in zijn (toenmalige) woonland België, ten laste van pensioenland Nederland. Voor dit recht op zorg stelt verweerder dat eiser op grond van artikel 69 van de Zvw een bijdrage is verschuldigd (buitenlandbijdrage) die wordt ingehouden op zijn pensioen.1.3	In het primaire besluit heeft verweerder de voorlopige jaarafrekening 2017 op grond van de Zvw vastgesteld en de buitenlandbijdrage over dat jaar bepaald op € 1.446,41.2.	Het bestreden besluit berust op het standpunt dat eiser als verdragsgerechtigde ingevolge artikel 69 van de Zvw een buitenlandbijdrage is verschuldigd. 3.	Eiser is het niet met verweerder eens. Wat hij in beroep aanvoert komt er in hoofdzaak op neer dat het primaire Unierecht in zijn geval geen grondslag biedt voor toepassing van de Vo 1408/71 en van de Vo 883/2004, omdat hij niet als migrerend werknemer naar België is verhuisd. Ter onderbouwing hiervan heeft hij ook gewezen op de opeenvolgende verblijfsrichtlijnen volgens welke voor een recht op verblijf in een andere lidstaat onder meer de voorwaarde is gesteld dat moet worden beschikt over een ziektekostenverzekering. Eiser wijst op het Toufik Lounes-arrest (C-165/16). Dit impliceert volgens eiser dat Titel III, hoofdstuk 1, van genoemde verordeningen niet op zijn situatie van toepassing kan zijn. Hij is niet onderworpen geweest aan de Ziekenfondswet en niet aangesloten bij de AWBZ, zodat ook daarom geen basis is voor toepassing van titel III van de Vo 883/2004. Ter onderbouwing van zijn betoog wijst eiser nog op het arrest Hoogstad (C-2016/802). Hij wijst aanvullend ook nog op de conclusie van A-G M. Poiares Madura van 16 februari 2006 in de zaak Nikula (C-50/05). 4.	De rechtbank beoordeelt eisers beroep als volgt.4.1	Tussen partijen is primair in geschil of verweerder over het jaar 2017 ingevolge artikel 69 van de Zvw in verbinding met artikel 30 van Vo 883/2004 een buitenlandbijdrage heeft mogen heffen dan wel (laten) inhouden op eisers pensioen. Meer specifiek is hierbij de vraag aan de orde of eiser terecht als zogenoemde verdragsgerechtigde is aangemerkt. Dit geschilpunt is al in een aantal procedures bij de Centrale Raad van Beroep (CRvB) aan de orde geweest met betrekking tot jaarafrekeningen over eerdere jaren.4.2	De rechtbank is van oordeel dat eiser in ieder geval vanaf het moment dat hij in België is gaan wonen in 1994 valt onder de personele werkingssfeer van de Vo 1408/71 en dat hij vanaf de inwerkingtreding van de Zvw op 1 januari 2006 ingevolge Titel III, hoofdstuk 1 van de Vo 1408/71 recht had op zorg in België voor rekening van Nederland. Vanaf 1 mei 2010 is de Vo 883/2004 op hem van toepassing. Wat eiser in beroep heeft aangevoerd, leidt niet tot een ander oordeel. Eiser heeft de toepasselijkheid van de verordeningen, of onderdelen daarvan ook in dit beroep bestreden. De rechtbank stelt vast dat eiser dat op dezelfde of soortgelijke gronden heeft gedaan die hij ook al in eerdere procedures naar voren heeft gebracht. In de in voetnoot 4 genoemde uitspraken is daarover al door de CRvB geoordeeld. Eiser is in zijn betoog niet gevolgd en wordt ook nu daarin niet gevolgd. De rechtbank volstaat hier met een verwijzing naar die uitspraken.
    
    
      4.3
      Voor zover eiser stelt dat de toepassing van Titel III, hoofdstuk 1, van genoemde verordeningen niet strookt met de voorwaarde in Richtlijn 2004/38/EG dat voor het recht op verblijf in een andere lidstaat moet worden beschikt over een ziektekostenverzekering, wordt verwezen naar de Mededeling van de Europese Commissie van 2 juli 2009. Hierin is opgenomen dat gepensioneerden voldoen aan het vereiste van een verzekering die de ziektekosten volledig dekt, wanneer zij recht hebben op medische verzorging ten laste van de lidstaat die hun pensioen betaalt. Eiser heeft in dit verband gewezen op het Toufik Lounes-arrest, maar dat leidt niet tot een ander oordeel. Dit arrest heeft hier geen betekenis, omdat het geen betrekking heeft op de vraag of iemand verdragsgerechtigd is of niet.
      
    
    
      4.4
      Eisers beroepsgrond dat hij niet onderworpen is geweest aan de Ziekenfondswet en niet aangesloten bij de Algemene wet bijzondere ziektekosten (AWBZ), zodat ook daarom geen basis is voor toepassing van titel III van de Vo 883/2004, treft evenmin doel. De CRvB heeft zich ook in die zin al eerder uitgesproken. De rechtbank volstaat hier met verwijzing naar de uitspraak van 23 mei 2014.
      
    
    
      4.5
      Eiser heeft verder onder verwijzing naar het Hoogstad-arrest betoogd dat de verordeningen niet op hem van toepassing zijn. De rechtbank volgt hem daarin niet. In het Hoogstad-arrest was de situatie aan de orde dat Hoogstad met twee aanvullende (bedrijfs)pensioenen van een voormalige Belgische werkgever woonachtig was in Ierland. Een wettelijk pensioen uit België of een andere lidstaat van de Europese Unie ontving hij (nog) niet. Het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ) heeft geconcludeerd dat op deze situatie artikel 13, tweede lid, onder f, van de Vo 1408/71 in verbinding met artikel 13, eerste lid van de Vo 1408/71 van toepassing was, op grond waarvan Hoogstad enkel was onderworpen aan de wetgeving van Ierland. Dit impliceerde dat België de in geding zijnde sociale bijdragen niet mocht inhouden op de aanvullende pensioenen van Hoogstad. Het HvJ stipuleerde hierbij dat het beginsel dat slechts één wetgeving van toepassing is, enkel geldt voor de situaties bedoeld in de artikelen 13, tweede lid, en 14 tot en met 17 van de Vo 1408/71. Omdat Hoogstad (nog) geen wettelijk pensioen ontving, waren de bepalingen van Titel III, hoofdstuk 1, afdeling 5 van de Vo 1408/71 (nog) niet op hem van toepassing.
      
    
    
      4.6
      Anders dan Hoogstad ontvangt eiser naast zijn aanvullende (bedrijfs)pensioen ook een wettelijk pensioen uit Nederland. Op deze situatie, waarin het gaat om het recht op medische zorg van pensioengerechtigden, zijn de bijzondere aanknopingsregels van titel III, hoofdstuk 1, van de Vo 1408/71 en van de Vo 883/2004 van toepassing en niet artikel 13, tweede lid, onder f, van de Vo 1408/71 of vanaf 1 mei 2010 artikel 11, derde lid, onder e, van de Vo 883/2004. Dit betekent dat, anders dan in het Hoogstad-arrest het geval was, op de situatie van eiser artikel 27 en volgende van de Vo 1408/71 en artikel 23 en volgende van de Vo 883/2004 van toepassing zijn en dat Nederland op grond van artikel 33 van de Vo 1408/71 (in verbinding met artikel 28 van de Vo 1408/71) dan wel artikel 30 van de Vo 883/2004 (in verbinding met artikel 24 van de Vo 883/2004) bevoegd is een bijdrage te heffen en te innen voor rekening van eiser. De CRvB heeft aldus geoordeeld voor het zorgjaar 2014. De rechtbank ziet geen aanleiding om voor het in geding zijnde zorgjaar 2017 anders te oordelen.
      
    
    
      4.7
      De rechtbank is van oordeel dat verweerder eiser terecht als verdragsgerechtigde heeft aangemerkt. Dit betekent dat hij ten tijde van belang recht had op zorg in België ten laste van Nederland en dat hij ingevolge artikel 69, tweede lid, van de Zvw, daarvoor de buitenlandbijdrage is verschuldigd. Verweerder heeft over 2017 dan ook terecht een buitenlandbijdrage van eiser geheven en deze ingehouden op diens AOW-uitkering. 
      
    
    
      4.8
      Ten slotte merkt de rechtbank nog het volgende op. Eiser heeft in zijn brief van 14 maart 2019 aanvullend nog het een en ander naar voren gebracht. Voor zover daarbij geen sprake is van een herhaling van wat al eerder, of in eerdere procedures, is aangevoerd, stelt eiser daarbij voornamelijk uitspraken van de CRvB aan de orde die niet juist zouden zijn. Die uitspraken staan in dit beroep niet ter discussie en worden hier dan ook niet besproken. 
      
    
    
      4.9
      De rechtbank ziet geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJ. Het HvJ heeft al eerder geantwoord op prejudiciële vragen in een soortgelijke zaak en de antwoorden daarop zijn door de CRvB meegenomen in een tweetal zaken van eiser zelf. Eisers beroep roept geen nieuwe rechtsvragen op die nog niet door het HvJ in voetnoot 10 genoemde en andere arresten zijn besproken en beantwoord. Voor het overige is de juiste toepassing van het Unierecht zo evident, dat redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan over de beantwoording van de in geschil zijnde rechtsvragen.5.	Gelet op het voorgaande is het beroep ongegrond.
      
      
        6.	Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M.P. Verloop, rechter, in aanwezigheid van mr. W. Goederee, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 25 april 2022.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
      de griffier is verhinderd te tekenen
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Bent u het niet eens met deze uitspraak?
    Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.
  
  
     ECLI:EU:C:2017:862
  
  
     zie ECLI:EU:C:2016:802
  
  
     ECLI:EU:C:2006:493
  
  
     De rechtbank wijst op de uitspraken van de CRvB van 13 december 2011; ECLI:NL:CRVB:2011:BU7137, van 23 mei 2014; ECLI:NL:CRVB:2014:1858, van 6 januari 2017; ECLI:NL:CRVB:2017:67, van 21 februari 2019; ECLI:NL:CRVB:2019:584, en meest recent, de uitspraak van 12 oktober 2020; ECLI:NL:CRVB:2020:2447 (waarin ECLI:NL:RBDHA:2019:9161 wordt bevestigd)
  
  
     zie de uitspraak van onder meer 12 oktober 2020; ECLI:NL:CRVB:2020:2447
  
  
     zie COM/2009/313 definitief
  
  
     zie de uitspraak van 21 februari 2019; ECLI:NL:CRVB:2019:584
  
  
     ECLI:NL:CRVB:2014:1858
  
  
     dat heeft de CRvB meest recent uitgemaakt in zijn uitspraak van 12 oktober 2020; ECLI:NL:CRVB:2020:2447
  
  
     Van Delft e.a. (C-345/09); ECLI:EU:C:2010:610
  
  
     ECLI:NL:CRVB:2011:BU7137 en ECLI:NL:CRVB:2011:1148