ECLI:NL:RBDHA:2016:16791, Rechtbank Den Haag, 29-12-2016, C/09/13/596 R
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2016-12-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Insolventierecht

Samenvatting: Schuldenares heeft een letselschadevergoeding ontvangen maar niet afgedragen aan de boedel. Schuldenares heeft toegelaten dat haar partner (schuldenaar) dit bedrag, 
        althans een aanzienlijk deel daarvan,  heeft aangewend om een reis naar Irak te kunnen maken om zijn zieke moeder te bezoeken. Het aanbod om de boedelachterstand in te lopen door een bedrag dat buiten medeweten van de bewindvoerder is gespaard wordt afgewezen nu is aangetoond dat dit bedrag aan schuldenares toekomt. [Zie ECLI:NL:RBDHA:2016:16379, voor de partner].

vonnis
    
      RECHTBANK 
      DEN HAAG
    
    
    
      Team Insolventies – enkelvoudige kamer
    
    
    
      insolventienummer:  C/09/13/596 R
      uitspraakdatum      :  29 december 2016 
    
    
    
      In de schuldsaneringsregeling van:
    
    
    
      
        mevrouw [schuldenares],
      
      geboren op [geboortedatum] 1983 te [geboorteplaats] (Afghanistan),
      wonende te [adres, postcode en woonplaats],
      schuldenares,
      advocaat: mr. J.M. Krommendijk. 
    
    
    
      Schuldenares zal hierna worden aangeduid met ”[schuldenares]”.
    
    
  
  
    
      1Verloop van de procedure 
    
      1.1
      Bij vonnis van 21 oktober 2013 is ten aanzien van schuldenares de toepassing van de schuldsaneringsregeling uitgesproken, met benoeming van mr. G.H.M. Smelt tot rechter-commissaris en van, laatstelijk, mr. J.E. Maats-Stokx kantoorhoudende te Voorburg, tot bewindvoerder. 
    
    
      1.2
      
        De bewindvoerder heeft op de voet van artikel 351a van de Faillissementswet (Fw) 
        schriftelijk verslag uitgebracht ten aanzien van de beëindiging van de toepassing van de schuldsaneringsregeling.
      
      
    
    
      1.3
      Bij brief van 7 december 2016 heeft de bewindvoerder de rechtbank geïnformeerd over de laatste stand van zaken.
      
    
    
      1.4
      Op 15 december 2016 heeft de terechtzitting als bedoeld in artikel 352 Fw plaatsgevonden. Mr. L.A. van Walree-Brascamp en N. Nottroth, namens de bewindvoerder en [schuldenares], vergezeld van haar partner [schuldenaar], en bijgestaan door mr. J.M. Krommendijk, zijn ter zitting verschenen en gehoord. 
      
    
    
      1.5
      De uitspraak is bepaald op heden.
      
    
  
  
    
      2De beoordeling
    
    
      2.1
      
         De termijn als bedoeld in artikel 349a Fw is op 21 oktober 2016 verstreken. De
         rechtbank staat daarmee thans voor de vraag of schuldenaar gedurende de termijn
         gedurende welke de schuldsaneringsregeling van toepassing was, tekort is geschoten in
         de nakoming van één of meer verplichtingen uit die regeling en, indien daarvan sprake 
         mocht zijn, of deze tekortkoming aan schuldenaar kan worden toegerekend. 2.2 
      
      
    
    
      2.2
      
        De rechtbank oordeelt als volgt. Ter zitting is komen vast te staan dat schuldenares] 
        	de informatieplicht onvoldoende is nagekomen nu zij de bewindvoerder geen 	specificatie heeft gezonden waaruit blijkt uit welke componenten de aan haar 
        	uitgekeerde letselschadevergoeding van € 7.500,- is samengesteld. Bij het 
        	verweerschrift is alsnog een specificatie overgelegd waaruit dit blijkt.  
        	Er zijn echter geen stukken overgelegd en evenmin is ter zitting duidelijk geworden 
        	of de bedragen die zijn uitgekeerd ter vergoeding van gemaakte onkosten, 
        	(bijvoorbeeld kosten fysiotherapie en kosten ter vergoeding van huishoudelijke 
        	hulp) daadwerkelijk zijn besteed aan dergelijke kosten. Evenmin is een en ander ter 
        	zitting verduidelijkt. 
        De rechtbank gaat er dan ook van uit dat het uitgekeerde bedrag ten onrechte niet 
        	in de boedel is gevloeid. Aannemelijk is dat de betaling van dit bedrag voortvloeit 
        	uit een door schuldenares ondertekende vaststellingsovereenkomst. Ingevolge de 
        	uitspraak van de Hoge Raad van 24-11-2006 (ECLI:NL:HR:2006:AZ1111)  valt dit 
        	bedrag in de boedel. Dit bedrag is door schuldenares echter niet aan de boedel 
        	overgemaakt. Schuldenares heeft toegelaten dat haar partner, [schuldenaar], dit 	bedrag, althans een aanzienlijk deel daarvan,  heeft aangewend om een reis naar 
        	Irak te kunnen maken om zijn zieke moeder te bezoeken.
      
      
    
    
      2.3
      
        Mr. Krommendijk heeft namens [schuldenares] ter zitting aangeboden de hierdoor 
        	              ontstane boedelachterstand alsnog in te lopen, door overmaking van een bedrag dat 
        	              kennelijk zonder dat de bewindvoerder dit wist - is gespaard door [schuldenares] op 
                      de rekening die wordt beheerd door haar budgetbeheerder. Dit betreft een bedrag 
                      van € 4.775,00. Daarnaast zal [schuldenares] aanspraak kunnen maken op 
        	              bijzondere bijstand voor de vergoeding van de kosten van budgetbeheer met 
                      terugwerkende kracht. Op deze wijze, aldus mr. Krommendijk, zal door middel van 
        	              een verlenging van de regeling de boedelachterstand alsnog kunnen worden 
                      ingelopen. 
      
      
      
        	              Bij nadere bestudering van de stukken is de rechtbank echter niet gebleken dat deze 
                      beheerrekening op naam van [schuldenares] is gesteld en dat het genoemde bedrag 
                      op haar naam is gereserveerd, daar de rekening op naam van “Fam. naam 		              schuldenaar]” is gesteld. [Schuldenaar] is de partner van [schuldenares], die met   
                      haar samenwoont. Het is daarom nog maar zeer de vraag of dit bedrag in zijn 
                      geheel aan [schuldenares] toekomt. 
                      Ook is het überhaupt onduidelijk of dit op de beheerrekening gespaarde bedrag niet 
                      reeds op andere gronden aan de boedel toekomt, als een boven het vrij te laten 
                      bedrag gereserveerd inkomen. Nu [schuldenares] stelselmatig tekort is geschoten in 
                      de nakoming van haar informatieplichten valt dit ook niet meer in dit stadium van 
                      de regeling na te gaan. Of derhalve de boedelachterstand binnen een eventuele 
                      verlenging van de looptijd van de regeling valt in te lopen is - bij gebrek aan nadere 
                      gegevens - dan ook niet aannemelijk gemaakt. 
      
      
    
    
      2.4         [
      
        Schuldenares] is door de rechter-commissaris vrijgesteld van haar verplichting om 	te solliciteren in de periode van 21 oktober 2013 tot 17 juni 2014. Ook is zij over 
        	de periode van 2 april 2015 tot 2 april 2016 vrijgesteld van de sollicitatieplicht voor 
        	16 uren per week, onder de voorwaarde dat zij zich onder behandeling zou stellen 
        	voor haar psychische klachten. Dit houdt in dat voor haar in ieder geval een 
        	sollicitatieplicht gold vanaf 18 juni 2014. Schuldenares heeft echter in het geheel 
        	niet gesolliciteerd. Evenmin is gebleken dat zij zich onder behandeling heeft laten 
        	stellen ter verbetering van haar psychische gesteldheid. 
      
      
      
        	Schuldenares is samen met haar partner, [schuldenaar], door de rechter-
        	commissaris verhoord op 26 januari 2016. Naar aanleiding van dit verhoor is 
        	schuldenares bij brief van 12 april 2016 nogmaals gewezen op haar 
        	sollicitatieplicht.  Dit heeft niet tot verbetering geleid. Ter zitting is door 
        	schuldenares opnieuw te kennen gegeven dat zij van mening is dat zij 
        	arbeidsongeschikt is en dat zij daarom niet kan solliciteren. Weliswaar is 
        	[schuldenares] opnieuw gekeurd op 10 augustus 2016 en is zij daarbij volledig 
        	arbeidsongeschikt verklaard, dit doet echter niet af aan het feit 	dat zij in de periode 
        	van juni 2014 tot april 2016 niet heeft gesolliciteerd, terwijl zij dit wel had moeten 
        	doen.
      
      
    
    
      2.5
      
        Op grond van al het bovenstaande is de rechtbank van oordeel dat een verlenging 
        	van de duur van de schuldsaneringsregeling niet zal leiden tot herstel van de 
        	geconstateerde tekortkomingen. De rechtbank komt tot de conclusie dat de regeling 
        	zal eindigen zonder toekenning van de zogenaamde “schone lei”. 
      
      
    
    
      2.6
      
        De rechtbank zal het salaris van de bewindvoerder en de door deze gemaakte kosten 
         vaststellen. 
      
      
    
  
  
    
      3De beslissing:
    
    
      De rechtbank: 
    
    
    - stelt vast dat [schuldenares] toerekenbaar in de nakoming van één of meer uit de schuldsaneringsregeling voortvloeiende verplichtingen is tekortgeschoten;
    
    - verstaat dat de toepassing van de schuldsaneringsregeling zonder schone lei eindigt op het moment dat de slotuitdelingslijst verbindend wordt; 
    
    - stelt de vergoeding van de bewindvoerder vast op € 3.130,-- (inclusief de verschuldigde omzetbelasting), voor zover de boedel toereikend is;
    
    - stelt het bedrag aan vastrecht vast op € 611,- voor zover de boedel toereikend is.
    
    
      Gewezen door mr. W.J. Don, rechter, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 
      29 december 2016, in tegenwoordigheid van J.P.C.G. van der Wielen, griffier.
    
    
    
    
    
    
      Tegen deze uitspraak kan degene, aan wie de Faillissementswet dat recht toekent, uitsluitend via een advocaat  binnen acht dagen na de dag van deze uitspraak hoger beroep instellen bij een verzoekschrift, in te dienen ter griffie van het gerechtshof te Den Haag.