ECLI:NL:RBDHA:2022:7449, Rechtbank Den Haag, 21-07-2022, NL22.11094
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2022-07-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Verweerder heeft de asielaanvraag en het verzoek om opheffing van de ongewenstverklaring afgewezen zonder eiser te horen. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit wegens strijd met de artikelen 3:2 en 3:46 van de Awb.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL22.11094
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiser], eiser
    
      V-nummer: [v-nummer]
      (gemachtigde: mr. B.D. Lit),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    (gemachtigde: mr. Ch.R. Vink).
    
  
  
    
      Procesverloop Bij besluit van 13 juni 2022 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd afgewezen als kennelijk ongegrond en geweigerd de verklaring van eiser tot ongewenst vreemdeling (de ongewenstverklaring) op te heffen. 
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft verder de voorlopige voorzieningenrechter verzocht een voorziening te treffen.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep, tezamen met de zaak NL22.11095, op 30 juni 2022 op zitting behandeld. Eiser was aanwezig, bijgestaan door zijn gemachtigde en vergezeld van zijn echtgenote en twee dochters. Als tolk is verschenen M. Masshoor. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    
    
      1.1.
      Eiser, geboren op [geboortedag] 1968 met de Afghaanse nationaliteit, is sinds 2002 artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag (hierna: artikel 1F) tegengeworpen en is in 2014 tot ongewenst vreemdeling verklaard. Eiser wil graag een verblijfsvergunning krijgen om legaal bij zijn in Nederland wonende gezin te kunnen verblijven. Eiser dient daarom deze opvolgende asielaanvraag in. 
      
    
    
      1.2.
      
        Verweerder merkt deze aanvraag ambtshalve aan als een verzoek tot opheffing van de ongewenstverklaring (hierna: het opheffingsverzoek) en brengt op 29 april 2022 een voornemen uit om zowel de asielaanvraag als het opheffingsverzoek af te wezen. 
        
          Het bestreden besluit
        
      
      
      2. Verweerder wijst de asielaanvraag en het opheffingsverzoek af zonder eiser te horen. Verweerder vindt dat wat eiser aan zijn opvolgende asielaanvraag ten grondslag legt, op voorhand niet tot een evident ander oordeel leidt dan in eerdere procedures is overwogen. Eiser voert in de toelichting bij de aanvraag voornamelijk gronden aan die zien op de situatie in Afghanistan en zijn vrees bij terugkeer. Omdat in het geval van eiser een situatie is aangenomen waarbij artikel 3 EVRM vooralsnog aan uitzetting in de weg staat, kunnen de door eiser aangevoerde omstandigheden niet tot een ander oordeel leiden dan in de eerdere procedures. Verweerder hoefde eiser dan ook niet te horen. Ook voldoet eiser niet aan de voorwaarden voor opheffing van de ongewenstverklaring. 
      
      
        
          Wat stelt eiser in beroep?
        
      
      
      3. Het bestreden besluit is onzorgvuldig tot stand gekomen en ondeugdelijk gemotiveerd, waarbij eiser ten onrechte niet is gehoord. Het bestreden besluit is genomen in strijd met artikel 3 EVRM, artikel 8 EVRM en het evenredigheidsbeginsel.
      
      
        
          Wat is het oordeel van de rechtbank?
        
      
      
      4. Het betoog van eiser, dat verweerder hem ten onrechte niet heeft gehoord, slaagt. 
      
    
    
      4.1.
      Eiser heeft bij zijn asielaanvraag zijn familieomstandigheden niet toegelicht, omdat hij de asielaanvraag op de veiligheidssituatie in Afghanistan heeft gebaseerd. De familieomstandigheden van eiser zijn eerst in beeld gekomen hangende de procedure over de opheffing van de ongewenstverklaring. Uit de stukken blijkt voldoende duidelijk dat de inzet van de door eiser gevoerde procedure, ook de opheffing van de ongewenstverklaring is. De door eiser in de zienswijze aangevoerde familieomstandigheden had verweerder dan ook in de beoordeling dienen te betrekken. 
      
    
    
      4.2.
      De procedure over de opheffing van de ongewenstverklaring is op zichzelf een regulier vreemdelingenprocedure waarin de mogelijkheid voor het horen op een hoorzitting (in bezwaar) bestaat. Nu deze procedure en de asielprocedure nauw met elkaar verweven zijn en het een onzekere situatie betreft dat artikel 3 EVRM (vooralsnog) aan de uitzetting van eiser in de weg staat, had verweerder in de aangevoerde familieomstandigheden en overgelegde stukken aanleiding moeten zien om eiser te horen. 
      
    
    
      4.3.
      Eiser betoogt dat sprake is van een grote mate van afhankelijkheid met zijn zoon, die kampt met een ernstige vorm van autisme en ontwikkelingsachterstand. Ter onderbouwing is medische informatie verstrekt.
      
    
    
      4.4.
      Door eiser niet te horen heeft verweerder onvoldoende acht geslagen op de persoonlijke en bijzondere omstandigheden van het geval en is het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand gekomen. Het feit dat eiser in beroep zijn situatie heeft kunnen toelichten, leidt niet tot een ander oordeel, gelet op de wezenlijke verschillen die tussen de bestuurlijke fase en de beroepsfase bestaan. 
      5. Uit het voorgaande volgt dat verweerder het bestreden besluit onvoldoende zorgvuldig heeft voorbereid en ondeugdelijk heeft gemotiveerd. De rechtbank zal het beroep gegrond verklaren en het bestreden besluit vernietigen wegens strijd met de artikelen 3:2 en 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank ziet geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten, of zelf in de zaak te voorzien, gelet op het nader onderzoek dat verweerder dient te verrichten. De rechtbank zal verweerder daarom opdragen om een nieuw besluit te nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank komt daarom niet toe aan een beoordeling van de overige beroepsgronden.
      
      6. Omdat het beroep gegrond is, veroordeelt de rechtbank verweerder in de door
      eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.518,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 759,- en een wegingsfactor 1). 
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
      De rechtbank 
    
    - verklaart het beroep gegrond;
    - vernietigt het bestreden besluit;
    
    - draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen met inachtneming van deze uitspraak;
    
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.518,-.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. drs. J.J.P. Bosman, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. I.N. Powell, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking. 
    
  
  
     Een eerdere asielaanvraag van eiser is bij besluit van 17 februari 2009 afgewezen. Dit besluit is in rechte vast komen te staan met de uitspraak van 2 oktober 2012 van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, zaaknummer 201100646/1/V1.