ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7979, Centrale Raad van Beroep, 25-05-1998, 97/5165 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-05-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Bij een nieuwe aanvraag om een bijstandsuitkering of bij een voor de toepassing van de ABW relevante wijziging in de omstandigheden dient het in het in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, van de ABW in verbinding met artikel 8 van het Bijstandsbesluit landelijke normering bedoelde vrij te laten bescheiden vermogen opnieuw te worden vastgesteld.

97/5165 ABW
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    [A.], wonende te [B.], appellante,
  
  en
  
  
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente
    Enschede, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Als gemachtigde van appellante heeft mr N.M.H. Neijsen,
    verbonden aan het Buro voor Rechtshulp te Enschede, op de bij
    beroepschrift uiteengezette gronden hoger beroep ingesteld
    tegen de door de Arrondissementsrechtbank te Almelo onder
    dagtekening 29 april 1997 tussen partijen gewezen uitspraak,
    waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  
    Gedaagde heeft d.d. 29 oktober 1997 een verweerschrift
    ingediend.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van 14 juli 1998, waar
    appellante in persoon is verschenen, bijgestaan door mr
    Neijsen, voornoemd, terwijl gedaagde zich heeft doen
    vertegenwoordigen door C. Jeurink, werkzaam bij de gemeente
    Enschede.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene Bijstandswet (ABW)
    ingetrokken en zijn de Algemene bijstandswet en de
    Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet in werking
    getreden.
    Het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt beoordeeld
    aan de hand van de ABW en de daarop berustende bepalingen zoals
    die luidden ten tijde als hier van belang.
  
  
  De Raad gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden.
  
  
    Appellante, geboren in 1940, heeft een studerende dochter, C.,
    die in 1977 is geboren.
  
  
  Appellante ontvangt sedert 1980 een uitkering ingevolge de ABW.
  
  
  
    Begin 1995 heeft appellante een erfenis ontvangen in verband
    waarmee gedaagde bij besluit van 7 maart 1995 de uitkering van
    appellante met ingang van 1 februari 1995 heeft beëindigd. Hij
    heeft daarbij overwogen dat het vermogen van appellante ten
    bedrage van f 47.313,88 het in artikel 7, eerste lid, aanhef en
    onder b, van de ABW bedoelde vrij te laten bescheiden vermogen
    van f 18.400,-- overtreft. Bij dat besluit is voorts aan
    appellante medegedeeld dat zij omstreeks 22 december 1995
    opnieuw een aanvraag om bijstand kan indienen indien zij dan
    niet zou kunnen voorzien in de algemeen noodzakelijke kosten
    van het bestaan.
  
  
  
    Eind december 1995 heeft appellante gedaagde verzocht om haar
    wederom een uitkering ingevolge de ABW toe te kennen.
  
  
  
    Die aanvraag is bij primair besluit van 22 januari 1996
    afgewezen op de grond dat het vermogen van appellante ten
    bedrage van f 21.034,34 het vrij te laten bescheiden vermogen
    met f 11.834,34 overtreft. Daarbij is overwogen dat appellante
    voor de toepassing van de ABW als een alleenstaande wordt
    aangemerkt sedert haar dochter Irene, voornoemd, de leeftijd
    van 18 jaren heeft bereikt, zodat het vrij te laten bescheiden
    vermogen f 9.200,-- bedraagt.
  
  
  
    Het door appellante tegen het primaire besluit ingediende
    bezwaarschrift, dat zich richtte tegen de vaststelling van het
    vrij te laten bescheiden vermogen op een bedrag van f 9.200,--,
    is door gedaagde bij het bestreden besluit van 15 juli 1996
    ongegrond verklaard. Hij heeft daartoe onder andere het
    volgende overwogen:
    "Naar aanleiding van de door u op 27-12-1995
    ingediende aanvraag werd door de sociale dienst een
    nieuw onderzoek ingesteld. U bleek nog te beschikken
    over een vermogen ad f 21.034,34. Geconcludeerd werd
    dat, nu uw dochter op 20-12-1995 de leeftijd van 18
    jaar had bereikt, u voor de ABW niet meer aangemerkt
    kon worden als één-ouder gezin maar als
    alleenstaande. Derhalve werd dan ook voor een
    vermogensvaststelling uitgegaan van het lagere
    bedrag voor het vrij te laten vermogen ad
    f 9.200,--.
  
  
  
    Echter, ingevolge het bepaalde in de Wet
    Studiefinanciering, gaat een eventuele studiebeurs
    eerst in het kwartaal, na het kwartaal waarin de
    betrokkene 18 jaar is geworden, in casu 01-01-1996.
    Tot en met 31-12-1995 behield u dan ook uw recht op
    kinderbijslag voor de bij u inwonende en ten laste
    van u komende dochter. Derhalve diende bij de
    behandeling van de aanvraag d.d. 27-12-1995, tot
    01-01-1996 qua vrij te laten vermogen te worden
    uitgegaan van f 18.400,--. Na 01-01-1996 gold echter
    wel het lagere bedrag ad f 9.200,-- (na indexering f
    9.300,--).
    De feitelijke aanwezigheid van een saldo ad
    f 21.034,34 overtrof echter ook voornoemd (hogere)
    bescheiden vermogen hetgeen betekent dat er geen
    recht op ABW bestond.".
  
  
  
    Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het tegen het
    bestreden besluit van 15 juli 1996 ingestelde beroep ongegrond
    verklaard.
    Appellante heeft in hoger beroep, evenals in eerste aanleg,
    betoogd dat het in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b,
    van de ABW bedoelde vrij te laten bescheiden vermogen slechts
    éénmaal dient te worden vastgesteld en wel op het moment van
    de aanvraag dan wel, zoals in haar geval, op het moment van
    overschrijding daarvan. Aangezien het vrij te laten bescheiden
    vermogen bij het besluit van 7 maart 1995 op f 18.400,-- is
    vastgesteld, is bedoeld vermogen volgens appellante bij het
    bestreden besluit ten onrechte bepaald op f 9.200,-- c.q
    f 9.300,--.
    Appellante heeft voorts gesteld dat gedaagde door diens brief
    van 7 maart 1995 bij haar het te rechtvaardigen vertrouwen
    heeft gewekt dat zij omstreeks 22 december 1995 wederom voor
    een uitkering ingevolge de ABW in aanmerking zou komen.
  
  
  
    Hetgeen appellante in hoger beroep naar voren heeft gebracht,
    heeft de Raad niet tot een ander oordeel geleid dan waartoe de
    rechtbank in de aangevallen uitspraak is gekomen.
  
  
  
    De Raad stelt voorop dat tussen partijen niet in geschil is
    dat appellante ten tijde van haar aanvraag in december 1995
    (nog) geen recht had op toekenning van een bijstandsuitkering
    omdat haar vermogen van f 21.034,34 zowel het voor een
    één-ouder gezin geldende vrij te laten bescheiden vermogen van
    f 18.400,-- als dat voor een alleenstaande van
    f 9.200,-- overtrof.
    Partijen worden slechts verdeeld gehouden door het antwoord op
    de vraag of gedaagde zich bij het bestreden besluit terecht en
    op goede gronden op het standpunt heeft gesteld dat het voor
    appellante op en na 1 januari 1996 geldende vrij te laten
    bescheiden vermogen f 9.300,-- bedraagt omdat appellante per
    die datum voor de toepassing van de ABW als een alleenstaande
    dient te worden aangemerkt omdat haar dochter op 20 december
    1995 de leeftijd van 18 jaren had bereikt.
  
  
  
    Evenals gedaagde en de rechtbank is de Raad van oordeel dat
    bij een nieuwe aanvraag om een bijstandsuitkering of bij een
    voor de toepassing van de ABW relevante wijziging in de
    omstandigheden het in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder
    b, van de ABW in verbinding met artikel 8 van het
    Bijstandsbesluit landelijke normering (Bln) bedoelde vrij te
    laten bescheiden vermogen opnieuw dient te worden vastgesteld.
    Aangezien de dochter van appellante met ingang van 1 januari
    1996 niet langer kon worden aangemerkt als een ten laste van
    appellante komend kind, zulks in verband met haar aanspraken
    ingevolge de Wet op de Studiefinanciering, is appellante per
    laatstvermelde datum door gedaagde terecht en op goede gronden
    als een alleenstaande in de zin van het Bln aangemerkt voor
    wie het vrij te laten bescheiden vermogen f 9.300,-- bedraagt.
  
  
  
    Voorts is de Raad met gedaagde en de rechtbank van oordeel dat
    het beroep van appellante op het vertrouwensbeginsel faalt.
    Zoals de Raad reeds herhaaldelijk tot uitdrukking heeft
    gebracht zijn er bijzondere gevallen denkbaar waarin strikte
    toepassing van een wettelijk voorschrift van
    dwingendrechtelijke aard in die mate in strijd komt met het
    vertrouwensbeginsel of met de in de artikelen 3:2 en 3:4 van
    de Algemene wet bestuursrecht (Awb) neergelegde beginselen dat
    zij op grond daarvan geen rechtsplicht meer kan zijn. Van een
    dergelijk bijzonder geval kan sprake zijn indien vanwege het
    tot beslissen bevoegde orgaan ten aanzien van een betrokkene
    uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en ongeclausuleerde
    toezeggingen zijn gedaan die bij haar gerechtvaardigde
    verwachtingen hebben gewekt. Een dergelijk bijzonder geval
    doet zich naar het oordeel van de Raad hier niet voor omdat
    het besluit van gedaagde van 7 maart 1995 geen toezeggingen
    als bedoeld bevat.
  
  
  
    Gelet op het vorenoverwogene dient de aangevallen uitspraak te
    worden bevestigd.
  
  
  
    De Raad acht geen termen aanwezig toepassing te geven aan
    artikel 8:75 van de Awb.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  Bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
    Aldus gegeven door mr J.M.A. van der Kolk-Severijns als
    voorzitter en mr Ch. de Vrey en mr Ch.J.G. Olde Kalter als
    leden, in tegenwoordigheid van mr I. de Hartog als griffier en
    uitgesproken in het openbaar op 25 augustus 1998.
  
  
  (get.) J.M.A. van der Kolk-Severijns.
  
  (get.) I. de Hartog.
  
  
    HL
    2408