ECLI:NL:RBMNE:2017:2413, Rechtbank Midden-Nederland, 18-05-2017, 16/994037-13 (P)
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2017-05-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Een 68-jarige ex-medewerker van SNS Property Finance (SNSPF) is door de rechtbank Midden-Nederland veroordeeld tot een gevangenisstraf van 12 maanden waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De ex-medewerker is veroordeeld voor het aannemen van giften, het meermalen medeplegen van valsheid in geschrifte en witwassen. Een tweede 58-jarige verdachte is veroordeeld tot een taakstraf van 180 uur voor een niet-ambtelijke omkoping en valsheid in geschrifte.

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
    
    
      Strafrecht
      Zittingslocatie Utrecht
    
    
    
      Parketnummer: 16/994037-13 (P)
    
    
    
    
      
        Vonnis van de meervoudige strafkamer van 18 mei 2017
      
    
    
    
      in de strafzaak tegen
    
    
    
      
        
          [verdachte] ,
      
      geboren te [geboorteplaats] op [1949] te [geboorteplaats] ,
      ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres 
      
        [adres] [woonplaats] .
    
    
    
  
  
    
      1Het onderzoek ter terechtzitting
    
    
      Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 20, 21 en 22 maart 2017.
    
    
    
      De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officieren van justitie en van wat verdachte (hierna ook te noemen: [verdachte] ) en zijn raadslieden, mr. J.T.C. Leliveld en mr. R.J.F. ten Ham, naar voren hebben gebracht.
    
    
    
  
  
    
      2Tenlastelegging
    
    
      De tenlastelegging is op de zitting van 20 maart 2017 gewijzigd. 
      De tenlastelegging, zoals gewijzigd, is aan dit vonnis gehecht (Bijlage I).
    
    
    
      De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:
    
    
    
      
        Feitencomplex [bedrijfsnaam 1]
      
      
        feit 1:	in de periode van 21 december 2009 tot en met 25 februari 2013, samen met een ander of anderen, [bank] heeft opgelicht;
      
      
        feit 2:	in de periode van 1 september 2011 tot en met 8 april 2013, terwijl hij werkzaam was voor [bank] , zich heeft laten omkopen;
      
      
        feit 3:	zich in de periode van 17 oktober 2011 tot en met 8 februari 2013, samen met een ander of anderen, heeft schuldig gemaakt aan het opmaken van negen valse facturen van [bedrijfsnaam 2] ;
      
      
        feit 4:	in de periode van 3 november 2011 tot en met heden, samen met een ander of anderen, een gewoonte heeft gemaakt van het witwassen van geldbedragen tot een totaalbedrag van € 694,855,- dan wel € 347.101,-;
      
    
    
    
      
        Feitencomplex [bedrijfsnaam 3]
      
      
        feit 5:	zich in de periode van 5 december 2011 tot en met 13 juni 2012, samen met een ander of anderen, heeft schuldig gemaakt aan het opmaken van zeven valse facturen van [bedrijfsnaam 3] die betrekking hebben op de wachtdagen van [A] ;
      
      
        feit 6:	in de periode van 1 augustus 2011 tot en met 20 maart 2013, samen met een ander of anderen, [bank] heeft opgelicht;
      
      
        feit 7:	zich in de periode van 12 mei 2012 tot en met 30 juni 2012, samen met een ander of anderen, heeft schuldig gemaakt aan het opmaken van een valse arbeidsovereenkomst;
      
      
        feit 8:	in de periode van 21 augustus 2011 tot en met 8 april 2013, terwijl hij werkzaam was voor [bank] , zich heeft laten omkopen;
      
      
        feit 9:	in de periode van 1 oktober 2011 tot en met heden, samen met een ander of anderen, een gewoonte heeft gemaakt van het witwassen van geldbedragen tot een totaalbedrag van € 35.000,-;	
      
      
        feit 10:	in de periode van 1 oktober 2011 tot en met heden, samen met een ander of anderen, een gewoonte heeft gemaakt van het witwassen van geldbedragen tot een totaalbedrag van € 33.867,30.
      
    
    
    
  
  
    
      3Voorvragen
    
    
      3.1
      
        
          Geldigheid van de dagvaarding
        
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        
          Oplichting
        
        De verdediging heeft allereerst betoogd dat oplichting (zoals ten laste gelegd onder feit 1 en feit 6) een aflopend gedragsdelict betreft. Daarbij is van belang dat de twee varianten die ten laste gelegd zijn, het aangaan van een schuld en de afgifte van een goed, elk een eigen voltooiingsmoment kennen. De oplichting die ziet op het aangaan van een schuld is voltooid op het moment dat, in dit geval, de overeenkomst met [bedrijfsnaam 1] of [bedrijfsnaam 3] is gesloten. De oplichtingsvariant die ziet op de afgifte van een goed vindt dan ook plaats nadat de oplichting met betrekking tot het aangaan van een schuld al is voltooid. Bovendien zien de feitelijke handelingen uitsluitend op het aangaan van een schuld. Gelet op deze wijze van ten laste leggen, zijn deze feiten (feit 1 en 6) onbegrijpelijk en dient nietigverklaring te volgen.  
      
      
      
        
          Witwassen
        
        De raadsman heeft aangevoerd dat ten aanzien van het witwassen aan de hand van de tenlastelegging, het dossier en het requisitoir onvoldoende duidelijk is welke witwashandelingen [verdachte] zou hebben gepleegd. De dagvaarding is wat betreft deze feiten onvoldoende duidelijk en moet daarom nietig verklaard worden. 
      
      
      
        
          Het oordeel van de rechtbank
        
        
          Oplichting
        
        De rechtbank stelt met de verdediging vast dat aan verdachte onder feit 1 en 6 zowel het aangaan van een schuld als de afgifte van een goed is ten laste gelegd. Deze twee ‘oplichtingsvarianten’ kunnen ieder een verschillend voltooiingsmoment hebben. Dat deze beide ‘varianten’ in één feit zijn opgenomen maakt de tenlastelegging evenwel niet onbegrijpelijk. Ook de tenlastegelegde feitelijke handelingen zijn, in samenhang bezien met het dossier, voldoende duidelijk en niet onbegrijpelijk. Aldus is voldoende duidelijk welke handelingen [verdachte] worden verweten en waartegen hij zich dient te verweren, zodat is voldaan aan de eisen die artikel 261, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering stelt. De rechtbank verwerpt het verweer en verklaart de dagvaarding ten aanzien van de feiten 1 en 6 geldig. 
      
      
      
        
          Witwassen
        
        Naar het oordeel van de rechtbank is de tenlastelegging voldoende duidelijk. Aan verdachte is -kort gezegd- ten laste gelegd dat hij in de genoemde periode meerdere geldbedragen heeft witgewassen, waarbij de in de delictsomschrijving genoemde witwashandelingen in de tenlastelegging zijn opgenomen. Aan deze woorden komt voldoende feitelijke betekenis toe (HR 9 februari 1999, NJ 1999, 327, ECLI:NL:HR:2008:BD2772 en LJN BL9699 en LJN BC 9952). Aldus is voldoende duidelijk welke handelingen [verdachte] worden verweten en waartegen hij zich dient te verweren, zodat is voldaan aan de eisen die artikel 261, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering stelt. De rechtbank verwerpt ook dit verweer en verklaart de dagvaarding ten aanzien van het (gewoonte)witwassen, feiten 4, 9 en 10, geldig. 
      
      
      
        Ook voor het overige is de dagvaarding geldig. 
      
      
    
    
      3.2
      
        
          Ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie 
        
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De verdediging heeft bepleit het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk te verklaren, omdat door haar op ernstige wijze inbreuk is gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde. Het Openbaar Ministerie heeft in het voortraject van de strafzaak gesprekken gevoerd met de verdediging over het buitengerechtelijk afdoen van -kort gezegd- het [bedrijfsnaam 3] -feitencomplex. De voorwaarden van het voorstel dat uiteindelijk is gedaan, maar waarmee de verdediging niet akkoord is gegaan, hebben uitsluitend betrekking op het [bedrijfsnaam 1] -feitencomplex en zijn gericht op het beperken van de verdedigingsrechten. Zo bevat het voorstel de eis om op voorhand in te stemmen met de strafeis, af te zien van hoger beroep met betrekking tot de strafmaat en af te zien van het indienen van onderzoekswensen. Gelet op deze eisen wordt door het Openbaar Ministerie welbewust misbruik gemaakt van de kwetsbaarheid van verdachte. Er is sprake van een schending van de zuiverheid van oogmerk en van artikel 6 van het EVRM. Bovendien dient niet-ontvankelijkheid te volgen, omdat het Openbaar Ministerie heeft gehandeld in strijd met de grondslagen van het strafproces.
      
      
      
        
          Het standpunt van het Openbaar Ministerie
        
        De officieren van justitie hebben naar voren gebracht dat de besprekingen hebben plaatsgevonden op initiatief van de verdediging en dat het voorstel een experimenteel karakter heeft. Het Openbaar Ministerie heeft altijd als uitgangspunt gehad om transparant te zijn richting de rechtbank. Verdachte is niet onder druk gezet, maar heeft steeds voorzien van professionele rechtsbijstand- de mogelijkheid gehad van het gedane voorstel af te zien en zijn zaak voor te leggen aan de rechtbank. Van een schending van de beginselen van een behoorlijke procesorde is dan ook geen sprake. 
      
      
      
        
          Het oordeel van de rechtbank
        
        Op het strafproces zijn, naast de wettelijke bepalingen, ongeschreven beginselen van behoorlijk strafprocesrecht van toepassing, zoals onder meer het beginsel van een redelijke
        en billijke belangenafweging en het beginsel van zuiverheid van oogmerk. Uit het arrest van de Hoge Raad van 22 december 1981 (ECLI:NL:HR:1981:AC7458) volgt dat ook de vervolgingsbeslissing van het Openbaar Ministerie aan regels van ongeschreven recht en beginselen van behoorlijk procesrecht kan worden getoetst.
      
      
      
        In artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM) staat omschreven wat onder het recht op een eerlijk proces wordt verstaan. Bepalend daarbij is of de procedure in zijn geheel kan worden aangemerkt als eerlijk in de zin van dit artikel.
      
      
      
        De rechtbank stelt vast dat het Openbaar Ministerie gesprekken heeft gehad met de verdediging met betrekking tot de mogelijkheid om het [bedrijfsnaam 3] -feitencomplex te schikken. Uiteindelijk is door het Openbaar Ministerie in haar finale voorstel een aantal voorwaarden opgenomen, waaronder de voorwaarden dat de verdediging zich zal conformeren aan de strafeis die zal worden gedaan in het [bedrijfsnaam 1] -feitencomplex en ook geen onderzoekswensen zal indienen die betrekking hebben op de feiten van [bedrijfsnaam 1] . De rechtbank is van oordeel dat de verdedigingsrechten van verdachte (zoals neergelegd in artikel 6 EVRM) bij aanvaarding van dit voorstel op een verregaande wijze zouden zijn ingeperkt. Door het niet accepteren van deze voorwaarden is de zaak echter in volle omvang aan de rechtbank voorgelegd. Verdachte heeft vervolgens bij de rechter-commissaris een groot aantal getuigen doen horen. Ook alle andere verdedigingsrechten konden door verdachte effectief worden ingezet. Van de procedure, in zijn geheel beziend, kan daarom niet worden gezegd dat het recht op een eerlijk proces is geschonden. Onder deze omstandigheden is er ook geen sprake van schending van zuiverheid van oogmerk. Het verweer wordt verworpen.
      
      
    
    
      3.3
      
        
          Overige voorvragen
        
        Deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de ten laste gelegde feiten. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.
      
      
      
    
  
  
    
      4Waardering van het bewijs
    
    
      4.1
      
        
          Het standpunt van het Openbaar Ministerie
        
        De officieren van justitie hebben gevorderd alle ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen te verklaren.
      
      
      
        De officieren van justitie hebben een aantal uitdrukkelijk onderbouwde standpunten naar voren gebracht, die zullen worden besproken bij de bewijsoverwegingen.
      
      
    
    
      4.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De raadslieden hebben integrale vrijspraak bepleit. 
      
      
      
        De raadslieden hebben een aantal verweren gevoerd, die zullen worden besproken bij de bewijsoverwegingen.
      
      
    
    
      4.3
      
        
          Het oordeel van de rechtbank
          
        
        De rechtbank heeft wat betreft de bewijsmiddelen en bewijsoverwegingen een onderverdeling gemaakt in feiten die zien op het feitencomplex [bedrijfsnaam 1] (feiten 1 tot en met 4) en de feiten die zien op het feitencomplex [bedrijfsnaam 3] (feiten 5 tot en met 10). 
        In verband met de leesbaarheid van het vonnis zijn de overwegingen met betrekking tot een vrijspraak opgenomen na de uitgewerkte bewijsmiddelen. 
      
    
    
      
    
    
      
    
    
      
      
        4.3.1
        
          Feitencomplex [bedrijfsnaam 1]
        
        4.3.1.1 Bewijsmiddelen niet-ambtelijke omkoping, valsheid in geschrift en witwassen (feiten 2, 3 en 4)
        
        
          
            Betrokkenheid rechtspersonen
          
          
            [verdachte] is sinds de eerste inschrijving in het handelsregister, 3 juli 1989, enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijfsnaam 2] (hierna: [bedrijfsnaam 2] ). De vennootschap is gevestigd in [vestigingsplaats] .
        
        
        
          Op 18 mei 2010 sluit [bank] (hierna: [bank] ), vertegenwoordigd door de heer [B] en [C] , een overeenkomst van opdracht met [bedrijfsnaam 2] , vertegenwoordigd door [verdachte] . De overeenkomst wordt aangegaan voor onbepaalde tijd en vangt aan op 3 mei 2010 of zoveel eerder als door [bank] wordt bepaald. [verdachte] zal zijn werkzaamheden verrichten bij [bedrijfsnaam 4] .
        
        
        
          
            [bedrijfsnaam 1] is in 2008 opgericht door [verdachte] , [medeverdachte ] en [H] . Vanaf 9 juni 2010 is [bedrijfsnaam 5] , gevestigd te [vestigingsplaats] , enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijfsnaam 1] . [medeverdachte ] is tot 1 september 2012 algemeen directeur van [bedrijfsnaam 5] .
        
        
        
          
            
              [H]
            
          
          Op 14 maart 2010 wordt door [verdachte] een e-mail gestuurd aan [B] waarin onder meer het volgende is opgenomen:
          
            “Zoals reeds vrijdag gemeld zal ik gaarne invulling geven aan de door jou gewenste 2-hoofdigheid van bestuur in [bedrijfsnaam 4] .
          
          
            Ik ga hierbij uit van de volgende veronderstellingen:
          
          
            (…)
          
          
            
              [bedrijfsnaam 2] maakt bij de uitvoering van deze opdracht gebruik van directe en / of indirecte medewerkers van [bedrijfsnaam 6] en/of [bedrijfsnaam 1] Ter zake is bij jou bekend dat ik in elk geval [H] (…) bij het project wens te betrekken.”
            
          
        
        
        
          Tussen [bank] en [bedrijfsnaam 1] , vertegenwoordigd door [medeverdachte ] , wordt een overeenkomst gesloten, waarin wordt bepaald dat de opdracht namens de opdrachtnemer ( [bedrijfsnaam 1] ) zal worden vervuld door [H] . De overeenkomst vangt aan op 1 juni 2010 en geldt voor onbepaalde tijd. De door [bank] aan [bedrijfsnaam 1] verschuldigde vergoeding bedraagt € 210,- per uur (exclusief BTW). Ook reisuren kunnen in rekening worden gebracht. De overeenkomst is ondertekend, maar niet gedateerd.
        
        
        
          In mei 2010 (de rechtbank kan uit het document niet afleiden welke dag is ingevuld) wordt een dienstenovereenkomst afgesloten tussen [bedrijfsnaam 1] , vertegenwoordigd door [medeverdachte ] , en [bedrijfsnaam 7] (hierna: [bedrijfsnaam 7] ), vertegenwoordigd door [H] . [bedrijfsnaam 7] ontvangt een vergoeding per gewerkt uur van € 175,- (exclusief BTW) en € 90,- (exclusief BTW) per reisuur. De overeenkomst treedt in werking per 1 juni 2010 en geldt voor onbepaalde tijd.
        
        
        
          
            
              [D]
            
          
           heeft op 9 december 2013 verklaard dat hij in juni 2010 werd gebeld door [H] . [H] vroeg hem of hij per september 2010 bij [bedrijfsnaam 4] aan de slag zou kunnen gaan. [H] zegde hem toe dat [verdachte] contact met hem op zou nemen over de verdere gang van zaken, waaronder het tarief en het contract. Begin juli 2010 werd [D] telefonisch benaderd door [verdachte] . [verdachte] vertelde hem dat de reisuren voor 50% werden vergoed. Hij ging akkoord met het uurtarief dat door [D] werd voorgesteld, € 110,- euro per uur. Op het moment dat [D] voor [bedrijfsnaam 4] ging werken, was [verdachte] zijn contactpersoon voor [bedrijfsnaam 1] .
        
        
        
          In juli 2010 wordt tussen [bank] en [bedrijfsnaam 1] , vertegenwoordigd door [medeverdachte ] , een overeenkomst gesloten, waarin wordt bepaald dat de opdracht namens de opdrachtnemer ( [bedrijfsnaam 1] ) zal worden vervuld door [D] (hierna: [D] ). De overeenkomst vangt aan op 15 juli 2010 en geldt voor onbepaalde tijd. De door [bank] aan [bedrijfsnaam 1] verschuldigde vergoeding bedraagt € 145,- per uur (exclusief BTW). Ook reisuren kunnen in rekening worden gebracht.
        
        
        
          Op 16 juli 2010 wordt een dienstenovereenkomst afgesloten tussen [bedrijfsnaam 1] , vertegenwoordigd door [medeverdachte ] , en [bedrijfsnaam 8] , vertegenwoordigd door [D] . [bedrijfsnaam 8] ontvangt een vergoeding per gewerkt uur van € 110,- (exclusief BTW) en € 55,- (exclusief BTW) per reisuur. De overeenkomst treedt in werking per 15 juli 2010 en geldt voor onbepaalde tijd.
        
        
        
          
            
              [E]
            
          
           verklaart op 27 september 2013 dat hij eind mei, begin juni 2010 werd gebeld door [verdachte] over het verrichten van werkzaamheden ten behoeve van [bank] . Zijn CV heeft [E] gestuurd aan [bedrijfsnaam 1] ; [verdachte] was [bedrijfsnaam 1] voor hem.
        
        
        
          Op 12 oktober 2010 stuurt [verdachte] een e-mail aan [medeverdachte ] waarin hij meedeelt dat hij [E] via [bedrijfsnaam 1] wil inhuren inzake [bedrijfsnaam 4] .
        
        
        
          
            [verdachte] stuurt op 15 oktober 2010 een e-mail aan [H] met onder meer de volgende inhoud:
          
            “ [H] ,
          
          
            Je vraag mbt gemaakte afspraken door [medeverdachte ]
          
          
            (…)
          
          
            Zijdens [bedrijfsnaam 1] in haar facturatie richting [bedrijfsnaam 4] impliceert dit:
          
          
            - Gewerkte uren per week (2 dagen , aaneengesloten ) plus 4 reisuren = aantal te declareren uren x E 165 , uitgedrukt in dagdelen
          
          
            - Aantal km ‘s x E 0,40
          
          
            - Verblijfskosten
          
        
        
        
          
            Zijdens [E] in zijn facturatie richting [bedrijfsnaam 1] impliceert dit:
          
          
            - Gewerkte uren plus alle reisuren x tarief ad E 130
          
          
            - Reis - en verblijfskosten
          
          
            De marge is alsdan ca 20% , hetgeen mi. uiterst schappelijk is.”
          
        
        
        
          
            [bank] heeft bij haar op schrift gestelde aangifte op 2 juli 2013 een onderzoeksrapport van Intégis overgelegd, waarin een ongedateerde en ongetekende overeenkomst is opgenomen tussen [bank] en [bedrijfsnaam 1] . Uit deze overeenkomst blijkt dat de opdrachtnemer ( [bedrijfsnaam 1] ) per 1 september 2010 diensten zal verrichten. De opdracht zal namens de opdrachtnemer worden vervuld door [E] . De door [bank] aan [bedrijfsnaam 1] verschuldigde vergoeding bedraagt € 165,- per uur (exclusief BTW). Ook reisuren kunnen in rekening worden gebracht.
        
        
        
          
            [E] verklaart dat hij niet wilde dat er een contract opgesteld werd tussen [bedrijfsnaam 1] en zijn vennootschap, [bedrijfsnaam 9] . Een dergelijk contract is door de FIOD ook niet aangetroffen.
        
        
        
          
            Betalingsafspraken [bedrijfsnaam 1] – [verdachte]
          
          In een opgestelde e-mail, ondertekend door [verdachte] , is onder meer het volgende te lezen:
          
            “ [medeverdachte ] ,
          
          
            (…)
          
          
            Voorts is mijn [bedrijfsnaam 1] - beteiligung uitgegroeid tot een full time job, kost ik [bedrijfsnaam 1] nog altijd (nagenoeg?) niets, maar breng via project [bedrijfsnaam 4] additioneel zo’n E 350k - 400k (met veel inspannning) in het [bedrijfsnaam 1] -laatje
          
          
            Status eind juli [medeverdachte ] , zeg het maar, maar wel ‘na verplaatsing in mijn schoenen’!”
            
          
        
        
        
          
            [verdachte] heeft ter terechtzitting verklaard dat hij deze e-mail (voor 22 juli 2011) aan [medeverdachte ] heeft overhandigd.
        
        
        
          Op 6 september 2011 wordt door [verdachte] een e-mail gestuurd aan [medeverdachte ] . In deze e-mail staat onder meer het volgende vermeld:
          
            “(…)
          
          
            SAMENWERKING / SAMEN DELEN
          
          
            1 / [verdachte] stelt zich 30 a 35 uur per week beschikbaar. Verdiencapaciteit voor [bedrijfsnaam 1] : minimaal 30 uur a E 250 = E 7.500 per week
          
          
            2 / [verdachte] wordt ingezet voor externe en interne advisering / projectwerkzaamheden tbv [bedrijfsnaam 1] / [bedrijfsnaam 11] .
          
          
            3 / [verdachte] is geen kostenpost; in concreto : wat ie kost, brengt ie op.
          
          
            4 / Facts / Figures >> 2010: 	Opbrengsten (excl [bedrijfsnaam 4] ) : E 202 K facturatie + Niet Gefactureerde Omzet aan [bedrijfsnaam 11] ad ??? (min 8 uur per week)
          
          
            Kosten : 11 x E23
          
          
            >> 2011/ 1e halfjr Opbrengsten (excl. [bedrijfsnaam 4] ): E 96 K facturatie + Niet Gefactureerde Omzet aan [bedrijfsnaam 11] ad ??? (min 8 uur per week)
          
          
            Conclusie: aan criterium 3/is voldaan: hij brengt tenminste op wat ie kost.
          
          
            5 / Samen delen wordt eerst opportuun in geval de vennootschap ( exclusief de opbrengsten van [bedrijfsnaam 4] ) presteert / beter presteert
          
          
            
              [verdachte] heeft alsdan geen rechten ! Het is aan de aandeelhouder / directie om [verdachte] al dan niet additioneel te belonen.
          
        
        
        
          
            PROJECT [bedrijfsnaam 4] ( en mogelijk in de toekomst soortgelijke ‘geschenken uit de hemel’)
          
          
            A / SAMENWERKING
          
          
            Er is feitelijk geen samenwerking in deze [bedrijfsnaam 1] verkrijgt ‘om niet de gehele opslag en heeft GEEN kosten ter zake
          
          
            Note voorfinanciering is geen must Aldus heeft deze geste geen materiële grondslag in het kader van samenwerking
          
          
            Note : schaduwmanagement is niet ondergebracht in de uren van [verdachte] die gekwalificeerd worden als: Niet Gefactureerde Omzet aan [bedrijfsnaam 11]
          
          
            B / SAMEN DELEN
          
          
            Onze afspraak ‘samen delen’ geldt voor mij onverminderd Het project is om die reden door mij , onverplicht! , ingebracht.
          
          
            C / VOORSTEL NAV B/
          
          
            
              [verdachte] stuurt nota (‘s) aan [bedrijfsnaam 1] in bet kader van de verrekening van de afspraak Samen Delen.
          
          
            Over 2010 stel ik voor om van de opbrengst ad E 115.000 mijn verkregen discount (zie Aannames , onder 3/) af te trekken en vervolgens te delen . Voor [verdachte] aldus: E 50 K
          
          
            Over het eerste halfjaar 2012 stel ik voor gelijk te delen , hetgeen resulteert in een bedrag ad E 85 K.
          
          
            (…)”
            
          
        
        
        
          Op 10 april 2014 verklaart [medeverdachte ] dat [bedrijfsnaam 1] zonder [verdachte] het project [bedrijfsnaam 4] / [bank] nooit zou hebben gehad en de mensen (de rechtbank begrijpt: [H] , [D] en [E]) niet had kunnen leveren. De vergoeding aan [verdachte] na 1 juli 2011, zo verklaart [medeverdachte ] , is mede afhankelijk geweest van de gerealiseerde toegevoegde waarde van [bedrijfsnaam 4] . De toegevoegde waarde van [bedrijfsnaam 4] kwam in zijn geheel toe aan [bedrijfsnaam 1] . In september 2011 is met [verdachte] afgesproken dat zijn vergoeding mede zou worden bepaald door de marge die werd gerealiseerd op [bedrijfsnaam 4] . Het uitgangspunt was de marge die gerealiseerd werd vanaf de startdatum van het [bedrijfsnaam 4] -project. Afgesproken werd dat [verdachte] recht had op 50% van de marge vanaf de startdatum. Als het project doorliep zou [verdachte] de marge voor 100% uitbetaald krijgen om de periode vanaf de start van het project tot 1 juli 2011 in te lopen. Als het verleden was ingehaald zou [verdachte] een vergoeding van 50% van de toegevoegde waarde van het [project] krijgen. Deze afspraak is, volgens [medeverdachte ] , gebaseerd op de e-mails die zijn genummerd als D-0067 en D-0068.
        
        
        
          Door [bedrijfsnaam 2] zijn de hieronder weergegeven facturen gestuurd aan [bedrijfsnaam 1] . Op de bankafschriften is te zien dat de bedragen met betrekking tot deze facturen inzake projectondersteuning en compensatie-uren [bedrijfsnaam 11] & [bedrijfsnaam 1] ook daadwerkelijk door [bedrijfsnaam 2] ontvangen zijn.
        
        
        
          
            
            
            
            
            
            
              
                
                  
                    Nummer
                  
                
                
                  
                    Omschrijving
                  
                
                
                  
                    Factuurdatum 
                  
                
                
                  
                    Bedrag (excl. BTW)
                  
                
                
                  
                    Betaaldatum
                    
                  
                
              
              
                
                  D-0101
                
                
                  Projectondersteuning
                
                
                  17-10-2011
                
                
                  € 62.500,-
                
                
                  3-11-2011
                
              
              
                
                  D-0102
                
                
                  Projectondersteuning
                
                
                  16-1-2012
                
                
                  € 42.250,-
                
                
                  31-1-2012
                
              
              
                
                  D-0103
                
                
                  Projectondersteuning
                
                
                  16-1-2012
                
                
                  € 42.250,-
                
                
                  31-1-2012
                
              
              
                
                  D-0104
                
                
                  Projectondersteuning/bonus
                
                
                  15-4-2012
                
                
                  € 25.000,-
                
                
                  27-4-2012
                
              
              
                
                  D-0105
                
                
                  Projectondersteuning/bonus
                
                
                  15-4-2012
                
                
                  € 25.000,-
                
                
                  27-4-2012
                
              
              
                
                  D-0106
                
                
                  Projectondersteuning/bonus
                
                
                  15-4-2012
                
                
                  € 26.200,-
                
                
                  27-4-2012
                
              
              
                
                  D-0107
                
                
                  Projectondersteuning/bonus
                
                
                  6-7-2012
                
                
                  € 65.791,-
                
                
                  19-7-2012
                
              
              
                
                  D-0108
                
                
                  Compensatie uren indirecte dienstverlening aan [bedrijfsnaam 11] & [bedrijfsnaam 1]
                
                
                  10-10-2012
                
                
                  € 28.375,-
                
                
                  23-10-2012
                
              
              
                
                  D-0109
                
                
                  Compensatie uren dienstverlening aan [bedrijfsnaam 11] & [bedrijfsnaam 1] gedurende 4e kwartaal van 2012
                
                
                  8-2-2013
                
                
                  € 29.735,-
                
                
                  25-2-2013
                
              
            
          
        
        
        
          
            [G] , die in de periode van 2009-2012 de administratie van [bedrijfsnaam 1] voerde, verklaart dat hij de facturen D-0101 tot en met D-0109 aangeleverd kreeg via [verdachte] (de rechtbank begrijpt: [verdachte] ) en dat deze facturen betrekking hebben op de 50% [bedrijfsnaam 4] -marge.
        
        
        
          Aan de hand van de cijfers uit de financiële administratie is de marge van [bedrijfsnaam 1] berekend. De omzet van [bedrijfsnaam 1] met betrekking tot de detachering van [H] , [D] en [E] bedraagt over de periode 2010 tot en met 2012 € 2.937.286,-. Door [bedrijfsnaam 1] is in deze periode een bedrag van € 2.242.431,- uitbetaald aan de vennootschappen van [H] , [D] en [E] . De marge op de verhuur van de hiervoor genoemde personen bedraagt daarmee € 694.855,-.
        
        
        
          Het totale bedrag van de facturen D-0101 tot en met D-0109 bedraagt € 347.101,- (exclusief BTW). De facturen zijn in de administratie van [bedrijfsnaam 2] opgenomen.
        
        
        
          
            [verdachte] heeft ter terechtzitting verklaard dat hij de betalingen die hij ontving op grond van de facturen D-0101 tot en met D-0109 niet heeft gemeld aan [bank] .
        
        
        4.3.1.2 Vrijspraak oplichting (feit 1)
        Het Openbaar Ministerie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, [bank] heeft bewogen tot het aangaan van overeenkomsten met [bedrijfsnaam 1] en tot afgifte van geldbedragen. Verdachte heeft daarbij tegenover [bank] de indruk gewekt dat hij bij de tewerkstelling van [H] , [D] en [E] slechts de belangen van [bank] zou behartigen, heeft bij deze tewerkstelling [bedrijfsnaam 1] als detacheerder gebruikt en heeft verzwegen dat bij deze tewerkstelling een vergoeding aan hem, verdachte, was overeengekomen. Indien de oplichtingsmiddelen tegenover [bank] niet waren aangewend, was zij niet overgegaan tot het aangaan van deze overeenkomsten en de afgifte van deze geldbedragen. 
        
        
          De rechtbank overweegt hierover als volgt. 
        
        
        
          Oplichting is het door het gebruikmaken van een (oplichtings-)middel een ander bewegen tot bepaalde gedragingen, waaronder de afgifte van een goed en het aangaan van een schuld. Degene die zich aan oplichting schuldig maakt, handelt met het oogmerk om zichzelf of een ander wederrechtelijk te bevoordelen en bedient zich daartoe ten minste van één van de oplichtingsmiddelen als genoemd in artikel 326, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) dan wel een combinatie daarvan. Tussen het aanwenden van (één van) genoemde oplichtingsmiddelen en één van voormelde gedragingen waartoe de bedrogene wordt bewogen, dient een causaal verband te bestaan. 
        
        
        
          De gestelde oplichtingshandelingen zijn uitgewerkt in de tenlastelegging. 
        
        
        
          De rechtbank is van oordeel dat de eerste oplichtingshandeling -de indruk wekken dat [verdachte] enkel de belangen van [bank] zou behartigen- niet bewezenverklaard kan worden. Het dossier bevat geen bewijs dat verdachte actief de indruk heeft gewekt dat hij bij de tewerkstelling van [H] , [D] en [E] slechts de belangen van [bank] zou behartigen. De stelling dat het dienen van de belangen van [bank] voortvloeit uit de overeenkomst van opdracht die verdachte met zijn vennootschap met [bank] had gesloten, acht de rechtbank onvoldoende voor een bewezenverklaring van deze oplichtingshandeling. Met name nu deze indruk, volgens de tenlastelegging, specifiek zou zijn gewekt bij de tewerkstelling van de drie hierboven genoemde personen. Daarvoor ontbreekt het bewijs in dit dossier. 
        
        
        
          De tweede oplichtingshandeling, zoals deze feitelijk is ten laste gelegd, kan wettig en overtuigend bewezen worden verklaard. Uit het dossier blijkt immers dat verdachte [bedrijfsnaam 1] heeft gebruikt als detacheerder voor de tewerkstelling van [H] , [D] en [E] . De rechtbank ziet zich echter vervolgens voor de vraag gesteld of dit gebruiken van [bedrijfsnaam 1] als tussenpersoon door verdachte “opzettelijk valselijk, listiglijk, bedrieglijk of in strijd met de waarheid” is gedaan. Deze vraag kan naar het oordeel van de rechtbank niet bevestigend worden beantwoord. Allereerst blijkt, met betrekking tot het aangaan van de schuld (het sluiten van de contracten), niet dat [bank] over het gebruik maken van [bedrijfsnaam 1] onjuist is voorgelicht. [bank] was bij het sluiten van de contracten op de hoogte van het feit dat [bedrijfsnaam 1] als detacheerder optrad. Deze handeling kan daarom niet als een oplichtingshandeling worden gekwalificeerd. Dit geldt eveneens voor de afgifte van de geldbedragen door [bank] (op basis van de afgesloten overeenkomsten). Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte pas ruim een jaar nadat de overeenkomsten zijn afgesloten de beschikking kreeg over een deel van de zogenoemde [bedrijfsnaam 4] -marge. Dat verdachte met het inschakelen van [bedrijfsnaam 1] al in eerste instantie de intentie had om over deze gelden te kunnen beschikken acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen. 
        
        
        
          De derde oplichtingshandeling ziet op het feit dat verdachte -kort gezegd- tegenover [bank] heeft verzwegen dat er met betrekking tot de tewerkstelling van [H] , [D] en [E] een vergoeding/marge/betaling aan hem, zijn mededader of een gelieerde vennootschap was inbegrepen of overeengekomen. De rechtbank stelt vast dat verdachte op enig moment heeft verzwegen dat hij betalingen kreeg die gelieerd waren aan de opbrengst van [bedrijfsnaam 1] ter zake de tewerkstelling van [H] , [D] en [E] . Echter, los van de vraag in hoeverre deze oplichtingshandeling bewezen verklaard kan worden, is de rechtbank van oordeel dat deze enkele verzwijging niet kan worden gekwalificeerd als een listige kunstgreep of een samenweefsel van verdichtsels. 
        
        
        
          Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen kan niet worden bewezen verklaard dat verdachte [bank] heeft opgelicht. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspreken van het onder 1 ten laste gelegde. 
        
        
        4.3.1.3 Bewijsoverwegingen
        
        
          
            Niet-ambtelijke omkoping (feit 2)
          
          Aan [verdachte] is ten laste gelegd dat hij zich niet-ambtelijk door [bedrijfsnaam 1] / [medeverdachte ] heeft laten omkopen.  
          
            Het eerste lid van artikel 328ter Sr luidde ten tijde van de ten laste gelegde periode als volgt:
          “Hij die, anders dan als ambtenaar, werkzaam zijnde in dienstbetrekking of optredend als lasthebber, naar aanleiding van hetgeen hij in zijn betrekking of bij de uitvoering van zijn last heeft gedaan of nagelaten dan wel zal doen of nalaten, een gift, belofte of dienst aanneemt dan wel vraagt, en dit aannemen of vragen in strijd met de goede trouw verzwijgt tegenover zijn werkgever of lastgever, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vijfde categorie.”
        
        
        
          De rechtbank zal hieronder de verschillende onderdelen van dit artikel beoordelen.
        
        
        
          
            Lasthebber 
          
          De rechtbank is van oordeel dat [verdachte] , hoewel de overeenkomst civielrechtelijk niet als een lastgevingsovereenkomst kan worden aangemerkt, gelet op de aard van de overeenkomst en de verregaande bevoegdheden die [verdachte] had, als lasthebber kan worden aangemerkt in de zin van artikel 328ter Sr. Daarbij let de rechtbank ook met name op de strekking van dit artikel en het belang dat volgens de memorie van toelichting dient te worden beschermd. 
        
        
        
          
            Het aannemen van een gift
            De rechtbank stelt vast dat de term gift ziet op elk overdragen aan een ander van iets wat voor die ander waarde heeft. Daarvan is sprake, in de vorm van de geldbedragen die aan [verdachte] zijn overgemaakt. 
        
        
        
          
            Het aannemen van een belofte
            Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte met [medeverdachte ] de afspraak heeft gemaakt om 50% van de [bedrijfsnaam 4] -marge aan verdachte uit te betalen. De instemming van [medeverdachte ] met deze afspraak kan naar het oordeel van de rechtbank als een belofte worden aangemerkt. 
        
        
        
          
            Naar aanleiding van hetgeen hij in de uitvoering van zijn last heeft gedaan of nagelaten dan wel zal doen of nalaten
            De raadsman heeft naar voren gebracht dat artikel 328ter zich beperkt tot de periode waarop de last ziet. Aangezien verdachte nog niet betrokken was bij [bank] op het moment dat hij voorstelde om [bedrijfsnaam 1] in te schakelen, kan, volgens de raadsman, alleen om die reden al geen bewezenverklaring volgen. Daarnaast heeft de raadsman betoogd dat de betalingen die zijn gedaan naar aanleiding van de afspraak uit het najaar van 2011 geen relatie hebben met het inschakelen van [H] , [D] en [E] , maar zien op de inspanningen die [verdachte] heeft verricht voor [bedrijfsnaam 1] . Ook om die reden is er geen verband met de werkzaamheden van [verdachte] bij [bank] . 
        
        
        
          De rechtbank stelt voorop dat de woorden “naar aanleiding van hetgeen hij in de uitvoering van zijn last heeft gedaan of nagelaten dan wel zal doen of nalaten” inhouden dat de gift moet zijn gedaan of aangenomen naar aanleiding van een verrichte of nog te verrichten prestatie van de ontvanger. Een concrete prestatie van de omgekochte is echter niet altijd vereist (HR 27 november 1991, NJ 1991, 318). Zo is bijvoorbeeld voldoende dat de omkoper giften aan de omgekochte doet om zijn zakelijke relatie met de werkgever van de omgekochte in stand te houden of te verbeteren terwijl de omgekochte daarop invloed had en dit moet hebben begrepen (HR 16 januari 1990, DD 90.197). 
        
        
        
          De rechtbank stelt vast dat, zoals ook [medeverdachte ] verklaart, de betalingen die vanaf het najaar van 2011 aan [verdachte] / [bedrijfsnaam 2] zijn gedaan hun oorsprong vinden in de afspraak tussen [medeverdachte ] en [verdachte] in september 2011. Deze afspraak is gemaakt nadat [verdachte] richting [medeverdachte ] , in onder andere de e-mails D-0067 en D-0068, zijn onvrede uitte over de gang van zaken binnen [bedrijfsnaam 1] . Verdachte benadrukt in D-0067 dat er geen ontwikkeling is in [bedrijfsnaam 1] , maar merkt daarbij ook op dat hij [bedrijfsnaam 1] (nagenoeg) niets kost en via het project [bedrijfsnaam 4] bij [bedrijfsnaam 1] € 350.000,- tot € 400.000,- binnen brengt. Vervolgens wordt door verdachte in de e-mail van 6 september 2011 (D-0068) aan [medeverdachte ] een overzicht gestuurd van financiële feiten en onderlinge afspraken. Opvallend is dat in deze e-mail de afspraak tot ‘samenwerking/samen delen’ apart wordt besproken van het project [bedrijfsnaam 4] . Onder het eerstgenoemde onderwerp wordt beschreven dat “samen delen pas opportuun wordt als de vennootschap (exclusief de opbrengsten van [bedrijfsnaam 4] ) presteert/beter presteert. [verdachte] heeft alsdan geen rechten! Het is aan de aandeelhouder/directie om [verdachte] ‘additioneel’ te belonen.” De rechtbank leidt hieruit af dat de inzet van [verdachte] voor [bedrijfsnaam 1] viel binnen de maandelijkse vergoeding van € 25.000,- dan wel € 23.000,-. 
        
        
        
          Vervolgens wordt door [verdachte] onder het kopje ‘Project [bedrijfsnaam 4] ’ opgemerkt dat er feitelijk geen samenwerking is ‘in deze’, [bedrijfsnaam 1] ‘om niet’ de gehele opslag krijgt en er geen kosten zijn. [verdachte] doet in deze e-mail hierna een voorstel om de opbrengsten samen te delen. Uit onder meer de verklaring van [medeverdachte ] volgt dat dit heeft geresulteerd in de afspraak dat [verdachte] tot 50% van de [marge] mocht declareren. 
        
        
        
          De rechtbank leidt uit deze beide e-mails af dat de grondslag van de afspraak en de daarna volgende betalingen, niet is gelegen in de werkzaamheden die [verdachte] voor [bedrijfsnaam 1] verrichtte, maar in het feit dat het aan [verdachte] te danken is geweest dat [H] , [D] en [E] via [bedrijfsnaam 1] bij [bank] te werk zijn gesteld. Om die reden wordt in de e-mailcorrespondentie onderscheid gemaakt tussen de werkzaamheden van [verdachte] voor [bedrijfsnaam 1] (en zijn vergoeding daarvoor) en het project [bedrijfsnaam 4] . Uit de context van de e-mails, zoals hierboven geschetst, blijkt dat het project [bedrijfsnaam 4] een zelfstandige basis vormt voor het toekennen van een vergoeding aan [verdachte] . In D-0068 wordt onder ‘Project [bedrijfsnaam 4] ’ namelijk benadrukt dat er geen feitelijke samenwerking is en het project daarom, zo begrijpt de rechtbank, ook niet kan vallen binnen de reguliere maandelijkse vergoeding die aan [verdachte] wordt betaald. 
        
        
        
          Ook overigens acht de rechtbank de verklaring van verdachte, dat de betalingen vanaf het najaar van 2011 zagen op zijn inzet voor [bedrijfsnaam 1] , niet aannemelijk. Zo is door verdachte onvoldoende onderbouwd waarom deze werkzaamheden niet konden worden inbegrepen onder de reguliere maandelijkse vergoeding. Daarnaast acht de rechtbank het niet aannemelijk dat de vergoeding voor deze ‘extra werkzaamheden’ werd berekend aan de hand van de [bedrijfsnaam 4] -marge. Aangezien er geen relatie bestond tussen deze ‘extra werkzaamheden’ en de inkomsten vanuit het [bedrijfsnaam 4] -project, acht de rechtbank het niet geloofwaardig dat bij het berekenen van de vergoeding voor deze werkzaamheden wel werd aangesloten bij de [bedrijfsnaam 4] -inkomsten. Deze wijze van berekenen had -in dit scenario- voor beide partijen tot onwenselijke vergoedingen kunnen leiden die geen recht deden aan de feitelijke werkzaamheden die werden verricht. 
        
        
        
          Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de grondslag van de betalingen van de facturen D-0101 tot en met D-0109 is gelegen in het feit dat verdachte betrokken is geweest bij het tewerkstellen van [H] , [D] en [E] bij [bank] . 
        
        
        
          Daarnaast was voor [bedrijfsnaam 1] en haar bestuurder het behouden van de overeenkomsten met [bank] van evident belang: zonder dat daar voor [bedrijfsnaam 1] (grote) inspanningen tegenover stonden, werd in de periode van 2010 tot en met 2012 immers een marge behaald van € 694.855,-. Op basis van de aard en achtergrond van de afspraken en de betalingen enerzijds (zoals hiervoor is overwogen) en het evidente belang van [bedrijfsnaam 1] om de relatie met [bank] goed te houden, komt de rechtbank tot de conclusie dat [verdachte] de beloften en giften heeft aanvaard dan wel aangenomen naar aanleiding van hetgeen hij in de uitvoering van zijn last heeft gedaan of nagelaten dan wel zal doen of nalaten.
        
        
        
          De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman dat deze betrokkenheid van verdachte niet in het kader van zijn last heeft plaatsgevonden. Verdachte deelt aan [B] op 14 maart 2010 per e-mail mee (D-0076) dat hij graag aan het werk wil in het [bedrijfsnaam 4] -project, uitgaande van de veronderstelling dat hij daarvoor ook indirecte/directe medewerkers van [bedrijfsnaam 1] mag gebruiken. De rechtbank acht het van belang dat deze veronderstelling door [verdachte] wordt gedaan in het kader van zijn contractsonderhandeling en in relatie tot [bank] . Hoewel verdachte op dat moment formeel nog geen contract heeft met [bank] , moet deze afspraak wel worden aangemerkt als te zijn gedaan in het kader van verdachtes last. Door het sluiten van de overeenkomst wordt immers de afspraak die onderdeel uitmaakt van de contractsonderhandeling bekrachtigd. Deze afspraken werken bovendien juist door na het ingaan van de overeenkomst. 
        
        
        
          
            In strijd met de goede trouw verzwijgen tegenover zijn lastgever
            De raadsman heeft betoogd dat de betalingen niet gemeld behoefden te worden nu deze zagen op de inspanningen die verdachte verrichtte in zijn relatie tot [bedrijfsnaam 1] en geen relatie hadden met [bedrijfsnaam 4] . Zelfs als deze betalingen als gift zouden worden aangemerkt, hoefde verdachte die niet te melden, omdat hij ervan mocht uitgaan dat [bank] dat, gezien de precontractuele onderhandelingen, niet van belang vond. 
        
        
        
          De rechtbank deelt het standpunt van de raadsman dat deze betalingen geen relatie hadden met de tewerkstelling van [H] , [D] en [E] bij [bedrijfsnaam 4] niet en verwijst naar hetgeen hiervoor is overwogen. 
        
        
        
          Bij het bestanddeel goede trouw geldt dat van essentieel belang is of de ondergeschikte heeft gezwegen waar hij naar objectieve maatstaf tot spreken verplicht was geweest. Niet zijn goede trouw, maar de goede trouw is doorslaggevend. Deze strenge eis noodzaakt de ondergeschikte om, in geval van twijfel aan de toelaatbaarheid van de gift of belofte, zijn principaal te raadplegen (Kamerstukken II 1966/67, 8437, nr. 6, p. 3). Daarnaast blijkt uit de wetsgeschiedenis dat de goede trouw is toegevoegd om onbeduidende en min of meer gebruikelijke fooien of relatiegeschenken en buitenlandse handelsgebruiken buiten het bereik van deze strafbepaling te laten vallen (Kamerstukken II 1965/66, 8437, nr. 4, p. 15-16). 
        
        
        
          Anders dan de verdediging is de rechtbank van oordeel dat [verdachte] de onderlinge afspraken en betalingen had moeten melden aan [bank] en dat hij door dit na te laten heeft gehandeld in strijd met de goede trouw. [verdachte] was werkzaam bij een bank. Juist bij banken is het van groot belang dat de integriteit gewaarborgd blijft en belangenverstrengeling wordt voorkomen. [verdachte] had zich moeten realiseren dat deze geldstromen die voortvloeiden uit de tewerkstelling van drie personen bij [bank] kenbaar moesten zijn voor de organisatie. Het feit dat [verdachte] betrokken was bij de aanstelling van deze personen maakt al dat sprake was van een (mogelijke) belangenverstrengeling. Bovendien waren de betalingen gekoppeld aan het aantal uren dat door de gedetacheerde personen werd gewerkt. Op basis van het dossier kan niet worden uitgesloten dat [verdachte] , gezien zijn bevoegdheden en verantwoordelijkheden in het project [bedrijfsnaam 4] , invloed kon uitoefenen op het aantal uren dat door deze personen werd gewerkt. Daarnaast betrof het regelmatig terugkerende geldbedragen van aanzienlijke omvang. Zelfs in het geval [verdachte] zelf meende dat er geen sprake was van belangenverstrengeling, had hij deze beoordeling aan [bank] moeten overlaten. Doordat [verdachte] deze betaalstromen niet heeft gemeld, heeft [bank] deze beoordeling echter niet kunnen doen. Het standpunt dat [verdachte] er gezien de precontractuele afspraken vanuit kon gaan dat [bank] dit niet van belang vond, deelt de rechtbank niet. In deze afspraken is wel naar voren gekomen dat [bedrijfsnaam 1] zou worden ingeschakeld, maar niet dat er een deel van de marge (in de toekomst) naar [verdachte] zou gaan en [verdachte] dus een financieel belang had. 
        
        
        
          
            Conclusie
          
          Gelet op het voorgaande is aan alle bestanddelen van artikel 328ter Sr voldaan. De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat [verdachte] zich -samen met zijn vennootschap- heeft laten omkopen voor een bedrag van € 347.101,-.
        
        
        
          
            Valsheid in geschrift (feit 3)
          
          
            Valsheid facturen
            De verdediging heeft betoogd dat de facturen niet vals zijn omdat -kort gezegd- de ruime omschrijving die is gebruikt voldoende waarheidsgetrouw weergeeft wat de grondslag van de betaling is. Dit was gelegen in het feit dat door [verdachte] werkzaamheden werden verricht voor [bedrijfsnaam 1] . 
        
        
        
          De rechtbank is van oordeel dat de facturen D-0101 tot en met D-0109 alle valselijk zijn opgemaakt. Daarbij is van belang dat de facturen betrekking hadden op de afspraak dat [verdachte] 50 procent van de [bedrijfsnaam 4] -marge zou krijgen. De rechtbank heeft geoordeeld dat [verdachte] met deze betalingen niet-ambtelijk werd omgekocht. Anders dan de omschrijvingen op de facturen suggereren, hadden deze gefactureerde bedragen dan ook geen betrekking op projectondersteuning en/of bonus of andere specifieke werkzaamheden. Door het gebruikmaken van de hiervoor genoemde omschrijvingen op de facturen kan dus niet worden afgeleid op welke onderliggende afspraken en betalingen de facturen in werkelijkheid betrekking hadden. De facturen zijn opgemaakt ten behoeve van de verzwegen omkoping en de bijbehorende betaalstroom en zijn bedoeld om deze betalingen een titel te verschaffen. Met de opgenomen valse omschrijvingen is de werkelijke aard van deze betaalstroom verhuld. 
        
        
        
          Ook ten tijde van het (laten) opmaken van de facturen door [verdachte] had hij wetenschap van de aard van de betalingen waarop deze facturen in werkelijkheid betrekking hadden en daarmee had hij ten minste voorwaardelijk opzet op de valsheid hiervan. 
        
        
        
          
            Medeplegen eigen vennootschap
          
          De valsheid van de facturen wordt zowel voor [verdachte] als voor zijn vennootschap [bedrijfsnaam 2] bewezen verklaard. Uit de gebezigde bewijsmiddelen kan worden vastgesteld dat [verdachte] deze facturen zelf heeft opgemaakt dan wel door een ander heeft laten opmaken. Omdat de ten laste gelegde gedragingen gelet op de gebezigde bewijsmiddelen- hebben plaatsgevonden en/of zijn verricht in de sfeer van de rechtspersoon worden deze ook aan haar (als medepleger) toegerekend. 
        
        
        
          
            Gewoontewitwassen (feit 4)
          
          De verdediging heeft betoogd dat uit het dossier niet blijkt dat [verdachte] een “extra” verhullende handeling heeft gepleegd, nadat het geld door hem is ontvangen. Evenmin blijkt uit het dossier of (en hoe) de betreffende betalingen zijn verwerkt in de administratie. Daarbij komt dat dit verwijt primair [bedrijfsnaam 2] raakt en niet de administratie van [verdachte] zelf. Om de hiervoor genoemde redenen dient volgens de verdediging vrijspraak te volgen.
        
        
        
          
            Illegale herkomst
            De rechtbank stelt vast dat [verdachte] gedurende de ten laste gelegde periode geldbedragen van in totaal € 347.101,00 (exclusief btw) heeft ontvangen. Zoals reeds overwogen is de rechtbank van oordeel dat verdachte deze geldbedragen heeft ontvangen terwijl hij wist dat deze afkomstig waren uit (passieve) niet‑ambtelijke omkoping. Deze geldbedragen zijn dan ook afkomstig uit door hemzelf begane misdrijven. 
        
        
        
          
            Witwashandelingen
            Bij voorwerpen die afkomstig zijn uit een door verdachte zelf begaan misdrijf moet sprake zijn van een “extra verhullende handeling”, willen de gedragingen als witwassen kunnen worden aangemerkt. Op grond van vaste jurisprudentie van de Hoge Raad moet sprake zijn van een gedraging die gericht is op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van dat -door eigen misdrijf verkregen- voorwerp (zie bijvoorbeeld ECLI:NL:HR:2015:950). Hiermee wordt beoogd een automatische verdubbeling van de strafbaarheid te voorkomen. 
        
        
        
          De officieren van justitie hebben betoogd dat het opmaken en ontvangen van de valse facturen en de verzwijgingen van de werkelijke aard van de betalingen als verhullende handelingen kunnen worden aangemerkt. De rechtbank deelt dit standpunt niet. [verdachte] heeft, om ervoor te zorgen dat de omkoping niet zou worden opgemerkt, de betalingsafspraak voor anderen verzwegen en op de facturen een onjuiste omschrijving gebruikt. Deze gedragingen vormen naar het oordeel van de rechtbank een essentieel onderdeel van het gronddelict (de niet-ambtelijke omkoping) en zijn gebruikt om de geldbedragen te verkrijgen. De rechtbank is van oordeel dat deze gedragingen zo nauw samenhangen met het gronddelict, dat zij niet kunnen worden gezien als de vereiste “extra verhullende handeling” na het ontvangen van dit uit misdrijf verkregen geld. Het aanmerken van de hiervoor genoemde gedragingen als witwashandelingen is daarmee strijdig met het voorkomen van een automatische verdubbeling van de strafbaarheid. De rechtbank zal bij de beoordeling van de vraag of sprake is van witwassen deze handelingen dan ook buiten beschouwing laten.
        
        
        
          Uit het dossier blijkt dat de facturen die door [verdachte] zijn opgemaakt en als grondslag voor de betalingen dienden ook zijn verwerkt in de administratie van [bedrijfsnaam 2] . Door deze handeling is de aard van de ontvangen geldbedragen blijvend verhuld en de rechtbank beoordeelt dit wel als een extra verhullende handeling die niet samenvalt met de omkoping zelf. Hierbij is van belang dat de bedrijfsadministratie zelf als een geschrift kan worden aangemerkt, wat meebrengt dat het opnemen van valse facturen in die administratie een nieuwe vervalsing oplevert, zoals bedoeld in artikel 225, eerste lid, Sr (HR 29 mei 1984, NJ 1985, 6). De facturen met een onjuiste omschrijving die in de administratie van de vennootschap zijn opgenomen, suggereerden dat de geldbedragen op deze facturen uitsluitend een legale aard hadden. De illegale aard van de betalingen is door [verdachte] op deze wijze blijvend verhuld in de legale bedrijfsvoering. 
        
        
        
          De rechtbank is dan ook van oordeel dat [verdachte] de door hem ontvangen omkoopbedragen heeft witgewassen door deze voorhanden te hebben en de werkelijke aard hiervan te verhullen. 
        
        
        
          
            Pleegperiode en gewoonte
            Witwassen moet worden beschouwd als een voortdurend delict. Dit brengt mee dat de pleegperiode doorloopt zolang verdachte ten aanzien van deze geldbedragen nog steeds witwashandelingen verricht (ECLI:NL:HR:2014:956). Dat deze handelingen nog altijd voortduren of worden verricht kan echter aan de hand van het dossier niet worden vastgesteld. Daarbij acht de rechtbank het in dit geval ook rechtens niet juist om de pleegperiode tot heden door te laten lopen. Het voorhanden hebben en verhullen van de werkelijke aard loopt door zolang verdachte de beschikking had over de geldbedragen. Het specifieke moment waarop hij niet meer over de geldbedragen kon beschikken, is niet vast te stellen aan de hand van het dossier. Daarom wordt in het voordeel van verdachte aangesloten bij een datum waarvan gesteld kan worden dat hij in de periode daaraan voorafgaand in ieder geval heeft kunnen beschikken over de geldbedragen en in welke periode ook witwashandelingen hebben plaatsgevonden.
        
        
        
          Vastgesteld kan worden dat de witwashandelingen in ieder geval hebben plaatsgevonden voorafgaand aan de doorzoeking op 16 september 2013. Niet blijkt dat na deze datum nog witwashandelingen zijn verricht. Het einde van de pleegperiode wordt daarom vastgesteld op 16 september 2013. 
        
        
        
          De rechtbank is ten slotte van oordeel dat, gelet op de bewezenverklaarde periode, de hoeveelheid witgewassen geldbedragen en de verrichte witwashandelingen, verdachte van witwassen een gewoonte heeft gemaakt. 
        
        
        
          
            Medeplegen eigen vennootschap
            Het gewoontewitwassen van de ten laste gelegde geldbedragen wordt zowel voor [verdachte] als voor zijn vennootschap bewezen verklaard. Uit de gebezigde bewijsmiddelen kan worden vastgesteld dat [verdachte] zelf de ten laste gelegde handelingen heeft verricht. Omdat de ten laste gelegde gedragingen gelet op de gebezigde bewijsmiddelen- hebben plaatsgevonden en/of zijn verricht in de sfeer van de rechtspersoon worden deze ook aan haar (als medepleger) toegerekend. 
        
        
        
        
          
            Conclusie
          
          De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat [verdachte] zich samen met zijn vennootschap heeft schuldig gemaakt aan het gewoontewitwassen van een bedrag van € 347.101,00 in de periode van 3 november 2011 tot en met 16 september 2013. 
        
        
      
      
        4.3.2
        
          Feitencomplex [bedrijfsnaam 3]
        
        4.3.2.1 Bewijsmiddelen niet-ambtelijke omkoping, valsheid in geschrift en witwassen (feiten 7, 8, 9 en 10)
        
        
          
            Betrokkenheid rechtspersonen
          
          
            [verdachte] is sinds de eerste inschrijving in het handelsregister, 3 juli 1989, enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijfsnaam 2] . De vennootschap is gevestigd in [vestigingsplaats] .
        
        
        
          Op 18 mei 2010 sluit [bank] , vertegenwoordigd door de heer [B] en [C] , een overeenkomst van opdracht met [bedrijfsnaam 2] , vertegenwoordigd door [verdachte] . De overeenkomst wordt aangegaan voor onbepaalde tijd en vangt aan op 3 mei 2010.
        
        
        
          
            [verdachte] verklaart op 11 april 2013 in het interview met het onderzoeksbureau Intégis dat er met hem geen specifiek contract is afgesloten voor zijn werkzaamheden ten behoeve van het project The Wall. De bestaande overeenkomst tussen [bedrijfsnaam 2] / [verdachte] en [bank] van mei 2010 was bij doorbelasting van de gemaakte uren de drager van de factuur. Verder verklaart [verdachte] dat [B] hem, als beoogd assetmanager van The Wall, vroeg uit te zien naar ‘zijn rechterhand’ in deze.
        
        
        
          
            [bedrijfsnaam 3] (hierna: [bedrijfsnaam 3] ) is opgericht op 1 april 2008. Vanaf 20 mei 2010 is [bedrijfsnaam 10] enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijfsnaam 3] . [I]  is sinds de oprichting van [bedrijfsnaam 10] op 20 maart 2008 bestuurder en enig aandeelhouder van deze vennootschap.
        
        
        
          Op 8 augustus 2011 stuurt [verdachte] een e-mail aan [I]  (de rechtbank begrijpt: waarin [verdachte] een concepttekst voorstelt van een bericht van [I] namens [bedrijfsnaam 3] aan [bank]), met onder meer de volgende inhoud:
        
        
        
          
            “ [bedrijfsnaam 3] verzorgt voor haar opdrachtgevers de vertrouwelijke werving & selectie van ervaren financiële professionals, zowel voor vaste als interim opdrachten.
          
          
            (…)
          
          
            In samenspraak met de heer [verdachte] zijn aan de hand van de door hem aangegeven specificaties een aantal kandidaten geselecteerd.
          
          
            (…)
          
          
            Begeleidend briefje.
          
        
        
        
          
            Geachte heren [B] en [J]
          
          
            Recent heeft de heer [verdachte] , u bekend, [bedrijfsnaam 3] / mij gevraagd om de werving en selectie van een aantal financials te begeleiden in het kader van de door [bank] gewenste ondersteuning bij een aantal onroerend goed - projecten.
          
        
        
        
          
            Bijgesloten treft u de resultante van mijn / onze werkzaamheden in dit kader aan.
          
        
        
        
          
            Vanuit het oogpunt van compliance merk ik op, dat [bedrijfsnaam 3] onafhankelijk is van [bedrijfsnaam 1] . [bedrijfsnaam 1] is in voorkomende gevallen opdrachtgever, zie hiertoe ondermeer de website van [bedrijfsnaam 3] . Zulks is in onderhavige situatie niet het geval.
          
        
        
        
          
            De heer [verdachte] heeft geen belang in [bedrijfsnaam 3] BV.
          
        
        
        
          
            Graag verneem ik eerdaags uw reactie.
          
        
        
        
          
            Met vriendelijke groet,
          
        
        
        
          
            
              [I] 
          
          
            Directeur [bedrijfsnaam 3] etc”
            
          
        
        
        
          
            
              [A]
            
          
          Op 30 juli 2011 stuurt [I] een e-mail aan de heer [K] . In deze e-mail staat onder meer het volgende vermeld:
          
            	“Geachte heer [K] ,
          
          
            Via [verdachte] kreeg ik het CV door van [A] . Aangezien wij - [bedrijfsnaam 3] - alle werving & selectie voor [bedrijfsnaam 1] in beheer hebben, heb ik contact gezocht met [A] .
          
          
            (…)
          
          
            Komende maandag om 16.00 uur hebben wij - [verdachte] en ik - een intakegesprek met [A] . Ik zal u informeren over het verloop van de procedure.”
            
          
        
        
        
          Op 9 augustus 2011 ontvangt [I] een e-mail van [verdachte] . De inhoud van deze e‑mail is als volgt:
          
            	“Wat is gebruikelijke opslag, zo'n 20 %?
          
          
            Dealen met de kandidaat is een apart hoofdstuk.
          
          
            Ik denk aan
          
          
            
              [A] 900 
          
          
            (…)
          
          
            Voor 10 uur = 2 dagdelen van 5 uur 
          
          
            Reisuren, onderhandelingsruimte !
          
        
        
        
          
            Met vriendelijke groet,
          
        
        
        
          
            
              [verdachte] ”
            
          
        
        
        
          Tussen [bank] en [bedrijfsnaam 3] , vertegenwoordigd door [I] , wordt een overeenkomst van opdracht gesloten. De opdracht vangt aan op 1 juni 2012, geldt voor de duur van 6 maanden en zal namens de opdrachtnemer worden vervuld door [A] . De vergoeding bedraagt € 1.200,- per dag van 10 werkuren of € 120,- per uur, exclusief BTW. Reisuren kunnen in rekening worden gebracht tegen een vergoeding van € 120,- per uur met een maximum van € 240,- per dag.
        
        
        
          
            [bedrijfsnaam 3] sluit een overeenkomst van opdracht met [A] , vertegenwoordigd door [A] . De overeenkomst houdt in dat [A] voor [bank] binnen de afdeling [afdeling] verschillende projecten zal behandelen. De overeenkomst vangt aan op 1 juni 2012. De vergoeding bedraagt € 900,- per dag van 10 werkuren of € 120,- per uur, exclusief BTW. Reisuren kunnen in rekening worden gebracht tegen een vergoeding van € 60,- per uur met een maximum van € 120,- per dag.
        
        
        
          
            Verdeling [bank] -marge
          
          Op 27 oktober 2011 reageert [verdachte] op een e-mail van [I] , waarin [I] onder meer de omzet over oktober en november meedeelt (de rechtbank begrijpt dat de reacties op de omzet met betrekking tot [bank] van [verdachte] afkomstig zijn). 
          
            “ [bank] : € 1.800,- ?? [6 wachtdagen = € 1.800 + eventueel daadwerkelijk gewerkte uren] Ik reken die nu “mee”, maar die gaan we nog delen met [afkorting]
          
        
        
        
          
            November:
          
          
            (…)
          
          
            
              [bank] : ???? [3 dagen / week in november = +/- €4.200,- omzet [bedrijfsnaam 3] ] [Ik reken die nu “mee”, maar die gaan we nog delen met [afkorting] !!]
          
        
        
        
          
            IDEE SEPTEMBER / OKTOBER [bank] BLIJFT VOOR JOU VANAF NOVEMBER [afkorting] DELING”
            
          
        
        
        
          Op een vraag van de verbalisant wie [verdachte] bedoelt met “ [afkorting] ”, heeft [verdachte] geantwoord dat hij daar [L] en [M] mee bedoelt (de rechtbank begrijpt: zijn kinderen [L] en [M]).
        
        
        
          In november 2011 declareert [A] 12 wachtdagen van € 900,- per dag bij [bedrijfsnaam 3] . [bedrijfsnaam 3] declareert 17 wachtdagen van € 1.200,- per dag bij [bank] . In een e-mailbericht van 30 november 2011 laat [verdachte] aan [I] het volgende weten:
          
            	“oktober [L] en [M] nog te goed E 1000 de neus
          
          
            november in: 17 x 1200 uit 12 x 900 restant E 9600
          
          
            verdeling; kantoorkosten [bedrijfsnaam 3] E 600
          
          
            restant E 9000 >> [L] en [M] [I] 3600 , P 1800
          
          
            okay?
          
          
            Met vriendelijke groet,
          
          
            
              [verdachte] ”
            
          
          
            [verdachte] heeft verklaard dat met [L] , [M] en [I] respectievelijk [L] , [M] en [I] worden bedoeld.
        
        
        
          Op 18 februari 2012 wordt door [verdachte] een e-mail gestuurd aan zijn dochter [M] . Hij schrijft daarin onder meer het volgende:
          
            “na aftrek van jouw januari factuur resteert er in jouw deel van het fonds E 7100 excl btw
          
          
            het fonds wordt maandelijks gevoed door onze gezamenlijke inspanningen om mensen te detacheren dus per einde februari kun je weer factureren, E 2500 excl Btw
          
          
            jouw deelfonds bedraagt dan E 7100 -/- E 2500 +/+ E aangroei februari (geschat op ca E 2000)
          
          
            je bent uiteraard vrij in het bedrag dat je over februari factureert. maw als je minder wilt factureren, is jouw deelfonds per einde februari groter”.
        
        
        
          Op 9 april 2012 stuurt [verdachte] een e-mail naar zijn dochters [L] en [M] en CC aan [I] :	
          
            “Jongedames,
          
          
            De pot bedraagt, voor elk, E 9.100 per 1/4
          
          
            ps
          
          
            
              [I] , dit impliceert een verdeling van de E 7300 van E 3250, E 3250 en E 800. Eens?”
            
          
        
        
        
          Op het bedrijfsadres van [bedrijfsnaam 3] , aan de [adres] in [vestigingsplaats] , is op een externe harddisk een spreadsheetoverzicht aangetroffen. Eén van de blokken in het overzicht betreft ‘Additioneel’ en heeft twee kolommen getiteld ‘ [L] ’ en ‘ [M] ’. De bedragen die door [verdachte] worden genoemd in relatie tot het fonds/de pot in zijn e-mailwisseling aan [I] en zijn dochters sluiten aan bij de bedragen in het spreadsheetoverzicht. In het spreadsheet is te zien dat er in de periode van januari 2012 tot en met augustus 2012 maandelijks een bedrag van € 2.500,- is betaald aan zowel [L] als [M] .
        
        
        
          Op 10 september 2012 stuurt [I] aan [verdachte] per e-mail het volgende:
          
            “ [verdachte] ,
          
          
            Met betrekking tot augustus, te verdelen:
          
          
            
              [A] : 			€ 9.270,00
          
          
            Payrolldiensten NB: 		€ 2.498,54
          
          
            Werving & Selectie NB: 	€ 0,00
          
          
            Totaal te verdelen in augustus: 	€ 11.768,54”
          
          
            [verdachte] reageert hierop met de vraag: “wat stel jij mij / ons als verdeling voor?”. [I] antwoordt dan in zijn e-mail van 11 september 2012:
          
            “Verdeling:
          
          
            Je weet dat ik altijd akkoord ga met wat je voorstelt, maar dat is misschien te makkelijk geredeneerd. Hier enkele opties: (…)”
            
          
        
        
        
          In de periode van 24 februari 2012 tot en met 21 maart 2013 wordt door [bedrijfsnaam 3] maandelijks € 2.500,- overgemaakt aan [M] . In totaal wordt in deze periode een bedrag van € 35.000,- (exclusief BTW) aan haar overgemaakt. Op de onderliggende facturen staat steeds vermeld “verrichte werkzaamheden” met daarbij de betreffende maand.
        
        
        
          In de periode van januari 2012 tot en met december 2012 wordt door [bedrijfsnaam 3] maandelijks een bedrag van € 2.500,- overgemaakt aan [bedrijfsnaam 2] . In de voornoemde periode wordt in totaal € 30.000,- (exclusief BTW) aan [bedrijfsnaam 2] overgemaakt. De laatste betaling vindt plaats op 1 januari 2013. De omschrijving op de onderliggende facturen betreffen “Ondersteuning F&A-IT”.
        
        
        
          
            [bedrijfsnaam 2] maakt in de periode van 27 januari 2012 tot en met 31 juli 2013 diverse geldbedragen over aan [L] onder de vermelding van (onder meer) “salaris”. In totaal wordt in deze periode een bedrag van € 33.867,30 aan haar overgemaakt.
        
        
        
          
            Arbeidsovereenkomst [L]
          
          Tussen [bedrijfsnaam 2] en [L] wordt een arbeidsovereenkomst gesloten. Volgens de overeenkomst is deze ondertekend door [verdachte] en [L] in december 2011. De werknemer treedt volgens de overeenkomst in dienst per 1 januari 2012 in de functie van Office Manager. Het salaris bedraagt € 2.052,75 bruto per maand. Per 1 juni 2012 wordt het salaris van [L] , volgens een brief van [verdachte] / [bedrijfsnaam 2] van 20 juni 2012, verhoogd naar € 2.500,- bruto per maand.
        
        
        
          Op 12 mei 2012 stuurt [verdachte] een e-mail aan [L] en [I] (CC). In deze e-mail is het volgende opgenomen:
          
            “belastingteruggave kinderopvang (foei !!)
          
          
            - [I] maakt aok tussen jou en [bedrijfsnaam 2] op
          
          
            - coördinaten > onbep.tijd (bofferd !) / parttime voor 80% (feitelijk dus een contu betaalde vacantie ! ) / bruto per mnd E 2052,75 / netto E 1575 per mnd / geen vacantiegeld”
            
          
        
        
        
          Vervolgens wordt op 23 mei 2012 door [I] een e-mail gestuurd aan [N] van [accountantskantoor] :
          
            “ [N] , goedemiddag,
          
          
            Op verzoek van [verdachte] een vraag aan je. Bijgesloten de opgestelde arbeidsovereenkomst tussen [bedrijfsnaam 2] en [L] . Heb jij nog op- of aanmerkingen op dit contract?
          
          
            Kan jij je kennersblik er een keer overheen laten gaan?
          
          
            Alvast bedankt!
          
          
            Groeten [I] ”
            
          
        
        
        
          De FIOD heeft onderzoek gedaan naar de mailbox van [verdachte] / [bedrijfsnaam 2] . Hierbij is geen zakelijk mailverkeer aangetroffen tussen [L] en [verdachte] . Ook de zakelijke mails die gestuurd zijn namens [bedrijfsnaam 2] zijn nooit gestuurd met als afzender [L] .
        
        
        
          
            [L] wordt tijdens haar verhoor bij de FIOD gevraagd wat ze weet over de activiteiten van [bedrijfsnaam 2] . Ze geeft aan dat ze niets weet van de vennootschap [bedrijfsnaam 1], nooit contact heeft gehad met [bank] , niets kan vertellen over het contract tussen [bank] en [bedrijfsnaam 2], de facturen van [bedrijfsnaam 2] aan [bedrijfsnaam 1] (D-0245 tot D-0247) nooit heeft gezien en de facturen van [bedrijfsnaam 2] aan [bedrijfsnaam 3] (getoond zijn D-0364 en D-0366) ook nooit heeft gezien.
        
        
        4.3.2.2 Vrijspraak valsheid in geschrift (feit 5)
        De rechtbank leidt uit het dossier af dat er op enig moment tussen [bedrijfsnaam 3] en [bank] een afspraak is gemaakt over het declareren van wachtdagen ten behoeve van [A] . Deze wachtdagen zagen, zo begrijpt de rechtbank, op het feit dat [A] wel beschikbaar was, maar -door vertraging bij het project- nog niet de werkzaamheden kon verrichten waarvoor het contract met [bank] was opgesteld. 
        
        
          De rechtbank stelt verder vast dat er een verschil te zien is tussen het aantal wachtdagen dat door [A] werd gedeclareerd bij [bedrijfsnaam 3] en het aantal dat vervolgens door [bedrijfsnaam 3] bij [bank] in rekening werd gebracht. Uit het dossier wordt niet duidelijk in welke gevallen [bedrijfsnaam 3] wachtdagen in rekening mocht brengen. [verdachte] heeft ter terechtzitting verklaard dat in principe het volledige aantal dagen mocht worden gedeclareerd. Deze verklaring vindt enigszins steun in de e-mail van 27 november 2011 van [verdachte] aan [C] ( [bank] ) waarin hij opmerkt dat met [B] is afgesproken dat “het volledige aantal [dagen] declarabel” zou zijn. Met betrekking tot die maand (november) wordt ook daadwerkelijk het volledige aantal van 17 dagen door [bank] uitbetaald, terwijl één dag “effectief toewijsbaar” is. 
        
        
        
          Daarbij komt dat iedere maand afstemming plaatsvindt tussen [I] / [verdachte] en [C] van [bank] over het aantal te declareren wachtdagen. Na akkoord van [C] wordt vervolgens een factuur opgemaakt conform het aantal dat met [C] is afgesproken. 
        
        
        
          Gelet op het feit dat onduidelijk blijft wat tussen [bedrijfsnaam 3] en [bank] specifiek is afgesproken met betrekking tot de wachtdagen en dat iedere maand afstemming plaatsvond met [bank] en conform die afstemming werd gefactureerd, is de rechtbank van oordeel dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is dat de facturen die betrekking hebben op de wachtdagen van [A] vals zijn. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspreken van het onder 5 ten laste gelegde feit.  
        
        
        4.3.2.3 Vrijspraak oplichting (feit 6)
        Het Openbaar Ministerie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, [bank] heeft bewogen tot het aangaan van een overeenkomst met [bedrijfsnaam 3] en tot afgifte van geldbedragen. Verdachte heeft daarbij tegenover [bank] de indruk gewekt dat hij bij de tewerkstelling van [A] slechts de belangen van [bank] zou behartigen, heeft bij deze tewerkstelling [bedrijfsnaam 3] als detacheerder gebruikt, heeft verzwegen dat bij deze tewerkstelling een vergoeding aan hem, verdachte, was overeengekomen en heeft meer wachtdagen en een hoger tarief voor de reisuren in rekening gebracht. Door het aanwenden van deze oplichtingsmiddelen is [bank] overgegaan tot het aangaan van deze overeenkomsten en de afgifte van deze geldbedragen. 
        
        
          De rechtbank verwijst allereerst naar de algemene overweging, zoals weergegeven onder feit 1, dat -kort gezegd- tussen de aangewende oplichtingsmiddelen en het gedrag waartoe de aangever is bewogen een causaal verband dient te bestaan. 
        
        
        
          Allereerst is aan [verdachte] ten laste gelegd dat hij -kort gezegd- bij de voordracht en tewerkstelling van [A] tegenover [bank] de indruk heeft gewekt dat hij slechts de belangen van [bank] zou behartigen. De rechtbank acht, op basis van de stukken in het dossier, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte deze indruk bij [bank] actief heeft gewekt. In de eerste plaats is verdachte met [bank] een overeenkomst aangegaan, waarin hij zich bereid heeft verklaard om zich in te zetten voor (projecten binnen) [bank] (D-0013). In een notitie van verdachte van april 2013 (D-0081) verklaart hij dat in 2010 en 2011 reeds advieswerkzaamheden verrichtte voor [bedrijfsnaam 3] . Dit wordt echter door hem verzwegen in het begeleidend schrijven richting [bank] op het moment dat [bedrijfsnaam 3] in aanmerking komt voor de werving en selectie van een aantal financials voor [bank] (D-0116a). Daarin schrijft verdachte expliciet dat hij geen belang heeft in [bedrijfsnaam 3] . Daarnaast merkt verdachte in een e-mail aan [J] ( [bank] ) op dat bij hem, verdachte, (slechts) de verantwoordelijkheid ligt de kandidaat na opdrachtneming effectief en efficiënt in te zetten in de operatie. Gelet op deze documenten acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte actief de indruk heeft gewekt dat hij slechts de belangen van [bank] zou behartigen.  
        
        
        
          Ook de tweede ten laste gelegde handeling kan bewezen worden verklaard. Uit het dossier blijkt genoegzaam dat [verdachte] [bedrijfsnaam 3] als tussenpersoon/detacheerder heeft ingezet voor de tewerkstelling van [A] . 
        
        
        
          Daarnaast acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte heeft verzwegen dat er (op enig moment) een deel van de [bank] -marge voor hem beschikbaar was dan wel naar hem/ [bedrijfsnaam 2] werd overgemaakt. 
        
        
        
          Ten slotte kan ook de laatste handeling bewezen worden verklaard. Immers blijkt uit de contracten, facturen en betalingen duidelijk dat door [bedrijfsnaam 3] meer wachtdagen en een hoger tarief aan reisuren werd gedeclareerd bij [bank] dan door [A] bij [bedrijfsnaam 3] in rekening werd gebracht. 
        
        
        
          De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de bewezen geachte handelingen als oplichtingshandelingen kunnen worden gekwalificeerd en of [bank] door deze handelingen is bewogen tot de afgifte van een goed of het aangaan van een schuld. 
        
        
        
          De rechtbank merkt in het kader van die vraag allereerst op dat oplichting een vermogensdelict is, waarbij de dader zichzelf (of een ander) door middel van de oplichtingshandelingen wederrechtelijk probeert te bevoordelen. 
        
        
        
          De oplichting, zoals deze is ten laste gelegd, ziet in de eerste plaats op het aangaan van een schuld: het sluiten van de overeenkomst tussen [bank] en [bedrijfsnaam 3] met betrekking tot [A] . Op basis van het dossier kan echter niet worden vastgesteld dat verdachte [bank] tot het aangaan van deze schuld heeft bewogen met het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling. Hoewel verdachte op dat moment enig belang had bij [bedrijfsnaam 3] , en er dus sprake was van (potentiële) belangenverstrengeling, blijkt niet dat hij of zijn mededader(s) door het aangaan van het contract wederrechtelijk zou(den) worden bevoordeeld. Niet kan worden uitgesloten dat verdachte door het geven van de opdracht aan zijn schoonzoon, [I] , vooral gericht was op een positieve ontwikkeling van [bedrijfsnaam 3] en niet op een wederrechtelijke bevoordeling van zichzelf of van [I] ten koste van [bank] . Ook blijkt niet uit de bewijsmiddelen dat verdachte [bedrijfsnaam 3] als tussenpersoon/detacheerder heeft ingeschakeld met als doel om (in de toekomst) van de opbrengsten te kunnen profiteren. Om die reden kan niet wettig en overtuigend bewezen worden dat verdachte [bedrijfsnaam 3] “opzettelijk valselijk, listiglijk, bedrieglijk of in strijd met de waarheid” heeft ingeschakeld als tussenpersoon/detacheerder. Dit geldt eveneens voor het feit dat door [bedrijfsnaam 3] meer wachtdagen en een hoger tarief aan reisuren zijn gedeclareerd bij [bank] dan [A] bij [bedrijfsnaam 3] in rekening heeft gebracht. Zoals reeds overwogen onder feit 5 is het de rechtbank niet duidelijk welke afspraken tussen [bank] en [bedrijfsnaam 3] zijn gemaakt met betrekking tot de wachtdagen. Daarnaast is het gebruikelijk in de detacheringsbranche dat de vergoedingen die door de detacheerder worden ontvangen hoger zijn dan de vergoedingen die met de gedetacheerde zijn overeengekomen. Gelet hierop kan deze gedraging niet zonder meer als een oplichtingshandeling worden aangemerkt. Op basis van het strafdossier kan niet worden bewezen dat deze vergoedingen in rekening zijn gebracht ter wederrechtelijk bevoordeling.
        
        
        
          Nu de rechtbank onvoldoende bewijs aanwezig acht voor de wederrechtelijke bevoordeling met betrekking tot het aangaan van de contracten, kan niet worden bewezen verklaard dat [bank] is bewogen tot het aangaan van een schuld. 
        
        
        
          Daarnaast is aan verdachte ten laste gelegd dat hij [bank] heeft bewogen tot de afgifte van geldbedragen. Uit de e-mailcorrespondentie tussen [verdachte] en [I] blijkt dat er op enig moment afspraken zijn gemaakt over de verdeling van de [bank] -marge, waarbij door [I] en [verdachte] gezamenlijk werd bepaald hoe deze verdeling van de ‘pot’ plaatsvond. Zeker vanaf dat moment was er, naar het oordeel van de rechtbank, sprake van een belangenverstrengeling en een voor [bank] onwenselijke situatie. De vraag of er vanaf dat moment ook sprake was van een wederrechtelijke bevoordeling die voortvloeide uit een door verdachte geïnitieerde oplichting kan echter niet bevestigend worden beantwoord. In de eerste plaats zijn de betalingen die door [bank] werden gedaan gebaseerd op het contract tussen [bank] en [bedrijfsnaam 3] . Dit contract kan, zoals reeds overwogen, niet worden beschouwd als het resultaat van een oplichting. Om die reden kunnen de betalingen die uit dit contract voortvloeien ook niet zonder meer als zodanig worden aangemerkt. Daarbij is van belang dat de eerste, tweede en vierde handeling voorafgaand aan het sluiten van het contract hebben plaatsgevonden. Deze handelingen hebben weliswaar een rol gespeeld bij het aangaan van het contract, maar niet direct bij de betalingen die op basis van dit contract werden gedaan. Na het ontstaan van de zogenoemde ‘pot’ en de afspraken over de verdeling van deze pot speelt slechts de derde oplichtingshandeling nog een relevante rol: verdachte heeft verzwegen dat er betalingen plaatsvonden aan (onder meer) zijn vennootschap. De rechtbank acht dit verzwijgen echter onvoldoende om te concluderen dat, nadat het contract is afgesloten, [bank] door dit enkele verzwijgen is bewogen tot de afgifte van de genoemde geldbedragen.  
        
        
        
          Gelet op wat hiervoor is overwogen acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte, samen met een ander of anderen, [bank] heeft opgelicht en zal verdachte daarom vrijspreken van het onder 6 ten laste gelegde feit.
        
        
        
        
        4.3.2.4 Bewijsoverwegingen
        
        
          
            Valsheid in geschrift (feit 7)
          
          De verdediging heeft aangevoerd dat er geen sprake is van een vals geschrift. Van antedatering is geen sprake: de arbeidsovereenkomst is daadwerkelijk ingegaan in januari 2012, maar pas op een later moment op schrift gesteld. [L] is, door de drukbezette baan van [verdachte] onvoldoende ingewerkt, maar heeft wel degelijk ondersteunende werkzaamheden verricht ten behoeve van [bedrijfsnaam 2] . 
        
        
        
          De rechtbank deelt dit standpunt van de raadsman niet. Uit de e-mailcorrespondentie blijkt dat het contract pas in mei 2012 is opgesteld, terwijl het contract al in december 2011 door [verdachte] en zijn dochter [L] zou zijn ondertekend. De datum van deze ondertekening is dan ook onjuist. Daarnaast acht de rechtbank het volstrekt ongeloofwaardig dat [L] werkzaamheden heeft verricht die overeenkomen met de inhoud van haar contract. Volgens het contract zou [L] als Office Manager werkzaam zijn voor 32 uur per week. Dat zij hieraan feitelijk invulling heeft gegeven, blijkt op geen enkele wijze uit de stukken die in het onderzoek zijn aangetroffen. Niet alleen wordt door [verdachte] met betrekking tot haar contract gesproken over een “cont(in)u betaalde vakantie”, maar ook is er geen enkele zakelijke e-mail aangetroffen met betrekking tot haar vermeende werkzaamheden bij [bedrijfsnaam 2] . Daarnaast blijkt uit het verhoor bij de FIOD dat [L] geen enkele kennis heeft over de belangrijkste werkzaamheden en contractpartners bij [bedrijfsnaam 2] . De rechtbank acht op grond van die omstandigheden bewezen dat [L] geen werkzaamheden als Office Manager voor [bedrijfsnaam 2] heeft verricht.
        
        
        
          De rechtbank acht bewezen dat verdachte, samen met zijn vennootschap [bedrijfsnaam 2] (en [I] ), de hiervoor genoemde arbeidsovereenkomst valselijk heeft opgemaakt. Uit de bewijsmiddelen kan worden vastgesteld dat [verdachte] zelf de ten laste gelegde handelingen heeft begaan. Omdat de ten laste gelegde gedragingen gelet op de gebezigde bewijsmiddelen- hebben plaatsgevonden en/of zijn verricht in de sfeer van de rechtspersoon worden deze ook aan haar (als medepleger) toegerekend. 
        
        
        
          
            Niet-ambtelijke omkoping (feit 8)
          
          
            Lasthebber 
          
          De verdediging heeft betoogd dat [verdachte] niet als lasthebber kan worden aangemerkt, omdat hij geen contract had met [bank] ten behoeve van de werkzaamheden die hij verrichtte voor het project The Wall.   
        
        
        
          De rechtbank volgt de verdediging hierin niet. [verdachte] had weliswaar geen schriftelijk contract dat zag op zijn werkzaamheden bij The Wall, maar de facturatie vond plaats op basis van het bestaande contract tussen [bedrijfsnaam 2] en [bank] van mei 2011. Naar het oordeel van de rechtbank was dan ook -hoewel niet schriftelijk vastgelegd- wel degelijk sprake van een overeenkomst tussen [bedrijfsnaam 2] en [bank] voor de werkzaamheden die vielen binnen het project The Wall. Uit de bewijsmiddelen blijkt verder dat [verdachte] binnen dit project aanzienlijke bevoegdheden had. Zo werd al in een vroeg stadium door [B] aan [verdachte] gevraagd of hij, als beoogd assetmanager, wilde uitzien naar een ‘rechterhand’ die hem in deze functie kon bijstaan. 
        
        
        
          Gelet op de aard van de overeenkomst en de bevoegdheden die [verdachte] had, is de rechtbank van oordeel dat -met het oog op de bescherming die de wetgever volgens de memorie van toelichting wil bieden- [verdachte] als lasthebber kan worden aangemerkt in de zin van artikel 328ter Sr. 
        
        
        
          
            Het aannemen van een gift
            De rechtbank stelt vast dat de term gift ziet op elk overdragen aan een ander van iets wat voor die ander waarde heeft. Daarvan is sprake, in de vorm van de geldbedragen die door [bank] aan [bedrijfsnaam 3] werden overgemaakt en door [verdachte] werd aangemerkt als de zogenoemde pot.
        
        
        
          
            Het aannemen van een belofte
            De rechtbank leidt uit de e-mailwisseling tussen [verdachte] en [I] af dat [verdachte] leidend was ten aanzien van de beslissingen over de besteding van de gelden die via [bank] bij [bedrijfsnaam 3] binnen kwamen. Het was [verdachte] die besliste, niet [I] . Soms wordt door [verdachte] aan [I] gevraagd om een voorstel te doen, maar een zelfstandige beslissing zonder goedkeuring van [verdachte] lijkt [I] niet te kunnen nemen. Uit deze omstandigheden leidt de rechtbank af dat [verdachte] kon beschikken over de inhoud van de pot.  
        
        
        
          
            Naar aanleiding van hetgeen hij in de uitvoering van zijn last heeft gedaan of nagelaten dan 
          
          
            wel zal doen of nalaten
          
          De verdediging heeft allereerst aangevoerd dat door [verdachte] geen (wederrechtelijke) tegenprestatie is geleverd in het kader van zijn adviseurschap voor het dossier [O] /project The Wall. [verdachte] had geen enkele invloed op de vraag of [bank] met [bedrijfsnaam 3] zou gaan samenwerken, hoe dat zou worden ingericht en welke beloning daar tegenover stond. Geldbedragen die door [verdachte] werden ontvangen stonden geheel los van de samenwerking tussen [bank] en [bedrijfsnaam 3] .
        
        
        
          De rechtbank verwijst allereerst naar haar eerdere overweging met betrekking tot dit onderwerp, waarin onder meer is opgenomen dat de prestatie zowel kan zien op reeds verrichte als nog te verrichten werkzaamheden en ook gericht kan zijn op het in stand houden van een goede relatie. 
        
        
        
          Uit de bewijsmiddelen kan worden afgeleid dat [I] en [verdachte] van oktober 2011 per e-mail contact hebben over de inkomsten van [bedrijfsnaam 3] met betrekking tot haar opdrachten voor [bank] . [verdachte] reageert in oktober 2011 op de cijfers die [I] hem toestuurt met de opmerking: “maar die gaan we nog delen met [afkorting] ”. Vervolgens vinden betalingen plaats vanuit [bedrijfsnaam 3] aan [M] en [bedrijfsnaam 2] . Door [bedrijfsnaam 2] worden vervolgens geldbedragen doorgestort aan [L] . 
        
        
        
          Dat het geld dat door [verdachte] wordt verdeeld over [I] en zijn dochters gerelateerd is aan [bank] blijkt niet alleen uit het feit dat deze inkomsten van [bedrijfsnaam 3] daadwerkelijk van [bank] afkomstig zijn en betaald werden op basis van de contracten tussen [bedrijfsnaam 3] en [bank] . [verdachte] geeft dit ook zelf aan in een e-mail aan zijn dochter [M] als hij zegt: “het fonds wordt maandelijks gevoed door onze gezamenlijke inspanningen om mensen te detacheren”. Hieruit blijkt dat de verdeling van deze gelden te relateren is aan de inspanningen die werden verricht om personen via [bedrijfsnaam 3] te detacheren aan (onder meer) [bank] .
        
        
        
          De rechtbank leidt uit de hiervoor genoemde omstandigheden eveneens af dat het feit dat [verdachte] kon beschikken over de opbrengsten vanuit [bank] (de pot) verband houdt met zijn betrokkenheid bij de aanstelling van [A] via [bedrijfsnaam 3] . Het standpunt dat [verdachte] hier geen enkele invloed op had, zoals door de verdediging is betoogd, deelt de rechtbank niet. Al in een vroeg stadium kreeg [verdachte] van [B] de ruimte om “uit te zien naar een rechterhand” voor het project The Wall. Vervolgens heeft [verdachte] het CV van [A] doorgestuurd aan [I] , is hij betrokken geweest bij het kennismakingsgesprek, heeft hij zich bemoeid met het tarief dat door [bedrijfsnaam 3] met [A] kon worden overeengekomen en heeft hij zich daarna intensief bezig gehouden met de wachtdagen die door [bedrijfsnaam 3] bij [bank] konden worden gedeclareerd. Deze handelingen die verdachte verrichtte, kunnen daarmee worden aangemerkt als te zijn verricht “in het kader van zijn last”.  
        
        
        
          Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het feit dat [verdachte] kon (mee)beschikken over de opbrengsten vanuit [bank] is gelegen in het feit dat hij vanuit zijn functie bij [bank] zich inzette voor toenemende opbrengsten bij [bedrijfsnaam 3] . Daarnaast acht de rechtbank het aannemelijk dat ook het in stand houden van een goede relatie mede oorzaak is geweest voor de toezegging van [I] aan [verdachte] om over het geld te mogen (mee)beschikken. De opbrengsten vanuit [bank] vormden namelijk een aanzienlijk deel van de totale opbrengsten van [bedrijfsnaam 3] .  
        
        
        
          
            In strijd met de goede trouw verzwijgen tegenover zijn lastgever
            De verdediging heeft naar voren gebracht dat de betalingen die door [verdachte] met ingang van 2012 werden ontvangen, niet in strijd met de goede trouw zijn verzwegen tegenover [bank] . De afspraken stonden immers los van de samenwerking tussen [bank] en [bedrijfsnaam 3] .
        
        
        
          De rechtbank verwerpt dit verweer. Zoals hiervoor is overwogen is wel degelijk sprake van een verband tussen de functie van [verdachte] bij [bank] en het feit dat hij kon beschikken over de inkomsten vanuit [bank] . 
        
        
        
          Verder verwijst de rechtbank naar haar eerdere overweging als het gaat om de vraag in welke gevallen een gift moet worden gemeld aan de lastgever. Gelet op de aard van de betalingen (het betrof gelden afkomstig van [bank] ), de hoogte van de bedragen en de frequentie van de betalingen had verdachte deze betalingen, dan wel het feit dat hij over deze bedragen kon beschikken en het geld verdeelde over zijn dochters en zijn schoonzoon, moeten melden bij zijn lastgever. Nu verdachte dit niet heeft gedaan heeft hij deze afspraak en betalingen in strijd met de goede trouw verzwegen tegenover zijn lastgever.  
        
        
        
          
            Gewoontewitwassen (feiten 9 en 10)
          
          De verdediging heeft naar voren gebracht dat de feiten 9 en 10 niet kunnen worden bewezen verklaard, omdat er geen sprake is van een gronddelict, er door [verdachte] geen witwashandelingen zijn verricht en een deel van het ten laste gelegde geldbedrag niet door [verdachte] , maar door [bedrijfsnaam 3] werd overgemaakt aan [M] . 
        
        
        
          
            Illegale herkomst
            De rechtbank stelt allereerst vast dat de ten laste gelegde geldbedragen onder feit 9 en 10 onderdeel uitmaken van de zogenoemde pot. Het betrof opbrengsten die gerelateerd waren aan de contracten die [bedrijfsnaam 3] had met [bank] . Gelet op hetgeen hiervoor bij feit 8 is overwogen kunnen deze geldbedragen, waarover [verdachte] kon beschikken, aangemerkt worden als geld van niet-ambtelijke omkoping. [verdachte] maakte, in samenwerking met [I] , een verdeling van deze aan [bank] -gerelateerde opbrengsten. Conform die verdeling werden de gelden overgemaakt naar [M] (feit 9) en via [bedrijfsnaam 2] naar [L] (feit 10). 
        
        
        
        
          
            Witwashandelingen
          
          Op het moment dat de [bank] -opbrengsten deel uitmaakten van de zogenoemde pot, waren deze geldbedragen voor [verdachte] beschikbaar en was de niet-ambtelijke omkoping naar het oordeel van de rechtbank voltooid. Daarna zijn er geldbedragen overgemaakt naar [bedrijfsnaam 2] , waardoor [bedrijfsnaam 2] en [verdachte] deze geldbedragen (feit 10) voorhanden hadden. Vervolgens zijn er ook, door [verdachte] en [I] , geldbedragen overgemaakt naar [M] en (via [bedrijfsnaam 2] ) [L] . De rechtbank kwalificeert deze handeling als het overdragen van geld dat afkomstig is uit een misdrijf. Verder is er bij de overboeking van deze geldbedragen gebruik gemaakt van valse facturen. Deze facturen suggereerden immers dat arbeidsovereenkomsten met respectievelijk [M] en [L] de grondslag vormden voor de betalingen, terwijl de betalingen betrekking hadden op de verdeling van de [bank] -opbrengsten. Daarmee zijn de werkelijke aard en herkomst van deze geldbedragen ook verhuld. 
        
        
        
          
            Pleegperiode en gewoonte
            De rechtbank verwijst naar haar eerdere overweging waarin zij heeft overwogen dat de pleegperiode doorloopt zolang de verdachte ten aanzien van de geldbedragen nog steeds witwashandelingen verricht, dan wel zolang hij nog de beschikking heeft over de geldbedragen. 
        
        
        
          Wat betreft feit 9 stelt de rechtbank vast dat verdachte vanaf 21 maart 2013, de laatste betaling aan [M] , niet meer beschikte over het ten laste gelegde bedrag. Als aanvang van de periode sluit de rechtbank aan bij de eerste betaling op 24 februari 2012.
        
        
        
          Voor de geldbedragen die zijn ten laste gelegd onder feit 10 geldt dat die via [bedrijfsnaam 2] aan [L] zijn overgemaakt. De rechtbank neemt als pleegperiode de eerste betaling van [bedrijfsnaam 2] aan [L] , 27 januari 2012, tot en met de laatste betaling aan [L] op 31 juli 2013. Na deze laatste betaling beschikte verdachte niet meer over het ten laste gelegde geldbedrag en is niet aannemelijk dat hij met dat geldbedrag nog witwashandelingen heeft verricht. 
        
        
        
          De rechtbank is ten slotte van oordeel dat, gelet op de bewezenverklaarde periode, de hoeveelheid witgewassen geldbedragen en de verschillende verrichte witwashandelingen, verdachte van witwassen een gewoonte heeft gemaakt. 
        
        
        
          
            Medeplegen
            Wat betreft feit 9 is de rechtbank van oordeel dat verdachte dit feit tezamen en in vereniging met anderen heeft gepleegd, namelijk in ieder geval met [I] en [bedrijfsnaam 3] . Ook ten aanzien van feit 10 is sprake van medeplegen nu verdachte samen met [I] en zijn eigen vennootschap, [bedrijfsnaam 2] , de bewezenverklaarde witwashandelingen heeft gepleegd.  
        
        
        
          
            Conclusie
          
          De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat [verdachte] zich samen met anderen heeft schuldig gemaakt aan het gewoontewitwassen van een bedrag van € 35.000,00 (feit 9) respectievelijk € 33.867,30 (feit 10). 
        
        
        
        
        
        
        
      
    
  
  
    
      5Bewezenverklaring
    
    
      De rechtbank acht op grond van de in rubriek 4.3 genoemde bewijsmiddelen de volgende feiten wettig en overtuigend bewezen: 
    
    
      
        
          [bedrijfsnaam 1] : feit 2 (niet-ambtelijke omkoping), feit 3 (valsheid in geschrift) en feit 4 (gewoontewitwassen); 
      
      
        
          [bedrijfsnaam 3] : feit 7 (valsheid in geschrift), feit 8 (niet-ambtelijke omkoping), feit 9 en feit 10 (beide: gewoontewitwassen). 
      
    
    
    
      De volledige bewezenverklaring is opgenomen in Bijlage II van dit vonnis. 
    
    
    
      De rechtbank spreekt verdachte vrij van hetgeen meer of anders is ten laste gelegd dan in deze bijlage is bewezen verklaard.
    
    
    
      De rechtbank constateert dat onder feit 2 is ten laste gelegd dat -kort gezegd- door [bedrijfsnaam 1] / [medeverdachte ] is toegezegd dat [verdachte] de helft van de behaalde omzet (die zag op de detachering van [H] , [D] en [E] ) zou ontvangen. Gelet op het dossier en de aangehaalde bewijsmiddelen zal de rechtbank het woord ‘omzet’ verbeterd lezen als ‘marge’. 
    
    
    
      Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
    
  
  
    
      6De strafbaarheid van het feit
    
    
      De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar als
      
        feit 2:	het, anders dan als ambtenaar, optredend als lasthebber, naar aanleiding van hetgeen hij bij de uitvoering van zijn last heeft gedaan, aannemen van een gift of belofte en dit aannemen in strijd met de goede trouw verzwijgen tegenover zijn lastgever, meermalen gepleegd;
      
      
        feit 3:	medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
      
      
        feit 4:	medeplegen van gewoontewitwassen;
      
      
        feit 7:	medeplegen van valsheid in geschrift;
      
      
        feit 8:	anders dan als ambtenaar, optredend als lasthebber, naar aanleiding van 		hetgeen hij bij de uitvoering van zijn last heeft gedaan dan wel zal doen, 		aannemen van een gift of belofte en dit aannemen in strijd met de goede 		trouw verzwijgen tegenover zijn lastgever, meermalen gepleegd;
      
      
        feit 9:	medeplegen van gewoontewitwassen;
      
      
        feit 10:		medeplegen van gewoontewitwassen. 
      
    
    
    
      Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
    
    
    
  
  
    
      7De strafbaarheid van verdachte
    
    
      Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
    
    
    
    
  
  
    
      8Motivering van de straffen en maatregelen
    
    
      8.1
      
        
          De eis van de officier van justitie
        
        De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door hen onder 1 tot en met 10 bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van voorarrest. 
      
      
    
    
      8.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De verdediging heeft in haar strafmaatverweer aandacht gevraagd voor de grote impact die dit strafrechtelijk onderzoek op verdachte heeft gehad (zowel zakelijk als privé), de publiciteit rond deze strafzaak en het feit dat de redelijke termijn met ruim een jaar is overschreden.
        De verdediging heeft bepleit, voor zover de rechtbank tot een veroordeling komt, aan verdachte een (maximale) taakstraf op te leggen, al dan niet gecombineerd met een voorwaardelijke gevangenisstraf.
      
      
    
    
      8.3
      
        
          Het oordeel van de rechtbank
        
        De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.
      
      
      
        De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
      
      
      
        
          [verdachte] heeft zich als [bank] -medewerker laten omkopen. [verdachte] was betrokken bij [bedrijfsnaam 1] en [bedrijfsnaam 3] en heeft zich door beide bedrijven laten betalen met geld dat afkomstig was van en gerelateerd was aan [bank] . De onderling gemaakte afspraken en betalingen werden door [verdachte] verzwegen tegenover [bank] . Om de werkelijke aard van de betalingen te verhullen werd vervolgens gebruik gemaakt van valse facturen en werd een valse arbeidsovereenkomst opgesteld. Daarnaast werden de ontvangen geldbedragen witgewassen door deze in de administratie als legale inkomsten in te boeken. 
      
      
      
        
          [verdachte] heeft zich intensief bemoeid met afspraken die tussen [bedrijfsnaam 1] en [bank] en [bedrijfsnaam 3] en [bank] werden gemaakt, zowel aan de zijde van [bank] als aan de zijde van [bedrijfsnaam 1] / [bedrijfsnaam 3] . Daardoor was sprake van evidente belangenverstrengeling. Hoewel oplichting van [bank] niet bewezen is verklaard, is het vertrouwen van [bank] door de handelwijze van [verdachte] wel ernstig geschaad. [verdachte] had zich de belangenverstrengeling waarvan sprake was, zeker als medewerker met een hoge functie binnen een professionele organisatie in de bankwereld, moeten realiseren. Dit heeft hem er echter niet van weerhouden om daarnaast ook nog betalingsafspraken te maken die gerelateerd waren aan [bank] . De rechtbank neemt hem dat zeer kwalijk. 
      
      
      
        De rechtbank heeft wat betreft de persoon van de verdachte gelet op een uittreksel uit de justitiële documentatie van 13 februari 2017, waaruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld. 
      
      
      
        Anders dan de officieren van justitie zal de rechtbank voor de strafoplegging geen aansluiting zoeken bij de oriëntatiepunten met betrekking tot fraude. De rechtbank kan niet vaststellen dat de bewezen verklaarde feiten (direct) financieel nadeel hebben gehad voor [bank] of andere derden.
      
      
      
        Gelet op de ernst van de feiten kan echter met geen andere straf worden volstaan dan met een (deels) onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank let daarbij in het bijzonder op de volgende omstandigheden. [verdachte] heeft zich gedurende een periode van anderhalf jaar schuldig gemaakt aan twee verschillende omkopingen. Hij had daarbij duidelijk een regisserende rol, waarbij hij ervoor zorgde dat een aanzienlijk deel van de aan [bank] gerelateerde opbrengsten aan hem, zijn vennootschap en/of zijn kinderen toevloeiden. Daarnaast was [verdachte] intensief betrokken bij de valsheden in geschrift en het gewoontewitwassen, waarbij de daadwerkelijke aard van de betalingen werden verhuld. 
      
      
      
        De rechtbank houdt rekening met de persoonlijke omstandigheden van [verdachte] , waaronder de gevolgen die deze strafprocedure voor hem zowel zakelijk als privé heeft gehad. De rechtbank merkt hierbij wel op dat een aanzienlijk deel van deze gevolgen direct voortvloeien uit de door [verdachte] zelf begane strafbare feiten en in die zin niet voor strafmatiging in aanmerking komen. Ook de (relatief beperkte) publiciteit is voor de rechtbank geen aanleiding om in strafmatigende zin in de strafmaat mee te wegen.  
      
      
      
        De raadsman heeft betoogd dat de strafzaak niet binnen de daarvoor in artikel 6 EVRM bedoelde redelijke termijn is afgedaan. De rechtbank heeft bij de beoordeling van dit betoog gelet op de jurisprudentie, waarin is uitgewerkt welke omstandigheden van belang zijn bij de beoordeling van de vraag of de redelijke termijn is overschreden. Met de raadsman is de rechtbank van oordeel dat verdachte op 16 september 2013, het moment dat er een doorzoeking plaatsvond op zijn woonadres (tevens het adres van [bedrijfsnaam 2] ), in redelijkheid kon verwachten dat tegen hem een strafvervolging zou worden ingesteld. Na deze datum is ruim drieënhalf jaar verstreken tot de uitspraak in deze zaak. De rechtbank is van oordeel dat in deze zaak aanleiding bestaat om niet uit te gaan van een redelijke termijn van twee jaar. Allereerst is sprake van een complexe zaak, waarbij alleen intensief en diepgaand onderzoek duidelijkheid kan geven over de ten laste gelegde feiten. Uit het dossier blijkt dat er veel onderzoekshandelingen zijn verricht, waarbij de rechtbank niet de indruk krijgt dat het onderzoek geruime tijd heeft stilgelegen. Dit onderzoek is ook na de inverzekeringstelling van verdachte, 7 april 2014, doorgegaan en heeft begin 2015 geresulteerd in een omvangrijk procesdossier. Vervolgens hebben op verzoek van de verdediging in 2015 schikkingsonderhandelingen plaatsgevonden tussen verdachte en het Openbaar Ministerie. Eind 2015 is -onder meer op verzoek van de raadsman van verdachte- door de rechter-commissaris besloten dertien getuigen te horen. Deze (omvangrijke) verhoren hebben medio 2016 plaatsgevonden, waarna de rechter-commissaris in november 2016 haar onderzoekshandelingen heeft afgerond. Vervolgens is door de rechtbank besloten de zaak inhoudelijk te behandelen in maart 2017. Alles overziend concludeert de rechtbank dat, hoewel de totale duur ruim drieënhalf jaar bestrijkt, er wel steeds voortgang is geweest in het opsporingsonderzoek. Gelet op de complexiteit van de zaak, de verrichte onderzoekshandelingen, de schikkingsonderhandelingen die hebben plaatsgevonden en de verzoeken die bij de rechter-commissaris zijn ingediend en ingewilligd, is de rechtbank van oordeel dat er in dit geval geen sprake is van overschrijding van de redelijke termijn.
      
      
      
        De rechtbank acht, gelet op alle hiervoor genoemde omstandigheden en het feit dat zij minder feiten bewezen verklaart dan door de officieren van justitie gevorderd, een gevangenisstraf voor de duur van twaalf maanden passend en geboden. Van deze straf zal een gedeelte van vier maanden voorwaardelijk worden opgelegd, met een proeftijd van twee jaar. 
      
      
      
      
      
    
  
  
    
      9Toepasselijke wettelijke voorschriften
    
    
      De beslissing berust op de artikelen 14a, 14b, 14c, 47, 57, 225, 328ter, 420bis en 420ter van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.
    
    
    
  
  
    
      10Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
      
        Vrijspraak
      
      Verklaart het onder 1, 5 en 6 ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      
        Bewezenverklaring 
      
      Verklaart bewezen dat verdachte het onder 2, 3, 4, 7, 8, 9 en 10 ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld.
    
    
    
      Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      
        Strafbaarheid 
      
      Het bewezen verklaarde levert op:
      
        feit 2:	het, anders dan als ambtenaar, optredend als lasthebber, naar aanleiding van hetgeen hij bij de uitvoering van zijn last heeft gedaan, aannemen van een gift of belofte en dit aannemen in strijd met de goede trouw verzwijgen tegenover zijn lastgever, meermalen gepleegd;
      
      
        feit 3:	medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
      
      
        feit 4:	medeplegen van gewoontewitwassen;
      
      
        feit 7:	medeplegen van valsheid in geschrift;
      
      
        feit 8:	anders dan als ambtenaar, optredend als lasthebber, naar aanleiding van 		hetgeen hij bij de uitvoering van zijn last heeft gedaan dan wel zal doen, 		aannemen van een gift of belofte en dit aannemen in strijd met de goede 		trouw verzwijgen tegenover zijn lastgever, meermalen gepleegd;
      
      
        feit 9:	medeplegen van gewoontewitwassen;
      
      
        feit 10:		medeplegen van gewoontewitwassen. 
      
    
    
    
      Verklaart het bewezene strafbaar.
    
    
    
      Verklaart verdachte daarvoor strafbaar.
    
    
    
      
        Straf  
      
      Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 12 (twaalf) maanden.
    
    
    
      Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering is doorgebracht (te weten: vijf dagen), bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
    
    
    
      Beveelt dat een gedeelte, groot 4 (vier) maanden, van deze gevangenisstraf niet zal worden ten uitvoer gelegd, tenzij later anders wordt gelast. 
    
    
    
      Stelt daarbij een proeftijd van 2 (twee) jaren vast.
    
    
    
      De tenuitvoerlegging kan worden gelast, indien veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit.
    
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. N.H.J.M. Veldman-Gielen, voorzitter, mrs. V. van Dam en O.P. van Tricht, rechters, in tegenwoordigheid van mr. M.C. van Reenen, griffier,
      en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 18 mei 2017.
    
    
    
    
      
        BIJLAGE I: De tenlastelegging
      
    
    
    
    
      Aan [verdachte] is ten laste gelegd dat
    
    
    
    
      
        Feit 1 (zaaksdossier 3: oplichting [bedrijfsnaam 1] )
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 21 december 2009 tot en met 25 februari 2013 te Leusden en/of Bavel en/of Breda, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of (een) ander(en) wederrechtelijk te bevoordelen door het aannemen van een valse naam en/of van een valse hoedanigheid en/of door een (of meer) listige kunstgre(e)p(en) en/of door een samenweefsel van verdichtsels, [bank] (en/of [bank] )
    
    
    
      heeft/hebben bewogen tot de afgifte van een of meer geldbedrag(en), te weten in totaal EURO 694.855, althans EURO 347.101, in elk geval van enig(e) geldbedrag(en) aan [bedrijfsnaam 1] en/of [bedrijfsnaam 2] (AH-031), en/of
    
    
    
      heeft/hebben bewogen tot het aangaan van een (of meer) schuld(en), te weten het sluiten/aangaan van (een) overeenkomst(en) met [bedrijfsnaam 1] met betrekking tot [H] (D-0031 en/of AH-034 pagina 15/16) en/of [D] (D-0018) en/of [E] (D-0016 en/of D-0366)
    
    
    
      immers hebbende verdachte en/of zijn mededader(s) met vorenomschreven oogmerk opzettelijk valselijk en/of listiglijk en/of bedrieglijk en/of in strijd met de waarheid
    
    
    
      tegenover [bank] de indruk gewekt dat hij, verdachte, als bestuurder en/of opdrachtnemer bij/van [bank] en/of (een) aan [bank] gelieerde vennootschap(pen), (enkel) de belangen van [bank] en/of de daaraan gelieerde vennootschappen zal behartigen (D-0013), onder andere bij de selectie en/of voordracht en/of (de wijze van) te werk stelling en/of de (overeen te komen) salariëring en/of beloning van medewerkers/opdrachtnemers ten behoeve van [bank] en/of (een) aan [bank] gelieerde vennootschap(pen), waaronder [H] (en/of [bedrijfsnaam 7] ) en/of [D]
       (en/of [bedrijfsnaam 8] ) en/of [E] (en/of [bedrijfsnaam 9] ) via [bedrijfsnaam 1] (zoals uiteindelijk vastgelegd in D-0031 en/of AH-034 p. 15/16 en/of D-0018 en/of D-0016 en/of D-0366), en/of
    
    
    
      
        [bedrijfsnaam 1] als tussenpersoon/detacheerder gebruikt om [H] (en/of [bedrijfsnaam 7] ) en/of [D] (en/of [bedrijfsnaam 8] ) en/of [E] (en/of [bedrijfsnaam 9] ) bij [bank] te werk te stellen, en/of
    
    
    
      tegenover [bank] verzwegen en/of verborgen gehouden en/of verhuld dat er bij en/of naar aanleiding van (een aantal van) de aangegane overeenkomst(en) tussen [bank] en [bedrijfsnaam 1] met betrekking tot het verrichten van werkzaamheden en/of diensten ten behoeve van [bank] door [bedrijfsnaam 1] en/of [H] (en/of [bedrijfsnaam 7] ) en/of [D] (en/of [bedrijfsnaam 8] ) en/of [E] (en/of [bedrijfsnaam 9] ), die door hem, verdachte, en/of zijn mededader(s)
      was/waren aangebracht en/of gecontracteerd en/of waarvoor hij, verdachte en/of zijn mededader(s) (namens [bank] en/of [bedrijfsnaam 1] ) (over) de daarmee samenhangende vergoedingen onderhandelingen heeft/hebben gevoerd en/of de daarmee samenhangende vergoedingen heeft/hebben vastgesteld, een (verborgen en/of verzwegen) vergoeding en/of marge en/of betaling aan hem, verdachte, en/of zijn mededader(s) en/of een of meer vennootschap(pen) gelieerd aan hem verdachte en/of zijn mededader(s), was inbegrepen en/of overeengekomen,
    
    
    
      
        [bank] (en(en/ [bank] )werd  afgifte(s)
      en/of werd bewogen tot het aangaan van bovengenoemde schuld(en);
    
    
    
      Artikel 326 Wetboek van Strafrecht
    
    
    
    
      
        Feit 2 (zaaksdossier 1: niet-ambtelijke omkoping [bedrijfsnaam 1] )
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de   periode van 1 september 2011 tot en met 8 april 2013 te Leusden en/of Bavel en/of Breda, in elk geval in Nederland, (telkens) anders dan als ambtenaar, werkzaam zijnde in dienstbetrekking bij en/of optredend als lasthebber van [bank] (in de functie van bestuurder), naar aanleiding van hetgeen hij, verdachte, in zijn (dienst)betrekking en/of bij de uitvoering van zijn last(en) heeft gedaan en/of nagelaten dan wel zal/zou doen en/of nalaten, (telkens)
    
    
    
      een belofte, te weten de toezegging/instemming van [bedrijfsnaam 1] en/of haar bestuurder, de heet [medeverdachte ] , om de helft, althans een deel, van de door [bedrijfsnaam 1] behaalde omzet aan hem, verdachte, en/of [bedrijfsnaam 2] te betalen, voor zover deze omzet ziet op de tewerkstelling van [H] (en/of [bedrijfsnaam 7] ) en/of [D] ( en / of [bedrijfsnaam 8]   ) en /of [E] (en / of [bedrijfsnaam 9] ) bij [bank] , en /of
    
    
    
      een of meer gift(en ) te weten een of meer geldbedrag(en) van in totaal circa EURO 347.101 exclusief BTW (D-0101 tot en met D-0109(a)) (via [bedrijfsnaam 2] ), althans enig geldbedrag,
    
    
    
      heeft aangenomen en dit aannemen in strijd met de goede trouw (telkens) heeft verzwegen tegenover zijn werkgever en/of lastgever;
    
    
    
      Artikel 328ter lid 1 Wetboek van Strafrecht
    
    
    
    
      
        Feit 3 (zaaksdossier 5: valsheid in geschrift [bedrijfsnaam 1] )
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de   periode van 17 oktober 2011 tot en met 8 februari 2013 te Bavel en/of Breda, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen,
    
    
    
      negen, althans een of meer, factu(u)r(en) van [bedrijfsnaam 2] gericht aan [bedrijfsnaam 1] ten bedrage van in totaal EURO 347 .101 (exclusief BTW) , te weten : D-0101 en/of D-0102(a) en/of D-0103(a) en/of D-0104(a) en/of D-0105(a) en/of D-0106(a) en/of D-0107(a) en/of D-0108(a) en/of D-0109(a)
    
    
    
      zijnde telkens (een) geschrift(en) dat/die bestemd was/waren om tot bewijs van enig feit te dienen, valselijk heeft opgemaakt en/of doen opmaken en/of laten opmaken of vervalst en/of doen vervalsen en/of laten vervalsen, immers heeft/hebben hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) valselijk en/of in strijd met de waarheid - zakelijk weergegeven –
    
    
    
      op/in die factu(u)r(en) vermeld dat door [bedrijfsnaam 2] werkzaamheden en/of diensten, te weten “projectondersteuning” en/of “projectondersteuning /bonus” en/of “compensatie uren indirecte dienstverlening aan [bedrijfsnaam 11] & [bedrijfsnaam 1] ” en/of “compensatie uren dienstverlening aan   [bedrijfsnaam 11] &   [bedrijfsnaam 1] gedurende het 4de kwartaal van 2012”, zijn verricht ten behoeve van/ voor [bedrijfsnaam 1] terwijl in werkelijkheid deze werkzaamheden en/of diensten niet, althans niet volledig, zijn verricht   en /of
    
    
    
      op/in die factu(u)r(en) (een) factuurbedrag(en) vermeld dat/die in werkelijkheid geen, althans niet volledig, betrekking heeft/hebben op de in die factu(u)r(en) vermelde werkzaamheden en/of diensten
    
    
    
      zulks (telkens) met het oogmerk om dat/die geschrift(en) als echt en onvervalst te gebruiken en/of door anderen te doen gebruiken;
    
    
    
      Artikel 225 lid 1
      jo artikel 47 Wetboek van Strafrecht
    
    
    
      
        Feit 4 (zaaksdossier 7: witwassen [bedrijfsnaam 1] )
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de   periode van 3 november 2011 tot en met heden te Bavel en/of Breda, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, (van) een of meer voorwerp(en), te weten een of meer geldbedrag(en) tot een totaal bedrag van circa EURO 694.855, althans Euro 347.101 (exclusief BTW), in elk geval enig(e) geldbedrag(en),
    
    
    
      de werkelijke aard en/of de herkomst en/of de vindplaats en/of de vervreemding en/of de verplaatsing heeft/hebben verborgen/verhuld en/of heeft/hebben verborgen/verhuld wie de rechthebbende(n) op het/de voorwerp(en)/geldbedrag(en) was/waren en/of wie het/dat/die voorhanden heeft/hebben gehad en/of 
    
    
    
      dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) voorhanden heeft/hebben gehad en/of heeft/hebben verworven en/of heeft/hebben omgezet en/of heeft/hebben overgedragen en/of van dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) gebruik heeft/hebben gemaakt,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte en/of zijn mededader(s), (telkens) wist(en) dat dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk -
      afkomstig was/waren uit enig misdrijf,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) daarvan een gewoonte heeft/hebben gemaakt;
    
    
    
      Artikel 420bis/ter van het Wetboek van Strafrecht
    
    
    
    
      
        Feit 5 (zaaksdossier 6: valsheid in geschrifte [bedrijfsnaam 3] ):
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 5 december 2011 tot en met 13 juni 2012 te Breda en/of Bavel, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen,
    
    
    
      zeven, althans een of meer, factu(u)r(en) van [bedrijfsnaam 3] gericht aan [bank] (t .a.v. [C] ) ten bedrage van in totaal circa Euro 67 .200 ( exclusief BTW) (te weten: D -0323 en/of D-0324/D-0525 en/of D-0422 en/of D-0423 en/of D-0424 en/of D-0425 en/of D-0426)
    
    
    
      zijnde (telkens) (een) geschrift(en) dat/die bestemd was/waren om tot bewijs van enig feit te dienen, valselijk heeft opgemaakt en/of doen opmaken en/of laten opmaken of vervalst en/of doen vervalsen en/of laten vervalsen, immers heeft/hebben hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) (telkens) valselijk en/of in strijd met de waarheid - zakelijk weergegeven -
      op/in die factu(u)r(en) vermeld dat [A] in de periode van november 2011 tot en met mei 2012 (in het project “Sleutelmaker” / “ [O] ”) in totaal 56 dagen aan diensten en/of werkzaamheden heeft verricht ten behoeve van/voor [bank] en/of aan zogenaamde wachtdagen in rekening heeft gebracht (aan [bedrijfsnaam 3] ) en/of heeft gehad, terwijl in werkelijkheid [A] (in dat project “ Sleutelmaker” / “ [O] ”) hoogstens 36 dagen aan diensten en/of werkzaamheden heeft verricht ten behoeve van/voor [bank] en/of aan zogenaamde wachtdagen in rekening heeft
      gebracht (aan [bedrijfsnaam 3] ) en/of heeft gehad
    
    
    
      en/of ( telkens)
    
    
    
      op/in die factu(u) r( en) (een ) factuurbedrag(en) vermeld dat/die in werkelijkheid geen, althans niet volledig, betrekking heeft/hebben op die in die factu(u)r(en) vermelde diensten en/of werkzaamheden en/of zogenaamde wachtdagen,
    
    
    
      zulks (telkens) met het oogmerk om dat/die geschrift(en) als echt en onvervalst te gebruiken en/of door anderen te doen gebruiken;
    
    
    
      Artikel 225 lid 1 jo 47 Wetboek van Strafrecht
    
    
    
    
      
        Feit 6 (zaaksdossier 4: oplichting [bedrijfsnaam 3] ):
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 augustus 2011 tot en met 20 maart 2013 te Leusden en/of Bavel en/of Breda, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of (een) ander(en) wederrechtelijk te bevoordelen door het aannemen van een valse naam en/of van een valse hoedanigheid en/of door een of meer listige kunstgre(e)p(en) en/of door een samenweefsel van verdichtsels, [bank] (en/of [bank] )
    
    
    
      heeft/hebben bewogen tot de afgifte van een of meer geldbedrag(en), te weten in totaal circa EURO 76.157,99 (exclusief BTW), in elk geval van enig(e) geldbedrag(en) aan [bedrijfsnaam 3] inzake het project “Sleutelmaker”/” [O] ” (AH-037/AH- 045), in elk geval van enig goed, en/of
    
    
    
      heeft/hebben bewogen tot het aangaan van een schuld, te weten het sluiten/aangaan van een
      overeenkomst met [bedrijfsnaam 3] met betrekking tot [A] (en/of [A] ) (D-019 )
    
    
    
      immers hebbende verdachte en /of zijn mededader ( s) met vorenomschreven oogmerk opzettelijk valselijk en/of listiglijk en/of bedrieglijk en/of in strijd met de waarheid
    
    
    
      tegenover [bank] de indruk gewekt dat hij, verdachte, als bestuurder en/of opdrachtnemer bij/van [bank] en/of (een) aan [bank] gelieerde vennootschap(pen), (enkel) de belangen van [bank] en/of de daaraan gelieerde vennootschappen zal behartigen (D-0013), onder andere bij de selectie en/of voordracht en/of (de wijze van) te werk stelling en/of de (overeen te komen) salariëring en/of beloning van medewerkers/opdrachtnemers ten behoeve van [bank] en/of (een) aan [bank] gelieerde vennootschap(pen), waaronder [A] (en/of [A] ) (via
      
        [bedrijfsnaam 3] zoals uiteindelijk vastgelegd in D - 0019), en/of 
    
    
    
      Talent Servicing lntermediair BV als tussenpersoon / detacheerder gebruikt om [A] (en/of [A] ) bij [bank] te werk te stellen, en /of 
    
    
    
      tegenover [bank] verzwegen en/of verborgen gehouden en/of verhuld dat er bij en/of naar aanleiding van die aangegane overeenkomst tussen [bank] en [bedrijfsnaam 3] met betrekking tot het verrichten van werkzaamheden en/of diensten ten behoeve van [bank] door [bedrijfsnaam 3] en/of [A] ( en/of [A] ) , die door hem , verdachte en /of zijn mededader(s ) was/waren aangebracht en/of
      gecontracteerd en/of waarvoor hij, verdachte en/of zijn mededader(s) namens [bank] en/of [bedrijfsnaam 3] (over) de daarmee samenhangende vergoedingen onderhandelingen heeft/hebben gevoerd en /of de daarmee samenhangende vergoedingen heeft /hebben vastgelegd, een (verborgen en/of verzwegen) vergoeding en/of marge en/of betaling aan hem, verdachte en/of zijn mededader(s) en/of een of meer vennootschap(pen) gelieerd aan hem verdachte en/of zijn mededader(s), was inbegrepen en/of overeengekomen, en/of
    
    
    
      bij [bank] meer wachtdagen en/of een hoger tarief voor reisuren ten behoeve van [A] (en/of [A] ) in rekening gebracht dan door [A] ( en/of [A] ) in werkelijkheid zijn gemaakt /genoten/gedeclareerd dan wel door [A] (en/of [A] zijn gefactureerd bij [bedrijfsnaam 3] (AH-035)
    
    
    
      waardoor [bank] (en/of [bank] ) werd bewogen tot bovenomschreven afgifte(s) en/of
      werd bewogen tot het aangaan van bovengenoemde schuld(en);
    
    
    
      Artikel 326 jo 47 Wetboek van Strafrecht
    
    
    
    
      
        Feit 7 (zaaksdossier 6: valsheid in geschrift [bedrijfsnaam 2] ):
      
      hij in of omstreeks de periode van 12 mei 2012 tot en met 30juni 2012 te Breda en/of Bavel, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, 
    
    
    
      een arbeidsovereenkomst tussen [L] en [bedrijfsnaam 2] (D-0479)
    
    
    
      zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen , valselijk heeft opgemaakt en/of doen opmaken en/of laten opmaken en/of vervalst en/of doen vervalsen en/of laten vervalsen, immers heeft/hebben hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) valselijk en/of in strijd met de waarheid - zakelijk weergegeven -
      op/in die arbeidsovereenkomst opgenomen dat [L] als Office Manager werkzaamheden en/of diensten zal gaan verrichten bij /ten behoeve van [bedrijfsnaam 2] , terwijl in werkelijkheid die [L] die werkzaamheden en/ of diensten (gedeeltelijk) niet zou gaan verrichten en/of (gedeeltelijk) niet heeft verricht ten behoeve van [bedrijfsnaam 2] en/of
    
    
    
      die arbeidsovereenkomst gedateerd en/of ondertekend en /of laten ondertekenen in de maand december 2011 , terwijl in werkelijkheid die arbeidsovereenkomst pas in of omstreeks de periode 12 mei 2012 tot en met 30 juni 2012 is (op)gemaakt
    
    
    
      zulks met het oogmerk om dat geschrift als echt en onvervalst te gebruiken en/of door anderen te doen gebruiken
    
    
    
      Artikel 225 lid 1 jo 47 Wetboek van Strafrecht
    
    
    
      
        Feit 8 (zaaksdossier 2: niet ambtelijke omkoping [bedrijfsnaam 3] ):
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 21 augustus 2011 ( D -0335, D-0302) tot en met 8 april 2013 te Leusden en/of Breda en/of Bavel, in elk geval in Nederland, anders dan als ambtenaar, werkzaam zijnde in dienstbetrekking bij en/of optredend als lasthebber van [bank] (in de functie van bestuurder), naar aanleiding van hetgeen hij, verdachte, in zijn (dienst)betrekking en/of bij de uitvoering van zijn last(en) heeft gedaan en/of nagelaten dan wel zal/zou doen of nalaten (telkens)
    
    
    
      een belofte, te weten de toezegging/instemming van [bedrijfsnaam 3] en/of haar bestuurder, de heer [I] , om verdachte (gedurende een bepaalde periode) een van te voren vastgesteld (maandelijks) geldbedrag te betalen en/of verdachte te laten beschikken over de [bank] PF-winst en/of -marge(s) (‘de pot’), en/of
    
    
    
      een of meer gift(en) van [bedrijfsnaam 3] en/of haar bestuurder, de heer [I] , te weten een of meer geldbedrag( en) van in totaal EURO 65.000 exclusief BTW (AH-045, D-0364 t/m D-0375 en D-0259 t/m D-0272), althans enig geldbedrag,
    
    
    
      heeft aangenomen (via [bedrijfsnaam 2] ) en dit aannemen in strijd met de goede trouw ( telkens) heeft verzwegen tegenover zijn werkgever en/of lastgever;
    
    
    
      Artikel 328ter lid 1 Wetboek van Strafrecht
    
    
    
    
      
        Feit 9 (zaaksdossier 8: witwassen [bedrijfsnaam 3] ):
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 oktober 2011 ( D -0321) tot en met heden te Amsterdam en/of Breda en/of Bavel, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, (van) een voorwerp, te weten een of meer geldbedrag(en) tot een totaalbedrag van circa Euro 35.000 (exclusief BTW) (AH-045, D-0259 t/m D-0272), in elk geval enig(e) bedrag(en),
    
    
    
      de werkelijke aard en/of de herkomst en/of de vindplaats en/of de vervreemding en/of de verplaatsing heeft/hebben verborgen/verhuld en/of heeft/hebben verborgen/verhuld wie de rechthebbende(n) op het/de voorwerp(en)/geldbedrag(en) was/waren en/of wie het/dat/die voorhanden heeft/hebben gehad
    
    
    
      en/of dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) voorhanden heeft/hebben gehad en/of heeft/hebben verworven en/of heeft/hebben omgezet en/of heeft/hebben overgedragen en/of van dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) gebruik heeft/hebben gemaakt,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte en/of zijn mededader(s), (telkens) wist(en) dat dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk -
      afkomstig was/waren uit enig misdrijf,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) daarvan een gewoonte heeft/hebben gemaakt;
    
    
    
      Artikel 420bis/ter van het Wetboek van Strafrecht
    
    
    
    
      
        Feit 10 (zaaksdossier 8: witwassen [bedrijfsnaam 2] ):
      
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 oktober 2011 ( D -0321) tot en met heden te Breda en/of Bavel, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, (van) een voorwerp, te weten een of meer geldbedrag(en) tot een totaalbedrag van circa Euro 33.867,30 (exclusief BTW) (AH-045, D-0612 t/m D-0632), in elk geval enig bedrag,
    
    
    
      de werkelijke aard en/of de herkomst en/of de vindplaats en/of de vervreemding en/of de verplaatsing heeft/hebben verborgen/verhuld en/of heeft/hebben verborgen/verhuld wie de rechthebbende(n) op het/de voorwerp(en)/geldbedrag(en) was/waren en/of wie het/dat/die voorhanden heeft/hebben gehad 
    
    
    
      en/of dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) voorhanden heeft/hebben gehad en/of heeft/hebben verworven en/of heeft/hebben omgezet en/of heeft/hebben overgedragen en/of van dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) gebruik heeft/hebben gemaakt,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte en/of zijn mededader(s), (telkens) wist(en) dat dat/die voorwerp(en)/geldbedrag(en) geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk -
      afkomstig was/waren uit enig misdrijf,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) daarvan een gewoonte heeft/hebben gemaakt;
    
    
    
      Artikel 420bis/ter van het Wetboek van Strafrecht
      
        BIJLAGE II: de bewezenverklaring
      
    
    
    
      De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat [verdachte] 
    
    
    
    
      
        Feit 2
      
      in de periode van 1 september 2011 tot en met 8 april 2013 in Nederland telkens anders dan als ambtenaar, optredend als lasthebber van [bank] , naar aanleiding van hetgeen hij, verdachte, bij de uitvoering van zijn last heeft gedaan, telkens
    
    
    
      een belofte, te weten de toezegging/instemming van [bedrijfsnaam 1] en/of haar bestuurder, de heer [medeverdachte ] , om de helft van de door [bedrijfsnaam 1] behaalde marge aan hem, verdachte , en/of [bedrijfsnaam 2] te betalen, voor zover deze marge ziet op de tewerkstelling van [H] en [D] en [E] bij [bank] , en
    
    
    
      giften te weten geldbedragen van in   totaal EURO 347.101 exclusief BTW,
    
    
    
      heeft aangenomen en dit aannemen in strijd met de goede trouw telkens heeft verzwegen tegenover zijn lastgever;
    
    
    
    
      
        Feit 3 
      
      in de periode van 17 oktober 2011 tot en met 8 februari 2013 in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, 
    
    
    
      negen facturen van [bedrijfsnaam 2] gericht aan [bedrijfsnaam 1] ten bedrage van in totaal EURO 347 .101 (exclusief BTW) , te weten : D- 0101 en D -0102 en D-0103 en D-0104 en D-0105 en D-0106 en D-0107 en D-0108 en D-0109
    
    
    
      zijnde telkens een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen, valselijk heeft opgemaakt en/of laten opmaken, immers hebben hij, verdachte, en/of zijn mededader valselijk en in strijd met de waarheid - zakelijk weergegeven -
    
    
    
      op die facturen vermeld dat door [bedrijfsnaam 2] werkzaamheden en/of diensten, te weten “projectondersteuning” en/of “projectondersteuning/bonus” en/ of “ compensatie uren indirecte dienstverlening aan [bedrijfsnaam 11] & [bedrijfsnaam 1] ” en/of “compensatie uren dienstverlening aan   [bedrijfsnaam 11] &   [bedrijfsnaam 1] gedurende het 4de kwartaal van 2012” , zijn verricht ten behoeve van/voor [bedrijfsnaam 1] terwijl in werkelijkheid deze werkzaamheden en /of diensten niet zijn verricht en
    
    
    
      op die facturen een factuurbedrag vermeld dat in werkelijkheid geen betrekking heeft op de in die facturen vermelde werkzaamheden en/of diensten
    
    
    
      zulks telkens met het oogmerk om dat geschrift als echt en onvervalst te gebruiken en/of door anderen te doen gebruiken;
    
    
    
    
    
    
    
      
        Feit 4
      
      in de periode van 3 november 2011 tot en met 16 september 2013 in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, van voorwerpen, te weten geldbedragen tot een totaalbedrag van Euro 347.101 (exclusief BTW), 
    
    
    
      de werkelijke aard heeft verhuld en die geldbedragen voorhanden heeft gehad,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte en zijn mededader, wisten dat die geldbedragen onmiddellijk afkomstig waren uit enig misdrijf,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte, en zijn mededader daarvan een gewoonte hebben gemaakt;
    
    
    
    
      
        Feit 7
      
      in de periode van 12 mei 2012 tot en met 30 juni 2012 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, 
    
    
    
      een arbeidsovereenkomst tussen [L] en [bedrijfsnaam 2] (D-0479)
    
    
    
      zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen , valselijk heeft opgemaakt en/of laten opmaken, immers hebben hij, verdachte, en/of zijn mededaders valselijk en in strijd met de waarheid - zakelijk weergegeven –
    
    
    
      in die arbeidsovereenkomst opgenomen dat [L] als Office Manager werkzaamheden en/of diensten zal gaan verrichten bij /ten behoeve van [bedrijfsnaam 2] , terwijl in werkelijkheid die [L] die werkzaamheden en/of diensten ( gedeeltelijk) niet zou gaan verrichten en/of niet heeft verricht ten behoeve van [bedrijfsnaam 2] en
    
    
    
      die arbeidsovereenkomst gedateerd en/of ondertekend en/of laten ondertekenen in de maand december 2011, terwijl in werkelijkheid die arbeidsovereenkomst pas in of omstreeks de periode 12 mei 2012 tot en met 30 juni 2012 is (op)gemaakt
    
    
    
      zulks met het oogmerk om dat geschrift als echt en onvervalst te gebruiken en/of door anderen te doen gebruiken
    
    
    
    
      
        Feit 8
      
      in de periode van 21 augustus 2011 tot en met 8 april 2013 in Nederland, anders dan als ambtenaar, optredend als lasthebber van [bank] , naar aanleiding van hetgeen hij, verdachte, bij de uitvoering van zijn last heeft gedaan dan wel zal doen telkens
    
    
    
      een belofte, te weten de toezegging/instemming van [bedrijfsnaam 3] en/of haar bestuurder, de heer [I] , verdachte te laten beschikken over de [bank] - winst en/ of - marge(s ) (‘de pot’), en
    
    
    
      giften van [bedrijfsnaam 3] en/of haar bestuurder, de heer [I] , te weten geldbedragen van in totaal EURO 65.000 exclusief BTW ,
    
    
    
      heeft aangenomen en dit aannemen in strijd met de goede trouw telkens heeft verzwegen tegenover zijn lastgever;
    
    
    
    
      
        Feit 9
      
      in de periode van 24 februari 2012 tot en met 21 maart 2013 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, van voorwerpen, te weten geldbedragen tot een totaalbedrag van circa Euro 35.000,
    
    
    
      de werkelijke aard en de herkomst heeft verhuld en die voorwerpen/geldbedragen heeft overgedragen,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte en/of zijn mededaders, telkens wist(en) dat die voorwerpen/geldbedragen onmiddellijk afkomstig waren uit enig misdrijf,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte, en/of zijn mededaders, daarvan een gewoonte heeft/hebben gemaakt;
    
    
    
    
      
        Feit 10
      
      in de periode van 27 januari 2012 tot en met 31 juli 2013 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, van voorwerpen, te weten geldbedragen tot een totaalbedrag van Euro 33.867,30 (exclusief BTW),
    
    
    
      de werkelijke aard en de herkomst heeft verhuld en die geldbedragen voorhanden heeft gehad en heeft verworven en heeft overgedragen,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte en/of zijn mededaders, telkens wist(en) dat die voorwerpen/geldbedragen onmiddellijk afkomstig waren uit enig misdrijf,
    
    
    
      terwijl hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) daarvan een gewoonte heeft/hebben gemaakt.
    
    
    
  
  
     Voor zover niet anders vermeld, wordt in de hierna volgende voetnoten telkens verwezen naar bewijsmiddelen die zich in het aan deze zaak ten grondslag liggende FIOD-dossier, nummer 52396, bevinden, volgens de in dat dossier toegepaste nummering (onderzoek Mount Tibet, inhoudende 14 ordners, inclusief origineel BOB-dossier). Tenzij anders vermeld, gaat het daarbij om processen-verbaal, in de wettelijke vorm opgemaakt door daartoe bevoegde opsporingsambtenaren. AH staat voor ambtshandeling, ZPV staat voor zaaksproces-verbaal, V staat voor proces-verbaal van verhoor verdachte en G staat voor proces-verbaal verhoor getuige. Waar wordt verwezen naar D betreft het andere geschriften als bedoeld in artikel 344, eerste lid, onder 5, van het Wetboek van Strafvordering.
  
  
     D-0024
  
  
     D-0013
  
  
     AH-033, pagina 5
  
  
     D-0026
  
  
     D-0047
  
  
     D-0076
  
  
     D-0031
  
  
     D-0015
  
  
     G09-001, pagina 5
  
  
     G09-001, pagina 6
  
  
     D-0018
  
  
     D-0017
  
  
     G-08-001, pagina 2
  
  
     D-0168
  
  
     D-0016
  
  
     G08-001, pagina 4
  
  
     AH-034, pagina 20
  
  
     D-0067
  
  
     De verklaring van verdachte ter terechtzitting van 20 maart 2017.
  
  
     D-0068
  
  
     V06-03, pagina 2
  
  
     V06-03, pagina 3
  
  
     AH-031, pagina 15
  
  
     AH-031, pagina 16
  
  
     D-0547
  
  
     G12-01, pagina 3 en pagina 4
  
  
     G12-01, pagina 15
  
  
     AH-031, pagina 17
  
  
     ZPV-07, pagina 5
  
  
     De verklaring van verdachte ter terechtzitting van 20 maart 2017.
  
  
     D-0024
  
  
     D-0013
  
  
     D-0004, pagina 6 van 12
  
  
     D-0025
  
  
     D-0046
  
  
     D-0116a
  
  
     D-0330
  
  
     D-0311
  
  
     D-0019
  
  
     D-0481
  
  
     D-0302
  
  
     V02-04, pagina 12
  
  
     D-0319
  
  
     D-0323
  
  
     D-0303
  
  
     V02-04, pagina 8
  
  
     D-0449
  
  
     D-0401
  
  
     AH-035, pagina 22
  
  
     AH-035, pagina 23
  
  
     D-0312
  
  
     AH-045, pagina 8 en 9
  
  
     AH-045, pagina 7 en 8
  
  
     AH-045, pagina 11
  
  
     D-0479
  
  
     D-0482
  
  
     D-0471
  
  
     D-0472
  
  
     AH-045, pagina 12
  
  
     V10-02, pagina 2
  
  
     V10-02, pagina 3
  
  
     V10-02, pagina 4
  
  
     V10-02, pagina 5