ECLI:NL:RBDHA:2021:11076, Rechtbank Den Haag, 13-10-2021, AWB - 20 _ 7373 en AWB-21_2275
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2021-10-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Van schending van de hoorplicht is geen sprake. De verzuimboete is immers verminderd naar nihil, zodat verweerder op grond van artikel 7:3, letter e van de Awb heeft mogen afzien van het horen. 
        Het verzoek om proceskostenvergoeding heeft verweerder bij afzonderlijk besluit ingewilligd. Dit verzoek betreft een afzonderlijk verzoek dat niet kan worden beschouwd als behorend tot het bezwaar tegen de aanslag, ter zake waarvan verweerder eisers diende te horen.

Rechtbank DEN HAAG
  
  
    Team belastingrecht
  
  
    zaaknummers: SGR 20/7373 en SGR 21/2275
  
  
    proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 
    13 oktober 2021 in de zaken tussen
    
  
  
    de erven [eisers] , te [woonplaats] , eisers(gemachtigde: J.L.M. Reijnen),
    
    
      en
    
    
  
  
    de inspecteur van de Belastingdienst, verweerder.
    
    
  
  
    De bestreden beslissingen 
    De beslissingen van verweerder van 12 oktober 2020 en 2 februari 2021 inzake de kostenvergoeding in bezwaar en de bij de aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) opgelegde verzuimboete.
    
  
  
    Zitting 
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 september 2021. Namens eisers is de gemachtigde verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door 
      mr. [A] en mr. [B] .  
    
    
  
  
    Beslissing
    De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
    
  
  
    Overwegingen
    1. [erflaatster] (erflaatster) is op [datum] 2014 overleden. Na het overlijden zijn door Delta Lloyd Levensverzekeringen NV (Delta Lloyd) nog tot eind 2015 lijfrente-uitkeringen aan erflaatster gedaan. Op deze uitkeringen zijn loonheffing en inkomensafhankelijke bijdrage Zorgverzekeringswet ingehouden. De teveel uitbetaalde lijfrente-uitkeringen zijn vervolgens door eisers aan Delta Lloyd terugbetaald.
    
    2. Op 11 augustus 2017 hebben eisers aangifte gedaan over het jaar 2014 naar een verzamelinkomen van € 21.193. 
    
    3. De aanslag IB/PVV 2014 is op 16 augustus 2018 overeenkomstig de aangifte opgelegd. Bij de aanslag heeft verweerder een bedrag van € 288 aan belastingrente vergoed en een verzuimboete opgelegd van € 344. 
    
    4. Op 27 september 2018 hebben eisers pro forma bezwaar aangetekend tegen de  aanslag IB/PVV 2014. Bij brief van 5 december 2018 hebben eisers de bezwaargronden aangevuld. De gronden hebben betrekking op de opgelegde verzuimboete en de box 3 heffing. In dit schrijven hebben eisers verweerder tevens verzocht de over de aan Delta Lloyd terugbetaalde uitkeringen ingehouden loonheffing terug te betalen (verzoek om terugbetaling). Eisers hebben verweerder daarnaast verzocht om te worden gehoord en om een kostenvergoeding. 
    
    5. Bij brief van 22 januari 2019 heeft verweerder aan eisers meegedeeld dat: 
    - De verzuimboete is verlaagd tot nihil en dat eisers over enkele weken de   
      verminderingsbeschikking tegemoet kunnen zien;
    - Het bezwaar tegen de box 3 heffing wordt meegenomen in de   
    
        massaal bezwaarprocedure zoals beschreven in het Besluit aanwijzing massaal bezwaar    
        van 26 juni 2015; 
    
    - Het bezwaarschrift voor wat betreft het verzoek om terugbetaling ter behandeling wordt  
      overgedragen aan de afdeling Loonbelasting. 
    
    6. Op 19 juli 2019 is ten aanzien van de box 3 heffing een collectieve uitspraak op bezwaar gedaan en zijn de bezwaarschriften waarvoor de aanwijzing geldt afgewezen.
    
    7. Verweerder heeft bij verminderingsbeschikking van 6 februari 2019 de verzuimboete verminderd naar nihil.
    
    8. Bij besluit van 12 oktober 2020 heeft verweerder aan eisers een kostenvergoeding toegekend van € 130,50 (1 punt voor het indienen van een bezwaarschrift en een wegingsfactor 0,5).
    
    9. Bij uitspraak op bezwaar van 2 februari 2021 is het bezwaar van eisers ten aanzien van de verzuimboete, gegrond verklaard. 
    
    10. Eisers hebben beroep ingesteld tegen de in 8 en 9 vermelde beslissingen. 
    
    11. De rechtbank stelt voorop dat het verzoek om terugbetaling en de bezwaren met betrekking tot de box 3 heffing geen onderdeel uitmaken van de bestreden beslissingen.  Over de betreffende onderwerpen zijn afzonderlijke procedures gevoerd. 
    
    12. In geschil is of de hoorplicht is geschonden. Eisers betogen dat zij in bezwaar gehoord hadden moeten worden en verzoeken daarom om terugverwijzing van de zaken naar verweerder.
    
    13. Met de uitspraak op bezwaar van 2 februari 2021 is de verzuimboete verminderd naar nihil. Hiermee is aan het bezwaar van eisers tegemoetgekomen, zodat verweerder op grond van artikel 7:3, letter e van de Algemene wet bestuursrecht heeft mogen afzien van het horen. Het verzoek om proceskostenvergoeding heeft verweerder bij besluit van 
    12 oktober 2020 ingewilligd. Dit verzoek betreft een afzonderlijk verzoek dat niet kan worden beschouwd als behorend tot het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2014, ter zake waarvan verweerder eisers diende te horen. Van schending van de hoorplicht is dan ook geen sprake. 
    
    14. Gelet op wat hiervoor is overwogen, zijn de beroepen ongegrond verklaard.
    
    15. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.E. Dutrieux, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. H.J. Habetian, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op
      13 oktober 2021.
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						rechter
    
    
    
    
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht), Postbus 20302, 
      2500 EH Den Haag.
    
    
  
  
     Besluit aanwijzing massaal bezwaar BLKB 2015/903M, Stcrt. 30 juni 2015, nr. 18400
  
  
     Stcrt. 2019, 40085