ECLI:NL:RBMNE:2021:1955, Rechtbank Midden-Nederland, 15-04-2021, UTR 20/2589
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2021-04-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Wet WIA. Beroep ongegrond.

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
  
  Zittingsplaats Utrecht
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: UTR 20/2589
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 15 april 2021 in de zaak tussen
    
  
  
    
      [eiser] , te [woonplaats] , eiser
    (gemachtigde: mr. B.B.A. Willering),
    
    
      en
    
    
    
      
        de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, verweerder
      (gemachtigde: M. van Mourik).
    
    
    
  
  
    Inleiding
    
    1. Op 9 april 2020 heeft eiser een toeslag op zijn uitkering op grond van de Wet Werk en
    Inkomen naar Arbeidsvermogen (WIA-uitkering) tot het sociaal minimum aangevraagd.
    
    2. Met het primaire besluit van 21 april 2020 heeft verweerder bepaald dat eiser per 
    1 januari 2020 een toeslag van bruto € 0,16 per dag exclusief 8% vakantiegeld ontvangt. 
    
    3. Met het bestreden besluit van 3 juni 2020 is het bezwaar gegrond verklaard. Eiser heeft
    vanaf 1 mei 2019 tot en met 31 mei 2019 en vanaf 1 juli 2019 tot en met 31 oktober 2019 recht op een toeslag, omdat zijn inkomen en WIA-uitkering minder bedraagt dan het voor hem geldende sociaal minimum. 
    
    4. Het onderzoek op de zitting heeft via Skype plaatsgevonden op 27 januari 2021.
    Eiser en zijn gemachtigde waren aanwezig. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
  
  
    Het geschil
    
    
      5. Het geschil beperkt zich tot de vraag of de leefsituatie van eiser door verweerder terecht
      is aangemerkt als een alleenstaande woningdeler op grond waarvan de hoogte van de toeslag op de WIA-uitkering is vastgesteld. Bij een dergelijke leefsituatie geldt een lagere toeslag dan in geval iemand alleenstaand is.
    
    
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Beoordelingskader
      
    
    6. Het wettelijk kader in deze zaak betreft de artikelen 2, 8 en 8a van de Toeslagenwet.
    Is bij de hoogte van de toeslag op de WIA-uitkering van een juiste leefsituatie uitgegaan?
    7. Eiser voert aan dat hij in een eerdere aanvraag voor een toeslag op 9 juli 2019 als
    leefsituatie alleenstaand heeft ingevuld. Volgens eiser heeft verweerder niet op die aanvraag beslist. Vervolgens heeft eiser ter vervanging van de eerste aanvraag op 9 april 2020 een tweede aanvraag ingediend. In dat verband voert eiser aan dat hij recht heeft op een toeslag op grond van een alleenstaande in de categorie 21 jaar en ouder. Ter onderbouwing van zijn standpunt voert eiser aan dat zijn broer slechts op zijn adres ingeschreven staat ten behoeve van de post. Zijn broer heeft daar niet zijn hoofdverblijf. Daarom wordt volgens eiser door verweerder ten onrechte uitgegaan van de kostendelersnorm. 
    
    8. De rechtbank oordeelt dat de eerdere aanvraag van eiser voor een toeslag op 9 juli 2019 
    buiten de omvang van dit geding valt. De rechtbank stelt vast dat eiser op 9 april 2020 in het formulier Toeslag aanvragen onder punt 7 [A] als partner heeft opgegeven. Daarnaast staat onder punt 3 van dat formulier dat de Belastingdienst of een andere instantie zoals de Sociale Verzekeringsbank of de gemeente eiser aanmerkt als samenwonende. Verder blijkt uit de door eiser ingevulde formulieren Informatie financiële huishouding doorgeven en Opsturen huurcontracten op 17 april 2020 dat hij met zijn broer samenwoont. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    9. Volgens eiser heeft verweerder geen nader onderzoek gedaan naar de juistheid van het
    delen van zijn woning. Ter zitting legt eiser een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) aan de rechtbank voor ter beoordeling of het op de weg van verweerder had gelegen om uit te zoeken of de medebewoner van eiser het adres slechts als postadres gebruikte en er niet feitelijk woonde.
    
    10. De rechtbank overweegt dat verweerder niet alleen is uitgegaan van de leefsituatie van
    eiser zoals blijkt uit de Basisregistratie Personen, maar ook wat door eiser zelf is ingevuld. Uit allebei komt naar voren dat eiser met zijn broer samenwoont. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder daarom voldoende onderzoek naar de leefsituatie van eiser gedaan en dit met bewijzen onderbouwd. Verder overweegt de rechtbank dat op het formulier voor het aanvragen van de toeslag op de eerste pagina een uitleg staat over de begrippen samenwonen en medebewoner. De door eiser ter zitting aangehaalde uitspraak van de CRvB kan eiser niet helpen, aangezien daar bij de toepassing van de kostendelersnorm sprake is van een belastend besluit in het kader van het recht op een bijstandsuitkering. In een dergelijk geval dient verweerder de nodige kennis over de relevante feiten te vergaren. In deze zaak is geen sprake van een belastend besluit. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    11. De rechtbank oordeelt dat eiser terecht als een alleenstaande woningdeler is aangemerkt.
    Verweerder is daarom bij de vaststelling van de hoogte van de toeslag op de WIA-uitkering van een juiste leefsituatie van eiser uitgegaan. 
    
    12. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. Y.N.M. Rijlaarsdam, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. L.M.A. Koeman, griffier. De beslissing is uitgesproken op 15 april 2021 en zal openbaar worden gemaakt door publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						rechter		
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op: 
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.
    
  
  
     Centrale Raad van Beroep, uitspraak van 10 oktober 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:3451.