ECLI:NL:RBDHA:2023:1802, Rechtbank Den Haag, 24-01-2023, NL22.26487 en NL22.26488
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-01-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: De rechtbank is van oordeel dat verweerder de aanvraag terecht niet in behandeling heeft genomen, omdat Duitsland hiervoor verantwoordelijk is. Eiser heeft namelijk een multiple entry visum dat is afgegeven door Duitsland. Het visum is geldig omdat eiser met het visum bij binnenkomst in Nederland nog geen 90 dagen in Schengengebied had verbleven.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Haarlem
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummers: NL22.26487 (beroep) en NL22.26488 (voorlopige voorziening)
      
        
        uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaak tussen
      
    
    
      [eiser] , eiser/verzoeker, hierna: eiser
    
      V-nummer: [v-nummer]
      (gemachtigde: mr. M. Timmer),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    (gemachtigde: mr. R. Radema).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      In het besluit van 25 december 2022 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen op de grond dat Duitsland verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Ook heeft hij de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen.
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening op 16 januari 2023 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen M.K. Abashidze. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Inleiding
      
    
    
    
      1.	Eiser is geboren op [datum] 1995 en heeft de Russische nationaliteit.
    
    
    
      1.1
      Eiser is op 10 september 2022 vanuit Rusland, via Litouwen en Duitsland, naar Nederland gekomen op een Duits visum dat geldig is van 10 september 2022 tot 9 september 2023. Eiser is op 2 december 2022 vertrokken naar Turkije. Op 6 december 2022 is eiser teruggekeerd naar Nederland en heeft hij asiel aangevraagd. Hij is in bewaring gesteld. Nederland heeft een overnameverzoek gedaan bij Duitsland. Duitsland heeft dit verzoek geaccepteerd.
      
      
        
          Bestreden besluit
        
      
      
      2. Verweerder heeft eisers aanvraag niet in behandeling genomen, omdat Duitsland hiervoor verantwoordelijk is op grond van artikel 12, tweede lid, van de Dublinverordening. Eiser was ten tijde van de aanvraag namelijk houder van een geldig visum afgegeven door Duitsland.
      
      
        
          Beroepsgronden
        
      
      
      3. Eiser betwist dat Duitsland verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielaanvraag. Van een geldig visum als bedoeld in artikel 12, tweede lid, van de Dublinverordening is volgens eiser namelijk geen sprake.
      
      
        
          Oordeel van de rechtbank
        
      
      
      4. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de aanvraag terecht niet in behandeling heeft genomen, omdat Duitsland hiervoor verantwoordelijk is. De rechtbank zal hierna uitleggen hoe zij tot dit oordeel komt.
      
      
        
          Is er sprake van een visum als bedoeld in artikel 2, onder m, van de Dublinverordening?
        
      
      
      5. De rechtbank volgt eiser niet in zijn stelling dat het aan hem door Duitsland verstrekte multiple entry visum niet valt onder één van de definities van visum, zoals staat in artikel 2, onder m, van de Dublinverordening. Een multiple entry visum geeft namelijk per 180 dagen voor 90 dagen toegang tot een lidstaat en is daarmee een visum voor kort verblijf dat meerdere keren gebruikt kan worden. De rechtbank volgt verweerder in zijn standpunt dat het multiple entry visum daarmee wel onder één van de definities van artikel 2, onder m, van de Dublinverordening valt.
      
      
        
          Is er sprake van een geldig visum?
        
      
      
      6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in principe de hoofdregel heeft kunnen hanteren om bij een multiple entry visum aan te sluiten bij de geldigheidsduur en niet bij de verblijfsduur. Dit is immers een duidelijke en hanteerbare methode, waardoor snel kan worden vastgesteld welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek. Daarentegen mag verweerder niet uit het oog verliezen dat een visum niet altijd verloopt op het moment dat de geldigheidsduur is verstreken en dat de hoofdregel niet onverkort kan worden toegepast. Dat laatste is het geval als er redelijkerwijs geen twijfel over bestaat dat het visum eerder is verlopen of als de betrokkene (tegen)bewijs levert dat het visum eerder is verlopen dan op het moment dat de geldigheidsduur is verstreken. Het tegenbewijs van eiser dat het visum zou zijn verlopen omdat hij al 90 dagen in Nederland was en nog geen 90 dagen was vertrokken waardoor hij volgens de regel dat hij slechts 90 dagen per 180 dagen in een lidstaat mag verblijven geen toegang zou krijgen, volgt de rechtbank niet. Eiser is namelijk slechts 83 dagen in Nederland geweest voordat hij vertrok naar Turkije. Zijn visum zou hem dus nog 7 dagen toegang tot Nederland kunnen verschaffen en is daarmee nog geldig.
      
      
        
          Mocht verweerder de aanvraag niet in behandeling nemen?
          
        
      
      7. Gelet op het voorgaande heeft verweerder zich op het standpunt mogen stellen dat eiser ten tijde van de aanvraag in het bezit was van een geldig visum dat door Duitsland is verstrekt waardoor Duitsland verantwoordelijk is voor zijn asielaanvraag. Verweerder heeft de aanvraag daarom terecht niet in behandeling genomen.
      
      
        
          Conclusie
        
      
      
      8. Het beroep is ongegrond.
      
      
        
          Het verzoek om voorlopige voorziening
        
      
      
      9. Gezien deze beslissing over het beroep van eiser, is er geen reden meer om een voorlopige voorziening te treffen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om die reden af.
      
      
        
          De proceskosten
        
      
      
      10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat in beide zaken geen aanleiding.
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. S. Mac Donald, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. R. Moes, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan, voor zover het de hoofdzaak betreft, hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
  
  
     Verordening (EU) nr. 604/2013.