ECLI:NL:RBDHA:2023:2184, Rechtbank Den Haag, 11-01-2023, NL23.14
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-01-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring, eerste beroep. Geen gevraagde rechtsbijstand bij ophoudingsgehoor, belangenafweging, voldoende redenen voor overdracht vanuit strafrechtelijk traject, toestemming voor overdracht van OM. Beroep ongegrond, proceskostenveroordeling.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL23.14
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiser] , eiser V-nummer: [V-nummer]
    (gemachtigde: mr. M.L. van Riel),
    
    
      en
    
    
    
      
        de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. R.P.G. van Bel).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 1 januari 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 9 januari 2023 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen A. Cherradi. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek ter
      zitting geschorst om verweerder in de gelegenheid te stellen nadere informatie te verstrekken. Nadat verweerder deze informatie heeft verstrekt en eiser daarop heeft gereageerd, heeft de rechtbank het onderzoek op 10 januari 2023 gesloten.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt van Algerijnse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1998.
    
    2. Eiser heeft de gronden van de maatregel niet bestreden.
    
    3. Eiser voert aan dat hij tijdens het gehoor in de ophoudingsfase geen rechtsbijstand heeft gehad, terwijl hij daar wel om heeft gevraagd. De gemachtigde van eiser heeft ter zitting verklaard dat zij meerdere pogingen heeft gedaan om contact op te nemen met de vreemdelingendienst, en niet in geschil is dat dit is gebeurd vóór het gehoor in de ophoudingsfase. Pas na dit gehoor is er contact geweest tussen de gemachtigde van eiser en de vreemdelingendienst, en zijn afspraken gemaakt over het bijwonen van het gehoor,
    
    
    
      voorafgaande aan de inbewaringstelling. Verweerder heeft deze gang van zaken niet betwist.
    
    
    4. De rechtbank stelt voorop dat een inbreuk op het recht op rechtsbijstand tijdens een gehoor door de vreemdelingendienst op zichzelf een ernstig gebrek is. Dit gebrek maakt de inbewaringstelling, indien voor de rest aan alle in de wet gestelde vereisten daarvoor is voldaan, pas onrechtmatig indien de met de bewaring gediende belangen niet in redelijke verhouding staan tot de ernst van het gebrek en de daardoor geschonden belangen.
    
    5. Verweerder heeft hiertoe ter zitting verwezen naar de gronden van de maatregel en naar voren gebracht dat niet is geconcretiseerd hoe eiser hierdoor in zijn belangen is geschaad en dat eiser criminele antecedenten heeft.
    
    6. De rechtbank overweegt dat de ernst van het gebrek niet opweegt tegen het belang van verweerder bij de inbewaringstelling van eiser. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat eiser wel rechtsbijstand heeft gehad tijdens het gehoor voorafgaande aan de inbewaringstelling, waarin hij redenen naar voren heeft kunnen brengen waardoor verweerder van de inbewaringstelling zou kunnen afzien. Omdat een gehoor in de ophoudingsfase slechts is bestemd voor het vaststellen van de identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie van een vreemdeling, weegt een gebrek in die fase naar het oordeel van de rechtbank minder zwaar dan een gebrek in het gehoor voorafgaande aan de inbewaringstelling. Voorts neemt de rechtbank in aanmerking dat een zwaarwegend belang van verweerder erin is gelegen dat de overdracht van eiser is gepland op 12 januari 2023. Deze beroepsgrond is terecht voorgedragen, maar leidt daarom niet tot een gegrond beroep.
    
    7. Eiser voert voorts aan dat door het ontbreken van een model M122 niet duidelijk is of er in het strafrechtelijk voortraject voldoende aanleiding bestond om eiser over te dragen aan de vreemdelingendienst en kon worden opgehouden.
    
    8. Verweerder heeft op 10 januari 2023 alsnog een formulier M122 van 1 januari 2023 overgelegd. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt hieruit voldoende dat er in het strafrechtelijk voortraject voldoende aanleiding was om eiser over te dragen aan de vreemdelingendienst voor nader onderzoek naar de identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie van eiser en hem hiertoe op te houden. Deze beroepsgrond slaagt niet.
    
    9. Eiser heeft voorts aangevoerd dat niet is gebleken dat het Openbaar Ministerie toestemming heeft gegeven voor de overdracht.
    
    10. In de stukken is opgenomen een brief van 3 januari 2023, gericht aan de VRIS- officier van het parket van de officier van justitie te Limburg, waarin wordt gevraagd of kan worden ingestemd met de voorgenomen uitzetting, en als daartegen bezwaren bestaan, binnen drie werkdagen een reactie kan worden gegeven. Verweerder heeft ter zitting verklaard dat op deze brief geen reactie is gevolgd. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat ervan kan worden uitgegaan dat het Openbaar Ministerie geen bezwaren heeft tegen de voorgenomen uitzetting. Deze beroepsgrond slaagt niet.
    
    11. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe de rechtbank gehouden is, komt de rechtbank niet tot het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
    
    
    
    
    12. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    13. De rechtbank veroordeelt verweerder, gelet op het gebrek in de ophouding van eiser, in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.674,00 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 837,- en een wegingsfactor
    1). Omdat aan eiser een toevoeging is verleend, moet verweerder de proceskostenvergoeding betalen aan de rechtsbijstandverlener.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af;
      
      
        veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.674,00.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. D. Verduijn, rechter, in aanwezigheid van mr. P. Bruins, griffier.
    
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      11 januari 2023
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Documentcode: [documentcode]
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.