ECLI:NL:CRVB:2022:2829, Centrale Raad van Beroep, 23-12-2022, 21/1067 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2022-12-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Geen recht meer op ziekengeld. Zorgvuldig medisch onderzoek. Er bestaat geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van de vastgestelde belastbaarheid van appellant.

21 1067 ZW 
    
    
      Datum uitspraak: 23 december 2022
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 
      28 januari 2021, 20/1358 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellant] te [woonplaats] (appellant)
    
    
    
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    
    
  
  
    PROCESVERLOOP
    
    
      Namens appellant heeft mr. S. van der Eijk, advocaat, hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 16 november 2022. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Van der Eijk. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. E. Moerman-Bootsma.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
      1.1.
      
        Appellant was werkzaam als productiemedewerker voor 38,52 uur per week. Hij heeft zich in 2014 ziek gemeld vanwege rugklachten en klachten aan de handen en knieën. Het Uwv heeft geweigerd appellant na afloop van de voorgeschreven wachttijd met ingang van 
        5 mei 2016 een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toe te kennen, omdat appellant per die datum minder dan 35% arbeidsongeschikt was. Appellant werd met zijn beperkingen in staat geacht de functies productiemedewerker (samenstellen) (SBC-code 111180), productiemedewerker metaal- en elektro-industrie (SBCcode 111171) en medewerker interne transport (SBC-code 111220) te vervullen. 
      
      
    
    
      1.2.
      Appellant heeft zich op 1 mei 2019 ziek gemeld met knie- en rugklachten. Daarnaast spelen handklachten, maagklachten, astma en obstipatie. Op dat moment ontving hij een uitkering op grond van de Werkloosheidswet. Het Uwv heeft appellant in aanmerking gebracht voor ziekengeld op grond van de Ziektewet (ZW). Op 19 september 2019 heeft appellant het spreekuur bezocht van een voor het Uwv werkzame bedrijfsarts. Deze arts heeft appellant per 1 oktober 2019 geschikt geacht voor een van de bij de WIA-beoordeling genoemde functies. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 30 september 2019 vastgesteld dat appellant per 1 oktober 2019 geen recht meer heeft op ziekengeld. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 25 februari 2020 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.
      
    
    
      2.1.
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het Uwv gevolgd in zijn standpunt dat de beperkingen in verband met de knie- en rugklachten van appellant op 30 september 2019 niet erger waren dan in 2016, zodat appellant ook per 30 september 2019 geschikt moet worden geacht voor de geduide functies. Om die reden is de ZW-uitkering per 1 oktober 2019 terecht beëindigd. Het Uwv heeft zich hierbij gebaseerd op een rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep.
      
    
    
      2.2.
      De rechtbank heeft overwogen dat het standpunt van appellant dat hij ten tijde van zijn ziekmelding in een koude werkomgeving werkte waar zijn knie- en rugklachten verergerden, niet betekent dat appellant ook ongeschikt is voor de geduide functies. Appellant heeft dit geenszins onderbouwd, ook niet met nieuwe medische informatie van een arts of medisch behandelaar. Dat appellant heeft ervaren dat hij per 30 september 2019 meer beperkt is in werk, is tegenover het deskundig onderzoek van de verzekeringsarts bezwaar en beroep onvoldoende. De rechtbank heeft appellant niet gevolgd in de stelling dat het Uwv een orthopedisch arts had moeten inschakelen voor nader onderzoek. Het is aan de verzekeringsarts zelf om te bepalen of het inschakelen van een medisch specialist van toegevoegde waarde is voor de beoordeling en daar heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep in geval van appellant geen aanleiding toe gezien. Appellant heeft niet concreet gemaakt welke beperkingen de verzekeringsarts bezwaar en beroep zou hebben gemist door geen orthopedisch arts te raadplegen. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien voor het inschakelen van een deskundige. 
      
    
    
      3.1.
      In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat er een onzorgvuldig medisch onderzoek heeft plaatsgevonden. Appellant is van mening dat zijn klachten zijn toegenomen. De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat het alleen zou gaan om de knie- en rugklachten. Hij heeft ook hand- en maagklachten, astma en obstipatie, waarvoor beperkingen aangenomen had moeten worden. Appellant heeft verder aangevoerd dat medische informatie bij de behandelend sector, de orthopeed en fysiotherapeut had moeten worden opgevraagd en dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen onderzoek heeft verricht aan de rug.
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft verzocht om bevestiging van de aangevallen uitspraak.
      
      
        4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
      
    
    
      4.1.
      Op grond van artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft een verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding verrichte arbeid. Deze regel lijdt in dit geval in zoverre uitzondering dat, wanneer de verzekerde na gedurende de maximumtermijn ziekengeld te hebben ontvangen, blijvend ongeschikt is voor zijn oude werk en niet in enig werk heeft hervat, als maatstaf geldt arbeid, zoals die nader is geconcretiseerd bij de beoordeling van de aanspraak van de verzekerde op een uitkering op grond van de Wet WIA. 
      
    
    
      4.2.
      De rechtbank wordt gevolgd in haar oordeel dat het Uwv een zorgvuldig onderzoek heeft verricht en dat er geen aanleiding bestaat om te twijfelen aan de juistheid van de vastgestelde belastbaarheid van appellant. Voor een andersluidend oordeel in hoger beroep bestaan geen aanknopingspunten. De overwegingen van de rechtbank zoals neergelegd in de aangevallen uitspraak en samengevat in 2.1 en 2.2 worden onderschreven.
      
    
    
      4.3.
      Appellant heeft zijn standpunt dat uit hoofde van de hand- en maagklachten, astma en obstipatie (meer) beperkingen hadden moeten worden aangenomen, niet met medische informatie onderbouwd. Door de bedrijfsarts en door de verzekeringsarts bezwaar en beroep is erkend dat sprake is van voornoemde klachten, maar werd geen aanleiding gezien om hiervoor (meer) beperkingen op te nemen. Het feit dat sprake is van klachten/aandoeningen leidt niet zonder meer tot het aannemen van beperkingen. Het is aan de verzekeringsarts bezwaar en beroep om een vertaalslag te maken van aandoeningen en klachten naar beperkingen in arbeid.
      
    
    
      4.4.
      Het standpunt van appellant dat ten onrechte geen medische informatie bij de behandelend sector is opgevraagd, slaagt niet. In de rapporten van de bedrijfsarts en de verzekeringsarts bezwaar en beroep is gesproken over de verwijzing door de huisarts naar de orthopeed en de fysiotherapeutische behandeling. Uit beide rapporten komt naar voren dat appellant te kennen heeft gegeven dat de fysiotherapeutische behandeling geen invloed heeft gehad op zijn klachten. Ook heeft appellant te kennen gegeven dat hij bij de orthopeed injectie(s) heeft gehad, maar dat dit hem niet heeft geholpen. Bovendien hebben de artsen het beiden niet noodzakelijk geacht om informatie bij de behandelend sector op te vragen. Het standpunt van appellant dat de rug ten onrechte niet is onderzocht, slaagt evenmin. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geen lichamelijk onderzoek verricht naar de rug, maar dat maakt niet dat sprake is van een zorgvuldigheidsgebrek. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft appellant lichamelijk onderzocht en ten aanzien van de rug gemotiveerd dat hij deze niet heeft onderzocht omdat al onderzoek naar de rug is gedaan door de bedrijfsarts. 
      
    
    
      4.5.
      Uit 4.2 tot en met 4.4 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
      
      
        5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
      
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van K.M. Geerman als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 23 december 2022.
    
    
    
    
    
      					(getekend) F.M. Rijnbeek
    
    
    
    
    
      					(getekend) K.M. Geerman