ECLI:NL:CRVB:2023:130, Centrale Raad van Beroep, 17-01-2023, 19 / 3582 PW-S
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2023-01-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Toekenning schadevergoeding overschrijding redelijke termijn. Geen vergoeding proceskosten voor verzoek. In het voorliggende geval geldt dat vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift door het college op 16 augustus 2017 tot aan de intrekking van het hoger beroep ter zitting, vijf jaar en ruim drie maanden zijn verstreken. De redelijke termijn is met één jaar en ruim drie maanden overschreden. Aan verzoeker wordt een schadevergoeding toegekend van € 1.500,-, te betalen door de Staat. Voor een veroordeling van de Staat in de proceskosten van verzoekster bestaat in dit geval geen aanleiding, omdat het verzoek om schadevergoeding pas mondeling ter zitting is gedaan.

193582 PW-S
    
      Centrale Raad van Beroep
      Meervoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [verzoekster] te [woonplaats] (verzoekster)
    
    
    
      het college van burgemeester en wethouders van Hellevoetsluis (college)
    
    
    
      de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid) (Staat)
    
    
    
    
    
      Datum uitspraak: 17 januari 2023
    
    
    
      PROCESVERLOOP
    
    
    
      Namens verzoekster heeft mr. S. Broekzitter-Nieuwland, advocaat, hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 5 juli 2019, 18/1894 over het besluit op bezwaar van het college van 22 februari 2018.
    
    
    
      Het college heeft een verweerschrift ingediend en op 11 november 2019 een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 november 2022. Verzoekster is verschenen, bijgestaan door mr. Schaap, advocaat, als opvolgend gemachtigde van mr. Broekzitter-Nieuwland. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.J. de Groot, advocaat.
    
    
    
      Ter zitting heeft mr. Schaap namens verzoekster verzocht om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
    
    
    
      Naar aanleiding van dit verzoek heeft de Raad de Staat als partij aangemerkt.
    
    
    
      Ter zitting van de Raad hebben verzoekster en het college overeenstemming bereikt over de zaak die hen inhoudelijk verdeeld hield en een schikking getroffen. Daarbij heeft verzoekster het hoger beroep ingetrokken met handhaving van het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    1. Het geschil betreft alleen nog het verzoek om vergoeding immateriële schade. Verzoekster heeft aangevoerd dat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het EVRM, omdat meer dan vier jaar zijn verstreken, gerekend vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 16 augustus 2017.
    
    2. De vraag of de redelijke termijn, zoals bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM, is overschreden, moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval. Daarbij zijn van betekenis de ingewikkeldheid van een zaak, de wijze waarop de zaak door het bestuursorgaan en de rechter is behandeld, het processuele gedrag van de betrokkene gedurende de gehele rechtsgang en de aard van de maatregel en het daardoor getroffen belang van betrokkene, zoals ook uit de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens naar voren komt.
    
    3. De redelijke termijn is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd (uitspraak van 26 januari 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BH1009). De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen.
    4. In het voorliggende geval geldt dat vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift door het college op 16 augustus 2017 tot aan de intrekking van het hoger beroep ter zitting, vijf jaar en ruim drie maanden zijn verstreken. In de zaak zelf noch in de opstelling van verzoekster zijn aanknopingspunten te vinden voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedure meer dan vier jaar zou mogen bedragen. De redelijke termijn is dus met één jaar en ruim drie maanden overschreden. De overschrijding van de redelijke termijn heeft plaatsgevonden in de rechterlijke fase. Aan verzoekster zal daarom een schadevergoeding van € 1.500,- worden toegekend, te betalen door de Staat.
    
    5. Voor een veroordeling van de Staat in de proceskosten van verzoekster bestaat in dit geval geen aanleiding, omdat het verzoek om schadevergoeding pas mondeling ter zitting is gedaan.
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep 
    
    
    
      veroordeelt de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid) tot betaling aan verzoekster van een vergoeding van schade tot een bedrag van € 1.500,-.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door F. Hoogendijk als voorzitter en C.E.M. Marsé en C. van Viegen als leden, in tegenwoordigheid van N. van der Horn als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 17 januari 2023.
    
    
    
    
    
      						(getekend) F. Hoogendijk
    
    
    
    
    
      						(getekend) N. van der Horn