ECLI:NL:RBAMS:2022:7636, Rechtbank Amsterdam, 18-11-2022, AWB - 22 _ 523
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2022-11-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Wet WIA. Verrekening inkomsten uit arbeid uit het buitenland. Grondslag artikel 61 Wet WIA. Beroep ongegrond.

RECHTBANK AMSTERDAM
    Bestuursrecht
    
    
      zaaknummer: AMS 22/523 
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 18 november 2022 in de zaak tussen
    
    
      [eiseres] , te [plaats] (Duitsland), eiseres
    (gemachtigde: mr. J.P. Volk),
    
    
      en
    
    
    
      
        de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, verweerder
      (gemachtigde: mr. R. Boonstra).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 12 mei 2021 (het primaire besluit) heeft verweerder eiseres medegedeeld dat zij vanaf 1 juni 2021 een voorschot op haar WIA-uitkering krijgt van € 2,39 per maand.
    
    
    
      Bij besluit van 19 november 2021 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft door middel van een video-verbinding plaatsgevonden op 29 augustus 2022. Eiseres en haar gemachtigde zijn verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Ook was de echtgenoot van eiseres aanwezig. 
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiseres woont in Duitsland, waar zij ook gewerkt heeft. Op 7 april 2017 heeft zij zich ziekgemeld. 
    
    2. Eiseres heeft vervolgens in Duitsland een arbeidsongeschiktheidsuitkering aangevraagd bij het Deutsche Rentenversicherung Westfalen (DRV). Het DRV heeft eiseres aanvankelijk een uitkering toegekend, maar is daar later op teruggekomen, omdat zij onvoldoende rechten had opgebouwd. Eiseres heeft hiertegen in Duitsland rechtsmiddelen aangewend. Het DRV heeft eiseres vervolgens een schikkingsvoorstel gedaan, inhoudende dat zij over de periode 2 augustus 2018 tot en met december 2024 een Erwerbsminderungsrente ontvangt. Eiseres heeft dit voorstel geaccepteerd.
    
    3. Met ingang van 5 april 2019 ontvangt eiseres een loongerelateerde WGA-uitkering. Vanaf 5 april 2021 heeft verweerder eiseres in aanmerking gebracht voor een WGA-loonaanvullingsuitkering.
    
    4. Op 26 april 2021 heeft eiseres aan verweerder medegedeeld dat zij in Duitsland in loondienst is gaan werken. Ze werkt acht uur per week tegen een brutoloon van € 450,- per maand. Verweerder heeft vervolgens met het primaire besluit aan eiseres medegedeeld dat deze inkomsten worden verrekend met de WIA-uitkering van eiseres. Vanaf 1 juni 2021 krijgt eiseres daarom een voorschot op haar uitkering van € 2,39 per maand. Met het bestreden besluit heeft verweerder het primaire besluit gehandhaafd.
    
    
      
        Het standpunt van eiseres
      
    
    
    5. Eiseres stelt zich op het standpunt dat verweerder de inkomsten uit arbeid niet met haar uitkering mag verrekenen op grond van de anticumulatiebepalingen van de Verordening 883/2004 (hierna: Vo. 883/04), omdat het Nederlands recht geen verrekeningsbepalingen voor buitenlands inkomen uit arbeid kent. Daarnaast vloeit uit Europese rechtspraak voort dat de hoogte van de WIA-uitkering moet worden gebaseerd op het laatstverdiende loon, ook al is dat in Duitsland verdiend. Verweerder mag zich daarom niet op het standpunt stellen dat de hoogte van de WIA-uitkering nihil is, nu het laatstverdiende loon in Duitsland is verdiend. Subsidiair betoogt eiseres dat het inkomen slechts voor 0,9010 meetelt. Dat wil zeggen dat op het inkomen uit arbeid dat met de WIA-uitkering wordt verrekend, dezelfde pro rata factor moet worden toegepast als op de hoogte van de uitkering.
    
    
      
        De beoordeling van de rechtbank
      
    
    
    
      
        Verrekening met inkomsten uit arbeid
      
    
    
    6. Partijen verschillen van mening over de vraag of verweerder de inkomsten uit arbeid die eiseres in Duitsland verdient, gelet op de Vo. 883/04 mag verrekenen met haar Nederlandse WIA-uitkering. Verweerder heeft op de zitting gesteld dat de grondslag voor het verrekenen van buitenlands inkomen uit arbeid is gelegen in artikel 61 van de Wet WIA.
    
    7. Artikel 53, derde lid, aanhef en onder a van de Vo 883/04 bepaalt – kort gezegd – dat het bevoegde orgaan alleen rekening houdt met de in een andere lidstaat verworven inkomsten indien de door het orgaan toegepaste wetgeving dit bepaalt.
    
    8. Verweerder stelt dat artikel 61 van de Wet WIA van toepassing is. Wat onder inkomen als bedoeld in dit artikel wordt verstaan, wordt ingevolge het achtste lid bepaald bij algemene maatregel van bestuur. Ingevolge artikel 3:2, eerste lid, aanhef en onder a, van het Algemeen inkomensbesluit (Aib) wordt onder inkomen verstaan het loon als bedoeld in artikel 16 van de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv). Ingevolge dat artikel wordt onder loon verstaan het loon en de gage overeenkomstig de Wet op de loonbelasting 1964. Artikel 10, eerste lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 bepaalt dat loon is hetgeen uit een dienstbetrekking of een vroegere dienstbetrekking wordt genoten, daaronder mede begrepen hetgeen wordt vergoed of verstrekt in het kader van de dienstbetrekking.
    
    9. De rechtbank volgt verweerder in het standpunt dat de grondslag voor het verrekenen van buitenlands inkomen uit arbeid is gelegen in artikel 61 van de Wet WIA.  Eiseres verricht werkzaamheden in Duitsland in dienstbetrekking. Dit betekent dat haar arbeidsverhouding wordt gekenmerkt door een persoonlijk arbeidsprestatie onder het gezag van haar werkgever en dat sprake is van een loonbetalingsverplichting. Dat haar inkomsten uit arbeid niet in de Nederlandse loonbelastingheffing worden betrokken, doet er niet aan af dat sprake is van loon dat uit dienstbetrekking wordt genoten. De verdiensten kunnen naar het oordeel van de rechtbank dan ook worden beschouwd als loon in de zin van de Wet op de loonbelasting 1964. Artikel 61, achtste lid, van de Wet WIA kan daarom worden aangemerkt als de in artikel 53 van de Vo 883/04 vereiste wettelijke basis voor anticumulatie. Verweerder heeft de inkomsten van eiseres dan ook mogen verrekenen met haar 
    WIA-uitkering. De grond slaagt niet.
    
    
      
        Pro rata factor
      
    
    
    10. Subsidiair betoogt eiseres dat het inkomen slechts voor 0,9010 meetelt. Dat wil zeggen dat op het inkomen uit arbeid dat met de WIA-uitkering wordt verrekend, op grond van artikel 55, eerste en derde lid, van de Vo. 883/2004 dezelfde pro rata factor moet worden toegepast als op de hoogte van de uitkering.
    
    11. Naar het oordeel van de rechtbank is er geen wettelijke basis voor het oordeel dat bij anticumulatie een pro rata factor moet worden toegepast. De grond slaagt niet.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    12. Het beroep is ongegrond. Eiseres krijgt dus geen gelijk. Voor een vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.E.J.M. Gielen, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. T.W. Steenhoff, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 
      18 november 2022.
    
    
    
      griffier 
      
      rechter
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op: 
    
  
  
    Rechtsmiddel
    
      Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep. 
      Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening.
    
  
  
     Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen.
  
  
     Verordening (EG) Nr. 883/2004 van het Europees parlement en de Raad van de Europese Unie van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels; PbEU 2004, L 166, p.1.