ECLI:NL:RBDHA:2023:903, Rechtbank Den Haag, 01-02-2023, NL22.26027
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-02-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: asiel, Dublin, Spanje, buiten zitting, discriminatie en islamfobie, interstatelijk vertrouwensbeginsel, beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Groningen
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL22.26027
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam] , eiser, 
    
      geboren op [geboortedatum] , 
      van Syrische nationaliteit, 
      V-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. E. Ceylan),
    
    
    
      en
    
    
    de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 19 december 2022 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen op de grond dat Spanje verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.
    
    2. Verweerder heeft het bestreden besluit gebaseerd op artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000; daarin is bepaald dat een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet in behandeling wordt genomen indien op grond van de Dublinverordening is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag. In dit geval heeft Nederland bij Spanje een verzoek om overname gedaan. Spanje heeft dit verzoek op 11 augustus 2022 aanvaard.
    
    3. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit en namens hem is, onder herhaling van zijn zienswijze van 24 november 2022, - samengevat - het volgende aangevoerd. Het besluit is in strijd met de artikelen 3:2 en 3:46 van de Awb. In Spanje heerst er discriminatie en intolerantie tegen moslims, waarbij het aantal incidenten als gevolg van islamofobie groeiende is. Eisers gemachtigde heeft in dat kader verwezen naar een op 25 maart 2019 gepubliceerd artikel van infomigrants met de titel: “Alarm in Spain over increase in hate crimes, Islamophobia”. Verder is aangevoerd dat het in Spanje in tegenstelling tot Nederland ontbreekt aan wetgeving rond gelijke behandeling dan wel een non-discriminatieverbod. De moslimhaat en de haatmisdrijven tegen moslims is volgens eisers gemachtigde dusdanig ernstig dat dit er zelfs toe heeft geleid dat door een Marokkaans-Spaanse vereniging, medegefinancierd door de Europese Commissie, een app hiertegen is gelanceerd. Onder deze omstandigheden kan niet worden gevergd dat eiser terugkeert naar Spanje, aldus eisers gemachtigde.  
    
    4. De rechtbank oordeelt als volgt. 
    
    
      4.1.
      
        Het uitgangspunt is dat verweerder er op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel van uit mag gaan dat Spanje zijn verdragsverplichtingen nakomt. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft dat bevestigd in haar uitspraken van 26 april 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1248) en 12 mei 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1394). Het ligt op de weg van eiser om aannemelijk te maken dat hij in Spanje een reëel risico zal lopen op een behandeling die in strijd is met artikel 4 van het Handvest. Eiser is hierin niet geslaagd en de rechtbank oordeelt daartoe als volgt. Ten aanzien van het hiervoor onder 3. genoemd artikel is de rechtbank met verweerder van oordeel dat de inhoud daarvan ziet op de periode van 2016/2017 en dat eiser met de verwijzing naar het artikel niet aannemelijk heeft gemaakt dat (ook) hij te maken gaat krijgen met discriminatie en islamfobie. Eisers verklaring tijdens het op 31 juli 2022 plaatsgevonden “aanmeldgehoor Dublin” dat hij in Spanje zelf racisme heeft ervaren doordat hij daar niet als vluchteling is opgevangen en niet mocht bewegen en praten totdat de politie kwam, maakt dat niet anders. Bij eventuele problemen in Spanje dient eiser zich te wenden tot de daartoe bevoegde (hogere) Spaanse autoriteiten. Door de aanvaarding van het claimakkoord hebben de Spaanse autoriteiten immers ook aangegeven dat eisers verzoek om internationale bescherming door hen in overeenstemming met de geldende regelgeving zal worden behandeld. In de namens eiser genoemde omstandigheden dat in Spanje wetgeving rond gelijke behandeling dan wel non-discriminatieverbod ontbreekt en aldaar ook een app is gelanceerd in verband met moslimhaat en haatmisdrijven, ziet de rechtbank geen aanleiding voor de conclusie dat eiser in Spanje in het geheel geen (rechts)bescherming krijgt op het moment dat hij aldaar problemen ondervindt als gevolg van discriminatie. De beroepsgrond dat van eiser niet kan worden gevergd dat hij terugkeert naar Spanje volgt de rechtbank dan ook niet. 
        Van strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel of het motiveringsbeginsel is gelet op hetgeen hierboven is overwogen geen sprake. 
        Tot slot merkt de rechtbank nog op dat eiser tijdens het zogenoemde aanmeldgehoor desgevraagd heeft verklaard dat hij met behulp van verweerders DT&V wil terugkeren naar Spanje. 
      
      
      5. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de door eiser in beroep aangevoerde omstandigheden in redelijkheid geen aanleiding hoeven zien om op grond van artikel 17 van de Dublinverordening de asielaanvraag aan zich te trekken. Evenmin ziet de rechtbank aanknopingspunten dat de overdracht van onevenredige hardheid zou getuigen. 
      
      6. Het beroep is kennelijk ongegrond.
      
      7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. F. Sijens, rechter, in aanwezigheid van R. de Boer, griffier.
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      
        Bent u het niet eens met deze uitspraak?
      
      Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de rechtbank waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een verzetschrift. U moet dit verzetschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven. Als u graag een zitting wilt waarin u uw verzetschrift kunt toelichten, kunt u dit in uw verzetschrift vermelden.