ECLI:NL:RBDHA:2023:1111, Rechtbank Den Haag, 31-01-2023, NL22.20105
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-01-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: BNT, geen beslissing aanvraag, rechtelijke dwangsom, pkv.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL22.20105
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam eiser], eiser
    
      V-nummer: [V-nummer]
      (gemachtigde: mr. S. Cetinkaya-Ahmad),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Eiser heeft op 6 oktober 2022 beroep ingesteld wegens het niet tijdig beslissen op zijn 
      asielaanvraag. 
    
    
    
      De rechtbank doet uitspraak zonder zitting op grond van artikel 8:54, eerste lid, van de 
      Algemene wet bestuursrecht (Awb).  
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Op grond van artikel 6:2, aanhef en onder b, van de Awb wordt voor de toepassing 
    
      van wettelijke voorschriften over bezwaar en beroep het niet tijdig nemen van een besluit 
      met een besluit gelijkgesteld. In artikel 6:12, tweede lid, van de Awb is bepaald dat het 
      beroepschrift kan worden ingediend zodra het bestuursorgaan in gebreke is om op tijd een 
      besluit te nemen en twee weken zijn verstreken nadat een schriftelijke ingebrekestelling 
      door het bestuursorgaan is ontvangen. 
    
    
    2. Eiser heeft op 20 januari 2022 een asielaanvraag ingediend. Op grond van 
    
      artikel 42, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 bedraagt de beslistermijn zes 
      maanden. De rechtbank stelt vast dat verweerder geen gebruik heeft gemaakt van de 
      mogelijkheden in het vierde en het vijfde lid om deze termijn te verlengen. Dit betekent dat verweerder uiterlijk op 20 juli 2022 een beslissing had moeten nemen. 
    
    
    3. De rechtbank stelt vast dat de wettelijke beslistermijn is verstreken zonder dat een 
    
      beslissing op de aanvraag is genomen. Eiser heeft verweerder op 10 augustus 2022 
      rechtsgeldig in gebreke gesteld, zoals bedoeld in artikel 6:12, tweede lid, van de Awb. Deze ingebrekestelling is door verweerder op 11 augustus 2022 ontvangen. Hierna zijn meer dan twee weken verstreken voordat eiser beroep heeft ingesteld. Het beroep is daarom kennelijk gegrond. Het met een besluit gelijk te stellen niet tijdig nemen van een besluit zal dan ook worden vernietigd.  
    
    
    4. Eiser heeft de rechtbank verzocht om verweerder op te dragen een besluit te 
    
      nemen binnen een termijn van twee weken en te bepalen dat verweerder een dwangsom aan 
      eiser verbeurt voor elke dag dat de hiervoor gestelde beslistermijn wordt overschreden.  
    
    
    5. Ingevolge artikel 8:72, vierde lid, van de Awb, kan de bestuursrechter het 
    bestuursorgaan opdragen een nieuw besluit te nemen of een andere handeling te verrichten met inachtneming van zijn aanwijzingen. Daarbij kan hij het bestuursorgaan een termijn stellen voor het nemen van het nieuwe besluit of het verrichten van de andere handeling. 
    
    6. Zoals de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft 
    
      overwogen, houdt de rechter er in asielzaken rekening mee dat verweerder aanvragen 
      binnen een redelijke termijn moet hebben behandeld. Bij de bepaling van de nadere 
      termijn is van belang dat de zorgvuldigheid van de besluitvorming zwaar weegt. De 
      rechter stelt dus geen nadere termijn waarvan op voorhand vaststaat dat het 
      bestuursorgaan niet zorgvuldig te werk kan gaan. Volgens de Afdeling is een termijn van 
      acht weken voor het houden van een eerste gehoor en een termijn van acht weken hierna 
      voor het bekend maken van een besluit op de aanvraag (het 8+8-weken model) passend. 
    
    
    7. De rechtbank stelt vast dat van eiser op 2 februari 2022 een aanmeldgehoor is afgenomen, waarbij zijn asielmotief is besproken. Niet is gebleken dat eiser nader zal moeten worden gehoord. De rechtbank zal daarom bepalen dat verweerder thans binnen acht weken na de dag waarop de uitspraak wordt verzonden een besluit aan eiser bekendmaakt.
    
    8. Uit de uitspraak van de Afdeling van 30 november 2022 volgt dat artikel 1 van de Tijdelijke wet, zoals die luidt sinds 11 juli 2021, onverbindend is, voor zover daarin is bepaald dat de artikelen 8:55d, tweede lid, en 8:72, zesde lid, van de Awb niet van toepassing zijn op besluiten op aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28, eerste lid, van de Vw 2000. Dit betekent dat de bestuursrechter óók in asielprocedures, indien het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit gegrond is en nog geen besluit is bekendgemaakt, bepaalt dat de staatssecretaris binnen de door hem gestelde termijn alsnog een besluit neemt en aan zijn uitspraak een nadere dwangsom verbindt voor iedere dag dat de staatssecretaris in gebreke blijft de uitspraak na te leven. 
    
    9. De rechtbank zal gelet hierop bepalen dat verweerder een dwangsom verbeurt voor 
    elke dag dat hij in gebreke blijft deze uitspraak na te leven ter hoogte van € 100 per dag met een maximum van € 7.500. 
    
    10. Eiser heeft ook verzocht om een bestuurlijke dwangsom vast te stellen. De Tijdelijke wet opschorting dwangsommen IND (Tijdelijke wet) sluit uit dat de artikelen 4:17 tot en met 4:19 en 8:55c van de Awb worden toegepast op besluiten op asielaanvragen. Om die reden kan verweerder aan eiser geen bestuurlijke dwangsommen verbeuren. De Afdeling heeft verder bij diezelfde uitspraak van 30 november 2022 geoordeeld dat artikel 1 van de Tijdelijke wet, voor zover het de uitsluiting van bestuurlijke dwangsommen betreft, niet in strijd is met het doeltreffendheidsbeginsel en evenmin met het gelijkwaardigheidsbeginsel. Dit heeft tot gevolg dat verweerder geen dwangsommen verschuldigd is.
    
    11. De rechtbank ziet aanleiding om verweerder te veroordelen in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten worden op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vastgesteld op € 418,50 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift met een waarde per punt van € 837,- met een wegingsfactor 0,5). De rechtbank is van oordeel dat de wegingsfactor ‘licht’ van toepassing is aangezien het beroep alleen ziet op het niet tijdig nemen van een besluit.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    - verklaart het beroep gegrond;
    - vernietigt het met een besluit gelijk te stellen niet tijdig nemen van een besluit;
    - draagt verweerder op om binnen acht weken na de dag van verzending van deze
    uitspraak alsnog een besluit bekend te maken op de asielaanvraag van eiser;
    - bepaalt dat verweerder aan eiser een dwangsom van € 100 (honderd euro)
    
      verbeurt voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde termijn overschrijdt, met
      een maximum van € 7.500 (vijfenzeventighonderd euro);
    
    - veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten tot een bedrag van
    € 418,50 (vierhonderdachttien euro en vijftig cent).
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. S.D.C.J. Verheezen, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Bent u het niet eens met deze uitspraak?
      
      Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de rechtbank waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een verzetschrift. U moet dit verzetschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven. Als u graag een zitting wilt waarin u uw verzetschrift kunt toelichten, kunt u dit in uw verzetschrift vermelden. 
      
    
  
  
     Uitspraak van 8 juli 2020, ECLI:NL:RVS:2020:1560.
  
  
     Dit volgt ook uit artikel 31, tweede lid, richtlijn 2013/32/EU (de Procedurerichtlijn).
  
  
     ECLI:NL:RVS:2022:3353.
  
  
     Tijdelijke wet opschorting dwangsommen IND.
  
  
     Vreemdelingenwet 2000.