ECLI:NL:RBDHA:2023:2080, Rechtbank Den Haag, 17-02-2023, NL23.1559
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-02-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Dublin Frankrijk, claimakkoord, ontvangstbevestiging, ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL23.1559
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam], eiser
    
      v-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. R.E.J.M. van den Toorn),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    (gemachtigde: mr. C.W.M. van Breda).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 16 januari 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen, omdat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep, tezamen met de zaak NL23.1560, op 15 februari 2023 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedatum] en de Soedanese nationaliteit te bezitten. Hij heeft op 5 september 2022 een asielaanvraag in Nederland ingediend. 
    
    2. Verweerder heeft eisers asielaanvraag niet in behandeling genomen op grond van artikel 30, eerste lid, van de Vw. Volgens verweerder zijn de autoriteiten van Frankrijk verantwoordelijk voor de behandeling van de asielaanvraag, omdat eiser al eerder in Frankrijk een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Verweerder heeft een verzoek om terugname gedaan op grond van artikel 18, eerste lid, aanhef en onder d, van de Dublinverordening. Door hierop niet binnen twee weken te reageren geldt dit verzoek als aanvaard op grond van artikel 25, tweede lid, van de Dublinverordening.
    
    3. Eiser voert in beroep aan dat niet is aangetoond dat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag van eiser, immers is niet aangetoond dat het digitale terugnameverzoek daadwerkelijk bij de Franse autoriteiten is ingediend en ontvangen. Het enkele verstrijken van de reactietermijn van twee weken is dan ook onvoldoende om de verantwoordelijkheid van Frankrijk vast te stellen. Daarnaast vreest eiser dat zijn herhaalde aanvraag in Frankrijk opnieuw zal worden afgewezen en dat Frankrijk zich niet aan zijn internationale verplichtingen zal houden.
    
    
      De rechtbank oordeelt als volgt. 
    
    
    4. Verweerder heeft terecht overwogen dat Frankrijk verantwoordelijk is voor de inhoudelijke behandeling van de asielaanvraag van eiser. Verweerder wijst hiervoor terecht naar het claimverzoek van 23 september 2022, waarin aan de Franse autoriteiten is gevraagd eiser terug te nemen. Via Dublinet is dezelfde dag hiervan een ontvangstbevestiging binnen gekomen. Hieruit maakt de rechtbank op dat het claimverzoek daadwerkelijk bij de Franse autoriteiten is ingediend en ontvangen. Gelet op artikel 25, het tweede lid, van de Dublinverordening geldt dit verzoek als aanvaard indien de Franse autoriteiten niet binnen twee weken reageren. Hiermee komt de verantwoordelijkheid van Frankrijk vast te staan.
    
    5. Verder mag verweerder op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel er vanuit gaan dat Frankrijk zijn verdragsverplichtingen nakomt. Het is aan eiser om aannemelijk te maken dat dit in zijn geval niet zo is. Eiser is hier niet in geslaagd. 
    
    6. Verweerder heeft terecht overwogen dat Frankrijk met het (fictieve) claimakkoord heeft gegarandeerd de asielaanvraag van eiser in behandeling te nemen met inachtneming van de Europese asielrichtlijnen. Dat eisers eerdere asielaanvragen zijn afgewezen in Frankrijk, maakt niet dat niet langer van dit uitgangspunt kan worden uitgegaan.  
    
    7. Het beroep is ongegrond.
    
    8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. S.C. Spruijt, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
    
    
    
      De uitspraak bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000. 
  
  
     Verordening (EU) nr. 604/2013. 
  
  
     ECLI:NL:RVS:2022:12337.