ECLI:NL:RBDHA:2021:11976, Rechtbank Den Haag, 04-11-2021, AWB - 20 _ 5739
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2021-11-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: BPM, bevoegdheid, hoorplicht, schending artikel 8:42 Awb, strijdigheid regelgeving met Unierecht, bewijslast, Co2, 
        bijstelling marktsituatie dealersituatie, leeftijdskorting, verschil in betalingsmodaliteiten en rentevergoeding.

Rechtbank DEN HAAG
  
  
    Team belastingrecht
  
  
    zaaknummer: SGR 20/5739
  
  
    proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 
    4 november 2021 in de zaak tussen
    
  
  
    
      [eiseres] B.V., gevestigd te [vestigingsplaats] , eiseres(gemachtigde: A.F.M.J. Verhoeven),
    
    
      en
    
    
  
  
    de inspecteur van de Belastingdienst, verweerder.
    
    
  
  
    De bestreden uitspraak op bezwaar 
    De uitspraak van verweerder van 14 augustus 2020 op het bezwaar van eiseres tegen de      voldoening op aangifte van belasting van personenauto’s en motorrijwielen (Bpm).
    
    
  
  
    Zitting 
    
      Het onderzoek ter zitting heeft door middel van een Skype-zitting plaatsgevonden op
      21 oktober 2021. Namens eiseres heeft haar gemachtigde daaraan deelgenomen, bijgestaan door [A] . Namens verweerder heeft [B] daaraan deelgenomen, bijgestaan door [C] .
    
    
    
      Op de zitting zijn tevens de beroepen van eiseres behandeld met de zaaknummers 
      SGR 20/5602 tot en met SGR 20/5613.
    
    
  
  
    Beslissing
    De rechtbank:
    - verklaart het beroep gegrond;
    - vernietigt de uitspraak op bezwaar;
    - draagt verweerder op een teruggaaf te verlenen van € 1.945 en daarover overeenkomstig   
    
        het bepaalde in artikel 30ha van de Algemene wet inzake rijksbelastingen    
        belastingrente te vergoeden;
    
    - bepaalt dat deze uitspraak in zoverre in de plaats treedt van de vernietigde 
      uitspraak op bezwaar;
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 1.598;
    - draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 354 aan eiseres te vergoeden;
    - bepaalt dat de termijn voor de vergoeding van de wettelijke rente gaat lopen vanaf vier 
      weken na de datum van deze uitspraak.
    
  
  
    Overwegingen
    1. Eiseres heeft aangifte Bpm gedaan voor de registratie in het Nederlandse kentekenregister van een Lamborghini Urus 4.0 V8 (de auto) met als datum van eerste toelating 10 oktober 2018. Op 10 februari 2020 heeft eiseres de volgens de aangifte verschuldigde Bpm van € 36.107 voldaan. De verschuldigde Bpm is berekend op basis van een Eurotax koerslijst. 
    
    2. In geschil is of verweerder de hoorplicht heeft geschonden, of eiseres teveel Bpm op de aangifte heeft voldaan en wie daarvan de bewijslast heeft.
    
    
      
        Bevoegdheid
      
    
    3. Het is aan de nationale rechter een inhoudelijke beslissing op het aanhangige geschil te geven. Al hetgeen eiseres in dit kader heeft aangevoerd en de jurisprudentie waarnaar zij daarbij heeft verwezen, geeft de rechtbank geen aanleiding voor een ander oordeel.
    
    
      
        Schending hoorplicht
      
    
    4. Eiseres is bij brief van 29 juni 2020 uitgenodigd voor een hoorgesprek op 
    
      9 juli 2020. Bij die uitnodiging zit een lijst met zaken die bij dat gesprek aan de orde zullen komen en daaruit blijkt dat ook de auto daar besproken zou worden. In de uitnodiging staat dat indien eiseres de dossiers voor deze hoorzitting nog wil inzien, zij daarvoor een afspraak kan maken en dat die dossiers vanaf 29 juni 2020 ter inzage liggen. Ook staat in de uitnodiging dat op de dag van het hoorgesprek geen inzage mogelijk is. Eiseres heeft van deze mogelijkheid de dossiers in te zien, geen gebruik gemaakt. Niet in geschil is dat op 
      9 juli 2020 daadwerkelijk een gesprek heeft plaatsgevonden en dat de gemachtigde van eiseres daar ook is verschenen. Eiseres heeft dus de gelegenheid gehad zich over de auto uit te laten. Dat de gemachtigde van eiseres om hem moverende redenen heeft besloten daar geen gebruik van te maken, komt voor rekening en risico van eiseres. Dat betekent dat geen sprake is van schending van de hoorplicht. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat in de uitnodiging en de daaraan voorafgaande brieven van 25 juni 2020 en 8 juni 2020 is vermeld dat de dossiers op 5 juni 2020 digitaal aan eiseres ter beschikking zijn gesteld en dat eiseres hierop niet heeft gereageerd. 
    
    
    
      
        Schending artikel 8:42 Algemene wet bestuursrecht (Awb)
      
    
    5. Eiseres heeft in de pleitnota aangevoerd dat verweerder op grond van artikel 8:42 van de Awb het Certificaat van Overeenstemming en de Duitse brief had moeten overleggen. Verweerder heeft ter zitting verklaard niet over deze stukken te beschikken en toegelicht dat eiseres die stukken heeft moeten overleggen bij de keuring door de RDW. De RDW heeft de gegevens als vermeld op die stukken vervolgens overgenomen op het tot de gedingstukken behorende formulier “Samenvatting vastgestelde gegevens n.a.v. voertuigbeoordeling” (het formulier). Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat het Certificaat van Overeenstemming en de Duitse brief stukken zijn die zich bevinden onder derden, zodat het geen op de zaak betrekking hebbende stukken zijn waarop artikel 8:42 van de Awb ziet. Het standpunt van eiseres dat verweerder deze gegevens moet inbrengen, volgt de rechtbank dan ook niet.
    
    
      
        Strijdigheid regelgeving met Unierecht
      
    
    6. De heffing van een binnenlandse registratiebelasting als de Bpm is niet in strijd met het Unierecht. Aangezien in de Nederlandse regelgeving op het terrein van de Bpm geen onderscheid wordt gemaakt al naar gelang de herkomst van de auto’s, is die regelgeving als zodanig niet in strijd is met het Unierecht.
    
    
      
        Bewijslast
      
    
    7. Uit de arresten van de Hoge Raad van 12 mei 2017 en 17 januari 2020 volgt dat op de belastingplichtige die zich beroept op een vermindering van de door hem op aangifte voldane Bpm, de plicht rust om feiten te stellen en, zo nodig, aannemelijk te maken die kunnen leiden tot een vermindering van de verschuldigde belasting. De enkele stelling dat de nationale wettelijke bepalingen in strijd zijn met het Unierecht, is daarvoor onvoldoende.
    
    
      
        CO2
      
    
    8. De rechtbank stelt vast dat op het formulier zowel een WLTP CO2-uitstoot van 325 g/km als een NEDC CO2-uitstoot van 292 g/km staat vermeld. Gezien de onder 5 beschreven werkwijze van de RDW ziet de rechtbank geen aanleiding niet uit te gaan van die gegevens. In de aangifte heeft eiseres een CO2-uitstootwaarde van 292 g/km vermeld. Eiseres veronderstelt dat deze uitstootwaarde de vanuit de WLTP-methode teruggerekende uitstoot betreft (de NEDC-2-uitstoot). Volgens eiseres blijkt uit TNO-onderzoek en onderzoek van KPMG (de onderzoeken) dat de NEDC-2-uitstoot structureel hoger ligt dan de CO2-uitstoot van vergelijkbare voertuigen die zijn getest volgens de oorspronkelijke NEDC-methode, zodat de verschuldigde Bpm op een te hoog bedrag is berekend. Daarmee heeft eiseres niet aannemelijk gemaakt dat zij in de aangifte van een te hoge CO2-uitstoot is uitgegaan. De enkele verwijzing naar de onderzoeken is daarvoor onvoldoende. De conclusies van dergelijke algemene en brede onderzoeken kunnen namelijk niet rechtstreeks worden toegepast op de hier in geding zijnde auto. Eiseres heeft ook geen stukken overgelegd waaruit de juistheid van haar stelling zou kunnen worden afgeleid. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding niet uit te gaan van de CO2-uitstoot zoals die in de aangifte is vermeld. De rechtbank neemt daarbij verder het arrest van de Hoge Raad van 3 april 2020 in aanmerking waaruit volgt dat wanneer de CO2-uitstoot van het te registreren motorvoertuig vaststaat, die CO2-uitstoot voor de heffing van Bpm een gegeven kenmerk is en niet meer als variabele kan worden aangevoerd om eerder in Nederland geregistreerde motorvoertuigen met een lagere CO2-uitstoot als soortgelijk te beschouwen in de zin van artikel 110 VWEU.
    
    
      
        Bijstelling marktsituatie dealersituatie
      
    
    9. Eiseres heeft in de pleitnota gesteld dat op de handelsinkoopwaarde van de auto een aanvullende correctie moet worden toegepast vanwege de marktsituatie en de dealersituatie. Verweerder heeft dit ter zitting erkend. Volgens de berekening van eiseres in de pleitnota dient de handelsinkoopwaarde te worden verminderd met € 4.234. Nu verweerder ter zitting heeft verklaard geen reden te hebben om te twijfelen aan de berekening van eiseres, zal de rechtbank van dit bedrag uitgaan. De handelsinkoopwaarde dient daarom te worden verminderd van € 161.914 naar € 157.680. Dit leidt tot een wijziging in het afschrijvingspercentage van 48,20% naar 49,55%.
    
    
      
        Leeftijdskorting
      
    
    10. Tussen partijen is niet langer in geschil dat recht bestaat op extra leeftijdskorting op grond van het Kaderbesluit van 16 juni 2015. Ten tijde van de aangifte (4 februari 2020) was de auto 15 maanden en 25 dagen oud. Op het moment van de tenaamstelling (26 februari 2020) was de auto 16 maanden en 16 dagen oud. Dit betekent dat recht bestaat op een extra leeftijdskorting van 1,44%. 
    Verschuldigde Bpm
    11. Gelet op het voorgaande bedraagt de door eiseres verschuldigde Bpm € 34.162 (bruto Bpm € 69.705 * 50,99% (49,55% + 1,44%)). Eiseres heeft op aangifte € 36.107 voldaan, zodat recht bestaat op een teruggaaf van € 1.945.
    
    
      
        Rentenadeel door verschil in betalingsmodaliteiten
      
    
    12. Uit artikel 26 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr) volgt dat een beroep tegen de voldoening op aangifte uitsluitend betrekking kan hebben op de hoogte van de materiële belastingschuld. De door eiseres gestelde renteschade vindt niet zijn grondslag in de hoogte van de verschuldigde belasting maar in het moment van de betaling daarvan. Voor het rentenadeel dat eiseres stelt te ondervinden van de eerdere betaling, dient eiseres zich dan ook tot de civiele rechter te wenden.
    
    
      
        Rentevergoeding over teruggaaf
      
    
    13. Ingevolge het bepaalde in artikel 30ha van de Awr dient verweerder over de teruggaaf belastingrente te vergoeden. Tussen partijen is niet in geschil dat eiseres in eerste instantie voor de auto meer Bpm heeft voldaan dan zij volgens het Unierecht verschuldigd was en dat onder die omstandigheden eiseres op grond van het arrest van het HvJ van de EU van 18 april 2013 (Irimie arrest) aanspraak kan maken op een rentevergoeding over een ander tijdvak dan volgt uit het bepaalde in hoofdstuk VA van de Awr. Voor zover daardoor aanspraak bestaat op een hoger bedrag aan rentevergoeding dan voortvloeit uit hoofdstuk VA van de Awr, dient eiseres zich echter op de voet van artikel 28c van de Invorderingswet (Iw) te wenden tot de ontvanger. 
    
    14. Uit het Irimie arrest volgt dat het een aangelegenheid van nationaal recht is van elke lidstaat om de voorwaarden vast te stellen waaronder de rentevergoeding moet worden betaald die een lidstaat verschuldigd is omdat belasting in strijd met het Unierecht is geheven (Irimie-rente). Het is vaste jurisprudentie dat dergelijke nationale procedureregels niet ongunstiger mogen zijn dan die voor soortgelijke nationale vorderingen gelden (gelijkwaardigheidsbeginsel) en dat zij de uitoefening van de door het Unierecht verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk mogen maken (doeltreffendheidsbeginsel). Het enkele feit dat eiseres zich voor de vergoeding van de Irimie-rente moet wenden tot een ander onderdeel van de Belastingdienst, maakt niet dat de nationale regelgeving ongunstiger is dan die voor bijvoorbeeld de vergoeding van belastingrente of invorderingsrente op grond van andere artikelen uit de Iw. Evenmin kan gesteld worden dat de uitoefening van het door de rechtsorde van de Unie verleende recht op rentevergoeding aldus in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk wordt (zie ook Hoge Raad van 13 april 2018). De wetgever heeft er dan ook voor mogen kiezen deze rentevergoeding via de ontvanger te laten lopen (Hoge Raad van 3 maart 2017). De rechtbank volgt eiseres daarom niet in haar stelling dat verweerder die rente dient te vergoeden.
    
    
      
        Conclusie 
      
    
    15. Gelet op wat hiervoor is overwogen, is het beroep gegrond verklaard.
    
    
    
      
        Verzoek prejudiciële vragen
      
    
    16. De rechtbank ziet in al hetgeen eiseres heeft aangevoerd geen reden om prejudiciële vragen aan het HvJ EU te stellen.
    
    
      
        Griffierecht
      
    
    17. Nu verweerder is opgedragen het betaalde griffierecht aan eiseres te vergoeden, behoeft de stelling van eiseres dat de hoogte van het griffierecht moet worden afgestemd op de hoogte van de onderliggende vordering geen behandeling.
    
    
      
        Rentevergoeding over griffierecht
      
    
    18. Eiseres heeft aanspraak gemaakt op vergoeding van rente ter zake van het griffierecht. Voor een rentevergoeding over het griffierecht bestaat geen aanleiding op grond van het nationale recht. Ook het Unierecht dwingt niet tot vergoeding van dergelijke rente (vgl. Hoge Raad 19 april 2019). De rechtbank honoreert die aanspraak wel in zoverre dat recht bestaat op een vergoeding van wettelijke rente indien het griffierecht niet aan eiseres wordt uitbetaald binnen vier weken na de datum van deze uitspraak. Dit heeft ook te gelden voor de overige op grond van deze uitspraak aan eiseres te betalen vergoedingen.
    
    
      
        Proceskosten
      
    
    19. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiseres gemaakte kosten van bezwaar. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.598 (1 punt voor het indienen van het bezwaarschrift, 1 punt voor het verschijnen ter hoorzitting met een waarde per punt van € 265, 1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 534 en een wegingsfactor 1).
    
    20. Voor een integrale proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding. Uit de gedingstukken en hetgeen eiseres heeft gesteld, valt niet op te maken dat verweerder zodanig ernstig onzorgvuldig heeft gehandeld dat daarin grond is gelegen om van de forfaitaire regeling voor de kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand af te wijken. Van bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 2, derde lid, van het Bpb is dan ook niet gebleken. Al hetgeen eiseres overigens heeft aangevoerd, maakt ook niet dat daarvan sprake is. Uit het Unierecht volgt dat nationale bepalingen op procesrechtelijk gebied er niet toe mogen leiden dat de verwezenlijking van de aanspraken die een belanghebbende aan het unierecht kan ontlenen, onmogelijk of uiterst moeilijk wordt. Het enkele feit dat de vergoeding van proceskosten waarop ingevolge het Bpb aanspraak kan worden gemaakt, wellicht de werkelijk gemaakte kosten slechts voor een deel dekt, is onvoldoende om te concluderen dat het Bpb in strijd is met het bepaalde in artikel 47 van het Handvest.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. G.J. Ebbeling, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. H.J. Habetian, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 
      4 november 2021.
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						rechter
    
    
    
    
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht), Postbus 20302, 
      2500 EH Den Haag.
    
    
  
  
     Zie bijvoorbeeld: HvJ EU, 27 januari 2021, ECLI:EU:C:2021:68
  
  
     ECLI:NL:HR:2017:847
  
  
     ECLI:NL:HR:2020:63
  
  
     ECLI:NL:HR:2020:561
  
  
     Nr. BLKB2015/642M
  
  
     ECLI:EU:C:2013:250
  
  
     ECLI:NL:HR:2018:583
  
  
     ECLI:NL:HR:2017:341
  
  
     ECLI:NL:HR:2019:623