ECLI:NL:CRVB:2023:189, Centrale Raad van Beroep, 25-01-2023, 21/598 WIA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2023-01-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: WGA-uitkering terecht beëindigd. Voldoende medische en arbeidskundige grondslag.

21598 WIA 
    
    
    
      Datum uitspraak: 25 januari 2023
    
    
    
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 3 februari 2021, 20/921 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellant] te [woonplaats] (appellant)
    
    
    
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    
    
    
      PROCESVERLOOP
    
    
    
      Namens appellant heeft mr. E. Akdeniz, advocaat, hoger beroep ingesteld en nadere stukken ingediend.
    
    
    
      Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Op 23 september 2021 heeft het onderzoek ter zitting (via videobellen) plaatsgevonden.
      Appellant is niet verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door P.J.L.H. Coenen.
    
    
    
      Vervolgens heeft de Raad bij uitspraak van 28 oktober 2021 de aangevallen uitspraak bevestigd.
    
    
    
      Bij uitspraak van 7 april 2022 heeft de Raad de uitspraak van 28 oktober 2021 vervallen verklaard omdat de Raad ten onrechte heeft nagelaten het verzoek om wijziging van de zittingsdatum namens gemachtigde van appellant in behandeling te nemen waardoor er voor (de gemachtigde van) appellant geen mogelijkheid was zijn zaak ter zitting te bepleiten. Daarbij heeft de Raad bepaald dat de zaak door een andere kamer opnieuw zal worden behandeld. 
    
    
    
      Vervolgens heeft appellant zijn nadere hoger beroepsgronden ingestuurd.
    
    
    
      Op 14 december 2022 is de zaak – door een andere kamer – behandeld. Namens appellant is mr. Akdeniz verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. R.E.J.P.M. Rutten. 
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
      1.1.
      
        Appellant werkte tot 16 december 2013 als koerier voor 52 uur per week. Daarna ontving
        hij een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW). Op 6 maart 2014 heeft hij zich
        vanuit de WW ziek gemeld met lichamelijke klachten. Daarna was sprake van psychische
        klachten. Het Uwv heeft appellant met ingang van 3 maart 2016 een loongerelateerde
        WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA)
        toegekend. De mate van arbeidsongeschiktheid is daarbij vastgesteld op 100%. De uitkering is
        per 5 maart 2017 omgezet in een WGA-loonaanvullingsuitkering.
      
      
    
    
      1.2.
      
        In verband met een herbeoordeling heeft appellant het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze arts heeft in zijn rapport van 24 juli 2019 vastgesteld dat appellant belastbaar is met inachtneming van de beperkingen die hij heeft neergelegd in een
        Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 23 juli 2019. Een arbeidsdeskundige heeft
        vervolgens op 21 augustus 2019 functies geselecteerd en op basis van de drie functies met de
        hoogste lonen de mate van arbeidsongeschiktheid berekend op 24,56%.
      
      
    
    
      1.3.
      
        Het Uwv heeft bij besluit van 22 augustus 2019 vastgesteld dat appellant met ingang van
        23 oktober 2019 geen recht meer heeft op een WIA-uitkering, omdat hij minder dan 35%
        arbeidsongeschikt is.
      
      
    
    
      1.4.
      
        Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 9 maart
        2020 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan dit besluit liggen ten grondslag een rapport
        van 17 januari 2020 van een verzekeringsarts bezwaar en beroep, een aangescherpte FML van
        24 januari 2020 en een rapport van 6 maart 2020 van een arbeidsdeskundige bezwaar en
        beroep. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft appellant aanvullend beperkt geacht
        voor het omgaan met conflicten (item 2.8 van de FML) en heeft vastgesteld dat het
        bovenhands werken gemaximeerd moet worden op de normaalwaarde (niet bovennormaal). In
        de FML van 24 januari 2020 heeft hij op item 5.7 Boven schouderhoogte actief zijn vermeld:
        ‘0 normaal, (..) Toelichting: Niet bovennormaal (links)’. Vervolgens heeft de
        arbeidsdeskundige bezwaar en beroep vastgesteld dat appellant ondanks de aangescherpte
        FML van 24 januari 2020 geschikt is voor de eerder geselecteerde functies. Verder heeft hij
        de signaleringen toegelicht en in verband met een bijstelling van de maatgevende arbeid
        (waardoor ook de reductiefactor is gewijzigd) het arbeidsongeschiktheidspercentage
        gewijzigd vastgesteld op 23,06.
      
      
    
    
      2.1.
      
        Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Volgens de rechtbank is het medisch oordeel
        zorgvuldig geweest. De verzekeringsarts heeft het dossier bestudeerd en heeft appellant
        tijdens zijn spreekuur psychisch en lichamelijk onderzocht. De verzekeringsarts bezwaar en
        beroep heeft de rapporten van de revalidatieartsen F. Scheurs (Scheurs) van 25 september 2019 en V. Voerman (Voerman) van 8 oktober 2019 in zijn beoordeling betrokken. Volgens de rechtbank hoefde de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen aanvullend onderzoek te verrichten en is niet gebleken dat zijn rapport inconsistenties bevat of onvoldoende is gemotiveerd.
      
      
    
    
      2.2.
      
        Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Uwv de belastbaarheid van appellant niet
        onjuist ingeschat. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft de medische informatie van de
        revalidatieartsen Scheurs en Voerman in zijn beoordeling betrokken. Verder heeft deze
        verzekeringsarts op 27 november 2020 in reactie op de brieven van psycholoog E. Verhees
        van 3 februari 2020 en 26 oktober 2020 en dus van na de datum in geding, geconcludeerd dat
        daaruit niet blijkt dat hij onvoldoende rekening heeft gehouden met de psychische klachten
        van appellant. Hij heeft over de door de huisarts ingevulde FML opgemerkt dat het uitsluitend
        de taak is van de verzekeringsarts om de beperkingen van een verzekerde vast te stellen en
        neer te leggen in een FML. Bovendien blijkt nergens uit dat de opmerkingen bij de FML
        daadwerkelijk door de huisarts zijn gemaakt omdat een (naam)stempel en een handtekening
        ontbreekt. De rechtbank heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep in deze conclusies
        gevolgd. Volgens de rechtbank kunnen beperkingen in beginsel slechts worden aangenomen
        als daaraan een medische geobjectiveerde aandoening ten grondslag ligt. De eigen opvatting
        van appellant over de ervaren beperkingen zijn niet doorslaggevend. De rechtbank heeft het
        verzoek van appellant om een deskundige te benoemen afgewezen omdat de daarvoor
        benodigde twijfel aan de medische beoordeling van het Uwv ontbreekt.
      
      
    
    
      2.3.
      
        Uitgaande van de juistheid van de vastgestelde medische beperkingen, heeft de rechtbank
        geen grond gezien voor het oordeel dat de geselecteerde functies niet voor appellant geschikt
        zijn. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft de signaleringen van een afdoende
        adequate toelichting voorzien.
      
      
    
    
      3.1.
      
        Appellant heeft in hoger beroep aangevoerd dat hij meer beperkt is dan door het Uwv is
        aangenomen en dat de arbeidsdeskundige daardoor is uitgegaan van onjuiste informatie. Hij is
        volledig arbeidsongeschikt en niet in staat om de geselecteerde functies te verrichten. In zijn aanvullend hoger beroepschrift van 4 december 2022 heeft hij de gronden die hij eerder in beroep heeft aangevoerd, herhaald. 
      
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft een bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit.
      
      
        4. De Raad oordeelt als volgt.
      
      
    
    
      4.1.
      
        In geschil is of het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant in de zin van de
        Wet WIA terecht met ingang van 23 oktober 2019 heeft vastgesteld op minder dan
        35% en terecht de WGA-uitkering van appellant per die datum heeft beëindigd.
      
      
    
    
      4.2.
      
        Wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd is een herhaling van wat hij in beroep
        naar voren heeft gebracht. Appellant heeft in hoger beroep zijn standpunt niet nader
        onderbouwd. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag
        gelegde overwegingen. Daaraan wordt nog toegevoegd dat anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, de Raad van oordeel is dat het in beroep door appellant ingestuurde exemplaar van de FML waarop opmerkingen zijn gemaakt, afkomstig is van de huisarts van appellant. Desgevraagd heeft de gemachtigde van appellant namelijk ter zitting verklaard dat deze FML van de huisarts van appellant afkomstig is, wat ook blijkt uit het daarop vermelde faxnummer.
      
      
    
    
      4.3.
      
        Uit 4.2 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden
        bevestigd.
      
      
      
        5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding. 
      
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door E.W. Akkerman, in tegenwoordigheid van E.X.R. Yi als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 25 januari 2023.
    
    
    
    
    
      					(getekend) E.W. Akkerman
    
    
    
    
    
      					(getekend) E.X.R. Yi