ECLI:NL:RBDHA:2023:5238, Rechtbank Den Haag, 13-04-2023, NL23.9565
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-04-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring volgberoep. Marokko. Zicht op uitzetting en voldoende voortvarend gehandeld. Beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Groningen
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL23.9565
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam] , eiser,
    
      geboren op [geboortedatum] ,
      van Marokkaanse nationaliteit, 
      V-nummer: [V-nummer] ,
      (gemachtigde: mr. H.A. Limonard),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    (gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Verweerder heeft op 23 november 2022 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
    
    
    
      Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd. 
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 7 april 2023 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn met bericht van verhindering niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten. 
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
    
    2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 20 januari 2023 (in de zaak NL23.1138) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom staat nu alleen ter beoordeling of sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 20 januari 2023 de maatregel van bewaring rechtmatig is.
    
    3. Eiser betoogt dat er geen zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn bestaat. Eiser meent dat er in feite niets is veranderd sinds de Marokkaanse autoriteiten weer volledig meewerken. Cijfers van uitzettingen ontbreken en er zijn geen verbeteringen zichtbaar. Daarnaast betoogt eiser dat verweerder niet voortvarend heeft gewerkt. Uit de M120 blijkt dat de regievoerder op 29 maart 2023 na een eerder navragen bij DIA heeft gerappelleerd. De DIA heeft hierop gereageerd en aangegeven dat het voor het consulaat geen verschil uitmaakt of iemand wel of geen bezwaar heeft tegen een presentatie en dat dit niet van invloed is op de planning van presenteren. Verweerder heeft pas na 1,5 maand gerappelleerd. Eiser verwijt DIA dat niet direct DT&V nader is geïnformeerd. 
    
    4. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende voortvarend aan de uitzetting werkt en dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn bestaat. Verweerder heeft sinds het sluiten van het onderzoek op 27 januari 2023 en op 29 maart 2023 een vertrekgesprek met eiser gevoerd. Verder heeft verweerder sinds het sluiten van het onderzoek op 3 februari 2023, 24 februari 2023 en 15 maart 2023 schriftelijk gerappelleerd op de lp-aanvraag. De rechtbank acht deze gang van zaken voldoende voortvarend.
    
    
      4.1.
      Naar het oordeel van de rechtbank bestaan er voorts geen aanknopingspunten voor het oordeel dat Marokko in algemene zin lp’s weigert te verstrekken, of voor eiser in het bijzonder geen lp zal worden afgegeven, waardoor zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn kan worden aangenomen. Nu verweerder voor een presentatie bovendien afhankelijk is van de Marokkaanse autoriteiten, en in dat verband ook regelmatig wordt gerappelleerd, kan de omstandigheid dat er nog geen presentatie heeft plaatsgevonden niet leiden tot een ander oordeel. Uit de M120 volgt dat, zie d.d. 29 maart 2023, navraag gedaan is bij DIA of het laissez passer (lp)-onderzoek onder de aandacht kan worden gebracht bij het Marokkaanse consulaat. Op 6 februari 2023 is gevraagd door de regievoerder of eiser misschien vervroegd kan worden gepresenteerd, hij wil niet terug, maar heeft geen bezwaar tegen een presentatie. DIA heeft teruggekoppeld dat dit voor het consulaat geen verschil maakt in de planning van de presentaties. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat het wel verschil kan maken (bij het inplannen van een presentatie) als eiser aangeeft zelf terug te willen keren. Het enkele feit dat eiser heeft aangegeven mee te willen werken aan een presentatie is niet voldoende voor het verkrijgen van voorrang. Verder volgt uit de vertrekgesprekken dat eiser niet wil meewerken aan terugkeer naar Marokko, eiser wil naar Frankrijk waar hij weer aan het werk wil als schilder en waar zijn familie verblijft. Zoals volgt uit de Afdelingsuitspraken van 13 januari 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:85) en van 2 augustus 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:2210) mag van eiser worden verwacht dat hij actief en volledig meewerkt aan zijn uitzetting. Nu eiser zijn uitzetting belemmert is daarmee in beginsel het zicht op uitzetting al gegeven. Naar het oordeel van de rechtbank komt het voor rekening en risico van eiser dat de bewaring voortduurt, omdat hij niet aan zijn meewerkplicht voldoet. 
      
      5. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van
      
        Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858, gehouden is
        ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden in het kader van de voortduring van de
        maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet
        de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring in de periode
        tussen het sluiten van het vorige onderzoek op 20 januari 2023 en het sluiten van het
        onderhavige onderzoek op 7 april 2023 op enig moment onrechtmatig was.
      
      
      6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
      
      7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Nieuwenhuis, rechter, in aanwezigheid van Z.P. de Wilde, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl. 
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.