ECLI:NL:RBDHA:2023:4545, Rechtbank Den Haag, 28-03-2023, NL23.8151
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-03-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Vervolgberoep IV bewaring. Beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL23.8151
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam], eiser
    
      V-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. R.M. Seth Paul),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
    (gemachtigde: S.H.F. Pols).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Verweerder heeft op 12 oktober 2022 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
    
    
    
      Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. 
    
    
    
      Eiser heeft hier bij schrijven van 20 maart 2023 op gereageerd. 
    
    
    
      Verweerder heeft desgevraagd een verweerschrift ingediend op 23 maart 2023.
    
    
    
      De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en heeft het onderzoek op 23 maart 2023 gesloten. 
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedatum] en de Marokkaanse nationaliteit te
    hebben.
    
    2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
    3. De rechtbank stelt voorop dat zij de maatregel van bewaring en het voortduren
    
      ervan al eerder heeft getoetst. Daarom staat nu alleen ter beoordeling of sinds het moment
      van het sluiten van het onderzoek in het laatste (vervolg)beroep, 10 februari 2023, de
      maatregel van bewaring rechtmatig is.
    
    
    4. Eiser voert aan dat de voortduring van zijn inbewaringstelling niet langer gerechtvaardigd is. Hiertoe voert hij het volgende aan. Er is niet langer sprake van actieve frustratie van zijn kant. Eiser heeft inmiddels vele pogingen gedaan om zijn vriend in Frankrijk te bereiken die zijn paspoort in zijn bezit heeft. Daarbij komt dat de Marokkaanse autoriteiten sinds 19 oktober 2022 in het bezit zijn van een kopie van een op eisers naam gesteld Marokkaans paspoort en sinds 5 januari 2023 in het bezit zijn van eisers vingerafdrukken. Gelet op het feit dat sindsdien tweeënhalve maand zijn verstreken en ondanks deze sterke aanknopingspunten door de Marokkaanse autoriteiten nog steeds geen laissez-passer is afgegeven, meent eiser dat de Marokkaanse autoriteiten blijkbaar aan hem geen laissez-passer willen afgeven. 
    
    5. De rechtbank stelt vast dat verweerder in zijn verweerschrift er terecht op heeft gewezen dat eiser zijn standpunt dat hij vele pogingen heeft gedaan om in contact te treden met zijn vriend in Frankrijk die in het bezit zou zijn van zijn paspoort, niet heeft onderbouwd. Ook heeft eiser niet onderbouwd dat het onmogelijk is om in het bezit te komen van zijn paspoort. Verder wijst verweerder er terecht op dat de vingerafdrukken van eiser door zijn eigen toedoen pas eerst op 5 januari 2023 aan de Marokkaanse autoriteiten konden worden overgelegd. De rechtbank is met verweerder van oordeel dat de sindsdien verstreken tijd, niet onevenredig lang is en dat hieruit niet de conclusie kan worden getrokken dat de Marokkaanse autoriteiten aan hem geen laissez-passer willen afgeven. Ook kan hieruit niet worden afgeleid dat verweerder niet langer voortvarend handelt.  
    
    6. Ook overigens is niet gebleken dat het voortduren van de maatregel van bewaring onrechtmatig is.
    
    7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
       verklaart het beroep ongegrond;
       wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. E.F. Bethlehem, rechter, in aanwezigheid van mr. N.M.L. van der Kammen, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde
      publicatie op www.rechtspraak.nl.
    
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
      
    
  
  
     Uitspraken van 28 oktober 2022, ECLI:NL:RBDHA:2022:11419, 9 december 2022,
    ECLI:NL:RBDHA:2022:13532, 5 januari 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:150, 17 februari 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:2115.