ECLI:NL:GHAMS:2021:1826, Gerechtshof Amsterdam, 22-06-2021, 23-003381-19
Gerechtshof Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2021-06-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: OM-appel na vrijspraak. Anders dan de rechtbank komt het hof tot een bewezenverklaring van jarenlange stelselmatige verkrachting door oom van zijn nichtje dat bij aanvang van die periode nog in haar tienerjaren was. Oplegging gevangenisstraf voor de duur van 32 maanden. Reiskosten voor bijwonen terechtzittingen door benadeelde partij komen gelet op art. 238 Rv niet voor vergoeding in aanmerking nu zij met bijstand van gemachtigde procedeerde

afdeling strafrecht
      parketnummer: 23-003381-19 
      datum uitspraak: 22 juni 2021 
    
    
    
      TEGENSPRAAK 
    
    
    
    
      Arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Holland (locatie Alkmaar) van 3 september 2019 in de strafzaak onder parketnummer 15-048349-18 tegen
    
    
    
      
        
          [verdachte]
        ,
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag 1] 1957, 
      adres: [adres ] .
    
    
    
    
      
        Onderzoek van de zaak
      
    
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 8 juni 2021 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv), naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.
    
    
    
      Het openbaar ministerie heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.
    
    
    
      Het hof heeft kennis genomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door de verdachte en de raadsvrouw naar voren is gebracht.
    
    
    
    
      
        Tenlastelegging
      
    
    
    
      Gelet op de in eerste aanleg door de rechtbank toegelaten wijziging is aan de verdachte tenlastegelegd dat:
    
    
    
  
  
    
      1
      hij op een of meerdere tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 19 september 1991 tot en met 31 november 1991 te [adres ] , gemeente [gemeente] , en/of elders in Nederland, 
    
    
      (telkens) door geweld en/of bedreiging met geweld een vrouw, te weten [benadeelde] (geboren op [geboortedag 2] 1979), heeft gedwongen met hem buiten echt vleselijke gemeenschap te hebben, 
    
    
    
      welk geweld en/of welke bedreiging met geweld (telkens) hierin bestond(en) dat hij, verdachte een en/of meermalen:
    
    - die [benadeelde] heeft vastgepakt en/of aan de arm(en) heeft meegetrokken/meegenomen naar een slaapkamer en/of
    - die [benadeelde] (vervolgens) op het bed heeft gegooid/gelegd en/of
    - ( vervolgens) de (onder)broek van die [benadeelde] naar beneden heeft gescheurd/gedaan en/of
    - de hand(en) van die [benadeelde] op het bed heeft geduwd en/of heeft vastgehouden en/of
    - die [benadeelde] de woord(en) heeft toegevoegd: “Als jij het niet doet dan pak ik je zus”, althans woorden van gelijke aard en/of strekking en/of
    - ( aldus) voor die [benadeelde] (telkens) een zodanig bedreigende situatie heeft doen ontstaan dat zij zich niet aan de seksuele handelingen met verdachte kon onttrekken en/of durfde te onttrekken; 
    
  
  
    
      2
      hij op een of meerdere tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 01 december 1991 tot en met 19 september 2001 te [adres ] , gemeente [gemeente] , en/of te IJmuiden en/of elders in Nederland, 
    
    
      (telkens) door geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) en/of bedreiging met geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) [benadeelde] ( [geboortedag 2] 1979) heeft gedwongen tot het ondergaan van (een) handeling(en) die bestond(en) uit of mede bestond(en) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [benadeelde] , hebbende verdachte (telkens) een en/of meermalen:
    
    - zijn, verdachtes, penis in de vagina van die [benadeelde] gebracht en/of gemeenschap gehad met die [benadeelde] en/of
    - zijn, verdachtes, vinger(s) in de vagina van die [benadeelde] gebracht en/of die [benadeelde] gevingerd en/of
    - die [benadeelde] zijn, verdachtes, penis in de mond laten brengen en/of die [benadeelde] hem, verdachte, laten pijpen, 
    
    
      en bestaande dat geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) en/of die bedreiging met geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) (telkens) hierin dat hij, verdachte, een en/of meermalen:
    
    - die [benadeelde] heeft vastgepakt en/of vastgehouden en/of een fysiek overwicht heeft gehad op die [benadeelde] en/of
    - die [benadeelde] de woorden heeft toegevoegd: “Als jij het niet doet dan pak ik je zus”, althans woorden van gelijke aard en/of strekking en/of
    - een groot leeftijdsverschil met die [benadeelde] heeft en/of de oom van die [benadeelde] is en/of (daardoor) een mentaal overwicht op die [benadeelde] heeft gehad en/of
    - die [benadeelde] de woorden heeft toegevoegd: “Niemand die je gelooft”, althans woorden van gelijke aard en/of strekking en/of
    
    - die [benadeelde] op haar fiets heeft klemgereden met zijn, verdachte’s, (bedrijfs) [auto] en/of met zijn, verdachte’s, (bedrijfs) [auto] op die [benadeelde] is afgereden en/of die [benadeelde] (vervolgens) in zijn (bedrijfs) [auto] heeft getrokken en/of laten plaatsnemen en/of vervolgens met die [benadeelde] in die [auto] naar een (afgelegen) bedrijventerrein is gereden en/of
    - ondanks dat die [benadeelde] telkens tegen verdachte “nee” heeft gezegd en/of hem heeft weggeduwd en/of tegen hem heeft geschreeuwd en/of boos op hem is geworden en/of heeft gehuild en/of heeft gedreigd aangifte te zullen doen, waarna hij, verdachte, zei “ze geloven je toch niet, het is jouw woord tegen het mijne”
    
    
      en/of (aldus) voor die [benadeelde] (telkens) een zodanig bedreigende situatie heeft doen ontstaan dat zij zich niet aan de seksuele handelingen met verdachte kon onttrekken en/of durfde te onttrekken.
    
    
    
      Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
    
    
      
        Vonnis waarvan beroep
      
    
    
    
      Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat het hof – anders dan de rechtbank – tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde komt.
      
      
        
      
      
        Bewezenverklaring
      
    
    
    
      Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat hij: 
    
    
    
  
  
    
      1
      op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 19 september 1991 tot en met 31 november 1991 in Nederland, 
    
    
      telkens door geweld en bedreiging met geweld [benadeelde] (geboren op [geboortedag 2] 1979), heeft gedwongen met hem buiten echt vleselijke gemeenschap te hebben, 
    
    
    
      welk geweld en welke bedreiging met geweld hierin bestonden dat hij, verdachte:
    
    - die [benadeelde] heeft vastgepakt en aan de arm heeft meegetrokken/meegenomen naar een slaapkamer en/of
    - die [benadeelde] vervolgens op het bed heeft gegooid/gelegd en/of
    - vervolgens de (onder)broek van die [benadeelde] naar beneden heeft gescheurd en/of
    - de hand van die [benadeelde] op het bed heeft geduwd en heeft vastgehouden en/of
    - die [benadeelde] de woorden heeft toegevoegd: “Als jij het niet doet dan pak ik je zus”, althans woorden van gelijke aard en strekking en/of
    - aldus voor die [benadeelde] telkens een zodanig bedreigende situatie heeft doen ontstaan dat zij zich niet aan de seksuele handelingen met verdachte kon onttrekken of durfde te onttrekken; 
    
  
  
    
      2
      op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 01 december 1991 tot en met 19 september 2001 in Nederland, 
    
    
      telkens door geweld of andere feitelijkheden en bedreiging met geweld of andere feitelijkheden [benadeelde] (geboren op [geboortedag 2] 1979) heeft gedwongen tot het ondergaan van handelingen die bestonden of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [benadeelde] , hebbende verdachte meermalen:
    
    - zijn, verdachtes, penis in de vagina van die [benadeelde] gebracht en gemeenschap gehad met die [benadeelde] en/of
    - zijn, verdachtes, vingers in de vagina van die [benadeelde] gebracht en die [benadeelde] gevingerd en/of
    - die [benadeelde] zijn, verdachtes, penis in de mond laten brengen, 
    
    
      en bestaande dat geweld of die andere feitelijkheden en bedreiging met geweld of die andere feitelijkheden telkens hierin dat hij, verdachte, een of meermalen:
    
    - die [benadeelde] heeft vastgepakt en vastgehouden en een fysiek overwicht heeft gehad op die [benadeelde] en/of
    - die [benadeelde] de woorden heeft toegevoegd: “Als jij het niet doet dan pak ik je zus”,  en/of
    - een groot leeftijdsverschil met die [benadeelde] heeft en de oom van die [benadeelde] is en daardoor een mentaal overwicht op die [benadeelde] heeft gehad en/of
    - die [benadeelde] de woorden heeft toegevoegd: “Niemand die je gelooft”, en/of
    - die [benadeelde] op haar fiets heeft klemgereden met zijn, verdachte’s, bedrijfsbus en die [benadeelde] vervolgens in zijn bedrijfsbus heeft getrokken en vervolgens met die [benadeelde] in die [auto] naar een bedrijventerrein is gereden en/of
    - ondanks dat die [benadeelde] telkens tegen verdachte “nee” heeft gezegd en hem heeft weggeduwd en tegen hem heeft geschreeuwd en boos op hem is geworden en heeft gehuild en heeft gedreigd aangifte te zullen doen, waarna hij, verdachte, zei “ze geloven je toch niet, het is jouw woord tegen het mijne”
    
    
      en aldus voor die [benadeelde] telkens een zodanig bedreigende situatie heeft doen ontstaan dat zij zich niet aan de seksuele handelingen met verdachte kon onttrekken en/of durfde te onttrekken.
    
    
    
    
      Hetgeen onder 1 en 2 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
    
    
    
      Het bewezen verklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de hieronder vermelde bewijsmiddelen zijn vervat. De daarin opgenomen geschriften zijn slechts tot het bewijs gebezigd in samenhang met de andere bewijsmiddelen.
    
    
    
    
      
        Bewijsmiddelen
      
    
    
    1. Een proces-verbaal van aangifte met nummer PL1100-2016279070-1 van 27 januari 2017, in de wettelijke vorm opgemaakt door de daartoe bevoegde opsporingsambtenaren [verbalisant 1] en [verbalisant 2] (dossierpag. 10-24). Dit proces-verbaal houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven, als de op die datum afgelegde verklaring van de aangeefster [benadeelde]:
    
    
      Ik, [benadeelde] , geboren [geboortedag 2] 1979, doe aangifte van langdurige, stelselmatige verkrachting door mijn oom, [verdachte] . Hij is de man van mijn moeders jongste zus, dus een aangetrouwde oom. Hij is getrouwd met [naam 1] (verder te noemen: [naam 1] ).
    
    
    
      Het is gebeurd vanaf mijn 11e levensjaar tot aan mijn 20e/21e.
    
    
    
      Het vond plaats:
      - in zijn huis, in [adres ] op de [adres ] , als ik aan het oppassen was;
      - op een parkeerplaats;
      - in een huis van een vriend waar hij mij mee naartoe heeft genomen, op de [adres] ;
      - in zijn auto, een [auto] ;
      - in [plaats 1] , waar ik woonde in verband met mijn opleiding.
    
    
    
      De eerste keer was dat ik aan het oppassen was. Dat was in het huis van [verdachte] (het hof begrijpt hier en hierna: [verdachte] ). Ik lag op de slaapkamer van mijn nichtje [nichtje] . Ik weet heel specifiek als een houvast voor mijzelf, dat ik de musical aan het oefenen was, dus ik zat in groep 8. Ik was toen 11 jaar, want ik was een vroege leerling. Ik lag in bed. Toen hoorde ik de poortdeur slaan, de voordeur open gaan en voetstappen omhoog. Hij liep richting de slaapkamer waar ik lag. Ik merkte dat hij naast mij knielde of een hurkende houding aannam. Ik dacht: “Dit klopt niet”. Voordat ik het wist, zat zijn hand onder het dekbed op mijn been. Ik kon niet meer doen alsof ik sliep. Ik weet dat ik met mijn handje zijn hand heb proberen weg te duwen. Ik weet dat ik heel duidelijk “nee” heb gezegd. Ik weet dat hij naar alcohol rook en desondanks ging hij met zijn hand wel naar mijn vagina/plasser in mijn broekje. Ik duwde hem weg. Hij probeerde met zijn hand aan mijn vagina/plasser te zitten. Zijn hand zat tussen mijn schaamlipjes, de bovenzijde van de vagina. Hij zat onder mijn broekje. Toen de poortdeur dichtsloeg schrok hij en was ik gered. Toen zei hij: “Net doen alsof er niets aan de hand is”. Toen was hij weg. 
    
    
    
      Tussen de eerste en de tweede keer heeft wel even gezeten, een aantal maanden. Ik denk in het najaar want het was kouder, ik weet wel dat ik nog steeds 11 jaar oud was. De tweede keer was ik ook aan het oppassen in hetzelfde huis bij [verdachte] . [verdachte] was ook alleen thuisgekomen. Ik hoorde hem thuiskomen, direct was ik angstig. Hij is in de slaapkamer gekomen, waar ik aan het oppassen was, hij is toen heel snel met zijn vinger in mijn plasser gegaan, onder de dekens. Hij was een bruut, hardhandig. Ik weet dat ik probeerde om mijn benen bij elkaar te duwen en hij probeerde mijn benen uit elkaar te doen. Hij gaat hardhandig in mijn plasser. Het deed zeer, ik had pijn.
    
    
    
      Ik denk dat [verdachte] mij 18 à 20 keer op deze manier heeft aangerand, waarmee ik bedoel dat hij met zijn vinger in mijn plasser (het hof begrijpt uit de context hier en hierna: plasser/vagina) is gegaan. Dit is gebeurd in het huis van een vriend van [verdachte] en in de auto van [verdachte] , rijdend maar ook stilstaand op een industrieterrein, op de kermis van [gemeente] , op vakantie op de camping “ [camping] , waar mijn zus en ik gingen logeren. 
    
    
    
      Verkrachten, dat is de penis in de plasser, was de eerste keer toen ik op de middelbare school zat. Ik was net twaalf want in [geboortedag 2] was ik twaalf jaar geworden. Het gebeurde in het huis van [verdachte] en op de slaapkamer van [verdachte] en [naam 1] . Hij kwam wederom alleen thuis. Ik lag bij [nichtje] op de slaapkamer. Hij kwam binnen. Ik kan mij herinneren dat hij mij bij mijn arm trok en meenam richting hun slaapkamer. Hij heeft mij op het bed gegooid/gelegd. Op het moment dat hij mij uit de slaapkamer trok, dat overrompelde mij omdat hij mij heel hard bij mijn armpje pakte. Ik was doodsbang voor wat er komen ging. Ik weet dat hij mij met één hand vasthield en op dat bed duwde. Ik weet dat ik nee heb gezegd, niet doen, ik wilde dit niet. Ik spartelde een beetje, maar in mijn beleving was [verdachte] heel sterk. Ik zie mij liggen op mijn bed. Ik zie dat hij met zijn hand in zijn eigen broek gaat, en deze naar beneden trekt. Ik heb heel duidelijk “nee” gezegd en hem proberen tegen te werken. Hij is over mij heen gekropen en heeft mijn broekje naar beneden gescheurd en ging naar binnen. Met zijn piemel (het hof begrijpt hier en hierna: piemel/penis) in mijn vagina, terwijl hij dat deed voelde ik heel veel pijn. Was ik doodsbang en probeerde met mijn andere hand die los was, hem weg te duwen. Het deed wel heel zeer, maar die piemel ging erin. Het deed zo zeer dat het voelde alsof ik uit elkaar gescheurd werd, alsof ik van onder kapot ging. Ik weet zeker dat het niet zijn vingers waren want met zijn ene hand duwde hij mijn hand op het bed en zijn andere hand was bij mijn hoofd. Hij (het hof begrijpt: [verdachte] ) heeft nog wel zijn hand tussen mijn benen gehad om hem (het hof begrijpt: zijn piemel/penis) erin te krijgen maar daarna zat zijn hand bij mijn hoofd toen hij erin zat. Die andere hand heeft hij nooit meer losgelaten. Hij was mij aan het verkrachten. Het zal niet heel lang zijn geweest. Hij stopte opeens. Toen ik op de wc zat, het deed zo zeer, pakte ik een doekje en toen zag ik tussen mijn benen wit spul en toen ik mij afveegde zag ik allemaal bloed.
    
    
    
      De laatste keer dat [verdachte] mij verkrachtte was in [plaats 1] , dus met piemel in mijn vagina.
    
    
    
      Op deze manier heeft [verdachte] mij rond de 20 keer verkracht. Alle keren paste hij dwang toe om het voor elkaar te krijgen. Hij was heel hardhandig. Ik heb nee gezegd. Ik heb hem weggeduwd maar hij was sterker. Hij zei constant: “Niemand die je gelooft, niemand die je gelooft”. 
    
    
    
      Ik denk dat ik 19 of 20 was toen [verdachte] mij voor de laatste keer verkrachtte. Toen ik 26 of 27 jaar (het hof begrijpt: ongeveer 26 of 27 jaar was) was stond hij weer voor mijn deur en toen heeft hij het weer geprobeerd. Het is niet gelukt, maar ik zat wel onder de blauwe plekken.
    
    
    
      Ik heb zijn piemel wel eens in mijn mond moeten stoppen. 2 à 3 keer. Ik was toen 12 à 13 jaar oud. In zijn huis, op hun bed. En in de auto op die parkeerplaats. 
    
    
    
      Mijn zus (het hof begrijpt uit het dossier hier en hierna: [zus] ) en ik zijn een tweeling. Wat voor mij heel veel angst heeft ingeboezemd was dat hij zei: “Als jij het niet doet dan pak ik je zus”. Dit zei hij vanaf de derde verkrachting.
    
    
    
      De eerste persoon aan wie ik vertelde dat dit gebeurde was mijn zus toen wij op de camping waren. Daar heeft [verdachte] bij het toilethokje zijn hand in mijn broek gestopt. Ik kon hem wegduwen en weglopen en toen heeft hij mij tegen een caravan geduwd. Hij probeerde mij te zoenen maar wij werden gestoord door zijn vrouw [naam 1] . Ik hoorde haar schreeuwen: “Godverdomme [verdachte] ”. Ik ben toen naar de tent gelopen waar mijn zusje lag en ik zei huilend: “ [zus] , ome [verdachte] heeft aan mij gezeten”. Ik was toen 13 of 14 jaar.
    
    
    
      In 2004 of 2005 ben ik bij de huisarts geweest omdat ik niet meer kon. Ik heb daarover (het hof begrijpt uit de context: over hetgeen de aangeefster met [verdachte] was overkomen) gesproken. 
      Ik ontwikkelde een eetprobleem. Ik dacht als ik nu heel dik word vindt hij mij niet meer leuk. Dat is niet gelukt dat hij mij niet meer leuk vond of niet meer kwam. Ik was op een gegeven moment depressief. Ik kon op een gegeven moment niet meer.
    
    
    
      Ik heb in december 2016 een brief geschreven aan [verdachte] waarin ik heb aangegeven dat hij mij verkracht heeft. Mijn tante heeft mij ongeveer een week nadat ik die brief had gestuurd een kaartje geschreven uit de grond van haar hart.
    
    
    2. Een geschrift, te weten schriftelijk verslag van de aangeefster [benadeelde] (dossierpag. 26-28). Dit geschrift houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven:
    
    
      Geboortedatums:
      
        [verdachte]	[geboortedag 1] -1957
    
    
    
      In 1995 ging ik naar het [plek 1] in [plaats 2] en moest met de trein, fietsen naar het station. [verdachte] (het hof begrijpt: [verdachte] ) dook overal op, hij reed mij klem, deed de schuifdeur van zijn [auto] open, hup mijn fiets erin en mee naar het industrieterrein ‘ [terrein] ’ in [plaats 3] (het hof begrijpt: [plaats 3] ). Daar werd ik verkracht of moest ik oraal zijn penis in mijn mond nemen, hij hield met 1 hand mijn nek vast zodat ik niet weg kon. Toen hij klaarkwam, had ik het gevoel of ik stikte. Ook moest ik hem vaak bevredigen omdat verkrachten moeilijk ging in de auto. Daarna moest ik uit de auto en met mijn fiets terugfietsen naar het station.
    
    
    3. Een proces-verbaal verhoor getuige [benadeelde] , opgemaakt door de rechter-commissaris in de rechtbank Noord-Holland, van 27 juni 2018. Dit proces-verbaal houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven, als de ten overstaan van de rechter-commissaris afgelegde verklaring van de aangeefster [benadeelde]:
    
    
      Het is ook in zijn [auto] gebeurd. Ik fietste naar het station om naar school te gaan. Ik fietste ’s ochtends vroeg en het was niet druk in mijn beleving. Op de [plek 2] , als ik naar beneden fietste, dan hoorde ik de auto. Ik had niet veel mogelijkheden om iets te doen, want hij zette zijn auto voor mijn fiets en trok mij en mijn fiets de [auto] in. Dat is wel vaker gebeurd. Hij reed dan naar het industrieterrein in [plaats 3] waar hij mij misbruikte. 
    
    
    
      Ik heb “nee” gezegd en wegduwen, schreeuwen, boos worden, huilen, duwen, trekken, van je afduwen. Ik heb ook wel eens gedreigd om naar de politie te gaan of om het iedereen te vertellen. Dan zei hij lachend: “Ze geloven je toch niet, het is jouw woord tegen het mijne, niemand gelooft jou”. Ik weet nog wel dat hij een keer zo hardhandig was en dat ik zo hard moest huilen dat ik dacht: stop maar met wegduwen, dat heeft geen zin meer. Ik kan toch niet tegen zijn kracht, terwijl ik niet de slapste ben.
    
    
    
    4. Een geschrift, te weten een brief van de aangeefster [benadeelde], gericht aan de verdachte van december 2016 die de verdachte – zo begrijpt het hof in samenhang beschouwd met de overige bewijsmiddelen, met name de bewijsmiddelen die zijn opgenomen onder nummers 7 en 8 – op 10 december 2016 heeft ontvangen (dossierpag. 54-56). Dit geschrift houdt in, voor zover van belang:
    
    
      december 2016
      
        Oom [verdachte] en tante [naam 1] ,
    
    
    
      Hier een brief van jullie nichtje [benadeelde] .
      Ik heb besloten om na 25 jaar mijn mond open te doen over Oom [verdachte] .
      Deze titel verdient hij niet, bij lange na niet, een oom beschermt je en misbruikt en verkracht je niet.
      Een betere titel is een beest, een verkrachter van een jong kind. 
      Ja jong, ik was 11 jaar, weetje het nog ... ik mocht oppassen op jullie kindjes en sliep
      bij mijn kleine nichtje [nichtje] op de kamer.
      Wat was ik trots dat ik het kon.
      Maar hoe groot was de nachtmerrie.................................................................................
      Je kwam eerder thuis dan [naam 1] , die was achter gebleven.
      Ik hoorde je de trap op lopen en hoorde dat je ging kijken in de kamer van [naam 2] en [naam 3] 
      en hierna kwam je naar [nichtje] ’s kamer, keek even naar haar.
      En kwam toen naar mij, ik deed net alsof ik sliep de angst bekroop me zeker toen je op je 
      knieën naast me ging zitten, ik rook de alcohol lucht die bij je vandaan kwam, hoe groot 
      was de angst toen je handen onder het dekbed kwamen en onder mijn pyjama .... ik 
      kroop omhoog probeerde uit bed te komen, zei NEE maar desondanks luisterde je NIET. 
      verlamd was ik van angst.
      Je ging nog verder maar je werd gestoord en ik gered doordat [naam 1] thuis kwam.
      Weg was je, wel nog even aan een doodsbang kind de mededeling ‘vertel het nooit tegen 
      iemand, ze geloven je toch niet of ik pak je zusje als je niet meer komt oppassen’.
      De keren erna zijn te verschrikkelijk om op te schrijven, wat een angst, paniek en 
      verdriet mede omdat ik nergens veilig meer was.
      Je dook overal op, op de hoek van de straat terwijl ik onderweg was naar school. 
      Hup mijn fiets achter in de auto en naar het industrie terrein, waar je als een beest je 
      gang kon gaan met een weerloos kind, en weer elke keer de angst, ik pak je zus, je 
      ouders geloven je niet.
      Straten reed ik om, als ik licht zag branden bij jullie huis dan wist ik, hij komt, hij staat 
      ergens.
      Een jaar later, middelbare school, hoe vaak kwam ik te laat op school, ik ben de tel kwijt, hoe vaak miste ik de trein, hoe vaak heb ik gerend naar het perron, want daar was ik  veilig, hoe vaak ging ik zo maar naast vreemde mensen fietsen om maar niet mee te 
      hoeven. Niet wetende of en wanneer je wel of niet toevallig (bewust) weer daar langs 
      zou rijden.
      Ik werd schuw en angstig, altijd de dreiging waar is hij ... wanneer komt hij ...
      Een keer op de camping kwamen jullie op bezoek, weer was ik niet veilig en duwde je 
      me tussen de caravans.
      
        [naam 1] zag het ik weet me te herinneren dat ze schreeuwde...GODVERDOMME
      
        [verdachte] ...!!
      Waarom zei je toen niets tegen mijn ouders, [naam 1] ... waarom beschermde je hem ? 
      Terwijl een klein meisje ... doodsangst had.
      Jaren ging dit door en door, tot ik 17 werd en naar [plaats 1] ging voor de opleiding 
      
        [opleiding] , bevrijd dacht ik, eindelijk ...
      […].
      Ouder en groter ging ik van de ene relatie na de andere, niet binden, niemand 
      vertrouwen als ik maar nergens alleen woonde, want je hoorde omdat we familie zijn 
      toch wel waar ik woonde. De angst en het onveilige gevoel was overheersend voor mij.
      Ik ontwikkelde PTTS, post traumatisch stress syndroom.
      Zag hiervoor vele psychologen en therapeuten.
      Het geheim moest veilig blijven anders zocht je me op en de gevolgen waren niet te 
      overzien. Niemand kwam dichtbij, ik verdoofde de pijn door heel hard te werken, een 
      biertje op zijn tijd, een slaappil want dan zag ik je gezicht niet.
      Echter ik kan niet meer, een maand geleden in therapie gegaan en voor het eerst durfde 
      ik alles te vertellen en dat na 25 jaar, ik ben een slachtoffer het is mij aan gedaan door 
      een volwassene, ik was een klein meisje van 11 JAAR.
      Ik heb mede door mijn partner, [naam 4] , het aan mijn ouders verteld en mijn broer en zijn vrouw.
      De schok bij hen was zeer groot en verdriet bij hen is verschrikkelijk om te zien.
      Bij mij komt alles terug en moet ik het doorleven om een plek te kunnen geven en of dat 
      lukt weet ik niet, het trauma is te groot, vorig weekend wilde ik zelfs niet meer leven 
      Weg van de eeuwige angst leek me beter maar door de juiste mensen om mij heen vecht 
      ik me terug, om hier sterker en beter uit te komen.
    
    
    5. Een geschrift, te weten een wenskaart (dossierpag. 29-30). Dit geschrift (het hof begrijpt uit bovengenoemde aangifte: door de aangeefster ontvangen een week nadat zij de brief aan [verdachte] gestuurd had) houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven als mededeling van [naam 1]:
    
    
      
        [benadeelde] ,
      Even een berichtje van mij, je tante [naam 1] .
      Uit de grond van me hart,
      Ik wist hier niks van!
      Ik hoop dat dit berichtje je een beetje steun geeft!!
      Dikke kus [naam 1]
    
    
    6. Een geschrift, te weten een uitdraai van het medisch dossier van [benadeelde] (dossierpag. 32-53). Dit geschrift houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven:
    
    
      28.08.2008		Boulimie.
      18.02.2005		Probleem ten gevolge van aanranding/verkrachting:
      Ernstig seksueel misbruik door oom van 11e tot 23e jaar. Depressie.
      -----------------------------------------------------------------------------------------------------------
      25-05-1999		Diagnose: 	Down/depressief gevoel
      10-05-1999		Diagnose:	Down/depressief gevoel
      26-06-2001		Diagnose:	Anorexia nervosa/boulimie
      24-01-2000		Diagnose:	Down/depressief gevoel
      -----------------------------------------------------------------------------------------------------------
      01.04.2005	S: In een dip. Oom staat weer dronken voor de deur. 
      O: Nog steeds blauwe plekken.
      10.12.2004	Wil naar psycholoog, al weken aan het huilen. Op 14-jarige leeftijd verkracht, nachtmerries, eten opnieuw een probleem.
      07.05.2001	Nog steeds vreetbuien.
      28.07.1999	12 kilo afgevallen. Minder vreetbuien.
      10.05.1999	Afvallen. Heeft vreetbuien. 
      -----------------------------------------------------------------------------------------------------------
      07.05.2015	PSL Verwijzing: Eerste 
      	Naam verwijzend huisarts: Dr. [naam 5]
      Eerdere Eerstelijns Psychologische of andere geestelijke Gezondheidszorg: Ja, rond haar 20e. 
      Korte inhoudelijke informatie hierover:
      Eetprobleem na misbruiksituatie. 
      -----------------------------------------------------------------------------------------------------------
      GGZ – Geachte heer [naam 5] , Hierbij wil ik u berichten dat de behandeling van [benadeelde] , geboren [geboortedag 2] -1979, is afgesloten. Zij was vanaf 11-01-05 in behandeling in verband met een posttraumatische stressstoornis en een eetstoornis (zie brief 03-02-2005). In de periode van 2-8-15 tot heden heb ik cliënte zes maal gezien. Begin mei gaf zij aan minder last te hebben van angstaanvallen. DSV-IV classificatie bij ontslag: posttraumatische stressstoornis, deels in remissie. 
      Met vriendelijke groet, [naam 6] , klinisch psycholoog/psychotherapeut.
      contactdatum: vrijdag 9 juni 200[6]
      -----------------------------------------------------------------------------------------------------------
      GGZ , [naam 7] . Op 11-01-2005 werd [benadeelde] , geboren [geboortedag 2] -1979, gezien voor een intake in verband met verlate PTSS klachten. Wij zagen een vrouw met PTSS klachten wegens ernstig seksueel misbruik door haar oom vanaf haar 11e tot haar 23e jaar. Tevens heeft zij last van nachtmerries, herbelevingen en depressieve klachten in de vorm van somberheid, verlies van interesse, slaapproblemen en concentratieproblemen. Deze klachten lijken allemaal samen te hangen met haar ervaringen in het verleden. Daarnaast heeft mevrouw eetproblemen. DSM-classificatie: Posttraumatische stressstoornis. contactdatum: donderdag 3 februari 200[5].
    
    
    7. Een proces-verbaal van verhoor van getuige [getuige 1] van 10 april 2017, in de wettelijke vorm opgemaakt door de daartoe bevoegde opsporingsambtenaar [verbalisant 2] (dossierpag. 101-109). Dit proces-verbaal houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven, als de op die datum afgelegde verklaring van getuige [getuige 1]:
    
    
      U vraagt mij wat ik kan vertellen over de aangifte van mijn dochter [benadeelde] . [benadeelde] ging op vrijdag 9 december [het hof begrijpt: 2016] een aangetekende brief versturen naar [verdachte] . Nadat [naam 1] , mijn zus, de brief van [benadeelde] op 10 december 2016 had ontvangen kwam zij die dag bij ons. Het gesprek verliep heel emotioneel. Zij was heel boos en heel kwaad. [naam 1] had [verdachte] die brief laten lezen en gevraagd: “Wat is hier van waar? [verdachte] zei: “Het klopt. Het is zo”. [naam 1] kwam eigenlijk bij ons om te vertellen dat zij het heel erg vond en dat het waar was.
      Ook vertelde [naam 1] dat toen zij en [verdachte] op vakantie waren in [camping] waarbij [zus] en [benadeelde] ook mee waren, zij ook iets gezien had. [naam 1] vertelde dat zij zag dat [verdachte] [benadeelde] tegen een muur aandrukte ofzo en dat zij toen heeft geschreeuwd: “Godverdomme [verdachte] , houd op”.
      Zij heeft mij toen verteld dat zij door de jaren heen een aantal keer, minstens drie keer, aan [verdachte] had gevraagd: “Heb je wat met [benadeelde] ?”. Dit vroeg zij omdat hij op een bepaalde manier naar [benadeelde] keek en hij [benadeelde] toen in de [plek 3] van zijn zus probeerde te zoenen.
      Op 12 december 2017 ben ik met [naam 4] , de vriendin van [benadeelde] [het hof begrijpt: [naam 4] ], naar [naam 1] toegegaan. Toen wij daar aankwamen, had zij net de telefoon neergelegd. Ze had [verdachte] aan de lijn. Het eerste wat zij zei toen wij binnenkwamen was: “ [verdachte] wil zijn eigen wat aan doen. Hij ziet het niet meer zitten”. Ze kon bijna niet op haar benen staan. [naam 4] en ik hebben haar naar een stoel gedragen. Wij hebben er bij haar op aangedrongen dat zij haar kinderen moest bellen en zelf aan haar kinderen moest vertellen wat er gebeurd was. Toen heeft zij haar dochter [nichtje] en oudste zoon [naam 2] gebeld. Die kwamen eigenlijk gelijk. Toen heeft [naam 1] gezegd: “Jullie vader heeft [benadeelde] geneukt”. Ik zei: “Jullie vader heeft [benadeelde] seksueel misbruikt”. Ik wilde het woord “geneuk” niet horen.
      Op 19 januari 2017 vond er bij ons thuis een derde gesprek plaats tussen [naam 1] , mijn man [naam 8] en ik. Mijn man heeft dat gesprek opgenomen. [naam 1] wist niet dat het gesprek werd opgenomen.  
    
    
    8. Een proces-verbaal van verhoor van getuige [naam 4] van 3 april 2017, in de wettelijke vorm opgemaakt door de daartoe bevoegde opsporingsambtenaren [verbalisant 2] en [verbalisant 3] (dossierpag. 77-86). Dit proces-verbaal houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven, als de op die datum afgelegde verklaring van getuige [naam 4]:
    
    
      
        [benadeelde] is mijn partner. Ik ken haar tweeënhalf jaar. 
      
        [benadeelde] heeft mij alles verteld wat haar is overkomen. Dat was in november, december 2014. Naar aanleiding van de brief die [benadeelde] op 10 december 2016 had verstuurd belde [naam 1] op 12 december 2016 huilend op naar [benadeelde] moeder, die op dat moment bij mij thuis was. Toen zijn we naar haar toegegaan. Wij kwamen daar aan. Zij was echt helemaal in paniek. Ze zakte helemaal door haar benen, ook hyperventileren. We hebben haar op een stoel gezet, water gegeven. Toen bleek dat zij [verdachte] (het hof begrijpt uit de overige bewijsmiddelen: [verdachte] ) aan de telefoon had gehad. [naam 1] (het hof begrijpt uit de overige bewijsmiddelen: [naam 1] ) zei dat hij er een eind aan ging maken.
      
        [naam 1] had hem geconfronteerd met de brief van [benadeelde] . [verdachte] kan niet goed lezen. [naam 1] las de brief van [benadeelde] voor en vroeg aan [verdachte] : “Is het waar? Klopt het wat er in staat?”. [verdachte] had geantwoord: “Ja, het is waar”.
      Toen wij, [benadeelde] moeder en ik nog bij [naam 1] waren, heeft [naam 1] [naam 2] en [nichtje] opgebeld. [naam 2] is direct gekomen en in ons bijzijn heeft [naam 1] tegen [naam 2] gezegd: “Je vader heeft [benadeelde] geneukt”. [getuige 1] , de moeder van [benadeelde] , vond dit heel grof en zei: “Nee, seksueel misbruikt”. [naam 2] werd heel kwaad want die zei: “Dat doet mijn vader niet”. [naam 1] zei: “Nee, het is echt waar want hij heeft het zelf bekend aan mij”. 
    
    
    9. Een proces-verbaal van verhoor van getuige [naam 8] van 10 april 2017, in de wettelijke vorm opgemaakt door de daartoe bevoegde opsporingsambtenaren [verbalisant 1] en [verbalisant 2] (dossierpag. 93-100). Dit proces-verbaal houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven, als de op die datum afgelegde verklaring van getuige [naam 8]:
    
    
      Nadat [benadeelde] de brief aan [verdachte] had verstuurd (het hof begrijpt uit de vorige bewijsmiddelen: op 10 december 2016) , hebben wij, mijn vrouw en ik, een gesprek gehad met [naam 1] . [naam 1] kwam bij ons en had de brief bij zich. Het was een dramatisch gesprek. [naam 1] had de brief toen gelezen en tegen [verdachte] gezegd: “Is dit waar, wat in deze brief staat?”. [verdachte] heeft toen geantwoord: “Ja. Ja”. [naam 1] was in paniek en wist niet hoe het verder moest. [naam 1] zei dat zij al eerder aan [verdachte] had gevraagd of [verdachte] een ‘oogje op [benadeelde] had’. [verdachte] had dat ontkend. Ik had het idee dat [naam 1] het verhaal van [benadeelde] geloofde, want zij begon gelijk over scheiden. Een volgend gesprek tussen [naam 1] , mijn vrouw en ik heb ik opgenomen. Dat gesprek staat op een usb-stick die in uw bezit is.
    
    
    10. Een proces-verbaal van verhoor van getuige [zus] van 5 april 2017, in de wettelijke vorm opgemaakt door de daartoe bevoegde opsporingsambtenaren [verbalisant 1] en [verbalisant 2] (dossierpag. 87-92). Dit proces-verbaal houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven, als de op die datum afgelegde verklaring van getuige [zus]:
    
    
      Mijn zus, [benadeelde] – het was misschien 10 jaar terug – vertelde dat zij werd lastig gevallen door ome [verdachte] . Daar schrok ik van. Zij sprak over lastig vallen. Zij gaf niet duidelijk aan wat zij daar nu mee bedoelde. Ik heb die schreeuw om hulp toen niet gezien. Dat vind ik heel erg. Ik ben er toen niet voor haar geweest. De achternaam van ome [verdachte] is [verdachte] . Hij is de man van mijn tante [naam 1] .
      Ik denk dat ik 10 of 11 jaar oud was toen ik ging oppassen bij ome [verdachte] en tante [naam 1] . In het begin ging ik samen met mijn zus [benadeelde] en later alleen. Toen ging [benadeelde] ergens anders oppassen. 
    
    
    11. Een proces-verbaal van bevindingen van 17 juli 2017, in de wettelijke vorm opgemaakt door de daartoe bevoegde opsporingsambtenaar [verbalisant 2] (dossierpag. 119-120). Dit proces-verbaal houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven, als mededeling van de verbalisant voornoemd:
    
    
      Op 27 januari 2017 deed [benadeelde] aangifte ter zake een zedenmisdrijf. Tijdens de aangifte overhandigde zij een usb-stick. Hierover verklaarde [benadeelde] dat op de usb[-stick] een gesprek staat tussen haar tante en haar ouders. Dit gesprek vond plaats op 19 januari 2017. Het gesprek is heimelijk door de vader van [benadeelde] met zijn telefoon opgenomen. Hierna volgt een samenvatting van het gesprek:
    
    
    
      De moeder van [benadeelde] geeft aan dat de situatie heel moeilijk en verdrietig is. En dat [benadeelde] naar de klote is. 
      
        [naam 1] zegt dat zij niet te veel van [verdachte] mag zeggen en dat zij ook een raadsman heeft, dat het hele gezin een raadsman heeft.
      Vervolgens wordt er gesproken over de brief van [benadeelde] en over de kaart van [naam 1] . 
      
        [naam 1] zegt dat zij van niets wist, maar de vader van [benadeelde] zegt tegen [naam 1] : “Jij had het vermoeden toch?”, waarop [naam 1] zegt: “Ja, maar hij zei nee”.
      Daarna zegt [naam 1] dat [verdachte] en [benadeelde] seks hebben gehad. Het had nooit mogen gebeuren.
      De moeder van [benadeelde] zegt tegen [naam 1] : “Hij heeft het gedaan. Hij heeft toch bekend?”. En dat zij dat tegen de kinderen ook zei. [naam 1] zegt hierop: “Hij heeft bekend dat hij seks met haar gehad heeft”. [naam 1] zegt ook dat zij 4 zinnen en niet de hele brief van [benadeelde] heeft gelezen en de brief toen aan [verdachte] gaf. Toen zei hij: “Ja”. De moeder van [benadeelde] houdt [naam 1] voor dat [naam 1] aan [verdachte] heeft gevraagd: “Heb jij dat gedaan?” waarop [verdachte] zei: “Ja, seks”.
    
    
    12. De verklaring van de verdachte, afgelegd ter terechtzitting in hoger beroep op 8 juni 2021. Deze verklaring houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven:
    
    
      
        [benadeelde] is mijn nichtje. Zij is de dochter van de zus van mijn vrouw [het hof begrijpt hier en hierna: [naam 1] ]. Op een gegeven moment is er een brief bij ons van haar binnengekomen. Mijn vrouw heeft mij die brief voorgelezen. 
      Ik heb een [auto] voor mijn werk. Ook in de periode waar het hier over gaat had ik een [auto] voor mijn werk.
    
    
    
    
      
        Nadere bewijsoverweging en bespreking van de gevoerde bewijsverweren
      
    
    
    
      
        Standpunt van het openbaar ministerie
      
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot bewezenverklaring van het onder 1 en 2 tenlastegelegde en heeft daartoe aangevoerd dat de verklaringen van de aangeefster betrouwbaar zijn en voldoende steun vinden in andere bewijsmiddelen. De alternatieve lezing van de verdachte, die inhoudt dat enkel sprake is geweest van een verhouding met wederzijdse instemming toen de aangeefster al meerderjarig was, waarbij “slechts” gezoend is en waarbij de verdachte aan aangeefster heeft ‘gezeten en gevoeld’, acht de advocaat-generaal onaannemelijk.
    
    
    
      
        Standpunt van de verdediging
      
    
    
    
      De raadsvrouw heeft zich ter terechtzitting in hoger beroep op het standpunt gesteld dat de verdachte integraal van het tenlastegelegde moet worden vrijgesproken. Daartoe is primair aangevoerd dat de aangifte niet consistent en onvoldoende betrouwbaar is om als wettig bewijsmiddel te dienen, nu deze aantoonbare onjuistheden bevat en subsidiair dat de aangifte – onder verwijzing naar het bepaalde in artikel 342, tweede lid, Sv – onvoldoende steun vindt in het overige bewijsmateriaal zodat niet aan het wettelijke vereiste bewijsminimum is voldaan. De verdachte ontkent zich schuldig te hebben gemaakt aan verkrachting. Er was enkel sprake van een verhouding tussen de verdachte en de aangeefster – met wederzijdse instemming – in een periode gelegen nadat de aangeefster meerderjarig was geworden en waarbij er alleen sprake was van zoenen en het door de verdachte – kort gezegd – betasten van de aangeefster. Daarbij lag het initiatief bij de aangeefster. Ten slotte is door de raadsvrouw bepleit dat de verdachte ook overigens bij gebrek aan overtuiging dient te worden vrijgesproken. 
    
    
    
      
        Oordeel van het hof
      
    
    
    
      Het hof ziet zich, mede in het licht van de door de raadsvrouw gevoerde bewijsverweren, gesteld voor de vraag of de verklaringen van de aangeefster betrouwbaar zijn en of deze verklaringen voldoende steun vinden in andere bewijsmiddelen.
    
    
    
      
        Betrouwbaarheid van de aangifte
      
      De aangeefster [benadeelde] heeft op 27 januari en 21 februari 2017 ten overstaan van de politie en op 27 juni 2018 tegenover de rechter-commissaris verklaringen afgelegd. De strekking van deze verklaringen is – kort samengevat – de volgende. Vanaf haar 11e/12e levensjaar tot haar 19e/20e levensjaar is zij misbruikt door de verdachte, zijnde haar aangetrouwde oom (de verdachte is getrouwd met de zus van de moeder van de aangeefster). Het misbruik begon toen de aangeefster op de kinderen van de verdachte paste en ging door tot zij op haar 19e of 20e verhuisde. Het misbruik bestond uit vaginale en orale penetratie met de penis en het binnendringen van de vagina met de vinger. De aangeefster werd gedwongen om de seksuele handelingen te ondergaan. De verdachte was daarbij hardhandig, brak haar weerstand en creëerde situaties waardoor de aangeefster zich niet aan de handelingen kon en durfde te onttrekken. 
      De verklaringen van de aangeefster zijn gedetailleerd, naar de kern genomen consistent en maken op het hof een betrouwbare indruk. 
    
    
    
      Die geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangeefster worden onderstreept door de verklaringen van haar partner [naam 4] en haar ouders [getuige 1] en [naam 8] . Zo heeft haar partner uitgebreid verklaard over het moment (eind 2014) waarop de aangeefster haar over het misbruik heeft verteld en de emoties die daarmee gepaard gingen, terwijl ook overigens de inhoud van de destijds door de aangeefster tegenover haar afgelegde verklaring overeenkomt met die van de aangifte van 21 februari 2017. De ouders van de aangeefster hebben beiden uitvoerig verklaard over het moment in december 2016 waarop aangeefster hen van het misbruik op de hoogte stelde, alsmede over de problemen waar de aangeefster op jongere leeftijd, naar later bleek ten tijde en ten gevolge van het misbruik, mee kampte.
    
    
    
      Anders dan de raadsvrouw heeft aangevoerd zijn de verschillen die aan te wijzen zijn tussen de verschillende verklaringen van de aangeefster of in de weergave van hetgeen zij tegen anderen heeft verteld, naar het oordeel van het hof onvoldoende om de conclusie te wettigen dat zij niet naar waarheid zou hebben verklaard of dat haar verklaringen onbetrouwbaar zouden zijn. 
    
    
    
      De verklaring van de getuige [getuige 2] , die ter terechtzitting in hoger beroep is gehoord, maakt dit niet anders, reeds omdat de punten waarover deze getuige heeft verklaard – ook als diens verklaring op die punten voor juist moet worden gehouden – de (de verdachte belastende) lezing van de aangeefster geenszins uitsluiten. 
    
    
    
      Van enig motief van de zijde van aangeefster voor het doen van een valse aangifte is op geen enkele wijze gebleken. De juistheid van de door de verdachte ter zitting geopperde suggestie dat haar partner hier op onheuse wijze invloed zou hebben uitgeoefend, is niet aannemelijk geworden. Daarbij betrekt het hof dat de aangeefster al ver vóór de datum van de uiteindelijke aangifte van 27 januari 2017 en tevens ruim voordat zij haar huidige partner leerde kennen, bij haar huisarts over het seksueel misbruik door haar oom heeft gesproken, namelijk al op 18 februari 2005. Ook voor de door de verdachte opgeworpen suggestie van een geldelijk motief biedt het dossier, noch het verhandelde ter terechtzitting geen enkel solide aanknopingspunt. Hetzelfde geldt voor de door de verdachte geopperde mogelijkheid dat de aangeefster tot haar aangifte is gekomen, omdat zij het niet kon verkroppen dat haar relatie met de verdachte was verbroken. Daarbij is in aanmerking genomen dat, zoals hierna zal blijken, niet aannemelijk is dat de aangeefster vrijwillig een liefdesaffaire met haar oom is aangegaan.
    
    
    
      Op grond van het bovenstaande komen de verklaringen van de aangeefster over hetgeen zich in de tenlastegelegde periode heeft afgespeeld authentiek op het hof over en het hof oordeelt deze verklaringen dan ook als betrouwbaar en bruikbaar voor het bewijs. Het dienaangaande gevoerde verweer wordt verworpen.
    
    
    
      
        Bewijsminimum
      
      Het hof stelt voorop dat het bewijs dat de verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, gelet op het tweede lid van artikel 342 Sv, door de rechter niet uitsluitend kan worden aangenomen op de verklaring van één getuige, dus ook niet op de verklaring(en) van enkel de aangeefster. Deze bepaling strekt ter waarborging van de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing, in die zin dat zij de rechter verbiedt tot een bewezenverklaring te komen ingeval de door één getuige gereleveerde feiten en omstandigheden op zichzelf staan en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal. De andere bewijsgronden dienen niet in een te ver verwijderd verband met de verklaring van de getuige te staan.
    
    
    
      Het hof begrijpt het verweer van de raadsvrouw aldus dat zij betoogt dat het bewijs dat de verdachte de aangeefster tot de seksuele handelingen die met haar zijn verricht heeft gedwongen enkel zou kunnen worden gestoeld op haar eigen verklaringen, en dat voor zover er sprake is van ander bewijs, dit bewijs terug is te voeren op dezelfde bron (namelijk: de aangeefster). Het hof onderschrijft dit standpunt niet om reden van het volgende. 
    
    
    
      Naar het oordeel van het hof vinden de verklaringen van de aangeefster in voldoende mate steun in de volgende bewijsmiddelen.
    
    ( i) Allereerst blijkt uit het medisch dossier betreffende de aangeefster dat zij er al in 2005 tegenover haar huisarts gewag van heeft gemaakt dat zij van haar 11e tot 23e levensjaar ernstig seksueel misbruikt is. Ook maakte zij er blijkens dat stuk in 2005 bij de arts melding van dat haar oom dronken voor de deur van haar woning had gestaan. Daarbij heeft de arts toen blauwe plekken geconstateerd. Het medisch dossier biedt voorts een bevestiging van het door de aangeefster gestelde, als gevolg van het misbruik opgelopen psychisch letsel, waaronder de een eetstoornis, psychische problemen en de diagnose posttraumatische stressstoornis (PTSS). Die laatste diagnose is door in de GGZ werkzame personen gesteld.
    
      (ii) Daarnaast volgt uit de verklaringen van de ouders van de aangeefster, te weten [getuige 1] en [naam 8] , en haar partner [naam 4] dat de vrouw van de verdachte ( [naam 1] , de zus van de moeder van de aangeefster) er op twee verschillende momenten, namelijk op 10 en 12 december 2016, tegenover hen opgave van heeft gedaan dat, toen zij de verdachte confronteerde met de brief die door de aangeefster op 10 december 2016 is verstuurd, waarin al in de derde zin wordt gesproken over “misbruik” en “verkrachting”, de verdachte tegenover haar heeft bekend en zei dat het klopte en dat het waar was wat er in de brief stond. Over deze twee gebeurtenissen verklaren genoemde getuigen – ook op details – zeer consequent. Het hof acht hetgeen zij verklaren over de verklaring van [naam 1] over de ‘bekentenis’ van haar man [verdachte] , dan ook betrouwbaar en ondersteunend voor de aangifte.  
      (iii) Ondersteuning voor hetgeen het hof hiervoor onder (ii) heeft overwogen, biedt eveneens het kaartje dat een week na 10 december 2016 door [naam 1] aan de aangeefster is verstuurd. In dat berichtje spreekt zij haar hoop uit dat dat berichtje een beetje steun geeft aan [benadeelde] en voegt daaraan toe: “ Uit de grond van me hart, ik wist hier niks van!”. 
      (iv) Tot slot wijst het hof op het door de vader van de aangeefster (heimelijk) opgenomen gesprek tussen de vrouw van de verdachte ( [naam 1] ) en de ouders van de aangeefster van 19 januari 2017. In dit gesprek zegt de vrouw van de verdachte ( [naam 1] ) dat de verdachte heeft bekend seks te hebben gehad met de aangeefster en dat zij vier zinnen uit de door de aangeefster verstuurde brief heeft gelezen en deze toen aan de verdachte gaf, waarop hij “ja” zei. Zoals reeds overwogen wordt in de betreffende brief al in de derde zin gesproken over “misbruik” en “verkrachting”.
    
    
    
      Ook dit verweer wordt derhalve verworpen.
    
    
    
      
        Het door de verdachte geschetste scenario
      
      Door de verdachte is ter terechtzitting in eerste aanleg en in hoger beroep een ander scenario geschetst. Dat houdt het volgende in. Toen de aangeefster 18 of 19 jaar oud was en haar relatie uitging, vroeg zij de verdachte haar te helpen met het verhuizen van haar spullen en of zij deze tijdelijk op kon slaan in zijn loods. Daarbij zou zij hem op enig moment een zoen hebben gegeven. Nadien hebben de verdachte en de aangeefster elkaar meerdere keren gezien, waarbij zij hebben gezoend en hij haar borsten en vagina boven de kleding zou hebben betast. Dit zou zo’n twee à drie jaar zijn doorgegaan. De aangeefster was, aldus de verdachte, kennelijk verliefd op hem en zocht hem op. De verdachte was niet verliefd op aangeefster, maar voelde zich vereerd en dusdanig overrompeld dat hij geen weerstand kon bieden. Van seks in de zin van geslachtsgemeenschap is nooit sprake geweest. Onder de term “seks” verstaat hij “een beetje vögelen” – aan elkaar zitten.
    
    
    
      Het hof acht de door de verdachte voorgespiegelde lezing volstrekt niet aannemelijk geworden. Daartoe overweegt het hof dat deze – eerst ter terechtzitting in eerste aanleg afgelegde – verklaring niet valt te rijmen met hetgeen hij volgens de verklaringen van [naam 4] en de ouders van de aangeefster tegen zijn eigen vrouw [naam 1] heeft gezegd, namelijk dat de beschuldigingen van de aangeefster in haar brief van 10 december 2016 juist waren. Evenmin strookt deze lezing met de uitlatingen van zijn vrouw in het heimelijk opgenomen telefoongesprek van 19 januari 2017 – namelijk dat de verdachte en aangeefster seks hebben gehad – terwijl het hof de uitleg die hij, en later bij de rechter-commissaris ook zijn vrouw, aan de betekenis van het woord ‘seks’ hebben gegeven, volkomen ongeloofwaardig acht. Daarbij komt dat de verdachte over het ontstaan en het verloop van het intieme contact tussen hem en de aangeefster desgevraagd geen details heeft kunnen geven. Evenmin heeft hij inzichtelijk gemaakt waarom hij, ondanks dat hij volgens zijn eigen verklaring niet verliefd was en zijn huwelijk kapot zou gaan indien de verhouding met zijn nichtje aan het licht zou komen, daarmee gedurende enige jaren is doorgegaan. Het hof acht veel meer voor de hand liggend dat de verdachte de tenlastegelegde feiten niet heeft kunnen en willen erkennen, mede omdat hij daarmee zijn huwelijk en bedrijf zou kwijtraken.
    
    
    
      Het hof zal dan ook voorbij gaan aan dit door de verdediging geschetste scenario. 
    
    
    
      
        Slotoverwegingen
      
      Het hof ziet resumerend geen aanleiding om aan de geloofwaardigheid en/of betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangeefster te twijfelen; zij zijn mitsdien bruikbaar voor het bewijs. De kanttekeningen die de raadsvrouw bij het bewijs heeft geplaatst zijn niet van een dusdanig kaliber dat deze tot een ander oordeel dwingen. Nu voorts voldoende wettig (steun)bewijs voorhanden is, en de door de verdachte gepresenteerde lezing niet aannemelijk is geworden en hetgeen de raadsvrouw verder naar voren heeft gebracht de verdachte ook niet kan baten, acht het hof op grond van de inhoud van de gebezigde bewijsmiddelen, in onderling verband bezien, wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich aan het onder 1 en 2 ten laste gelegde schuldig heeft gemaakt. 
    
    
    
    
    
      
        Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
      
    
    
    
      Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
    
    
    
      Het onder 1 en 2 bewezenverklaarde levert telkens op:
      
        verkrachting.
    
    
    
    
      
        Strafbaarheid van de verdachte
      
    
    
    
      Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte ten aanzien van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde uitsluit, zodat de verdachte strafbaar is.
    
    
    
    
      
        Oplegging van straf
      
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1 en 2 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 32 maanden.
    
    
    
      De raadsvrouw heeft verzocht ingeval van strafoplegging rekening te houden met het tijdsverloop en de persoon van de verdachte. De onderhavige zaak heeft voor hem zowel zakelijk als privé reeds het nodige teweeg gebracht. Wanneer hij gedetineerd zou raken, zou dit niet alleen voor hemzelf maar ook voor zijn gezin verstrekkende gevolgen hebben. Daarom wordt verzocht te volstaan met een taakstraf en een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf.
    
    
    
      Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.
    
    
    
      De verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan het stelselmatig verkrachten van zijn nichtje, dat bij aanvang van het misbruik in haar tienerjaren was, waardoor hij haar normale en gezonde seksuele ontwikkeling bruut heeft doorkruist. Het misbruik bestond onder meer uit het seksueel binnendringen van haar lichaam en vond plaats in verschillende situaties waarin zij zich juist veilig hoorde te wanen: bij hem en zijn gezin thuis, tijdens familievakanties of -aangelegenheden of wanneer zij naar school fietste. De verdachte was hardhandig, brak haar weerstand en creëerde situaties waardoor zij zich niet aan de handelingen kon en durfde te onttrekken. Daarbij heeft hij grof misbruik gemaakt van het fysieke en mentale overwicht dat hij als haar oom over haar had. Hij heeft het slachtoffer gechanteerd en emotioneel gemanipuleerd zodat zij meeging in zijn gedrag, onder andere door te dreigen dat hij haar zus hetzelfde zou aandoen indien zij niet mee zou werken. De verdachte heeft louter gehandeld ten behoeve van zijn eigen seksuele gerief en daarmee de lichamelijke en geestelijke integriteit en welzijn van het slachtoffer – jaren lang, en keer op keer – op ontstellende en schokkende wijze geschonden. Het hof rekent dit alles de verdachte zwaar aan.
    
    
    
      Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van feiten als het onderhavige gedurende lange tijd nadelige psychische gevolgen kunnen ondervinden. Uit de slachtofferverklaring, die het slachtoffer ter terechtzitting in hoger beroep heeft voorgedragen, blijkt dat zij al jarenlang lijdt onder de fysieke en geestelijke gevolgen van het handelen van de verdachte en daarmee mogelijk de rest van haar leven te kampen zal hebben. Voor haar psychische klachten heeft zij deskundige hulp moeten zoeken en onder andere EMDR-therapie moeten ondergaan, hetgeen tot op heden slechts tot een zekere vermindering van de traumaklachten heeft geleid.  
    
    
    
      Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte geen enkel inzicht getoond in het laakbare van zijn handelen of in de ernst van de gevolgen daarvan voor het slachtoffer. Voor zover de verdachte ter zitting een verklaring af heeft willen leggen heeft hij daarin enkel geprobeerd de ernst van hetgeen is voorgevallen af te zwakken en de verantwoordelijkheid daarvoor vooral bij het slachtoffer te leggen. Die opstelling van de verdachte zal het slachtoffer de (verdere) verwerking van hetgeen haar is aangedaan ongetwijfeld bemoeilijken. Ook dit rekent het hof de verdachte zeer aan. 
    
    
    
      Gelet op de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de straffen die in soortgelijke gevallen plegen te worden opgelegd, kan naar het oordeel van het hof niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een langdurige gevangenisstraf. Een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf, zoals door de raadsvrouw wordt voorgestaan, doet naar het oordeel van het hof absoluut onvoldoende recht aan de aard en de ernst van het bewezenverklaarde. De omstandigheden die de raadsvrouw in het kader van de strafmaat naar voren heeft gebracht, leggen onvoldoende gewicht in de schaal.
    
    
    
      Het hof acht, alles afwegende, de door de advocaat-generaal geëiste gevangenisstraf voor de duur van 32 maanden passend en geboden.
    
    
    
    
      
        Vordering van de benadeelde partij [benadeelde]
      
    
    
    
      De benadeelde partij [benadeelde] heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 36.891,31, bestaande uit een bedrag van € 30.000,00 ter vergoeding van immateriële schade en een bedrag van € 6.891,31 ter compensatie van materiële schade. De benadeelde partij is bij het vonnis waarvan beroep niet-ontvankelijk in de vordering verklaard vanwege de gegeven vrijspraak. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor een bedrag van in totaal € 36.799,79, bestaande uit een bedrag van € 30.000,00 ter vergoeding van immateriële schade en een bedrag van € 6.799,79 ter compensatie van materiële schade, met dien verstande dat is verzocht de in verband met het bijwonen van de terechtzitting in eerste aanleg gemaakte reiskosten als hieronder genoemd onder a) aan te merken en toe te wijzen als proceskosten. Ten aanzien van de schadeposten onder c) en e) is ter terechtzitting in hoger beroep namens de benadeelde partij onderkend dat toewijzing hiervan niet in de rede ligt; de vordering wordt echter in zoverre wel gehandhaafd.
    
    
    
      De vordering bestaat, mede gelet op het voorgaande, thans uit de volgende schadeposten:
    
    a. a) reiskosten in verband met strafzaak 							€ 137,90
    
      	bestaande uit € 91,52 reiskosten terechtzitting eerste aanleg en € 46,38 
      hoger beroep – verzoek deze toe te wijzen als proceskosten
    
    b) reiskosten in verband met therapie							€ 179,09
    c) toekomstige reiskosten (strafzaak en in verband met therapie)				€ 500,00
    d) medische kosten									€ 4.185,70
    e) toekomstige medische kosten								€ 1500,00
    f) factuur [factuur]								€ 435,00
    g) immateriële schade									€ 30.000,00				
    De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering tot schadevergoeding moet worden toegewezen tot een bedrag van € 34.799,79, bestaande uit een bedrag van € 4.799,79 ter compensatie van materiële schade en een bedrag van € 30.000,00 als vergoeding voor immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en onder oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
    
    
      Namens de verdachte is met betrekking tot de medische kosten gesteld dat deze onvoldoende zijn onderbouwd en ten aanzien van de kosten voor een retraite dat dat deze geen direct verband houden met het tenlastegelegde en dat deze overigens onvoldoende zijn onderbouwd. Met betrekking tot de immateriële schade is gesteld dat het gevorderde bedrag aan de hoge kant is, nu de Wet Terwee ten tijde van het onder 1 tenlastegelegde en deels ten tijde van het onder 2 tenlastegelegde nog niet in werking was getreden.
    
    
    
      Het hof overweegt als volgt.
      
        
        Materiële schade
        Vast is komen te staan dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks materiële schade heeft geleden met een omvang van € 4.364,79 (bestaande uit de schadeposten b) en d), gelet op de onderbouwing en de toelichting die de benadeelde partij daaraan ten grondslag heeft gelegd. Dat zijdens de verdachte met betrekking tot de onder d) genoemde post is aangevoerd dat in verband met het vele medicatiegebruik van de benadeelde partij “niet is uit te sluiten dat de eigen bijdrage niet geheel is opgegaan aan de kosten voor therapie” en dat dit “noch in eerste aanleg noch in hoger beroep nader [is] onderbouwd” kan in het licht van de inhoud van de door de benadeelde partij ingediende stukken (bijlagen B) niet als een voldoende gemotiveerde betwisting gelden. Dit deel van de vordering, dat het hof (ook overigens) niet onrechtmatig of ongegrond voorkomt, ligt dan ook voor toewijzing gereed.
    
    
    
      Niet is komen vast te staan dat de benadeelde partij ten gevolge van het bewezenverklaarde rechtstreeks de onder c) en e) genoemde toekomstige schade zal lijden. Evenmin is komen vast te staan dat de onder f) genoemde schade een rechtstreeks gevolg is van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte. In zoverre kan de benadeelde partij daarom in de vordering niet worden ontvangen.
    
    
    
      
        Immateriële schade
      
      Voorts is komen vast te staan dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks immateriële schade heeft geleden, mede gelet op de onderbouwde stellingen van de benadeelde partij. Van de zijde van de verdachte is het optreden van dergelijke schade en het causale verband daarvan met het bewezenverklaarde niet gemotiveerd betwist, terwijl de vordering het hof ook in zoverre niet onrechtmatig of ongegrond voorkomt.
    
    
    
      Het hof zal de omvang van de immateriële schade op de voet van het bepaalde in artikel 6:106 BW naar billijkheid vaststellen op € 30.000,00 (bestaande uit een bedrag van € 680,67 ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde – aldus wordt tegemoet gekomen aan het door de verdediging gevoerde verweer betreffende de datum van de inwerkingtreding van de Wet Terwee – en een bedrag van € 29.319,33 ter zake van het onder 2 tenlastegelegde), waarbij in het bijzonder is gelet op:
    
    - de aard, de ernst, de frequentie, de duur en de verwijtbaarheid van het onrechtmatig handelen van de verdachte, alsmede de ernst van de inbreuk die daarmee op de lichamelijke integriteit en het rechtsgevoel van de benadeelde partij is gemaakt, een en ander zoals naar voren komt in de bewijs- en strafmaatoverwegingen;
    - de nadelige invloed die dat handelen op de sociaal-emotionele en seksuele ontwikkeling van de benadeelde partij heeft gehad;
    - het gegeven dat de benadeelde partij (mede) door dat handelen PTSS en een eetstoornis heeft ontwikkeld en zich daarvoor geruime tijd onder behandeling van deskundigen heeft moeten stellen;
    - de repercussies die die psychische klachten op het dagelijks leven van de benadeelde partij hebben gehad;
    - de schadevergoeding die in vergelijkbare gevallen door rechters is toegekend. 
    Gelet op het voorgaande is het hof van oordeel dat de vordering voor wat betreft het immateriële deel geheel voor toewijzing gereed ligt.
    
    
      
        Schadevergoedingsmaatregel
      
      Om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed, zal het hof de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht opleggen op de hierna te noemen wijze.
    
    
    
      
        Proceskosten
      
      Omtrent de gevorderde proceskosten stelt het hof voorop dat een redelijke uitleg van artikel 532 Sv meebrengt dat bij de begroting van de daar bedoelde kosten dezelfde maatstaf wordt gehanteerd als in civiele procedures. Het hof ziet in deze zaak geen aanleiding daarvan af te wijken. Uitgaande van het Liquidatietarief rechtbanken en gerechtshoven (geldend vanaf 1 februari 2021) en het daarin genoemde tarief III (behorend bij een gevorderde hoofdsom van € 20.000 tot € 40.000), begroot het hof de kosten voor rechtsbijstand in eerste aanleg op € 1.442,00 en in hoger beroep op € 1.442,00, derhalve een totaal van € 2.884,00. Dit bedrag is als volgt opgebouwd: € 721,00 per punt x 2 punten in eerste aanleg (1 punt voor het indienen van de vordering en 1 punt voor het bijwonen van de inhoudelijke behandeling in eerste aanleg op 20 augustus 2019) en € 1.442,00 x 1 punt in hoger beroep (1 punt voor het bijwonen van de inhoudelijke behandeling op 8 juni 2021). De verdachte zal in zoverre in de proceskosten van de benadeelde partij worden veroordeeld.
    
    
    
      Ten aanzien van de (inmiddels) als proceskosten opgevoerde reiskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt in verband met het bijwonen van de terechtzittingen in eerste aanleg en hoger beroep (schadepost a), overweegt het hof als volgt. De artikelen 237 tot en met 240 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) geven, behoudens bijzondere omstandigheden, een zowel limitatieve als exclusieve regeling van de kosten waarin een in het ongelijk gestelde partij kan worden veroordeeld (vgl. HR 12 juni 2015, ECLI:NL:HR:2015:1600). Uit artikel 238 Rv volgt dat (alleen) een in persoon procederende partij reis- en aanverwante kosten, gemaakt voor het bijwonen van de zitting, als proceskosten vergoed kan krijgen. In deze procedure heeft de benadeelde partij zowel in eerste aanleg als in hoger beroep geprocedeerd met bijstand van een gemachtigde en dus niet in persoon. Bijzondere omstandigheden op grond waarvan in dit geval een uitzondering zou moeten worden gemaakt, zijn gesteld noch gebleken. Deze reiskosten kunnen daarom niet voor vergoeding in aanmerking worden gebracht.
    
    
    
    
      
        Toepasselijke wettelijke voorschriften
      
    
    
    
      De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 57, 242 (oud) en 242 (nieuw) van het Wetboek van Strafrecht.
    
    
    
    
      
        BESLISSING
      
    
    
    
      Het hof:
    
    
    
      Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
    
    
    
      Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan.
    
    
    
      Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      Verklaart het onder 1 en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
    
    
    
      Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 32 (tweeëndertig) maanden.
    
    
    
      
        Vordering van de benadeelde partij [benadeelde]
      
      Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde] ter zake van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 34.364,79 (vierendertigduizend driehonderdvierenzestig euro en negenenzeventig cent) bestaande uit € 4.364,79 (vierduizend driehonderdvierenzestig euro en negenenzeventig cent) materiële schade en € 30.000,00 (dertigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdata tot aan de dag der voldoening.
    
    
    
      Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering.
    
    
    
      Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op € 2.884,00 (tweeduizend achthonderdvierentachtig euro).
    
    
    
      Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde] , ter zake van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 34.364,79 (vierendertigduizend driehonderdvierenzestig euro en negenenzeventig cent) bestaande uit € 4.364,79 (vierduizend driehonderdvierenzestig euro en negenenzeventig cent) materiële schade en € 30.000,00 (dertigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdata tot aan de dag der voldoening.
    
    
    
      Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 206 (tweehonderdzes) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.
    
    
    
      Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.
    
    
    
      Bepaalt de aanvangsdata van de wettelijke rente voor de materiële schade op:
    
    - voor een bedrag van € 1.125,20 (medische kosten 2016) op 31 december 2016;
    - voor een bedrag van € 55,43 (reiskosten 1e fase therapie) op 21 februari 2017;
    - voor een bedrag van € 55,43 (reiskosten 2e fase therapie) op 5 oktober 2017;
    - voor een bedrag van € 2.315,50 (medische kosten 2017) op 31 december 2017;
    - voor een bedrag van € 51,17 (reiskosten 3e fase therapie) 6 juni 2018;
    - voor een bedrag van € 745,00 (medische kosten 2018) op 31 december 2018;
    - voor een bedrag van € 17,06 (reiskosten 4e fase therapie) op 9 januari 2019. 
    
    
      Bepaalt de aanvangsdata van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 19 september 2001.
    
    
    
    
      Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. M.M.H.P. Houben, mr. J.J.I. de Jong en mr. J.W.P. van Heusden, in tegenwoordigheid van mr. L. Pothast, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 22 juni 2021.
    
    
    
    
    
      =========================================================================
      
        
          […]