ECLI:NL:CRVB:1999:AA3726, Centrale Raad van Beroep, 30-07-1999, 96/11249 AAW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-07-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

426 / E N K E L V O U D I G E  K A M E R
    
    96/11249 AAW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de Nieuwe Algemene
      Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt onder appellant
      tevens verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde
      gronden in hoger beroep gekomen van een door de
      Arrondissementsrechtbank te Alkmaar onder dagtekening 29
      oktober 1996 tussen partijen gewezen uitspraak (de aangevallen
      uitspraak). Die uitspraak houdt in:
      - gegrondverklaring van gedaagdes beroep tegen het besluit van
      appellant van 10 januari 1996 en vernietiging van dat besluit;
      - veroordeling van appellant in de proceskosten van gedaagde
      en tot vergoeding van het door gedaagde betaalde griffierecht;
      - veroordeling van appellant tot schadevergoeding bestaande
      uit de wettelijke rente over ten onrechte niet betaalde
      uitkering ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet
      (AAW), berekend over de maandelijkse uitkeringstermijnen vanaf
      1 september 1982.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr M.J. Klinkert, advocaat te Utrecht,
      op 27 april 1999 een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 7 mei 1999,
      waar appellant -daartoe opgeroepen- zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr E.G. van Roest, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V., terwijl gedaagde -als tevoren
      bericht- niet is verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Aan gedaagde is bij beslissing van 26 augustus 1982 per
      ......... 1982, de datum van zijn achttiende verjaardag, een
      AAW-uitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80
      tot 100% toegekend. Op 30 januari 1995 heeft de vader van
      gedaagde verzocht om de grondslag van gedaagdes uitkering met
      toepassing van artikel 13 van de AAW te verhogen, zulks met
      terugwerkende kracht tot 5 augustus 1982.
    
    
    
      Bij besluit van 10 januari 1996 heeft appellant dat verzoek
      gehonoreerd door verhoging van de uitkering naar 100% van de
      grondslag ingaande 30 januari 1994, zijnde een jaar vóór de
      datum van de aanvraag. Tegen dat besluit is namens gedaagde
      beroep ingesteld. Hangende het beroep is appellant bij besluit
      van 3 september 1996 van zijn besluit van 10 januari 1996
      teruggekomen, waarbij is besloten om de verhoging van de
      uitkering alsnog te laten ingaan op 5 augustus 1982.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak beslist als
      aangegeven in rubriek I.
    
    
    
      Appellant is tegen die uitspraak in hoger beroep gekomen.
      Onder verwijzing naar de Overgangswet Nieuw Burgerlijk Wetboek
      stelt appellant zich op het standpunt dat de wettelijke rente
      pas verschuldigd kan zijn na schriftelijke aanmaning. Nu pas
      op 13 mei 1996 een aanmaning heeft plaatsgevonden, bestaat
      volgens appellant pas vanaf 1 juni 1996 een gehoudenheid om
      rente te vergoeden.
      Namens gedaagde is in het verweerschrift betoogd dat het
      besluit van 10 januari 1996 de onrechtmatige beschikking is
      welke schade ten gevolge heeft en niet de beslissing van 26
      augustus 1982, aangezien laatstgenoemde beslissing geen
      verzoek om toepassing van artikel 13 van de AAW betrof en
      daartegen destijds ook geen beroep is ingesteld.
    
    
    De Raad oordeelt als volgt.
    
    
      De rechtbank is er, gelet op de door haar gehanteerde datum
      vanaf welke de wettelijk rente wordt berekend, van uitgegaan
      dat appellant bij zijn besluit van 3 september 1996 is
      teruggekomen van zijn beslissing van 26 augustus 1982 en aldus
      de onrechtmatigheid van die beslissing heeft erkend. Appellant
      is het, blijkens hetgeen zijnerzijds in hoger beroep is
      aangevoerd, in zoverre wel met de rechtbank eens, doch komt op
      basis van voornoemd overgangsrecht tot een andere conclusie
      betreffende de ingangsdatum van de wettelijke rente.
    
    
    
      De Raad kan zich met de, door zowel de rechtbank als appellant
      gehuldigde zienswijze als zojuist omschreven, niet verenigen,
      waartoe hij in de eerste plaats heeft doen wegen dat in het
      besluit van 3 september 1996 uitdrukkelijk is aangegeven dat
      dit een herziening van het besluit van 10 januari 1996
      inhoudt. Naar het oordeel van de Raad ligt het in casu niet in
      de rede om het besluit van 3 september 1996 tevens te
      beschouwen als een terugkomen van de beslissing van 26
      augustus 1982. Uit de voorhanden gegevens kan namelijk niet
      worden afgeleid dat reeds in het kader van het nemen van die
      beslissing de mogelijkheid van verhoging van de uitkering
      wegens hulpbehoevendheid vanwege gedaagde aan de orde is
      gesteld en evenmin dat zulks destijds anderszins een punt van
      overweging is geweest of had moeten zijn. De Raad voegt
      daaraan toe dat ook uit de voorlegger, die aan het besluit van
      3 september 1996 ten grondslag ligt, niet is op te maken dat
      dat besluit ertoe strekte terug te komen van de beslissing van
      26 augustus 1982. Uit die voorlegger komt namelijk naar voren
      dat voor de uiteindelijke vaststelling van de ingangsdatum van
      de verhoging van de uitkering doorslaggevend is geweest dat
      appellant nader van mening is dat als gevolg van de frequente
      contacten, die vanaf 1982 in verband met diverse
      voorzieningenaanvragen hebben plaatsgevonden tussen
      medewerkers van de voormalige Gemeenschappelijke Medische
      Dienst en gedaagde, al (op een niet nader gepreciseerd
      tijdstip) vóór de aanvraag van 30 januari 1995 had kunnen
      worden onderkend dat er bij gedaagde sprake was van de voor de
      toepassing van artikel 13 van de AAW vereiste situatie.
    
    
    
      Uit het vorenoverwogene vloeit voort dat de aangevallen
      uitspraak wat betreft de datum vanaf welke appellant
      wettelijke rente is verschuldigd, niet in stand kan worden
      gelaten. Evenzeer volgt daaruit de onjuistheid van appellants
      standpunt dat de wettelijke rente, gelet op het bepaalde in de
      Overgangswet Nieuw Burgerlijk Wetboek, dient te worden vergoed
      vanaf een redelijke termijn na de schriftelijke aanmaning van
      13 mei 1996.
    
    
    
      Ten aanzien van de datum vanaf welke de wettelijke rente wel
      dient te worden vergoed stelt de Raad in de eerste plaats vast
      dat aan het besluit van 3 september 1996 valt te ontlenen dat
      appellant erkent dat zijn besluit van
      10 januari 1996 op het punt van de ingangsdatum van de
      verhoging als onrechtmatig is te beschouwen. Voorts overweegt
      de Raad dat appellant, gelet op het Besluit Beslistermijnen
      sociale zekerheid, zoals dat luidde ten tijde van de
      onderwerpelijke aanvraag (30 januari 1995), had moeten
      beslissen binnen vier maanden na ontvangst van de aanvraag. De
      Raad is derhalve van oordeel dat de wettelijke rente over de
      achterstallige verhoging van de uitkering is verschuldigd
      vanaf 1 juni 1995, zijnde de eerste dag na de maand in welke
      op gedaagdes aanvraag had moeten zijn beslist. Beslissende als
      de rechtbank had behoren te doen zal de Raad de ingangsdatum
      van de wettelijke rente dienovereenkomstig vaststellen.
    
    
    
      De Raad acht voorts termen aanwezig om op grond van artikel
      8:75 van de Algemene wet bestuursrecht appellant te
      veroordelen in de proceskosten van gedaagde in hoger beroep.
      Deze kosten worden begroot op f 710,-- aan kosten van
      rechtsbijstand. Andere op grond van dat artikel te vergoeden
      kosten zijn niet gevorderd en daarvan is de Raad ook niet
      gebleken.
    
    
    Beslist wordt mitsdien als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep,
      Recht doende:
    
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voor zover daarbij de
      datum vanaf welke appellant wettelijke rente is verschuldigd,
      is vastgesteld op 1 september 1982;
      Bepaalt de bedoelde datum op 1 juni 1995;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde in hoger
      beroep tot een bedrag groot f 710,--.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr Th.M. Schelfhout in tegenwoordigheid van
      mr F.W. Houtman als griffier en uitgesproken in het openbaar
      op 30 juli 1999.
    
    
    
    
    (get.) Th.M. Schelfhout.
    
    
    
    (get.) F.W. Houtman.
    
    
    
    
      JdB
      0608