ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9004, Centrale Raad van Beroep, 31-10-2000, 99/4741 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-10-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/4741 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellante,
    
    en
    
    
      het College van burgemeester en wethouders van de
      gemeente Eindhoven, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 6 augustus 1997 heeft gedaagde appellante in kennis
      gesteld van het besluit waarbij de haar eerder bij besluit van 29
      april 1997 toegekende financiële tegemoetkoming in de kosten van
      verhuizing en inrichting is ingetrokken. Met dit besluit is
      beoogd uitvoering te geven aan het bepaalde in de op de Wet
      voorzieningen gehandicapten (WVG) steunende Verordening
      voorzieningen gehandicapten van de gemeente Eindhoven (de
      Verordening).
    
    
    
      Op het tegen het besluit van 6 augustus 1997 door appellante
      gemaakte bezwaar heeft gedaagde bij besluit van
      17 februari 1998 (het bestreden besluit) afwijzend
      beslist.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Hertogenbosch heeft bij
      uitspraak van 22 juli 1999 het tegen het bestreden
      besluit ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellante heeft mr I.H.M. Hest, advocaat en werkzaam bij
      het Buro voor Rechtshulp te Eindhoven, tegen deze uitspraak hoger
      beroep ingesteld en de Raad op bij aanvullend beroepschrift (met
      bijlagen) aangevoerde gronden verzocht de aangevallen uitspraak
      te vernietigen onder gegrondverklaring van het daartegen
      ingestelde hoger beroep en gedaagde te veroordelen in de kosten
      van dit geding, waaronder de kosten voor beroepsmatig verleende
      rechtsbijstand. Tevens is verzocht gedaagde tot betaling van
      schadevergoeding te veroordelen, bestaande uit de wettelijke
      rente over de ten onrechte niet
      betaalde uitkering (lees: financiële tegemoetkoming), te rekenen
      vanaf de dag waarop het bestreden besluit is genomen tot de dag
      van algehele voldoening.
      Gedaagde heeft bij schrijven van 17 november 1999 van verweer
      gediend en bij brief van 7 juni 2000 nog een inlichting
      verstrekt.
    
    
    
      Appellante heeft bij brief van 1 september 2000 haar beroep nader
      aangevuld en nog een stuk ingezonden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 19
      september 2000, waar appellante in persoon is verschenen,
      bijgestaan door mr Hest, voornoemd, als haar raadsvrouw, en waar
      gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door mr A.P. Kolev,
      werkzaam bij de gemeente Eindhoven. Tevens is verschenen W.
      Maatman, vanwege de Raad opgeroepen om ter zitting als getuige te
      worden gehoord.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellante heeft op 29 augustus 1994 gedaagde verzocht om haar op
      grond van het bepaalde in de Verordening in aanmerking te brengen
      voor een verhuiskostenvergoeding. In het kader van die aanvraag
      is appellante onderzocht door de arts H.F.L. Sanders. Deze heeft
      in zijn rapport van 30 januari 1995 vermeld dat appellante
      maximaal een keer per dag een normale huistrap op en af kan lopen
      en dat de split-level woning van appellante niet adequaat was
      vanwege met name het meerdere malen per dag moeten afleggen van
      de afstand van de voordeur tot de lift (circa 70 meter) en vice
      versa én het herhaaldelijk moeten traplopen. Bij besluit van 6
      februari 1995 heeft gedaagde appellante een financiële
      tegemoetkoming in de verhuis- en inrichtingskosten toegekend tot
      een bedrag van f 3.500,--, welk bedrag bij besluit van 29 april
      1997 is verhoogd tot f 7.500,--.
    
    
    
      Medio mei 1997 heeft de woningstichting SWS appellante de
      eengezinswoning P-straat in B te huur aangeboden. In deze woning
      waren geen aanpassingen aangebracht. Appellante heeft deze woning
      na een gesprek op 10 juni 1997 met W. Maatman, werkzaam bij het
      Bureau Voorzieningen van gedaagde, en na overleg met haar
      huisarts A.H.M. Bedaux per 1 juli 1997 gehuurd. Bij brief van 19
      juni 1997 heeft appellantes huisarts laten weten dat de aan
      appellante inmiddels vanwege gedaagde aangeboden aangepaste
      woningen (uitgerust met een traplift) bedoeld waren voor een
      categorie gehandicapten waar appellante beslist niet onder valt.
      Vanwege gedaagde is bij brief van 6 augustus 1997 met verwijzing
      naar voormeld gesprek van 10 juni 1997, aan appellante meegedeeld
      dat de woning in de P-straat niet als adequaat was beoordeeld en
      dat de toegekende financiële tegemoetkoming werd ingetrokken
      omdat appellante een viertal aangepaste woningen was aangeboden
      en verhuizing naar één van die woningen een adequatere en
      goedkopere oplossing was.
      Op 29 augustus 1997 heeft de arts Sanders, voornoemd, appellante
      opnieuw onderzocht. Daarbij is aangegeven dat appellante maximaal
      circa drie keer per dag een normale huistrap op en af kan lopen.
      Op grond van dit advies is appellante in aanmerking gebracht voor
      een aantal woningaanpassingen aan haar woning (keukenblok en
      toiletten) aan de P-straat ten bedrage van f 2.295,31.
    
    
    
      In de bezwaarfase van dit geding heeft appellante erop gewezen
      dat de intrekking van de haar toegezegde financiële
      tegemoetkoming strijdig is met het rechtszekerheids- en
      vertrouwensbeginsel, dat zij gegronde redenen had om de vanwege
      gedaagde aangeboden woningen te weigeren en dat door gedaagde
      niet duidelijk was gemaakt waarom verhuizing naar één van deze
      woningen een goedkopere adequate oplossing was dan verhuizing
      naar de P-straat.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft gedaagde het besluit tot
      intrekking van de appellante toegekende financiële tegemoetkoming
      gehandhaafd. Daarbij is bestreden dat de intrekking van de
      financiële tegemoetkoming in strijd is met het
      rechtszekerheids- en vertrouwensbeginsel, omdat in voormeld
      gesprek van 10 juni 1997 aan appellante kenbaar was gemaakt dat
      de woning aan de P-straat niet geschikt voor haar was en dat bij
      aanvaarding door haar van die woning de verhuiskostenvergoeding
      niet zou worden betaald, aangezien verhuizing naar één van de
      vier aangeboden aangepaste woningen een goedkopere adequater
      oplossing was. Voorts heeft gedaagde zich op het standpunt
      gesteld dat gelet op appellantes beperkingen bij het traplopen de
      aanwezigheid van een traplift in de aangeboden woningen die
      woningen adequater maakten dan de woning aan de P-straat.
    
    
    
      In beroep heeft appellante bestreden dat in het gesprek van 10
      juni 1997 haar was duidelijk gemaakt dat de woning aan de
      P-straat niet adequaat werd geacht en dat bij aanvaarding van die
      woning de verhuiskostenvergoeding niet zou worden betaald. Voorts
      heeft appellante opnieuw betwist dat de vier door gedaagde
      aangeboden woningen voor haar adequaat waren te achten.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het bestreden
      besluit in stand gelaten. Daarbij is overwogen dat van schending
      van het rechtszekerheidsbeginsel en/of het vertrouwensbeginsel
      geen sprake is, omdat als vaststaand moet worden aangenomen dat
      in het gesprek van 10 juni 1997 appellante is meegedeeld dat zij
      bij verhuizing naar de P-straat geen verhuiskostenvergoeding zou
      ontvangen. Voorts heeft de rechtbank het standpunt van gedaagde
      onderschreven dat de woning aan de
      P-straat als een niet-adequate woning moet worden beschouwd. De
      rechtbank heeft zich niet expliciet uitgesproken over de door
      appellante opgeworpen vraag of de vier door gedaagde aangeboden
      woningen voor haar geschikt waren te achten.
    
    
    
      In hoger beroep heeft appellante haar stelling gehandhaafd dat
      haar in het gesprek op 10 juni 1997 niet was voorgehouden dat zij
      bij verhuizing naar de P-straat de toegezegde
      verhuiskostenvergoeding niet zou ontvangen. Daarbij heeft
      appellante erop gewezen dat zij als bijstandsgerechtigde zeker
      niet het risico had willen lopen dat zij een bedrag van
      f 7.500,-- niet zou ontvangen en in het geval dat die mededeling
      was gedaan niet naar die woning was verhuisd. Voorts heeft
      appellante bestreden dat de P-straat voor haar niet geschikt zou
      zijn, nu sprake is van een stabiele medische situatie en haar
      beperkingen bij het traplopen niet zodanig ernstig zijn dat een
      traplift voor haar is geïndiceerd.
      Gedaagde heeft in hoger beroep volhard in zijn standpunt dat in
      het gesprek van 10 juni 1997 appellante is meegedeeld dat de
      toegezegde verhuiskostenvergoeding niet zou worden betaald bij
      verhuizing naar de P-straat, omdat die woning niet adequaat was.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Mede gelet op het verhandelde ter zitting waarin
      W. Maatman nog eens heeft uiteengezet hoe het gesprek tussen hem
      en appellante op 10 juni 1997 is verlopen, en de overige omtrent
      dit gesprek in de gedingstukken voorkomende gegevens neemt de
      Raad met de rechtbank als vaststaand aan dat appellante in dat
      gesprek is duidelijk gemaakt dat de P-straat voor haar niet
      geschikt werd geacht en dat haar is meegedeeld dat zij bij
      aanvaarding van die woning geen verhuiskostenvergoeding zou
      ontvangen. Evenwel ook als dit laatste in dit gesprek niet
      uitdrukkelijk aan de orde zou zijn gekomen, ziet de Raad niet in
      dat appellante had mogen verwachten dat deze vergoeding tot
      uitbetaling zou komen. Het besluit tot toekenning van deze
      financiële tegemoetkoming kan immers niet los worden gezien van
      de omstandigheid dat de verhuizing van appellante noodzakelijk
      was omdat haar split-level woning uit medisch oogpunt niet
      adequaat was. Het is voor de Raad niet voorstelbaar dat
      appellante niet heeft begrepen dat die vergoeding werd gegeven
      met het oog op de opheffing van die als niet adequaat aangemerkte
      woonsituatie en dat gedaagde geen gevolgen zou verbinden met
      betrekking tot de betaling van die vergoeding, als met de
      verhuizing die niet adequate woonsituatie niet zou worden
      opgeheven. Het oordeel van de rechtbank dat geen sprake is van
      schending van het rechtszekerheidsbeginsel en/of het
      vertrouwensbeginsel wordt door de Raad dan ook onderschreven.
    
    
    
      Niettemin ziet de Raad het bestreden besluit geen stand houden.
      Daartoe heeft de Raad als volgt overwogen.
    
    
    
      De mededeling in het gesprek van 10 juni 1997 dat de woning aan
      de P-straat voor appellante niet adequaat is, berust, naar ter
      zitting door W. Maatman desgevraagd is bevestigd, op het advies
      van 30 januari 1995 van de medisch adviseur Sanders en in het
      bijzonder op de vermelding dat appellante maximaal één keer per
      dag de trap op en af kon lopen. Gelet op het advies van 29
      augustus 1997 van deze arts dat appellante circa drie keer per
      dag de trap op en af kan lopen, moet worden vastgesteld dat de
      vraag of de woning aan de P-straat niet adequaat is, gebaseerd is
      geweest op een advies dat op een essentieel onderdeel niet wordt
      geschraagd door het advies van 29 augustus 1997. De Raad neemt
      daarbij aan (partijen hebben dit ook niet bestreden) dat dit
      advies de medische beperkingen van appellante ten tijde hier in
      geding juist beschrijft.
    
    
    
      Naar 's Raads oordeel had een zorgvuldige besluitvorming door
      gedaagde in de bezwaarfase van dit geding met zich gebracht dat
      de vraag of de woning aan de P-straat terecht als niet adequaat
      was aangemerkt, bij het licht van dit advies was heroverwogen.
      Dit advies rept daarover immers niet en gaat er kennelijk van uit
      dat met enige lichte aanpassingen de woning van appellante aan de
      P-straat geschikt (te maken) was en dat een traplift in die
      woning niet noodzakelijk was. Voorts wijst de Raad erop dat in
      het eerdere advies van 30 januari 1995 de noodzaak van verhuizing
      wordt gegrond op de omstandigheid dat sprake was van een
      split-level woning waaraan, door de niveauverschillen in deze
      woning, veel traplopen inherent is, en het gegeven dat meerdere
      malen per dag een afstand van zeventig meter van de voordeur tot
      de lift en terug moest worden afgelegd. Die omstandigheden deden
      zich in de woning aan de P-straat niet voor. De Raad ziet temeer
      reden voor heroverweging nu ter zitting door W. Maatman is
      aangegeven dat het voor de beoordeling door hem of de woning aan
      de P-straat adequaat was, verschil had uitgemaakt als hij bekend
      had kunnen zijn geweest met de visie van de arts Sanders dat
      appellante circa drie keer per dag de trap op en af kon lopen.
    
    
    
      Al het hiervoor overwogene in aanmerking nemend is de Raad van
      oordeel dat het bestreden intrekkingsbesluit vanwege een
      onvoldoende zorgvuldige voorbereiding niet in stand kan blijven.
      Gedaagde dient een nieuw besluit op het bezwaar van appellante te
      nemen, waarbij de vraag of de P-straat uit medisch oogpunt voor
      appellante geschikt is te achten met inachtneming van alle van
      belang zijnde omstandigheden door gedaagde dient te worden
      beantwoord. Zo gedaagde nader medisch onderzoek van appellante
      voor de beantwoording van deze vraag uit een oogpunt van
      zorgvuldige besluitvorming noodzakelijk acht, mag hij zich vrij
      achten appellante opnieuw medisch te laten onderzoeken.
    
    
    
      Appellante heeft verzocht gedaagde te veroordelen in de schade
      aan de kant van appellante ex artikel 8:73 van de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb). Uit het hiervoor overwogene blijkt dat het
      bestreden besluit wordt vernietigd op grond van gebreken in de
      totstandkoming ervan en dat gedaagde een nader besluit dient te
      nemen.
      Daarom ligt het thans niet op de weg van de Raad om zich over
      mogelijke schade uit te spreken omdat nog niet vaststaat hoe het
      nader besluit zal gaan luiden.
      Gedaagde zal bij het nemen van een nader besluit tevens aandacht
      moeten besteden aan de vraag in hoeverre er termen zijn om schade
      te vergoeden.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de
      Awb gedaagde te veroordelen in de proceskosten van appellante in
      beroep en in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op f
      1.775,-- voor verleende rechtsbijstand in eerste aanleg en f
      1.420,-- voor verleende rechtsbijstand in hoger beroep. Andere op
      grond van dat artikel te vergoeden kosten zijn niet gevorderd en
      daarvan is de Raad ook niet gebleken.
    
    
    Beslist wordt als hierna is aangegeven.
    
    
    
      III. BESLISSING
      De Centrale Raad van Beroep,
    
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidend beroep alsnog gegrond;
      Vernietigt het bestreden besluit;
      Verstaat dat gedaagde een nieuw besluit neemt op het bezwaar van
      appellante met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is
      overwogen;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante in beroep
      en in hoger beroep tot een bedrag groot
      f 3.195,--;
      Verstaat dat gedaagde aan appellante het gestorte recht van f
      225,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr R.M. van Male als leden, in
      tegenwoordigheid van mr E.W.F. Botenga als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 31 oktober 2000.
    
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    
    
    (get.) E.W.F. Botenga.
    
    
    
    AB