ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8757, Centrale Raad van Beroep, 25-04-2000, 97/10734 AAW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-04-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Nu de procedure is gewonnen worden er in verband met de "no cure no pay"-overeenkomst die appellant met zijn rechtshulpverlener heeft afgesloten proceskosten gemaakt.

97/10734 AAW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats
      van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is
      het Lisv in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor de
      Bouwnijverheid. In deze uitspraak wordt onder gedaagde mede
      verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant heeft gedaagde bij brief van 28 mei 1996 verzocht de
      opschorting van de uitkering ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) te beëindigen en de uitkering
      onverwijld te hervatten. Tegen het uitblijven van een reactie op
      dit verzoek is namens appellant bij brief van 27 augustus 1996
      beroep ingesteld.
    
    
    
      Nadat gedaagde alsnog aan het verzoek van appellant was
      tegemoetgekomen, is namens appellant bij brief van
      26 november 1996 aan de rechtbank verzocht gedaagde ingevolge het
      bepaalde in artikel 8:75a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
      te veroordelen in de proceskosten van appellant.
    
    
    
      Bij uitspraak van 4 december 1996 heeft de rechtbank te
      's-Hertogenbosch het beroep, onder toepassing van
      artikel 8:54 Awb, niet-ontvankelijk verklaard.
    
    
    Appellant heeft tegen die uitspraak verzet gedaan.
    
    
      Bij uitspraak van 29 januari 1997 heeft de rechtbank het verzet
      gegrond verklaard.
    
    
    
      Bij uitspraak van 17 oktober 1997 heeft de rechtbank te
      's-Hertogenbosch het verzoek om een proceskostenveroordeling
      afgewezen.
    
    
    
      Namens appellant is J.A.J. Vervest op bij beroepschrift
      aangegeven gronden van deze uitspraak in hoger beroep gekomen.
      Tezamen met het beroepschrift is een tweetal nadere stukken
      ingezonden.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      J.A.J. Vervest voornoemd, heeft namens appellant vragen
      beantwoord.
    
    
    
      Namens appellant zijn nog nadere stukken ingezonden. Ook gedaagde
      heeft nog een nader stuk ingezonden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 28
      maart 2000, waar partijen niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Bij besluit van 1 mei 1996 heeft gedaagde de uitkering ingevolge
      de AAW van appellant met ingang van 1 mei 1996 geschorst. Bij
      brief van 28 mei 1996 is gedaagde namens appellant verzocht de
      opschorting van de AAW-uitkering te beëindigen en de uitkering
      onverwijld te hervatten. Tegen het uitblijven van een reactie
      zijdens gedaagde is namens appellant bij brief van 27 augustus
      1996 beroep ingesteld. Bij schrijven van 26 november 1996 is
      namens appellant aan de rechtbank bericht dat gedaagde tot
      verrekening en uitkering is overgegaan, zodat de grond tot
      procederen is komen te vervallen. Namens appellant is verzocht
      gedaagde ingevolge het bepaalde in artikel 8:75a van de Awb te
      veroordelen in de proceskosten van appellant.
      Bij uitspraak van 4 december 1996 heeft de rechtbank dit beroep
      (kennelijk) niet-ontvankelijk verklaard, omdat het griffierecht
      door appellant niet tijdig was gestort. Bij uitspraak van 29
      januari 1997 is het hiertegen door appellant ingestelde verzet
      gegrond verklaard, waarna het onderzoek is voortgezet in de stand
      waarin het zich bevond.
      Bij de in rubriek I genoemde uitspraak van 17 oktober 1997 heeft
      de rechtbank het verzoek van appellant om gedaagde op grond van
      artikel 8:75a van de Awb te veroordelen in de proceskosten,
      afgewezen. Daarbij heeft de rechtbank overwogen dat zij het
      mogelijk achtte dat de door de gemachtigde in de onderhavige zaak
      verrichte werkzaamheden te beschouwen zijn als beroepsmatig
      verleende bijstand in de zin van artikel 1 van het Besluit
      proceskosten bestuursrecht (Bpb), maar dat naar haar oordeel niet
      is komen vast te staan dat appellant voor de behandeling van het
      beroep bij de rechtbank kosten voor rechtsbijstand heeft moeten
      maken. Volgens de rechtbank zou er bij de door appellant gestelde
      'no cure no pay'-overeenkomst weliswaar sprake zijn van kosten
      in de zin van artikel 8:75 van de Awb, maar een (afschrift van
      een) dergelijke overeenkomst is niet in het geding gebracht en
      een dergelijke overeenkomst is van de zijde van appellant ook
      niet anderszins aannemelijk gemaakt.
    
    
    
      Het gaat in dit geding om de beantwoording van de vraag of de
      afwijzing door de rechtbank van het verzoek van appellant om
      vergoeding van proceskosten ingevolge het bepaalde in artikel
      8:75 van de Awb, in rechte stand kan houden.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad is dat niet het geval. De Raad stelt
      voorop dat partijen er niet over van mening verschillen dat in
      het onderhavige geval is voldaan aan de voorwaarden voor de
      toepassing van artikel 8:75a van de Awb. Voorzover partijen nog
      van mening verschillen over het antwoord op de vraag of er in dit
      geval sprake is van door een derde beroepsmatig verleende
      rechtsbijstand in de zin van artikel 1 onder a van het Bpb,
      oordeelt de Raad dat de gedingstukken geen andere conclusie
      toelaten dan dat de gemachtigde van appellant voldoet aan de in
      de rechtspraak van de Raad neergelegde eisen te stellen aan een
      beroepsmatige verlener van rechtsbijstand.
    
    
    
      In dit geding is met name in geschil of appellant voor het
      inschakelen van zijn gemachtigde kosten heeft moeten maken. Ten
      aanzien van een 'no cure no pay'-overeenkomst merkt de Raad op
      dat het bestaan van een dergelijke overeenkomst meebrengt dat,
      indien de procedure wordt gewonnen, er proceskosten zullen worden
      gemaakt (voor het inschakelen van de rechtshulpverlener). In dat
      geval is derhalve voldaan aan het 'kosten'-vereiste neergelegd
      in artikel 8:75 van de Awb. Laatstgenoemd artikel is eveneens van
      toepassing bij de kostenveroordeling op grond van artikel 8:75a
      van de Awb, zodat het hier overwogene ook in het onderhavige
      geval geldt.
      Nu appellant in hoger beroep genoemde overeenkomst alsnog heeft
      overgelegd, alsmede een kwitantie terzake van een betaald
      voorschot van f 500,-, staat voor de Raad het bestaan van
      genoemde overeenkomst voldoende vast. Dat brengt met zich mee dat
      er in dit geval aanleiding is het verzoek van appellant om een
      proceskostenveroordeling toe te wijzen.
    
    
    
      Namens gedaagde is nog betoogd dat, zo er naar het oordeel van
      de Raad aanleiding zou bestaan voor een veroordeling in de
      proceskosten, de onderhavige zaak dient te worden aangemerkt als
      licht, hetgeen volgens het Bpb leidt tot een halvering van de
      waarde per toegekend punt. De Raad kan gedaagde hierin niet
      volgen. De Raad is niet gebleken van gronden, en ook gedaagde
      heeft deze niet aangevoerd, om de in het geding voor de rechtbank
      aan de orde zijnde schorsing van de AAW-uitkering als 'licht' in
      de zin van punt C.1 Wegingsfactoren van de Bijlage bij het Bpb
      aan te merken.
    
    
    
      Het voorgaande leidt ertoe dat de aangevallen uitspraak voor
      vernietiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad begroot de kosten hier in geding op f 1.775,- voor
      verleende rechtsbijstand. Andere op grond van artikel 8:75 van
      de Awb te vergoeden kosten zijn in deze procedure niet gevorderd
      en daarvan is de Raad ook niet gebleken.
    
    
    
      De Raad acht verder termen aanwezig om gedaagde met toepassing
      van artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de proceskosten van
      appellant in hoger beroep. De Raad begroot deze kosten op
      f 1.065,- voor verleende rechtsbijstand. Van andere op grond van
      dat artikel te vergoeden kosten is de Raad niet gebleken.
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op het bepaalde
      in de artikelen 24 en 25, eerste lid van de Beroepswet, stelt de
      Raad ten slotte vast dat het door appellant zowel in eerste
      aanleg als in hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagde
      dient te worden vergoed.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Wijst het verzoek om een proceskostenveroordeling in eerste
      aanleg alsnog toe en bepaalt de hoogte van deze kosten op
      f 1.775,- voor verleende rechtsbijstand;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in hoger
      beroep tot een bedrag groot ? 1.065,-;
      Verstaat dat gedaagde aan appellant het gestorte recht van
      f 210,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr K.J.S Spaas als voorzitter en
      mr M.M. van der Kade en mr H.J. Simon als leden, in
      tegenwoordigheid van mr B. Serno als griffier en uitgesproken in
      het openbaar op 25 april 2000.
    
    
    
    (get.) K.J.S. Spaas.
    
    
    
    (get.) B. Serno.
    
    
    
    
    IS