ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7406, Centrale Raad van Beroep, 04-11-1997, 96/6465 WW, 97/1449 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-11-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Overname betalingsverplichtingen, loon, gratificatie, toerekenen.

96/6465 WW
      97/1449 WW
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    
      in het geding tussen:
      [appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
    
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de Nieuwe
      Industriële Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt onder
      gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant is op de bij aanvullend beroepschrift aangevoerde
      gronden in hoger beroep gekomen van de onder dagtekening 17
      juni 1996 door de Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage
      gewezen uitspraak, welke betrekking heeft op een geschil
      tussen appellant en gedaagde inzake de uitvoering van de
      Werkloosheidswet (hierna: WW).
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend en heeft bij
      schrijven van 7 januari 1997, met bijlagen, nog nadere stukken
      aan de Raad overgelegd, waaronder gedaagdes ter uitvoering van
      voormelde uitspraak genomen besluit van 23 augustus 1996.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op
      23 september 1997, waar appellant niet is verschenen, en waar
      gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door
      drs A.J. Verdonk, werkzaam bij Gak Nederland bv.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant is sedert 1 februari 1985 als directeur werkzaam
      geweest bij [naam bedrijf] ([bedrijf]) te Leiden.
      Dat bedrijf is op 5 januari 1994 in staat van faillissement
      verklaard. Het dienstverband van appellant is beëindigd door
      opzegging op 6 januari 1994 ingaande
      3 maart 1994 door de curator in het faillissement van Hbt. Op
      verzoek van appellant is hem door gedaagde bij besluit van 14
      juli 1994 uitkering op grond van hoofdstuk IV van de WW
      toegekend terzake van onder meer loon,
      vakantiedagen en vakantietoeslag.
    
    
    
      Nadien is gebleken dat appellant uit hoofde van zijn
      dienstbetrekking bij Hbt ook recht had op uitbetaling van een
      jaarlijks vast te stellen bedrag aan gratificatie of
      winstaandeel, waarmee bij vorengenoemd besluit geen rekening
      is gehouden. Blijkens artikel 2 van de arbeidsovereenkomst
      tussen appellant en [bedrijf] bestonden bedoelde gratificaties in
      een aandeel van 10% in de winst van de vennootschap, zoals
      deze winst zou blijken uit de vast te stellen jaarrekening.
      Bij ontbreken van voldoende winst bestond er recht op een
      minimum winstaandeel van 7,72% van het salaris. Dit
      winstaandeel diende blijkens de arbeidsovereenkomst betaalbaar
      te worden gesteld op de dag waarop de algemene vergadering van
      aandeelhouders de jaarrekening van de vennootschap vaststelde.
      Omdat Hbt feitelijk onvoldoende winst maakte werd het
      jaarlijks uit te betalen bedrag aan gratificaties gewoonlijk
      berekend aan de hand van laatstgenoemd percentage, hetgeen
      voor appellant neerkwam op een bedrag van ongeveer f 10.000,-.
    
    
    
    
      De gratificatie over het jaar 1990 is appellant in twee
      gedeelten uitbetaald, maar met betrekking tot de jaren 1991 en
      volgende hebben in dit verband geen uitbetalingen meer
      plaatsgevonden.
      Hieromtrent is het volgende gebleken:
      1. het kalenderjaar 1991: de jaarrekening is op
      29 september 1992 vastgesteld, maar wegens de minder
      rooskleurige financiële situatie waarin het bedrijf toen reeds
      verkeerde is van uitbetaling van de gratificatie afgezien;
      2. het kalenderjaar 1992: de jaarrekening is op 4 oktober 1993
      (of 4 november 1993) vastgesteld, maar de uitbetaling van de
      gratificatie is toen achterwege gebleven in verband met de op
      handen zijnde faillissementsaanvraag van Hbt.
      3. de kalenderjaren 1993 en 1994: in verband met het
      faillissement van Hbt op 5 januari 1994 zijn geen
      jaarrekeningen en dus ook geen gratificaties meer vastgesteld.
    
    
    
      In verband met het achterwege blijven van de uitbetaling van
      genoemde gratificaties, betrekking hebbende op de
      kalenderjaren 1991 en volgende, is van de zijde van appellant
      alsnog aan gedaagde verzocht om deze gratificaties in het
      kader van hoofdstuk IV van de WW over te nemen.
    
    
    
      Hierop heeft gedaagde bij primair besluit van 20 december 1994
      afwijzend beslist.
      Bij besluit van 20 april 1995 heeft gedaagde de daartegen
      ingediende bezwaren van appellant ongegrond verklaard.
      Gedaagde, die blijkens dit besluit wel van mening was dat de
      betreffende gratificaties moeten worden gezien als een
      overeengekomen loonbestanddeel dat evenredig over het
      betreffende kalenderjaar wordt opgebouwd en eerst opeisbaar
      wordt na de goedkeuring van de jaarstukken door de algemene
      vergadering van aandeelhouders, heeft de afwijzing van het
      verzoek van appellant gehandhaafd primair wegens strijd met de
      aard en de strekking van de regeling van hoofdstuk IV van de
      WW. Daarbij heeft gedaagde overwogen dat appellant als
      werknemer niet al het nodige heeft gedaan om destijds betaling
      van de gratificaties te verkrijgen.
      Bij laatstgenoemd besluit heeft gedaagde zich voorts
      subsidiair op het standpunt gesteld dat de gratificaties met
      betrekking tot de jaren 1991, 1992 en een gedeelte (te weten
      tot 6 oktober) 1993 buiten de in artikel 64 aanhef, onder a en
      b, van de WW genoemde termijnen vallen en mitsdien niet voor
      overneming in aanmerking komen.
    
    
    
      In de loop van het geding in eerste aanleg is het geschil
      tussen partijen beperkt tot de overneming van gratificaties
      betreffende de jaren 1992 tot en met 1994. De rechtbank heeft
      blijkens de aangevallen uitspraak hieromtrent geoordeeld dat
      de weigering van gedaagde om tot overneming van de betreffende
      gratificaties over te gaan niet door de primaire grond van
      gedaagdes besluit van 20 april 1995 gedragen kan worden.
      Wat de subsidiaire grond van genoemd besluit betreft, heeft de
      rechtbank als haar oordeel uitgesproken dat de gratificatie
      over het jaar 1992 geheel is opgebouwd in een periode die
      buiten de termijnen van onderdelen a en b van artikel 64 van
      de WW valt, maar dat de gratificaties over de jaren 1993 en
      1994 ten dele wel binnen die termijnen vallen en in zoverre
      voor overneming in aanmerking komen.
    
    
    
      Gedaagde heeft in de aangevallen uitspraak berust en heeft ter
      uitvoering hiervan bij besluit van 23 augustus 1996 alsnog
      beslist dat van de gratificaties inzake de boek- en
      kalenderjaren 1993 en 1994 een evenredig deel, te weten over
      de in artikel 64 aanhef en onder a en b van de WW genoemde
      perioden, zijnde de periode van 8 oktober 1993 tot en met 31
      december 1993 en van 1 januari 1994 tot en met 3 maart 1994,
      in het kader van hoofdstuk IV van de WW wordt overgenomen.
    
    
    
      Gelet op hetgeen appellant blijkens zijn aanvullend
      beroepschrift in hoger beroep nog van gedaagde vordert, stelt
      de Raad vast dat gedaagde bij zijn besluit van
      23 augustus 1996 niet geheel aan appellant is tegemoetgekomen.
      De Raad zal dan ook overeenkomstig het bepaalde in de
      artikelen 6:19, eerste lid en 6:24 van de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb), het hoger beroep mede gericht achten
      tegen gedaagdes besluit van 23 augustus 1996.
    
    
    
      Door appellant wordt thans nog uitsluitend aangevochten het
      oordeel van de rechtbank met betrekking tot de wijze van
      toerekening van de gratificaties inzake de jaren 1992 tot en
      met 1994 aan de tijdvakken als genoemd in artikel 64 WW. De
      Raad overweegt hieromtrent het navolgende.
    
    
    
      Gezien de aard en de strekking van de hier aan de orde zijnde
      gratificatie, die blijkens de arbeidsovereenkomst immers ook
      bij het ontbreken van winst tot uitbetaling zou komen tot een
      bedrag van 7,72% van het jaarinkomen, en gelet ook op hetgeen
      appellant hieromtrent zelf heeft medegedeeld, is de Raad,
      onder verwijzing naar zijn vaste rechtspraak ter zake -zie
      onder meer de uitspraak van
      25 juni 1996, gepubliceerd in RSV 1996/224-, van oordeel dat
      deze gratificatie dient te worden beschouwd als een beloning
      voor de resultaten die appellant behaalde in het boekjaar
      waarop die gratificatie betrekking had. De hier aan de orde
      zijnde gratificaties dienden derhalve, voor de toepassing van
      artikel 64 van de WW, telkenmale te worden toegerekend aan het
      boekjaar voorafgaande aan het jaar waarin deze werden
      vastgesteld of zouden worden vastgesteld.
    
    
    
      Het door appellant ingenomen standpunt dat de gratificatie
      moet worden toegerekend aan het tijdstip waarop deze formeel
      tot uitbetaling had kunnen komen, te weten ten tijde van de
      vaststelling van de jaarrekening van Hbt door de algemene
      vergadering van aandeelhouders, moet de Raad, gelet op het
      vorenoverwogene, dan ook verwerpen.
    
    
    
      Het standpunt van appellant dat hij recht heeft op uitkering
      over een periode van een jaar, voorafgaande aan de datum
      waarop de termijn van opzegging is beëindigd, acht de Raad
      evenzeer onjuist.
      Bedoelde termijn van een jaar is blijkens de tekst van artikel
      64 aanhef en onder c van de WW van toepassing indien sprake is
      van vakantiegeld, vakantiebijslag of van bedragen, die de
      werkgever in verband met de dienstbetrekking met de werknemer
      aan derden verschuldigd is.
      Van vakantiegeld of vakantiebijslag is hier onmiskenbaar geen
      sprake.
      Van bedragen, die de werkgever in verband met de
      dienstbetrekking met de werknemer aan derden verschuldigd is
      acht de Raad hier evenmin sprake. Zoals de Raad reeds vaker
      heeft overwogen -zie onder meer zijn uitspraak van 30 juni
      1992, gepubliceerd in RSV 1993/19- is noch in de tekst van
      artikel 64 aanhef en onder c van de WW, noch in de
      ontstaansgeschiedenis van die bepaling enig aanknopingspunt te
      vinden voor de opvatting dat de term "aan derden verschuldigd"
      in dat artikelonderdeel de ruimte biedt om ook een
      rechtstreeks aan de werknemer verschuldigde vergoeding onder
      het toepassingsbereik van die bepaling te kunnen brengen.
    
    
    
      De onderhavige gratificatie geldt, zoals reeds is overwogen,
      als een bestanddeel van het loon, vallende onder het bereik
      van de onderdelen a en b van artikel 64, en kan dus slechts
      door gedaagde worden overgenomen voorzover deze betrekking
      heeft op de in die artikelonderdelen genoemde tijdvakken.
    
    
    
      De door gedaagde in acht genomen tijdvakken zijn door
      appellant op zich overigens niet betwist en de Raad heeft geen
      aanleiding gevonden om deze voor onjuist te houden.
    
    
    
      Uit het vorenoverwogene vloeit voort dat de rechtbank in de
      aangevallen uitspraak terecht heeft overwogen en beslist dat
      de gratificatie over het kalenderjaar 1992 buiten genoemde
      tijdvakken valt en dus niet voor overneming in het kader van
      hoofdstuk IV van de WW in aanmerking komt, en dat de
      gratificaties over de kalenderjaren 1993 en 1994 wel kunnen
      worden overgenomen, voor zover deze op de wijze als door de
      rechtbank aangegeven, aan de in de onderdelen a en b van
      artikel 64 genoemde termijnen dienen te worden toegerekend.
    
    
    
      Hieruit volgt tevens dat gedaagde bij zijn besluit van
      23 augustus 1996 op juiste wijze toepassing heeft gegeven aan
      hetgeen hem door de rechtbank blijkens de aangevallen
      uitspraak is opgedragen, zodat dit besluit in rechte stand kan
      houden.
    
    
    
      Mitsdien komt de aangevallen uitspraak voor bevestiging in
      aanmerking en dient het beroep tegen gedaagdes besluit van 23
      augustus 1996 ongegrond te worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het beroep tegen gedaagdes besluit van
      23 augustus 1996 ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr P.H. Hugenholtz als voorzitter en mr
      J.C.F. Talman en mr Th.C. van Sloten als leden, in
      tegenwoordigheid van D. Nebbeling als griffier en uitgesproken
      in het openbaar op 4 november 1997.
    
    
    
    
    (get.) P.H. Hugenholtz.
    
    
    
    (get.) D. Nebbeling.
    
    
    
    RH