ECLI:NL:RBROT:1999:AA3685, Rechtbank Rotterdam, 27-09-1999, DIVERS 97/2215-DLD
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 1999-09-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

449 / ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROTTERDAM
    
    Meervoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    Reg.nr.: DIVERS 97/2215-DLD
    
    Uitspraak
    
    
    In het geding tussen
    
    
      de Minister van Verkeer en Waterstaat, 
      de hoofdingenieur-directeur van Rijkswaterstaat, eiser
    
    
    en
    
    dijkgraaf en heemraden van het waterschap Goeree-Overflakkee, verweerders.
    
    
    
      Aan het geding heeft als derde-partij deelgenomen A te 
      B, gemachtigde: mr J.C.G. Franken
    
    
    
    1. Ontstaan en loop van de procedure
    
    
      Bij brief van 28 juni 1996 heeft eiser bij verweerders een vergunning aangevraagd, 
      waarbij ontheffing verleend zou worden van het bepaalde in artikel 49 van de Keur 
      voor het waterschap Goeree-Overflakkee (hierna: de keur).
    
    
    
      Bij besluit van 16 september 1996, verzonden op 26 september 1996 (hierna: het 
      primaire besluit), hebben verweerders aan de Staat der Nederlanden onder 
      voorwaarden de gevraagde vergunning verleend.
      De vergunning strekt tot het uitvoeren van ont-gravingen in het voorland langs de 
      Dijk van de Westplaat Buitengronden, (primaire waterkering), het verleggen en 
      plaatselijk verlagen van de vooroeververdediging ter plaatse en het hebben en 
      onderhouden van deze werken in het westelijk deel van de 
      Westplaat-buitengronden in/op de percelen kadastraal bekend als gemeente 
      Dirksland, sectie D, nr. 195 en gemeente Sommelsdijk, sectie A, nrs. 677, 678, 
      821, 822, 661, 752, 758, 759, 762, 763, 753, 754, 764 en 765. Doel van een en 
      ander is het westelijk deel van de Westplaat Buitengronden in te richten als 
      natuurgebied.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft onder anderen A te B, eigenaar 
      van binnendijks in de directe nabijheid van de Westplaat gelegen landbouwgronden 
      (hierna: A), bij brief van 6 november 1996, ingekomen bij verweerders 
      op 6 november 1996, bezwaar gemaakt.
    
    
    
      Bij besluit van 20 februari 1997, verzonden op 3 april 1997, hebben verweerders 
      het bezwaar gegrond verklaard en het bestreden besluit herroepen. De verleende 
      vergunning van 16 september 1996 werd ingetrokken.
    
    
    
      Tegen dit besluit (hierna: het bestreden besluit) heeft eiser bij brief van 14 mei 1997 
      (ingekomen bij de rechtbank op 15 mei 1997) beroep ingesteld.
    
    
    
      Bij brief van eveneens 14 mei 1997 is namens eiser de president van de rechtbank 
      verzocht een voorlopige voorziening te treffen. 
      De president heeft bij uitspraak van 4 juni 1997 het verzoek om een voorlopige 
      voorziening wegens het ontbreken van spoedeisend belang afgewezen.
    
    
    Verweerders hebben bij brief van 14 juli 1997 een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 15 september 1999. Eiser heeft 
      zich laten vertegenwoordigen door mr C.M. van Hoorn en ing. W. Snijders. 
      Verweerders hebben zich laten vertegenwoordigen door ing. D.C. Goekoop en mr 
      J.B. van Gerdingen. De derde-partij is zonder bericht niet verschenen.
    
    
    2. Overwegingen
    
    
      In dit geding is de vraag aan de orde of het bestreden besluit in rechte in stand kan 
      blijven.
    
    
    
      Ingevolge artikel 49 van de keur is het betreffende het voorland langs de 
      hoofdwaterke-ring verboden:
      a) hierin te graven, te doen graven of ingravingen te hebben, behoudens 
      uitvoering van normale land- en tuinbouwwerkzaamheden;
      b)	deze op te hogen, te doen ophogen, ophogingen te wijzigen of te hebben;
      c)	buisleidingen, kabels en dergelijke hierin of hierop te leggen, deze te 
      verleggen, te herstellen, te vernieuwen, te verwijderen of te hebben;
      d)	de afmeting van buitendijkse watergangen te wijzigen;
      e) de afvoer van water door deze watergangen te belemmeren of te 
      stremmen.
    
    
    
      In artikel 50 van de keur is bepaald dat het betreffende de oevervoorzieningen langs 
      het voorland is verboden:
      a) werken uit te voeren of te doen uitvoeren, welke wijziging brengen in de 
      ligging, de afmetingen of de samenstelling hiervan;
      b)	hierin te graven, te doen graven of ingravingen te hebben;
      c)	deze op enigerlei wijze te beschadigen of te doen beschadi-gen;
      d) palen, steigers en andere constructies of werken hierop of hierin te maken, 
      te plaatsen, te leggen, aan te brengen, te veranderen, te herstellen, te vernieuwen, 
      te verwijderen of te hebben;
      e) buisleidingen, tanks, drukvaten, kabels en dergelijke, hierin, hierop of 
      hierboven aan te brengen, te leggen, te plaatsen, te maken, te verleggen, te 
      herstellen, te wijzigen, te vernieuwen, te verwijderen of te hebben;
      f) vaartuigen, vlotten of andere drijvende of zware voorwerpen hieraan vast te 
      leggen, middels ankers, dreggen of anderszins te bevestigen of te hebben, dan wel 
      hierop of hierover te vervoeren, te verslepen, te plaatsen of te hebben.
    
    
    
      Op grond van artikel 112, eerste lid, van de keur kan het bestuur bij schriftelijke 
      vergunning van de bepalingen van deze keur ontheffing verlenen.
    
    
    
      Niet in geschil is, dat er geen waterstaatkundige bezwaren bestaan tegen de 
      vergunningverlening.
    
    
    
      De vergunning is bij het bestreden besluit (alsnog) geweigerd uitsluitend op grond 
      van de volgende overwegingen:
    
    
    
      "	De landbouwgronden van A liggen binnendijks langs 
      de hoofdwaterkering ter hoogte van het onderhavige gebied.
      	A stelt belang bij het onderwerpelijke besluit te hebben, aangezien hij ten gevolge van de uit-voering van dit besluit schade zal lijden 
      door - kort samengevat - het over de dijk waaien van in de toekomst mogelijk zout 
      water, alsmede het ook binnendijks gaan fourageren van ganzen en smienten.
      	Nu met het uitvoeren van de werken beoogd wordt een fourageergebied in 
      te richten voor ganzen (en andere vogels) en gelet op de uitstraling daarvan op 
      binnendijks aan de hoofdwaterkering gelegen gronden, zoals die zich ook voordoet 
      bij het Hooge en Geere Gors bij Den Bommel, komt de gestelde schade als gevolg 
      van de uitvoering van de werken ons niet onjuist voor.
      	Ons is niet gebleken dat door het verbinden van aanvullende voorschriften 
      aan de vergunning de schade is te voorkomen of te beperken tot het risico, dat een 
      ieder in het maatschappelijk verkeer heeft te aanvaarden, noch dat 
      vergunninghouder compensatie voor de te lijden schade heeft aangeboden.
      	Het bestreden besluit heroverwegende komen wij tot de conclusie dat de 
      concrete particuliere belangen van A op grond van de thans bij 
      ons bekende feiten en omstandigheden dienen te prevaleren boven de belangen 
      van de Staat, zodat het bestreden besluit herroepen en de gevraagde vergunning 
      alsnog geweigerd moet worden."
    
    
    
      Gelet op de stukken en hetgeen dienaangaande ter zitting verklaard is, stelt de 
      rechtbank vast, dat het argument van A aangaande het over de dijk 
      waaien van in de toekomst mogelijk zout water door verweerders niet gehonoreerd 
      is. Dat komt de rechtbank juist voor nu zulks afhankelijk zou zijn van nader te 
      nemen beslissingen over het spuiregime van de Haringvlietsluizen.
    
    
    
      Het komt er dus op neer, dat de gevraagde vergunning geweigerd is, omdat 
      verweerders van mening zijn, dat A terecht vreest, dat binnendijks 
      fouragerende ganzen en smienten de opbrengst van zijn land negatief zouden 
      kunnen beïnvloeden.
    
    
    
      Eiser heeft allereerst aangevoerd, dat verweerders op zodanige grond de 
      vergunning niet kunnen weigeren, omdat - kort gezegd - het speciali-teitsbeginsel 
      verbiedt een vergunning op grond van de keur vanwege andere dan 
      water-staatkundige belangen te weigeren. 
      Als wel met zulke belangen rekening gehouden mag worden, dan stelt eiser zich op 
      het standpunt, dat verweerders de over en weer af te wegen belangen onvoldoende 
      precies hebben vastgesteld.
      Tenslotte voert eiser aan, dat zelfs als er van uitgegaan moet worden dat A in 
      onevenredige mate schade zou lijden, A een beroep kan doen op het 
      Wildschadefonds of op de Regeling Nadeelcompensatie Rijkswaterstaat, zodat er 
      dan nog geen reden zou zijn de vergunning te weigeren.
    
    
    
      Verweerders hebben zich voor hun zienswijze beroepen op de uitspraak van de 
      Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 10 mei 1995 (Telefooncel 
      Buttervliet).
    
    
    
      Eiser heeft daar weer andere uitspraken van de Afdeling tegenovergesteld, 
      waaronder die van 12 maart 1999, AB 1999, 213.
    
    
    
      Aansluitend bij onder andere de door verweerders aangehaalde uitspraak van 12 
      maart 1999 en die van de voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van 16 
      oktober 1998 (AB 1999, 307) stelt de rechtbank vast, dat - wat er in het algemeen 
      van het specialiteitsbeginsel ook zij - in het hier aan de orde zijnde geval A
      eventuele schade het gevolg zou zijn van de beslissing om het westelijk 
      deel van de Westplaat Buitengronden te bestemmen tot en in te richten als 
      beschermd natuurgebied. Genoemde beslissing is de uitkomst van een of meer 
      publiekrechtelijke besluitvormingskaders, waarin de belangen van (personen in de 
      situatie van) A tegen natuurontwikkelingsbelangen konden worden 
      afgewogen.
      In elk geval heeft een dergelijke belangenafweging met name bij de vaststel-ling van 
      de bestemmingsplannen buitengebied van respectievelijk de gemeentes 
      Middelharnis en Dirksland uitdrukkelijk aan de orde kunnen komen.
    
    
    
      Gelet daarop lag het niet op de weg van verweerders om bij de aan hen 
      opgedragen besluitvorming inzake vergunningverlening op grond van de keur voor 
      werkzaamheden ter verwezenlijking van de in vorenbedoelde publiekrechtelijke 
      besluitvormingskaders vastgestelde toekomstige ontwikkeling opnieuw en ten 
      gronde te beoordelen of bij de keuze om de Westplaat Buitengronden zich te laten 
      ontwikkelen tot natuurgebied wel ten volle recht gedaan is aan de belangen van A.
    
    
    
      Zeker lag het ook niet op de weg van verweerders als bestuursorgaan om aan de 
      hand van een enkele particuliere ervaring van een der bestuurders te oordelen, dat 
      de publiekrechtelijke schadevergoe-dingsregelingen, waarop A een 
      beroep kan doen, de benadeelde achteraf nooit voldoende tegemoetkomen en dat 
      daarom A vooraf, voordat de werkzaamheden in uitvoering genomen 
      worden ervan verzekerd zou moeten zijn, dat hem wel in genoegzame mate de 
      optredende schade vergoed zou worden.
    
    
    
      Gelet op het vorenstaande is het beroep gegrond en komt het bestreden besluit 
      voor vernietiging in aanmerking.
    
    
    
      Nu vaststaat, dat waterstaatkundige belangen zich tegen de vergunningverlening 
      niet verzetten en verweerders de door A aangevoerde argumenten in 
      deze procedure niet konden honoreren, zal de rechtbank zelf in de zaak voorzien 
      door A bezwaar ongegrond te verklaren. De keuze daarvoor is mede 
      gebaseerd op de overweging, dat ter zitting verklaard is dat A inmiddels 
      de bewuste landbouwgronden verkocht heeft.
      Gelet op de ongegrondverklaring van het bezwaar tegen het besluit van 16 
      september 1996 is de daarbij aan de Staat verleende vergunning derhalve nu weer 
      van kracht.
    
    
    
      De rechtbank stelt tenslotte vast, dat niet gebleken is van aan de zijde van de Staat 
      of A gevallen proceskosten, zodat voor een beslissing om verweerder 
      daarin te veroordelen reeds daarom geen plaats is.
    
    
    Wel dient verweerder eiser het griffierecht te vergoeden.
    
    3. Beslissing
    
    De rechtbank,
    
    recht doende:
    
    verklaart het beroep gegrond,
    
    vernietigt het bestreden besluit,
    
    
      bepaalt, dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit, hetgeen in 
      dit geval inhoudt, dat het bezwaarschrift van A 6 november 1996 
      ongegrond wordt verklaard,
    
    
    
      bepaalt, dat het Waterschap Goeree-Overflakkee aan eiser het betaalde griffierecht 
      ad f 420,-- vergoedt.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr W.E. Doolaard als voorzitter en mrs E.I. van den 
      Bos - Boomsma en R. Kruisdijk als leden.
      De beslissing is, in tegenwoordigheid van mr A.J.J. van der Vlist als griffier, 
      uitgesproken in het openbaar op 
    
    
    
    De griffier: De voorzitter:
    
    
    Afschrift verzonden op:
    
    
      Een belanghebbende - waaronder in elk geval eiser wordt begrepen - en 
      verweerder kunnen tegen deze uitspraak hoger beroep instellen bij de Afdeling 
      bestuursrechtspraak van de Raad van State, Postbus 20019, 2500 EA 's-
      Gravenhage. De termijn voor het indienen van het beroepschrift bedraagt zes 
      weken en vangt aan met ingang van de dag na die waarop het afschrift van deze 
      uitspraak is verzonden.