ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9180, Centrale Raad van Beroep, 22-12-2000, 99/1796 NABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-12-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/1796 NABW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellant,
    
    en
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Tegelen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Als gemachtigde van appellant heeft mr Z.M.K.J. Berger, advocaat te Venlo, op de bij het beroepschrift
      aangegeven gronden hoger beroep ingesteld tegen de door de Arrondissementsrechtbank te
      Roermond op 25 maart 1999 tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 14 november 2000, waar appellant is verschenen bij zijn
      gemachtigde mr Berger voornoemd, terwijl gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen
      door C.W.M.G. Volleberg, werkzaam bij de gemeente Tegelen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    De Raad gaat voor zijn oordeelsvorming uit van de volgende feiten en omstandigheden.
    
    
      Appellant, van Marokkaanse nationaliteit, heeft op 23 augustus 1996 bij de korpschef van de Politie
      Regio Limburg-Noord een aanvraag ingediend tot het verlenen van een vergunning tot vestiging.
    
    
    
      Op 26 augustus 1996 heeft appellant bij gedaagde een aanvraag ingediend om uitkering ingevolge de
      Algemene bijstandswet (Abw). In verband met die aanvraag heeft gedaagde aan de genoemde
      korpschef om een verklaring gevraagd als bedoeld in artikel 12 (oud) van de Abw. Na ontvangst van
      bedoelde, op 3 september 1996 gedateerde verklaring heeft gedaagde bij besluit van 17 september
      1996 de aanvraag van appellant afgewezen op de grond dat appellant niet beschikt over een geldige
      verblijfsvergunning. Tegen dat besluit heeft appellant geen rechtsmiddel aangewend.
    
    
    
      Op 15 december 1997 heeft appellant andermaal bij gedaagde een aanvraag ingediend om uitkering
      ingevolge de Abw, zulks met ingang van 23 augustus 1996. Daarbij heeft hij een brief d.d. 13 augustus
      1997 van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) overgelegd waarin de ontvangst van een
      administratief beroepschrift d.d. 2 april 1997 wordt bevestigd en waarin wordt gesteld dat uitzetting
      achterwege zal blijven totdat een reële beslissing is genomen. Op die brief heeft de gemachtigde van
      appellant, mr Berger voornoemd, een aantekening geplaatst, inhoudende dat appellant in verband met
      het achterwege blijven van uitzetting thans niet onrechtmatig in Nederland verblijft en met terugwerkende
      kracht vanaf 23 augustus 1996 recht heeft op een Abw-uitkering.
    
    
    
      Gedaagde heeft ook in verband met de laatstvermelde aanvraag van appellant aan de eerdergenoemde
      korpschef om een verklaring gevraagd als in artikel 12 (oud) van de Abw bedoeld. Na ontvangst van die
      verklaring d.d. 17 december 1997, die inhoudt dat appellant anders dan op basis van artikel 9 of 10 van
      de Vreemdelingenwet in Nederland verblijft en dat op appellant het bepaalde in artikel 84, eerste lid,
      onder a en b, van de Algemene Bijstandswet (lees: artikel 12 van de Abw) van toepassing is, heeft
      gedaagde appellant bij primair besluit van 5 maart 1998 met ingang van 15 december 1997 een
      bijstandsuitkering toegekend. Op de aanvraag van appellant om bijstand over de periode van
      23 augustus 1996 tot 15 december 1997 is afwijzend beslist op de grond dat er geen sprake is van
      bijzondere omstandigheden die het toekennen van bijstand met ingang van een datum gelegen vóór
      de datum van aanvraag, rechtvaardigen.
    
    
    
      Appellant heeft tegen dat besluit bij bezwaarschrift d.d. 17 maart 1998 bezwaar gemaakt. Hij heeft zich
      daarbij op het standpunt gesteld dat gedaagde dient terug te komen van het hiervoor vermelde besluit
      van 17 september 1996.
    
    
    
      Op 17 juli 1998 heeft appellant bij de rechtbank beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een
      besluit op het bezwaar tegen het besluit van 5 maart 1998.
    
    
    
      Bij besluit van 13 augustus 1998 heeft gedaagde het bezwaar van appellant tegen het primaire besluit
      van 5 maart 1998 alsnog ongegrond verklaard.
    
    
    
      Bij brief van 3 september 1998 heeft appellant onder meer bezwaren tegen het besluit van
      13 augustus 1998 naar voren gebracht.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank geoordeeld dat de aanvraag van appellant d.d.
      15 december 1997 had moeten worden opgevat:
      a. als een verzoek om bijstand met terugwerkende kracht vanaf 23 augustus 1996 en
      b. als een verzoek om terug te komen van het besluit van 17 september 1996.
    
    
    
      Het beroep van appellant, voorzover gericht tegen het besluit van gedaagde om geen uitkering met
      terugwerkende kracht te verlenen, heeft de rechtbank ongegrond verklaard.
      Het beroep van appellant, voorzover gericht tegen het besluit van gedaagde om niet terug te komen
      van het besluit van 17 september 1996, heeft de rechtbank, met vernietiging van het bestreden besluit
      in zoverre, gegrond verklaard wegens een motiveringsgebrek; de rechtbank heeft vervolgens bepaald
      dat de rechtsgevolgen van het vernietigde gedeelte van het bestreden besluit in stand blijven.
      Voorts heeft de rechtbank bij de aangevallen uitspraak het beroep tegen het niet tijdig nemen van een
      besluit op het bezwaar van 17 maart 1998 wegens verlies van belang niet-ontvankelijk verklaard.
      Gedaagde is ter zake veroordeeld in de proceskosten van appellant, begroot op f 1420,-- voor
      verleende rechtsbijstand, te betalen door de gemeente Tegelen aan de griffier van de rechtbank.
    
    
    
      Het hoger beroep van appellant is gericht tegen de aangevallen uitspraak voorzover daarbij is bepaald
      dat de rechtsgevolgen van het vernietigde gedeelte van het bestreden besluit in stand blijven en tegen
      de daarin vastgestelde hoogte van de proceskostenveroordeling.
    
    
    De Raad heeft met betrekking tot het eerstvermelde punt het volgende overwogen.
    
    
      De aanvraag d.d. 15 december 1997 van appellant strekte er mede toe gedaagde te verzoeken om
      terug te komen van het besluit van 17 september 1996.
    
    
    
      Gedaagde heeft dat verzoek niet gehonoreerd omdat appellant blijkens de verklaring d.d. 3 september
      1996 van de korpschef alstoen niet aan het bepaalde in artikel 12 (oud) van de Abw voldeed en uit de
      eerder vermelde brief van de IND van 13 augustus 1997 niet blijkt dat appellant ook vóór 2 april 1997
      - de datum van indiening van een administratief beroepschrift - met instemming van de
      vreemdelingendienst hier te lande verbleef.
    
    
    
      Zoals de Raad reeds vaker heeft overwogen dient de weigering om van een in rechte onaantastbaar
      geworden besluit terug te komen te worden geëerbiedigd, tenzij aan het eerdere besluit dusdanige
      gebreken kleven dan wel zich dusdanige omstandigheden hebben voorgedaan dat het bestuursorgaan
      in redelijkheid niet had mogen weigeren dat eerdere besluit ongedaan te maken.
      Daarbij ligt het op de weg van degene die van het bestuursorgaan verlangt dat het terugkomt van het
      eerdere besluit om feiten of omstandigheden aan te dragen die bij de eerdere besluitvorming geen rol
      hebben gespeeld en evenmin destijds als beroepsgrond naar voren hadden kunnen worden
      gebracht, dan wel de evidente onjuistheid van dat besluit aan te tonen.
    
    
    
      Appellant heeft bij zijn verzoek om herziening de hiervoor vermelde brief d.d. 13 augustus 1997 van de
      IND overgelegd. De Raad is van oordeel dat met die brief niet wordt aangetoond dat het besluit van
      17 september 1996 (evident) onjuist was.
    
    
    
      Voorts heeft appellant gewezen op de verklaring van de korpschef d.d. 17 december 1997 die in verband
      met zijn aanvraag d.d. 15 december 1997 is afgegeven. Naar het oordeel van appellant volgt uit die
      verklaring dat hij vanaf 23 augustus 1996 rechtmatig in Nederland heeft verbleven en daarmee dat het
      besluit van 17 september 1996 onjuist is.
    
    
    
      De Raad kan appellant in dat oordeel niet volgen omdat uit evenbedoelde verklaring niet blijkt dat deze
      terugwerkende kracht heeft tot de geclaimde datum 23 augustus 1996, terwijl bij die verklaring evenmin
      de eerdere verklaring van de korpschef d.d. 3 september  1996 is ingetrokken of herzien.
      In dit verband wijst de Raad erop dat gedaagde gehouden was naar aanleiding van de aanvraag van
      appellant d.d. 15 december 1997 aan de korpschef een schriftelijke verklaring als bedoeld in artikel
      45a van het Voorschrift Vreemdelingen te vragen. De daarop gevolgde positieve verklaring d.d
      17 december 1997 heeft, nu daaruit van het tegendeel niet blijkt, slechts betekenis voor de aanspraken
      van appellant op bijstand op en na 15 december 1997 maar mist betekenis voorzover appellant vanaf
      23 augustus 1996 aanspraak op bijstand wil maken.
      Uit het vorenoverwogene volgt dat het hoger beroep van appellant voor wat betreft het hier beoordeelde
      onderdeel niet slaagt.
    
    
    
      Met betrekking tot het hoger beroep, voorzover gericht tegen de door de rechtbank uitgesproken
      proceskostenveroordeling, overweegt de Raad het volgende.
    
    
    
      De rechtbank heeft gedaagde wegens het niet tijdig besluiten op het bezwaar van appellant tegen het
      besluit van 5 maart 1998 veroordeeld in de proceskosten van appellant tot een bedrag van f 1420,--.
      Dienaangaande bevat de aangevallen uitspraak de volgende overweging:
      "De rechtbank acht verder termen aanwezig om verweerder op grond van het bepaalde in
      artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de proceskosten die eiser redelijkerwijs heeft
      moeten maken in verband met de behandeling van dit beroep, een en ander overeenkomstig
      de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de in aanmerking te nemen
      proceshandelingen worden 2 punten toegekend. Het gewicht van de zaak wordt bepaald op
      gemiddeld, hetgeen correspondeert met de wegingsfactor 1.".
      Appellant kan zich met deze proceskostenveroordeling niet verenigen en heeft daartoe in het
      beroepschrift het volgende doen aanvoeren:
      "Ten aanzien van de proceskosten stelt appellant dat de rechtbank aan de proceshandelingen
      zijdens appellant ten onrechte slechts twee punten heeft toegekend. De rechtbank heeft ten
      onrechte geen rekening gehouden met de uitvoerige brief namens appellant
      d.d. 3 september 1998, waarin inzake procedurenr. 98/680 een repliek is te lezen waarvoor
      ook een punt had moeten worden toegekend.
      Ook had de rechtbank een punt dienen toe te kennen aan de verdere inhoud van deze brief
      inzake procedurenr. 98/792, temeer daar de rechtbank op grond van dit schriftuur het beroep
      gegrond heeft verklaard met vernietiging van dat - deel van het - besluit. Aan de
      proceshandelingen zijdens appellant hadden derhalve minimaal vier punten in totaal
      moeten worden toegekend.".
      De Raad is allereerst van opvatting dat de Bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht geen
      aanknopingspunten biedt om aan de schriftuur van appellant d.d. 3 september 1998, voorzover
      betrekking hebbend op het niet tijdig besluiten op zijn bezwaarschrift d.d.17 maart 1998, een punt toe
      te kennen omdat met dat geschrift niet is gereageerd op een daartoe strekkend verzoek van
      de rechtbank.
    
    
    
      Voorts is de Raad van opvatting dat de omstandigheid dat een beroep dat zich richt tegen het niet
      tijdig nemen van een besluit, op grond van artikel 6:20, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht
      (Awb) wordt geacht ook gericht te zijn tegen het reële besluit er niet aan in de weg staat om het geschrift
      waarin de grieven tegen dat reële besluit zijn opgenomen, als een beroepschrift aan te merken in de
      zin van onderdeel A1 van de Bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht. Dat geschrift en de
      eventuele proceshandelingen die daarop nog volgen kunnen in overeenstemming met het gewicht van
      de zaak ten materiële zo nodig anders worden gewaardeerd dan de proceshandelingen in de zaak die
      betrekking heeft op het uitblijven van het besluit op bezwaar.
    
    
    
      De Raad stelt vervolgens vast dat het reële besluit op bezwaar, voorzover daarbij is geweigerd terug te
      komen van het besluit van 17 september 1996, is vernietigd wegens een motiveringsgebrek. De Raad
      is onder die omstandigheden van oordeel dat zowel aan het indienen van het als beroepschrift aan te
      merken geschrift d.d. 3 september 1998 als aan het verschijnen ter zitting in verband met de
      behandeling van het beroep tegen het reële besluit, uitgaande van de gewichtsfactor gemiddeld,
      ingevolge de Bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht één punt (in totaal derhalve twee
      punten) moet worden toegekend. Het feit dat de rechtbank aanleiding heeft gezien te bepalen dat de
      rechtsgevolgen van het vernietigde gedeelte van het bestreden besluit in stand blijven, maakt dat
      niet anders.
    
    
    
      De Raad stelt vervolgens vast dat het beroepschrift van 17 juli 1998, gelet op zijn inhoud, slechts gericht
      was op het verkrijgen van een besluit op bezwaar. Het gewicht ervan moet worden bepaald op licht, als
      bedoeld in onderdeel C1 van de Bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht, zodat hieraan
      0,5 punt moet worden toegekend.
    
    
    
      Het bedrag van de vergoeding van de in eerste aanleg verleende rechtsbijstand dient derhalve te worden
      vastgesteld op 2,5 maal f 710,-- = f 1.775,--.
    
    
    
      Doende hetgeen de rechtbank had behoren te doen, zal de Raad, onder vernietiging van de aangevallen
      uitspraak in zoverre, het bedrag van de proceskosten in eerste aanleg alsnog overeenkomstig het
      hiervoor vermelde bedrag vaststellen.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de Awb gedaagde eveneens te
      veroordelen in de proceskosten van appellant in hoger beroep. Omdat appellant slechts in het
      gelijk is gesteld voorzover het de door de rechtbank uitgesproken veroordeling in de proceskosten
      betreft en omdat het hoger beroep in zoverre als licht wordt aangemerkt in de zin van onderdeel C van
      de Bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht, worden deze kosten vastgesteld op f 710,-- voor
      verleende rechtsbijstand.
    
    
    Mitsdien wordt als volgt beslist:
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voorzover gedaagde daarbij is veroordeeld in de proceskosten van
      appellant in eerste aanleg tot een bedrag van f 1420,--;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in eerste aanleg tot een bedrag groot f 1.775,--
      en in hoger beroep tot een bedrag groot f 710,--, te betalen door de gemeente Tegelen aan de griffier
      van de Raad;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Gelast de gemeente Tegelen aan appellant het door hem in hoger beroep gestorte griffierecht van
      f 170,-- te vergoeden.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I.'t Hooft als voorzitter en mr J.M.A. van der Kolk-Severijns en mr R.M. van Male
      als leden, in tegenwoordigheid van mr E.W.F. Menkveld-Botenga als griffier en uitgesproken in het
      openbaar op 22 december 2000.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) E.W.F. Menkveld-Botenga.
    
    
      GdJ
      0401