ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8980, Centrale Raad van Beroep, 10-10-2000, 98/8278 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-10-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/8278 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellante,
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de
      gemeente Renkum, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Namens appellante is mr J.C.M. Bonnier, advocaat te
      Groesbeek, op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden
      in hoger beroep gekomen van een op 27 oktober 1998 door de
      Arrondissementsrechtbank te Arnhem tussen partijen gegeven
      uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      26 november 1999, waar appellante in persoon is verschenen
      bijgestaan door mr E.E.M. Messink, kantoorgenote van haar
      gemachtigde mr Bonnier, en waar gedaagde zich heeft laten
      vertegenwoordigen door mr R.S. van Delft, werkzaam bij de
      gemeente Renkum.
    
    
    Ter zitting is het onderzoek geschorst.
    
    
      Gedaagde heeft bij brieven van 21 december 1999 en
      31 januari 2000 enige inlichtingen verstrekt, waarop
      appellante bij brief van 9 februari 2000 heeft gereageerd.
    
    
    
      Gedaagde heeft het door hem ingenomen standpunt nader
      toegelicht bij brief van 13 maart 2000.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting is hervat op 19 juni 2000 waarvoor
      appellante is verschenen mr Bonnier, voornoemd, en voor
      gedaagde mr R.S. van Delft, voornoemd.
      Na een kort overleg tussen partijen is het onderzoek ter
      zitting wederom geschorst teneinde partijen in de gelegenheid
      te stellen tot een schikking te komen.
    
    
    
    
      Bij brief van 22 juni 2000 heeft gedaagde de Raad bericht dat
      partijen niet tot overeenstemming zijn gekomen en de Raad
      verzocht uitspraak te doen.
    
    
    
      Elk der partijen heeft, desgevraagd, schriftelijk toestemming
      verleend voor afdoening buiten zitting.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een uitvoerige weergave van de voor dit geding relevante
      feiten en omstandigheden alsmede de van toepassing zijnde
      regelgeving verwijst de Raad naar hetgeen daaromtrent terzake
      in de aangevallen uitspraak is vermeld.
      Kortheidshalve vermeldt de Raad hier dat gedaagde bij besluit
      op bezwaar van 17 maart 1998 zijn eerder gedane afwijzing van
      het verzoek van appellante om in aanmerking te worden gebracht
      voor een traplift heeft gehandhaafd. Dit besluit steunt op het
      bepaalde in de op de Wet voorzieningen gehandicapten (WVG)
      gebaseerde Verordening voorzieningen gehandicapten van de
      gemeente Renkum (de Verordening). Gedaagde heeft die afwijzing
      gemotiveerd met de stelling dat verhuizing naar een
      gelijkvloerse woning de goedkoopst adequate oplossing in de
      zin van de Verordening is.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het bestreden
      besluit in stand gelaten.
    
    
    
      In het kader van het hoger beroep is van de zijde van
      appellante onder meer aangevoerd dat verhuizing naar een
      zonder trap te bereiken gelijkvloerse woning voor haar een
      adequate oplossing had kunnen zijn, ware het niet dat blijkens
      al vóór de afwijzing gedane uitlatingen van onder meer de
      plaatselijke woningbouwvereniging een dergelijke woning niet,
      althans moeilijk voor haar te verkrijgen was.
    
    
    Dienaangaande overweegt de Raad als volgt.
    
    
      Ingevolge artikel 2.1 aanhef en onder a van de Verordening kan
      gedaagde een woonvoorziening treffen bestaande uit een
      financiële tegemoetkoming in de kosten van verhuizing en
      herinrichting. Ingevolge onderdeel b van dit artikel kan
      gedaagde ook een andere woonvoorziening verstrekken bestaande
      in een tegemoetkoming in de kosten van woningaanpassing.
      Gedaagde hanteert daarbij het zogeheten primaat van de
      verhuizing, hetgeen er op neerkomt dat gedaagde een
      tegemoetkoming in de verhuis- en inrichtingskosten verstrekt
      als dit de goedkoopst adequate oplossing is.
    
    
    
      De Raad heeft al eerder als zijn zienswijze kenbaar gemaakt
      (vide USZ 99/283 en JSV 00/33) dat het primaat van de
      verhuizing in beginsel niet in strijd is met de in de WVG
      neergelegde bepalingen. Daarbij heeft de Raad evenwel
      opgemerkt dat uit die bepalingen tevens voortvloeit dat het
      gemeentebestuur niet voorbij mag gaan aan omstandigheden die
      in een concreet geval de realisering van voormeld primaat
      (zouden kunnen) belemmeren.
    
    
    
      In aansluiting hierop overweegt de Raad dat van het
      gemeentebestuur onder omstandigheden, indien het ontbreken van
      mogelijkheden om (binnen op medisch aanvaardbare termijn) te
      verhuizen door betrokkene -zoals in casu- geadstrueerd en
      gemotiveerd is aangegeven, mag worden verwacht dat in het
      kader van de besluitvorming daaraan expliciet aandacht wordt
      besteed en dat in het besluit enige indicatie wordt gegeven
      omtrent concrete mogelijkheden om binnen evenvermelde termijn
      verhuizing naar een passende woning te realiseren.
    
    
    
      De Raad moet vaststellen dat in het bestreden besluit van een
      onderbouwing als hiervoor bedoeld geen sprake is. Dit besluit
      komt reeds op deze grond met de aangevallen uitspraak waarbij
      dit in stand is gelaten, voor vernietiging in aanmerking.
      Hetgeen overigens in hoger beroep is aangevoerd behoeft gelet
      hierop geen bespreking meer.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van
      de Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de
      proceskosten van appellante in beroep en in hoger beroep. Deze
      kosten bedragen f 1.420,-- voor verleende rechtsbijstand in
      beroep en f 1.775,-- voor verleende rechtsbijstand in hoger
      beroep en f 33,15 aan reiskosten. Andere op grond van dat
      artikel te vergoeden kosten zijn niet gevorderd en daarvan is
      de Raad ook niet gebleken.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidend beroep alsnog gegrond;
      Vernietigt het bestreden besluit;
      Verstaat dat gedaagde een nieuw besluit neemt op het bezwaar
      van appellante;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante in
      beroep tot een bedrag groot f 1.420,-- en in hoger beroep tot
      een bedrag groot f 1.808,15, totaal f 3.228,15 te betalen aan
      de griffier van de Raad;
      Verstaat dat gedaagde aan appellante het gestorte recht van f
      215,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van mr S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning als
      griffier, en uitgesproken in het openbaar op
      10 oktober 2000.
    
    
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    
    
    (get.) S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning.
    
    
    
    
    
    
      JdB
      1710