ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7780, Centrale Raad van Beroep, 26-06-1998, 97/5160 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-06-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Kan de afwijzing van het verzoek om woningaanpassing de rechterlijke toets doorstaan?

97/5160 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de
      gemeente Wijchen, appellant,
    
    
    en
    
    A te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellant is op bij het beroepschrift (met bijlagen)
      aangevoerde gronden in hoger beroep gekomen van een door de
      Arrondissementsrechtbank te Arnhem gewezen uitspraak van 9
      april 1997, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr J. van Zandbergen, werkzaam bij de
      Federatie van Ouderverenigingen te Utrecht, van verweer
      gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      15 mei 1998, waar appellant zich heeft doen vertegenwoordigen
      door mr M. Vermeeren, werkzaam bij de gemeente Wijchen en drs
      W.J.M. Peters, werkzaam bij de Vereniging van Nederlandse
      Gemeenten.
      Voor gedaagde zijn zijn moeder C. en J. van den Pol verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een meer uitvoerige beschrijving van de voor dit geding
      relevante feiten - daaronder begrepen hetgeen zijdens appellant
      in eerste aanleg is aangevoerd - en de toepasselijke
      regelgeving verwijst de Raad naar hetgeen daaromtrent in de
      rubrieken 2 en 3 van de aangevallen uitspraak is vermeld.
    
    
    
      Bij besluit op bezwaar van 27 november 1995 heeft gedaagde
      zijn weigering gehandhaafd om gedaagde, die in een
      AWBZ-instelling verblijft, in het kader van de Wet
      voorzieningen gehandicapten (WVG) in aanmerking te brengen
      voor aanpassing van de door zijn moeder met haar partner
      bewoonde woning middels verbouw van een van de slaapkamers op
      de eerste etage tot doucheruimte, voorzien van een tweede
      toilet en wandbeugels. Die aanpassing is, aldus is van de
      zijde van gedaagde gesteld, noodzakelijk in verband met zijn
      verblijf in de weekenden, de feestdagen en vakanties in deze woning.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het bestreden
      besluit vernietigd, omdat appellant ten onrechte geen
      toepassing heeft gegeven aan de hardheidsclausule, als vervat
      in artikel 8.1, eerste lid, van de Verordening Voorzieningen
      Gehandicapten van de gemeente Wijchen (de Verordening). Daarin
      is bepaald dat appellant in bijzondere gevallen ten gunste van
      de gehandicapte of de woningeigenaar kan afwijken van de
      bepalingen in de Verordening, indien toepassing van de
      Verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt.
    
    
    
      Naar uit de door partijen in hoger beroep ingenomen
      standpunten blijkt is tussen hen niet in geschil dat, gelijk
      de rechtbank bij de aangevallen uitspraak heeft beslist,
      gedaagde aan het bepaalde in artikel 2.7 van de Verordening
      geen aanspraak kan ontlenen op de namens hem gevraagde en
      hiervoor reeds omschreven woningaanpassing. Uitsluitend is aan
      de Raad de vraag ter beantwoording of gezegd moet worden dat
      appellant niet in redelijkheid tot het bestreden besluit heeft
      kunnen komen dan wel anderszins heeft gehandeld in strijd met
      een geschreven of ongeschreven rechtsregel of een algemeen
      rechtsbeginsel door te weigeren met toepassing van
      vorenomschreven hardheidsclausule in de gevraagde
      woningaanpassing te voorzien.
    
    
    
      Die vraag beantwoordt de Raad, anders dan de rechtbank,
      ontkennend.
    
    
    
      De aanvraag van gedaagde tot woningaanpassing is blijkens de
      gedingstukken erop gericht het mogelijk te maken dat hij in de
      tijd dat hij niet verblijft in het Epilepsiecentrum
      X. te Y., logeert bij zijn moeder en haar partner
      in de door hen bewoonde woning. Reeds hierom ziet de Raad het
      beroep van gedaagde op de hardheidsclausule niet slagen, nu,
      gelet op het bepaalde in artikel 2, tweede lid, van de WVG, de
      zorgplicht ingevolge die wet met betrekking tot voorzieningen
      als de onderhavige niet voor gedaagde geldt en voorts in de
      Verordening geen bepalingen zijn aan te wijzen die
      verdergaande aanspraken op woningaanpassing bevatten dan die
      in het kader van het bezoekbaar maken van de woning in het
      vijfde, zesde en zevende lid van artikel 2.7 van de Verordening
      zijn omschreven. Gelet op de duidelijke bewoordingen van
      die bepalingen alsmede de daarbij behorende toelichting is het
      uitdrukkelijk de bedoeling geweest van het bestuur van de
      gemeente Wijchen om de voor gehandicapten als gedaagde te
      treffen woonvoorzieningen te beperken tot het bezoekbaar maken
      van de woning en niet om verdergaande aanpassingen ervan,
      bijvoorbeeld als in casu in verband met de wens om er te
      kunnen logeren, te regelen. Toepassing van de
      hardheidsclausule met als resultaat dat de woning op de
      mogelijkheid van logeren wordt aangepast, zou gedaagde in een
      positie brengen die gelet op evenbedoelde bewoordingen van de
      Verordening nu juist door de regelgever welbewust is uitgesloten.
    
    
    
      De Raad voegt - strikt genomen ten overvloede - hieraan toe oog
      te hebben voor de betekenis van de gevraagde voorziening in
      relatie tot de wens van gedaagde om weekenden, feestdagen en
      (delen van) vakanties bij zijn moeder en haar partner door te
      brengen. Als sprake is van een groot maatschappelijk probleem
      dat gedaagde en anderen in soortgelijke omstandigheden treft,
      dan is het evenwel niet aan de rechter, maar aan de wetgever
      om hierin - zo mogelijk - te voorzien.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat de aangevallen
      uitspraak, voorzover aangevochten, voor vernietiging in
      aanmerking komt en dat het inleidend beroep in zoverre alsnog
      ongegrond moet worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voorzover aangevochten;
      Veklaart het inleidend beroep in zoverre alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van M. Nieuwenhuis als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 26 juni 1998.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) M. Nieuwenhuis.
    
    RH 2906