ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7376, Centrale Raad van Beroep, 21-11-1997, 96/9324 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-11-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Zorgplicht ex art 2 en 3 WVG tav vervoersvoorzieningen voor gehandicapten. Primaat van
         collectief vervoer. Afweging kosten collectief vervoer tegen die van andere voorziening.

96/9324 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      De erven van T. Zantema e/v Van der Meer, gewoond hebbende te
      Sexbierum, appellanten,
    
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de
      gemeente Franekeradeel,  gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 17 november 1994 heeft gedaagde aan wijlen T.
      Zantema e/v Van der Meer (hierna te noemen: betrokkene)
      mededeling gedaan van het besluit tot afwijzing van de
      aanvraag, die ertoe strekte om haar ingevolge de Wet
      voorzieningen gehandicapten (WVG) en de op die wet gebaseerde
      Verordening Voorzieningen Gehandicapten
      Franekeradeel 1994 (nader te noemen de Verordening) in
      aanmerking te brengen voor vergoeding van kosten van
      aanpassing van de eigen auto.
    
    
    
      Gedaagde heeft de bezwaren van betrokkene tegen dat besluit
      bij het bestreden besluit van 30 mei 1995
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Leeuwarden heeft bij uitspraak
      van 13 augustus 1996 - onder meer - het tegen het bestreden
      besluit ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Van die uitspraak is betrokkene op de daartoe bij aanvullend
      beroepschrift aangevoerde gronden in hoger beroep gekomen.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij schrijven van 11 februari 1997 van verweer
      gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      10 oktober 1997, waar appellanten niet zijn verschenen,
      terwijl gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door S. van
      der Ploeg, werkzaam bij de gemeente
      Franekeradeel.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Aan de aangevallen uitspraak, waarin betrokkene als eiseres is
      aangeduid en gedaagde als verweerder, ontleent de Raad de
      volgende feiten en omstandigheden:
      "Eiseres, geboren op 22 januari 1992, heeft in 1989 in beide
      benen kunstknieën gekregen. In verband met
      afstotingsverschijnselen is in 1993 de kunstknie uit het
      rechterbeen verwijderd en is dit been stijf gezet, waardoor
      eiseres niet meer kan lopen; zij is daarom aangewezen op het
      gebruik van een rolstoel.
      Teneinde in de eigen auto, die door haar echtgenoot wordt
      bestuurd, te kunnen worden vervoerd, is op advies van de
      revalidatie-arts van verpleeghuis "Dukdalf" te Harlingen
      hierin een zogenaamde draai-schuifstoel geplaatst ter waarde
      van f 2.778,88.
      Voor de kosten van deze aanpassing heeft eiseres op 27
      augustus 1994 een aanvraag voor een vergoeding op grond van de
      WVG ingediend bij verweerders gemeente.
      Bij besluit van 17 november 1994 is de aanvraag namens
      verweerder afgewezen. Hiertoe is overwogen, dat door de
      gemeente Franekeradeel het primaat voor vervoersvoorzieningen
      is gelegd bij het collectief vervoer en dat eiseres in staat
      wordt geacht van deze voorziening gebruik te kunnen maken.
      Bij brief van 23 december 1994 is hiertegen bezwaar gemaakt.
      Op 2 februari 1995 heeft eiseres de gronden van het beroep
      ingezonden.
      Op 13 februari 1995 is de gemachtigde van eiseres in het kader
      van de bezwaarschriftprocedure gehoord.
      Bij brief van 15 mei heeft eiseres beroep ingesteld bij deze
      rechtbank tegen het uitblijven van de beslissing op
      bezwaarschrift.
      Bij besluit van 30 mei 1995 heeft verweerder het
      bezwaarschrift tenslotte ongegrond verklaard. Hiertoe is - kort
      samengevat - overwogen, dat:
      - verweerders gemeente een collectief
      vervoerssysteem kent en dit in beginsel als een adequate
      voorziening dient te worden aangemerkt;
      - eerst als het collectief vervoersysteem voor een
      gehandicapte ontoereikend is, een gehandicapte op
      grond van het bepaalde in artikel 3.2, tweede lid,
      van de Verordening in aanmerking kan komen voor
      een vervoersvoorziening in natura en/of een
      tegemoetkoming in de kosten van gebruik van de eigen
      auto;
      - de handicap van eiseres en de beperkingen die zij
      daarvan ondervindt duidelijk zijn, zodat
      hieromtrent geen medisch advies hoefde te worden
      ingewonnen;
      - artikel 3.2, derde lid, van de Verordening niet
      bepaalt dat in afwijking van, maar in aanvulling
      op het collectief vervoerssysteem een andere
      vervoersvoorziening kan worden verstrekt;
      - het collectief vervoerssysteem een goedkopere
      voorziening is dan het verstrekken van individuele
      tegemoetkomingen;
      - in het onderhavige geval geen sprake is van
      bijzondere omstandigheden op grond waarvan de
      hardheidsclausule als bedoeld in artikel 8.1 van de
      Verordening zou moeten worden toegepast.".
    
    
    
      De rechtbank heeft het tegen het bestreden besluit van
      30 mei 1995 ingestelde beroep bij de thans aangevallen
      uitspraak van 13 augustus 1996 ongegrond verklaard. De
      rechtbank heeft daartoe met name overwogen dat gedaagde in het
      onderhavige geval op goede gronden heeft afgezien van het
      inschakelen van een medisch adviseur en dat, waar het
      gemeentebestuur ervoor gekozen heeft wat betreft
      vervoersvoorzieningen het primaat bij het collectief
      vervoerssysteem te leggen en niet is gebleken dat betrokkene
      daarvan geen gebruik zou kunnen maken, gedaagde terecht de
      aanvraag om vergoeding van de kosten van aanpassing van de
      eigen auto heeft afgewezen.
    
    
    
      In hoger beroep is van de kant van appellanten in de eerste
      plaats aangevoerd dat de aan betrokkene aangeboden voorziening
      in de vorm van collectief vervoer geen verantwoorde
      voorziening als bedoeld in artikel 3 van de WVG is, nu de door
      haar gevraagde vergoeding op termijn voor de gemeente
      goedkoper is dan de kosten van collectief vervoer per persoon,
      terwijl de eerstgenoemde voorziening, in tegenstelling tot de
      tweede, geheel aan de behoefte van betrokkene voldoet. In
      ieder geval had gedaagde volgens de gemachtigde van
      appellanten aanleiding moeten zien om de hardheidsclausule van
      de Verordening toe te passen. Voorts is vanwege appellanten
      naar voren gebracht dat, ondanks het feit dat betrokkene niet
      heeft betwist dat zij gebruik kan maken van de aangeboden
      vervoersvoorziening, gedaagde niet had mogen nalaten medisch
      onderzoek te doen instellen naar betrokkenes
      vervoersmogelijkheden, aangezien zij feitelijk geen gebruik
      gemaakt heeft van het collectief vervoer. Tevens is van de
      kant van appellanten betoogd dat de in de Verordening
      opgenomen bepaling waarbij een inkomensgrens voor
      vervoersvoorzieningen is vastgesteld in strijd is met artikel
      26 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en
      Politieke Rechten (IVBPR), omdat uit het door gedaagde
      gehanteerde handboek "Verstrekkingen Gehandicapten" zou
      blijken dat een aanvraag om aanpassing van de eigen auto
      categorisch wordt geweigerd aan gehandicapten met een inkomen
      onder die grens.
    
    
    
      De Raad beantwoordt de vraag of het bestreden besluit in
      rechte stand kan houden, evenals de rechtbank, bevestigend. De
      Raad kan zich in grote lijnen verenigen met de in de
      aangevallen uitspraak opgenomen overwegingen.
    
    
    
      Betreffende de zijdens appellanten in hoger beroep aangevoerde
      grieven overweegt de Raad nog het volgende.
    
    
    
      Zoals de Raad al meermaals heeft overwogen, bijvoorbeeld in
      zijn uitspraak van 29 oktober 1996 (RSV 1997/67), komt het
      gemeentebestuur de ruimte toe om naar eigen inzicht invulling
      te geven aan de hem ingevolge de artikelen 2 en 3 opgedragen
      taak om te zorgen voor verantwoorde (vervoers)voorzieningen
      voor ter plaatse wonende gehandicapten. Met het in voormelde
      bepalingen aangegeven globale kader is niet in strijd dat,
      gelijk het gemeentebestuur van Franekeradeel in hoofdstuk 3
      van de Verordening heeft gedaan, prioriteit wordt gegeven aan
      deelname aan een systeem van collectief vervoer, in die zin
      dat andere vormen van vervoersvoorzieningen slechts worden
      toegekend als hetzij ter plaatse een collectief
      vervoerssysteem ontbreekt, hetzij het gebruik daarvan voor een
      gehandicapte als gevolg van ziekte of gebrek onmogelijk is,
      hetzij bij wijze van aanvulling op collectief vervoer. Het
      ontgaat de Raad in dit verband niet dat, gegeven de keus om
      een collectief vervoerssysteem op te zetten, er voor het
      gemeentebestuur, met het oog op handhaving van het financiële
      draagvlak van een dergelijk stelsel, een aanzienlijk belang in
      is gelegen dat van de gehandicapten, die voor een
      vervoersvoorziening in aanmerking komen, er zoveel mogelijk
      aan het collectief vervoer deelnemen.
    
    
    
      Indien, zoals in casu, vaststaat dat een gehandicapte in staat
      is gebruik te maken van een beschikbaar collectief
      vervoerssysteem, vermag de Raad - anders dan vanwege
      appellanten is betoogd - niet in te zien dat het enkele feit
      dat de kosten van een door de betrokkene gewenste andere
      vervoersvoorziening lager zijn dan die van de (tot de
      individuele deelnemer herleide) kosten van het collectief
      vervoerssysteem - wat daar overigens in dit geval feitelijk van
      zij - zou meebrengen dat deelname aan het collectief vervoer
      geen verantwoorde voorziening in de zin van artikel 3 van de
      WVG is, dan wel ertoe had moeten nopen om de hardheidsclausule
      van de Verordening toe te passen.
    
    
    
      Betreffende de van de zijde van appellanten geponeerde
      stelling dat gedaagde niet had mogen nalaten om een medisch
      onderzoek naar de vervoersmogelijkheden van betrokkene in te
      stellen, volstaat de Raad met de opmerking dat niet is staande
      te houden dat gedaagde in casu daartoe verplicht was, nu
      gedaagde de door betrokkene aangegeven beperkingen van
      medische aard onverkort als uitgangspunt van zijn beoordeling
      heeft genomen en er tussen partijen geen verschil van mening
      over bestaat dat betrokkene tot deelname aan het collectief
      vervoer in staat was.
    
    
    
      Naar aanleiding van hetgeen in hoger beroep is aangevoerd
      overweegt de Raad ten slotte dat hem geenszins is
      gebleken dat de in casu toegepaste wettelijke bepalingen tot
      een door artikel 26 van het IVBPR verboden onderscheid hebben
      geleid.
    
    
    
      Uit het vorenoverwogene volgt de conclusie dat het bestreden
      besluit in rechte stand kan houden en dat de aangevallen
      uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet
      bestuursrecht.
    
    
    Beslist wordt mitsdien als volgt.
    
    
    
      III. BESLISSING
      De Centrale Raad van Beroep,
    
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van M. Nieuwenhuis als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 21 november 1997.
    
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    
    (get.) M. Nieuwenhuis.
    
    
    
    
      EB/RH
      2111