ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8795, Centrale Raad van Beroep, 09-05-2000, 98/7984 ZFW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-05-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/7984 ZFW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wettelijk vertegenwoordigd door zijn vader B, wonende te C, appellant,
    
    en
    
    Onderlinge Waarborgmaatschappij Zorgverzekeraar Trias U.A., gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Namens appellant heeft mr M.E. Wallheimer, advocaat te Amsterdam, op bij
      aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen een
      door de Arrondissementsrechtbank te Breda onder dagtekening 4 november 1998
      tussen partijen gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr J.E. Molenaar, advocaat te 's-Gravenhage, bij schrijven
      van 14 juli 1999 van verweer gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 28 maart 2000, waar
      voor appellant is verschenen zijn gemachtigde mr N.U.N. van den Heuvel,
      kantoorgenoot van mr Wallheimer, voornoemd, alsmede J. Hanstede, en waar
      gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door haar gemachtigde mr Molenaar,
      voornoemd, alsmede A.H. Blufpand.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een overzicht van de voor dit geding van belang zijnde feiten alsmede de
      van toepassing zijnde regelgeving verwijst de Raad naar hetgeen daaromtrent,
      gelet op de gedingstukken, met juistheid in rubriek 2 van de aangevallen uitspraak is vermeld.
    
    
    
      Kortheidshalve vermeldt de Raad hier dat A., geboren in 1985, aan een ernstige
      vorm van chronische middenoorontsteking lijdt. Uitgebreide medische behandeling
      heeft niet tot vermindering van de klachten geleid. Bij nader onderzoek is
      gebleken dat bij A. sprake is van een functiestoornis van de granulocyten,
      waarmee voormelde ontstekingsklachten samenhangen. Deze klachten zijn
      aanmerkelijk afgenomen door behandeling met het geneesmiddel Neupogen door de
      behandelend kinderarts dr N.G. Hartwig, verbonden aan het Academisch Ziekenhuis
      te Rotterdam. Vanwege appellant is gedaagde verzocht ten laste van de in de
      Ziekenfondswet (ZFW) geregelde wettelijke ziektekostenverzekering Neupogen te
      vergoeden, omdat eerdere bekostiging uit onderzoeksgelden niet meer mogelijk was.
    
    
    
      Gedaagde heeft dit verzoek bij besluit van 10 juli 1997 op grond van de gestelde
      indicatie afgewezen, nu deze niet valt onder de drie indicaties vermeld onder
      punt 14 van de bij de Regeling farmaceutische hulp 1996 behorende bijlage 2.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 19 februari 1998 heeft gedaagde haar weigering
      gehandhaafd, in hoofdzaak verwijzend naar de strikte omschrijving van voormelde
      indicatiecriteria, die haar geen beoordelingsvrijheid geeft.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak, na vaststelling dat tussen
      partijen niet in geschil is dat appellant op grond van de toepasselijke
      regelgeving geen aanspraak heeft op verstrekking van Neupogen, de argumenten van
      appellant verworpen op grond waarvan hij meent desalniettemin toch voor
      verstrekking van dit middel in aanmerking te komen.
    
    
    
      In hoger beroep heeft appellant, goeddeels onder herhaling van in eerdere fases
      van de gedingvoering aangevoerde gronden, betoogd dat de Regeling farmaceutische
      hulp 1996 in strijd is met de in artikel 30 EG-Verdrag gewaarborgde vrijheid van
      invoer gelet op de aan dit artikel door het Hof van Justitie van de Europese
      Gemeenschap bij arrest van 7 februari 1984 (Duphar/Staat der Nederlanden)
      gegeven uitleg. Voorts heeft appellant een beroep gedaan op het
      gelijkheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij verweerschrift haar standpunt gehandhaafd en geconcludeerd
      tot afwijzing van het hoger beroep.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Gelet op het verhandelde ter zitting en de van de zijde van appellant terzake
      gedane mededelingen, waaraan de Raad geen reden heeft te twijfelen, behoort het
      middel Neupogen met twee andere middelen tot de groep geneesmiddelen waarvoor de
      indicatiecriteria onder punt 14 van bijlage 2 van de Regeling farmaceutische
      hulp 1996 gelden. Voorts ontleent de Raad aan het verhandelde ter zitting dat al
      deze middelen in Nederland worden ingevoerd.
    
    
    
      De Raad ziet het beroep van appellant op evenvermelde uitspraak van het Hof van
      Justitie reeds op deze grond falen dat geenszins is kunnen blijken dat de
      uitsluiting van de groep geneesmiddelen waartoe Neupogen behoort, voor andere
      dan de onder punt 14 van bijlage 2 van de Regeling farmaceutische hulp 1996
      genoemde indicaties, berust op de omstandigheid dat deze geneesmiddelen in
      Nederland worden ingevoerd, in welk geval volgens het arrest (vide
      rechtsoverweging 21) sprake zou zijn van discriminatie naar oorsprong.
    
    
    
      Het beroep van appellant op het gelijkheidsbeginsel ziet de Raad eveneens falen.
      Niet betwist is dat gedaagde in geen enkel geval buiten de in bijlage 2 genoemde
      indicaties de aanspraak op Neupogen ten laste van de wettelijke
      ziektekostenverzekering heeft gebracht. In zoverre is er geen sprake van dat
      gedaagde de bij haar aangesloten ziekenfondsverzekerden ongelijk behandeld.
      Nog daargelaten of gedaagde op grond van dit beginsel gehouden zou zijn tot
      verstrekking van Neupogen ten laste van de wettelijke ziektekostenverzekering
      over te gaan, als andere zorgverzekeraars (met voorbijgaan aan de wettelijke
      regeling) dat wel zouden doen, moet de Raad vaststellen dat de daaromtrent van
      de zijde van appellant in de stukken en ter zitting verstrekte gegevens
      wisselend van aard zijn en overigens te onbepaald om aannemelijk te achten dat
      bij een of meer andere zorgverzekeraars in Nederland ten tijde hier in geding
      sprake was van een met voorbij gaan aan het bepaalde in de Regeling
      farmaceutische hulp 1996 gevoerde uitvoeringspraktijk, waarin tot verstrekking
      van het middel Neupogen bij kinderen met uitbehandelde chronische
      middenoorontsteking is overgegaan.
    
    
    
      Het beroep dat appellant met verwijzing naar 's Raads uitspraak van 18 juli 1995
      (RZA 1996 nr. 50) heeft gedaan op het in artikel 3:4 van de Algemene wet
      bestuursrecht besloten liggende evenredigheidsbeginsel ziet de Raad evenmin slagen.
      De verwijzing naar evenvermelde uitspraak kan appellant niet baten, nu, anders
      dan in het aldaar berechte geval, in casu geen sprake is van een ten laste van
      de wettelijke ziektekostenverzekering aangevangen behandeling waarvan was
      toegezegd dat die zou worden voortgezet zolang dit uit medisch oogpunt was
      aangewezen en waarbij stopzetting een onverantwoorde therapiebreuk tot gevolg
      zou (kunnen) hebben.
    
    
    
      Voorts overweegt de Raad dienaangaande dat in het onderhavige geval, naar de
      Raad aan de gedingstukken en het verhandelde ter zitting van de Raad ontleent,
      sprake is van een onderzoek naar nieuwe toepassingen van het geneesmiddel
      Neupogen in het kader waarvan D voor behandeling daarmee in aanmerking is
      gebracht. De enkele omstandigheid dat het onderzoeksbudget van het academisch
      ziekenhuis ontoereikend was om de behandeling voort te zetten, kan er niet toe
      leiden dat afbreuk wordt gedaan aan de in de Regeling farmaceutische hulp 1996
      gegeven systematiek waarbij behandeling met Neupogen slechts in zeer strikt
      omschreven gevallen mogelijk is.
    
    
    
      Ten slotte overweegt de Raad terzake dat aan de onder de gedingstukken zich
      bevindende medische gegevens geen aanknopingspunten vallen te ontlenen voor de
      veronderstelling dat bij A. sprake was van een situatie dat stopzetting van de
      behandeling met Neupogen zou leiden tot een levensbedreigende situatie, dan wel
      van een medisch ernstig bedreigende situatie, met mogelijk onherstelbare
      gevolgen, voor een of meer vitale organen van appellant, op grond waarvan
      strikte toepassing van het bepaalde onder punt 14 van bijlage 2 bij de Regeling
      farmaceutische hulp 1996 in die mate in strijd zou komen met het
      evenredigheidsbeginsel dat deze toepassing geen rechtsplicht meer kan zijn.
    
    
    
      Het hiervoor overwogene impliceert geenszins dat de Raad de heilzame werking van
      Neupogen in het geval van A. zou willen ontkennen of onderschatten. Of dit
      middel buiten de in bijlage 2 genoemde gevallen voor verstrekking ten laste van
      de wettelijke ziektekostenverzekering in aanmerking komt, is primair een
      verantwoordelijkheid van de regelgever. De Raad kan slechts vaststellen dat
      opneming in de regelgeving tot nu toe achterwege is gebleven.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging
      in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het bepaalde in
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr D.J. van der Vos als voorzitter en mr Ch. van Voorst en
      mr R.M. van Male als leden, in tegenwoordigheid van R.E. Lysen als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 9 mei 2000.
    
    
    (get.) D.J. van der Vos.
    
    (get.) R.E. Lysen.
    
    
      JdB
      0105