ECLI:NL:CRVB:2001:ZB9129, Centrale Raad van Beroep, 17-01-2001, 98/2333 AAW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2001-01-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/2333 AAW                                                        Q.
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet
      Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt het Landelijk
      instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats van de betrokken
      bedrijfsvereniging.  In het onderhavige geval is appellant in de
      plaats getreden van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging. In deze
      uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het
      bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 20 februari 1997 heeft appellant geweigerd terug te
      komen van zijn besluit van 12 oktober 1995 op de grond dat er geen
      nieuwe feiten of omstandigheden zijn die ertoe leiden dat deze
      beslissing onjuist zou zijn.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Leeuwarden heeft bij uitspraak van 10
      februari 1998 het tegen het besluit van
      20 februari 1997 ingestelde beroep gegrond verklaard en dat besluit
      vernietigd.
    
    
    
      Appellant heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld op in een
      aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr B.I. Klaassens, advocaat te Groningen, een
      verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 6
      december 2000, waar appellant zich niet heeft doen vertegenwoordigen,
      en waar gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door zijn vader,
      C, wonende te B en door mr A.A. Kootstra, advocaat
      te Leeuwarden.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Gedaagde heeft op 3 oktober 1994 bij appellant een uitkering
      ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) aangevraagd.
    
    
    
      Bij besluit van 12 oktober 1995 heeft appellant gedaagde een
      uitkering ingevolge die wet toegekend naar een mate van
      arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, met ingang van 3 oktober 1993.
    
    
    
      Dat besluit berust op appellants standpunt dat gedaagde op 30 juni
      1990 gedurende 52 weken onafgebroken arbeidsongeschikt is geweest en
      dat een uitkering ingevolge de AAW niet eerder kan ingaan dan een
      jaar voor de datum van de aanvraag. Appellant heeft geen bijzondere
      omstandig-heden aanwezig geacht op grond waarvan de uitkering
      ingevolge de AAW met ingang van een eerder tijdstip dan
      3 oktober 1993 kan worden toegekend. Daarbij heeft appellant
      overwogen dat gedaagde die uitkering niet eerder heeft aangevraagd
      omdat hij niet bekend was met de mogelijkheid een uitkering ingevolge
      de AAW aan te vragen en dat dit niet als een bijzondere omstandigheid
      kan worden aangemerkt.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij schrijven van 6 november 1996 tegen het besluit
      van 12 oktober 1995 beroep ingesteld bij de rechtbank. Bij uitspraak
      van 24 januari 1997 heeft de rechtbank dat beroep niet-ontvankelijk
      verklaard. Het door gedaagde tegen deze uitspraak gerichte verzet is
      door de rechtbank bij uitspraak van 13 maart 1997 ongegrond
      verklaard.
    
    
    
      Bij brief van 7 februari 1997 heeft gedaagde appellant verzocht terug
      te komen van zijn besluit van 12 oktober 1995, voorzover daarbij is
      bepaald dat gedaagde een uitkering ingevolge de AAW wordt toegekend
      met ingang van
      3 oktober 1993 en niet met ingang van een eerdere datum.
      Gedaagde heeft daarbij aangevoerd dat het besluit van
      12 oktober 1995 niet duidelijk was en dat appellant bij de
      besluitvorming die tot dat besluit heeft geleid geen rekening heeft
      gehouden met gedaagdes brief van
      4 september 1995 aan appellant.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 20 februari 1997 heeft appellant
      geweigerd terug te komen van zijn besluit van 12 oktober 1995 op de
      grond dat gedaagde geen nieuwe
      feiten of omstandigheden heeft vermeld die tot het oordeel moeten
      leiden dat de laatstgenoemde beslissing onjuist is.
    
    
    
      In zijn tegen het besluit van 20 februari 1997 gerichte beroepschrift
      heeft gedaagde het standpunt ingenomen dat in dat besluit appellant
      er ten onrechte vanuit is gegaan dat de onbekendheid met de
      desbetreffende regeling er de oorzaak van is geweest dat gedaagde
      niet eerder een aanvraag om een uitkering ingevolge de AAW heeft
      ingediend. Voorts heeft gedaagde gesteld dat nieuwe feiten en
      veranderde omstandigheden rechtvaardigen dat appellant terugkomt van
      zijn besluit van 12 oktober 1995 voorzover daarbij de desbetreffende
      uitkering niet met ingang van een eerdere datum dan 3 oktober 1993
      wordt toegekend. Volgens gedaagde zijn die omstandigheden vermeld in
      zijn aan appellant gerichte brief van 4 september 1995. In deze brief
      stelt gedaagde onder meer dat, hoewel zijn vader bij de aanvragen om
      kinderbijslag op 25 september 1992 en 22 december 1992 duidelijk
      heeft vermeld dat gedaagde arbeidsongeschikt was, de Sociale
      Verzekeringsbank hem niet had gewezen op de mogelijkheid een
      uitkering ingevolge de AAW aan te vragen doch hem in plaats daarvan
      heeft verwezen naar het Arbeidsbureau. Eerst nadat het Arbeidsbureau
      had medegedeeld dat gedaagde niet bemiddelbaar was wegens
      arbeidsongeschiktheid heeft gedaagde op 29 september 1994 een
      aanvraag om een uitkering op grond van de AAW verzonden. Gedaagde
      verzoekt in die brief de geschetste gang van zaken als een bijzondere
      omstandigheid te erkennen, de aanvraagdatum te stellen op
      25 september 1992 en hem een uitkering ingevolge de AAW toe te kennen
      met ingang van 1 juli 1992.
    
    
    
      In de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het volgende
      overwogen:
      "Vast staat dat het besluit van verweerder van
      12 oktober 1995 tengevolge van het onherroepelijk worden van de
      uitspraken van de rechtbank van
      4 januari en 13 maart 1997 rechtens onaantastbaar is geworden.
      Ingevolge artikel 4:6 Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan -kort
      gezegd- indien na een geheel of gedeeltelijk afwijzende beschikking
      een nieuwe aanvraag wordt gedaan, het bestuursorgaan de aanvraag
      afwijzen wanneer geen nieuw gebleken feiten of veranderde
      omstandigheden zijn gesteld.
      Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat dergelijke feiten
      en omstandigheden niet gebleken zijn en dat reeds om die reden de
      aanvraag dient te worden afgewezen.
      Naar het oordeel van de rechtbank geeft verweerder door deze
      opvatting geen juiste toepassing aan
      artikel 4:6 Awb. In de onderhavige zaak, waar geen derden zijn aan te
      wijzen die belang hebben bij een weigering van eisers aanvraag,
      brengt het gegeven dat in artikel 4:6 Awb uitdrukkelijk wordt
      gesproken over een bevoegdheid tot vereenvoudigd afwijzen, (lees:)
      met zich dat verweerder niet zonder meer voorbij mag gaan aan de
      vraag in hoeverre er onmiskenbare onjuistheden kleven aan het besluit
      waarvan herziening wordt gevraagd.
      Door eiser is in zijn verzoek om terug te komen op het onderhavige
      besluit aangegeven dat hij eerst in 1994 en niet reeds in 1989 een
      aanvraag indiende voor een AAW-uitkering aangezien hij in 1989 er
      niet mee bekend was arbeidsongeschikt te zijn. Uit de gedingstukken
      betreffende beroepszaak verbandhoudend met het beroep tegen het
      besluit van verweerder van 12 oktober 1995 blijkt dat namens eiser
      voorafgaande aan het nemen van dat besluit, bij brief aan het GAK van
      4 september 1995, uitvoerig is uiteengezet waarom eiser pas in 1994
      de aanvraag indiende. In het besluit van 12 oktober 1995 is
      verweerder naar het oordeel van de rechtbank aan het gestelde in deze
      brief geheel, dan wel nagenoeg geheel voorbijgegaan.
      Nu niet is gebleken dat verweerder bij het in behandeling nemen van
      eisers aanvraag onderzoek heeft gedaan naar de vraag of het besluit
      waarvan herziening wordt gevraagd mank gaat aan evidente
      onjuistheden, terwijl gelet op het in de vorige alinea gestelde
      daartoe aanleiding bestond, heeft verweerder het bestreden besluit
      niet met de vereiste zorgvuldigheid genomen zodat het beroep gegrond
      dient te worden verklaard en het bestreden besluit voor vernietiging
      in aanmerking komt."
    
    
    Appellant kan zich niet met de aangevallen uitspraak verenigen.
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Met partijen stelt de Raad vast dat appellant in zijn besluit van 20
      februari 1997 van zijn in artikel 4:6, tweede lid, van de Awb
      neergelegde bevoegdheid gebruik heeft gemaakt. Op grond van deze
      bepaling is het
      bestuursorgaan, in het geval een aanvrager na een geheel of
      gedeeltelijke afwijzende beschikking een nieuwe aanvraag heeft
      gedaan, waarbij die aanvrager niet aan zijn ingevolge het eerste lid
      van dat artikel op hem rustende gehoudenheid heeft voldaan nieuw
      gebleken feiten of veranderde omstandigheden te vermelden, bevoegd om
      de aanvraag af te wijzen onder verwijzing naar zijn eerdere
      afwijzende beschikking zonder toepassing te geven aan artikel 4:5 van
      de Awb.
      Gelet op de bewoordingen van de leden één en twee van
      artikel 4:6 van de Awb zal de rechter eerst hebben te beoordelen of
      de aanvrager, indien hij van een bestuursorgaan verlangt dat het
      terugkomt van een eerder besluit, heeft voldaan aan zijn in het
      eerste lid van artikel 4:6 van de Awb vermelde gehoudenheid nieuw
      gebleken feiten of veranderde omstandigheden te vermelden. Indien
      zulks niet het geval is, dient vervolgens door de rechter de vraag te
      worden beantwoord of het bestuursorgaan niet in redelijkheid tot het
      besluit om de desbetreffende aanvraag slechts onder verwijzing naar
      het eerdere besluit af te wijzen heeft kunnen komen dan wel dusdoende
      anderszins heeft gehandeld in strijd met een geschreven of
      ongeschreven rechtsregel of een algemeen rechtsbeginsel.
    
    
    
      De Raad is met appellant van oordeel dat gedaagde bij zijn verzoek
      terug te komen van het besluit van
      12 oktober 1995 geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden
      heeft vermeld. Hierbij neemt de Raad in aanmerking dat
      gedaagdes brief van 4 september 1995, welk schrijven volgens gedaagde
      nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden vermeldt, geruime
      tijd voordat het besluit van 12 oktober 1995 is genomen bij appellant
      bekend was, zoals gedaagde heeft erkend.
    
    
    
      Het zojuist overwogene betekent dat appellant bevoegd was onder
      verwijzing naar het eerdere besluit van 12 oktober 1995 gedaagdes
      verzoek terug te komen van dat besluit af te wijzen.
    
    
    
      De Raad is voorts van oordeel dat de afwijzing van het desbetreffende
      verzoek, zoals deze is neergelegd in
      appellants besluit van 20 februari 1997, de de Raad toekomende,
      hiervoor omschreven terughoudende toetsing kan doorstaan.
    
    
    
      Het voorgaande betekent dat appellants besluit van
      20 februari 1997 in rechte in stand kan blijven. Dit besluit is
      derhalve ten onrechte door de rechtbank vernietigd. Die uitspraak
      komt dan ook voor vernietiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het
      bepaalde in artikel 8:75 van de Awb inzake de proceskosten.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    
    
      Verklaart het inleidend beroep tegen het besluit van
      20 februari 1997 alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H. van Leeuwen als voorzitter en
      mr W.D.M. van Diepenbeek en mr T. Hoogenboom als leden, in
      tegenwoordigheid van mr J.W.P. van der Hoeven als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 17 januari 2001.
    
    
    
    (get.) H. van Leeuwen.
    
    
    
    (get.) J.W.P. van der Hoeven.
    
    
    
    AB