ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8661, Centrale Raad van Beroep, 31-12-1999, 97/2556 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-12-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Op grond van art. 33 AAW en 44 WAO worden kortingen toegepast op
         betrokkenes uitkeringen. Verdiensten te stellen op de in de
         BV-en gerealiseerde winst.

97/2556 AAW/WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet
      Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt het Landelijk
      instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats van de
      betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv
      in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor Bank- en
      Verzekeringswezen, Groothandel en Vrije Beroepen. In deze uitspraak
      wordt onder gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 12 april 1995 heeft gedaagde:
      -onder toepassing van artikel 33 van de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en van artikel 44 van de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), zoals deze artikelen
      voorafgaande aan 1 augustus 1993 luidden, kortingen toegepast op
      appellants uitkeringen ingevolge die wetten, aldus dat die
      uitkeringen over het tijdvak van 10 maart 1988 tot 1 januari 1989
      werden uitbetaald naar een arbeidsongeschiktheid van 35 tot 45%, en
      over het tijdvak van 1 januari 1989 tot 1 januari 1991 niet langer
      werden uitbetaald;
      -de uitkeringen van appellant, welke op dat moment waren
      vastgesteld naar een arbeidsongeschiktheid van 35 tot 45%, ingaande
      1 januari 1991 ingetrokken, op de grond dat de mate van appellants
      arbeidsongeschiktheid ingaande die datum was afgenomen naar minder
      dan 15%;
      -onder toepassing van primair artikel 48, eerste lid, aanhef en
      onder a (oud), van de AAW en van artikel 57, eerste lid, aanhef en
      onder a (oud), van de WAO, een bedrag van f 91.599,51 van appellant
      teruggevorderd, ter zake van aan appellant over het tijdvak van 1
      augustus 1988 tot 1 augustus 1993 onverschuldigd betaalde
      uitkeringen ingevolge die wetten, en subsidiair onder toepassing
      van de b-grond van genoemde bepalingen van appellant teruggevorderd
      hetgeen hem onverschuldigd was betaald over het tijdvak van 1
      augustus 1991 tot 1 augustus 1993.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Hertogenbosch heeft bij uitspraak
      van 29 januari 1997 het tegen dat besluit ingestelde beroep
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellant heeft J.A. Bode, werkzaam bij het
      accountantskantoor Bode v/h Den Boon te Oudewater, op bij
      beroepschrift van 14 maart 1997 -met bijlagen- aangevoerde gronden,
      tegen die uitspraak hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij schrijven van 22 mei 1997 -met bijlagen- van
      verweer gediend, op welk schrijven van de zijde van appellant is
      gereageerd bij brief van 26 juni 1997 met bijlage.
    
    
    
      Het geding is ter behandeling aan de orde gesteld ter zitting van
      de Raad op 19 november 1999, waar partijen niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad gaat bij zijn oordeelsvorming uit van de door de rechtbank
      in de aangevallen uitspraak vermelde feiten en omstandigheden.
    
    
    
      Van de zijde van appellant is zowel in beroep als in hoger beroep
      vooral bezwaar gemaakt tegen het aan het bestreden besluit ten
      grondslag liggende standpunt van gedaagde dat de door appellant in
      het kader van de drie besloten vennootschappen (BV-en) vanaf 1987
      ontplooide activiteiten beschouwd dienen te worden als
      inkomensvormende werkzaamheden, en tegen het aan dat standpunt door
      gedaagde verbonden gevolg dat aan appellant voor die werkzaamheden
      inkomsten dienen te worden toegerekend ter grootte van de in die
      BV-en gerealiseerde netto-winst (onder aftrek van de zogeheten
      AAA-premies).
    
    
    
      De Raad heeft evenwel, evenals als de rechtbank, in hetgeen namens
      appellant dienaangaande naar voren is gebracht geen
      aanknopingspunten gevonden om het hiervoor weergegeven standpunt
      van gedaagde voor onjuist te houden.
    
    
    
      De Raad merkt hierbij allereerst op dat hetgeen appellant in de
      onderhavige procedure heeft doen aanvoeren in beduidende mate
      afwijkt van hetgeen hij eerder tegenover een opsporingsfunctionaris
      van gedaagde heeft verklaard, zoals neergelegd in het
      opsporingsrapport van 16 juli 1993. De Raad heeft, mede in het
      licht van de overige beschikbare gegevens, geen aanleiding om die
      eerdere verklaring van appellant inzake de aard en omvang van de
      door hem verrichte arbeid op wezenlijke punten voor onjuist te
      houden.
    
    
    
      De Raad stelt aldus vast dat de door appellant in zijn BV-en
      verrichte werkzaamheden, welke gezien zijn positie als
      directeur/enig aandeelhouder van de BV-en en de aanwezigheid van
      een bedrijfsleider met name zullen hebben bestaan uit het algehele
      management, coördinatie, advisering, acquisitie, e.d. terecht zijn
      aangemerkt als voor het recht op en de uitbetaling van zijn
      uitkeringen relevant te achten inkomensvormende werkzaamheden,
      terwijl de Raad voorts geen aanknopingspunten heeft om de keuze van
      gedaagde voor onjuist te houden om de aan appellant voor die
      werkzaamheden toe te rekenen verdiensten te stellen op de in de
      BV-en gerealiseerde winst.
    
    
    
      De Raad acht daarbij niet van belang dat appellant, naar deze
      stelt, niet op de loonlijst van de BV-en heeft gestaan en aldus
      voor zijn werkzaamheden feitelijk geen salaris heeft ontvangen,
      daar hij -wat daar verder van zij- in zijn hoedanigheid van
      directeur/enig aandeelhouder in elk geval moet worden geacht met de
      door hem ontplooide werkzaamheden -indirect- te zijn verrijkt met
      een bedrag ter hoogte van de in de BV-en gebleven winsten.
    
    
    
      De in het bestreden besluit vervatte kortingen op appellants
      uitkeringen over de tijdvakken van 10 maart 1988 tot 1 januari 1989
      en van 1 januari 1989 tot 1 januari 1991, alsmede de intrekking van
      appellants uitkeringen ingaande laatstgenoemde datum, tegen welke
      kortingen c.q. intrekking voor het overige geen bezwaren zijn
      aangevoerd, en ten aanzien waarvan ook de Raad geen aanleiding
      heeft deze overigens voor onjuist te houden, ontmoeten dan ook in
      rechte geen bezwaren.
    
    
    
      Ten aanzien van de intrekking van appellants uitkeringen voegt de
      Raad daaraan nog toe dat geen relevantie toekomt aan de
      omstandigheid dat over het jaar 1991 geen winst is gerealiseerd, nu
      appellant immers reeds gedurende een reeks van jaren had aangetoond
      een bestendige en aanzienlijke verdiencapaciteit aan zijn
      werkzaamheden te ontlenen, zodanig dat in vergelijking met het in
      aanmerking te nemen maatgevende inkomen niet langer sprake was van
      een relevant inkomensverlies.
    
    
    
      Voor de Raad staat voorts vast -en zulks sluit eveneens aan bij de
      door appellant zelf bij voormeld opsporingsonderzoek ten overstaan
      van de opsporingsfunctionaris afgelegde eerdere verklaring- dat
      appellant gedaagde terzake van zijn werkzaamheden en inkomsten in
      strijd met de op hem ingevolge artikel 78 van de AAW en artikel
      80 van de WAO rustende wettelijke informatieplicht niet onverwijld
      eigener beweging tijdig en volledig heeft geïnformeerd.
    
    
    
      In verband daarmee heeft gedaagde zich terecht op het standpunt
      gesteld onverschuldigd uitkeringen te hebben betaald als gevolg van
      toedoen van appellant in de zin van de primair aan de
      terugvordering ten grondslag gelegde bepalingen.
    
    
    
      De Raad is dan ook van oordeel dat gedaagde de
      bevoegdheid toekomt met toepassing van die bepalingen tot
      terugvordering over te gaan van de over het tijdvak van
      1 augustus 1988 tot 1 augustus 1993 aan appellant onverschuldigd
      betaalde uitkeringen.
    
    
    
      De Raad tekent hierbij aan dat hij appellant niet kan volgen in de
      opvatting dat gedaagdes brief van 29 juli 1993 niet kan gelden als
      de voor het bepalen van de aanvang van terugvorderingstermijn van
      5 jaar relevante eerste terugvorderingshandeling, om reden dat hij
      die -niet-aangetekend verzonden- brief niet zou hebben ontvangen.
    
    
    
      De Raad acht het namelijk genoegzaam aannemelijk dat appellant de
      bewuste brief wel heeft ontvangen. Daarbij acht de Raad in het
      bijzonder van belang dat appellant, naar is aangegeven in het
      rapport d.d. 5 oktober 1993 van de verzekeringsgeneeskundige L.
      Moraca-Kvapilova, tijdens het spreekuurconact op die datum
      tegenover die arts heeft verklaard beroep te hebben aangetekend
      tegen de beslissing van de bedrijfsvereniging van juli 1993.
    
    
    
      De Raad houdt het voor ongeloofwaardig dat appellant, naar deze
      heeft doen stellen, daarmee heeft gedoeld op een andere beslissing
      dan de door gedaagde bij de stuitingsbrief van 29 juli 1993 aan
      appellant meegedeelde beslissing dat tot terugvordering zal worden
      overgegaan van de in het tijdvak van 18 september 1987 tot
      1 augustus 1993 onverschuldigd aan appellant betaalde uitkeringen.
    
    
    
      De Raad heeft, tenslotte, ook geen aanknopingspunten om de wijze
      waarop gedaagde van de hem toekomende terugvorderingsbevoegdheid
      heeft gebruik gemaakt voor onjuist te houden. Naar aanleiding van
      hetgeen te dien aanzien namens appellant is aangevoerd, merkt de
      Raad op dat appellant, nu in zijn geval zonder meer sprake is van
      opzettelijke verzwijging van gegevens, reeds deswege geen
      bescherming kan ontlenen aan de zogeheten
      zes-maanden-jurisprudentie van de Raad.
    
    
    
      De aangevallen uitspraak komt, gelet op het vorenoverwogene, voor
      bevestiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
      III. BESLISSING
    
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr J. Janssen als voorzitter en
      mr J.W. Schuttel en mr H.G. Lubberdink als leden, in
      tegenwoordigheid van mr H.E. Scheepers-van Die als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 31 december 1999.
    
    
    
    (get.) J. Janssen.
    
    
    
    (get.) H.E. Scheepers-van Die.
    
    
    
    AB