ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8772, Centrale Raad van Beroep, 06-04-2000, 97/12115 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-04-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: De Raad moet constateren dat betrokkene geen rechtsmiddel heeft aangewend tegen het besluit tot buitenfunctiestelling en de daarop gevolgde berichtgeving. Dit betekent dat in beginsel uitgegaan dient te worden van de rechtmatigheid van dit besluit respectievelijk deze handelingen. Zulks lijdt alleen dan uitzondering, wanneer het bestuursorgaan de onrechtmatigheid van het besluit en/of deze handelingen zou hebben erkend dan wel wanneer sprake zou zijn van bijzondere omstandigheden, waarbij te denken valt aan de situatie dat het betrokkene niet kan worden tegengeworpen dat hij terzake geen rechtsmiddel heeft aangewend.

97/12115 AW
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    de Korpsbeheerder van de politieregio X,
    appellant,
  
  
  en
  
  A, wonende te B, gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Appellant heeft op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde
    gronden hoger beroep ingesteld tegen de door de
    Arrondissementsrechtbank te Roermond op 19 november 1997, onder
    nummer 96/2072 AW K1 gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt
    verwezen.
  
  
  Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van 24 februari 2000.
    Appellant heeft zich daar laten vertegenwoordigen door
    drs A.F. Quaedvlieg, werkzaam bij de politieregio X. Voor
    gedaagde is verschenen mr K.I. Meijering, werkzaam bij de ACP
    Politiebond.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Gedaagde is sedert 1961 werkzaam in de politiedienst. Sinds de
    reorganisatie van de politiedienst werkt hij bij de politie
    regio X in de functie van inspecteur-schietinstructeur.
    Medio 1994 werd in de politieregio een algemeen onderzoek
    ingesteld naar de declaraties die werden ingediend. Dat
    onderzoek gaf aanleiding een nader onderzoek in te stellen naar
    de juistheid van gedaagdes declaraties.
    Op basis van een op 17 februari 1995 opgemaakt proces-verbaal
    rees bij appellant het vermoeden dat gedaagde zich ten koste
    van de politieorganisatie op onrechtmatige wijze had verrijkt
    door regelmatig onjuiste declaraties in te dienen. In verband
    daarmee heeft appellant bij brief van 7 maart 1995 aan gedaagde
    het voornemen tot schorsing kenbaar gemaakt. Voorts heeft
    appellant bij dezelfde brief, onder toepassing van artikel 84,
    tweede lid, van het Besluit algemene rechtspositie politie,
    gedaagde in afwachting van de schorsing met onmiddellijke
    ingang buiten functie gesteld en hem met toepassing van artikel
    73 van datzelfde Besluit de toegang tot de gebouwen en de
    terreinen van het korps ontzegd. Van deze buitenfunctiestelling
    werd intern en extern schriftelijk mededeling gedaan onder
    vermelding van de verdenking alsmede de leeftijd en de functie
    van gedaagde.
  
  
  
    Na verder onderzoek en verhoor van gedaagde bleek dat er sprake
    was van een persoonsverwisseling. Daarop heeft appellant bij
    besluit van 20 maart 1995 het voornemen tot schorsing
    ingetrokken en de buitenfunctiestelling en de ontzegging van de
    toegang met onmiddellijke ingang beëindigd. Op 24 maart 1995
    werd een en ander, wederom intern en extern, bekend gemaakt.
  
  
  
    Bij brief van 25 oktober 1995 is namens gedaagde aan appellant
    verzocht om vergoeding van de immateriële schade die gedaagde
    had geleden door het volgens gedaagde onrechtmatig genomen
    besluit tot buitenfunctiestelling en de daarop gevolgde
    berichtgeving. De schade werd begroot op f 10.000,- netto.
    Bij besluit van 4 april 1996 heeft appellant dat verzoek
    afgewezen.
    Appellant heeft het daartegen gemaakte bewaar bij het thans in
    geding zijnde besluit van 21 november 1996 ongegrond verklaard.
  
  
  
    De rechtbank heeft het in beroep bestreden besluit van
    21 november 1996 vernietigd, met bepalingen omtrent vergoeding
    van griffierecht en proceskosten. Voorts heeft de rechtbank,
    met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene
    wet bestuursrecht, beslist dat appellant wordt veroordeeld tot
    vergoeding van de schade die gedaagde heeft geleden en dat deze
    vergoeding wordt bepaald op, kort gezegd, f. 5.000,- netto.
    De rechtbank heeft daartoe onder meer overwogen dat
    gedaagde niet kan worden tegengeworpen dat hij geen
    rechtsmiddel heeft aangewend tegen het besluit tot
    buitenfunctiestelling en de daarop gevolgde berichtgeving, dat
    dit besluit en deze berichtgeving onrechtmatig zijn te achten,
    dat door een en ander een ernstige inbreuk op gedaagdes
    persoonlijke levenssfeer is ontstaan, zodat aanspraak bestaat
    op vergoeding van immateriële schade.
  
  
  
    Naar aanleiding van het hoger beroep van appellant overweegt de
    Raad het volgende.
  
  
  
    De Raad stelt voorop dat appellant zich terecht bevoegd heeft
    geacht inhoudelijk te beslissen op het verzoek van gedaagde om
    schadevergoeding, nu dat verzoek zijn grondslag vindt in een
    beweerdelijk onrechtmatig besluit van appellant alsmede in
    beweerdelijk onrechtmatig handelen van appellant.
  
  
  
    De Raad moet voorts constateren dat gedaagde geen
    rechtsmiddel heeft aangewend tegen het besluit tot
    buitenfunctiestelling en de daarop gevolgde berichtgeving.
    Dit betekent dat in beginsel uitgegaan dient te worden van de
    rechtmatigheid van dit besluit respectievelijk deze
    handelingen. Zulks lijdt alleen dan uitzondering, wanneer
    appellant de onrechtmatigheid van het besluit en/of deze
    handelingen zou hebben erkend dan wel wanneer sprake zou zijn
    van bijzondere omstandigheden, waarbij te denken valt aan de
    situatie dat het gedaagde niet kan worden tegengeworpen dat hij
    terzake geen rechtsmiddel heeft aangewend.
  
  
  
    De Raad is, anders dan de rechtbank, van oordeel dat
    gedaagde uit de brief van 20 maart 1995 en de daarop gevolgde
    berichtgeving niet redelijkerwijs heeft kunnen opmaken dat
    appellant de mening was toegedaan dat het besluit tot
    buitenfunctiestelling van 7 maart 1995 onrechtmatig was.
    De Raad ziet er niet aan voorbij dat appellant, toen hij er
    achter kwam dat sprake was van een persoonsverwisseling, de
    gevolgen van de buitenfunctiestelling en de daarmee
    samenhangende berichtgeving zoveel mogelijk ongedaan heeft
    gemaakt. Zo zijn, naast uiteraard het beëindigen van de
    buitenfunctiestelling, onder meer aan gedaagde
    verontschuldigingen aangeboden en is nadere interne en externe
    berichtgeving gevolgd, maar daarmee is nog niet gegeven dat
    appellant het oorspronkelijke besluit van 7 maart 1995
    onrechtmatig achtte.
    Integendeel, uit het slot van het besluit van 20 maart 1995,
    luidende als volgt:"Ik kan mij voorstellen dat de afgelopen
    periode door u als bijzonder onplezierig is ervaren en bied u
    hiervoor dan ook mijn verontschuldigingen aan. De aanwijzingen
    inzake mogelijk frauduleus handelen welke ik medio februari
    1995 ontving, waren evenwel van een dusdanige aard, dat ik in
    het belang van de dienst genoodzaakt was bovengenoemde
    maatregel van buitenfunctiestelling te nemen en het voornemen
    tot schorsing uit te spreken.", heeft gedaagde naar het oordeel
    van de Raad redelijkerwijs niet anders kunnen begrijpen dan dat
    appellant, ook achteraf bezien, het indertijd op 7 maart 1995
    genomen besluit tot buitenfunctiestelling rechtmatig achtte,
    zodat gedaagde, indien hij het daarmee niet eens was, alsnog
    toentertijd daartegen bezwaar had dienen te maken.
    Ook overigens is de Raad niet gebleken van zodanig
    bijzondere omstandigheden, dat op grond daarvan niet uitgegaan
    zou mogen worden van de rechtmatigheid van het besluit van
    7 maart 1995 en van de daarop gevolgde berichtgeving. En,
    gegeven deze rechtmatigheid, bestaat er voor appellant geen plicht
    tot vergoeding van schade.
  
  
  
    Uit het vorenstaande volgt dat appellant gedaagdes verzoek om
    schadevergoeding terecht heeft afgewezen, zodat de rechtbank
    het in geding zijnde besluit van 21 november 1996 ten onrechte
    heeft vernietigd.
  
  
  
    Gelet op het vorenstaande, en omdat de Raad geen termen
    aanwezig acht om toepassing te geven aan het bepaalde in
    artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht, wordt beslist
    als volgt.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    Verklaart het inleidend beroep alsnog ongegrond.
  
  
  
    Aldus gewezen door mr W. van den Brink als voorzitter en mr
    G.P.A.M. Garvelink-Jonkers en mr J.C.F. Talman als leden, in
    tegenwoordigheid van A. Bach Kolling als griffier en
    uitgesproken in het openbaar op 6 april 2000.
  
  
  
  
  
  
  
  
  (get.) W. van den Brink.
  
  
  
  
  
  (get.) A. Bach Kolling.
  
  
  
  
  
    HD
    03.04