ECLI:NL:CRVB:1998:ZB8030, Centrale Raad van Beroep, 30-12-1998, 98/3863 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-12-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Afwijzing verzoek woningaanpassing.

98/3863 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente
      Bladel, appellant,
    
    
    en
    
    de erven van A, gedaagden.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 4 maart 1997 heeft appellant mededeling gedaan
      van een besluit op de namens A (nader te noemen betrokkene),
      geboren op .......... 1974 en overleden op ......... 1998,
      gedane aanvraag om hem ingevolge de Wet voorzieningen
      gehandicapten (WVG) en de op die wet gebaseerde Verordening
      Voorzieningen Gehandicapten gemeente Bladel 1996 (nader te
      noemen de Verordening) in aanmerking te brengen voor vergoeding
      van kosten van aanpassing van de woning van zijn ouders.
    
    
    
      Appellant heeft de bezwaren van betrokkene tegen dat besluit
      bij het bestreden besluit van 2 juni 1997 ongegrond verklaard.
    
    
    
      De president van de Arrondissementsrechtbank te
      's-Hertogenbosch heeft bij uitspraak van 10 maart 1998 (de
      aangevallen uitspraak) naar aanleiding van een namens
      betrokkene in het kader van zijn beroep tegen het bestreden
      besluit gedaan verzoek om een voorlopige voorziening, dat
      beroep onder toepassing van het bepaalde in artikel 8:86 van de
      Algemene wet bestuursrecht (Awb) gegrond verklaard, het
      bestreden besluit vernietigd, appellant opgedragen om een nieuw
      besluit te nemen en voorts het verzoek om een voorlopige
      voorziening afgewezen.
    
    
    
      Appellant is van die uitspraak, voor zover deze de toepassing
      van artikel 8:86 van de Awb betreft, op daartoe aangevoerde
      gronden in hoger beroep gekomen.
    
    
    
      Namens betrokkene heeft mr J.D. van Vlastuin, advocaat te
      Utrecht, bij schrijven van 28 september 1998 van verweer gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 27
      november 1998, waar appellant zich heeft doen vertegenwoordigen
      door A. Borne, werkzaam bij de gemeente Bladel, alsmede drs
      W.J.M. Peters, werkzaam bij de Vereniging van Nederlandse
      Gemeenten en waar namens gedaagden is verschenen mr Van
      Vlastuin voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Op 6 januari 1997 is namens betrokkene, die destijds in
      comateuze toestand verbleef in een op grond van artikel 8 van
      de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) erkende
      instelling, de aanvraag gedaan om - met het oog op het
      regelmatig in het weekend kunnen bezoeken van zijn ouderlijk
      huis - in aanmerking te komen voor vergoeding van de kosten van
      aanbouw van een slaapkamer aan de woonkamer van die woning.
    
    
    
      Mede op basis van een door Zorgvoorzieningen Nederland N.V.
      uitgebracht advies is bij besluit van 5 maart 1997 die aanvraag
      afgewezen, maar is wel een tegemoetkoming toegekend in de
      kosten van het verbreden van een tweetal deuren.
    
    
    
      Het tegen dat besluit ingediende bezwaarschrift is door
      appellant bij het bestreden besluit ongegrond verklaard.
      Daartoe is verwezen naar artikel 2.6, tweede tot en met vijfde
      lid, van de Verordening en de toelichting daarbij, waarover in
      dat besluit het volgende wordt overwogen:
    
    
    
      "De zorgplicht die gemeenten met betrekking tot de
      dienstverlening van de woonvoorzieningen hebben, beperkt zich
      tot het hoofdverblijf van de gehandicapte. In principe is een
      financiële tegemoetkoming voor een woningaanpassing dus alleen
      mogelijk indien de gehandicapte zijn hoofdverblijf heeft in de
      woning waaraan de voorzieningen worden getroffen.
      Een uitzondering kan gemaakt worden als de gehandicapte zijn
      hoofdverblijf heeft in een AWBZ-inrichting en regelmatig een
      bepaalde woning bezoekt. Het is dan mogelijk dat eenmalig een
      financiële tegemoetkoming wordt verstrekt ten behoeve van het
      aanpassen van één woonruimte waar de gehandicapte vaak
      verblijft, uiteraard met toestemming van de eigenaar van die
      woonruimte. De financiële tegemoetkoming beperkt zich slechts
      tot het bezoekbaar maken van de woning omdat de gehandicapte
      daar slechts geringe tijd verblijft. Uit
      doelmatigheidsoverwegingen is het daarom redelijk dat er geen
      volledige maar een gedeeltelijke aanpassing van de woning
      plaatsvindt. Onder het bezoekbaar maken van de woning wordt in
      deze verordening verstaan dat de gehandicapte de woonruimte, de
      woonkamer en één toilet kan bereiken/ gebruiken.
      Op basis van het vorenstaande is de financiële tegemoetkoming
      beperkt tot het verbreden van de toegangsdeur achterom alsmede
      die tussen de keuken en de woonkamer.
      Omdat Johan geen gebruik maakt van het toilet ten gevolge van
      incontinentie, is aanpassing van het toilet niet aan de orde."
    
    
    
      Voorts is in het bestreden besluit onder meer gesteld dat er
      geen reden wordt gezien om de hardheidsclausule van de
      Verordening toe te passen, daar volgens appellants beleid
      daarvoor ten aanzien van gevallen waarop voormelde artikelleden
      van de Verordening zien, slechts aanleiding bestaat in zeer
      bijzondere situaties, waarin met een beperkte verdergaande
      medewerking kan worden volstaan. Een dergelijke situatie acht
      appellant niet aanwezig.
    
    
    
      De president van de rechtbank heeft de in hoger beroep
      aangevochten vernietiging van het bestreden besluit in
      hoofdzaak gebaseerd op het oordeel dat vast staat dat
      betrokkene wegens volledige incontinentie iedere 2 à 3 uur
      verschoond moest worden, dat dit slechts kon gebeuren terwijl
      hij op een (hoog/laag) bed lag en dat aannemelijk is dat de
      woonkamer van de ouderlijke woning niet geschikt is voor de
      daarvoor benodigde handelingen. Voorts in aanmerking nemend dat
      het bezoeken van de ouderlijke woning voor betrokkene van groot
      belang was, is de president tot de slotsom gekomen dat zonder
      het aanbouwen van een aparte kamer voor betrokkene een reëel
      bezoek aan het ouderlijk huis niet mogelijk was.
    
    
    
      In hoger beroep zijn van de kant van appellant de achtergronden
      van de toegepaste bepalingen uiteengezet. Hetgeen zijnerzijds
      voorts is betoogd komt erop neer dat een aanbouw van de
      woonkamer buiten het bezoekbaar maken van de woning valt en dat
      er geen sprake was van een uitzonderingssituatie waarin de
      hardheidsclausule zou kunnen worden toegepast.
    
    
    
      Van de kant van gedaagden is in hoger beroep vooral het belang
      van betrokkene bij het bezoeken van de ouderlijke woning en de
      onhoudbare omstandigheden waarin dat diende plaats te vinden
      benadrukt.
    
    
    
      De Raad moet in dit geding de vraag beantwoorden of het
      bestreden besluit de rechterlijke toets kan doorstaan. De Raad
      overweegt daaromtrent als volgt.
    
    
    
      De Raad stelt voorop dat het tweede tot en met vijfde lid van
      artikel 2.6 van de Verordening een zeer beperkte strekking
      hebben, namelijk om ten behoeve van gehandicapten, die
      verblijven in een AWBZ-instelling en voor wie derhalve
      krachtens artikel 2, tweede lid, van de WVG de in het eerste
      lid van die bepaling omschreven zorgplicht niet geldt,
      desondanks de mogelijkheid te bieden een tegemoetkoming te
      verlenen in de kosten van het bezoekbaar maken van één
      woonruimte en dat nog uitsluitend in die zin dat de woonkamer
      en één toilet kunnen worden bereikt en gebruikt. Nu niet is
      betwist en ook voor de Raad vaststaat dat de woonkamer van de
      ouderlijke woning van betrokkene voor hem toegankelijk was en
      dat hij daar gedurende enige tijd kon verblijven en nu voorts
      het gebruik van een toilet voor betrokkene niet aan de orde
      was, moet worden geconcludeerd dat het bestreden besluit niet
      in strijd is met genoemd onderdeel van de Verordening.
    
    
    
      Betreffende de weigering van appellant om gebruik te maken van
      de hardheidsclausule van de Verordening verwijst de Raad in de
      eerste plaats naar hetgeen hij omtrent een soortgelijk geval
      heeft overwogen in zijn uitspraak van 26 juni 1998 (USZ
      1998/224). De Raad voegt daaraan toe dat appellant zelf
      blijkens de motivering van het bestreden besluit toch enige
      ruimte aanwezig heeft geacht om in dit soort kwesties de
      hardheidsclausule toe te passen, namelijk als er in zeer
      bijzondere gevallen met een beperkte verdergaande
      tegemoetkoming zou kunnen worden volstaan. Nu de kosten van de
      gewenste woningaanpassing blijkens de zijdens gedaagden
      overgelegde offerte bijna f 40.000,- zouden hebben bedragen,
      vermag de Raad reeds daarom niet in te zien dat vergoeding
      daarvan als een beperkte verdergaande medewerking als
      vorenbedoeld zou kunnen worden aangemerkt. In het
      vorenoverwogene ligt tevens besloten dat hetgeen zijdens
      gedaagden is aangevoerd, hoezeer dat ook duidt op het bestaan
      van voor het ouderlijke gezin van betrokkene uiterst belastende
      omstandigheden, niet tot het oordeel kan leiden dat appellant
      in casu toepassing aan de hardheidsclausule van de Verordening
      had behoren te geven. Ook in zoverre kan het bestreden besluit
      derhalve de rechterlijke toets doorstaan.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat de aangevallen uitspraak,
      voor zover aangevochten, voor vernietiging in aanmerking komt
      en dat het inleidend beroep alsnog ongegrond moet worden
      verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    Beslist wordt mitsdien als volgt.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten;
      Verklaart het inleidend beroep alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I 't Hooft als voorzitter en mr D.J.
      van der Vos en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van mr S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning als
      griffier en uitgesproken in het openbaar op 30 december 1998.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning.
    
    
      LK/BvW/RH
      2912