ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9007, Centrale Raad van Beroep, 08-11-2000, 98/1956 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-11-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/1956 AAW/WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellante,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet
      Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt het Landelijk
      instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats van de
      betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv
      in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor Bank- en
      Verzekeringswezen Groothandel en Vrije Beroepen. In deze uitspraak
      wordt onder gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 28 oktober 1996 heeft gedaagde de aan appellante
      toegekende uitkeringen ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), die werden berekend naar
      een mate van arbeidsongeschiktheid van 45 tot 55%, met ingang van
      2 december 1996 ingetrokken.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Rotterdam heeft bij uitspraak van 25
      februari 1998 appellantes beroep tegen het besluit van 28 oktober
      1996 ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellante is door mr G.P. Buise, advocaat te Rotterdam,
      tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld.
    
    
    Van de zijde van gedaagde is een verweerschrift ingezonden.
    
    
      Gedaagde heeft vervolgens bij brief van 25 januari 2000 op verzoek
      van de Raad nadere vragen beantwoord.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 11 februari 2000, waar voor
      appellante is opgetreden mr G.P. Buise en waar gedaagde zich heeft
      laten vertegenwoordigen door
      mr J.H. Meijs, werkzaam bij Gak Nederland B.V.
    
    
    
      Na de behandeling van het geding ter zitting van de Raad is
      gebleken dat het onderzoek niet volledig is geweest, in verband
      waarmee de Raad heeft besloten het onderzoek te heropenen.
    
    
    Op 10 juli 2000 heeft appellante de Raad een brief doen toekomen.
    
    
      Het geding is vervolgens ter behandeling aan de orde gesteld ter
      zitting van 27 september 2000, waar partijen niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een uitvoeriger weergave van de hier van belang zijnde feiten
      verwijst de Raad naar rubriek 3 van de aangevallen uitspraak. Hij
      volstaat hier met vermelding van het volgende.
    
    
    
      Bij besluit van 28 oktober 1996 heeft gedaagde de aan appellante
      toegekende uitkeringen krachtens de AAW en de WAO, die werden
      berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 45 tot 55%,
      met ingang van 2 december 1996 ingetrokken. Aan dit besluit ligt
      het standpunt ten grondslag dat appellante uitgaande van de door de
      verzekeringsarts N. Noordhoek-Hulsman ten aanzien van haar
      vastgestelde medische beperkingen met ingang van
      2 december 1996 in staat moet worden geacht met de haar
      voorgehouden functies een zodanig inkomen te verwerven dat geen
      relevant verlies aan verdiencapaciteit resteert.
    
    
    
      Hetgeen van de zijde van appellante in hoger beroep is aangevoerd
      komt erop neer dat de ten aanzien van haar vastgestelde medische
      beperkingen onjuist zijn omdat daarbij de ernst van haar
      vermoeidheidsklachten is miskend. Namens appellante is verder
      gesteld dat bij een juiste toepassing van de Tica-mededeling M.
      96.122, Richtlijn 'medisch arbeidsongeschiktheidscriterium' van 19
      september 1996 (hierna: de Tica-richtlijn) vast staat dat zij in
      relevante mate arbeidsongeschikt is.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      In artikel 18 van de WAO en artikel 5 van de AAW is
      - voor zover in dit verband van belang - bepaald dat
      arbeidsongeschikt is degene die als rechtstreeks en objectief
      medisch vast te stellen gevolg van ziekte, gebreken, zwangerschap
      of bevalling niet in staat is om met arbeid te verdienen hetgeen
      gezonde personen met soortgelijke opleiding en ervaring met arbeid
      gewoonlijk verdienen.
    
    
    
      Naar vaste rechtspraak van de Raad dient dit artikel aldus
      uitgelegd te worden dat slechts sprake is van arbeidsongeschiktheid
      als een verzekerde op medische gronden naar objectieve maatstaven
      gemeten de in aanmerking komende arbeid niet kan of mag verrichten.
      Voorts is in de jurisprudentie van de Raad tot uitdrukking gebracht
      dat in bijzondere gevallen kan worden aangenomen dat aan
      laatstgenoemde eis is voldaan, ook al is niet geheel en al
      duidelijk aan welke ziekte of aan welk gebrek het onvermogen arbeid
      te verrichten valt toe te schrijven. In die bijzondere gevallen
      stelt de Raad dan wel als (minimum)eis dat bij de (onafhankelijk)
      medisch deskundigen een vrijwel eenduidige, consistente en naar
      behoren medisch gemotiveerde en verantwoorde opvatting bestaat dat
      de verzekerde als gevolg van ziekte of gebrek niet in staat is de
      betreffende arbeid te verrichten.
    
    
    
      De verzekeringsarts N. Noordhoek-Hulsman heeft op 3 juli 1996
      vastgesteld dat appellante chronische moeheidsklachten heeft
      waarvoor nooit een oorzaak is gevonden, dat bij haar geen
      psychiatrische aandoeningen zijn vastgesteld en dat zij lijdt aan
      een inmiddels met suppletie behandelde hyperthyreoidie. Genoemde
      verzekeringsarts achtte appellante in staat een normale werkweek te
      volbrengen in lichamelijk niet te zwaar werk en met een niet
      excessieve psychische belasting en zij heeft dienovereenkomstig ten
      aanzien van appellante medische beperkingen vastgesteld.
    
    
    
      Uitgaande van deze beperkingen heeft de arbeidsdeskundige C.D. Boer
      functies geselecteerd, met welke functies appellante een zodanig
      inkomen kan verdienen dat in vergelijking met het voor haar
      geldende maatmanloon een verlies aan verdienvermogen resteert van
      ongeveer 1%.
    
    
    
      Gelet op de beschikbare medische gegevens ziet de Raad geen
      aanleiding te twijfelen aan de juistheid van de door gedaagdes
      verzekeringsarts N. Noordhoek-Hulsman ten aanzien van appellante
      vastgestelde medische beperkingen. Hij heeft daarbij in aanmerking
      genomen dat deze verzekeringsarts haar zienswijze mede heeft
      gebaseerd op de in het dossier voorhanden medische gegevens,
      waaronder gegevens van appellantes behandelend artsen en ten
      aanzien van appellante in het kader van eerdere procedures over
      haar aanspraak op arbeidsongeschiktheidsuitkeringen uitgebrachte
      rapporten van de deskundigen B.A. von Bargen, psychiater, en J.J.C.
      Jonker, internist. Laatstbedoelde gegevens bieden naar het oordeel
      van de Raad geen steun voor appellantes stelling dat ten aanzien
      van haar op 2 december 1996 verdergaande medische beperkingen
      gelden dan door de verzekeringsarts
      N. Noordhoek-Hulsman aangenomen. Ook overigens heeft de Raad geen
      aanknopingspunten kunnen vinden voor het oordeel dat appellantes
      belastbaarheid is onderschat. De door appellante in eerste aanleg
      ingezonden verklaring van haar fysiotherapeut - inhoudend dat haar
      vermoeidheid en pijn een oorzaak kan hebben in een whiplashtrauma
      en/of ME - biedt daarvoor onvoldoende steun en appellantes
      gemachtigde heeft ter zitting van 11 februari 2000 medegedeeld dat
      er geen medische gegevens zijn die een ander licht op appellantes
      gezondheidstoestand kunnen werpen. Ook in de in brief van 10 juli
      2000 vervatte mededeling dat een op 28 juni 2000 voorgeschreven
      nieuw medicijn wellicht een remedie voor appellantes klachten
      vormt, ziet de Raad geen grond voor een andersluidend oordeel. Aan
      die mededeling - die appellante in weerwil van haar aankondiging
      niet nader heeft toegelicht- kan niet de gevolgtrekking verbonden
      worden dat de inschatting van appellantes belastbaarheid per 2
      december 1996, uitgaande van de destijds aan haar voorgeschreven
      medicatie, niet juist is.
    
    
    
      Ook in appellantes beroep op de Tica-richtlijn ziet de Raad geen
      grond voor een andersluidend standpunt.
    
    
    
      In aanmerking genomen dat deze zogenoemde richtlijn niet is gesteld
      als regel op grond van artikel 38 van de toen van toepassing zijnde
      Organisatiewet Sociale Verzekeringen en eerst per 1 maart 1997 door
      gedaagde als beleidsregel is vastgesteld, moet worden vastgesteld
      dat het ten tijde hier van belang bevoegde bestuursorgaan, het
      toenmalige bestuur van de Bedrijfsvereniging voor
      Bank- en Verzekeringswezen Groothandel en Vrije Beroepen, niet
      verplicht was deze richtlijn na te leven.
    
    
    
      Uit hetgeen gedaagde dienaangaande desgevraagd heeft medegedeeld,
      leidt de Raad af dat voormeld bestuur de Tica-richtlijn heeft
      opgevat als een verduidelijking van (bij hem) reeds bestaand beleid
      en dat deze was gericht op uniformering van gevalsbehandeling door
      het meer eenduidig formuleren van beoordelingscriteria.
      Bedoeld bestuur heeft tegen die achtergrond na kennisneming van
      meergenoemde richtlijn ermee volstaan zijn verzekeringsartsen
      - opnieuw - te doen voorhouden dat zij bij hun beoordeling dienen
      te onderzoeken welke uitingen van ziekte dan wel ziek zijn aanwezig
      zijn en te bepalen welke consequenties dit heeft voor de
      belastbaarheid en wat te zeggen is van de te verwachten gevolgen
      voor het functioneren van de betrokken verzekerde.
    
    
    
      De Raad ziet niet dat het toenmalige bestuur van de
      Bedrijfsvereniging voor Bank- en Verzekeringswezen Groothandel en
      Vrije Beroepen ten tijde hier van belang aan de Tica-richtlijn niet
      die betekenis kon en mocht hechten die hij daaraan heeft toegekend:
      te weten, een (her)formulering van door hem reeds volgens bestendig
      beleid gehanteerde uitgangspunten voor de wijze van beoordeling van
      arbeidsongeschiktheid door verzekeringsgeneeskundigen.
    
    
    
      Uit het voorgaande volgt dat de vooronderstelling die aan
      appellantes beroep op de Tica-richtlijn ten grondslag ligt -te
      weten de opvatting dat die richtlijn een ander
      arbeidsongeschiktheidscriterium introduceert en dat een juiste
      toepassing daarvan in het onderhavige geval tot het aannemen van
      verdergaande beperkingen leidt-, niet kan worden gevolgd. Nu niet
      is gesteld of gebleken dat in het onderhavige geval door de
      betrokken verzekeringsarts niet overeenkomstig het destijds door
      het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor Bank- en
      Verzekeringswezen Groothandel en Vrije Beroepen gehanteerde beleid
      is gehandeld, ziet de Raad appellantes beroep op de Tica-richtlijn
      niet leiden tot het door haar gewenste resultaat.
    
    
    
      De Raad overweegt voorts dat ook voor hem voldoende vast staat dat
      appellante uitgaande van de ten aanzien van haar vastgestelde
      medische beperkingen in staat moet worden geacht gedurende hele
      dagen de door de arbeidsdeskundige voor haar geselecteerde functies
      te verrichten. Met deze functies kan appellante een zodanig inkomen
      verdienen dat geen relevant verlies aan verdienvermogen resteert.
    
    
    
      Een en ander leidt tot de slotsom dat het hoger beroep van
      appellante niet slaagt. De aangevallen uitspraak komt dan ook voor
      bevestiging in aanmerking.
    
    
    
      Omdat de Raad in dit geval geen termen ziet toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht
      wordt beslist als volgt.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr H. van Leeuwen als voorzitter en
      mr W.D.M. van Diepenbeek en mr T. Hoogenboom als leden, in
      tegenwoordigheid van M.H.A. Uri als griffier en uitgesproken in het
      openbaar op 8 november 2000.
    
    
    
    (get.) H. van Leeuwen.
    
    
    
    (get.) M.H.A. Uri.
    
    
    
    AB