ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8226, Centrale Raad van Beroep, 24-03-1999, 97/11855 AWW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-03-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

97/11855 AWW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A te B, appellant,
    
    en
    
    de Sociale Verzekeringsbank, gedaagde.
    
    
    
      I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
      Bij besluit van 4 oktober 1996, het thans bestreden
      besluit, heeft gedaagde zijn eerdere besluit van 4 januari
      1996, waarbij aan appellant met ingang van 1 september 1994
      een pensioen ingevolge de Algemene Weduwen- en Wezenwet (AWW)
      is toegekend, gehandhaafd.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Breda heeft bij uitspraak van
      19 november 1997 het tegen dit besluit ingestelde beroep
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellant is mr F.J. Koningsveld, advocaat te Breda, op
      bij aanvullend beroepschrift -met bijlagen- aangegeven gronden
      in hoger beroep gekomen van die uitspraak.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift -met bijlagen- ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op
      10 februari 1999, waar appellant in persoon is verschenen,
      bijgestaan door mr Koningsveld, voornoemd, en waar gedaagde
      zich heeft doen vertegenwoordigen door mr J. Roose, werkzaam
      bij de Sociale Verzekeringsbank.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 juli 1996 is in werking getreden de Algemene
      Nabestaandenwet (Anw), welke wet in de plaats is getreden van
      de Algemene Weduwen en Wezenwet. Ingevolge artikel 105, tweede
      lid van de Anw blijven de AWW en de daarop rustende bepalingen
      van toepassing op de rechten, verplichtingen en bevoegdheden
      over de tijdvakken gelegen voor 1 juli 1996.
    
    
    
    
      Appellant heeft op 20 september 1995 een aanvraag om
      AWW-pensioen ingediend in verband met het overlijden op
      11 juli 1991 van C, met wie hij van 25 mei 1967 tot 6 mei 1991
      gehuwd is geweest. In verband met die aanvraag heeft appellant
      in november 1995 verklaard dat hij niet op de hoogte was van
      zijn mogelijke aanspraak op AWW-pensioen terzake van dit
      overlijden en dat hij eerst drie maanden tevoren door een
      kennis daarop werd geattendeerd.
    
    
    
      Deze aanvraag heeft geleid tot het besluit van 4 januari 1996,
      waarbij aan appellant met ingang van 1 september 1994 een
      pensioen ingevolge de AWW is toegekend. Gedaagde heeft ten
      aanzien van appellant een bijzonder geval als bedoeld in
      artikel 25, vijfde lid, van de AWW aanwezig geacht, op grond
      waarvan hij bevoegd is het pensioen met ingang van een eerder
      tijdstip te doen ingaan dan één jaar voor de datum van
      aanvraag, maar heeft van deze bevoegdheid geen gebruik gemaakt
      omdat naar zijn oordeel handhaving van de termijn van één jaar
      overeenkomstig artikel 25, derde lid, van de AWW geen hardheid
      in financiële zin jegens appellant met zich brengt.
    
    
    
      De Raad dient in dit geding te beoordelen of gedaagde in
      redelijkheid heeft kunnen beslissen geen gebruik te maken van
      zijn bevoegdheid ingevolge artikel 25, vijfde lid, van de AWW.
    
    
    
      Evenals de rechtbank komt de Raad tot een bevestigende
      beantwoording van deze vraag.
    
    
    
      Appellant heeft doen aanvoeren dat hij, in verband met het
      overlijden van zijn voormalige echtgenote, zich in september
      1991 tot de Sociale Verzekeringsbank heeft gewend om
      kinderbijslag aan te vragen. Hoewel appellant bij die
      gelegenheid medewerkers van de Sociale Verzekeringsbank in
      kennis heeft gesteld van het overlijden van zijn gewezen
      echtgenote, hebben zij hem niet geattendeerd op zijn aanspraak
      op AWW-pensioen. Appellant is van mening dat gedaagde tekort
      is geschoten in zijn voorlichtingstaak, hetgeen zijns inziens
      reden is om hem vanaf juli 1991 AWW-pensioen toe te kennen.
      Voorts is namens appellant aangevoerd dat sprake is van
      financiële hardheid omdat appellant na het overlijden van zijn
      voormalige echtgenote in meerdere mate heeft moeten bijdragen
      in de kosten van levensonderhoud van zijn beide kinderen en
      dat hij mede om die reden eind 1993 een lening van
      $ 31.000,- heeft gesloten.
    
    
    
      De gemachtigde van gedaagde heeft ter zitting van de Raad
      verklaard dat bij onderzoek uitsluitend is gebleken dat
      appellant op het aanvraagformulier voor kinderbijslag
      heeft vermeld dat hij de kinderbijslag over het vierde
      kwartaal van 1991 aanvroeg omdat zijn voormalige echtgenote
      was overleden.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat gesteld noch gebleken is dat appellant
      van de zijde van gedaagde onjuist is voorgelicht en om die
      reden niet eerder dan in september 1995 het AWW-pensioen heeft
      aangevraagd.
      Voorts is de Raad van oordeel dat op gedaagde niet de
      verplichting rust om uit eigen beweging informatie te
      verstrekken over mogelijke aanspraken op uitkering of
      pensioen. De omstandigheid dat medewerkers van gedaagde in het
      kader van de uitvoering van de Algemene Kinderbijslagwet
      kennis hebben genomen van het overlijden van de voormalige
      echtgenote van appellant betekent niet dat een rechtsplicht
      bestond om appellant te informeren over zijn aanspraken
      ingevolge de AWW. Bovendien was niet uit te sluiten dat
      appellant op andere wijze was geïnformeerd en inmiddels een
      aanvraag om AWW-pensioen had ingediend. Het gebrek aan
      voorlichting is derhalve geen grond voor toekenning van het
      pensioen op een vroeger tijdstip dan één jaar voor de datum
      van de aanvraag.
    
    
    
      Zoals de Raad in zijn uitspraken van 29 april 1993,
      RSV 1994/11 en 26 mei 1994, RSV 1995/88 heeft overwogen, is de
      Raad van oordeel dat -in aanmerking genomen de beperkte
      toetsing die de Raad in gevallen als het onderhavige
      toekomt- de wijze waarop gedaagde in het algemeen en in het
      geval van appellant van de hem ingevolge artikel 25, vijfde
      lid, van de AWW toekomende bevoegdheid gebruik heeft gemaakt
      de rechterlijke toetsing kan doorstaan.
      De Raad heeft geen aanknopingspunten kunnen vinden voor het
      oordeel dat het beleid van gedaagde in het onderhavige geval
      geen toepassing zou moeten vinden of niet juist zou zijn
      toegepast. Daargelaten of het inkomen van appellant in de
      periode 11 juli 1991 tot 1 september 1994 beneden het voor hem
      geldende AWW-pensioenbedrag is gedaald, heeft appellant niet
      aannemelijk gemaakt dat een causaal verband bestaat tussen de
      gemaakte kosten voor het levensonderhoud van zijn kinderen, en
      in het bijzonder de eind 1993 gesloten lening van $ 31.000,-,
      en het overlijden van zijn gewezen echtgenote.
    
    
    
      Nu de Raad voorts niet van een eerdere aanvraag dan
      21 september 1995 is gebleken, heeft gedaagde terecht de
      ingangsdatum van het AWW-pensioen op 1 september 1994 gesteld.
    
    
    
      Het vorenstaande brengt mee dat de aangevallen uitspraak voor
      bevestiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de
      proceskosten als geregeld in artikel 8:75 van de Algemene wet
      bestuursrecht.
    
    
    Derhalve wordt beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr N.J. Haverkamp als voorzitter en
      mr F.P. Zwart en mr T.L. de Vries als leden, in
      tegenwoordigheid van mr S. Breuls als griffier en uitgesproken
      in het openbaar op 24 maart 1999.
    
    
    (get.) N.J. Haverkamp.
    
    (get.) S. Breuls.
    
    IS