ECLI:NL:RBSGR:2007:BA1754, Rechtbank 's-Gravenhage, 19-03-2007, Awb  07/2757 en Awb  07/2755
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 2007-03-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Dublinclaim / Griekenland / non-refoulement / motiveringsgebrek
        Verzoeker stelt dat hij in Griekenland nog geen asielverzoek heeft gedaan. Anders dan verweerder stelt hebben de bij de zienswijze gevoegde stukken dan ook niet primair betrekking op personen die in Griekenland een asielverzoek hebben ingediend, maar op personen die dit willen doen, maar daartoe niet in de gelegenheid worden gesteld. Verzoeker is van mening dat de Griekse asielstatistieken tot de conclusie leiden dat zijn asielverzoek in Griekenland, als hij dat al zou kunnen indienen, geen enkele kans van slagen heeft. Hiervoor acht hij redengevend dat Griekenland materieel gezien niet kan worden aangemerkt als partij van het Vlv in de zin van artikel 30, eerste lid, aanhef en onder a, Vw 2000. Onder verwijzing naar §1.4 van het Position Paper van UNHCR van november 2004, overweegt de voorzieningenrechter dat aldus zodanige algemene inlichtingen zijn gegeven en concrete, op de zaak betrokken feiten en omstandigheden zijn gesteld en aannemelijk gemaakt, dat verweerder niet zonder meer heeft kunnen volstaan met een beroep op het interstatelijk vertrouwensbeginsel ter onderbouwing van de stelling dat Griekenland het beginsel van non-refoulement eerbiedigt.

RECHTBANK 's-GRAVENHAGE
      nevenzittingsplaats Zwolle
      sector bestuursrecht
      voorzieningenrechter 
    
    
    
    regnr.: Awb  07/2757 (voorlopige voorziening) Awb  07/2755 (beroep)
    
    
    UITSPRAAK
    
    
      inzake: [verzoeker], 
      geboren op [geboortedatum] 1969,
      van Iraakse nationaliteit, 
      IND dossiernummer 0612.11.0269, 
      gemachtigde: mr.drs. A. Hol, advocaat te Haarlem,
      verzoeker;
    
    
    
      tegen: DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIE,
      als rechtsopvolger van de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,
      (Immigratie- en Naturalisatiedienst),
      te 's-Gravenhage,
      vertegenwoordigd door mr. D. Schuldink, ambtenaar ten departemente, verweerder.
    
    
    
    1 Procesverloop
    
    1.1 Op 8 december 2006 heeft verzoeker een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Bij besluit van 17 januari 2007 heeft verweerder de aanvraag afgewezen, omdat Griekenland verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag.
    
    1.2 Bij brief van 17 januari 2007 is daartegen beroep ingesteld. Verzoeker mag de behandeling van het beroep niet in Nederland afwachten. Bij verzoekschrift van 17 januari 2007 is verzocht de voorlopige voorziening te treffen dat uitzetting achterwege wordt gelaten tot in beroep is beslist. 
    
    1.3 Het verzoek is ter zitting van 6 maart 2007 behandeld. Verzoeker is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen. 
    
    
    2 Overwegingen
    
    2.1 De voorzieningenrechter stelt vast dat voldaan wordt aan de voorwaarden als bedoeld in artikel 8:81, eerste lid, Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb). De rechter zal toetsen of het beroep een redelijke kans van slagen heeft en of bij afweging van de betrokken belangen uitzetting van verzoeker in afwachting van de beslissing op beroep moet worden verboden.
    
    2.2 Op 17 maart 2003 is de Verordening (EG) 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (hierna: Vo 343/2003) in werking getreden. Vo 343/2003 is van toepassing op asielverzoeken die zijn ingediend vanaf 1 september 2003.
    
    2.3 Ingevolge artikel 30, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw 2000) wordt een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, als bedoeld in artikel 28 van deze wet, afgewezen, indien een ander land, partij bij het Vluchtelingenverdrag ingevolge een verdrag of een dit land en Nederland bindend besluit van een volkenrechtelijke organisatie verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag.
    
    2.4 Griekenland heeft op 13 januari 2007 het overnameverzoek op grond van artikel 10, eerste lid,  Vo 343/2003 aanvaard.
    
    2.5 Artikel 3, tweede lid, Vo 343/2003 geeft verweerder het recht om, in afwijking van het bepaalde in artikel 3, eerste lid, juncto de artikelen 5 tot en met 14, Vo 343/2003 het asielverzoek te behandelen.
    
    2.6 Het gaat in deze procedure om de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek. In verzoekers stelling dat hij bij terugkeer naar Irak vreest voor vervolging in de zin van het Vluchtelingenverdrag, dan wel voor een behandeling in strijd met artikel 3 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) heeft verweerder daarom geen aanleiding hoeven zien de behandeling van het verzoek op grond van artikel 3, tweede lid Vo 343/2003 aan zich te trekken.
    
    
      2.7 Verzoeker stelt voorts dat hij in Griekenland nog geen asielverzoek heeft gedaan. Anders dan verweerder stelt hebben de bij de zienswijze gevoegde stukken dan ook niet primair betrekking op personen die in Griekenland een asielverzoek hebben ingediend, maar op personen die dit willen doen, maar daartoe niet in de gelegenheid worden gesteld. 
      Verzoeker beroept zich op het Position Paper van UNHCR van november 2004, de brief van Vluchtelingenwerk aan de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie van 3 augustus 2005, een artikel van Papadimitriou en Papageogiou in het Journal of Refugee Studies uit 2005, het rapport van ECRE van maart 2006, twee rapporten van Amnesty International van oktober 2005 en stukken van Antigone.
    
    
    Voorts verwijst verzoeker naar de asielprocedure van een Somalische asielzoeker, wiens casus in zijn visie vergelijkbaar is met die van verzoeker. Deze persoon is na gedwongen terugkeer vanuit Nederland door de Griekse autoriteiten enkele maanden gedetineerd en heeft tijdens zijn detentie nimmer een advocaat gezien. Hij heeft uitdrukkelijk getracht in Griekenland een asielverzoek te doen, maar is hiertoe niet in de gelegenheid gesteld. De detentie is na enkele maanden opgeheven, waarna hem is aangezegd Griekenland onmiddellijk te verlaten. 
    
    Verzoeker is van mening dat de Griekse asielstatistieken tot de conclusie leiden dat zijn asielverzoek in Griekenland, als hij dat al zou kunnen indienen, geen enkele kans van slagen heeft. Hiervoor acht hij redengevend dat Griekenland materieel gezien niet kan worden aangemerkt als partij van het Vlv in de zin van artikel 30, eerste lid, aanhef en onder a, Vw 2000. Verweerder had in redelijkheid niet kunnen afzien van het voeren van een speciaal en afwijkend beleid ten aanzien van Griekse dublinclaimanten. 
    
    2.8 In zijn algemeenheid mag ervan worden uitgegaan dat de lidstaten het beginsel van non-refoulement eerbiedigen. Het is aan de vreemdeling om op grond van concrete, op de individuele zaak betrokken feiten en omstandigheden aannemelijk te maken dat dit in dit geval wat betreft Griekenland anders is.
     
    
      Verzoeker heeft  onder meer gewezen op het rapport van de UNHCR van november 2004. Uit §1.4 van dat rapport blijkt, zakelijk weergegeven en voor zover thans van belang:
      - in 2002 werd in Griekenland 0,3 % van alle asielzoekers als verdragsvluchteling erkend; in totaal werd van alle aanvragen om verlening van een verblijfsvergunning 1,0 % ingewilligd (inclusief erkenning als verdragsvluchteling en verlening van verblijfsvergunningen om humanitaire redenen); In alle lidstaten van de Europese Gemeenschap gezamenlijk bedroegen die percentages in 2001 onderscheidenlijk 11,2 en 22,4 %)
      - in 2003 werd in Griekenland 0,06 % van alle asielzoekers als verdragsvluchteling erkend; in totaal werd van alle aanvragen om verlening van een verblijfsvergunning 0,6 % ingewilligd (inclusief erkenning als verdragsvluchteling en verlening van verblijfsvergunningen om humanitaire redenen); In alle lidstaten van de Europese Gemeenschap gezamenlijk bedroeg het percentage ingewilligde aanvragen om verlening van een verblijfsvergunning (inclusief erkenning als verdragvluchteling en verlening van een verblijfsvergunning om humanitaire redenen) in 2003 21 %;
      - In de eerste zes maanden van 2004 werd in Griekenland 0,3 % van alle asielzoekers als verdragsvluchteling erkend; in totaal werd van alle aanvragen om verlening van een verblijfsvergunning 1,07 % ingewilligd (inclusief erkenning als verdragsvluchteling en verlening van verblijfsvergunningen om humanitaire redenen).
      In die paragraaf is voorts vermeld:
      - “These results are to a large extent due to the fact that all decisions taken by the Ministry of Public Order at first instance are negative, whereas in the second instance positive recommendations made by the refugee appeals board are often not followed by the Minister. Furthermore, persons who according to international principles as well as the Greek national law (Presidential Decree no. 61/99) should be granted complementary protection (humanitarians status), such as persons who would be at serious risk of torture, inhuman or degrading treatment or generalised violence in a conflict situation, are generally denied this protection”
    
    
    Aldus zijn zodanige algemene inlichtingen gegeven en concrete, op de zaak betrokken feiten en omstandigheden gesteld en aannemelijk gemaakt, dat verweerder niet zonder meer heeft kunnen volstaan met een beroep op het interstatelijk vertrouwensbeginsel ter onderbouwing van de stelling dat Griekenland het beginsel van non-refoulement eerbiedigt.
    
    2.9 Gelet op het vorenstaande is de bestreden beschikking in strijd met de vereiste zorgvuldigheid tot stand gekomen en ontbeert deze een draagkrachtige motivering. Omdat nader onderzoek niet tot een andere uitkomst zal leiden, verklaart de voorzieningenrechter, met toepassing van artikel 8:86 Awb, het beroep gegrond en wordt de bestreden beschikking vernietigd wegens strijd met de artikelen 3:2 en 3:46 Awb.
    
    2.10 Het verzoek om voorlopige voorziening wordt, gelet op de gegrondverklaring van het beroep, afgewezen.
    
    2.11 Er bestaat aanleiding voor veroordeling van een partij in de kosten die de andere partij in verband met de behandeling van het verzoek redelijkerwijs heeft moeten maken. Gelet op de samenhang tussen de zaken worden op grond van artikel 3 Besluit proceskosten bestuursrecht deze kosten vastgesteld op € 966,- (te weten: 1 punt voor het verzoekschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting en 1 punt voor het beroepschrift). 
    
    
    3 BESLISSING
    
    
      De voorzieningenrechter
      - verklaart  het beroep gegrond;
      - vernietigt de bestreden beschikking;
      - bepaalt dat verweerder opnieuw op de aanvraag dient te beslissen met inachtneming van deze uitspraak;
      - veroordeelt verweerder in de proceskosten ten bedrage van €  966,- onder aanwijzing van de Staat der Nederlanden als rechtspersoon die deze kosten aan verzoeker dient te vergoeden;
      - wijst  het verzoek om een voorlopige voorziening af.
    
    
    
    Deze uitspraak is gedaan door mr. E.W. Akkerman en in het openbaar uitgesproken door mr. J.F.M.J. Bouwman in tegenwoordigheid van mr. K.S. Smits als griffier op
    
    
      Tegen deze uitspraak, voorzover daarbij in de hoofdzaak is beslist, kunnen partijen binnen vier  weken na de datum van verzending van deze uitspraak hoger beroep instellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, onder vermelding van “Hoger beroep vreemdelingenzaken”, postbus 16113, 2500 BC ’s-Gravenhage.
      Artikel 85 Vw 2000 bepaalt in dat verband dat het beroepschrift een of meer grieven tegen de uitspraak bevat. Artikel 6:6 Awb (herstel verzuim) is niet van toepassing.
    
    
    Afschrift verzonden: