ECLI:NL:RVS:2001:AD3842, Raad van State, 07-08-2001, 200103264/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2001-08-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: -

200103264/1.
      Datum uitspraak: 7 augustus 2001
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep van:
      appellant,
      tegen de uitspraak van de president van de arrondissementsrechtbank te
      ‘s-Gravenhage, nevenzittingsplaats Amsterdam, van 26 juni 2001 in het
      geding tussen:
      appellant
      en
      de Staatssecretaris van Justitie.
    
    
    
    
      1. Procesverloop
      Bij besluit van 8 juni 2001 heeft de Staatssecretaris van Justitie (hierna:
      staatssecretaris) een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning
      asiel te verlenen afgewezen. Dit besluit is aangehecht.
      Bij uitspraak van 26 juni 2001, verzonden op 27 juni 2001, heeft de
      president van de arrondissementsrechtbank te ‘s-Gravenhage,
      nevenzittingsplaats Amsterdam (hierna: president), het daartegen door
      appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is
      aangehecht.
      Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief, bij de Raad van State
      binnengekomen op 3 juli 2001, hoger beroep ingesteld. Deze brief is
      aangehecht.
      Bij brief van 10 juli 2001 heeft de staatssecretaris een reactie ingediend.
      De Afdaling heeft de zaak ter zitting behandeld op 26 juli 2001, waar
      appellant in persoon, bijgestaan door mr. M.J.A. Leijen, advocaat te
      Alkmaar, en de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. E. Brakke,
      ambtenaar ten departemente, zijn verschenen.
    
    
    
      2. Overwegingen
      2.1. Ingevolge artikel 69, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000
      (hierna: Vw 2000) kan een aanvraag tot het verlenen van een
      verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, als bedoeld in artikel 28 van de
      Vw 2000, binnen een bij algemene maatregel van bestuur te bepalen aantal
      uren worden afgewezen.
      Ingevolge artikel 3.1 17, eerste lid, van het Vreemdelingenbesluit
      2000 (hierna: Vb 2000) wordt, indien de staatssecretaris voornemens is een
      zodanige aanvraag binnen 48 proces-uren af te wijzen, het voornemen
      daartoe schriftelijk aan de vreemdeling uitgereikt.
      Ingevolge artikel 1.1, aanhef en onder f, van het Vb 2000 wordt
      onder proces-uren verstaan de uren die voor het onderzoek naar de aanvraag
      in een aanmeldcentrum beschikbaar zijn, waarbij de uren van 22.00 tot
      08.00 niet meetellen.
      2.2. Appellant betoogt terecht dat de president niet is ingegaan op de
      beroepsgrond dat de staatssecretaris bij de behandeling van en beslissing op
      zijn aanvraag in het aanmeldcentrum de daarvoor beschikbare termijn heeft
      overschreden. Dit leidt echter niet tot vernietiging van de aangevallen
      uitspraak, omdat uit de stukken blijkt dat de beschikking op 8 juni 2001 om
      9.20 uur is uitgereikt, voordat om 15.00 uur de 48 beschikbare proces-uren
      waren verstreken. Dat toepassing van onderdeel C3/12 van de
      Vreemdelingencirculaire 2000 (hierna: Vc 2000) mogelijk tot een andere
      berekening van het tijdstip, waarop de beschikking uiterlijk mocht worden
      uitgereikt, zou leiden, maakt dat niet anders. De Vw 2000 bepaalt dat het
      aantal uren dat beschikbaar is voor het behandelen van en beslissen op een
      aanvraag in een aanmeldcentrum bij algemene maatregel van bestuur wordt
      bepaald. Van de daarbij gestelde termijn kan niet rechtsgeldig bij die
      circulaire worden afgeweken.
      2.3. Ingevolge artikel 31, eerste lid, van de Vw 2000 wordt een
      aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, als
      bedoeld in artikel 28, afgewezen, indien de vreemdeling niet aannemelijk
      heeft gemaakt dat zijn aanvraag is gegrond op omstandigheden die, hetzij op
      zich zelf, hetzij in verband met andere feiten, een rechtsgrond voor verlening
      vormen.
      Ingevolge het tweede lid, aanhef en onder f, wordt bij het
      onderzoek naar de aanvraag mede betrokken de omstandigheid dat de
      vreemdeling ter staving van zijn aanvraag geen reis- of identiteitspapieren
      dan wel andere bescheiden kan overleggen die noodzakelijk zijn voor de
      beoordeling van zijn aanvraag, tenzij deze aannemelijk kan maken dat het
      ontbreken van deze bescheiden niet aan hem is toe te rekenen.
      2.4. De tweede grief klaagt dat de president blijkens overweging 4 van
      de aangevallen uitspraak ten onrechte het asielrelaas onaannemelijk acht,
      omdat hij het reisverhaal onaannemelijk acht. Naar aanleiding van deze grief
      wordt volstaan met de overweging dat in het midden kan blijven of deze
      overweging juist is, omdat de bij de president bestreden beschikking niet op
      die overweging is gebaseerd en de president die beschikking op dat punt
      terecht in stand heeft gelaten. De grief faalt.
      2.5. Appellant betoogt in de derde plaats dat de president de
      beoordeling of de aanvraag geschikt was om in een aanmeldcentrum te
      worden afgedaan, niet op juiste wijze heeft getoetst.
      2.5.1. De president heeft inderdaad ten onrechte overwogen dat de
      aanvraag van appellant in een aanmeldcentrum mocht worden afgewezen,
      omdat in redelijkheid buiten twijfel is dat bij terugzending van appellant naar
      het land van herkomst geen gevaar voor vervolging dan wel schending van
      artikel 3 Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en
      de fundamentele vrijheden (EVRM) bestaat. Appellant is daarmee echter in
      elk geval niet tekort gedaan.
      Bij de beoordeling of een aanvraag geschikt is om in een
      aanmeldcentrum te worden afgewezen, gaat het er louter om of de
      staatssecretaris voornemens is om dat binnen 48 uur te doen. Deze hoeft
      van dit voornemen slechts af te zien, indien meer tijd nodig is om tot een
      beslissing te komen. Indien een vreemdeling in beroep betoogt dat nader
      onderzoek nodig was en zijn aanvraag daarom niet in een aanmeldcentrum
      mocht worden afgewezen, dient hij concreet aan te gaven, wat zijns inziens
      nader onderzocht moest worden en waarom dat onderzoek nodig was om tot
      een juiste beslissing te kunnen komen. Appellant heeft echter slechts in
      algemene zin abstracte klachten geuit tegen de aanmeldcentrumprocedure.
      Het aangevoerde kan daarom niet tot vernietiging van de aangevallen
      uitspraak leiden.
      2.6. Het betoog van appellant tenslotte dat de president ten onrechte
      heeft overwogen dat de effectiviteit van de procedure niet in het geding is,
      omdat hij ten volle toetst aan artikel 3 van het EVRM, kan evenmin tot
      vernietiging leiden. Ook dit betoog ontbeert concrete, op zijn geval
      toegespitste, argumenten, op grond waarvan geoordeeld moet worden dat de
      behandeling en afwijzing van de aanvraag van appellant in het
      aanmeldcentrum tot schending van het bepaalde in artikel 3. gelezen in
      samenhang met artikel 13 van het EVRM, heeft geleid.
      2.7. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient, zij
      het met verbetering van de gronden waarop die rust, te worden bevestigd.
      2.9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding,
    
    
    
      3. Beslissing
      De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
      Recht doende in naam der Koningin:
      bevestigt de aangevallen uitspraak.
      Aldus vastgesteld door mr. R.W.L. Loeb, Voorzitter,
      en mr. M. Vlasblom en mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen, Leden,