ECLI:NL:RVS:2006:AZ3641, Raad van State, 22-11-2006, 200607561/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2006-11-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Centraal-Irak / categoriale bescherming / beleid andere EU-landen.
        Appellant klaagt dat de voorzieningenrechter ten onrechte heeft overwogen dat, nu de minister zijn beleid van categoriale bescherming voor asielzoekers afkomstig uit Centraal-Irak heeft beëindigd op grond van de zogenoemde c-indicator van artikel 3.106 Vb 2000, de verwijzing door appellant naar het ambtsbericht van 27 april 2006 inzake Irak en de verslechterde algemene situatie in dat land geen aanleiding kan geven tot het voeren van zodanig beleid, aangezien hetgeen appellant aldus heeft aangevoerd geen betrekking heeft op voornoemde c-indicator. Volgens appellant miskent de voorzieningenrechter door aldus te overwegen dat de minister bij een heroverweging van zijn beleid ten aanzien van asielzoekers uit Irak, ook de overige in artikel 3.106 Vb 2000 genoemde indicatoren dient te betrekken. Deze grief kan, hoewel terecht voorgedragen, niet tot vernietiging van de aangevallen uitspraak leiden. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen, onder meer in de uitspraak 200602792/1 van 3 juli 2006 heeft de minister bij zijn in de brief aan de Tweede Kamer van 20 januari 2006 vermelde beslissing om ten aanzien van asielzoekers afkomstig uit Centraal-Irak niet langer een beleid van categoriale bescherming te voeren, doorslaggevende betekenis aan de afstemming van zijn beleid met het in de omringende landen van de Europese Unie gevoerde beleid mogen toekennen. Dat laat onverlet dat bij een heroverweging van zodanig beleid ook de overige in artikel 3.106 Vb 2000 genoemde indicatoren dienen te worden betrokken. Voor zover appellant heeft verwezen naar het voornoemde ambtsbericht van 27 april 2006 over Irak en de naar zijn stelling daaruit blijkende verslechterde situatie in dat land, bestaat, gelet op de in dat ambtsbericht, in vergelijking met het ambtsbericht van 15 december 2005, beschreven situatie in dat land, geen grond voor het oordeel dat de minister zich niet in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat de algehele situatie in Centraal-Irak niet dusdanig is veranderd dat wederom een beleid van categoriale bescherming dient te worden gevoerd. De voorzieningenrechter heeft derhalve terecht, zij het niet op juiste gronden, geoordeeld dat de minister in hetgeen door appellant is aangevoerd geen grond voor verlening van een verblijfsvergunning op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, Vw 2000 aanwezig heeft hoeven achten.

RAAD VAN STATE
    
    
    
      200607561/1.
      Datum uitspraak: 22 november 2006
    
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
    
    
      [appellant],
      appellant,
    
    
    tegen de uitspraak in zaak nos. AWB 06/45797 en AWB 06/45798 van de voorzieningenrechter van de rechtbank 's Gravenhage, nevenzittingsplaats Arnhem, van 11 oktober 2006 in het geding tussen:
    
    appellant
    
    en
    
    de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie.
    
     
    1. Procesverloop
    
    Bij besluit van 20 september 2006 heeft de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (hierna: de minister) een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen afgewezen. Dit besluit is aangehecht.
    
    Bij uitspraak van 11 oktober 2006, verzonden op dezelfde dag, heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank ’s Gravenhage, nevenzittingsplaats Arnhem (hierna: de voorzieningenrechter), voor zover thans van belang, het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief, bij de Raad van State binnengekomen op 16 oktober 2006, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. 
    
    Bij brief van 24 oktober 2006 heeft de minister een reactie ingediend.
    
    Vervolgens is het onderzoek gesloten.
    
    2. Overwegingen
    
    2.1. Hetgeen in de grieven 1 tot en met 3 naar voren is gebracht en voldoet aan het bepaalde in artikel 85, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000), kan niet tot vernietiging van de aangevallen uitspraak leiden. Omdat het aldus aangevoerde geen vragen opwerpt die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven, wordt, gelet op artikel 91, tweede lid, van deze wet, met dat oordeel volstaan.
    
    
      2.2. Ingevolge artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000 kan een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, als bedoeld in artikel 28 van die wet, worden verleend aan de vreemdeling, voor wie terugkeer naar het land van herkomst naar het oordeel van de minister van bijzondere hardheid zou zijn in verband met de algehele situatie aldaar.
      Ingevolge artikel 3.106 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (hierna: het Vb 2000) zijn de indicatoren die in ieder geval zullen worden betrokken in de beoordeling of sprake is van een situatie, als bedoeld in voormeld artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d:
      a. de aard van het geweld in het land van herkomst, met name de ernst van de schendingen van de mensenrechten en het oorlogsrecht, de mate van willekeur, de mate waarin het geweld voorkomt en de mate van geografische spreiding van het geweld;
      b. de activiteiten van internationale organisaties ten aanzien van het land van herkomst indien en voor zover deze een graadmeter vormen voor de positie van de internationale gemeenschap ten aanzien van de situatie in het land van herkomst, en 
      c. het beleid in andere landen van de Europese Unie. 
    
    
    2.3. In de vierde grief klaagt appellant dat de voorzieningenrechter ten onrechte heeft overwogen dat, nu de minister zijn beleid van categoriale bescherming voor asielzoekers afkomstig uit Centraal-Irak heeft beëindigd op grond van de zogenoemde c-indicator van artikel 3.106 van het Vb 2000, de verwijzing door appellant naar het ambtsbericht van de Minister van Buitenlandse Zaken van 27 april 2006 inzake Irak en de verslechterde algemene situatie in dat land geen aanleiding kan geven tot het voeren van zodanig beleid, aangezien hetgeen appellant aldus heeft aangevoerd geen betrekking heeft op voornoemde c-indicator. Volgens appellant miskent de voorzieningenrechter door aldus te overwegen dat de minister bij een heroverweging van zijn beleid ten aanzien van asielzoekers uit Irak, ook de overige in artikel 3.106 van het Vb 2000 genoemde indicatoren dient te betrekken.
    
    
      2.4. Deze grief kan, hoewel terecht voorgedragen, evenmin tot vernietiging van de aangevallen uitspraak leiden. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (onder meer in de uitspraak van 3 juli 2006 in zaak no. 200602792/1, NAV 2006/25) heeft de minister bij zijn in de brief aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van 20 januari 2006 (Kamerstukken II 2005-2006, 19 637, no. 1003) vermelde beslissing om ten aanzien van asielzoekers afkomstig uit Centraal-Irak niet langer een beleid van categoriale bescherming te voeren, doorslaggevende betekenis aan de afstemming van zijn beleid met het in de omringende landen van de Europese Unie gevoerde beleid mogen toekennen. 
      Dat laat onverlet dat bij een heroverweging van zodanig beleid ook de overige in artikel 3.106 van het Vb 2000 genoemde indicatoren dienen te worden betrokken. 
      Voor zover appellant heeft verwezen naar het voornoemde ambtsbericht van 27 april 2006 over Irak en de naar zijn stelling daaruit blijkende verslechterde situatie in dat land, bestaat, gelet op de in dat ambtsbericht, in vergelijking met het ambtsbericht van de Minister van Buitenlandse Zaken van 15 december 2005, beschreven situatie in dat land, geen grond voor het oordeel dat de minister zich niet in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat de algehele situatie in Centraal-Irak niet dusdanig is veranderd dat wederom een beleid van categoriale bescherming dient te worden gevoerd. 
      De voorzieningenrechter heeft derhalve terecht, zij het niet op juiste gronden, geoordeeld dat de minister in hetgeen door appellant is aangevoerd geen grond voor verlening van een verblijfsvergunning op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000 aanwezig heeft hoeven achten.
    
    
    2.5. Het hoger beroep is kennelijk ongegrond. De aangevallen uitspraak dient, met verbetering van de gronden waarop die rust, te worden bevestigd.
    
    2.6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
     
    3. Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    Aldus vastgesteld door mr. H.G. Lubberdink, Voorzitter, en mr. M.G.J. Parkins de Vin en mr. R. van der Spoel, Leden, in tegenwoordigheid van mr. A.L.P. van Os Ravesloot, ambtenaar van Staat.
    
    
    
      w.g. Lubberdink
      Voorzitter	
    
    
    
      w.g. Van Os-Ravesloot
      ambtenaar van Staat
    
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 22 november 2006
    
    
      248-510.
      Verzonden: 22 november 2006
    
    
    
      Voor eensluidend afschrift,
      de Secretaris van de Raad van State,
      voor deze,
    
     
    
      mr. H.H.C. Visser,
      directeur Bestuursrechtspraak