ECLI:NL:RBDHA:2015:11458, Rechtbank Den Haag, 28-09-2015, AWB 15/15172, 15/16175
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2015-09-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: besluit tot opschorting van de toegangsweigering en besluit tot oplegging van een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, Vw. Grensprocedure.
      
      
        Besluit opschorting toegangsweigering: uit het besluit blijkt dat toegangsweigering op grond van de SGC is opgeschort na het uiten van de asielwens. Het uiten van de asielwens had tot gevolg dat eiseres op grond van artikel 9 Procedurerichtlijn het recht verkreeg om, louter ten behoeve van de asielprocedure, in Nederland te blijven, hetgeen wordt aangemerkt als rechtmatig verblijf in de zin van artikel 8, onder f, Vw. Derhalve is er in dit geval geen sprake van een situatie waarin na het uiten van de asielwens haar de toegang is geweigerd. Het besluit had tot gevolg dat de toegangsweigering op grond van de SGC niet meer gold voor de duur van die opschorting. Uit artikel 2, onder p, Procedurerichtlijn blijkt dat ‘blijven’ ook kan inhouden een recht om te blijven aan de grens of in een transitzone van die lidstaat. De opschorting van de toegangsweigering op grond van de SGC is daarom mogelijk ondanks dat eiseres rechtmatig verblijf heeft. Geen bepaling in de SGC staat er aan in de weg staat dat een op die verordening gebaseerde toegangsweigering ingevolge een nationaalrechtelijke bepaling wordt opgeschort, terwijl tegelijkertijd geen toegang wordt verleend omdat niet is voldaan aan de in artikel 5 SGC opgenomen voorwaarden voor toegang. Uitstellen of opschorten van de toegangsweigering als bedoeld in artikel 3, vierde lid, Vw maakt het mogelijk dat de asielprocedure aan de grens wordt gevoerd, zonder dat de vreemdeling toegang wordt verleend. Dit is in lijn met het bepaalde in artikel 43, tweede lid, van de Procedurerichtlijn. Een situatie zoals in het arrest Air Baltic van het Hof van Justitie doet zich in het onderhavige geval niet voor. De opschorting van de toegangsweigering ingevolge de SGC vindt zijn grondslag in artikel 3, vierde lid, Vw. Dat in het besluit wordt verwezen naar “artikel 3, eerste lid Vw, in samenhang met artikel 3, vierde lid, van de Vreemdelingenwet 2000” leidt niet tot een ander oordeel. De verwijzing naar het eerste lid van artikel 3 Vw in het besluit is zonder betekenis. Uit de bewoordingen van het vierde lid van artikel 3 Vw blijkt immers dat “de weigering van toegang tot Nederland” wordt uitgesteld of opgeschort als de grensprocedure wordt toegepast. Gelet op het arrest van het Hof van Justitie in de zaak ANAFE gaat het steeds om een derdelander ten aanzien waarvan is vastgesteld dat niet wordt voldaan aan de toegangsvoorwaarden van artikel 5 SGC. In artikel 3, derde lid Vw wordt uitsluitend bepaald aan welke gronden de asielaanvraag in de grensprocedure wordt getoetst. De artikelen 31, achtste lid, en artikel 43, eerste lid, Procedurerichtlijn en artikel 3.109b, eerste lid, Vb dwingen niet tot de conclusie dat verweerder aan de aanvang van de grensprocedure een pré-toets vooraf moet laten gaan. De handelwijze van verweerder wordt juist geacht om tijdens de behandeling van de asielaanvraag voortdurend te toetsen of de aanvraag nog steeds binnen de grensprocedure kan worden behandeld. Punt 21 van de preambule leidt niet tot een ander oordeel.
        Besluit vrijheidsontnemende maatregel: de oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel is blijkens het besluit gebaseerd op artikel 6, derde lid, Vw. Op grond van deze bepaling is het mogelijk om een vrijheidsontnemende maatregel op te leggen aan de vreemdeling wiens aanvraag overeenkomstig artikel 3, derde lid, Vw wordt behandeld in de grensprocedure. Nu reeds uit de opschorting van de toegangsweigering ingevolge artikel 3, vierde lid, Vw blijkt dat de grensprocedure zal worden toegepast op eiseres, wordt voldaan aan het vereiste van artikel 6, derde lid Vw. Uit het Arslan arrest van het Hof van Justitie kan worden afgeleid dat de vrijheidsontnemende maatregel niet het gevolg mag zijn van het indienen van een asielverzoek, maar alleen van omstandigheden die verband houden met het persoonlijke gedrag van die asielzoeker vóór en tijdens de indiening van het verzoek. Voorts moet het objectief noodzakelijk en evenredig zijn om de vrijheidsontnemende maatregel op te leggen en te handhaven. Eiseres voldeed ten tijde van de indiening van haar asielaanvraag niet aan de voorwaarden voor toegang in de zin van artikel 5 SGC. Het grensbewakingsbelang vergt in beginsel steeds het opleggen van een vrijheidsontnemende maatregel, omdat een minder dwingende maatregel tot gevolg heeft dat toegang tot Nederland wordt verkregen. Het opleggen van een vrijheidsontnemende maatregel is nodig gebleken en andere, minder dwingende maatregelen konden niet effectief worden toegepast en dat verweerder voorafgaand aan het nemen van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel heeft beoordeeld of sprake was van bijzondere, individuele omstandigheden die hem noopten tot het afzien van die maatregel, zodat ook in zoverre aan de eisen van artikel 8, tweede lid, Opvangrichtlijn is voldaan. Het beroep op artikel 8, vierde lid, Opvangrichtlijn niet kan slagen omdat die bepaling directe werking ontbeert. Geen sprake van bijzondere, individuele omstandigheden die de vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken.

RECHTBANK DEN HAAG
    Zittingsplaats Haarlem 
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummers:	AWB  15 / 15172
      		AWB  15 / 16175
    
    
    
      
        uitspraak van de meervoudige kamer voor vreemdelingenzaken van 28 september 2015 in de zaak tussen
      
    
    
    
      [naam]
    
    
      geboren op [geboortedatum] , van Boliviaanse nationaliteit, verblijvende in het Detentiecentrum Rotterdam,
      eiseres,
      (gemachtigde: mr. M.H.K. van Middelkoop, advocaat te Haarlem),
    
    
    
      en
    
    
    de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, 
    
      verweerder,
      (gemachtigden: mr. E.P.C. van der Weijden, mr. J.M. Hollebrandse en mr. D. Kuiper, werkzaam bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
      Bij besluit van 14 juli 2015 is eiseres op grond van artikel 13, gelezen in samenhang met artikel 5, Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode, hierna: SGC) de toegang tot Nederland geweigerd.
      Bij besluit van 13 augustus 2015 (besluit I) is de toegangsweigering opgeschort op grond van artikel 3, eerste lid, in samenhang met artikel 3, vierde lid, Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Bij besluit van 13 augustus 2015 (besluit II) is aan eiseres op grond van artikel 6, derde lid, Vw een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
      Eiseres heeft tegen het besluit tot toegangsweigering en de oplegging van de maatregel op 12 augustus 2015 beroep ingesteld en verzocht om schadevergoeding toe te kennen. 
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 24 augustus 2015. Eiseres is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. E.P.C. van der Weijden.
      Het onderzoek is vervolgens geschorst teneinde verweerder in de gelegenheid te stellen schriftelijk op vragen van de rechtbank te reageren. 
      Bij uitspraak van 31 augustus 2015 (AWB 15/15172) heeft de rechtbank het beroep voor zover gericht tegen de voortduring van de vrijheidsontnemende maatregel gegrond verklaard, de opheffing van de maatregel bevolen met ingang van 31 augustus 2015 en het beroep voor zover gericht tegen de oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel en het besluit tot opschorting van de toegangsweigering verder ter behandeling verwezen naar de meervoudige kamer van deze rechtbank.
      Verweerder heeft op 31 augustus 2015 tegen deze uitspraak hoger beroep aangetekend en verzocht om een voorlopige voorziening bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling). Bij uitspraak van 11 september 2015 (zaaksnr. 201506885/1/V3) heeft de Afdeling het hoger beroep gegrond verklaard, de uitspraak van 31 augustus 2015 vernietigd en de zaak teruggewezen naar de rechtbank.     
      Bij besluit van 9 september 2015 heeft verweerder de asielaanvraag van eiseres afgewezen.
      De rechtbank heeft verweerder op 10 september 2015 verzocht een aantal schriftelijke vragen te beantwoorden. Verweerder heeft de vragen bij brief van 14 september 2015 beantwoord. Op 16 september 2015 heeft eiseres een schriftelijke reactie ingediend.
      Het onderzoek ter zitting is door de meervoudige kamer voortgezet op 22 september 2015. Eiseres is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden mr. J.M. Hollebrandse en mr. D. Kuiper. Het onderzoek is ter zitting gesloten. 
    
  
  
    Overwegingen
    Wettelijk kader
    1. Ingevolge artikel 13, eerste lid, SGC wordt een onderdaan van een derde land, die niet aan alle in artikel 5, eerste lid, vermelde toegangsvoorwaarden voldoet en niet behoort tot de in artikel 5, vierde lid, genoemde categorieën personen, de toegang tot het grondgebied van de lidstaten geweigerd. Dit laat de toepassing van de bijzondere bepalingen inzake asielrecht en internationale bescherming of inzake afgifte van een visum voor een verblijf van langere duur onverlet. 
    2. Ingevolge artikel 9, eerste lid, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (herschikking; hierna: Procedurerichtlijn)   mogen verzoekers in de lidstaat blijven, louter ten behoeve van de procedure, totdat de beslissingsautoriteit overeenkomstig de in hoofdstuk III uiteengezette procedures in eerste aanleg een beslissing heeft genomen. Dat recht om te blijven houdt niet in dat de betrokkene recht heeft op een verblijfsvergunning. In artikel 2, onder p, Procedurerichtlijn, is bepaald dat in deze richtlijn wordt verstaan onder „in de lidstaat blijven”: op het grondgebied blijven van de lidstaat waar het verzoek om internationale bescherming is gedaan of wordt behandeld, daaronder begrepen aan de grens of in een transitzone van die lidstaat. 
    3. In artikel 31, achtste lid, Procedurerichtlijn, is bepaald dat de lidstaten kunnen bepalen dat een behandelingsprocedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen in hoofdstuk II wordt versneld en/of aan de grens of in transitzones wordt gevoerd overeenkomstig artikel 43 indien: a) de verzoeker bij de indiening van zijn verzoek en de toelichting van de feiten alleen aangelegenheden aan de orde heeft gesteld die niet ter zake doen om uit te maken of hij in aanmerking komt voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet overeenkomstig Richtlijn 2011/95/EU; of 
    b) de verzoeker afkomstig is uit een veilig land van herkomst in de zin van deze richtlijn; of 
    c) de verzoeker de autoriteiten heeft misleid door omtrent zijn identiteit en/of nationaliteit valse informatie of documenten te verstrekken of door relevante informatie of documenten die een negatieve invloed op de beslissing hadden kunnen hebben, achter te houden; of 
    d) de verzoeker waarschijnlijk, te kwader trouw, een identiteits- of reisdocument dat ertoe kon bijdragen dat zijn identiteit of nationaliteit werd vastgesteld, heeft vernietigd of zich daarvan heeft ontdaan; of 
    e) de verzoeker kennelijk inconsequente en tegenstrijdige, kennelijk valse of duidelijk onwaarschijnlijke verklaringen heeft afgelegd die tegenstrijdig zijn met voldoende geverifieerde informatie over het land van herkomst, waardoor zijn bewering alle overtuigingskracht wordt ontnomen met betrekking tot de vraag of hij voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet op grond van Richtlijn 2011/95/EU; of 
    f) de verzoeker een volgend verzoek om internationale bescherming heeft ingeleid dat niet overeenkomstig artikel 40, lid 5, niet-ontvankelijk wordt geacht; of 
    g) de verzoeker enkel een verzoek doet teneinde de uitvoering van een eerdere of van een op handen zijnde beslissing die tot zijn verwijdering zou leiden, uit te stellen of te verijdelen, of 
    h) de verzoeker het grondgebied van de lidstaat onrechtmatig is binnengekomen of zijn verblijf op onrechtmatige wijze heeft verlengd en zich, gezien de omstandigheden van zijn binnenkomst, zonder gegronde reden niet zo snel mogelijk bij de autoriteiten heeft aangemeld of geen verzoek om internationale bescherming heeft gedaan, of 
    i. i) de verzoeker weigert te voldoen aan de verplichting zijn vingerafdrukken te laten nemen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 603/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende de instelling van „Eurodac” voor de vergelijking van vinger-afdrukken ten behoeve van een doeltreffende toepassing van Verordening (EU) nr. 604/2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend en betreffende verzoeken van rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten en Europol om vergelijkingen van Eurodac-gegevens ten behoeve van rechtshandhaving ( 1 ); of 
    j) de verzoeker op ernstige gronden als gevaar te beschouwen is voor de nationale veiligheid of de openbare orde van de lidstaat; of de verzoeker onder dwang is uitgezet om ernstige redenen van openbare veiligheid of openbare orde krachtens het nationale recht. 
    4. Ingevolge artikel 33, eerste lid, Procedurerichtlijn, zijn de lidstaten naast de gevallen waarin een verzoek niet in behandeling wordt genomen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 604/2013 niet verplicht te onderzoeken of de verzoeker in aanmerking komt voor internationale bescherming overeenkomstig Richtlijn 2011/95/EU, indien een verzoek krachtens dit artikel niet-ontvankelijk wordt geacht. In het tweede lid is bepaald dat de lidstaten een verzoek om internationale bescherming alleen als niet-ontvankelijk kunnen beschouwen wanneer: a) een andere lidstaat internationale bescherming heeft toegekend; b) een land dat geen lidstaat is, ingevolge artikel 35 voor de verzoeker als eerste land van asiel wordt beschouwd; c) een land dat geen lidstaat is, uit hoofde van artikel 38 voor de verzoeker als veilig derde land wordt beschouwd; d) het verzoek een volgend verzoek is en er geen nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn gekomen of door de verzoeker werden voorgelegd in verband met de behandeling van de vraag of hij voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet in aanmerking komt overeenkomstig Richtlijn 2011/95/EU; of 
    e) een persoon die ten laste van de verzoeker komt, een verzoek indient nadat hij er overeenkomstig artikel 7, lid 2, mee heeft ingestemd dat zijn geval deel uitmaakt van een namens hem ingediend verzoek en geen met de situatie van de ten laste komende persoon verband houdende feiten een apart verzoek rechtvaardigen.   
    
    5. In artikel 43, eerste lid, Procedurerichtlijn, is bepaald dat de lidstaten procedures kunnen invoeren om, overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen van hoofdstuk II, aan de grens of in transitzones van de lidstaten een beslissing te nemen over: 
    a. a) de ontvankelijkheid van een verzoek krachtens artikel 33 dat aldaar wordt gedaan, en/of b) de inhoud van een verzoek in een procedure krachtens artikel 31, lid 8. 
    In het tweede lid van dit artikel is bepaald dat de lidstaten ervoor zorgen dat een beslissing in het kader van de in lid 1 voorgeschreven procedures binnen een redelijke termijn wordt genomen. Wanneer niet binnen vier weken een beslissing is genomen, wordt aan de verzoeker toegang tot het grondgebied van de lidstaat verleend zodat zijn verzoek kan worden behandeld overeenkomstig de andere bepalingen van deze richtlijn. 
    
    6. Ingevolge artikel 8, eerste lid, richtlijn 2013/33/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming (herschikking; hierna: Opvangrichtlijn) kunnen de lidstaten een persoon niet in bewaring houden om de enkele reden dat hij een verzoeker is overeenkomstig Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning of intrekking van internationale bescherming.
    
      In het tweede lid van dit artikel is bepaald dat de lidstaten in de gevallen waarin zulks nodig blijkt en op grond van een individuele beoordeling van elk geval, een verzoeker in bewaring mogen houden wanneer andere, minder dwingende maatregelen niet effectief kunnen worden toegepast.
      In het derde lid, onder c, van dit artikel is bepaald dat een verzoeker alleen in bewaring mag worden gehouden om in het kader van een procedure een beslissing te nemen over het recht van de verzoeker om het grondgebied te betreden.
      In het vierde lid van dit artikel is bepaald dat de lidstaten ervoor zorgen dat in het nationale recht regels worden vastgesteld over alternatieven voor bewaring, zoals het zich regelmatig melden bij de overheid, het stellen van een borgsom of een verplichting om op een bepaalde plaats te blijven.
    
    
    7. In artikel 3, eerste lid, Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw), is bepaald dat de toegang tot Nederland in andere dan in de SGC geregelde gevallen wordt geweigerd aan de vreemdeling die: 
    a. niet in het bezit is van een geldig document voor grensoverschrijding dan wel in het bezit is van een document voor grensoverschrijding waarin het benodigde visum ontbreekt;
    b. een gevaar oplevert voor de openbare orde of de nationale veiligheid; 
    c. niet beschikt over voldoende middelen om te voorzien zowel in de kosten van verblijf in Nederland als in die van zijn reis naar een plaats buiten Nederland waar zijn toegang gewaarborgd is, of
    d. niet voldoet aan de voorwaarden die bij of krachtens algemene maatregel van bestuur zijn gesteld. 
    In het derde lid van dit artikel is bepaald dat, indien de vreemdeling, bedoeld in het eerste lid, aan de grens te kennen geeft een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning als bedoeld in artikel 28 te willen indienen, de aanvraag in de grensprocedure wordt getoetst aan:
    a. de grond voor het niet in behandeling nemen als bedoeld in artikel 30;
    b. de gronden voor niet-ontvankelijkverklaring, genoemd in artikel 30a; en
    c. de gronden voor afwijzing wegens kennelijke ongegrondheid, genoemd in artikel 30b.
    
      In het vierde lid van dit artikel is bepaald dat, indien de grensprocedure wordt toegepast, een besluit omtrent de weigering van toegang tot Nederland wordt uitgesteld of opgeschort voor ten hoogste vier weken.
      In het zesde lid van dit artikel is bepaald dat de beschikking waarbij een aanvraag met toepassing van de grensprocedure niet in behandeling wordt genomen, niet-ontvankelijk wordt verklaard of wordt afgewezen als kennelijk ongegrond, tevens geldt als weigering van toegang in het eerste lid dan wel de herleving hiervan.In het zevende lid van dit artikel bedraagt de duur van de grensprocedure ten hoogste vier weken, te rekenen vanaf het tijdstip van uitreiking van het besluit, bedoeld in het vijfde lid. Indien vier weken na de uitreiking van het besluit, bedoeld in het vijfde lid, nog niet is beslist over het in behandeling nemen, de ontvankelijkheid of kennelijke ongegrondheid van de aanvraag, verkrijgt de vreemdeling van rechtswege toegang tot Nederland.
    
    
    8. Ingevolge artikel 6, eerste lid, Vw kan de vreemdeling aan wie toegang is geweigerd  worden verplicht zich op te houden in een door de ambtenaar belast met grensbewaking aangewezen ruimte of plaats.
    
      In het tweede lid van dit artikel is bepaald dat een ruimte of plaats, bedoeld in het eerste lid, kan worden beveiligd tegen ongeoorloofd vertrek.
      In het derde lid van dit artikel is bepaald dat de vreemdeling wiens aanvraag overeenkomstig artikel 3, derde lid, wordt behandeld in de grensprocedure, eveneens kan worden verplicht zich op te houden in een door de ambtenaar belast met grensbewaking aangewezen ruimte of plaats, die kan worden beveiligd tegen ongeoorloofd vertrek.
    
    
    9. Ingevolge artikel 30a, eerste lid, Vw kan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 niet-ontvankelijk worden verklaard in de zin van artikel 33 van de Procedurerichtlijn, indien:
    a. de vreemdeling in een andere lidstaat van de Europese Unie internationale bescherming geniet;
    b. de vreemdeling erkend is als vluchteling in een derde land en hij die bescherming nog kan genieten of anderszins voldoende bescherming geniet in dat land, met inbegrip van het beginsel van non-refoulement, en opnieuw tot het grondgebied van dat land wordt toegelaten;
    c. een derde land voor de vreemdeling als veilig derde land wordt beschouwd;
    d. de vreemdeling een opvolgende aanvraag heeft ingediend waaraan door de vreemdeling geen nieuwe elementen of bevindingen ten grondslag zijn gelegd of waarin geen nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn gekomen die relevant kunnen zijn voor de beoordeling van de aanvraag; of
    e. aan de vreemdeling reeds een verblijfsvergunning is verleend op grond van artikel 29, eerste lid.
    In het tweede lid van dit artikel is bepaald dat het besluit een aanvraag niet-ontvankelijk te verklaren, wordt voor de toepassing van het bepaalde bij of krachtens deze wet gelijkgesteld met een afwijzing.
    
    10. In artikel 30b, eerste lid, Vw is bepaald dat een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 kan worden afgewezen als kennelijk ongegrond in de zin van artikel 32, tweede lid, van de Procedurerichtlijn, indien:
    a. de vreemdeling bij de indiening van zijn aanvraag en de toelichting van de feiten alleen aangelegenheden aan de orde heeft gesteld die niet ter zake doen met betrekking tot de vraag of hij in aanmerking komt voor verlening van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28;
    b. de vreemdeling afkomstig is uit een veilig land van herkomst in de zin van de artikelen 36 en 37 van de Procedurerichtlijn;
    c. de vreemdeling Onze Minister heeft misleid door omtrent zijn identiteit of nationaliteit valse informatie of documenten te verstrekken of door relevante informatie of documenten die een negatieve invloed op de beslissing hadden kunnen hebben, achter te houden;
    d. de vreemdeling waarschijnlijk, te kwader trouw, een identiteits- of reisdocument dat ertoe kon bijdragen dat zijn identiteit of nationaliteit werd vastgesteld, heeft vernietigd of zich daarvan heeft ontdaan;
    e. de vreemdeling kennelijk inconsequente en tegenstrijdige, kennelijk valse of duidelijk onwaarschijnlijke verklaringen heeft afgelegd die strijdig zijn met voldoende geverifieerde informatie over het land van herkomst, waardoor zijn verklaringen alle overtuigingskracht wordt ontnomen met betrekking tot de vraag of hij in aanmerking komt voor verlening van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28;f. de vreemdeling zijn aanvraag enkel heeft ingediend teneinde zijn uitzetting of overdracht uit te stellen of te verijdelen;
    g. de vreemdeling een opvolgende aanvraag heeft ingediend en deze niet overeenkomstig artikel 30a, eerste lid, onderdeel d of e, niet-ontvankelijk is verklaard;
    h. de vreemdeling Nederland onrechtmatig is binnengekomen of zijn verblijf op onrechtmatige wijze heeft verlengd en zich, gezien de omstandigheden van zijn binnenkomst, zonder gegronde reden niet zo snel mogelijk bij een ambtenaar belast met de grensbewaking of het toezicht op vreemdelingen heeft aangemeld, en daar kenbaar heeft gemaakt dat hij internationale bescherming wenst;
    i. de vreemdeling weigert te voldoen aan de verplichting zijn vingerafdrukken te laten nemen;
    j. de vreemdeling op ernstige gronden een gevaar vormt voor de openbare orde of nationale veiligheid; of
    k. de vreemdeling onder dwang is uitgezet om ernstige redenen van openbare veiligheid of openbare orde.
    11. Ingevolge artikel 3:109b, eerste lid, Vreemdelingenbesluit 2000 (hierna: Vb) vindt, indien een vreemdeling die niet voldoet aan de voorwaarden voor toegang tot Nederland, aan de grens te kennen geeft een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning als bedoeld in artikel 28 van de Wet te willen indienen, behandeling van de aanvraag in een grensprocedure plaats zolang redelijkerwijs kan worden aangenomen dat hierop kan worden besloten met toepassing van artikel 30, 30a of 30b van de Wet.|In het derde lid van dit artikel is bepaald dat, indien naar het oordeel van Onze Minister geen sprake is van een aanvraag waarop vermoedelijk zal worden besloten tot toepassing van artikel 30, 30a of 30b van de Wet, de behandeling van de aanvraag wordt voortgezet onder opheffing van de maatregel, bedoeld in artikel 6, derde lid, van de Wet.
    Ten aanzien van het beroep tegen de opschorting van de toegangsweigering 
    
    12. Verweerder heeft eiseres op 14 juli 2015 op grond van de SGC de toegang geweigerd, omdat eiseres:- niet in het bezit is van een geldig reisdocument;- in het bezit is van een vervalst reisdocument;- wordt beschouwd als een gevaar voor de openbare orde en de binnenlandse veiligheid, de volksgezondheid of de internationale betrekkingen van een van de lidstaten van de Europese Unie.
    
    
      Op 13 augustus 2015 heeft eiseres te kennen gegeven dat zij een asielaanvraag wil indienen. Verweerder heeft de toegangsweigering vervolgens op 13 augustus 2015 opgeschort voor de duur van de behandeling van de asielaanvraag in de grensprocedure. 
    
    13. Eiseres voert aan dat haar eerst op grond van de SGC de toegang is geweigerd in verband met een vals paspoort. Vervolgens heeft zij asiel aangevraagd omdat zij hoorde dat zij bedreigd werd naar aanleiding van het valse paspoort. Verweerder heeft vervolgens de toegangsweigering opgeschort. Er is gekozen voor opschorten, omdat artikel 6, derde lid, Vw moest worden opgelegd. Dat is niet mogelijk. Als de vreemdeling asiel aanvraagt heeft hij/zij rechtmatig verblijf op grond van de Procedurerichtlijn, de Opvangrichtlijn en de uitspraak van de Afdeling van 4 oktober 2011 (nr. 201102753/1/V3). De vreemdeling kan dan de toegang niet geweigerd worden en ook een opgeschorte toegangsweigering kan dan dus niet. Daarnaast voorziet de SGC niet in opschorting van de toegangsweigering, er zijn slechts twee mogelijkheden; de toegang kan geweigerd worden of de toegang kan verleend worden. Uit het arrest Air Baltic van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: HvJ) van 4 september 2014 (C-575/12) volgt dat een toegangsweigering in andere gevallen dan geregeld in de SGC niet mag. 
    
      13.1
      Verweerder stelt zich op het standpunt dat op het moment waarop eiseres haar asielwens kenbaar heeft gemaakt, de toegangsweigering op grond van artikel 5 gelezen in samenhang met artikel 13 SGC, is opgeschort. De opschorting heeft tot gevolg dat de toegangsweigering vanaf dat moment niet van kracht is gedurende een periode van maximaal vier weken. Eiseres verkreeg als gevolg van haar asielwens het recht om te blijven op grond van de Procedurerichtlijn. Omdat de grensprocedure werd toegepast, die grondslag is voor grensdetentie, is er geen sprake van toegang tot Nederland. 
      
    
    
      13.2
      De rechtbank overweegt als volgt. Uit besluit I blijkt dat de aan eiseres opgelegde toegangsweigering op grond van de SGC is opgeschort na het uiten van de asielwens. Het uiten van de asielwens had tot gevolg dat eiseres op grond van artikel 9 Procedurerichtlijn het recht verkreeg om, louter ten behoeve van de asielprocedure, in Nederland te blijven, hetgeen blijkens de eerdergenoemde uitspraak van de Afdeling van 4 oktober 2011 wordt aangemerkt als rechtmatig verblijf in de zin van artikel 8, onder f, Vw. Derhalve is er in dit geval geen sprake van een situatie waarin, zoals eiseres stelt, na het uiten van de asielwens haar de toegang is geweigerd. Verweerder kan worden gevolgd in zijn standpunt dat het besluit I op het moment dat eiseres haar asielwens uitte, tot gevolg had dat de toegangsweigering op grond van de SGC niet meer gold voor de duur van die opschorting.  
      
      
        13.2.1
        Voorts overweegt de rechtbank dat uit artikel 2, onder p, Procedurerichtlijn blijkt dat ‘blijven’ ook kan inhouden een recht om te blijven aan de grens of in een transitzone van die lidstaat. 
        
      
      
        13.2.2
        Gezien het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat eiseres niet gevolgd kan worden in haar standpunt dat de opschorting van de toegangsweigering op grond van de SGC niet mogelijk is omdat zij rechtmatig verblijf heeft. 
        
      
      
        13.2.3
        
          Voort overweegt de rechtbank dat geen bepaling in de SGC er aan in de weg staat dat een op die verordening gebaseerde toegangsweigering ingevolge een nationaalrechtelijke bepaling wordt opgeschort, terwijl tegelijkertijd geen toegang wordt verleend omdat nog immer niet is voldaan aan de in artikel 5 SGC opgenomen voorwaarden voor toegang. Indien sprake is van een asielwens moet het bepaalde in de SGC worden gelezen in samenhang met het bepaalde in de Procedurerichtlijn en de Opvangrichtlijn en die richtlijnen voorzien in de mogelijkheid dat de aan een buitengrens van het Schengengebied ingediende asielaanvraag wordt behandeld in een grensprocedure. Artikel 43, tweede lid, van de Procedurerichtlijn biedt de lidstaten de mogelijkheid om binnen een redelijke termijn van maximaal vier weken vast te stellen of voldaan is aan de voor de toepassing van de grensprocedure geldende voorwaarden, gedurende welke termijn de vreemdeling niet de toegang tot het grondgebied van de lidstaat hoeft te worden verleend. Uitstellen of opschorten van de toegangsweigering als bedoeld in artikel 3, vierde lid, Vw maakt het mogelijk dat de asielprocedure aan de grens wordt gevoerd, zonder dat de vreemdeling toegang wordt verleend. Dit is in lijn met het bepaalde in artikel 43, tweede lid, van de Procedurerichtlijn. Het beroep van eiseres op het arrest Air Baltic treft geen doel. Uit dit arrest blijkt dat het een lidstaat niet vrij staat om in het kader van artikel 5 van de SGC een vreemdeling de toegang te weigeren op een extra grond (het geldige visum moet in een geldig reisdocument zijn aangebracht) waarin die bepaling niet voorziet. Eiseres is echter de toegang geweigerd op grond van de voorwaarden zoals genoemd in de SGC. Een situatie zoals in het arrest Air Baltic doet zich derhalve in het onderhavige geval niet voor.
          De beroepsgrond slaagt niet.
        
        
        
          14.	Eiseres voert aan dat in besluit I staat vermeld dat aan haar de toegang is geweigerd onder verwijzing naar artikel 3, eerste lid, in samenhang met artikel 3, vierde lid, Vw. Dit is niet correct en had gebaseerd moeten worden op artikel 3, derde lid, Vw. In artikel 6, derde lid van de nieuwe Vw wordt ten aanzien van de vrijheidsontnemende maatregel verwezen naar artikel 3, derde lid, Vw. Op grond daarvan is eiseres echter niet de toegang geweigerd, maar op grond van artikel 3, vierde lid, Vw. In artikel 3, zevende lid, Vw staat dat de vreemdeling van rechtswege toegang tot Nederland krijgt als verweerder niet binnen vier weken een beslissing neemt. Dat impliceert dat er wel een toegangsweigering, zijnde een opgeschorte toegangsweigering, is. Er is niet voldaan aan de nieuwe wet omdat de grond onjuist is.
        
        
      
    
    
      14.1
      Verweerder stelt zich op het standpunt dat de verwijzing in besluit I naar artikel 3, eerste lid, Vw overbodig is en geen zelfstandige betekenis heeft. De rechtsgrondslag voor het opschorten van de toegangsweigering is uitsluitend gelegen in artikel 3, vierde lid, Vw. Daarnaast heeft verweerder ter zitting op 21 september 2015 naar voren gebracht dat met de verwijzing, in artikel 3, derde lid, Vw, naar het eerste lid van die bepaling - in het bijzonder de zinsnede ‘In andere dan de in de SGC geregelde gevallen’ -  bedoeld wordt tot uitdrukking te brengen dat het bij de grensprocedure steeds gaat om een vreemdeling die niet voldoet aan de voorwaarden voor toegang die staan vermeld in artikel 5 SGC. Verweerder heeft in dit verband gewezen op hetgeen hierover is opgemerkt in de Memorie van Antwoord van 22 juni 2015 bij de Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming en Richtlijn 2013/33/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming (Eerste Kamer, vergaderjaar 2014-2015, 34 088, C, pagina 8). 
      
    
    
      14.2
      
        De rechtbank kan verweerder volgen in het standpunt dat de opschorting van de toegangsweigering ingevolge de SGC zijn grondslag vindt in artikel 3, vierde lid, Vw. Dat in  besluit I wordt verwezen naar “artikel 3, eerste lid Vw, in samenhang met artikel 3, vierde lid, van de Vreemdelingenwet 2000” leidt niet tot een ander oordeel. Met verweerder oordeelt de rechtbank dat de verwijzing naar het eerste lid van artikel 3 Vw in besluit I zonder betekenis is. Uit de bewoordingen van het vierde lid van artikel 3 Vw blijkt immers dat “de weigering van toegang tot Nederland” wordt uitgesteld of opgeschort als de grensprocedure wordt toegepast. Gelet op het arrest van het HvJ van 14 juni 2012 (C-606/10, de zaak ANAFE tegen Frankrijk), waarin is overwogen dat alle onderdanen van derde landen – ook wanneer zij asielzoeker zijn – binnen het bereik van de SGC vallen, volgt de rechtbank verweerder in zijn standpunt dat het – zoals ook in het onderhavige geval – steeds gaat om een derdelander ten aanzien waarvan is vastgesteld dat niet wordt voldaan aan de toegangsvoorwaarden van artikel 5 SGC. Het standpunt van eiseres dat artikel 3, derde lid Vw ten grondslag had dienen te liggen aan de opschorting van de maatregel, volgt de rechtbank niet omdat in die bepaling, zoals verweerder ter zitting terecht heeft gesteld, uitsluitend wordt bepaald aan welke gronden de asielaanvraag in de grensprocedure wordt getoetst. Ook het bepaalde in artikel 3, zevende lid, Vw doet niet af aan de conclusie dat de grondslag voor de opschorting van de toegangsweigering is gelegen in artikel 3, vierde lid, Vw.
        De beroepsgrond slaagt niet.
      
      
      
        15.	Eiseres voert aan dat verweerder de opschorting van de toegangsweigering wil baseren op artikel 8, derde lid, onder c, Opvangrichtlijn. Deze bepaling heeft echter betrekking op bewaring. In de Memorie van Toelichting is ook vermeld dat volgens de Procedurerichtlijn er maar twee mogelijkheden zijn; weigeren van toegang of niet weigeren van toegang. Waar het opschorten van de toegangsweigering op gebaseerd is, is onduidelijk.
      
      
    
    
      15.1
      
        De rechtbank overweegt als volgt. Nu reeds hiervoor onder 14.2 is geoordeeld dat verweerder wordt gevolgd in zijn standpunt dat de grondslag van de opschorting van de toegangsweigering artikel 3, vierde lid, Vw is, mist de stelling van eiseres dat verweerder de opschorting baseert op artikel 8, derde lid, onder c, Opvangrichtlijn feitelijke grondslag. Dat de Procedurerichtlijn zich zou verzetten tegen opschorting van de toegangsweigering, volgt de rechtbank niet, zoals blijkt uit hetgeen in rechtsoverweging 13.2.3 is overwogen. 
        De beroepsgrond slaagt niet.
        16.	Eiseres voert aan dat aan de grensprocedure een zogenoemde pré-toets dient vooraf te gaan. Deze pré-toets, waarbij moet worden beoordeeld of de asielaanvraag in de  grensprocedure mag worden afgedaan, vindt zijn grondslag in de limitatieve voorwaarden zoals neergelegd in artikel 31, achtste lid, Procedurerichtlijn. 
      
      
    
    
      16.1
      Verweerder stelt zich op het standpunt dat artikel 43, eerste en tweede lid, Procedurerichtlijn, noch artikel 31, achtste lid, Procedurerichtlijn dwingen tot het uitvoeren van een pré-toets. Een dergelijke pré-toets zou ertoe leiden dat op grond van een zeer beperkt onderzoek naar de asielgronden voorafgaand aan de grensprocedure reeds een indicatieve beslissing op het asielverzoek zou moeten worden gegeven. Verweerder acht dit in strijd met het recht op toegang tot de asielprocedure en met het belang van een zorgvuldige beoordeling van het asielverzoek en zou mogelijk, bij uitzetting, in strijd zijn met het non-refoulement beginsel en artikel 3 Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden. Het zou voorts in strijd zijn met de Procedurerichtlijn zelf, aangezien daarin wordt voorgeschreven dat de behandeling van een asielverzoek in de grensprocedure dient plaats te vinden overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen uit hoofdstuk II van die richtlijn. Voor het uitsluiten van alle gronden voor het niet-ontvankelijk verklaren en kennelijk ongegrond verklaren is inhoudelijk onderzoek naar de asielgronden noodzakelijk. Dit onderzoek vindt plaats in de grensprocedure. Verder heeft verweerder naar voren gebracht dat indien een vreemdeling aan de grens een asielverzoek indient en er geen individuele, bijzondere omstandigheden zijn om af te zien van het opleggen van de vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, Vw - en daarmee het aanvangen van de grensprocedure - zo spoedig mogelijk in de grensprocedure wordt bepaald of de aanvraag zich ook leent voor afdoening in die procedure. Noodzakelijkerwijs is hiermee enige tijd gemoeid. Een (proces)beslissing tot afdoening van de asielaanvraag in de grensprocedure wordt dan ook genomen na het nader gehoor of zoveel eerder als mogelijk. 
      
    
    
      16.2
      De rechtbank is met verweerder van oordeel dat de bewoordingen van artikel 31, achtste lid, noch artikel 43, eerste lid, Procedurerichtlijn dwingen tot de conclusie dat verweerder aan de aanvang van de grensprocedure een pré-toets vooraf moet laten gaan. Ook de door eiseres benadrukte  zinsnede in artikel 31, achtste lid,  “...dat een behandelingsprocedure.....aan de grens....wordt gevoerd.......indien” één of meerdere van de situaties onder a tot en met j zich voordoet, leidt niet tot dat oordeel, nu in dezelfde zinsnede tevens staat aangegeven dat de behandelingsprocedure “overeenkomstig artikel 43” - zijnde de grensprocedure - wordt gevoerd. Voorts kan de rechtbank verweerder volgen in het standpunt dat het niet mogelijk is om zonder inhoudelijk onderzoek van enige omvang vast te stellen of één van de situaties van artikel 31, achtste lid, Procedurerichtlijn zich voordoet. Mede gelet op het bepaalde in artikel 43, tweede lid, Procedurerichtlijn dient verweerder na de indiening van een asielaanvraag een redelijke termijn gegund te worden om onderzoek te verrichten naar de situaties genoemd in artikel 31, achtste lid, Procedurerichtlijn en daarmee naar de vraag of in de grensprocedure ook een beslissing op de aanvraag kan worden genomen. Bij dat onderzoek zal de vreemdeling ten minste moeten worden gehoord over zijn asielverzoek. De rechtbank acht het een juiste handelwijze dat verweerder, conform het beleid neergelegd in paragraaf C1/2.5 Vreemdelingencirculaire 2000, tijdens de behandeling van de aanvraag voortdurend toetst of de aanvraag nog steeds binnen de grensprocedure kan worden behandeld. Het uitgangspunt is, zo blijkt uit voornoemde paragraaf, dat verweerder uiterlijk na het nader gehoor, op basis van volledige informatie, aan de vreemdeling kenbaar maakt indien zijn aanvraag niet in de grensprocedure verder kan worden behandeld. Tevens heeft verweerder ter zitting toegelicht dat het uitgangspunt is dat het onderzoek zo snel mogelijk zal worden uitgevoerd en de rechtbank vindt dat in het licht van het bepaalde in artikel 43, tweede lid, van de Procedurerichtlijn en het bepaalde in artikel 3.109b, eerste lid, Vb ook een juist uitgangspunt. Zodra door verweerder dan binnen de grensprocedure kan worden vastgesteld dat geen sprake is van een aanvraag waarop vermoedelijk zal worden besloten tot  toepassing van artikel 30a of 30b Vw, dient verweerder overeenkomstig het bepaalde in het derde lid van artikel 3.109b Vb de behandeling van de aanvraag voort te zetten onder opheffing van de vrijheidsontnemende maatregel. Daarmee wordt de grensprocedure beëindigd. De beroepsgrond slaagt niet.
      
      
        17.	Eiseres voert ten slotte aan dat punt 21 uit de preambule van de Procedurerichtlijn er aan in de weg staat dat het asielverzoek van eiseres in de grensprocedure mocht worden aangevangen.
      
      
    
    
      17.1
      Onder nummer 21 van de preambule bij de Procedurerichtlijn staat het volgende vermeld: “Zolang de verzoeker gegronde redenen kan aanvoeren, hoeft het ontbreken van documenten bij binnenkomst of het gebruik van vervalste documenten op zich niet te leiden tot automatische toepassing van een grensprocedure of een versnelde procedure.”
      
    
    
      17.2
      Verweerder heeft het standpunt ingenomen dat het aanvoeren van gegronde redenen slechts betrekking kan hebben op een oordeel van de autoriteiten na enig onderzoek naar de redenen en de gegrondheid ervan. Dergelijk onderzoek vindt plaats in de grensprocedure in het kader van de beoordeling van de asielaanvraag. De preambule moet dan ook zo worden gelezen dat de aanvraag in de grensprocedure niet als kennelijk ongegrond kan worden afgewezen louter en alleen omdat de vreemdeling geen documenten of vervalste documenten heeft. Blijkens artikel 31, achtste lid, onder c en d, Procedurerichtlijn dient er ten minste sprake te zijn van een waarschijnlijk kwade trouw of van misleiding van de autoriteiten.
      
    
    
      17.3
      
        Gelet op hetgeen hiervoor onder 16.2 is overwogen, leidt de verwijzing naar punt 21 uit de preambule de rechtbank - nog daargelaten of een vreemdeling aan het daarin gestelde rechten kan ontlenen - niet tot het oordeel dat verweerder in het onderhavige geval ten onrechte de grensprocedure heeft toegepast en de toegangsweigering heeft opgeschort. 
        De beroepsgrond slaagt niet. 
      
      
      
        
          Ten aanzien van het beroep tegen de vrijheidsontneming 
        
      
      18. Indien de rechtbank bij het beroep van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen niet gerechtvaardigd is, verklaart zij ingevolge artikel 94, zesde lid, Vw het beroep gegrond. 
      19. De rechtbank stelt vast dat eiseres ter zitting op 21 september 2015 uitdrukkelijk heeft aangegeven in de onderhavige beroepsprocedure geen gronden aan te willen voeren met betrekking tot de beslissing van verweerder, zoals vervat in de beschikking van 9 september 2015, om de vrijheidsontnemende maatregel voort te zetten na de afwijzing van de asielaanvraag. Eiseres zal de gronden tegen die beslissing indienen in het kader van de beroepsprocedure tegen de meeromvattende beschikking. 
      
      20. Gelet hierop is het onderhavige geschil toegespitst op de vraag of de oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel en de voortduring daarvan tot 9 september 2015 al of niet rechtmatig zijn geweest. 
      21. Eiseres voert aan dat het systeem van artikel 6 Vw alleen mogelijk is in het geval van 
      
        toegangsweigering. In de onderhavige zaak is echter sprake van een opgeschorte 
        toegangsweigering. In artikel 6, derde lid, Vw wordt immers verwezen naar artikel 3, derde 
        lid, Vw en niet naar artikel 3, eerste lid en vierde lid, Vw. Verweerder had kunnen verwijzen 
        naar artikel 8 Opvangrichtlijn, maar dat is niet gebeurd. 
      
      
    
    
      21.1
      
        De rechtbank overweegt dat de oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel 
        blijkens het besluit II is gebaseerd op artikel 6, derde lid, Vw. Op grond van deze bepaling is het mogelijk om een vrijheidsontnemende maatregel op te leggen aan de vreemdeling wiens aanvraag overeenkomstig artikel 3, derde lid, Vw wordt behandeld in de grensprocedure. Nu reeds uit de opschorting van de toegangsweigering ingevolge artikel 3, vierde lid, Vw blijkt dat de grensprocedure zal worden toegepast op eiseres, wordt voldaan aan het vereiste van artikel 6, derde lid Vw. Zoals hiervoor reeds onder 14.2 is geoordeeld, wordt in artikel 3, derde lid, Vw uitsluitend bepaald aan welke gronden de asielaanvraag in de grensprocedure wordt getoetst.
        De beroepsgrond slaagt niet.
      
      
      
        22.	Eiseres voert aan dat verweerder onjuist handelt door niet eerst te kijken naar de mogelijkheden om een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen. Dit is een ‘kan-bepaling’ gebaseerd op 8, tweede lid, Opvangrichtlijn. Pas als een lichter middel niet voldoet, kan een vreemdeling in detentie worden geplaatst. Ook artikel 8, vierde lid, Opvangrichtlijn is niet geïmplementeerd in de Nederlandse wetgeving en artikel 5.1a Vb biedt geen proportionaliteitstoets. In het arrest van het HvJ van 30 mei 2013 (C-534/11, de zaak Arslan tegen Tsjechië; hierna: het Arslan arrest) is bepaald dat redenen voor detentie dienen te worden gevonden in het individuele gedrag van de asielzoeker en dat de detentie objectief noodzakelijk dient te zijn ter verwezenlijking van het doel, dat er een beoordeling dient plaats te vinden in individuele gevallen en hierbij alle relevant omstandigheden in aanmerking dienen te worden genomen.
      
      
    
    
      22.1
      Verweerder stelt zich op het standpunt dat uit vaste jurisprudentie van de Afdeling blijkt dat het grensbewakingsbelang niet kan worden veiliggesteld indien een vrijheidsbeperkende maatregel zou worden opgelegd. Daarbij zou een lichter middel alleen opgelegd kunnen worden in de lounge van Schiphol, maar de Afdeling heeft reeds geoordeeld dat de lounge zich niet leent voor een verblijf van langere tijd en daardoor niet effectief is. Voorts geldt als uitgangspunt dat, hoewel in beginsel alle asielaanvragen van vreemdelingen die niet aan de voorwaarden voor toegang als bedoeld in de SGC voldoen, in de grensprocedure worden opgenomen, er in de gevallen waarin op grond van bijzondere, individuele omstandigheden van de kant van de vreemdeling vrijheidsontneming onevenredig bezwarend is, wordt afgezien van de oplegging van een vrijheidsontnemende maatregel. Deze beoordeling vindt voorafgaand aan het nemen van een besluit tot oplegging van de maatregel plaats door de Koninklijke Marechaussee. Elementen die de persoon van de vreemdeling betreffen zoals ernstige medische problematiek, leeftijd (minderjarigen) en gezinssamenstelling kunnen tot de conclusie leiden dat de oplegging van de maatregel niet opportuun wordt geacht. In die gevallen zal worden afgezien van de oplegging van een vrijheidsontnemende maatregel en geldt als hoofdregel dat er geen grensprocedure wordt toegepast en dat de vreemdeling toegang tot Nederland verkrijgt. 
      
    
    
      22.2
      De rechtbank overweegt als volgt. Zoals de Afdeling in de uitspraak van 12 november 2013 (nr. 201300596/1/V4) heeft geoordeeld, kan uit het Arslan arrest worden  afgeleid dat de vrijheidsontnemende maatregel niet het gevolg mag zijn van het indienen van een asielverzoek, maar alleen van omstandigheden die verband houden met het persoonlijke gedrag van die asielzoeker vóór en tijdens de indiening van het verzoek. Voorts moet het objectief noodzakelijk en evenredig zijn om de vrijheidsontnemende maatregel op te leggen en te handhaven. Vervolgens is door de Afdeling vastgesteld dat de betrokken vreemdeling niet aan de voorwaarden voor toegang voldeed, aangezien hij niet in het bezit was van een geldig document voor grensoverschrijding, noch beschikte over voldoende middelen van bestaan, zodat de vrijheidsontnemende maatregel niet was opgelegd uitsluitend omdat hij asielzoeker was. 
      
      
        22.2.1
        Nu niet in geschil is dat eiseres ten tijde van de indiening van haar asielaanvraag niet aan de voorwaarden voor toegang in de zin van artikel 5 SGC voldeed, stelt de rechtbank voorop dat in dit geval niet kan worden gezegd dat de vrijheidsontnemende maatregel uitsluitend is opgelegd omdat eiseres asielzoeker is.
      
      
        22.2.2
        In de uitspraak van de Afdeling van 22 mei 2012 (ECLI:NL:RVS:2012: BW6799) is overwogen dat gevallen waarin een asielzoeker de toegang is geweigerd in beginsel kunnen worden aangemerkt als “gevallen waarin zulks nodig blijkt” als bedoeld in artikel 7, derde lid, Opvangrichtlijn 2003/9/EG. In artikel 8, tweede lid, Opvangrichtlijn is dit criterium niet gewijzigd. In die uitspraak is voorts overwogen dat het grensbewakingsbelang in beginsel steeds het opleggen van een vrijheidsontnemende maatregel vergt, omdat een minder dwingende maatregel tot gevolg heeft dat toegang tot Nederland wordt verkregen. Daarnaast is overwogen dat de lounge, gelet op de mogelijkheid om van hieruit de grensbewaking te omzeilen en de grens alsnog te overschrijden, uit oogpunt van grensbewaking en het voorkomen van illegale grensoverschrijding, ongeschikt is voor het langdurig gedwongen oponthoud van groepen vreemdelingen die de wil hebben uitgesproken om voor langere tijd in Nederland te verblijven. De verplichting om te verblijven in de lounge kan volgens de Afdeling niet in redelijkheid worden aangemerkt als een meer passende maatregel dan vrijheidsontneming.  
        
      
      
        22.2.3
        Gelet op het voorgaande heeft verweerder terecht het standpunt ingenomen dat het opleggen van een vrijheidsontnemende maatregel nodig bleek en dat andere, minder dwingende maatregelen niet effectief konden worden toegepast. Voorts is gebleken dat verweerder voorafgaand aan het nemen van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel heeft beoordeeld of sprake was van bijzondere, individuele omstandigheden die hem noopten tot het afzien van die maatregel, zodat ook in zoverre aan de eisen van artikel 8, tweede lid, Opvangrichtlijn is voldaan. De rechtbank volgt eiseres dan ook niet in het standpunt dat verweerder onjuist heeft gehandeld door niet te volstaan met het opleggen van een vrijheidsbeperkende maatregel, zoals door eiseres bepleit. 
        
      
      
        22.2.4
        
          Voorts overweegt de rechtbank dat het beroep op artikel 8, vierde lid, Opvangrichtlijn niet kan slagen omdat die bepaling directe werking ontbeert. Het HvJ heeft in het arrest Van Duyn van 4 december 1974 (ECLI:EU:C:1974:133) bepaald dat richtlijnen een rechtstreekse werking hebben wanneer de erin opgenomen bepalingen onvoorwaardelijk en voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn en wanneer de EU-landen de richtlijn niet voor de uiterste datum hebben omgezet. Van een voldoende duidelijke en nauwkeurige bepaling is in artikel 8, vierde lid Opvangrichtlijn geen sprake nu dit slechts een algemeen gestelde opdracht aan de lidstaten omvat.
          De beroepsgrond slaagt niet.
        
        
        
          23.	Eiseres voert aan dat er geen kenbare belangenafweging is gemaakt ten aanzien van de oplegging van het lichtere middel zoals bedoeld in het arrest van het HvJ van 5 juni 2014, Mahdi (ECLI:EU:C:2014:1320). Er staat in besluit II slechts: ‘geen redenen aangedragen voor de toepassing van een lichter middel.’ Daar is echter niet naar gevraagd en eiseres heeft geen punten naar voren kunnen brengen.
        
        
      
    
    
      23.1
      
        De rechtbank overweegt hierover dat uit besluit II blijkt dat eiseres in de gelegenheid is gesteld een zienswijze te geven ten aanzien van de oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel en dat zij het volgende heeft verklaard: ‘ik heb geen persoonlijke, psychische of medische aandoeningen en heb geen bezwaar tegen tijdelijke insluiting’. De grond van eiseres berust derhalve in zoverre niet op een feitelijke grondslag. Nu eiseres blijkens haar verklaring geen bijzondere, individuele omstandigheden naar voren heeft gebracht die de vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken, heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat niet met toepassing van een lichter middel hoefde te worden volstaan.
        De beroepsgrond slaagt niet.
      
      
      24. Het beroep is ongegrond.
      25. De rechtbank zal het verzoek om het toekennen van schadevergoeding daarom afwijzen. 
      26. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
    
  
  
    Beslissing
    De rechtbank:
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.H. van Zutphen, voorzitter, en mrs. N.O.P. Roché en L.M. Kos, leden van de meervoudige kamer, in aanwezigheid van mr. drs. R. Mattemaker, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 28 september 2015.
    
    
    
    
    
    
      griffier								rechter
    
    
    
    
      afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
      Coll:
    
    
    
  
  RechtsmiddelTegen deze uitspraak kan binnen een week na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.