ECLI:NL:RBSGR:2000:AA6425, Rechtbank 's-Gravenhage, 01-02-2000, AWB  99/4904, 99/4903
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 2000-02-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: -

Irak / vestigingsalternatief Noord-Irak.
      Geen vluchtelingschap of vtv. Eiser heeft aangevoerd dat zijn
      persoonlijke omstandigheden er aan in de weg staan dat hij terugkeert
      naar Noord-Irak. Eiser behoort immers tot de bevolkingsgroep der
      Arabieren en is geboren en getogen in Baghdad. Voorts heeft eiser
      aangevoerd dat er in Noord-Irak geen familieleden van hem verblijven. De
      rechtbank oordeelt als volgt. Eiser heeft in de periode voorafgaand aan
      zijn vertrek naar Nederland gedurende ruim vier jaren in Noord-Irak
      verbleven en aldaar in zijn onderhoud kunnen voorzien. Het betreft hier
      een gezonde, jonge, mannelijke Irakees, zonder - zoals eerder reeds is
      uiteengezet - bijzonder politiek profiel. Naar het oordeel van de
      rechtbank heeft verweerder zich, gelet op het bovenstaande, terecht op
      het standpunt kunnen stellen dat eiser terug kan keren naar Noord-Irak.
      Eiser heeft geen feiten of omstandigheden naar voren gebracht die er op
      duiden dat eiser niet terug kan keren naar Noord-Irak.
    
    
    
    
      Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage
      zittinghoudende te Haarlem
      enkelvoudige kamer voor vreemdelingenzaken
      fungerend president
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
      artikel 8:77 en 8:81 Algemene Wet Bestuursrecht (Awb)
      artikel 33a Vreemdelingenwet (Vw)
    
    
    
    
      reg.nr: AWB 99/4904 VRWET H (beroepszaak)
      AWB 99/4903 VRWET H (voorlopige voorziening)
    
    
    
      inzake: A, wonende/verblijvende te B,
      eiser/verzoeker,
      gemachtigde: mr. F.S. van Nierop, advocaat te Utrecht,
    
    
    
      tegen: de Staatssecretaris van Justitie, verweerder,
      gemachtigde: mr. M.E.C. Bakker, advocaat te 's-Gravenhage.
    
    
    
    1. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      1.1 Eiser/verzoeker (hierna kortweg te noemen: eiser), geboren op
      [...] 1971, heeft de Iraakse nationaliteit. Hij verblijft sedert
      21 november 1997 in Nederland. Op 22 november 1997 heeft hij
      aanvragen ingediend om toelating als vluchteling en om verlening
      van een vergunning tot verblijf wegens klemmende redenen van
      humanitaire aard. Bij beschikking van 1 september 1998, aan de
      gemachtigde van eiser verzonden op gelijke datum, heeft verweerder
      de desbetreffende aanvragen niet ingewilligd. De aanvraag om
      toelating als vluchteling is niet ingewilligd wegens de kennelijke
      ongegrondheid ervan. Eiser heeft op 16 september 1998 tegen deze
      beschikking een bezwaarschrift ingediend.
    
    
    
      1.2 Eiser heeft op 2 december 1998 beroep ingesteld tegen het niet
      tijdig beslissen in bezwaar. Bij uitspraak van 27 januari 1999
      heeft de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Haarlem, het
      beroep gegrond verklaard en verweerder opgedragen binnen tien weken
      na de datum van verzending van de uitspraak een besluit te nemen.
    
    
    
      1.3 Bij beslissing van 16 april 1999, aan eiser uitgereikt op gelijke
      datum, heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard en de aan
      eiser verleende voorwaardelijke vergunning tot verblijf
      ingetrokken.
    
    
    
      1.4 Op 11 mei 1999 heeft eiser tegen dit besluit, voor zover het de
      ongegrondverklaring van het bezwaarschrift betreft, beroep bij deze
      rechtbank ingesteld. Op diezelfde datum heeft eiser tegen dit
      besluit, voor zover dit ertoe strekt de voorwaardelijke vergunning
      tot verblijf in te trekken, bezwaar ingediend bij verweerder.
    
    
    
      1.5 Verweerder heeft in de bestreden beschikking bepaald dat uitzetting
      gedurende de periode dat het beroep aanhangig is, niet achterwege
      zal blijven. Bij verzoekschrift van 11 mei 1999 heeft eiser de
      president van de rechtbank verzocht bij wijze van voorlopige
      voorziening over te gaan tot schorsing van de beslissing van
      verweerder om uitzetting niet achterwege te laten, totdat op het
      beroep en het bezwaar is beslist.
    
    
    
      1.6 Verweerder heeft de op de zaak betrekking hebbende stukken
      ingezonden en in zijn verweerschrift geconcludeerd tot afwijzing
      van het verzoek en ongegrondverklaring van het beroep on
      ongegrondverklaring van het bezwaar met toepassing van artikel 33b
      Vw.
    
    
    
      1.7 De openbare behandeling van beide geschillen heeft gezamenlijk
      plaatsgevonden op 9 oktober 1999. Ter zitting hebben eiser en
      verweerder bij monde van hun gemachtigden hun standpunten nader
      uiteengezet.
    
    
    2. OVERWEGINGEN
    
    Ten aanzien van het beroep
    
    
      2.1 In de hoofdzaak dient te worden beoordeeld of de
      ongegrondverklaring van het bezwaar, gericht tegen het niet
      toelaten als vluchteling c.q. het niet verlenen van een vergunning
      tot verblijf, in rechte stand kan houden. Daartoe moet worden
      bezien of dit besluit, gelet op de feiten en omstandigheden ten
      tijde van het nemen van dit besluit, de toetsing aan geschreven en
      ongeschreven rechtsregels kan doorstaan.
    
    
    Wettelijk kader
    
    
      2.2 Ingevolge artikel 15, eerste lid, Vw is van vluchtelingschap sprake
      in geval de betrokkene afkomstig is uit een land waar hij gegronde
      redenen heeft te vrezen voor vervolging wegens zijn godsdienstige
      of politieke overtuiging, zijn nationaliteit, dan wel wegens het
      behoren tot een bepaald ras of tot een bepaalde sociale groep.
    
    
    
      2.3 Ingevolge artikel 11, vijfde lid, Vw kan het verlenen van een
      vergunning tot verblijf  aan een vreemdeling worden geweigerd op
      gronden aan het algemeen belang ontleend.
    
    
    
      2.4 Verweerder voert bij toepassing van dit artikellid het beleid dat
      vreemdelingen niet voor toelating in aanmerking komen, tenzij met
      hun aanwezigheid een wezenlijk Nederlands belang is gediend, dan
      wel klemmende redenen van humanitaire aard of verplichtingen
      voortvloeiend uit internationale overeenkomsten tot toelating
      nopen. Dit beleid is neergelegd in de Vreemdelingencirculaire.
    
    
    De onderbouwing van de aanvragen
    
    
      2.5 Eiser heeft ter onderbouwing van zijn aanvragen, voor zover van
      belang en samengevat, het volgende aangevoerd. Eiser behoort tot de
      Arabische bevolkingsgroep in Irak en is sjiitisch moslim. Eiser
      heeft vier redenen voor zijn vlucht gegeven. Ten eerste wordt
      eisers familie aangemerkt als volgeling van de Al Dawa-partij. Ten
      tweede heeft eiser geweigerd zijn dienstplicht te vervullen. Eiser
      heeft in totaal drie oproepen voor militaire dienst gekregen. In
      1989 werden degenen die in 1971 geboren waren via de TV en in de
      kranten opgeroepen. De tweede oproep werd begin 1990 door een
      politieman bij eiser thuis afgeleverd. Toen de derde oproep werd
      uitgereikt, is het huis van eisers ouders doorzocht. Eiser verbleef
      in die periode echter beurtelings bij zijn grootvader in C en
      zijn tante in D. Eiser heeft na de laatste oproep geen
      problemen meer ondervonden vanwege zijn dienstweigering, omdat hij
      in het bezit was van valse papieren. Wel is in 1995 alsnog in
      verband zijn dienstweigering een arrestatiebevel jegens eiser
      uitgevaardigd. Als derde reden voor zijn vertrek noemt eiser dat
      hij deelgenomen heeft aan de Intifadah. Op 9 maart 1991 verzamelde
      zich een groep mensen, waaronder eiser. De groep werd omsingeld
      door de strijdkrachten van het regime en beschoten met
      verfmitrailleurs en gefilmd. Eiser vluchtte naar het huis van zijn
      tante. Op 20 mei 1993 is eiser naar Arbil vertrokken. Tenslotte
      vreest eiser vervolging in verband met de oppositionele
      activiteiten die hij in Arbil heeft verricht als journalist voor
      de krant 'Al Sharq Al Dimograti'. In deze krant werden alle
      problemen die het volk aangaan uiteengezet. Een karikaturist
      waarmee eiser aan deze krant samenwerkte, is door de Irakese
      veiligheidsdienst vermoord. In de nacht van 31 augustus op 1
      september 1996, toen het Iraakse leger Arbil binnenviel, is eiser
      gevlucht naar Suleymania. Tot aan zijn vertrek op 12 of 13 november
      1997 heeft eiser afwisselend in Zakho en in Suleymania verbleven.
      Eiser wilde eigenlijk al in 1995 Irak verlaten, maar door de inval
      van het Iraakse leger is zijn vertrek enige malen uitgesteld.
    
    
    
      In bezwaar heeft eiser aangevoerd dat het behoren tot de
      geloofsgemeenschap der sjiiten weliswaar niet zonder meer tot
      vluchtelingschap leidt, maar wel een extra gevaarzetting vormt
      wanneer, zoals in eisers geval, familieleden, die dezelfde
      godsdienst aanhangen, problemen hebben met de Iraakse autoriteiten.
      Van eisers deelname aan de Intifadah zijn zeker foto's gemaakt.
      Ongetwijfeld zijn de Iraakse autoriteiten op de hoogte van eisers
      betrokkenheid bij de Intifadah. Eiser vreest wel degelijk voor
      vervolging vanwege zijn dienstweigering. Het is van algemene
      bekendheid dat het geen gevolg geven aan de oproep voor militaire
      dienst ernstig bestraft wordt door het regime. In de stad Arbil
      heeft eiser veilig kunnen verblijven tot de komst van het Iraakse
      leger. Na de val van Arbil is eiser uitgeweken naar Suleymania.
      Door de strijd die is ontbrand tussen de diverse Koerdische
      groeperingen was het voor eiser niet langer veilig om in Noord-Irak
      te verblijven. Eiser heeft tot aan zijn vertrek geen
      noemenswaardige problemen ondervonden door vanuit Baghdad naar
      Koerdistan te vluchten en door uiteindelijk zijn land te verlaten.
    
    
    De bestreden beschikking en de standpunten van partijen
    
    
      2.6 Verweerder heeft de bestreden beslissing, voor zover hier van
      belang en samengevat, doen steunen op de volgende overwegingen. De
      extra gevaarzetting vanwege eisers sjiitische achtergrond en de
      problemen van zijn familie, wordt niet nader onderbouwd en hiervan
      blijkt ook niet uit het relaas van eiser. Eiser heeft niet
      aannemelijk gemaakt dat zijn betrokkenheid bij de Intifadah zou
      zijn vastgelegd op foto laat staan dat hij daadwerkelijk zou worden
      gezocht vanwege die deelname. Eiser heeft zich bovendien aan
      eventuele problemen onttrokken door zich te vestigen in Noord-Irak.
      Dat eiser niet kon blijven in Noord-Irak wegens de onderlinge
      strijd van de Koerden, blijkt geenszins uit zijn verklaringen. Niet
      is gebleken van eventueel ophanden zijnde problemen, waaraan eiser
      zich diende te onttrekken. Van een (acute) aanleiding om Irak te
      verlaten is niet gebleken.
    
    
    
      2.7 In beroep heeft eiser hiertegen aangevoerd dat blijkens het
      gestelde in het Hoofdstuk Irak van 'Country Reports on human rights
      practices' van 1998, er vanuit gegaan mag worden dat eiser vanwege
      zijn geloofsovertuiging extra problemen zal ondervinden indien hij
      contact zal hebben met de Iraakse autoriteiten. Reeds in 1995 had
      eiser vanwege de toenemende onveiligheid in zijn land het plan
      opgevat op Irak te verlaten. Aanvankelijk waande eiser zich
      relatief veilig in Arbil. Na de inval vestigde eiser zich tijdelijk
      in Suleymania. Wegens de toegenomen spanningen in het noorden van
      Irak, besloot eiser uiteindelijk het land definitief te verlaten.
      Ook in Noord-Irak was eiser als Arabier niet langer veilig. De
      vraag of er voor eiser een (acute) aanleiding bestond om Irak te
      verlaten, is niet relevant voor de vraag of eiser bescherming
      behoeft op grond van het Vluchtelingenverdrag. Eiser meent dat hij,
      gelet op zijn dienstweigering en zijn werkzaamheden als redacteur,
      te vrezen heeft voor vervolging. Wanneer hij in handen zou vallen
      van de Iraakse overheid zou hem, mede in verband met zijn deelname
      aan de Intifadah en de bovengenoemde omstandigheden, een
      buitenproportionele bestraffing wachten. Eiser is van mening dat
      door verweerder de hoorplicht is geschonden door te beslissen op
      het bezwaarschrift zonder eiser te (doen) horen. Eiser is primair
      van oordeel dat hij dient te worden aangemerkt als vluchteling.
      Subsidiair is eiser van mening dat hij in aanmerking behoort te
      komen voor een vergunning tot verblijf wegens klemmende redenen van
      humanitaire aard.
    
    
    
      2.8 Verweerder heeft gemotiveerd verweer gevoerd zoals weergegeven in
      het zich bij de stukken bevindende verweerschrift en ter zitting
      zijn eerder ingenomen standpunt gehandhaafd.
    
    
    Beoordeling van het beroep
    
    
      2.9 Ten aanzien van het beroep, voor zover het is gericht tegen de
      ongegrondverklaring van het bezwaar tegen de niet-inwilliging van
      de aanvraag om toelating als vluchteling, overweegt de rechtbank
      het volgende.
    
    
    
      2.10 Voorop staat dat de situatie in (Noord-)Irak niet zodanig is
      dat asielzoekers uit dat land in het algemeen zonder meer als
      vluchteling kunnen worden aangemerkt. De omstandigheid dat
      eiser behoort tot de geloofsgemeenschap der sjiiten kan deze
      gevolgtrekking evenmin rechtvaardigen. Eiser zal derhalve in
      de bodemprocedure aannemelijk moeten maken, dat met betrekking
      tot hem persoonlijk feiten en omstandigheden bestaan die zijn
      vrees voor vervolging in de zin van artikel 15 Vw
      rechtvaardigen. De rechtbank is van oordeel dat van zodanige
      omstandigheden niet is gebleken en acht hiertoe het volgende
      van belang.
    
    
    
      2.11 Ten aanzien van de dienstweigering van eiser overweegt de
      rechtbank dat niet aannemelijk is gemaakt of geworden dat
      eiser vanwege zijn weigering om gehoor te geven aan de oproep
      voor militaire dienst in 1989 en 1990 in de negatieve
      belangstelling is komen te staan van de Iraakse autoriteiten.
      Blijkens zijn verklaringen in het nader gehoor heeft eiser
      noch in de periode tot aan zijn vertrek in 1993 naar Arbil
      noch gedurende zijn verblijf in Noord-Irak enige problemen in
      verband met zijn dienstweigering ondervonden. Indien het bij
      de correcties en aanvullingen overgelegde arrestatiebevel,
      ondanks het vorenstaande, authentiek is, merkt de rechtbank
      nog op dat blijkens het ambtsbericht van 13 oktober 1998 van
      de Minister van Buitenlandse Zaken deserteurs en
      dienstplichtontduikers, met uitzondering van gedeserteerde
      officieren uit het Iraakse leger boven de rang van kapitein,
      ongehinderd in Noord-Irak kunnen verblijven.
    
    
    
      2.12 Voor wat betreft eisers gestelde betrokkenheid bij de
      Intifadah overweegt de rechtbank dat evenmin aannemelijk is
      gemaakt of geworden dat hij zich in verband hiermee als
      politiek opposant heeft gemanifesteerd. Eiser heeft niet
      aannemelijk gemaakt dat de autoriteiten op de hoogte zijn
      geraakt van zijn - overigens bescheiden - aandeel in de
      Intifadah. De verklaring van eiser dat er gefilmd werd en
      eiser dus herkend is, wordt door de rechtbank niet gevolgd.
      Eiser heeft immers eveneens verklaard dat er op dat moment
      duizenden mensen aanwezig waren. Niet is gebleken dat eiser
      als gevolg van zijn betrokkenheid bij de Intifadah enige
      moeilijkheden heeft ondervonden.
    
    
    
      2.13 Eiser heeft nog aangevoerd dat hij in verband met zijn
      werkzaamheden als journalist voor de krant 'Al Sharq Al
      Dimograti' vreest voor vervolging van de zijde van het
      centrale regime. In het relaas van verzoeker ziet de rechtbank
      echter geen aanwijzingen dat eiser in verband met zijn
      journalistieke activiteiten in de negatieve aandacht stond of
      staat van de centraal Iraakse autoriteiten dan wel van één van
      de Koerdische partijen. De omstandigheid dat de karikaturist
      Sahim Alamir, met wie eiser samenwerkte, is gedood maakt het
      vorenstaande niet anders. Eiser heeft immers zelf tijdens het
      nader gehoor al aangegeven waarin de situatie van Sahim
      verschilde van die van hem. Eiser heeft in de dood van Sahim
      kennelijk ook geen aanleiding gezien om zijn land te
      ontvluchten. Eerst ruim twee jaar later heeft eiser Irak
      verlaten.
    
    
    
      2.14 Niet is gebleken dat eiser vanwege het enkele feit dat een
      aantal van zijn familieleden lid is van de Al Dawa-partij
      daadwerkelijk moeilijkheden heeft ondervonden. De rechtbank
      ziet hierin ook niet een dermate risico-verzwarende
      omstandigheid dat eisers hiervoor besproken asielmotieven in
      een ander licht zouden komen te staan.
    
    
    
      2.15 Ten aanzien van het beroep, voor zover gericht tegen het niet
      verlenen van een vergunning tot verblijf, wordt het volgende
      overwogen.
    
    
    
      2.16 Uit hetgeen met betrekking tot het asielrelaas van eiser is
      overwogen, volgt dat er geen concrete aanwijzingen zijn dat
      eiser bij terugkeer in zijn land van herkomst zal worden
      onderworpen aan een behandeling die strijd oplevert met
      artikel 3 EVRM.
    
    
    
      2.17 Eiser heeft aangevoerd dat zijn persoonlijke omstandigheden er
      aan in de weg staan dat hij terugkeert naar Noord-Irak. Eiser
      behoort immers tot de bevolkingsgroep der Arabieren en is
      geboren en getogen in Baghdad. Voorts heeft eiser aangevoerd
      dat er in Noord-Irak geen familieleden van hem verblijven. De
      rechtbank is van oordeel dat verweerder bij afweging van alle
      betrokken belangen tot het oordeel heeft kunnen komen dat
      hetgeen eiser heeft aangevoerd niet dusdanig klemmende redenen
      van humanitaire aard oplevert dat aan hem een vergunning tot
      verblijf dient te worden verleend.
    
    
    
      2.18 Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat
      verweerder op goede gronden en zonder in strijd te komen met
      enige regel van geschreven of ongeschreven recht het
      bezwaarschrift ongegrond heeft kunnen verklaren met de in de
      bestreden beslissing daaraan ten grondslag gelegde motivering.
      Het ingestelde beroep is mitsdien ongegrond.
    
    
    
      Ten aanzien van de voorlopige voorziening voor zover deze betreft
      de uitzetting hangende beroep
    
    
    
      2.19 Gegeven de beslissing in de hoofdzaak is er geen grond meer
      voor het treffen van de verzochte voorlopige voorziening,
      zodat het verzoek zal worden afgewezen.
    
    
    Ten aanzien van de voorlopige voorziening voor zover deze betreft
    
    de uitzetting hangende bezwaar
    
    
      2.20 Ingevolge artikel 8:81 van de Awb kan - onder meer - indien
      voorafgaand aan een mogelijk beroep bij de rechtbank, tegen
      een besluit bezwaar is gemaakt, de president van de rechtbank
      die bevoegd is of kan worden in de hoofdzaak, op verzoek een
      voorlopige voorziening treffen indien onverwijlde spoed, gelet
      op de betrokken belangen, dat vereist.
    
    
    
      2.21 Ingevolge artikel 32, eerste lid, aanhef en onder b, Vw blijft
      uitzetting achterwege, indien het bezwaar tegen de niet
      inwilliging van de aanvraag een redelijke kans van slagen
      heeft. Voorts dient uitzetting achterwege te blijven ingeval
      deze anderszins in strijd is met het recht.
    
    
    
      2.22 Vast staat dat verweerder op 20 november 1998 het vvtv-beleid
      voor Iraakse asielzoekers heeft beëindigd. De
      Rechtseenheidskamer (REK) van deze rechtbank heeft op 13
      september 1999 in een tweetal uitspraken (geregistreerd onder
      de nummers AWB 99/3380 VRWET en AWB 99/4335 VRWET) overwogen
      dat bedoelde beleidswijziging van verweerder weliswaar kan
      worden gesanctioneerd, doch dat deze beleidswijziging,
      blijkens uitlatingen van verweerder hieromtrent, tot gevolg
      heeft dat, anders dan voordien het geval was, bij de vraag of
      een vergunning tot verblijf zonder beperkingen moet worden
      verleend, aan de orde moet komen of individuele feiten en
      omstandigheden er aan in de weg staan dat de vreemdeling zich
      in Noord-Irak (her)vestigt, waarbij (volgens verweerder)
      gewicht moet worden toegekend aan de factoren die door UNHCR
      worden genoemd in onder meer de brief van 15 juni 1999.
    
    
    
      2.23 Eiser heeft in de periode voorafgaand aan zijn vertrek naar
      Nederland gedurende ruim vier jaren in Noord-Irak verbleven en
      aldaar in zijn onderhoud kunnen voorzien. Het betreft hier een
      gezonde, jonge, mannelijke Irakees, zonder - zoals hierboven
      reeds is uiteengezet - bijzonder politiek profiel. Naar het
      oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich, gelet op het
      bovenstaande, terecht op het standpunt kunnen stellen dat
      eiser terug kan keren naar Noord-Irak. Eiser heeft tijdens het
      nader gehoor wel gesproken van problemen tussen de diverse
      Koerdische partijen en het samenspannen van de KDP en de
      Iraakse regering maar heeft niet verklaard dat hij persoonlijk
      enige problemen heeft gehad met de Koerden, die eraan in de
      weg zouden staan dat hij terugkeert naar Noord-Irak. Zoals in
      rechtsoverweging 2.17 reeds overwogen, in het kader van de
      vraag of er in het onderhavige geval sprake is van dusdanige
      klemmende redenen van humanitaire aard dat eiser in het bezit
      dient te worden gesteld van een vergunning tot verblijf, heeft
      eiser geen feiten of omstandigheden naar voren gebracht die er
      op duiden dat eiser niet terug kan keren naar Noord-Irak.
    
    
    
      2.24 Op grond van het voorgaande moet worden geoordeeld dat het
      bezwaar gericht tegen de intrekking van de voorwaardelijke
      vergunning tot verblijf geen redelijke kans van slagen heeft.
    
    
    
      2.25 Nu ook anderszins niet is gebleken van strijd met het recht
      bestaat in het onderhavige geval, gelet op de betrokken
      belangen, geen aanleiding voor het treffen van de gevraagde
      voorziening, zodat het verzoek zal worden afgewezen.
    
    
    
      2.26 Op grond van al het voorgaande acht de president het zonder
      meer aannemelijk dat het ingediende bezwaarschrift niet tot
      een andere uitkomst zal leiden dan in de voorlopige
      voorzieningprocedure. Nu voorts niet is gebleken dat nader
      onderzoek redelijkerwijs kan bijdragen aan de beoordeling van
      de zaak, bestaat in dit geval eveneens aanleiding om gebruik
      te maken van de bevoegdheid die is neergelegd in artikel 33b
      Vw.
    
    
    Ten aanzien van de voorlopige voorzieningen en het beroep
    
    
      2.27 Van omstandigheden op grond waarvan een van de partijen zou
      moeten worden veroordeeld in de door de andere partij gemaakte
      proceskosten, is niet gebleken.
    
    
    3. BESLISSING
    
    De rechtbank:
    
    ten aanzien van de hoofdzaak:
    
    3.1 verklaart het beroep ongegrond.
    
    De president:
    
    
      ten aanzien van de gevraagde voorlopige voorziening hangende
      beroep:
    
    
    3.2 wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
    
    
      ten aanzien van de gevraagde voorlopige voorziening hangende
      bezwaar:
    
    
    3.3 wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af;
    
    
      3.4 verklaart het bezwaar gericht tegen de intrekking van de
      voorwaardelijke vergunning tot verblijf ongegrond.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr C.E. Heijning-Huydecoper, lid van
      de enkelvoudige kamer voor vreemdelingenzaken, tevens fungerend
      president, en uitgesproken in het openbaar op 1 februari 2000, in
      tegenwoordigheid van mr L.C. Vermeer als griffier.
    
    
    
    afschrift verzonden op: 2 februari 2000
    
    
      RECHTSMIDDEL
      Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.