ECLI:NL:RBDHA:2024:2083, Rechtbank Den Haag, 15-01-2024, NL24.2
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-01-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring eerste beroep, toestemming OM hoeft pas voor uitzetting en niet expliciet, 3a en 3b, beroep ongegrond.

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    
      
        RECHTBANK DEN HAAG
      
    
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL24.2
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      
        
          [eiser]
        , eiser
      V-nummer: [V nummer]
      (gemachtigde: mr. M.H.R. de Boer), en
      
        de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. F.F.M. van de Kamp).
    
    
    
    
      
        Inleiding
      
    
    
    
      Op 28 november 2023 heeft verweerder (de staatssecretaris) eiser in vreemdelingenbewaring (bewaring) gesteld, op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw).
    
    
    
      Eiser is het hier niet mee eens en heeft beroep ingesteld. Dit beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 9 januari 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de staatssecretaris. Eiser heeft een afstandsverklaring getekend.
    
    
    
      In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank of de bewaring van eiser rechtmatig is.
    
    
    
    
      
        Beoordeling door de rechtbank
      
    
    
    1. Eiser stelt dat hij de Algerijnse nationaliteit heeft en dat hij is geboren op [geboortedatum] 1994.
    
    
      
        Toestemming van het Openbaar Ministerie (OM)
      
    
    2. Eiser voert aan dat de staatssecretaris voorafgaand aan de bewaring toestemming had moeten vragen aan het OM om hem uit te zetten. Deze toestemming moet volgens eiser expliciet worden gegeven: de staatssecretaris mag dus niet uitgaan van stilzwijgende toestemming als het OM niet reageert. Eiser verwijst hiertoe naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond, van 1 mei 2023.1 Uit het dossier blijkt niet dat het OM
    
      
        
      
    
  
  
    
      1ECLI:NL:RBDHA:2023:6208.
    
    
    
      op deze manier toestemming heeft gegeven. De bewaring is daarom volgens eiser onrechtmatig.
    
    
    3. De rechtbank overweegt als volgt. De uitspraak waar eiser naar verwijst, is vernietigd door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) in de uitspraak van 15 november 2023.2 In die uitspraak heeft de Afdeling, onder verwijzing naar eerdere jurisprudentie, overwogen dat het ontbreken van bezwaar van het OM een voorwaarde is voor de uitzetting en niet voor de inbewaringstelling. De staatssecretaris hoeft dus in beginsel niet voorafgaand aan de bewaring toestemming te vragen aan het OM. Dit is anders als de vreemdeling in strafrechtelijke detentie zit, aansluitend op de strafrechtelijke detentie in vreemdelingenbewaring zal worden geplaatst en de uitzettings- of overdrachtsdatum al tijdens de strafrechtelijke detentie bekend is.3 Verder is niet vereist dat het OM uitdrukkelijk akkoord heeft gegeven voor de voorgenomen uitzetting.4
    
    4. In het geval van eiser ging geen periode van strafrechtelijke detentie vooraf aan de bewaring. Eiser is op 27 december 2023 strafrechtelijk aangehouden, en dezelfde dag nog overgenomen door de vreemdelingendienst. Uit het dossier blijkt dat de staatssecretaris op 29 december 2023 toestemming heeft gevraagd aan het OM om eiser uit te zetten. In de aanbiedingsbrief staat dat het OM dezelfde dag nog akkoord is gegaan. De rechtbank ziet geen aanknopingspunten om aan deze informatie te twijfelen. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        De gronden van de maatregel van bewaring
      
    
    5. In de maatregel van bewaring heeft de staatssecretaris overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening. Verder bestaat er een significant risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De staatssecretaris moet dit motiveren aan de hand van de gronden in artikel 5.1b, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb). De staatssecretaris heeft als zware gronden vermeld dat eiser:
    
      3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
      3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
      3f. zich zonder noodzaak heeft ontdaan van zijn reis- of identiteitsdocumenten;
      3k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;
      en als lichte gronden vermeld dat eiser:
      4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
      4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;
      4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
      4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
      4e. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld.
    
    
    
      
        
      
    
  
  
    
      2ECLI:NL:RVS:2023:4219.
    3 ECLI:NL:RVS:2023:3025.
    4 ECLI:NL:RVS:2023:4219, r.o. 3, tweede en derde alinea.
    
    
    
      De staatssecretaris heeft ter zitting de zware gronden onder 3f en 3k en de lichte gronden onder 4b en 4e laten vallen.
    
    
    6. De rechtbank stelt vast dat eiser de zware gronden onder 3a en 3b niet heeft betwist. De rechtbank oordeelt dat deze gronden feitelijk juist en voldoende gemotiveerd zijn. Eiser heeft de uitkomst van zijn asielprocedure in Spanje niet afgewacht en is illegaal naar Nederland gereisd. Verder heeft eiser geen melding gemaakt van zijn illegale verblijf.
    
    7. De zware gronden onder 3a en 3b zijn voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Daaruit volgt ook het risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De geschilpunten over de overige gronden behoeven daarom geen bespreking. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Ambtshalve toets
      
    
    8. De rechtbank moet ook ambtshalve toetsen of de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Op grond van de stukken en wat op de zitting is besproken, is de rechtbank van oordeel dat dit niet het geval is.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
      
        Beslissing
      
    
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.G. Nicholson, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J. Valk, griffier.
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      15 januari 2024
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        Documentcode: [Documentcode]
      
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.