Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regels inzake het recht op aanpassing van de arbeidsduur (Wet aanpassing arbeidsduur) (26358)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1999-2000, pag. 629-635

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

21-02-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

nr. 16, pagina 629-635

08-02-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 26358Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regels inzake het recht op aanpassing van de arbeidsduur (Wet aanpassing arbeidsduur) (26358)Pagina 629-635
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 8 februari 2000)Pagina 674-675
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 2000 (26800 XIV); Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Diergezondheidsfonds voor het jaar 2000 (26800 F)Pagina 636-651
Voortzetting van de behandeling van de wetsvoorstellen Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 2000 (26800 XIV) en Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Diergezondheidsfonds voor het jaar 2000 (26800 F)Pagina 660-674
Voortzetting van de behandeling van:het wetsvoorstel Regels inzake het recht op aanpassing van de arbeidsduur (Wet aanpassing arbeidsduur) (26358)Pagina 651-660
Behandeling van de wetsvoorstellen Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 2000 (26800 XIV) en Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Diergezondheidsfonds voor het jaar 2000 (26800 F)Pagina 605-629
Behandeling van het wetsvoorstel Regels inzake het recht op aanpassing van de arbeidsduur (Wet aanpassing arbeidsduur) (26358)Pagina 593-605
Presentie en handelingen (dinsdag 8 februari 2000)Pagina 593-593

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: het wetsvoorstel Regels inzake het recht op aanpassing van de arbeidsduur
(Wet aanpassing arbeidsduur) (26358).De beraadslaging wordt hervat.Staatssecretaris Verstand:Mijnheer de voorzitter! Voor ik enkele algemene opmerkingen maak, wil
ik graag mevrouw Kneppers en de heer Stekelenburg feliciteren met hun maidenspeeches.
Ik heb er met veel plezier naar geluisterd. Tegelijkertijd is het mij opgevallen
dat, ondanks de gemeenschappelijke onderwijsachtergrond waarop u heeft gedoeld
in uw felicitatietoespraken, hun benaderingen nogal verschillend waren.Voorzitter! De kern van dit wetsvoorstel is het doel, het voor alle werknemers
en ambtenaren mogelijk te maken om werk met andere taken en verantwoordelijkheden
te combineren. Juist bij de jongere generaties wordt steeds meer evident dat
men een evenwichtige balans tussen werk en privé verlangt. Niet alleen
jongeren bij het begin van hun loopbaan vinden het steeds meer vanzelfsprekend
dat werk moet kunnen samengaan met andere taken en verantwoordelijkheden,
uit onderzoeken blijkt dat deze wens ook breder leeft, bij ouderen, bij hoger
opgeleiden en bij mannen.Deeltijdwerk is in de afgelopen jaren onmiskenbaar gegroeid, maar tegelijkertijd
zijn er grote verschillen tussen sectoren en functies. In sectoren waarin
fulltime werken nog altijd de norm is, werken veel meer mannen dan vrouwen.
Daarnaast zijn er sectoren waarin deeltijd al heel gewoon is; dat zijn de
sectoren waarin vooral vrouwen werken. Vrouwen en mannen die in een bepaalde
fase van hun leven meer of juist minder uren willen werken, juist in samenspraak
met elkaar, lopen nog steeds vast omdat bedrijven en instellingen nog steeds
onvoldoende inspelen op deze wens inzake flexibiliteit in werktijden en arbeidsduur.
Echter, er zit verandering in de lucht, hetgeen ook blijkt uit het laatste
nummer van Avanta waarin een aantal projecten van banken wordt beschreven.
Ook blijkt dit uit de samenwerking van ING en Randstad op het terrein van
de kinderopvang.Het gaat echter nog niet erg snel, zulks ondanks het feit dat de Stichting
van de arbeid al jaren op deze ontwikkelingen aandringt. Volgens de stichting
kan de behoefte aan meer differentiatie tijdens verschillende levensfasen
een bijdrage leveren aan de flexibiliteit van arbeidsorganisaties. Daarbij
wordt gedacht aan een betere afstemming van werktijden en bedrijfstijden en
van werkaanbod en personeelsbezetting. Hier komen de belangen van werkgevers
en werknemers bij elkaar. Dit zijn de twee zijden van de medaille. Het zijn
communicerende vaten, gevuld met flexibiliteit, tussen werknemers en werkgevers.Anno nu houden nog altijd veel vrouwen op met werken wanneer zij kinderen
krijgen. Of ze nemen een kleine deeltijdbaan waarin zij zich nog maar weinig
verder kunnen ontwikkelen terwijl zo'n baan geen financiële zelfstandigheid
biedt wanneer zij onverhoopt met kinderen alleen komen te staan. Immers, 30%
van de huwelijken eindigt met een echtscheiding. In een individueel leven
zijn de consequenties hiervan ingrijpend. Ze werken zelfs door tot in de pensioenopbouw.
Ook in maatschappelijke zin zijn er consequenties omdat menselijk talent onbenut
blijft. En vrouwen zijn nu, maar ook straks, met de vergrijzing, nodig om
het beroep op de sociale voorzieningen te kunnen beperken en het draagvlak
voor een goed systeem van sociale voorzieningen op peil te houden. Wij moeten
ons dus voor de toekomst verzekeren van optimale inzet van het arbeidspotentieel.
Het geldt voor mannen en vrouwen, het geldt voor jongeren, maar het geldt
zeker ook voor ouderen. Daar is het kabinetsbeleid ook op gericht. Als oudere
werknemers langer kunnen blijven werken doordat zij dat ook in deeltijd kunnen
doen, in alle sectoren van de samenleving, kan deze wet ook in dat opzicht
een rol spelen. Maatschappelijk gezien is het arbeidspotentieel dus belangrijk,
maar maatschappelijk is het ook van belang dat er voldoende ruimte en tijd
voor zorg is, zowel voor uitbesteding van zorg – denk aan de kinderopvang –
maar ook voor het zelf zorgen. Ook daarvoor is deze wet belangrijk.Het kabinet heeft verschillende initiatieven genomen om aan al deze uitdagingen
het hoofd te bieden. Ook de Wet arbeid en zorg, waarin het wetsvoorstel aanpassing
arbeidsduur mettertijd zal worden geïntegreerd, bevat concrete voorstellen
daartoe. Het wetsvoorstel aanpassing arbeidsduur is bedoeld als nieuwe impuls
aan de ontwikkeling van de gewenste nieuwe arbeidsduurpatronen, in alle sectoren
en in alle functies. Dit schept voor mannen en voor vrouwen namelijk de voorwaarde
om gedurende hun hele leven een betere balans tussen werk en privé
tot stand te kunnen brengen. Wij mogen verwachten dat het traditionele onderscheid
tussen voltijd- en deeltijdwerk daardoor zal vervagen en minder relevant zal
worden.Voorzitter! Ik denk dat het kabinet hiermee een heel evenwichtig wetsvoorstel
heeft ingediend, een wetsvoorstel waarin de belangen van werkgevers en werknemers
in evenwicht zijn. Het biedt een werknemer een steun in de rug om meer of
minder uren te gaan werken, maar het gaat wel om een individueel, geclausuleerd
recht. Want als een werkgever ernstige problemen voorziet bij het inwilligen
van een verzoek, kan hij het weigeren. Ook in de gestelde voorschriften is
rekening gehouden met beider belangen. In de instrumentering is eveneens evenwicht
aangebracht: aan de ene kant een zekere detaillering die tot heldere, voor
iedereen hanteerbare procedures moet leiden – het overlegvereiste, dat
overigens verder open is gelaten – en aan de andere kant de flexibiliteit
die nodig is om naar ruimte en tijd de bedrijfs belangen tot
hun recht te laten komen. Maatwerk dus, op dat punt.Voorzitter! Een van de hoofdonderwerpen was de vraag, waarom wij eigenlijk
deze wet hebben ingediend. Het lijkt mij goed om voordat ik op deze vraag
antwoord, eerst even in te gaan op de vraag van de heer Hofstede op dit punt.
Hij heeft gevraagd, nog iets te zeggen over de maatschappelijke consensus
over deeltijd, of liever, over aanpassing van de arbeidsduur, wat ik de juiste
terminologie vind. Hij vroeg ook nog naar de mening van werkgevers en werknemers
op dit punt. Maatschappelijk is er zeker consensus; die is al af te leiden
uit de herhaalde aanbeveling van de Stichting van de arbeid. Je kunt die ook
afleiden uit vele onderzoeken, zelfs uit recent Europees onderzoek. Je kunt
ook afgaan op de politieke consensus rondom het regeerakkoord en in de Tweede
Kamer. Een andere vraag is echter, of er consensus over is of er op dit vlak
wetgeving nodig zou zijn. Ondanks de aanbeveling van de Stichting van de arbeid
en het belang dat men daarmee hecht aan aanpassing van de arbeidsduur, is
er geen consensus over de vormgeving. Er is hierover een verschil van opvatting
tussen werkgevers en werknemers. Maar al met al, even los van de vorm, kun
je wel met recht zeggen dat er een maatschappelijk draagvlak is voor de aanpassing
van de arbeidsduur, naar boven en naar beneden, in het geval van het wetsvoorstel.
Tegelijkertijd kunnen wij ook zeggen dat je er zelfs, ondanks het stimulerend
beleid van de sociale partners en de overheid, een instrument als de wet verbod
op onderscheid tussen voltijd en deeltijd bij kunt halen. Tegen de heer Hofstede
zeg ik dat wij het hierbij hebben over het op de agenda zetten, over onderzoek
dat gedaan is, over voorlichting en over subsidies, zelfs nu nog in het kader
van de Stimuleringsregeling dagindeling, om bedrijven te ondersteunen bij
het implementeren van arbeidstijdenmanagement. Het maatschappelijk draagvlak
is er dus wel degelijk.Dit alles heeft er echter niet toe geleid dat het aanpassen van de arbeidstijd
snel is gegroeid in de CAO's. Als wij kijken naar de cijfers van de aanpassing
van de arbeidstijd in de CAO's, dan zien wij dat 23 CAO's, dat wil zeggen
19% van het totaalaantal CAO's, een regeling kent met meerdere elementen van
de aanbevelingen uit 1993 van de Stichting van de arbeid. De heer Hessing
en de heer Hofstede hebben gevraagd of er nog recentere cijfers zijn en of
er nog ontwikkelingen zijn weer te geven sinds de indiening van de initiatiefwet
van het CDA en de tweede initiatiefwet van de heer Rosenmöller c.s. In
1999 heeft de Arbeidsinspectie wel aanvullend onderzoek gedaan naar die CAO's.
Het was meer een verbredend onderzoek. Er zijn nog wat meer CAO's onder de
loep genomen. De cijfers zijn eigenlijk niet anders dan in 1998.De conclusie is dat op dit moment, ondanks de aanbevelingen uit 1993 van
de Stichting van de arbeid, het zelfregulerend vermogen op dit terrein nog
onvoldoende tot resultaat heeft geleid. Dat is tevens de onderbouwing voor
de opvatting dat een sterker instrument dan alleen de stimulerende activiteit
van de sociale partners nodig is om de wens ten aanzien van aanpassing van
de arbeidsduur daadwerkelijk gestalte te geven. Daaraan moet ook invulling
worden gegeven, omdat een impuls voor de combinatie van arbeid en zorg dringend
nodig is. Rechtsgelijkheid voor iedere werknemer, man of vrouw, moet daarbij
in de opvattingen van het kabinet uitgangspunt zijn, uiteraard met inachtneming
van de verschillende belangen. Daarom gaat het ook om een geclausuleerd recht.De heer De Vries heeft gevraagd of de regering geen onderzoek had moeten
doen naar de problemen die werknemers nu hebben bij realisatie van hun wens
om aanpassing van de arbeidsduur. Ik heb net al gezegd dat daarnaar de afgelopen
jaren veel onderzoek is verricht. Zo heeft TNO Arbeid in 1998 onderzoek verricht
waaruit blijkt dat 69% van de werknemers die dit wensen, in deeltijd mocht
werken. Zo'n 20% mocht dat niet. Uit ander onderzoek blijkt dat een teruggang
in inkomen bijna vanzelfsprekend een belemmering is voor de realisatie van
de wens om korter te werken. Overigens is het een complexe materie, waarin
bijvoorbeeld ook de kinderopvang een rol speelt. Uit weer ander onderzoek
blijkt bijvoorbeeld dat 30% van de mannen graag meer tijd heeft voor de privé
sfeer, maar dat niet durft aan te kaarten bij de werkgever, omdat men zich
dan belemmerd denkt of ziet in de carrièremogelijkheden of omdat men
het niet aandurft ten opzichte van de collega's. Kortom, daarnaar is onderzoek
gedaan. Het was niet alleen het CAO-onderzoek, maar ook ander onderzoek naar
wensen van werknemers dat een rol heeft gespeeld bij de beslissing om de aanpassing
van de arbeidsduur in een wettelijke regeling neer te leggen.De heer Hofstede (CDA):De staatssecretaris noemde cijfers uit onderzoek waaruit blijkt dat werknemers
het niet doen omdat het te veel inkomen kost of te bang zijn om het aan de
ondernemer te vragen. Dan is het interessant om te weten wat dit wetsvoorstel
hierin precies verandert. In elk geval wordt er via deze wet geen bijdrage
in het loon geleverd, en het is ook maar de vraag of zeer angstige werknemers
het wel durven te vragen op het moment dat er een wet ligt. Ik hoor graag
de opinie van de staatssecretaris hierover.Staatssecretaris Verstand:In de opvatting van het kabinet moet deze wet bijdragen tot het scheppen
van voorwaarden waarbinnen werknemers wat makkelijker een keuze kunnen maken,
niet alleen in bepaalde sectoren en niet alleen vrouwen, maar ook mannen.
Dat is de reden voor wetgeving geweest. Ik zeg er onmiddellijk bij dat het
een kwestie van voorwaarden scheppen is en dat het uiteindelijk aan de individuele
werknemer is om wel of niet gebruik te maken van de mogelijkheden die er zijn.
Naar de opvatting van het kabinet kan deze wet bijdragen tot een verandering
in de cultuur en in het denken, die het voor mannen en vrouwen bespreekbaar
en beter mogelijk maakt om voor meer of minder werk te kiezen. Dit sluit aan
op de maatschappelijke ontwikkelingen in het denken over werk en privé.Mevrouw Kneppers vroeg naar het doel van deze wet. Ik meen dat ik deze
vraag al min of meer in het verlengde van het antwoord aan de heer Hofstede
heb beantwoord. Het lijkt mij goed om hierbij de vraag te betrekken waarom
er in het wetsvoorstel niet alleen gekozen is voor vermindering van arbeidstijd,
maar ook voor vermeerdering van arbeidstijd. Hiervoor kan ik in de eerste
plaats aansluiten bij datgene wat mevrouw Kneppers over emancipatie
en emancipatiedoelstellingen heeft gezegd. Een vrij recent onderzoek is dat
van het MHP, waaruit blijkt dat ook onder hoger opgeleiden 30% graag meer
tijd heeft voor een evenwicht in werken en zorgen. Ik noemde net al het Europese
onderzoek onder alle landen van de Europese Unie. Hieruit blijkt dat in heel
Europa mannen graag minder willen werken en voor Nederland komt er heel pregnant
uit dat vrouwen juist meer willen werken, met het oog op het bereiken van
economische zelfstandigheid. Het kabinet heeft niet alleen het bevorderen
van de economische zelfstandigheid van vrouwen hoog in het vaandel, maar ook
het bevorderen van het aandeel van mannen in de zorg. Als vrouwen meer inkomen
verwerven en hiermee een bijdrage leveren aan het gezinsinkomen, wordt het
voor mannen in financieel opzicht makkelijker om wat te minderen met werk
en wat meer tijd te nemen voor zorg. Het hoeft echter niet alleen om de zorg
voor kinderen te gaan. Het kan ook gaan om zorg voor een partner, ouders of
anderen. Per levensfase kan deze behoefte anders zijn. Het gaat dus om economische
zelfstandigheid, de emancipatiedoelstelling, om het vergroten van het aandeel
van mannen in de zorg, dat daarmee te maken heeft, en om de behoefte aan een
werk/privé-balans in elke levensfase.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Voorzitter! De staatssecretaris heeft een aantal onderzoeken aangehaald
waaruit blijkt dat het voor werknemers lastig is om hun deeltijdwens gerealiseerd
te krijgen. Mij is niet bekend of er dergelijk onderzoeksmateriaal bestaat
met vergelijkbare conclusies ten aanzien van de wens om méér
uren te gaan werken. Mijn vraag aan de staatssecretaris is: welk knelpunt
moet dit wetsvoorstel nu eigenlijk oplossen, als het gaat om die urenuitbreiding?Staatssecretaris Verstand:Als het gaat om de urenuitbreiding, dan zij bedacht dat de arbeidsparticipatie
van vrouwen – de recente CBS-cijfers geven dit ook aan – groeit
en dat ook steeds meer vrouwen met kinderen werken, maar dat dit nog heel
veel gebeurt in relatief kleine banen, die ook minder carrièreperspectief
bieden en niet tot economische zelfstandigheid leiden. Gekoppeld aan de doelstelling
van bevordering van economische zelfstandigheid voor iedereen maar ook van
zorgzelfstandigheid, is dat de reden geweest om naast de vermindering ook
de vermeerdering uitdrukkelijk onderdeel van dit wetsvoorstel te maken.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Voorzitter! Dan gaat de staatssecretaris, met alle respect, een beetje
langs mijn vraag heen. De reden waarom we een wettelijk recht op deeltijdarbeid
in de wet willen verankeren, is toch vooral gelegen in het feit dat zoveel
werknemers stuiten op een veto van hun werkgever, als zij het probleem aan
de orde willen stellen. Is er nu sprake van eenzelfde situatie, als het gaat
om een wens tot uitbreiding van uren? Met andere woorden: hebben werknemers
dezelfde soort problemen te overwinnen, als zij bij hun werkgever aankaarten
dat zij méér uren zouden willen gaan werken?Staatssecretaris Verstand:Over die oorzaken in kwalitatieve zin heb ik geen informatie, maar wel
heb ik informatie in kwantitatieve zin, namelijk dat vrouwen aangeven –
het blijkt uit allerhande onderzoeken – dat zij graag méér
willen werken. En dat méér willen werken is natuurlijk wat makkelijker,
ook als je het wilt combineren met zorg, als je het bij één
werkgever kunt doen. Dat is ook de ratio achter deze bepaling.Voorzitter! Hierop aansluitend denk ik dat ik de vraag kan beantwoorden
over de terugkeergarantie. Ik dacht dat het mevrouw De Wolff is geweest die
daar een vraag over heeft gesteld; ik koppel het ook even aan de bepaling
over de vermeerdering. Ik denk dat terugkeergarantie een heel ander instrument
is en in feite een ongeclausuleerde aanspraak op het oude aantal uren. Het
is een weinig flexibel instrument. Het is weinig flexibel voor de werknemer,
want deze kan in die opvatting alleen aanspraak maken op het oude aantal uren.
Het is ook geen optie voor de werknemer die méér uren wil gaan
werken, strevend naar economische zelfstandigheid. Maar het is ook geen flexibel
instrument voor de werkgever, want omstandigheden wijzigen: de markt kan zich
wijzigen en opvattingen over de bedrijfsvoering kunnen zich wijzigen; daarbij
moet – dat is ook een van de kernpunten van deze wet – rekening
gehouden worden met maatwerk op dit terrein.Hieraan gekoppeld moet het antwoord op de vraag die mevrouw Kneppers heeft
gesteld over het doel en in het verlengde daarvan op de vraag hoe je het doel
uiteindelijk kunt meten, als volgt luiden. Dit kan niet hard, in kwantitatieve
zin, beantwoord worden door te zeggen: we stellen een percentage of een absoluut
aantal en dat gaan we meten, als het echt gaat om wat nu de effecten van de
Wet aanpassing arbeidsduur zijn. Natuurlijk kun je trends zien; die onderzoeken
zullen door blijven gaan. Ook in de evaluatie zal dit aspect van trends terugkomen,
in de zin van: wordt het nu ook normaal in sectoren die wat traditioneler
zijn of waar veel mannen werken? Hoe ontwikkelt zich de arbeidsparticipatie
van vrouwen verder en in welke sectoren, en wat wordt hun aandeel in het nationaal
inkomen? Daar kun je wel cijfermatig trends in ontdekken, maar het zal vooral
kwantitatief zijn.Daar komt bij dat we een mix van voorwaarden scheppen om de combinatie
van arbeid en zorg mogelijk te maken. Daar is de Wet aanpassing arbeidsduur
er één van. Maar ook alle andere mogelijkheden die in de Wet
arbeid en zorg vastgelegd zullen worden, zoals het verlofsparen en verlofregelingen,
zullen daar een onderdeel van zijn. Ook de uitbreiding van de kinderopvang
zal daarvan onderdeel uitmaken om de mix compleet te maken. Die mix van elementen
zal in totaliteit bepalend zijn voor de ontwikkelingen rond arbeid en zorg
en een evenwichtige balans tussen werk en privé.Mevrouw De Wolff stelde ook een vraag over vermeerdering van het aantal
uren. Zij zei dat het criterium van het zwaarwegend bedrijfsbelang niet werkt
bij urenuitbreiding. Ik vermag niet in te zien waarom dat daar niet zou helpen,
maar misschien heeft dat iets te maken met het voorbeeld uit het onderwijs
dat de heer Hofstede gaf over de verlenging in relatie tot opvattingen van
de school over continuïteit. Daar is misschien sprake van een misverstand,
want het moet werkelijk gaan om vrijvallende uren. Een werknemer kan dus niet
altijd onder alle omstandigheden vragen om vermeerdering van de arbeidsduur,
maar alleen als het gaat om vrijkomende uren en dan ook nog
in de functie die hij of zij reeds verricht.De heer De Vries vroeg of bij die vermeerdering geen sprake is van discriminatie,
omdat de zittende werknemer wettelijk voorrang krijgt boven een werkloze werknemer.
Zijn aanvullende vraag was hoe groot het succes in Straatsburg zou zijn als
iemand daarover een procedure begint. Voorzover mogelijk en niet in alle situaties
voorzienbaar, zijn de consequenties van het recht op vermeerdering in aanmerking
genomen. Het geclausuleerde karakter, het zwaarwegende bedrijfsbelang, biedt
de mogelijkheid om het verzoek om een vermeerdering af te wijzen. Over de
casus van de zittende werknemer die om vermeerdering verzoekt en daarmee wellicht
de mogelijkheid van een werkloze op een baan beperkt, kan ik zeggen dat deze
gevallen in mijn opvatting van elkaar moeten worden gescheiden. De zittende
werknemer heeft namelijk al een contractuele relatie met de werkgever en kan
bij gebleken mogelijkheden in aanmerking komen voor die vermeerdering in de
functie die hij of zij al verricht. De werkloze staat buiten die contractuele
relatie. Zou een werkgever ook een externe sollicitatieprocedure kunnen openen
voor die vrijgekomen uren, dan is de consequentie daarvan dat het recht op
vermeerdering op dat moment wordt uitgehold. Overigens ligt hier ook een relatie
met gebruikelijke procedures in ondernemingen, dat vacatures via een interne
sollicitatieprocedure kunnen worden ingevuld. Op de vraag hoe groot het succes
in Straatsburg zou kunnen zijn, kan ik verder niets zeggen.Een volgend punt waarop de meeste sprekers zijn ingegaan, betreft de inbreuk
op de contractvrijheid. In het verlengde daarvan gaat het daarmee over de
rol van de sociale partners en over het driekwart dwingend recht. Ik spreek
altijd van tweederde dwingend recht; ik heb vandaag voor het eerst de uitdrukking
vijfachtste dwingend recht gehoord. Voor het kabinet staat in ieder geval
voorop, dat het primaat bij het ontwikkelen van arbeidsvoorwaarden in beginsel
bij de sociale partners ligt. Maar op een gegeven moment neem je ook in ogenschouw
hoe snel het met die ontwikkelingen gaat. Ik zei net al dat in 19% van de
CAO's werkelijk goede afspraken zijn gemaakt over de aanpassing van de arbeidsduur
en het recht van de werknemers daarop. Dit is mede een antwoord op de vraag
waarom, los van het primaat van de sociale partners, in dit geval gekozen
is voor een wettelijke regeling.Gelet op het principe van gelijke rechten voor alle werknemers is een
bijkomend voordeel van een wettelijke regeling dat deze van toepassing is
op de 17% van de werknemers die op dit moment niet onder een CAO valt. Dit
is het argument van rechtsgelijkheid en rechtszekerheid.De heer Hofstede (CDA):Ik heb dit argument gelezen in de memorie van toelichting. Ik was eigenlijk
van plan om er vandaag niet op in te gaan, maar nu de staatssecretaris dit
naar voren brengt, plaats ik er toch een kanttekening bij. Ik wijs erop dat
deze 17% voornamelijk wordt gevormd door degenen die er min of meer vrijwillig
voor kiezen om niet aan een CAO deel te nemen; de zogenaamde boven-CAO'ers.
De vraag is of de overheid – al dan niet in het BW – moet zorgen
voor een CAO voor ongeorganiseerden. Daarnaast moet mij van het hart dat met
de door de staatssecretaris gegeven motivering vakbonden zonder meer kunnen
worden opgeheven, omdat de overheid kennelijk alles regelt. Ik vind dit een
bijzonder gevaarlijke redenering.Staatssecretaris Verstand:Voorzitter! Ik heb geprobeerd, mij zorgvuldig uit te drukken door te spreken
over een bijkomend voordeel. Ik heb ook gewezen op het primaat van de sociale
partners op het punt van de arbeidsvoorwaarden.Voorzitter! Er wordt pas in het uiterste geval de mogelijkheid van een
eenzijdige inbreuk op een overeengekomen arbeidsvoorwaarde geboden. Daarvan
kan alleen sprake zijn wanneer werkgever en werknemer in het wettelijk voorgeschreven
overleg niet tot overeenstemming zijn gekomen. Juist met het overlegvereiste
wordt benadrukt dat in beginsel veranderingen in de bestaande overeenkomsten
met wederzijdse instemming moeten plaatsvinden. Verder is de aanspraak gebonden
aan strikte voorwaarden, zowel voor werkgever als voor werknemer, met een
evenredige vermindering van het loon. Overigens is het wel mogelijk om een
andere overeenkomst te sluiten inzake de vermeerdering.Er zijn verschillende voorbeelden van de inperking van de contractvrijheid
van sociale partners in het arbeidsrecht. Het BW bevat dwingend rechtelijke
bepalingen ter bescherming van de werknemer. Ik noem de wetten inzake flexibiliteit
en zekerheid, loondoorbetaling bij ziekte, ouderschapsverlof, gelijke behandeling,
arbeidstijden en het minimumloon. Er is uiteraard verschil in de mate waarin
in de onderscheiden wetten inbreuk op de contracteervrijheid wordt gemaakt,
maar het principe is hetzelfde.De heer Hofstede heeft gevraagd om een inventarisatie van de effecten,
waarbij ook aandacht wordt besteed aan de rol van CAO-partijen. In de nota
Ontwikkelingen in het arbeidsovereenkomstenrecht uit 1997 is deze inventarisatie
reeds voor een deel opgenomen. Ik ben daarnaast bereid, in dit jaar na te
gaan op welke wijze een volledige inventarisatie kan worden gemaakt. Het streven
is gericht op voltooiing voor 28 maart 2000. Het lijkt mij goed om deze inventarisatie
op de agenda te plaatsen van het overleg tussen regering en sociale partners,
zodat de discussie ten principale kan worden gevoerd aan de hand van de geconstateerde
trends. Het is dan duidelijk waarover gesproken wordt. Ik kan deze toezegging
bij dezen doen.De heer Hofstede heeft gevraagd waarom niet gekozen is voor een semi-dwingend
karakter, waardoor maatwerk kan worden bevorderd. Ik ben van mening dat deze
wet in maatwerk voorziet, omdat afhankelijk van locatie en van economische
omstandigheden, de afweging in relatie tot de bedrijfsbelangen plaats zal
vinden. Door deze clausulering voorziet de wet naar mijn mening in maatwerk.Waarom is, nu tweederde dwingend recht van toepassing is op vermeerdering,
toch gekozen voor een dwingend rechtelijk karakter van vermindering van de
arbeidsduur? De motivatie daarvan is dat ernaar gestreefd wordt om alle werknemers
dezelfde kansen te bieden. Tevens willen wij bevorderen dat hoger opgeleiden
ook de mogelijkheid krijgen, minder te werken. Er zijn nu nog CAO's waarin
werknemers vanaf een bepaalde schaal uitgezonderd worden. Het is ook bedoeld
om te bereiken dat de mogelijkheid van minder werken niet alleen
in bepaalde sectoren plaatsvindt, zoals sectoren waarin veel vrouwen werken.
Er moet een breed maatschappelijk evenwicht bereikt worden tussen werk en
privé, arbeid en zorg. Als deeltijd, minder werken, alleen wordt geregeld
in sectoren waarin veel vrouwen werken, kan dit ten koste gaan van andere
arbeidsvoorwaarden. Als dit in sectoren niet wordt geregeld of wordt uitgeruild
voor andere arbeidsvoorwaarden, bijvoorbeeld meer loon, kan de loonkloof toenemen
tussen sectoren waarin veel vrouwen of veel mannen werken. Het uiteindelijke
doel is, te bevorderen dat in alle sectoren in alle soorten functies dit recht
gerealiseerd wordt voor mannen en vrouwen. Vandaar dat is gekozen voor een
dwingend rechtelijk karakter van het onderdeel recht op minder werken.Mevrouw De Wolff en de heer Stekelenburg zijn ingegaan op de relatie CAO-ondernemingsraad/personeelsvertegenwoordiging
en de verhouding tweederde, drievierde en vijfachtste. Daarbij is ook gesproken
over "counter vailing powers". Ik ga ervan uit dat het primaat van de vaststelling
van de arbeidsvoorwaarden bij de sociale partners of de individuele werkgever
en werknemer ligt. Op basis van dit wetsvoorstel kunnen de OR/de PV afspraken
maken met de werkgever over de vermeerdering. Er is echter een groot verschil
met afspraken die bij CAO worden gemaakt, want in dit geval werken de afspraken
niet rechtstreeks door in de individuele relatie werkgever/werknemer. Als
een afspraak is gemaakt met de OR of de personeelsvertegenwoordiging, werkt
dat dus niet rechtstreeks en automatisch door in de individuele arbeidsrelatie.
Het voordeel van een goede afspraak met de OR en de personeelsvertegenwoordiging
is wel dat er helderheid ontstaat over het bedrijfsbeleid. Een bijkomend voordeel
is dat arbeid en zorg pregnanter op de agenda's van ondernemingsraden komt.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Dit moet de staatssecretaris mij even uitleggen, want hier raak ik het
spoor bijster.Als een werkgever met de OR of de personeelsvertegenwoordiging afspreekt
dat in het bedrijf geen recht bestaat op vermeerdering van arbeidsduur, dan
werkt dat toch rechtstreeks door in de individuele arbeidsrelatie en wel in
die zin dat een individuele werknemer in dat bedrijf zich niet meer op deze
wet kan beroepen?Staatssecretaris Verstand:Op de vermeerdering en de bevoegdheden van de OR en de PV om daarover
afspraken te maken, wil ik zo meteen ingaan.Mevrouw De Wolff (GroenLinks):Het is toch een principiële kwestie. Daarom ben ik naar de interruptiemicrofoon
gekomen. Ik ben werkelijk van mening dat het geen goede ontwikkeling is dat
werkgevers in overleg met OR of personeelsvertegenwoordiging afspraken kunnen
maken die rechtstreeks van invloed zijn op het individuele arbeidsvoorwaardenpakket
dat een werknemer met een werkgever kan overeenkomen. Deze tendens is begonnen
bij de Arbeidstijdenwet en die gaat voort. In mijn eerste termijn heb ik de
staatssecretaris gevraagd, daar een visie op te geven. Is het kabinet van
plan om op deze weg verder te gaan? Het is volgens mij een heilloze weg.Staatssecretaris Verstand:Het antwoord op deze vraag past heel goed bij hetgeen ik net heb gezegd
tegen de heer Hofstede over de toegezegde inventarisatie. De positie van de
ondernemingsraad en de personeelsvertegenwoordiging kunnen bij de discussie
over deze inventarisatie worden betrokken. Deze discussie gaat dan nadrukkelijk
over meer dan alleen de Wet aanpassing arbeidsduur.In dit blokje wil ik nog een vraag van de heer Stekelenburg beantwoorden –
ik denk dat zij ook met de vorige vraag te maken had – over de afwijking
van een dwingendrechtelijke bepaling. Het antwoord daarop is hetzelfde als
het antwoord op de vorige vraag.De heer Stekelenburg (PvdA):Ik vond het antwoord op de vorige vraag niet helemaal bevredigend.Is de staatssecretaris niet van opvatting dat op deze manier de werkgever
in een heel voordelige positie wordt gebracht? Als hij met de vakbonden geen
overeenstemming kan bereiken, is hij gehouden om met de ondernemingsraad of
personeelsvertegenwoordiging afspraken te maken. Ik ben niet negatief over
ondernemingsraden, maar ik denk toch dat de onafhankelijkheid en de professionaliteit
van een ondernemingsraad iets minder is dan de onafhankelijkheid en de professionaliteit
van een vakbeweging. Het is dan toch de vraag of je de mogelijkheden om een
zekere gelijkheid op dat terrein te creëren, niet uitholt. Je biedt de
werkgever in feite de mogelijkheid om een heel simpele uitweg te kiezen, namelijk
om afspraken te maken met die personeelsvertegenwoordiging. Daar had ik eigenlijk
naar gevraagd.Staatssecretaris Verstand:Daar heeft de heer Stekelenburg gelijk in. Dat onderdeel is bij amendement
aan de wet toegevoegd. Overigens, indien CAO's van toepassing zijn, kunnen
wel afspraken worden gemaakt. Het lijkt mij goed om deze principiële
vragen in een breder verband te plaatsen en ze te betrekken bij de positie
van CAO-partijen in relatie tot de OR en de personeelsvertegenwoordiging.De heer Hofstede heeft gevraagd waarom een onderdeel, de WAA, niet meteen
wordt geïntegreerd in de Wet arbeid en zorg, die thans in voorbereiding
is. In mijn inleiding heb ik al even aangegeven, dat het uiteindelijk de bedoeling
is dat de Wet aanpassing arbeidsduur deel gaat uitmaken van de Wet arbeid
en zorg. Deze wet wordt gefaseerd tot stand gebracht. Dat is iets wat in het
regeerakkoord is vastgelegd. Alle verlofregelingen zullen zorgvuldig afgestemd
in een kader worden ondergebracht. Kort gezegd: de WAA wordt geïntegreerd
in de Wet arbeid en zorg.Mevrouw De Wolff en de heer Stekelenburg hebben gevraagd naar de relatie
tussen WAA en de Arbeidstijdenwet. De Arbeidstijdenwet kent in algemene termen
een verplichting voor de werkgever, dat hij in het kader van het arbeids-
en rusttijdenbeleid zoveel mogelijk rekening moet houden met de persoonlijke
omstandigheden van werknemers. Het gaat om een procesgerichte bepaling en
niet om de materiële toekenning van een recht aan een individuele werknemer
zoals bij de aanpassing van de arbeidsduur het geval is. Ik ben bereid, na
te gaan of deze verschillende benaderingswijzen beter op elkaar afgestemd
kunnen worden. Een goed moment daarvoor lijkt mij de evaluatie
van de Arbeidstijdenwet, eind dit jaar.De heer Stekelenburg heeft gevraagd om een toezegging voor een wettelijke
aanspraak op aanpassing van de werktijden, omdat dit een onevenwichtigheid
zou oplossen tussen werknemers die verzoeken doen om aanpassing van de arbeidsduur
en tegelijkertijd wensen hebben ten aanzien van hun werktijden. Ik moet zeggen
dat ik daar geen voorstander van ben. Mijns inziens is er geen sprake van
onevenwichtigheid. De Arbeidstijdenwet stelt maximale grenzen tot waar een
werkgever mag gaan bij het vaststellen van die werktijden. Dat geldt voor
deeltijders en voltijders. De werknemer moet zich wel conformeren aan de algemeen
geldende bedrijfstijden bij het bepalen van de werktijden. Mijn conclusie
is dat een individueel recht op aanpassing van de arbeidstijden al snel zou
kunnen botsen met de belangen en rechten van de andere werknemers in een bedrijf
en sector. In dit wetsvoorstel is ervoor gekozen, een ruimere norm te hanteren
bij het beoordelen van de gewenste werktijden als onderdeel van het verzoek
om aanpassing van de arbeidsduur. Op grond daarvan kan de werkgever verschillende
belangen wegen die in het geding zijn: zijn eigen belangen, het belang van
de werknemer die het verzoek heeft gedaan, maar ook de belangen van de andere
werknemers en van de efficiënte bedrijfsvoering. Mij lijkt dit een mooie
illustratie van het evenwicht in het wetsvoorstel.Er zijn verschillende vragen gesteld over de voorschriften. Mevrouw Kneppers
heeft gevraagd of de relatie tussen de Wet aanpassing arbeidsduur en het Burgerlijk
Wetboek of, in algemene termen, het arbeidsovereenkomstenrecht aanvullend
of derogerend is. Goed werkgeverschap is een algemene norm in het arbeidsovereenkomstenrecht.
Die algemene norm is van toepassing op het hele arbeidsovereenkomstenrecht,
dus ook op de Wet aanpassing arbeidsduur, zij het dat dit deel van het arbeidsovereenkomstenrecht
in dit aparte wetsvoorstel is geregeld.In het verlengde daarvan heeft de heer Stekelenburg gevraagd of de werkgever
een vroegtijdig nieuw verzoek binnen de termijn van twee jaar die in de Wet
aanpassing arbeidsduur staat, opnieuw moet toetsen aan de zwaarwegende bedrijfsbelangen
als – en dat is tegelijkertijd de kern van het antwoord – die
omstandigheden binnen twee jaar ingrijpend zijn gewijzigd. Die vraag kan ik
bevestigend beantwoorden, gelet op wat ik net heb gezegd over de algemene
norm voor goed werkgeverschap. Deze geldt voor het totale arbeidsovereenkomstenrecht.
Het woord hardheidsclausule is niet echt van toepassing, maar ik wil het toch
gebruiken om daarmee aan te geven dat het beginsel van goed werkgeverschap
ook van toepassing is in bijzondere gevallen. Het is dus niet altijd van toepassing,
maar wel in bijzondere gevallen. In die bijzondere gevallen zijn de overige
bepalingen uit het wetsvoorstel gewoon van toepassing.Mevrouw De Wolff heeft gezegd dat de procedures ingewikkeld zijn en de
heren Hessing en Stekelenburg hebben gezegd dat de tweejaarsbepaling niet
overeenkomt met de toelichting in de schriftelijke stukken. Ik ben het niet
eens met de opvatting dat de tweejaarsbepaling in de laatste zin van artikel
2 niet duidelijk zou zijn en dat niet duidelijk zou zijn dat de werknemer
een keer per twee jaar, nadat de werkgever op een verzoek om aanpassing van
de arbeidsduur heeft beslist, een nieuw verzoek kan indienen. Er moeten dus
twee jaar verstrijken voordat opnieuw een verzoek om aanpassing kan worden
gedaan; anders valt dit niet onder het bereik van dit wetsvoorstel. Ik vind
dus dat de wettekst op dit moment duidelijk is. Als er toch onduidelijkheid
is, komt dat zeker uit de evaluatie naar voren en dan zullen wij daar expliciet
aandacht aan besteden.Ook het volgende blokje heeft als kop "ingewikkeld wetsvoorstel". Dat
ingewikkelde karakter zou te maken hebben met de twee verschillende belangenafwegingen
die in het wetsvoorstel terug te vinden zijn: enerzijds is er het zwaarwegende
bedrijfs- en dienstbelang en anderzijds de afweging op basis van redelijkheid
en billijkheid. Er is gesteld dat deze twee afwegingen moeilijk te scheiden
zouden zijn. Zwaarwegend bedrijfs- en dienstbelang vormt de grond voor afwijzing
van een verzoek en heeft betrekking op ernstige verstoringen in onder meer
de bedrijfsvoering. De andere norm, de redelijkheid en billijkheid, heeft
uitsluitend betrekking op de invulling van de aanpassing en dus op de spreiding
van de uren over de week. Daarbij moet de werkgever in principe de wensen
van de werknemer honoreren, tenzij zij naar de maatstaven van redelijkheid
en billijkheid moeten wijken. Het gaat naar mijn mening dus echt om een andere
afweging. Doordat het andere afwegingen zijn, kunnen zij duidelijk onderscheiden
blijven.De heer Hessing en mevrouw De Wolff hebben gevraagd hoe het zit met persoonlijke
omstandigheden en persoonlijke geschiktheid van medewerkers bij een verzoek
om vermeerdering. Daarbij zijn ziekteverzuim en anciënniteit genoemd;
ook is de vraag gesteld of dit meegenomen kan worden bij de beoordeling van
een verzoek om vermeerdering. Dat kan, maar altijd via de weg van een zwaarwegend
bedrijfsbelang. Dat zal altijd de noemer blijven waaronder de beoordeling
moet plaatsvinden. De werkgever zal dus moeten aantonen dat die omstandigheden
de bedrijfsvoering uiteindelijk in ernstige mate negatief beïnvloeden.De heer Hessing (D66):Dit betekent dus dat aspecten zoals beschikbaarheid, ziekteverzuim en
dergelijke inderdaad bij de afweging betrokken kunnen worden, indien en voorzover
het uiteindelijke oordeel leidt tot de conclusie dat er sprake is van een
zwaarwegend bedrijfsbelang. Binnen dat kader kunnen de genoemde aspecten dus
worden meegenomen.Staatssecretaris Verstand:Als het maar onder de noemer van "zwaarwegend bedrijfsbelang" gebeurt.
Die aspecten zouden dus een tot een ernstige verstoring van de bedrijfsvoering
moeten leiden of moeten kunnen leiden.Gevraagd is wat de regeling moet inhouden voor een bedrijf met minder
dan 10 werknemers. De werkgever is in dit geval uitgezonderd van de wet, maar
moet wel een regeling treffen. De wet rept van aanpassing van de arbeidsduur,
waarbij het zowel kan gaan om vermeerdering als om vermindering. Voor een
vermindering van de werktijden gelden dwingende bepalingen. Een werkgever
kan dus de mogelijkheid van minder werken niet uitsluiten; hij kan die bepaling
wel een eigen inhoud geven. Voor vermeerdering van de werktijd ligt dat naar
mijn mening anders. In CAO's kan het recht op vermeerdering
van arbeidsduur worden "weggecontracteerd" en het lijkt mij dat dat dus ook
mogelijk moet zijn voor bedrijven met minder dan 10 werknemers.Voorzitter! Verder is gevraagd welke sanctie er staat op het niet treffen
van een regeling. De wet voorziet daar inderdaad niet in. De betrokken werknemer
kan natuurlijk altijd in laatste instantie naleving in rechte vorderen. Wat
dit betreft kan een parallel worden getrokken met de sanctieloze Wet op de
ondernemingsraden.Verwacht mag worden dat veel werkgevers in bedrijven met minder dan 10
werknemers een beroep zullen doen op hun brancheorganisatie bij het opstellen
van een regeling. Gevraagd is of ook in geval van een CAO de wet van toepassing
is. Dat is inderdaad mogelijk. CAO-partijen kunnen een overeenkomst sluiten
die ook betrekking heeft op bedrijven met minder dan 10 werknemers. Met andere
woorden: het is mogelijk dat bedrijven met minder dan 10 werknemers door middel
van een algemeen verbindend verklaarde CAO met een regeling te maken krijgen
die gelijk staat aan de wettelijke regeling.De heer Stekelenburg (PvdA):Voorzitter! Als ik het goed begrijp wordt de werkgever in een bedrijf
van minder dan 10 werknemers geacht een regeling te treffen als gevraagd wordt
om vermindering van de arbeidsduur. Dat kan hij zelf doen maar hij kan het
ook aan een brancheorganisatie vragen of wellicht is de regeling onderdeel
van een grotere CAO. Heb ik echter goed begrepen dat eigenlijk niet mag worden
gevraagd om werktijdvermeerdering?Staatssecretaris Verstand:Ik probeer deze vraag goed te begrijpen.De heer Stekelenburg (PvdA):Ik probeer het antwoord te begrijpen.Staatssecretaris Verstand:Ik heb de indruk dat uw vraag betrekking heeft op het vorige punt. Het
is mogelijk dat een bedrijf met minder dan 10 werknemers onder een CAO valt.
Dan gelden uiteraard de in die CAO neergelegde bepalingen met betrekking tot
de vermeerdering. Ik probeerde daarvoor de vraag te beantwoorden wat een regeling
moet inhouden als er geen sprake is van een CAO. Anders gezegd: mag het helemaal
tot nul worden teruggebracht? In lid 12 wordt gesproken van aanpassing van
de arbeidsduur, dat kan dus meer of minder zijn. Als je dit koppelt aan de
bedoeling van de wet, kan het in mijn opvatting bij vermindering niet worden
teruggebracht tot nul, gelet op de dwingende rechterlijke bepaling over de
vermindering. Nu het echter mogelijk is de vermeerdering bij wijze van spreken
helemaal uit de CAO's te halen, moet dit ook in individuele regelingen of
in bedrijfsregelingen mogelijk zijn.De heer Stekelenburg heeft nog gezegd dat de werknemer in een klein bedrijf
eerder op grond van goed werkgeverschap medewerking van zijn werkgever zal
vorderen dan op grond van de WAA. Hij stelde de concrete vraag of verwacht
mag worden dat de rechter bij de beoordeling van de vordering, het de werkgever
zal aanrekenen dat hij geen regeling heeft getroffen en dit zal meewegen.
Mijn antwoord is dat dit zeker mag worden verwacht.Mevrouw Kneppers heeft gevraagd naar de situatie in een bedrijf of organisatie
waar het aantal werknemers rond de tien schommelt. Ik denk dat zo'n werkgever
er goed aan doet een regeling te treffen. Formeel en concreet geldt echter
het moment van de aanvraag voor vermeerdering of vermindering. Het regime
geldt op het moment van de aanvraag.Mevrouw Kneppers-Heynert (VVD):Ik ben blij met dit antwoord, want het verschaft helderheid, maar dit
staat niet in de wet.Staatssecretaris Verstand:Nee, maar het staat nu in ieder geval in de Handelingen. Deze systematiek
komt terug in andere wetten en geldt bijvoorbeeld ook voor het ouderschapsverlof,
ook al weet ik niet precies hoe het daar is geregeld.De heer Hessing heeft gevraagd naar de gang van zaken bij gelijktijdige
verzoeken. Mijn antwoord kan helder zijn: wie het eerst komt, wie het eerst
maalt. Dan kan het inderdaad voorkomen dat een tweede werknemer die een aanvraag
doet, buiten de boot valt. Overigens is het van belang te herhalen dat het –
zeker als het om vermeerdering gaat – om hetzelfde type functie moet
gaan. Het zou bij wijze van spreken op dezelfde afdeling moeten zijn. In de
praktijk zullen waarschijnlijk veel nuanceringen een rol spelen.Voorzitter! De heer Hofstede heeft aandacht gevraagd voor de administratieve
lastendruk. Hierop wordt ingegaan in de memorie van antwoord, evenals op de
effecten en de mogelijke werkgelegenheidswinst. De verwachting is dat vaker
zal worden gevraagd om vermindering. Dit kan inderdaad tot kosten leiden,
maar ook – en die zijn niet in geld uit te drukken – tot opbrengsten
in de zin van gemotiveerde werknemers, langere participatie van oudere werknemers
die door wat minder te werken, het langer kunnen volhouden en vermindering
van de stress die kan ontstaan door het werk of door de combinatie arbeid
en zorg. Aan de totale kosten van de administratieve lastendruk zal in de
Wet arbeid en zorg uitvoerig aandacht worden besteed. Daarvoor zijn al enkele
onderzoeken uitgezet.De heer De Vries heeft enkele vragen gesteld over problemen die werknemers
hebben met het realiseren van hun wensen binnen het criterium "zwaarwegende
bedrijfsbelangen" en over problemen die ontstaan als gevolg van wijziging
door de werkgever van de spreiding van uren. Voorzitter! Dit lijkt mij een
belangrijk punt om te betrekken bij de evaluatie van deze wet.Mijnheer de voorzitter! Volgens mij heb ik alle vragen beantwoord. Als
ik vragen heb overgeslagen, is er geen sprake van opzet maar heb ik ze even
over het hoofd gezien.De beraadslaging wordt geschorst.De voorzitter:Het is mij gebleken dat de fractie van het CDA behoefte heeft aan nader
beraad. Als gevolg daarvan wordt de behandeling van dit wetsvoorstel geschorst.Na een korte schorsing gaan wij door met de behandeling van de begroting
van het ministerie van LNV en de begroting van het Diergezondheidsfonds.De vergadering wordt enkele minuten geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-19992000-629-635.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl