ECLI:NL:RBAMS:2024:296, Rechtbank Amsterdam, 22-01-2024, AMS 22/4353
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2024-01-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Lokale heffingen. Beroep niet tijdig. Beslistermijn bij bezwaar tegen dwangsombeschikking: tot einde kalenderjaar of zes weken?

RECHTBANK AMSTERDAM
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: AMS 22/4353 
    
    
      uitspraak van de meervoudige kamer van 22 januari 2024 in de zaak tussen
    
      [eiser] , te Amsterdam, eiser
    (gemachtigde: mr. N.G.A Voorbach),
    
    
      en
    
    
    de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam, verweerder
    (gemachtigde: [heffingambtenaar] ).
    
  
  
    Procesverloop
    
    1. De heffingsambtenaar heeft op 4 april 2022 wegens het te laat beslissen op bezwaar tegen een naheffingsaanslag parkeerbelasting een dwangsom van € 637 aan eiser toegekend. Eiser heeft daartegen op 4 mei 2022 bezwaar gemaakt.
    
    2. Eiser heeft de heffingsambtenaar op 8 juli 2022 in gebreke gesteld wegens het niet tijdig beslissen op het bezwaar tegen de dwangsombeschikking, en heeft daarna op 12 september 2022 beroep ingesteld.
    
    3. De rechtbank heeft dat beroep op 26 oktober 2022 zonder zitting kennelijk nietontvankelijk verklaard, omdat de ingebrekestelling prematuur zou zijn.
    
    4. De rechtbank heeft het verzet van eiser daartegen op 9 mei 2023 gegrond verklaard, en de zaak naar een meervoudige kamer verwezen. De zaak is op 11 december 2023 op zitting behandeld. Partijen hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden.
    
  
  
    Het geschil
    
    5. Het geschil spitst zich toe op de vraag of de beslistermijn bij het bezwaar tegen de dwangsombeschikking zes weken betreft, zoals eiser betoogt, of tot het einde van het kalenderjaar, zoals verweerder stelt.
    
    6. Eiser voert aan dat de beslistermijn tot het einde van het kalenderjaar alleen geldt voor besluiten over gemeentelijke belastingen. De bepaling uit de Gemeentewet kent namelijk een limitatief karakter, zodat dwangsombeschikkingen niet binnen het bereik daarvan vallen. Uit de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 11 oktober 2023 volgt dat de bepaling grammaticaal moet worden geïnterpreteerd. Een andere opvatting zou op gespannen voet staan met het rechtszekerheidsbeginsel in fiscale wetgeving, want belastingplichtigen moeten in één oogopslag kunnen zien welke termijn van toepassing is.
    
    7. Eiser wijst er verder op dat de bijzondere beslistermijn in het leven is geroepen vanwege de piekbelasting door WOZ-beschikkingen aan het begin van het kalenderjaar. Niets wijst er volgens eiser op dat de wetgever heeft beoogd om deze beslistermijn ruimer toe te passen.
    
  
  
    Het oordeel van de rechtbank
    
    8. De rechtbank oordeelt in deze zaak alleen over het beroep van eiser tegen het niet tijdig nemen van een besluit. De heffingsambtenaar heeft nog geen beslissing genomen op het bezwaar van eiser tegen de dwangsombeschikking. Er loopt verder geen (hoger)beroepsprocedure over het onderliggende besluit (de naheffingsaanslag parkeerbelasting).
    
    
      
        Heeft eiser bezwaar gemaakt?
      
    
    
    9. De gemachtigde van de heffingsambtenaar heeft zich op de zitting op het standpunt gesteld dat er namens een ander persoon – en dus niet namens eiser – bezwaar is gemaakt. De rechtbank overweegt dat in de eerste alinea van het bezwaarschrift weliswaar “Tot mij wendde zich [naam] met het verzoek hem bij te staan in het navolgende.” staat, maar dat de naam van eiser aan het begin van de brief wel vermeld wordt, net als het kenmerk van de dwangsombeschikking waartegen het bezwaar zich richt. Bovendien is de bijgevoegde machtiging van eiser. De rechtbank vindt dat hieruit voldoende duidelijk blijkt dat de vermelding van de naam “ [naam] ” een kennelijke verschrijving is, en dat namens eiser bezwaar is gemaakt tegen de dwangsombeschikking.
    
    
      
        Welke beslistermijn is van toepassing?
      
    
    
    10. De rechtbank overweegt dat artikel 4:19 van de Awb ertoe strekt dat een bezwaar of beroep tegen de dwangsombeschikking in beginsel wordt gevoegd in de procedure met betrekking tot het onderliggende, materiële geschil. Deze bepaling dient de proceseconomie. In dit geval kan dat niet (meer), omdat de procedure over het onderliggende besluit na de bezwaarfase geëindigd is. Uit rechtspraak volgt dat ook wanneer over het onderliggende besluit zelf niet (meer) geprocedeerd wordt, de procedurele regels die van toepassing zijn op het onderliggende besluit gevolgd worden in de procedure tegen de dwangsombeschikking – in ieder geval voor zover het gaat over welke rechter bevoegd is en welke waarde per punt uit het Besluit proceskosten bestuursrecht van toepassing is. De rechtbank is van oordeel dat hier wat betreft de bezwaarbeslistermijn bij moet worden aangesloten. Dat betekent dat de beslistermijn in dit geval tot het einde van het kalenderjaar loopt, omdat dat de beslistermijn is die geldt bij een bezwaar tegen het onderliggende besluit.
    
    11. Anders dan eiser heeft aangevoerd, vindt de rechtbank deze uitkomst niet in strijd met het rechtzekerheidsbeginsel. Doordat de beslistermijn in alle gevallen die van het onderliggende besluit volgt, is juist meteen duidelijk wat die termijn is. Een uitkomst waarbij de beslistermijn zou afhangen van de vraag of over het onderliggende besluit nog geprocedeerd wordt, zou maken dat het minder duidelijk is welke termijn van toepassing is. De uitkomst dat altijd een termijn van zes weken geldt, ligt niet voor de hand omdat dit in strijd is met artikel 4:19 van de Awb, op grond waarvan bezwaren tegen een dwangsombeschikking in beginsel worden gevoegd in de procedure tegen het onderliggende besluit.
    
    12. De rechtbank overweegt verder dat de tekst van artikel 236, tweede lid, van de Gemeentewet zich niet tegen deze uitkomst verzet. Er staat namelijk niet dat de bijzondere beslistermijn zich beperkt tot besluiten over lokale heffingen. Wel staat er dat deze beslistermijn alleen voor de heffingsambtenaar (“de in artikel 231, tweede lid, onderdeel b, bedoelde gemeenteambtenaar”) geldt. Dat is ook de reden dat de uitkomst in deze zaak anders is dan de uitspraak waar eiser naar verwijst van de rechtbank Gelderland van 11 oktober 2023. Daar ging het namelijk om een besluit van de invorderingsambtenaar (de in artikel 231, tweede lid, onderdeel c, bedoelde gemeenteambtenaar), waarvoor de bijzondere beslistermijn van artikel 236, tweede lid, van de Gemeentewet niet geldt.
    
    13. Ten aanzien van de beroepsgrond dat de bijzondere beslistermijn in het leven is geroepen vanwege de piekbelasting door WOZ-beschikkingen aan het begin van het kalenderjaar, overweegt de rechtbank dat zij daarin geen aanleiding ziet om tot een ander oordeel te komen. De wetgever heeft de bijzondere beslistermijn namelijk niet expliciet beperkt tot procedures die direct verband houden met de piekbelasting. Deze beslistermijn geldt immers ook voor besluiten die geen piekbelasting kennen, bijvoorbeeld voor naheffingsaanslagen parkeerbelasting.
    
    14. De rechtbank merkt tot slot op dat – anders dan waar eiser in zijn beroepschrift van uit lijkt te gaan – er  op grond van artikel 4:17 van de Awb geen dwangsom kan worden verbeurd vanwege het niet tijdig vaststellen van een dwangsombeschikking of vanwege het niet tijdig beslissen op een bezwaar tegen een dwangsombeschikking.
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    15. De heffingsambtenaar had tot het einde van het kalenderjaar 2022 om te beslissen op het bezwaar tegen de dwangsombeschikking. De ingebrekestelling van 8 juli 2022 was dus prematuur, zodat niet is voldaan aan de voorwaarden voor het instellen van beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit. De rechtbank zal het beroep daarom nietontvankelijk verklaren.
    
    16. Eiser krijgt het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.H.M. van de Ven, voorzitter, en mr. G.W.J. Harten en mr. M.W. Speksnijder, leden, in aanwezigheid van mr. R. Camps, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 22 januari 2024.
    
    
    
      
        De rechter is buiten staat deze uitspraak te ondertekenen
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Amsterdam waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. 
    
    
      Digitaal beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Amsterdam (belastingkamer), Postbus 1312, 1000 BH Amsterdam.
    
    
    
      Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van het gerechtshof Amsterdam vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. 
    
    
  
  
     ECLI:NL:RBAMS:2022:6119.
  
  
     ECLI:NL:RBAMS:2023:2880.
  
  
     Artikel 7:10, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
  
  
     Artikel 236, tweede lid, van de Gemeentewet.
  
  
     ECLI:NL:RBGEL:2023:5572.
  
  
     Zie het arrest van de Hoge Raad van 20 december 2013, ECLI:NL:HR:2013:1797, en de uitspraak het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 13 juni 2023, ECLI:NL:GHARL:2023:4899.
  
  
     Zie de uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 13 september 2022, ECLI:NL:GHARL:2022:7916.