ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7200, Centrale Raad van Beroep, 24-09-1997, 96/7389 AOW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

96/7389 AOW                                       O.
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B. (TA) (Italië), appellant,
    
    en
    
    de Sociale Verzekeringsbank, gedaagde.
    
    
    I.ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellant is op bij beroepschrift van 27 juli 1996 aangevoerde
       gronden bij de Raad in hoger beroep gekomen van een door de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam onder dagtekening 10 mei
       1996 tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Bij schrijven van 29 september 1996 heeft appellant de gronden
       van zijn beroep aangevuld.
    
    
    
      Bij schrijven van 3 oktober 1996 heeft appellant gereageerd op het hem zijdens de Raad toegezonden proces-verbaal van de
      zitting bij de rechtbank.
    
    
    Bij schrijven van 10 oktober 1996 is namens gedaagde van verweer gediend.
    
    
      Bij schrijven van 23 oktober 1996 heeft appellant gereageerd
       op dit verweerschrift.
    
    
    Bij schrijven van 12 februari 1997 heeft appellant zijn schrijven van 23 oktober 1996 opnieuw aan de Raad toegezonden.
    
    
      Bij schrijven van 7 juli 1997 heeft appellant de gronden van
       zijn beroep nader aangevuld en enkele nadere stukken aan de
      Raad gezonden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 13 augustus
       1997. Appellant is daar - zoals aangekondigd - niet
      verschenen, terwijl gedaagde zich heeft laten
       vertegenwoordigen door mr B.T.S.J. Maarschalkerweerd, werkzaam
      bij gedaagde.
    
    
    
    II.MOTIVERING
    
    
      De Raad gaat bij de beoordeling van de zaak uit van de
      volgende feiten en omstandigheden.
    
    
    
      Bij schrijven van 30 mei 1994 heeft appellant beroep ingesteld
      bij de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam tegen de door hem
      gestelde weigering van gedaagde om hem rente te betalen over
      bepaalde, namens appellant aan gedaagde betaalde, geldbedragen
      die gedaagde volgens appellant ten onrechte onder zijn beheer
      heeft genomen en gehouden. In dit schrijven heeft appellant
      tevens aangegeven gedaagde ten minste verplicht te achten tot
      het afgeven van een voor beroep vatbare beslissing.
      Bij schrijven van 27 juli 1994 heeft deze rechtbank dit
      beroepschrift aan gedaagde gezonden met het verzoek de
      behandeling ervan als bezwaarschrift over te nemen.
      Bij schrijven van 19 augustus 1994 heeft gedaagde appellant
      niet-ontvankelijk verklaard in zijn verzoek om een voor
      beroep/bezwaar vatbare beslissing, aangezien de beslissing van
      gedaagde om aan appellant geen rentevergoeding toe te kennen,
      geen publiekrechtelijke rechtshandeling in de zin van artikel
      1:3 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) inhoudt.
      In de motivering wordt voorts gesteld dat niet de
      administratieve rechter doch de civiele rechter bevoegd is om
      over die beslissing te oordelen. Verder wordt medegedeeld dat
      appellant tegen deze beslissing schriftelijk bezwaar kan maken
      bij gedaagde.
      Bij schrijven van 29 augustus 1994 heeft appellant een
      bezwaarschrift ingediend bij gedaagde.
      Bij het bestreden besluit van 13 september 1994 heeft gedaagde
      de door appellant ingediende bezwaren ongegrond verklaard
      aangezien de beslissing om appellant geen rentevergoeding te
      verlenen, geen publiekrechtelijke rechtshandeling in de zin
      van artikel 1:3 van de Awb inhoudt, en ter zake dan ook de
      burgerlijke rechter bevoegd is te oordelen.
      Bij schrijven van 10 oktober 1994 heeft appellant tegen dit
      besluit beroep bij de rechtbank ingesteld.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard, het besluit
      van 13 september 1994 vernietigd en - na een beoordeling ten
      gronde - bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde
      besluit in stand blijven.
    
    
    
      Ter beantwoording staat allereerst de vraag of de rechtbank
      terecht heeft aangenomen dat gedaagde appellant in zijn bij
      schrijven van 29 augustus 1994 gemaakte bezwaar tegen de
      beslissing van 19 augustus 1994 had dienen te ontvangen.
    
    
    
      In de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank ter zake als
      volgt overwogen, waarbij appellant is aangeduid als eiser en
      gedaagde als verweerder:
      "Eiser heeft aan zijn verzoek om schadevergoeding ten
      grondslag gelegd het verwijt dat verweerder ten
      onrechte onder zijn beheer heeft genomen en gehouden
      een bedrag van f 41.742,-- van 28 juli 1991 tot de
      restitutie van f 7.565,-- in december 1991, en een
      bedrag van f 34.177,-- vanaf december 1991 tot de
      restitutie daarvan op 2 oktober 1992. Deze aan
      verweerder verweten gedraging is niet gebaseerd op
      enig eerder (appellabel) besluit van verweerder,
      maar betreft louter feitelijk handelen van
      verweerder.
      De Centrale Raad van Beroep (CRvB) heeft in zijn
      uitspraak van 28 juli 1994 (AB 1995/133) in een
      sociale zekerheidszaak overwogen dat, indien
      schadevergoeding wordt verzocht naar aanleiding van
      een eerder besluit, waartegen beroep kon worden
      ingesteld, de beslissing op het verzoek om
      schadevergoeding een dermate nauwe samenhang
      vertoont met dat eerder (appellabele) besluit, dat
      het als een besluit in de zin van artikel 1:3 van de
      Awb kan worden aangemerkt.
      De hiervoor bereikte vaststelling dat in het
      onderhavige geval een dergelijke samenhang met een
      eerder voor beroep vatbaar besluit ontbreekt,
      betekent naar het oordeel van de rechtbank evenwel
      niet dat eiser bestuursrechtelijke rechtsbescherming
      dient te ontberen, nu aan het verzoek om schadevergoeding
      een aan verweerder - althans aan het
      openbaar lichaam waarvan verweerder deel uitmaakt -
      toe te rekenen gedraging ten grondslag ligt, die
      heeft plaatsgevonden binnen het kader van de
      bijzondere publiekrechtelijke rechtsbetrekking
      tussen partijen, te weten de uitvoering van de AOW
      en de AWW. De rechtbank wijst in dit kader op het
      bepaalde in artikel 3 van de Wet op de Sociale
      Verzekeringsbank - oud - en artikel 28 van de
      Organisatiewet sociale verzekeringen - nieuw -.
      Daarmee is het publiekrechtelijk karakter van de
      verweten gedraging gegeven. Dit brengt mee dat dit
      verzoek om schadevergoeding moet worden aangemerkt
      als een aanvraag in de zin van artikel 1:3, derde
      lid, van de Awb, en de daarop te nemen beslissing
      als een besluit in de zin van artikel 1:3 van de Awb.
      Verweerder had derhalve op de aanvraag van eiser van
      30 mei 1994 dienen te beslissen door een zuiver
      schadebesluit te nemen. Tevens had verweerder eiser
      in zijn bezwaar tegen de beslissing van 19 augustus
      1994 dienen te ontvangen.
      Nu verweerder dat niet heeft gedaan, is het
      bestreden besluit genomen in strijd met het bepaalde
      in de afdelingen 7:1 en 7:2 van Hoofdstuk 7 van de
      Awb, en artikel 1:3 van de Awb, en kan dat besluit
      dus geen stand houden.".
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Naar het oordeel van de Raad heeft de rechtbank terecht
      vastgesteld dat in casu geen sprake is van een primaire
      beslissing omtrent vergoeding van gestelde geleden schade als
      gevolg van een (appellabel) besluit, zoals aangegeven in 's
      Raads uitspraak van 28 juli 1994, onder andere gepubliceerd in
      JB 1994, 221, RSV 1995/19 en AB 1995, 133.
      Het verzoek om schadevergoeding en de daarop genomen primaire
      beslissing tot niet-ontvankelijkheid, wat daarvan verder ook
      zij, hebben immers betrekking op gestelde renteschade die het
      gevolg is van het door gedaagde - volgens appellant ten
      onrechte - onder zijn beheer nemen en houden van bepaalde
      geldbedragen die door de belastingdienst aan gedaagde zijn
      betaald na een daartoe namens appellant gedaan verzoek.
      Gedaagde heeft bij het onder zijn beheer nemen en houden van
      deze geldbedragen aangenomen dat deze bestemd waren ter
      betaling van de premie voor een vrijwillige verzekering voor
      de Algemene Ouderdomswet en de Algemene Weduwen- en Wezenwet.
    
    
    
      De Raad neemt met de rechtbank aan dat hier sprake is van
      gestelde schade, geleden als gevolg van feitelijk handelen. De
      enkele omstandigheid dat een aan gedaagde toe te rekenen
      handelen plaatsvindt binnen het kader van een door regels van
      publiekrecht beheerste rechtsbetrekking, betekent naar het
      oordeel van de Raad nog niet dat een beslissing ter regeling
      van de gevolgen van dat handelen als een publiekrechtelijke
      rechtshandeling en dus als een besluit kan worden beschouwd.
    
    
    
      Indien de mogelijkheid van beroep, en daaraan voorafgaand
      eventueel bezwaar, ter zake van het schade veroorzakende
      handelen of nalaten zelf ontbreekt, zoals in casu, is de
      burgerlijke rechter bevoegd ten gronde over de
      schadebeslissing te oordelen.
    
    
    
      Gezien het vorenstaande had gedaagde in het bestreden besluit
      appellant in zijn bezwaren tegen de beslissing van 19 augustus
      1994 niet-ontvankelijk moeten verklaren.
      De rechtbank had op haar beurt het bestreden besluit derhalve
      niet alleen moeten vernietigen, maar ook - in plaats van de
      rechtsgevolgen ervan in stand te laten - met toepassing van
      artikel 8:72, vierde lid, van de Awb zelf in de zaak
      voorziend, appellant in zijn bezwaren tegen de beslissing van
      19 augustus 1994 niet-ontvankelijk moeten verklaren.
    
    
    
      De aangevallen uitspraak komt dan ook gedeeltelijk voor
      vernietiging in aanmerking.
      Doende hetgeen de rechtbank had behoren te doen, zal de Raad
      appellant alsnog niet-ontvankelijk verklaren in zijn bezwaren
      tegen de beslissing van 19 augustus 1994.
      Gelet op artikel 8:71 van de Awb merkt de Raad op dat
      appellant zich tot de burgerlijke rechter kan wenden ter zake
      van de de door hem gevorderde schadevergoeding.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
    III.BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover daarbij is
      bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in
      stand blijven;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Verklaart het bezwaar tegen de beslissing van 19 augustus 1994
      niet-ontvankelijk;
      Bepaalt dat gedaagde aan appellant het door hem in hoger
      beroep gestorte griffierecht ten bedrage van f 150,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.A. Hoogeveen als voorzitter en
      mr G.A.J. van den Hurk en mr L.J.A. Damen als leden, in
      tegenwoordigheid van mr R. Roeland als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 24 september 1997.
    
    
    (get.) M.A. Hoogeveen.
    
    (get.) R. Roeland.