ECLI:NL:RBDHA:2025:20201, Rechtbank Den Haag, 29-10-2025, NL25.13939
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-10-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Asielaanvraag; Libië; Beroep gegrond; Verweerder mocht vinden dat eiser geen gegronde vrees voor vervolging heeft vanwege de politieke meningen van zijn vader; Verweerder heeft de inhoud van de overgelegde oproepen van de militie onvoldoende betrokken bij de beoordeling.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL25.13939
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
  
    
      
      [eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
    (gemachtigde: mr. H. Martens),
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder
    (gemachtigde: C.J. Ohrtmann).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag. 
    
    
    
      1.1.
      Eiser heeft op 16 mei 2022 een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Verweerder heeft met het bestreden besluit van 26 februari 2025 deze aanvraag in de verlengde procedure afgewezen als ongegrond. 
      
    
    
      1.2.
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
      
    
    
      1.3.
      De rechtbank heeft het beroep op 21 augustus 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, zijn gemachtigde, G. Ahmed als tolk en de gemachtigde van verweerder. 
      
    
    
      1.4.
      De rechtbank heeft ter zitting het onderzoek geschorst teneinde verweerder in de gelegenheid te stellen om het Algemeen Ambtsbericht voor Libië van 24 juli 2025 te overleggen en toe te lichten wat de informatie daarin betekent voor het bestreden besluit. Hierna heeft eiser de gelegenheid gekregen om hierop te reageren. De partijen hebben hier gebruik van gemaakt.
      
    
    
      1.5.
      Op 1 oktober 2025 heeft de rechtbank, met instemming van de partijen, het onderzoek gesloten zonder dat een nadere zitting plaatsvindt. 
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    
    
      
        Het asielrelaas
      
    
    2. Eiser heeft de Libische nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1994. Eiser heeft verklaard dat hij in Libië gevaar loopt omdat zijn vader zich kandidaat heeft gesteld voor de parlementsverkiezingen en zich kritisch heeft uitgelaten over de huidige regering. Eiser vreest dat hij bij een terugkeer naar Libië ontvoerd zal worden om druk uit te oefenen op zijn vader. Ook vreest hij dat de Haftar-groepering hem zal vervolgen als zij weer controle over Tripoli krijgen en dat losgeldeisers hem zullen ontvoeren omdat hij uit het buitenland terugkeert.
    
    
      
        Het bestreden besluit
      
    
    3. Het asielrelaas bevat volgens verweerder de volgende asielmotieven:
    
      
        eisers identiteit, nationaliteit en herkomst (ook wel het eerste asielmotief);
      
      
        de politieke positie en meningen van eisers vader (ook wel het tweede asielmotief); 
      
      
        eisers problemen vanwege deelname aan verzetscomité (ook wel het derde asielmotief).
      
    
    
      3.1.
      Verweerder vindt de drie asielmotieven geloofwaardig. Verweerder vindt echter dat eiser bij terugkeer naar Libië geen gegronde vrees voor vervolging heeft en geen reëel risico loopt op ernstige schade als bedoeld in artikel 3 van het EVRM. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij bij terugkeer het risico loopt om ontvoerd te worden vanwege de politieke meningen van zijn vader of vanwege het feit dat hij terugkeert uit het buitenland. Ook heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat hij gegronde vrees heeft voor vervolging door de Haftar-groepering. Tot slot stelt verweerder zich op het standpunt dat er in Tripoli geen sprake is van een uitzonderlijke situatie waarbij de mate van willekeurig geweld zodanig hoog is dat een vreemdeling enkel door zijn aanwezigheid een reëel risico loopt op ernstige schade. 
      
      
        
          Wat vindt eiser in beroep?
        
      
      
      4. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit en voert – kort samengevat – het volgende aan. Eiser voert allereerst aan dat verweerder niet kan tegenwerpen dat hij in Libië geen problemen heeft gehad, nu zijn vader pas kritiek op de huidige regering ging uiten nadat hij het land had verlaten. Ook vindt eiser dat hij wel degelijk feiten of omstandigheden heeft aangedragen waaruit blijkt dat het voor hem niet veilig is om terug te keren naar Libië en hij zich bij terugkeer moet aansluiten bij een militie. Volgens eiser is het niet mogelijk om afstand te nemen van de milities. Eiser voert verder aan dat hij en zijn vader een oproep hebben ontvangen om zich te melden bij het Bataljon van de Revolutionairen van Tripoli. Eiser heeft kopieën van de oproepen overgelegd bij de aanvullende beroepsgronden. Ook zijn milities meerdere keren bij hem thuis langs geweest. Voorts voert eiser aan dat de veiligheidssituatie in Tripoli uiterst onstabiel en gevaarlijk is geworden. Tot slot heeft eiser een foto van een arrestatiebevel overgelegd, waarin hij en zijn vader valselijk worden beschuldigd van vernieling en vandalisme.  
      
      
        
          Wat is het oordeel van de rechtbank?
        
      
      
      5. De rechtbank is van oordeel dat het beroep gegrond is. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel is gekomen.
      
      
        
          Mocht verweerder vinden dat eiser bij terugkeer geen gegronde vrees voor vervolging heeft?
        
      
      6. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich op het standpunt kunnen stellen dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij een terugkeer naar Libië gegronde vrees voor vervolging heeft. De rechtbank legt hierna uit hoe zij tot deze conclusie is gekomen.
    
    
      6.1.
      Allereerst heeft verweerder mogen vinden dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij vanwege de politieke meningen van zijn vader gegronde vrees voor vervolging heeft bij een terugkeer naar Libië. Uit het Algemeen Ambtsbericht van 2023 blijkt dat het voorkomt dat familieleden van mensen met oppositionele opvattingen gevaar lopen. Verder staat in het Algemeen Ambtsbericht van 2025 vermeld dat tijdens de verslagperiode meerdere bronnen melding hebben gemaakt van de intimidatie van familieleden van journalisten en mensenrechtenactivisten en dat Libya Crime Watch in 2024 twee arrestaties van familieleden van journalisten en één arrestatie van een familielid van een mensenrechtenverdediger heeft gedocumenteerd. Verweerder heeft zich echter op het standpunt kunnen stellen dat eiser geen feiten of omstandigheden heeft aangevoerd die erop wijzen dat hij bij een terugkeer naar Libië hetzelfde zal meemaken. Verweerder heeft daarbij mogen betrekken dat eiser legaal en probleemloos het land heeft verlaten en in Libië nooit problemen heeft ondervonden vanwege de politieke meningen van zijn vader. Eiser kan worden gevolgd in zijn stelling dat zijn vader pas na zijn vertrek kritiek is gaan uiten op de regering in Tripoli. Echter, uit de verklaringen van eiser blijkt ook dat zijn vader daarvoor al kritiek uitte op parlementsleden en de Haftar-groepering. Verweerder heeft ook van belang mogen achten dat eisers vader, op een eenmalige telefonische bedreiging in 2021 na, geen problemen heeft ondervonden vanwege het feit dat hij zich verkiesbaar heeft gesteld voor de parlementsverkiezingen en zich kritisch heeft uitgelaten over parlementsleden, de Haftar-groepering en de huidige regering in Libië. In de aanvullende gronden wordt aangevoerd dat eiser en zijn vader zijn opgeroepen door het Bataljon van de Revolutionairen in Tripoli en er een arrestatiebevel tegen hen is uitgevaardigd. De rechtbank heeft deze gronden echter zo begrepen dat deze problemen niet gerelateerd zijn aan de politieke meningen van eisers vader. Eerst ter zitting heeft de gemachtigde van eiser verklaard dat de interesse van het Bataljon van de Revolutionairen mogelijk te maken kan hebben met die kritische uitlatingen van eisers vader over het regeringsbeleid. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich tegen deze achtergrond op het standpunt heeft kunnen stellen dat eiser niet middels concrete aanwijzingen aannemelijk heeft gemaakt dat de gestelde problemen verband houden met de politieke meningen van zijn vader, maar dat hij zich slechts baseert op vermoedens. Het is aan eiser om concrete aanknopingspunten naar voren te brengen waaruit blijkt dat hij persoonlijk te vrezen heeft voor vervolging. Hier is eiser, gelet op het voorgaande, niet in geslaagd.  
      
    
    
      6.2.
      Verweerder heeft zich verder op het standpunt kunnen stellen dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij een terugkeer naar Libië gegronde vrees heeft voor vervolging door de Haftar-groepering.  Daarbij heeft verweerder van belang mogen achten dat de Haftar-groepering reeds is verdreven uit Tripoli. Eisers stelling dat uit zijn familienaam kan worden afgeleid tot welke stam hij behoort en een deel van zijn stam die in Tripoli woont tegen de Haftar-groepering is, maakt voorgaande niet anders. 
      
      
        
          Heeft verweerder de kopieën van de oproepen van het Bataljon van de Revolutionairen van Tripoli voldoende betrokken bij de beoordeling?
        
        7. Uit het arrest L.H. volgt dat elk document dat de vreemdeling ter onderbouwing van zijn asielaanvraag overlegt bij de beoordeling moet worden betrokken. Het mag de vreemdeling niet worden tegengeworpen dat aan documenten geen bewijswaarde kan worden gehecht, omdat die documenten niet op echtheid kunnen worden onderzocht. De rechtbank wijst in dit verband ook naar vaste rechtspraak van de hoogste bestuursrechter.
      
      
    
    
      7.1.
      Eiser heeft in de aanvullende beroepsgronden aangevoerd dat hij en zijn vader door het Bataljon van de Revolutionairen van Tripoli zijn opgeroepen om zich bij hen te melden. Ter onderbouwing van zijn verklaring heeft eiser kopieën van de oproepen overgelegd. Desgevraagd heeft verweerder zich tijdens de zitting op het standpunt gesteld dat de kopieën van de oproepen niet alsnog aannemelijk maken dat eiser in de negatieve belangstelling staat van de gewapende militie en bij een terugkeer naar Libië een reëel risico loopt op ernstige schade, omdat kopieën een beperkte bewijswaarde hebben nu ze niet door Bureau Documenten op echtheid kunnen worden onderzocht. 
    
    
      7.2.
      Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder de kopieën van de oproepen, gelet op het arrest L.H., niet terzijde mogen schuiven met de enkele stelling dat het slechts kopieën betreft die niet op echtheid kunnen worden onderzocht. Dat kopieën een meer beperkte bewijswaarde hebben dan originele documenten is in zijn algemeenheid te volgen. Dit betekent echter niet dat aan de inhoud van deze kopieën geen enkele bewijswaarde kan toekomen. Verweerder zal de inhoud van de kopieën van de oproepen in samenhang met eisers verklaringen en wat bekend is uit openbare bronnen moeten beoordelen. Dat het om kopieën gaat, ontslaat verweerder niet van deze verplichting. 
    
    
      7.3.
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat verweerder onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de overgelegde kopieën van de oproepen van het Bataljon van de Revolutionairen van Tripoli. Niet valt in te zien dat verweerder zich op het standpunt heeft gesteld dat eiser bij een terugkeer naar Libië geen reëel risico op ernstige schade loopt, zonder de inhoud van deze kopieën bij de beoordeling te betrekken. Alleen daarom al is het beroep gegrond en komt het bestreden besluit in aanmerking voor vernietiging. De rechtbank ziet geen aanleiding om hier te beoordelen wat eiser heeft aangevoerd in het kader van het risico op ernstige schade vanwege de algemene veiligheidssituatie in Libië en in het bijzonder Tripoli, nu die situatie ten tijde van het nieuw te nemen besluit kan zijn veranderd en verweerder ex-nunc moet toetsen. 
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    8. De rechtbank komt tot de conclusie dat het beroep gegrond is. De rechtbank ziet geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten of zelf in de zaak te voorzien. De rechtbank draagt verweerder op binnen acht weken een nieuw besluit te nemen op de asielaanvraag, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak;
    
    9. De rechtbank veroordeelt verweerder in de proceskosten die eiser heeft gemaakt. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 2.721,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen op zitting, 0,5 punt voor de nadere reactie van 11 september 2025 en 0,5 punt voor de nadere reactie van 23 september 2025 met een waarde per punt van € 907,-).
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep gegrond;
      
      
        vernietigt het bestreden besluit;
      
      
        draagt verweerder op eiser binnen acht weken een nieuw besluit te nemen op de asielaanvraag, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak; 
      
      
        veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 2.721,-.
      
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Smeets, rechter, in aanwezigheid van mr. S.M.H. van der Velden, griffier.
    
    
    
      De beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Informatie over hoger beroep
      
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak op het beroep, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. 
    
    
    
    
    
  
  
     Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
  
  
     Algemeen ambtsbericht van Libië van februari 2023, p. 12.
  
  
     Algemeen ambtsbericht van Libië van juli 2025, p. 92.
  
  
     Nader gehoor van 13 augustus 2024, p. 20. 
  
  
     Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie, L.H. tegen Nederland, van 10 juni 2021, C-921/19, ECLI:EU:C:2021:478, r.o. 24.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 21 juli 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2809.