ECLI:NL:RBDHA:2023:9543, Rechtbank Den Haag, 23-06-2023, 22/3679
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-06-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Verweerder heeft een besluit last onder bestuursdwang tot afgifte van een hond opgelegd. Hier is niet aan voldaan. Er is een last onder dwangsom opgelegd. Alleen tegen de last onder dwangsom is bezwaar en beroep ingesteld. Beroep is ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: SGR 22/3679 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 juni 2023 in de zaak tussen
    
      [eiser], uit [woonplaats], eiser
    (gemachtigde: mr. P.J.W. de Water),
    
    
      en
    
    
    de burgemeester van Leiden, verweerder 
    (gemachtigden: M. Atkins en B. Vinkenvleugel) 
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 10 november 2021 heeft verweerder een last onder dwangsom niet naleving bevel afgifte hond aan eiser opgelegd. 
    
    
    
      Bij besluit van 10 mei 2022 heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 31 mei 2023 via een beeldverbinding behandeld. Eiser en zijn gemachtigde waren aanwezig. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden. Voorts was voor verweerder aanwezig [naam] (wijkagent).
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    1. In 2019 is naar aanleiding van twee bijtincidenten een kort aanlijn- en muilkorfgebod opgelegd aan de hond ([naam hond]) van eiser. Vervolgens hebben zich op 24 augustus 2020 en op 21 september 2021 nog twee bijtincidenten voorgedaan. Het laatste bijtincident had de dood van een teckel tot gevolg. Verweerder heeft op 28 september 2021 een besluit last onder bestuursdwang tot afgifte/inbeslagname van de hond opgelegd waaraan eiser voor 5 oktober 2021 moest voldoen (hierna: last onder bestuursdwang). Vervolgens is op 10 november 2021 een last onder dwangsom van € 1.000,- per dag met een maximum van € 5.000,- opgelegd voor het niet naleven van de last onder bestuursdwang. Alleen tegen dit laatste besluit heeft eiser bezwaar gemaakt. 
    
      
      Wat vindt eiser in beroep?
    
    2. Eiser geeft aan dat hij al ruim twee jaar niet meer in het bezit van de hond is. Dit betekent dat de laatste twee meldingen over de hond, van 24 augustus 2020 en 28 augustus 2021 niet aan hem kunnen worden toegeschreven. Verweerder heeft dan ook nagelaten om een zorgvuldig onderzoek te doen naar de gebeurtenissen. Verweerder heeft bijvoorbeeld geweigerd de videobeelden op te vragen bij de politie en heeft de chip van de hond niet uitgelezen. Anders dan in bezwaar is gesteld is het aan verweerder om aannemelijk te maken dat de incidenten hebben plaatsgevonden, dit is niet aan eiser. Eiser kan zich dan ook niet vinden in de redenatie dat hij zou moeten aantonen dat hij de hond niet meer in zijn bezit heeft. 
    
    
      
        Wat is het oordeel van de rechtbank? 
        
      
      
        Reikwijdte van het beroep
      
    
    3. De rechtbank merkt op dat eiser geen bezwaar heeft gemaakt tegen de last onder bestuursdwang. De inhoud van dit besluit van 28 september 2021 is dan ook onherroepelijk en staat vast. In deze procedure gaat het alleen over de vraag of verweerder een last onder dwangsom kon opleggen. 
    
    4. In artikel 5:6 van de Awb staat dat geen herstelsanctie kan worden opgelegd zolang een andere wegens dezelfde overtreding opgelegde herstelsanctie van kracht is. Aangezien de last onder bestuursdwang om de hond af te geven na 5 oktober 2021 was uitgewerkt, was verweerder op 10 oktober 2021 bevoegd tot het opleggen van een last onder dwangsom. 
    
    
      4.1.
      Aangezien het besluit van 28 september 2021 onherroepelijk is en daarmee ervan moet worden uitgegaan dat eiser op die datum in het bezit was van zijn hond, is in dit geschil aan de orde of eiser de hond op 10 oktober 2021 nog in zijn bezit heeft gehad. 
      
    
    
      4.2.
      Voor zover eiser stelt niet in staat te zijn om de hond af te geven merkt de rechtbank het volgende op. Eiser heeft op geen enkele wijze aannemelijk gemaakt dat hij op 10 oktober 2021 niet (meer) over de hond beschikte. Eiser heeft in de procedure wisselend verklaard over de hond. De ene keer is gezegd dat de hond in België is en op zitting is verklaard dat de hond dood is en dat eiser hem in een vuilstortbak heeft gegooid. Ongeacht waar de hond zich op dit moment bevindt is het volgens de rechtbank aannemelijk dat, ten tijde van het opleggen van de last onder dwangsom, de hond nog in het bezit van eiser was.  
      
    
    
      4.3.
      Voor zover het eiser niet zou kunnen worden aangerekend dat hij geen rechtsmiddel tegen de last onder bestuursdwang heeft aangewend, wordt het volgende overwogen.
      
      
        Volgens vaste rechtspraak van de hoogste bestuursrechter mag verweerder in beginsel uitgaan van de juistheid van een op ambtseed dan wel op ambtsbelofte opgemaakt proces-verbaal of bestuurlijke rapportage tenzij tegenbewijs leidt tot afwijking van dit uitgangspunt. De rechtbank ziet in deze zaak geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de bestuurlijke rapportage. Uit de bestuurlijke rapportage blijkt duidelijk dat er een bijtincident heeft plaatsgevonden op 24 augustus 2020. Eiser en zijn hond zijn herkend en eiser heeft uiteindelijk ook de kosten van de dierenarts betaald. Op 28 augustus 2021 heeft een tweede bijtincident plaatsgevonden. Bij dit incident is een hond overleden. De eigenaar van de overleden hond heeft aangifte gedaan tegen eiser. Ook is de hond van eiser door de wijkagent op camerabeelden herkend. Daarnaast zijn er in de periode 2016 tot en met 2021 meerdere meldingen gedaan door buurtbewoners over eiser en zijn hond. Alleen de stelling dat eiser al jaren niet meer in het bezit is van de hond en de hond de bijtincidenten dus niet veroorzaakt kan hebben is voor de rechtbank onvoldoende reden om aan de bevindingen uit de bestuurlijke rapportage te twijfelen.
      
      
      
        
          Conclusie
        
      
      
      
        5.	Het beroep is ongegrond. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
      
      
      
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. 
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. G.P. Kleijn, rechter, in aanwezigheid van mr. M.H.T. van Bruggen, griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 23 juni 2023. 
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Bent u het niet eens met deze uitspraak?
    Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een hogerberoepschrift. U moet dit hogerberoepschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.
    
  
  
     Artikel 2:59 lid 1 Apv 
  
  
     Artikel 172 lid 3 Gemeentewet.