ECLI:NL:RBNHO:2020:910, Rechtbank Noord-Holland, 04-02-2020, AWB - 18 _ 3085
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2020-02-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: De door eiser verstrekte leningen behoren niet tot zijn (verplicht) ondernemingsvermogen omdat ze niet zijn verstrekt binnen het kader van de normale uitoefening van de onderneming. De geldverstrekkingen zijn ook niet te beschouwen als de eerste handelingen in het kader van een nieuwe onderneming.

Rechtbank noord-holland
    
    
      Zittingsplaats Haarlem
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummers: HAA 18/3085 en HAA 18/3086 
    
    
    uitspraak van de meervoudige kamer van 4 februari 2020 in de zaken tussen
    
    
      [X] , wonende te [Z] , eiser
    (gemachtigde: mr. C.CH. van der Kolk),
    
    
      en
    
    
    de inspecteur van de Belastingdienst, verweerder.
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      
        HAA 18/3085
      
      Verweerder heeft aan eiser voor het jaar 2014 een aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (hierna: IB/PVV) opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 101.886. Bij gelijktijdig gegeven beschikking is belastingrente in rekening gebracht ten bedrage van € 1.864.
    
    
    
      Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar de aanslag en de beschikking belastingrente gehandhaafd. 
    
    
    
      Eiser heeft daartegen beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Eiser heeft, na daartoe door de rechtbank in de gelegenheid te zijn gesteld, schriftelijk gerepliceerd, waarna verweerder schriftelijk heeft gedupliceerd.
    
    
    
      
        HAA 18/3086
      
      Verweerder heeft aan eiser voor het jaar 2011 een navorderingsaanslag IB/PVV opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 109.751 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 3.051. Bij gelijktijdig gegeven beschikking is heffingsrente in rekening gebracht ten bedrage van € 5.666.
    
    
    
      Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar de navorderingsaanslag en de beschikking heffingsrente gehandhaafd. 
    
    
    
      Eiser heeft daartegen beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Eiser heeft, na daartoe door de rechtbank in de gelegenheid te zijn gesteld, schriftelijk gerepliceerd, waarna verweerder schriftelijk heeft gedupliceerd.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 1 oktober 2019 te Haarlem. Ter zitting zijn beiden zaken, evenals de zaak van mevrouw [A] (HAA 18/3087) betreffende de aan haar opgelegde navorderingsaanslag IB/PVV over het jaar 2011, gelijktijdig behandeld.
    
    
    
      Namens eiser zijn verschenen zijn gemachtigde en mr. J.Y. van der Krieke, kantoorgenoot van de gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. F.C. van der Lee en mr. F.E.T. Nijssen.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Feiten
      
    
    1. Eiser en zijn echtgenote, mevrouw [A] (hierna: de echtgenote), zijn vennoten in de vennootschap onder firma [B] (hierna: de Vof). Het belang van eiser in de Vof bedraagt 65% en het belang van de echtgenote in de Vof bedraagt 35%. 
    
    2. De Vof hield zich bezig met grondverzet en (agrarische) loonwerkzaamheden. Vanaf omstreeks 2009/2010 bestaan de werkzaamheden van de Vof vooral uit de bestrijding van stof die ontstaat door het storten van losse steenkolen in het havengebied van Amsterdam. De Vof gebruikte hiervoor tractors met een daaraan gekoppelde sproeiwagen.  
    
    3. In 2010 raakte eiser in gesprek met de heren [C] en [D] van [E] V.O.F. (hierna: [E] ). [E] had in het verleden een zakelijke relatie met de vader van eiser waarbij over en weer goederen en/of diensten werden geleverd. [E] was op zoek naar financiële middelen om haar activiteiten voort te zetten die vanwege de bankencrisis in 2008 zijn ingezakt danwel om haar activiteiten om te vormen naar andersoortige werkzaamheden. [E] zag nieuwe mogelijkheden op het gebied van LED-verlichting.
    
    4. Tot de gedingstukken behoort een verslag van een tussen eiser, namens de Vof, en de heren [C & D] , namens [E] , op 27 april 2010 gehouden bespreking. In het verslag is, voor zover van belang, het volgende vermeld:
    
    
      “Om elkaar beter te leren kennen vertelt [eiser] over zijn bedrijf [de Vof], zijn activiteiten nu (stofbestrijding bij de kolenoverslag terminals in de haven van Amsterdam), en in het  verleden en over zijn toekomstverwachtingen. 
    
    
    
      (…)
    
    
    
      Gezien hun beider ervaring op het gebied van metaalbewerking (zij onderhouden hun trekkers en ander materiaal zelf) verwacht [eiser] dat hij bij [E] zeer nuttig kan zijn. 
    
    
    
      (…)
    
    
    
      
        [C] ( [C] ) vertelt over de geschiedenis van [E] (…). 
      (…)
      Tegenwoordig levert [E] aan vooraanstaande verlichtingsbedrijven, (…). 
      (…)
    
    
    
      Als gevolg van de bankencrisis in 2008 is de bouwmarkt ingestort. [E] ondervindt daarvan de gevolgen en heeft, ondanks alle inspanningen, haar omzet zien halveren.
    
    
    
      Echter de algemene verwachting is, dat de weg omhoog is ingezet en de groei zal doorzetten.
    
    
    
      
        [E] zal echter niet enkel op eigen kracht de technische ontwikkelingen, met name van Led, en de daarmee samenhangende aanpassingen in de productie, kunnen financieren.
    
    
    
      (…)
    
    
    
      [Eiser] merkt op, dat hij over expertise beschikt om machines te moderniseren en te optimaliseren. 
    
    
    
      [Eiser] ziet goede mogelijkheden. Er zal een intentieverklaring tot samenwerking worden opgesteld. Experts zullen zich gaan buigen over de nadere uitwerking van de plannen, zodat, zodra [E] weer winstgevend is, de samenwerking geformaliseerd wordt en de lening(en) omgezet kunnen worden in bedrijfskapitaal. In ieder geval wordt afgesproken, dat zodra mogelijk, [eiser] zal meedelen in het resultaat.
    
    
    
      Tenslotte spreken we af om elkaar te tutoyeren.”
    
    
    5. Op 4 mei 2010 sluiten eiser, namens de Vof, en de heren [C & D] , namens [E] , een leningsovereenkomst. In de leningsovereenkomst is, voor zover hier van belang, het volgende opgenomen:
    
    
      “De ondergetekenden
    
    
    
      1) [ [E] ]
    
    
    
      Hierna te noemen de schuldenaar,
    
    
    
      en
    
    
    
      2) [de Vof]
    
    
    
      Hierna te noemen de schuldeiser,
    
    
    
      verklaren te zijn overeengekomen als volgt:
    
    
  
  
    Artikel 1
    De schuldeiser heeft op 4 mei 2010 ter leen verstrekt aan de schuldenaar gelijk de schuldenaar ter leen heeft ontvangen van de schuldeiser de som van € 150.000,- (…).
    
  
  
    Artikel 2
    
      De schuldenaar is verplicht over de geleende hoofdsom casu quo over het telkens resterende gedeelte van de hoofdsom, een rente te betalen gerekend tegen 4% per jaar.
      De rentetermijnen vervallen jaarlijks per 31 december, zulks voor de eerste keer op 31 december 2010. Voor 2011 worden nieuwe rentetermijnen vastgesteld.
    
    
  
  
    Artikel 3
    De schuldenaar is verplicht jaarlijks vanaf 2013 tegelijk met de rentebetaling op de hoofdsom een bedrag van € 50.000,- af te lossen. Deze aflossing vindt voor het eerst plaats op 31 december 2013.
    
    
      De schuldenaar is te allen tijde bevoegd vervroegd af te lossen, mits deze extra aflossingen geschieden in ronde bedragen van € 25.000,- of veelvouden daarvan, zulks bij voorkeur op de rentevervaldag.
    
    
  
  
    Artikel 4
    Als de schuldenaar stipt aan zijn verplichtingen tot betaling van rente van aflossing op de verschijndag voldoet, zal de (restant)hoofdsom in haar geheel niet opeisbaar zijn.
    
    
      Als de schuldenaar de rente en/of aflossing niet betaalt op tijd en wijze als in deze akte vermeld staat of ingeval de schuldenaar failliet wordt verklaard, surseance van betaling aanvraagt, boedelafstand doet, onder curatele of onder bewind wordt gesteld of zijn roerende of onroerende zaken in beslag worden genomen, is de schuldeiser gerechtigd de hoofdsom casu quo de restant hoofdsom met rente op te eisen bij een eenvoudig bevel tot betaling zonder ingebrekestelling of andere formaliteit.”
    
    
    6. Op 4 mei 2010 heeft de Vof een bedrag van € 150.000 overgemaakt naar [E] .
    
    7. Tot de gedingstukken behoort een fax van 5 oktober 2010, met een handgeschreven tekst. De tekst van de fax vermeldt, voor zover van belang, het volgende:
    
    
      “V.O.F. [E]
    
    
    
      (…)
      Toestand niet best
      [de Vof] zit erin voor 150.000 Euro
    
    
    
      Plan van aanpak:
      [de Vof] stort nog voor 10-10-2010 100.000 Euro
      Stort eerste week 2011 50.000 Euro
      Stort 1 april 2011 50.000 Euro
    
    
    
      Bedrijf is voor 51% van [de Vof]
      Bedrijf is voor 49% van [ [E] ]
    
    
    
      Per 14 dagen vergaderen op kantoor
    
    
    
      Rentevergoeding 5% ook die van eerste lening
    
    
    
      Betaling per kwartaal eerste op 30-12-2010
      Bedrijf weer op de rit zetten
    
    
    
      (…)
    
    
    
      Ik leg dit voor aan de boekhouder
    
    
    
      Vriendelijke groet [B] ”
    
    
    8. Op 10 oktober 2010 en op 11 oktober 2010 heeft de Vof in totaal € 100.000 (twee keer € 50.000) overgemaakt naar [E] .
    
    9. Op 11 oktober 2010 is een nieuwe leningsovereenkomst gesloten tussen de Vof en [E] . In de leningsovereenkomst is, voor zover hier van belang, het volgende opgenomen:
    
    
      “De ondergetekenden
    
    
    
      1) [ [E] ]
    
    
    
      Hierna te noemen de schuldenaar,
    
    
    
      en
    
    
    
      2) [de Vof]
    
    
    
      Hierna te noemen de schuldeiser,
    
    
    
      verklaren te zijn overeengekomen als volgt:
    
    
  
  
    Artikel 1
    De schuldeiser heeft op 4 mei 2010 ter leen verstrekt aan de schuldenaar gelijk de schuldenaar ter leen heeft ontvangen van de schuldeiser de som van € 150.000,- (…).
    
    
      De schuldeiser heeft op 11 oktober 2010 ter leen verstrekt aan de schuldenaar gelijk de schuldenaar ter leen heeft ontvangen van de schuldeiser de som van € 100.000,- (…). In totaal is dus € 250.000,- (…) geleend.
    
    
  
  
    Artikel 2
    De schuldenaar is verplicht over de geleende hoofdsom casu quo over het telkens resterende gedeelte van de hoofdsom, een rente te betalen gerekend tegen 5% per jaar vanaf 11 oktober 2010. De rentetermijnen vervallen per kwartaal, zulks voor de eerste keer op 31 december 2010. 
    
  
  
    Artikel 3
    De schuldenaar is verplicht jaarlijks vanaf 2013 tegelijk met de rentebetaling op de hoofdsom een bedrag van € 50.000,- af te lossen. Deze aflossing vindt voor het eerst plaats op 31 december 2013.
    
    
      De schuldenaar is te allen tijde bevoegd vervroegd af te lossen, mits deze extra aflossingen geschieden in ronde bedragen van € 25.000,- of veelvouden daarvan, zulks bij voorkeur op de rentevervaldag.
      
        Artikel 4
      
      Als de schuldenaar stipt aan zijn verplichtingen tot betaling van rente van aflossing op de verschijndag voldoet, zal de (restant)hoofdsom in haar geheel niet opeisbaar zijn.
    
    
    
      Als de schuldenaar de rente en/of aflossing niet betaalt op tijd en wijze als in deze akte vermeld staat of ingeval de schuldenaar failliet wordt verklaard, surseance van betaling aanvraagt, boedelafstand doet, onder curatele of onder bewind wordt gesteld of zijn roerende of onroerende zaken in beslag worden genomen, is de schuldeiser gerechtigd de hoofdsom casu quo de restant hoofdsom met rente op te eisen bij een eenvoudig bevel tot betaling zonder ingebrekestelling of andere formaliteit.”
    
    
    10. Eiser en de heren [C & D] hebben op 14 oktober 2010 een intentieverklaring getekend, waarin, voor zover van belang, is opgenomen:
    
    
      “[Eiser] stelt aan [ [E] ] een bedrag ter beschikking van Euro. 350.000, zegge driehonderdvijftigduizend euro. (rest nog ter beschikking te stellen Euro 50.000 in de eerste week januari – en Euro 50.000 in de 1e week van april 2011)
    
    
    
      [Eiser] ontvangt hierover een rentevergoeding van 5% jaars, per kwartaal uit te betalen, voor het eerst op 31 december 2010.
    
    
    
      [Eiser] zal tevens meedelen in het netto resultaat.
    
    
    
      De juridische vorm en nadere details van deze samenwerking zullen nog nader uitgewerkt worden.
    
    
    
      [ [E] ] verplicht zich maandelijks verslag te doen aan [eiser] over de gang van zaken.
    
    
    
      [Eiser] of zijn gemachtigde heeft ten alle tijden inzicht in de financiële administratie van [ [E] ].”
    
    
    11. Bij vonnis van 9 juli 2013 van de onderhavige rechtbank is [E] in staat van faillissement verklaard. Advocaat mr. [F] is aangesteld tot curator. 
    
    12. Eiser heeft op 8 augustus 2013 per aangetekende brief de heer [F] op de hoogte gesteld van de verstrekte lening aan [E] van in totaal € 250.000. Het totaalbedrag van de vordering op [E] heeft eiser vastgesteld op € 253.750 (€ 250.000 plus € 3.750 rente (6% 2e kwartaal 2013)).
    
    13. Per e-mail van 22 november 2016 heeft de curator (de boekhouder van) de Vof laten weten dat het faillissement van [E] op 20 oktober 2015 is opgeheven wegens gebrek aan baten en dat geen uitkering aan concurrente crediteuren mogelijk was.
    
    14. Het eigen vermogen, het saldo van de schulden en het resultaat van [E] over de jaren 2008 tot en met 2011 zijn als volgt:
    
    
    
    
    
      
        
        
        
        
        
          
            
              
                Jaar
              
            
            
              
                Eigen vermogen
              
            
            
              
                Schulden (vanaf 2010 incl. lening van de Vof)
              
            
            
              
                Resultaat
              
            
          
          
            
              2008
            
            
              € -250.175
            
            
              €    871.171
            
            
              €  198.730
            
          
          
            
              2009
            
            
              € -455.193
            
            
              € 1.008.372
            
            
              €   -50.844
            
          
          
            
              2010
            
            
              € -806.488
            
            
              € 1.210.645
            
            
              € -236.990
            
          
          
            
              2011
            
            
              € -833.207
            
            
              € 1.271.557
            
            
              €    41.019
            
          
        
      
    
    
    
      
        [E] heeft de leningen van de Vof op de balans staan als vreemd vermogen.
    
    
    
      
        HAA 18/3085 (aanslag IB/PVV 2014)
      
    
    15. Eiser heeft op 19 juni 2015 voor het jaar 2014 aangifte IB/PVV gedaan naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 59.961. 
    
    16. Naar aanleiding  van de gevoerde correspondentie die is gevolgd op het door verweerder gestuurde verzoek om informatie (zie hierna onder 19 en 20), heeft verweerder per brief van 9 juni 2017 aangekondigd af te zullen wijken van de aangifte. In de brief is vermeld dat verweerder het in de aangifte aangegeven bedrag van € -75.000 als buitengewoon resultaat ten aanzien van de afwaardering van een lening aan [E] zal corrigeren. Het totaalbedrag van de afwijking bedraagt € 41.925 en is als volgt opgebouwd:
    
    
      Winst uit onderneming: afwaardering geldlening		€ +48.750 (zijnde 65% van € 75.000)
      Winst uit onderneming: MKB-winstvrijstelling		€    -6.825 +
      							€ +41.925
    
    
    17. Met dagtekening 29 juni 2017 is de aanslag IB/PVV 2014 opgelegd.
    
    
      
        HAA 18/3086 (navorderingsaanslag IB/PVV 2011)
      
    
    18. Eiser heeft op 31 juli 2012 voor het jaar 2011 aangifte IB/PVV gedaan naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 58.943 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 3.051. Conform de ingediende aangifte is met dagtekening 5 juli 2013 een aanslag IB/PVV 2011 opgelegd aan eiser.
    
    19. Tijdens de aanslagregeling over het jaar 2014 heeft verweerder eiser een verzoek om informatie gestuurd met betrekking tot het voor dat jaar aangegeven inkomen uit werk en woning. Verweerder heeft vragen gesteld over het in de aangifte aangegeven buitengewoon resultaat van € -75.000 en de aangegeven liquide middelen ten bedrage van € 149.060.
    
    20. In verband met de naar aanleiding daarvan gevoerde correspondentie heeft verweerder met dagtekening 19 december 2017 aan eiser aangekondigd dat hij zich ter behoud van rechten genoodzaakt acht de onderhavige navorderingsaanslag op te leggen. De brief vermeldt dat de navorderingsaanslag het gevolg is van de lopende discussie over de etikettering van de verstrekte leningen aan [E] en ziet op de correctie van de in 2011 genomen afwaardering van de vordering op [E] in het resultaat van de Vof. 
    
    21. Met dagtekening 20 januari 2018 is de navorderingsaanslag IB/PVV 2011 opgelegd.
    
    22. Eiser heeft zowel tegen de aanslag als tegen de navorderingsaanslag bezwaar gemaakt en verzocht deze gelijktijdig te behandelen. 
    23. Op 26 maart 2018 heeft in beide zaken een hoorgesprek plaatsgevonden. 
    
    24. Met dagtekening 8 juni 2018 heeft verweerder uitspraken op bezwaar gedaan waarbij de bezwaren van eiser ongegrond zijn verklaard.
    
  
  
    Geschil 25. In geschil is of de vorderingen van de Vof op [E] tot het ondernemingsvermogen van eiser behoren, hetgeen eiser stelt en verweerder betwist. 
    
    26. Eiser stelt primair dat de geldverstrekkingen zijn ontstaan binnen het kader van de normale bedrijfsuitoefening van de Vof. Het daaruit voortvloeiende verlies is daarom aftrekbaar. Subsidiair stelt eiser dat, indien de rechtbank van mening is dat de geldverstrekkingen niet hebben plaatsgevonden in het kader van de normale bedrijfsuitoefening van de Vof, de geldverstrekkingen zijn te beschouwen als de eerste handelingen in het kader van een nieuwe onderneming, namelijk de samenwerking tussen eiser, zijn echtgenote en [E] . Ook dan is het verlies aftrekbaar. Eiser concludeert tot gegrondverklaring van de beroepen, vernietiging van de uitspraken op bezwaar, vernietiging van de navorderingsaanslag IB/PVV 2011 en vermindering van de aanslag IB/PVV 2014. 
    
    27. Verweerder stelt primair dat de leningen ten onrechte zijn geëtiketteerd als ondernemingsvermogen. Eiser heeft bij de etikettering de grenzen der redelijkheid overschreden en de leningen behoren verplicht tot het privévermogen van eiser. Het uit de verstrekte leningen voortvloeiende verlies is dan ook niet aftrekbaar van het resultaat uit onderneming, aldus verweerder. Indien de rechtbank tot het oordeel komt dat de leningen niet verstrekt zijn binnen het kader van de normale uitoefening van de onderneming van de Vof en de rechtbank niet vindt dat ten aanzien van de eerste lening (€ 150.000) sprake is van een risicovolle lening, dan stelt verweerder zich subsidiair op het standpunt dat de tweede lening (€ 100.000) in ieder geval als risicovol is aan te merken en daarmee niet tot het ondernemingsvermogen kan behoren. Het aandeel (65%) van eiser in de eerste lening zou in dat geval wel ten laste van het resultaat afgewaardeerd kunnen worden maar het aandeel van eiser in de tweede lening niet, aldus verweerder. Verweerder concludeert primair tot ongegrondverklaring van beide beroepen en subsidiair tot ongegrondverklaring van het beroep met zaaknummer HAA 18/3085 (aanslag IB/PVV 2014) en gegrondverklaring van het beroep met zaaknummer HAA 18/3086 (navorderingsaanslag IB/PVV 2011) en vernietiging van de navorderingsaanslag.
    
    28. Voor het overige verwijst de rechtbank naar de gedingstukken.
    
    
      
        Beoordeling van het geschil
      
    
    29. Bij de beoordeling van het geschil moet vooropgesteld worden dat in het algemeen het al dan niet behoren van enig vermogensbestanddeel tot het vermogen van een onderneming afhankelijk is van de wil van de belastingplichtige en dat hij daarbij vrij is mits hij niet de grenzen van de redelijkheid overschrijdt (vgl. Hoge Raad 1 februari 1995, ECLI:NL:HR:1995:AA3038). Voor het antwoord op de vraag of een door een ondernemer verstrekte lening al dan niet tot diens ondernemingsvermogen gaat behoren, is beslissend of hij die lening al dan niet heeft verstrekt binnen het kader van de normale uitoefening van zijn onderneming (vgl. Hoge Raad 1 maart 1978, ECLI:NL:HR:1978:AX2963). Binnen bedoeld kader valt niet de verstrekking van een lening uit liquide middelen van de onderneming voor doeleinden welke aan de onderneming vreemd zijn, tenzij sprake is van de belegging van tijdelijk overtollige liquide middelen op een zodanige wijze dat redelijkerwijze moet worden aangenomen dat de aldus belegde middelen tijdig weer in de onderneming beschikbaar zullen zijn (vgl. Hoge Raad 3 april 1985, ECLI:NL:HR:1985:AW8306). Hiervan is geen sprake in geval van risicovolle beleggingen. De aan dergelijke beleggingen verbonden risico’s zijn een gevolg van een buiten de ondernemingssfeer gelegen keuze. Daarom mogen de resultaten uit dergelijke beleggingen niet aan de onderneming worden toegerekend (vgl. Hoge Raad 23 november 2012, ECLI:NL:HR:2012:BY3899).
    
    30. Eiser betoogt dat sprake is van (verplicht) ondernemingsvermogen omdat hij de leningen heeft verstrekt binnen het kader van de normale uitoefening van zijn onderneming. Ter onderbouwing heeft eiser aangevoerd dat in 2010 de werkzaamheden in het havengebied van Amsterdam dreigden weg te vallen en dat er toen gezocht is naar vervangende activiteiten en daarmee nieuwe omzet en winst voor de Vof. Dit resulteerde in de samenwerking met [E] , waarbij naast een inbreng van kapitaal, ombouw van de bestaande productielijn van [E] zou plaatsvinden, zodanig dat deze geschikt werd voor LED-toepassingen, alsmede de productie van sproeiwagens. De kapitaalinbreng in combinatie met de te verrichten werkzaamheden pasten bij de activiteiten die de Vof in de eerdere jaren steeds had verricht en de kapitaalverstrekkingen zijn derhalve ontstaan binnen het kader van de normale uitoefening van de onderneming, aldus eiser. Eiser stelt dat van overschrijding van de grenzen van de redelijkheid derhalve geen sprake is zodat het uit de afwaardering van de leningen voortvloeiende verlies dan ook aftrekbaar is. Verweerder heeft het standpunt van eiser gemotiveerd weersproken.
    
    31. De rechtbank stelt vast dat de Vof, zoals uit de feiten volgt, zich bezig hield met grondverzet en (agrarische) loonwerkzaamheden en dat de werkzaamheden van de Vof vanaf omstreeks 2009/2010 vooral bestonden uit de bestrijding van stof die ontstond door het storten van losse steenkolen in het havengebied van Amsterdam. Eiser heeft niet kunnen aangeven dat er meerdere leningen als hier aan de orde, zijn verstrekt binnen het kader van de Vof. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat het verstrekken van geldleningen, in eerste instantie althans, niet binnen het kader van de normale uitoefening van de onderneming valt. De rechtbank is daarnaast van oordeel dat ook het verstrekken van de geldleningen specifiek aan [E] , niet valt binnen het kader van de normale uitoefening van de onderneming. Daartoe overweegt de rechtbank dat de leningen zijn verstrekt aan een onderneming in een voor de Vof vreemde branche. Immers, [E] hield zich blijkens het uittreksel van de Kamer van Koophandel bezig met het vervaardigen van elektrische lampen en verlichtingsapparaten en het vervaardigen, im- en export van, groothandel in verlichtingsarmaturen en aanverwante artikelen. Dat [E] reeds in 2009 ten behoeve van de door eiser te ontwikkelen sproei-installaties de benodigde technische tekening heeft opgesteld, is door eiser onvoldoende aannemelijk gemaakt. Gelet hierop faalt het primair door eiser ingenomen standpunt.
    
    32. De rechtbank volgt eiser evenmin in zijn subsidiaire standpunt. Op grond van de feiten heeft tussen de Vof en [E] een verkennend gesprek plaatsgevonden op 27 april 2010. Daarin zijn onder meer de mogelijkheden besproken en hebben de Vof en [E] afgesproken dat er een intentieverklaring tot samenwerking zal worden opgesteld. Ook is afgesproken dat experts zich zullen gaan buigen over de nadere uitwerking van de plannen en dat, zodra [E] weer winstgevend zou zijn, de samenwerking geformaliseerd zou worden en de leningen konden worden omgezet in bedrijfskapitaal. Tot slot is afgesproken dat zodra dat mogelijk is, eiser zal meedelen in het resultaat. De Vof heeft vervolgens op 4 mei 2010, 10 oktober 2010 en 11 oktober 2010 in totaal € 250.000 aan [E] overgemaakt, waaraan de leningsovereenkomsten van 4 mei 2010 en 11 oktober 2010 ten grondslag liggen. De intentieverklaring waarover gesproken is tijdens het gesprek op 27 april 2010, is opgesteld en getekend op 14 oktober 2010. Daarin is onder andere opgenomen dat de juridische vorm en de nadere details van de samenwerking nog nader uitgewerkt zullen worden. Vervolgens is [E] op 9 juli 2013 in staat van faillissement verklaard en heeft eiser zich op 8 augustus 2013 als schuldeiser (voor een bedrag van in totaal € 253.750) gemeld bij de curator. 
    
    33. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat, anders dan eiser stelt, de geldverstrekkingen niet zijn te beschouwen als de eerste handelingen in het kader van een nieuwe onderneming. De Vof en [E] hadden weliswaar ideeën om samen te gaan werken, maar daarbij is het gebleven, van een uitwerking van die ideeën, zowel wat betreft de wens om samen te gaan werken als de wens om een samen een nieuwe onderneming op te richten (met daarbij de juridische vorm), is de rechtbank niet gebleken. Ook dat er gezamenlijke activiteiten hebben plaatsgevonden is niet aannemelijk geworden. Dat er een intentieverklaring is opgesteld en getekend doet daaraan niet af omdat ook hetgeen daarin is opgenomen niet tot enige uitwerking heeft geleid. Daarnaast neemt de rechtbank bij haar oordeel in aanmerking dat door de Vof geen risico is gelopen. Immers, tussen de Vof en [E] is afgesproken dat de samenwerking pas zou worden geformaliseerd indien [E] weer winstgevend zou zijn. Dit feit laat geen andere gevolgtrekking toe dan dat eiser slechts de bedoeling heeft gehad tot samenwerking, door het uiten van zijn wil daartoe op een toekomstig tijdstip een onderneming op te starten in samenwerking met [E] en heeft eiser niet de bedoeling gehad zich hiertoe (direct) te verplichten (vgl. Hoge Raad 18 oktober 2002, ECLI:NL:HR:2002:AE8969). Nu is vast komen te staan dat [E] na 2010 niet meer winstgevend is geworden en zelfs failliet is gegaan, is bovendien de voorwaarde voor het formaliseren van de samenwerking niet vervuld. Dat de Vof geen risico heeft gelopen volgt ook uit de omstandigheid dat, naar tussen partijen niet in geschil is, civielrechtelijke leningen en derhalve geen kapitaal door de Vof aan [E] zijn verstrekt. Kortom, eiser heeft, gelet op het voorgaande en hetgeen door verweerder is gesteld, onvoldoende feiten en omstandigheden aannemelijk gemaakt waaruit volgt dat sprake is van handelingen in het kader van een nieuwe onderneming. 
    
    34. Gelet op het vorenoverwogene dienen de beroepen ongegrond te worden verklaard.
    
    
      
        Proceskosten
      
    
    35. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.A. Fase, voorzitter, en mr. B. van Walderveen en 
      mr. R. van Scharrenburg, leden, in aanwezigheid van mr. R.A. Brits, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 4 februari 2020.
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						voorzitter
    
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij het gerechtshof Amsterdam (belastingkamer), Postbus 1312, 
      1000 BH Amsterdam.
    
    
    
      Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:
    
    1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.
    2. het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:
    a. 	de naam en het adres van de indiener;
    b. 	een dagtekening;
    c. 	een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;
    d. 	de gronden van het hoger beroep.