ECLI:NL:RBMNE:2025:6729, Rechtbank Midden-Nederland, 10-12-2025, 11839275 UC EXPL 25-6695
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2025-12-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Consumentenrecht, ambtshalve toetsing in verstek. Gedaagde partij heeft 'treintje gereden' bij het verlaten van parkeerfaciliteit van eiseres. Relevante bedingen in de algemene voorwaarden parkeren versie 2.2025 niet onredelijk bezwarend. De vordering wordt toegewezen.

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
    Civiel recht
    kantonrechter
    
    
      locatie Utrecht
    
    
    
      zaaknummer: 11839275 UC EXPL 25-6695
    
    
    
      
        Verstekvonnis d.d. 10 december 2025
      
    
    
    
      inzake
    
    
    
      
        [eiseres] B.V.,
      statutair gevestigd te [vestigingsplaats] ,
      gemachtigde: mr. C.F.P.M. Spreksel, 
      eisende partij,
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        [gedaagde] ,
      wonende in de gemeente [gemeente] ,
      gedaagde partij,
      niet verschenen.
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      1.1.
      
        De eisende partij heeft een dagvaarding uitgebracht. Zij heeft gevorderd dat 
        de gedaagde partij wordt veroordeeld om een bedrag aan haar te betalen, vermeerderd met rente en een vergoeding voor gemaakte kosten, zoals in de dagvaarding is omschreven. 
      
      
    
    
      1.2.
      
        De gedaagde partij heeft daar niet (op tijd) op gereageerd en niet gevraagd om op 
        een later moment te mogen reageren. Daarom heeft de kantonrechter verstek verleend tegen 
        de gedaagde partij. 
      
      
    
    
      1.3.
      Daarop volgt nu dit vonnis.
      
    
  
  
    
      2De kern van de zaak
    
    
      2.1.
      
        De gedaagde partij (of een derde, die gebruik heeft gemaakt van een voertuig dat is geregistreerd op naam van de gedaagde partij, die hierna kortweg wordt aangeduid als 
        de gedaagde partij) heeft gebruikgemaakt van een door [eiseres] geëxploiteerde parkeeraccommodatie. De gedaagde partij heeft de parkeeraccommodatie na gebruik echter verlaten zonder te betalen, door direct achter een voorganger onder of langs de slagboom te rijden (‘treintje te rijden’). De kantonrechter oordeelt dat de gedaagde partij alsnog moet betalen voor het gebruik van de parkeeraccommodatie en daarbovenop ook nog 
        een schadevergoeding, rente en een vergoeding voor gemaakte kosten verschuldigd is.
      
      
    
  
  
    
      3De beoordeling
    
    
      3.1.
      
        De vordering is gebaseerd op een overeenkomst tussen [eiseres] (een professionele partij, handelend in de uitoefening van haar beroep of bedrijf) en de gedaagde partij 
        (een consument). Op zo’n overeenkomst zijn consumentenbeschermende bepalingen van toepassing. 
      
      
    
    
      3.2.
      Sommige consumentenbeschermende bepalingen worden zo belangrijk gevonden dat de kantonrechter ambtshalve (dat wil zeggen uit zichzelf, ook zonder dat de gedaagde partij daar om vraagt) moet beoordelen of die zijn nageleefd. In de regel gaat het er daarbij om of bij het sluiten van de overeenkomst essentiële informatie aan de gedaagde partij is verstrekt en of in de gehanteerde algemene voorwaarden bepalingen (‘bedingen’) zijn opgenomen die onredelijk bezwarend zijn voor de gedaagde partij. De kantonrechter kan zich daarbij beperken tot die bedingen die verband houden met de ingestelde vordering. 
      
    
    
      3.3.
      
        In deze procedure is de overeenkomst tot stand gekomen doordat het voertuig van 
        de gedaagde partij met een voertuig de slagboom bij de ingang van de parkeeraccommodatie is gepasseerd. Uit artikel 6:230h lid 2 onder l van het Burgerlijk Wetboek (BW) blijkt dat op een overeenkomst die op een dergelijke geautomatiseerde manier tot stand komt geen specifieke consumentenbeschermende informatieplichten van toepassing zijn 
        (waarvan de naleving ambtshalve door de kantonrechter zou moeten worden getoetst).
      
      
    
    
      3.4.
      
        Op de overeenkomst zijn wel algemene voorwaarden van toepassing, namelijk 
        de door [eiseres] gebruikte Algemene Voorwaarden Parkeren, versie 2.2025. [eiseres] heeft 
        de gedaagde partij daarover geïnformeerd door bij de ingang van de parkeeraccommodatie een informatiebord te plaatsen, waarop zij niet alleen de geldende tarieven heeft vermeld, maar ook een verwijzing naar deze algemene voorwaarden. Overigens heeft [eiseres] op dit bord vermeld dat een ‘tarief verloren kaart’ en aanvullende schadevergoeding is verschuldigd als niet voor het gebruik van de parkeeraccommodatie wordt betaald. 
        Dat is in de algemene voorwaarden nader uitgewerkt.
      
      
    
    
      3.5.
      De kantonrechter moet als gezegd ambtshalve beoordelen of de algemene voorwaarden een beding bevatten over de vergoeding van schade als gevolg van het zonder betaling verlaten van een parkeeraccommodatie en zo ja, of dat beding onredelijk bezwarend is. De kantonrechter constateert dat in artikel 5.5 van de algemene voorwaarden inderdaad een beding is opgenomen over het verschuldigde parkeergeld conform het gehanteerde tarief in geval van verloren kaart en over aanvullende schadevergoeding. De kantonrechter acht dat beding echter niet onredelijk bezwarend. Voor ambtshalve ingrijpen bestaat daarom geen aanleiding. 
      
    
    
      3.6.
      
        Omdat dit deel van de vordering de kantonrechter ook overigens niet ongegrond of onrechtmatig voorkomt, zijn het gevorderde verschuldigde parkeergeld (het ‘tarief verloren kaart’) en de gevorderde aanvullende schadevergoeding toewijsbaar, vermeerderd met 
        de daarover gevorderde wettelijke rente vanaf de datum waarop de gedaagde partij 
        de parkeerfaciliteit zonder te betalen heeft verlaten.
      
      
    
    
      3.7.
      
        
          [eiseres] vordert ook een vergoeding voor gemaakte buitengerechtelijke incassokosten. Die vergoeding is toewijsbaar als de gedaagde partij is aangemaand om 
        de betalingsverplichting alsnog na te komen, op een manier die voldoet aan de eisen van artikel 6:96 lid 5 en 6 BW en het daarop gebaseerde Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna kortweg Besluit). Dat is in dit geval gebeurd, zodat ook de gevorderde vergoeding toewijsbaar is. 
      
      
    
    
      3.8.
      
        De door [eiseres] gevorderde rente over de incassokosten is toewijsbaar vanaf 
        de datum waarop de gedaagde partij is gedagvaard, omdat gesteld noch gebleken is dat 
        
          [eiseres] de incassokosten al eerder aan haar gemachtigde heeft vergoed of met die vergoeding in verzuim verkeerde.
      
      
    
    
      3.9.
      De gedaagde partij is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van de eisende partij worden begroot op:
      - dagvaarding	€	120,78
      - griffierecht	€	340,00
      - salaris gemachtigde	€	135,00 (1 punt(en) x tarief €	135,00)
      - nakosten	€	67,50 (plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)
      Totaal	€	663,28.
      
    
  
  
    
      4De beslissing
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      4.1.
      veroordeelt de gedaagde partij om aan de eisende partij tegen bewijs van kwijting te betalen € 446,41, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dit bedrag vanaf 28 februari 2025 tot de voldoening;
      
    
    
      4.2.
      
        veroordeelt de gedaagde partij om aan de eisende partij tegen bewijs van kwijting te betalen € 66,96 aan buitengerechtelijke incassokosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dit bedrag vanaf 7 augustus 2025 
        tot de voldoening;
      
      
    
    
      4.3.
      
        veroordeelt de gedaagde partij in de proceskosten van € 663,28, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe. Als de gedaagde partij niet tijdig aan 
        de veroordeling voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, dan moet de gedaagde partij ook de kosten van betekening betalen;
      
      
    
    
      4.4.
      verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
      
    
    
      4.5.
      wijst het meer of anders gevorderde af.
      
      
      
      
      
        Dit vonnis is gewezen door mr. O.P. van Tricht, kantonrechter, en is in aanwezigheid van 
        de griffier in het openbaar uitgesproken op 10 december 2025.
      
      
      
        
          
          
          
          
            
              
              
                
              
              
            
            
              
                
              
              
                
              
              
                
                Grosse afgegeven aan de gemachtigde van de eisende partij 
                d.d.10 december 2025
                
              
            
          
        
      
      
    
  
  
     [eiseres] heeft in haar algemene voorwaarden geen contractuele regeling opgenomen over de vergoeding van rente. Daarom geldt de wettelijke regeling van artikel 6:119 BW.
  
  
     [eiseres] heeft in haar algemene voorwaarden geen contractuele regeling opgenomen over de vergoeding van incassokosten door consumenten (artikel 8.1 van de algemene voorwaarden geldt alleen voor zakelijke klanten). Daarom geldt de wettelijke regeling van artikel 6:96 BW.