ECLI:NL:RBAMS:2025:10100, Rechtbank Amsterdam, 04-12-2025, 13/254216-25
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-12-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht; Europees strafrecht

Samenvatting: Executie EAB Polen; verweer m.b.t. artikel 12 OLW verworpen, afgezien van toepassing van de weigeringsgrond als bedoeld in art. 13 OLW, overlevering toegestaan.

RECHTBANK AMSTERDAM
    INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
    
    
    
      Parketnummer: 13/254216-25
    
    
    
      
        Datum uitspraak: 4 december 2025 
      
    
    
    
    
      
      
        UITSPRAAK
      
    
    
    
    
      op de vordering van 1 oktober 2025 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).
      Dit EAB is uitgevaardigd op 21 maart 2025 door the Regional Court in Radom, Polen, (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van: 
    
    
    
      
        
          [de opgeëiste persoon]
        ,
      geboren op [geboortedag] 1990 te [geboorteplaats] (Polen), 
      inschrijvingsadres in de Basisregistratie Personen:
      
        [adres] ,
      nu gedetineerd in [detentieadres] , 
    
    
    
      hierna ‘de opgeëiste persoon’.
    
    
    
  
  
    
      1Procesgang
    
    
      De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 20 november 2025, in aanwezigheid van mr. A. Keulers, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door zijn raadsman, mr. M.A.M. Pijnenburg, advocaat in Amsterdam, en door een tolk in de Poolse taal.
    
    
    
      De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met dertig dagen verlengd.
    
    
    
      Tevens heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenhouding bevolen. 
    
    
    
    
    
  
  
    
      2Identiteit van de opgeëiste persoon
    
    
      Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Poolse nationaliteit heeft. 
    
    
  
  
    
      3Grondslag en inhoud van het EAB
    
    
      Het EAB vermeldt een vonnis van the District Court in Radom van 3 april 2023 (met referentie: II K 227/23). 
    
    
    
      De overlevering wordt verzocht ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf voor de duur van twee jaar, door de opgeëiste persoon te ondergaan op het grondgebied van de uitvaardigende lidstaat. Van deze straf resteren volgens het EAB nog één jaar, zeven maanden en twaalf dagen. De vrijheidsstraf is aan de opgeëiste persoon opgelegd bij het hiervoor genoemde vonnis. 
    
    
    
      Dit vonnis betreft de feiten zoals die zijn omschreven in het EAB.
    
    
    
      3.1
      
        Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW
      
      
      
        
          Standpunt van de raadsman 
        
      
      
      
        De raadsman stelt zich op het standpunt dat de weigeringsgrond van artikel 12 OLW van toepassing is. Uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 14 oktober 2025 volgt dat de opgeëiste persoon niet op de juiste wijze is opgeroepen, waardoor hij in zijn verdedigingsrechten is geschaad. De raadsman verzoekt de rechtbank de behandeling aan te houden om een verzetgarantie te verkrijgen. Als de behandeling van het EAB wordt aangehouden, verzoekt de raadsman de overleveringsdetentie van de opgeëiste persoon te schorsen. 
      
      
      
        
          Standpunt van de officier van justitie
        
      
      
      
        Volgens de officier van justitie kan er worden afgezien van toepassing van de weigeringsgrond van artikel 12 OLW. Primair stelt de officier van justitie zich op het standpunt dat de opgeëiste persoon op correcte wijze is opgeroepen. De opgeëiste persoon heeft namelijk een adresinstructie ontvangen en heeft daarbij het adres van zijn Poolse advocaat opgegeven als correspondentieadres voor processtukken, waarnaar de oproep voor de zitting vervolgens is verstuurd. Door naar Nederland te vertrekken heeft hij vrijwillig afstand gedaan van zijn verdedigingsrechten. Subsidiair kan de rechtbank afzien van de weigeringsgrond van artikel 12 OLW, omdat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de procedure aangezien er sprake is geweest van een overeenkomst tussen de opgeëiste persoon en de Poolse officier van justitie die daarna door de rechtbank is bekrachtigd.
      
      
      
      
        
          Oordeel van de rechtbank 
        
      
      
      
        De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, en dat - kort gezegd - is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan en evenmin een garantie als bedoeld in artikel 12, sub d, OLW is verstrekt. Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd.
      
      
      
        De rechtbank ziet echter aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij licht dat toe. Uit het EAB blijkt dat de opgeëiste persoon in het vooronderzoek is verhoord. Hij is tijdens het verhoor op 2 februari 2023 met de officier van justitie een straf overeengekomen. Daarnaast volgt uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 14 oktober 2025 dat de opgeëiste persoon in deze zaak op 6 februari 2023 een adresinstructie heeft ontvangen. Daarin is hij geïnformeerd over de verplichting om eventuele adreswijzigingen door te geven en de consequenties van het nalaten daarvan. De opgeëiste persoon heeft destijds het adres van zijn Poolse advocaat opgegeven als correspondentieadres. Uit voornoemde aanvullende informatie blijkt dat de oproeping voor de zitting ook daadwerkelijk naar het desbetreffende adres in Polen is gestuurd. Op grond van het voorgaande stelt de rechtbank vast dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de procedure en zich niet of onvoldoende heeft geïnformeerd over het verdere verloop van die procedure. Het had op zijn weg gelegen te informeren bij zijn advocaat wanneer de zitting plaatsvond. Als de opgeëiste persoon al niet uit eigen beweging stilzwijgend afstand heeft gedaan van zijn recht om in persoon te verschijnen bij het proces dat tot dit vonnis heeft geleid, dan is hij op zijn minst kennelijk onzorgvuldig geweest met betrekking tot zijn bereikbaarheid voor officiële correspondentie. Overlevering leidt daarom niet tot schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon. Artikel 12 OLW staat niet aan overlevering in de weg en de rechtbank wijst daarom ook het aanhoudingsverzoek van de raadsman af.
      
      
      
        Aangezien de rechtbank niet overgaat tot aanhouding van de behandeling van het EAB komt zij niet toe aan de beoordeling van het voorwaardelijke schorsingsverzoek van de raadsman.
      
      
    
  
  
    
      4Strafbaarheid; feiten waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist
    
    
      De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft de feiten niet aangeduid als feiten waarvoor het vereiste van toetsing van dubbele strafbaarheid niet geldt. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, indien voldaan wordt aan de eisen die in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW zijn neergelegd.
    
    
    
      De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan.
    
    
    
      De feiten leveren naar Nederlands recht op:
    
    
    
      
        opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd;
      
      
        	opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 3 onder C van de Opiumwet gegeven 	verbod.
      
    
    
  
  
    
      5Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 13 OLW
    
    
      Het EAB ziet op feiten die geacht worden geheel of gedeeltelijk op Nederlands grondgebied te zijn gepleegd. In zo’n situatie kan de rechtbank de overlevering weigeren.
    
    
    
      De officier van justitie verzoekt de rechtbank af te zien van deze weigeringsgrond en voert daartoe aan dat het onderzoek in Polen heeft plaatsgevonden, de bewijsmiddelen zich daar bevinden, de verdovende middelen daar zijn ingevoerd, de opgeëiste persoon in Polen is veroordeeld en het Nederlandse Openbaar Ministerie niet voornemens is de opgeëiste persoon voor deze feiten te vervolgen.
    
    
    
      De raadsman voert geen verweer.
    
    
    
      De rechtbank stelt voorop dat:
    
    
    - aan de regeling van het EAB ten grondslag ligt dat overlevering de hoofdregel is en weigering de uitzondering moet zijn;
    
    - de gedachte achter deze facultatieve weigeringsgrond is, te voorkomen dat Nederland zou moeten meewerken aan overlevering voor een zogenoemd lijstfeit dat geheel of ten dele in Nederland is gepleegd en dat hier niet strafbaar is of hier niet pleegt te worden vervolgd.
    
    
      De rechtbank stelt vast dat in het licht van de door de officier van justitie genoemde omstandigheden het gegeven dat de feiten geacht worden gedeeltelijk in Nederland te zijn gepleegd onvoldoende aanleiding geeft om de weigeringsgrond toe te passen.
    
    
  
  
    
      6Artikel 11 OLW; Poolse rechtsstaat
    
    
      De rechtbank heeft eerder vastgesteld dat, vanwege structurele of fundamentele gebreken in de Poolse rechtsorde, in Polen een algemeen reëel gevaar bestaat van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld.
    
    
    
      Omdat de opgeëiste persoon geen elementen heeft aangevoerd waaruit blijkt dat die structurele of fundamentele gebreken een concrete invloed hebben gehad op de behandeling van zijn strafzaak, is niet aangetoond dat sprake is van een individueel reëel gevaar van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld.
    
    
  
  
    
      7Slotsom
    
    
      De rechtbank stelt vast dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW. Verder staan geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg en is geen sprake van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven. Om die reden staat de rechtbank de overlevering toe. 
    
    
  
  
    
      8Toepasselijke wetsbepalingen
    
    
      De artikelen 3 en 11 Opiumwet en 2, 5, 7, 12 en 13 OLW. 
    
    
  
  
    
      9Beslissing
    
    
      
        STAAT TOE de overlevering van [de opgeëiste persoon] aan the Regional Court in Radom, Polen voor de feiten zoals die zijn omschreven in onderdeel e) van het EAB.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door
      mr. O.P.M. Fruytier, voorzitter,
      mrs. M. Scheeper en A. Pahladsingh, rechters,
      in tegenwoordigheid van mr. D.F.A. Reuvekamp, griffier,
      en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 4 december 2025.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open. 
      
    
    
  
  
     Zie artikel 23 Overleveringswet.
  
  
     Zie artikel 22, eerste en derde lid, OLW. 
  
  
     Zie onderdeel e) van het EAB.
  
  
     Artikel 13, eerste lid, aanhef en onder a, OLW.
  
  
     Rb. Amsterdam 10 februari 2021, ECLI:NL:RBAMS:2021:420, r.o. 5.3.1-5.3.3 en Rb. Amsterdam 6 april 2022, ECLI:NL:RBAMS:2022:1794, r.o. 4.4.
  
  
     Vgl. Rb. Amsterdam 6 april 2022, ECLI:NL:RBAMS:2022:1794, onder verwijzing naar HvJ EU 22 februari 2022, C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, ECLI:EU:C:2022:100 (Openbaar Ministerie (Recht op een gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld in de uitvaardigende lidstaat)).