ECLI:NL:RBMNE:2013:BZ3577, Rechtbank Midden-Nederland, 17-01-2013, 16/656280-12 [P]
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2013-01-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Er is geen sprake van schending van artikel 8 EVRM. De behandeling van de zaak voldoet aan de beginselen van goede procesorde, zodat de officier van justitie ontvankelijk is in haar vervolging. Verdachte heeft samen met anderen geprobeerd het slachtoffer af te persen. Daarbij zijn ernstige bedreigingen geuit naar het slachtoffer en zijn familie. Dit heeft zelfs geleid tot de plaatsing in een safe house.
        De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
    
    Sector strafrecht
    
    parketnummer: 16/656280-12 [P]
    
    vonnis van de meervoudige kamer d.d. 17 januari 2013
    
    in de strafzaak tegen
    
    
      [verdachte],
      geboren op [1962] te [geboorteplaats],
      wonende te [woonplaats], 
      raadsman mr. M.H.H. Meulemeesters, advocaat te Utrecht.
    
    
    
      1	Onderzoek van de zaak
      De zaak is inhoudelijk behandeld op de terechtzitting van 19 december 2012, waarbij de officier van justitie en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt. Ter zitting van 3 januari 2013 is het onderzoek gesloten.
    
    
    De zaak is gelijktijdig maar niet gevoegd behandeld met de zaak van medeverdachten [medeverdachte 1] (16/656281-12), [medeverdachte 2] (16/701573-12 en 07/660020-12) en [medeverdachte 3] (16/701572-12 en 07/660018-12).
    
    
      2	De tenlastelegging
      De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. De tenlastelegging is gewijzigd overeenkomstig artikel 313 van het Wetboek van Strafvordering.
    
    
    De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:
    
    samen met anderen [slachtoffer] heeft geprobeerd af te persen
    
    
      3	De voorvragen
      De geldigheid van de dagvaarding
      De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is.
    
    
    
      De bevoegdheid van de rechtbank
      De rechtbank heeft vastgesteld dat zij bevoegd is tot kennisneming van de zaak.
    
    
    
      De ontvankelijkheid van de officier van justitie
      De verdediging stelt zich op het standpunt dat de officier van justitie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard, nu er sprake is van een ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust en met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte aan zijn recht op een eerlijke behandeling van de zaak tekort is gedaan. De politie heeft via sms-berichten contact opgenomen met verdachte. Hierbij heeft de politie zich voorgedaan als zijnde aangever. De politie is sturend opgetreden terwijl daarbij een valse hoedanigheid was aangenomen. Aldus is verdachte door de politie misleid en is hij uitgelokt tot het afleggen van een verklaring. Vervolgens zijn verdachte en diens zoon en eventueel andere personen naar een locatie gelokt. Door de handelwijze van de politie is artikel 8 EVRM geschonden. Verdachte is hierdoor rechtstreeks in zijn belangen   te weten de eerbiediging van zijn privéleven - geschaad.
    
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat er ten aanzien van verdachte geen sprake is van schending van artikel 8 EVRM en overweegt daartoe als volgt.
      Door de politie is, met gebruikmaking van de telefoon van het slachtoffer, een sms-bericht gestuurd naar verdachte. Niet valt in te zien hoe de eerbiediging van het privéleven van verdachte door deze handelwijze is geschonden. De behandeling van de zaak voldoet aan de beginselen van goede procesorde, zodat de officier van justitie ontvankelijk is in haar vervolging.
    
    
    
      Schorsen vervolging
      De rechtbank heeft tot slot vastgesteld dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.
    
    
    4	De beoordeling van het bewijs
    
    
      4.1	Het standpunt van de officier van justitie
      De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte samen met de drie medeverdachten [medeverdachte 1], [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2], het slachtoffer [slachtoffer] (verder te noemen het slachtoffer) heeft geprobeerd af te persen. Zij baseert zich daarbij op de verklaringen van het slachtoffer, de observaties, de tapgesprekken, de camerabeelden van de winkel, het e-mail bericht van het slachtoffer op 13 september 2012, het sms-contact tussen de telefoon van het slachtoffer en verdachte en de verklaringen van verdachte en de medeverdachten.
      Medeverdachte [medeverdachte 1] was daarbij de initiator van het plan en was bij de uitvoering aanwezig. Verdachten [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] waren de uitvoerders van de bedreigingen, in opdracht van [medeverdachte 1]. Verdachte wist van het plan, hield de voortgang in de gaten en had contact met de anderen vlak na de bedreigingen en ging uiteindelijk zelf, na een via de sms gemaakte afspraak, met medeverdachte [medeverdachte 1] op 14 september 2012 het geld ophalen in Houten. De officier van justitie is dan ook van mening dat er sprake was van nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en de medeverdachten om in ieder geval € 2000,- van het slachtoffer te krijgen.
    
    
    
      4.2	Het standpunt van de verdediging
      De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. 
    
    
    Zij wijst daarbij allereerst op een aantal formele punten, waardoor naar de mening van de verdediging op onrechtmatige wijze bewijs is vergaard en de resultaten hiervan dienen te worden uitgesloten van het bewijs.
    
    
      Inzet tap
      Allereerst is de inzet van de tap op grond van artikel 126m Wetboek van Strafvordering onrechtmatig geweest. Primair is er geen sprake van een feit waardoor sprake is van een ernstige inbreuk op de rechtsorde. Subsidiair is er niet voldaan aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit. Verdachte is hiermee geschaad in zijn recht op privacy. Op grond van artikel 359a Wetboek van Strafvordering dient het aldus op onrechtmatige wijze verkregen bewijs te worden uitgesloten.
    
    
    
      Inzet stelselmatige observatie
      Op enig moment ontstaat waarschijnlijk op basis van de tapgesprekken de verdenking tegen verdachte. De inzet van de tap is onrechtmatig en de resultaten dienen te worden uitgesloten van het bewijs. Daarmee valt de verdenking van verdachte weg en is er geen redelijk vermoeden van schuld op het moment dat de officier van justitie overgaat tot de inzet van de stelselmatige observatie. De aanvraag tot observatie wordt gedaan op basis van onrechtmatig verkregen bewijs en op basis van onjuiste informatie. Dit maakt dat de resultaten verkregen door deze observatie onrechtmatig zijn en dit dient te leiden tot bewijsuitsluiting van de resultaten van deze observatie. 
    
    
    
      Het sms-verkeer tussen de politie, die zich voordoet als het slachtoffer, en verdachte
      Verbalisant krijgt toestemming van de officier van justitie om met gebruikmaking van het nummer van aangever tot een ontmoeting te komen met verdachte en/of andere personen. Het slachtoffer is hier van niet eens op de hoogte, zoals blijkt uit de slachtofferverklaring. Niet duidelijk is waarom verdachte wordt uitgekozen en niet andere in het dossier genoemde personen. Verbalisant krijgt in feite toestemming om een valse hoedanigheid aan te nemen. Verdachte wordt misleid en in de val gelokt. Dit is een opsporingsmethode die raakt aan BOB-bevoegdheden als infiltratie en pseudokoop, echter zonder de waarborgen die het Wetboek van Strafvordering eraan verbindt. Dit is onrechtmatig. De verbalisant gaat bovendien verder dan die instructie en vraagt in het eerste sms-bericht: “Wat is er? ”. Hiermee wordt in feite een verhoor aangevangen zonder bijgaande waarborgen alsmede wordt er sturend opgetreden. Er is sprake van een onherstelbaar vormverzuim. Het belang van de integriteit van de opsporing en de rechten van verdachte worden omzeild. Er wordt potentieel belastende informatie uitgelokt. De conclusie moet zijn dat op grond van artikel 359a lid 2 Wetboek van Strafvordering het bewijs moet worden uitgesloten. 
    
    
    
      De aanhouding
      De aanhouding is een direct voortvloeisel van deze onrechtmatige bewijsgaring, waardoor de aanhouding onrechtmatig is geweest.
    
    
    De conclusie van de verdediging is dat er op onrechtmatige wijze bewijs is vergaard en verdachte op onrechtmatige wijze is aangehouden. Al het hieruit volgende bewijs dient te worden uitgesloten van het bewijs, eveneens de hieruit voortvloeiende verklaringen van verdachten. Verdachte dient te worden vrijgesproken.
    
    
      Materiële verweren
      Verdachte heeft een actieve rol gespeeld in de handelingen inhoudende het mededelen van het geldbedrag van 2000 euro en de 5 sms-berichten strekkende tot een ontmoeting bij Van der Valk. Deze handelingen, alsmede de feitelijke handelingen als ten laste gelegd onder gedachtestreepjes 3 en 4 waar verdachte niet bij aanwezig is geweest, passen bij iedere legitieme geldvordering en de incasso daarvan. Dit is niet strafbaar. Verdachte heeft het slachtoffer niet bedreigd. Ook was hij niet aanwezig toen deze bedreigingen zouden zijn geuit. Verdachte kan dus niet als pleger worden aangemerkt. Er is sprake van medeplegen indien verdachte bewust en nauw zou hebben samengewerkt met degenen die deze bedreigende woorden geuit hebben. In ieder geval zal wettig en overtuigend bewezen moeten worden dat verdachte wetenschap heeft gehad van de bedreigingen en voorts heeft bijgedragen aan dezelfde incasso, zonder zich van deze bedreigingen te distantiëren. De verdediging meent dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is om verdachte als medepleger van poging tot afpersing aan te merken. Niet is komen vast te staan dat verdachte heeft bijgedragen aan de wederrechtelijkeheid van de incassopoging. Tevens kan niet worden bewezen dat verdachte wetenschap heeft gehad van de (ongeoorloofde) druk die op aangever is uitgeoefend. De verdediging verzoekt de rechtbank dan ook om verdachte vrij te spreken.
    
    
    4.3	Het oordeel van de rechtbank
    
    De rechtbank zal allereerst een oordeel geven over de formele verweren die de verdediging heeft gevoerd.
    
    
      De inzet van de tap en de observaties
      De rechtbank is van oordeel dat uit de verklaringen van het slachtoffer een verdenking van een zeer ernstig en gewelddadig strafbaar feit naar voren kwam. De politie had dan ook alle reden om onderzoek te doen en de verklaringen van het slachtoffer te verifiëren. Hierbij zijn taps en observaties ingezet. Gelet op de ernst van de verklaringen van het slachtoffer is er naar het oordeel van de rechtbank geen sprake van dat de rechter-commissaris in redelijkheid niet tot de machtiging kon komen om de onderhavige bijzondere opsporingsmiddelen in te zetten. De verdenking was dermate ernstig dat de machtiging niet alleen rechtmatig, maar zelfs geboden was. De rechtbank is daarom van oordeel dat de bijzondere opsporingsmiddelen rechtmatig en proportioneel zijn ingezet. Tevens levert de inzet van deze middelen geen schending op van het recht op privacy van de verdachte.
    
    
    
      Het sms-verkeer tussen de politie, die zich voordoet als aangever, en verdachte
      De politie heeft met gebruikmaking van de telefoon van het slachtoffer sms-berichten gestuurd naar de telefoon van verdachte. Het eerste sms-bericht dat door de politie is gestuurd, luidde: “Kan nu niet bellen, wat is er”. Vervolgens is door verdachte gereageerd met een bericht dat hij die avond 2000,- euro wilde hebben. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de politie met het hiervoor weergegeven sms-bericht een open vraag gesteld. De politie is daarbij niet sturend opgetreden. Door het versturen van de sms-berichten heeft de politie verdachte er niet toe bewogen een strafbaar feit te begaan. Voorts is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken dat verdachte door de sms-berichten van de politie is gebracht tot andere handelingen dan die waarop zijn opzet reeds tevoren was gericht. Aldus heeft de politie zich niet schuldig gemaakt aan uitlokking van een strafbaar feit.
    
    
    
      De aanhouding
      De rechtbank is, gelet op het voorgaande, van oordeel dat de aanhouding is rechtmatig is geweest. 
    
    
    De rechtbank concludeert dat alle formele verweren van de verdediging worden verworpen, waardoor er geen uitsluiting van bewijs in welke vorm dan ook zal plaatshebben.
    
    
      Bewezenverklaring
      De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte samen met drie medeverdachten het slachtoffer [slachtoffer] heeft geprobeerd af te persen. De rechtbank komt tot haar oordeel op grond van de volgende feiten en omstandigheden. 
    
    
    
      Op 11 september 2012 is [slachtoffer] (verder te noemen het slachtoffer) gebeld door [medeverdachte 1]) met het verzoek de volgende dag in de ochtenduren naar zijn [naam] winkel aan de [adres] in [vestigingsplaats], te komen.  Deze afspraak wordt verder gemaakt via de e mail.  Die afspraak is gemaakt op verzoek van verdachte (hierna te noemen [verdachte]).  Op 12 september 2012 is het slachtoffer naar de winkel gegaan, waar hij [medeverdachte 1] en twee andere mannen ontmoette.  [medeverdachte 1] had gevraagd aan [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] om hem te helpen 2000 euro terug te krijgen van het slachtoffer.  [medeverdachte 3] zou het slachtoffer een beetje intimideren met woorden.  [verdachte] wist van het plan om te bedreigen omdat [medeverdachte 1] het hem vooraf heeft verteld.  Door [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] werd geld van het slachtoffer geëist dat hij de volgende dag, 13 september 2012, in de winkel moest komen betalen.  Zij bedreigden het slachtoffer en zijn gezin met de dood en konden beschrijven hoe het huis van het slachtoffer er uit ziet en dat zij hem en zijn kinderen weten te wonen. Ook wisten zij waar de kinderen van het slachtoffer op school zitten.  De afpersers zeiden ook dat wanneer het slachtoffer het geld niet betaalde, er vandaag of morgen een groep langs zou komen die zijn vrouw en dochter zouden verkrachten en in stukken zouden snijden.  Tevens heeft [medeverdachte 3] gezegd dat hij de kop van het slachtoffer af zou beuken en zijn tanden er uit zou slaan.  [medeverdachte 1] heeft gezien dat het slachtoffer bang was en bijna begon te huilen.  Er is vervolgens een afspraak gemaakt voor 13 september 2012 om 16.00 uur in de winkel.  Ongeveer een half uur nadat het slachtoffer de winkel heeft verlaten, komt [verdachte] de winkel binnen en praat met [medeverdachte 1], [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2]. 
      Op 13 september 2012 is [medeverdachte 1] in de zaak. Om 15.52 uur komen [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] de zaak binnen. Rond 16.32 uur verlaten [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] de zaak weer.  [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] bevestigen ook dat zij in de winkel aanwezig waren op 13 september 2012.  Het slachtoffer heeft die middag een e-mail gestuurd naar [medeverdachte 1] waarin hij aangeeft dat hij het geld niet heeft en dat hij niet zal langskomen.  [verdachte] wordt geïnformeerd dat het niet gelukt is.  [verdachte] spreekt de voicemail van het slachtoffer in dat hij hem zo snel mogelijk terug moet bellen.  [medeverdachte 1] informeert [verdachte] telefonisch over de e-mail van het slachtoffer.  Vervolgens wordt er op 14 september 2012 met het telefoonnummer van het slachtoffer een sms gestuurd naar [verdachte], met de volgende inhoud: “Ik kan nu niet bellen, wat is er”. [verdachte] reageert als volgt op de sms: “2000 euro, ik kom ze zelf halen dan hebben we het er samen over oke, moet vanavond”. Vervolgens wordt er afgesproken om half 8 bij de Van de Valk in Houten.  [medeverdachte 1] en [verdachte] zijn op de afgesproken plek in Houten aangehouden.  Op een later moment zijn ook [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] aangehouden.  
    
    
    
      Eigen waarneming rechtbank
      De camerabeelden van de winkel zijn deels ter terechtzitting bekeken. De rechtbank heeft geconstateerd dat op 12 september 2012 [medeverdachte 1], [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] samen met het slachtoffer in de winkel aanwezig zijn. Daarbij wordt waargenomen dat [medeverdachte 2] het slachtoffer gedurende het hele gesprek vrijwel onafgebroken strak aankijkt. [medeverdachte 3] spreekt en maakt met gestrekte armen wijzende gebaren.
    
    
    
      Bewijsoverwegingen
      Allereerst is de rechtbank van oordeel dat er geen reden is om te twijfelen aan de verklaringen van het slachtoffer, zeker gelet op het feit dat zijn verklaringen ook op meerdere punten worden bevestigd door andere verklaringen. 
    
    
    Verder heeft de rechtbank kennis genomen van de beelden. De rechtbank stelt op basis van de camerabeelden vast dat de lichaamshouding van [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] terwijl zij op 12 september 2012 samen met het slachtoffer in de winkel aanwezig zijn, kracht bijzetten aan de door het slachtoffer genoemde bedreigingen. [medeverdachte 3] heeft uitgelegd dat hij gewend is met zijn armen te bewegen terwijl hij spreekt. Deze gebaren zijn echter andere dan het wijzen met gestrekte armen zoals de rechtbank deze op de beelden heeft waargenomen. 
    
    Tot slot is de rechtbank van oordeel dat er sprake is geweest van nauwe en bewuste samenwerking tussen de vier verdachten. [medeverdachte 1] heeft het plan bedacht en gevraagd aan [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] om het slachtoffer te intimideren met woorden. [verdachte] wist van te voren van het plan af en komt op 12 september 2012 vlak na de bedreigingen in de winkel en spreekt met de drie medeverdachten. De volgende dag is er een afspraak met het slachtoffer gemaakt om 16.00 uur. [medeverdachte 1], [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] zijn in de winkel aanwezig. Het slachtoffer schrijft echter een e-mail dat hij niet komt. [verdachte] wordt hierover geïnformeerd. Vervolgens proberen zowel [verdachte] als [medeverdachte 1] contact te krijgen met het slachtoffer. Uiteindelijk ontstaat er sms-contact tussen de telefoon van het slachtoffer, gebruikt door de politie, en het slachtoffer. [verdachte] heeft gezegd dat hij die avond 2000 euro van het slachtoffer wil hebben en ze maken een afspraak bij de Van der Valk in Houten. [verdachte] en [medeverdachte 1] gaan ook naar die afspraak, waar zij vervolgens worden aangehouden. 
    
    
      4.4	De bewezenverklaring
      De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte
    
    
    
      in de periode van 12 september 2012 tot en met 14 september 2012 te Utrecht en Houten ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om tezamen en in vereniging met anderen met het oogmerk om zich en anderen wederrechtelijk te bevoordelen door bedreiging met geweld [slachtoffer] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag toebehorende aan die [slachtoffer],
      hebbende hij, verdachte, en één of meer van zijn mededaders
      -	tegen die [slachtoffer] gezegd dat hij een geldbedrag moest betalen en
      -	die [slachtoffer] en diens gezin bedreigd met de dood en
      -	gezegd dat ze alles van hem ([slachtoffer]) wisten en dat ze wisten waar hij woonde en dat ze wisten waar zijn kinderen op school zaten en dat ze zijn vrouw en dochter zouden verkrachten en in stukken zouden snijden en dat ze zijn kop eraf zouden beuken en dat ze zijn tanden eruit zouden slaan, en
      -	gezegd dat die [slachtoffer] het geld op 13 september 2012 om 16.00 uur moest afleveren in het pand van de [naam] aan de [adres] te [vestigingsplaats], en vervolgens
      -	zich op het afgesproken tijdstip op 13 september 2012 naar dat pand begeven, en zich in dat pand opgehouden, en
      -	via de sms afgesproken om 14 september 2012 om (ongeveer) 19.30 uur bij Van der Valk in Houten te komen voor de overdracht van het geld en zich op de afgesproken tijd naar die locatie begeven,
    
    
    zijnde de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet voltooid
    
    De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
    
    5	De strafbaarheid
    
    
      5.1	De strafbaarheid van het feit
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. 
    
    
    Het bewezenverklaarde levert het navolgende strafbare feit op
    
    Poging tot afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen
    
    
      5.2	De strafbaarheid van verdachte
      Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
    
    
    
      6	De strafoplegging
      6.1	De vordering van de officier van justitie
      De officier van justitie heeft gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden, waarvan 10 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. Als bijzondere voorwaarde dient een contactverbod met [slachtoffer] opgelegd te worden, welke voorwaarde direct uitvoerbaar is.
    
    
    
      6.2	Het standpunt van de verdediging
      Primair is de verdediging van mening dat verdachte dient te worden vrijgesproken. 
      Subsidiair verzoekt de verdediging bij het eventueel opleggen van de straf rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte: verdachte is een first offender, de gebeurtenissen zijn een incident en geen regelmaat, leeftijd en gezondheid van verdachte, de bedreigingen jegens verdachte vanuit [naam], de zakelijke belangen van verdachte en de zorg voor een onder toezicht gestelde zoon. Bij veroordeling verzoekt de verdediging aan verdachte een straf op te leggen waarbij het onvoorwaardelijk deel gelijk is aan het voorarrest en een eventueel restant van de straf voorwaardelijk op te leggen.
    
    
    
      6.3	Het oordeel van de rechtbank
      Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte.
    
    
    Verdachte heeft zich met drie medeverdachten schuldig gemaakt aan een poging tot afpersing. Daarbij zijn ernstige bedreigingen geuit naar het slachtoffer en zijn familie. Dit heeft zelfs geleid tot de plaatsing in een safe house. Dit heeft grote invloed (gehad) op de veiligheidsgevoelens van het slachtoffer en zijn familie. Uit de slachtofferverklaring blijkt dat het slachtoffer nog steeds angstig is. De spanning en stress hebben geen goede uitwerking op de ziekte van Parkinson die het slachtoffer heeft. Daarvoor moet hij beginnen met fysiotherapie en ergotherapie. Om de stress en angst te verwerken moet hij ook met een psycholoog gaan praten. Tevens voelden het slachtoffer en zijn familie zich niet meer veilig in hun eigen huis, waardoor zij hebben besloten om ergens anders te gaan wonen. 
    
    Voor wat betreft de persoon van de verdachte houdt de rechtbank rekening met de blanco justitiële documentatie van 7 november 2012. 
    
    De rechtbank is op grond van de hiervoor weergegeven overwegingen, feiten en omstandigheden, van oordeel dat een gevangenisstraf passend is. De rechtbank legt een lagere straf op dan door de officier van justitie is gevorderd. De rechtbank acht daarbij van belang dat er geen sprake is geweest van daadwerkelijk fysiek geweld of het tonen van wapens. De rechtbank legt een gevangenisstraf op voor de duur van 6 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met als bijzondere voorwaarde dat de verdachte gedurende 1 jaar geen contact mag hebben met [slachtoffer].
    
    
      7	De benadeelde partij
      De benadeelde partij [slachtoffer] vordert een schadevergoeding van totaal € 1791,98. Dit bedrag bestaat uit de volgende posten:
      -	kosten geestelijke gezondheidszorg		€   139,50
      -	eigen risico GGZ			€     69,64
      -	eigen bijdrage GGZ			€     30,00
      -	smartengeld				€ 1000,00
      -	kosten vervoer				€   171,19
      -	dierenpension				€   306,70
      -	prepaid telefoon			€     24,95
      -	beltegoed				€     50,00
    
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat bovengenoemde schade een rechtstreeks gevolg is van het bewezen verklaarde feit en acht verdachte hoofdelijk aansprakelijk voor die schade.
      Het gevorderde is voldoende aannemelijk gemaakt zodat de vordering zal worden toegewezen en vermeerderd met de wettelijke rente, berekend vanaf het moment van ontstaan van de schade en het smartengeld vanaf het moment van het misdrijf (12 september 2012) dan wel het ontstaan van het schadebedrag (datum van rekening) tot aan de dag der algehele voldoening.
    
    
    De rechtbank bepaalt dat voorzover dit bedrag door één of meer mededaders is betaald, verdachte niet gehouden is dit bedrag aan de benadeelde partij te betalen.
    
    Met betrekking tot de toegekende vordering van de benadeelde partij zal de rechtbank tevens de schademaatregel opleggen.
    
    
      8	De wettelijke voorschriften
      De beslissing berust op de artikelen 14a, 14b, 14c, 14e, 24c, 36f, 45, 47 en 317 van het Wetboek van Strafrecht zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.
    
    
    
      9	De beslissing
      De rechtbank:
    
    
    
      Voorvragen
      - verklaart de officier van justitie ontvankelijk in de vervolging van verdachte;
    
    
    
      Bewezenverklaring
      - verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;
      - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
    
    
    
      Strafbaarheid
      - verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
      Poging tot afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen
      - verklaart verdachte strafbaar;
    
    
    
      Strafoplegging
      - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar;
      - bepaalt dat het voorwaardelijke deel van de straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast:
      * omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit;
      * omdat verdachte tijdens de proeftijd de bijzondere voorwaarde niet heeft nageleefd;
    
    
    
      - stelt als bijzondere voorwaarde:
      * dat verdachte gedurende 1 jaar geen contact mag hebben met [slachtoffer];
      * verklaart deze op grond van artikel 14c van het Wetboek van Strafrecht gestelde bijzondere voorwaarden uitvoerbaar bij voorraad; 
    
    
    - bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van het onvoorwaardelijke deel van de opgelegde gevangenisstraf;
    
    Heft op het (reeds geschorste) bevel tot voorlopige hechtenis met ingang van het tijdstip waarop dit vonnis onherroepelijk wordt.
    
    
      Benadeelde partij
      - veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer] van 
      € 1791,98, waarvan € 791,98 ter zake van materiële schade vermeerderd met de wettelijke rente berekend vanaf het moment van ontstaan van die schade tot aan de dag der algehele voldoening, en € 1000,00 ter zake van immateriële schade vermeerderd met de wettelijke rente, berekend vanaf 12 september 2012 tot aan de dag der algehele voldoening.
      - veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot op heden begroot op nihil;
      - bepaalt dat voorzover dit bedrag door één of meer mededaders is betaald, verdachte niet gehouden is dit bedrag aan de benadeelde partij te betalen. 
    
    
    
      Schademaatregel
      - legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [slachtoffer], € 1791,98 te betalen, bij niet betaling te vervangen door 27 dagen hechtenis, met dien verstande dat toepassing van de vervangende hechtenis de betalingsverplichting niet opheft;
      - bepaalt dat voorzover dit bedrag door één of meer mededaders is betaald, verdachte niet gehouden is dit bedrag aan de Staat te betalen;
      - bepaalt dat bij voldoening van de schademaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd.
    
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. P. Bender, voorzitter, mr. J. Ebbens en mr.  I.M.Vanwersch, rechters, in tegenwoordigheid van mr. S.E. Braam-van Toll, griffier, en is uitgesproken ter openbare terechtzitting op 17 januari 2013.
    
     
    BIJLAGE I: De tenlastelegging
    
    
      hij in of omstreeks de periode van 12 september 2012 tot en met 14 september 2012 te Utrecht en/of Houten, althans in het arrondissement Utrecht, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of (een) ander(en) wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [slachtoffer] te dwingen tot de afgifte van 10.000,- euro en/of 40.000,- euro en/of 2000,- euro althans een (groot) geldbedrag, in elk geval van enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan die [slachtoffer], in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn mededader(s)
      -	tegen die [slachtoffer] gezegd dat hij 10.000,- en/of 40.000,- euro en/of 2000,- euro, althans een (groot) geldbedrag moest betalen en/of
      -	die [slachtoffer] en/of diens gezin bedreigd met de dood en/of
      -	gezegd dat ze alles van hem ([slachtoffer]) wisten en/of dat ze wisten waar hij woonde en/of dat ze wisten waar zijn kinderen op school zaten en/of dat ze zijn vrouw en dochter zouden verkrachten en in stukken zouden snijden en/of dat ze zijn kop eraf zouden beuken en/of dat ze zijn tanden eruit zouden slaan, althans woorden van gelijke dreigende aard en/of strekking, en/of 
      -	gezegd dat die [slachtoffer] het geld op 13 september 2012 (om 16.00 uur) moest afleveren in het pand van de [naam] aan de [adres] te [vestigingsplaats], en/of (vervolgens)
      -	zich op het afgesproken tijdstip op 13 september 2012 naar dat pand begeven, en/of zich in dat pand opgehouden, en/of
      -	(via de sms) afgesproken om 14 september 2012 om (ongeveer) 19.30 uur bij Van der Valk in Houten te komen voor de overdracht van het geld en/of zich op de afgesproken tijd naar die locatie begeven, zijnde de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet voltooid;
      (artikel 317 jo. 45 Wetboek van Strafrecht)