ECLI:NL:RBNNE:2023:3568, Rechtbank Noord-Nederland, 29-08-2023, LEE 23/3218
Rechtbank Noord-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2023-08-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Samenvatting: Verzoek voorlopige voorziening wordt buiten zitting afgewezen omdat recent uitspraak is gedaan op een verzoek van dezelfde verzoeker dat inhoudelijk vrijwel gelijk is.

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: LEE 23/3218
  
  
    uitspraak van de voorzieningenrechter van 29 augustus 2023 in de zaak tussen
  
    
      
      [naam] , uit [woonplaats] , verzoeker
    (gemachtigde: mr. M.A. Jansen),
    
    
      en
    
    
    
      
        het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Súdwest Fryslân, verweerder 
      (gemachtigde: mr. C. van der Wal).
    
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beslist de voorzieningenrechter op het verzoek om een voorlopige voorziening van verzoeker tegen een aan hem opgelegde last onder dwangsom. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet.
    
    
    
      1.1.
      Omdat het verzoek kennelijk ongegrond is doet de voorzieningenrechter uitspraak zonder zitting. Artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk. De voorzieningenrechter legt hierna uit waarom het verzoek kennelijk ongegrond is.
      
    
  
  
    Beoordeling door de voorzieningenrechter
    
    
      2.1.
      Bij het primaire besluit van 13 april 2023 heeft verweerder aan verzoeker medegedeeld dat hij voor zijn niet-actieve vissersschip, de HA75, een andere ligplaats dient te zoeken en dat het schip binnen zes weken uit de haven van Makkum moet worden verwijderd en verwijderd moet blijven, op straffe van een dwangsom van € 1.000,- per week of gedeelte daarvan, met een maximum van € 5.000,-. Tegen dat besluit heeft verzoeker bezwaar gemaakt. Tevens heeft verzoeker de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen.
      
    
    
      2.2.
      
        Bij uitspraak van 31 mei 2023 heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank het verzoek afgewezen. De voorzieningenrechter heeft geoordeeld dat er sprake is van een overtreding, te weten van artikel 2.2 van de Havenverordening. De voorzieningenrechter heeft geen aanknopingspunten gezien om, zoals verzoeker bepleitte, artikel 2.2 van de Havenverordening onverbindend te verklaren dan wel buiten toepassing te laten. De voorzieningenrechter heeft voorts geoordeeld dat er geen concreet zicht op legalisatie is. Evenmin is er, naar het oordeel van de voorzieningenrechter, sprake van strijd met het evenredigheidsbeginsel of het gelijkheidsbeginsel.
        De voorzieningenrechter heeft in de uitspraak ten slotte bepaald dat verzoeker uiterlijk 5 juni 2023 aan de opgelegde last diende te voldoen.
      
      
    
    
      2.3.
      Bij besluit van 5 juni 2023 heeft verweerder de begunstigingstermijn verlengd tot zes weken na het besluit op bezwaar.
      
    
    
      2.4.
      De bezwaarcommissie heeft op 18 juli 2023 een hoorzitting gehouden en op 24 juli 2023 advies uitgebracht. Overeenkomstig het advies heeft verweerder bij het (nu bestreden) besluit van 2 augustus 2023 het bezwaar ongegrond verklaard. Hiermee werd de einddatum van de begunstigingstermijn bepaald op 13 september 2023.
      
    
    
      2.5.
      Bij brief van 3 augustus 2023 heeft verzoeker de voorzieningenrechter verzocht bij wijze van voorlopige voorziening het besluit op bezwaar, alsmede het primaire besluit van 13 april 2023 (2.1.) en het primaire besluit van 5 juni 2023 (2.3.) te schorsen.
      
    
    
      3.1.
      De voorzieningenrechter overweegt dat een afwijzing van een verzoek om voorlopige voorziening gedurende de bezwaarprocedure op zichzelf niet in de weg staat aan de indiening van een nieuw verzoek gedurende de daaropvolgende beroepsprocedure.
      
    
    
      3.2.
      In de onderhavige verzoeksprocedure heeft verzoeker, samengevat, de volgende gronden aangevoerd. In de eerste plaats heeft verweerder een onjuiste belangenafweging gemaakt omdat ten onrechte wordt gesteld dat verzoekers schip in de weg ligt en omdat het niet alleen gaat om de betreffende steiger maar om het feit dat verweerder verzoeker in het geheel niet toestaat in de gemeentelijke wateren ligplaats in te nemen. Handhavend optreden is onevenredig. In de tweede plaats stelt verweerder, volgens verzoeker, ten onrechte dat uit de considerans blijkt dat is onderzocht en onderbouwd dat het noodzakelijk is bij verordening te bepalen dat geen ligplaats mag worden ingenomen met andere schepen dan pleziervaartuigen, historische schepen en vissersschepen. Middels exceptieve toetsing moet het verbod om zonder vergunning ligplaats in te nemen buiten toepassing worden gelaten. In de derde plaats stelt verzoeker dat er sprake is van strijd met het gelijkheidsbeginsel, niet alleen in de behandeling van schepen binnen de haven van Makkum maar ook tussen de schepen in de haven van Makkum enerzijds en de schepen die elders in de gemeente ligplaats innemen.
      
    
    
      3.3.
      De voorzieningenrechter overweegt dat de gronden van het onderhavige verzoek in de uitspraak van de voorzieningenrechter van 31 mei 2023 reeds uitvoerig aan de orde zijn gekomen. Met een duidelijke motivering heeft de voorzieningenrechter in die uitspraak uiteengezet waarom die gronden niet konden leiden tot het treffen van de gevraagde voorziening.
      
    
    
      3.4.
      De voorzieningenrechter overweegt daarnaast dat niet blijkt dat zich sinds de uitspraak van de voorzieningenrechter van 31 mei 2023 een relevante wijziging van omstandigheden heeft plaatsgevonden. Evenmin heeft verweerder, die in het bestreden besluit het primaire besluit heeft gehandhaafd, nu een andere onderbouwing voor het opleggen van de last onder dwangsom gegeven.
      
    
    
      3.5.
      Om die reden concludeert de voorzieningenrechter dat zich geen wezenlijke veranderde omstandigheid voordoet die zou kunnen rechtvaardigen dat nu tot een ander oordeel wordt gekomen dan in de uitspraak van de voorzieningenrechter van 31 mei 2023. 
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      4.	Het verzoek is daarom kennelijk ongegrond. De voorzieningenrechter wijst het verzoek dus af. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. H.J. Bastin, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. H.A. Hulst, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 29 augustus 2023.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              voorzieningenrechter
            
          
        
      
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.