ECLI:NL:RBDHA:2023:8766, Rechtbank Den Haag, 22-06-2023, 19/1437
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-06-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: opeisen dwangsom na niet tijdig belissen op verzoeken op grond van de Wet openbaarheid van bestuur en Wet bescherming persoonsgegevens.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: SGR 19/1437 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 juni 2023 in de zaak tussen
    
      [eiseres] , zonder vaste woon- of verblijfplaats, eiseres
    (gemachtigde: mr. J.F.R. Eisenberger),
    
    
      en
    
    
    burgemeester en wethouders van Westland 
    (gemachtigde: mr. G.G.E.A. Frederix-Gianotten).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Eiseres heeft verweerder bij afzonderlijke verzoeken op 2 augustus 2016 verzocht om haar documenten en besluiten toe te sturen op basis van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) en de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp).
    
    
    
      Verweerder heeft bij besluit van 16 augustus 2016 het verzoek om informatie gedeeltelijk afgewezen. 
    
    
    
      Eiseres heeft verweerder op 14 november 2016 in gebreke gesteld vanwege het uitblijven van een beslissing op haar Wbp-verzoek. 
    
    
    
      Op 18 december 2018 eist eiseres een maximale dwangsom op vanwege het uitblijven van een beslissing op haar Wbp-verzoek. 
    
    
    
      Verweerder heeft bij besluit van 3 januari 2019 (het bestreden besluit) op het verzoek om een dwangsom op grond van het Wbp-verzoek gereageerd. 
    
    
    
      Eiseres heeft tegen het bestreden besluit bezwaar gemaakt. De rechtbank is akkoord gegaan met het verzoek van partijen om het bezwaar van eiseres te beoordelen in een rechtstreeks beroep als bedoeld in artikel 7:1a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). 
    
    
    
      De procedure is (mede op verzoek van partijen) lange tijd aangehouden.
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend op 1 juni 2023.
    
    
    
      Eiseres heeft nadere gronden ingediend op 1 juni 2023.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 13 juni 2023 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, [naam 1] en namens verweerder de gemachtigde van verweerder en mr. [naam 2] .
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    
    1. Deze zaak gaat over de vraag of verweerder niet tijdig heeft beslist op de verzoeken van 2 augustus 2016 op grond van de Wbp en de Wob en daarom aan eiseres een dwangsom wegens het niet tijdig beslissen is verschuldigd. Eiseres was tot 20 december 2017 in dienst bij de gemeente Westland. 
    
    
      
        Wat vindt eiseres in beroep?
      
    
    
    2. Eiseres geeft aan dat verweerder nooit beslist heeft op haar verzoeken om informatie. Het besluit van 16 augustus 2016 heeft zij nooit ontvangen. Verweerder heeft dit besluit geantidateerd. Daarbij is het besluit van 16 augustus 2016 geen reactie op haar Wbp of Wob verzoek maar op een eerder verzoek om stukken. 
    
    
      
        Wat vindt verweerder in beroep ?
      
    
    
    3. Verweerder heeft bij het bestreden besluit over het Wbp-verzoek laten weten dat er geen dwangsommen verbeurd zijn omdat al op 16 augustus 2016 is beslist op het verzoek om informatie. 
    
    
      
        Wat is het oordeel van de rechtbank?
      
    
    
    4. In deze zaak gaat het alleen om de vraag of verweerder in het bestreden besluit terecht geoordeeld heeft dat er geen dwangsommen verbeurd zijn. 
    
    
      De rechtbank stelt vast dat verweerder geen verzendadministratie heeft kunnen overleggen waaruit de verzending van het besluit van 16 augustus 2016 blijkt. De enkele stelling van verweerder dat het besluit wel is verzonden aan het gebruikelijke adres, en de verwijzing naar de datumstempel op het besluit is onvoldoende om van een verzending uit te gaan. Daarmee is het besluit niet aan eiseres bekend gemaakt. De ingebrekestelling voor het beslissen op het Wbp-verzoek van eiseres van 14 november 2016 acht de rechtbank niet onredelijk laat ingediend. Vervolgens is niet in geschil dat verweerder alsnog op het Wbp-verzoek van eiseres beslist heeft. Daarmee heeft verweerder de maximale dwangsom wegens het niet tijdig beslissen op het Wbp-verzoek verbeurd. De rechtbank is verder van oordeel dat eiseres met het opeisen van de dwangsom niet te laat is. Voor het opeisen van een dwangsom geldt niet de regel dat dit binnen een redelijke termijn dient te gebeuren. De rechtbank gaat dan ook uit van het betoog van eiseres dat zij na het verbeurd raken van de dwangsom vijf jaar de tijd heeft om die op te eisen. 
    
    
    
      Omdat eiseres voor haar Wob-verzoek geen ingebrekestelling aan verweerder verzonden heeft, is verweerder voor dat verzoek geen dwangsommen verschuldigd aan eiseres.
    
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    5. Het beroep is gegrond. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover daarin is besloten dat de beslistermijn voor het Wbp-verzoek van eiseres niet is overschreden. De rechtbank neemt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht nu zelf een beslissing en bepaalt dat verweerder wegens het niet tijdig beslissen op het Wbp-verzoek van eiseres de maximale dwangsom verbeurd heeft. 
    
    
      Uit de Circulaire Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen (juridische versie) onder 1.1 volgt dat de datum waarop het bestuursorgaan de ingebrekestelling als bedoeld in artikel 4:17, derde lid van de Awb ontvangt, bepalend is voor de vraag met welke bedragen moet worden gerekend. Als het bestuursorgaan de ingebrekestelling in 2018 heeft ontvangen, dan gelden nog de oude bedragen. Als het bestuursorgaan de ingebrekestelling in 2019 ontvangt, dan gelden de nieuwe bedragen. Per 1 januari 2019 zijn de bedragen namelijk geïndexeerd. Aangezien de ingebrekestelling in dit geval in 2016 is verstuurd gelden nog de oude bedragen. De rechtbank bepaalt de dwangsom op €1260,-.
    
    
    6. Omdat het beroep gegrond is moet verweerder het griffierecht aan eiseres vergoeden en krijgt eiseres ook een vergoeding van haar proceskosten.
    Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.674,- omdat de gemachtigde van eiseres een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden. 
    
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep gegrond;
    - vernietigt het besluit van 3 januari 2019 voor zover daarin is beslist dat er tijdig op het Wbp-verzoek van eiseres is beslist;
    - bepaalt dat verweerder de maximale dwangsom van €1260,- heeft verbeurd en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats komt van het vernietigde gedeelte van het besluit;
    - bepaalt dat verweerder het griffierecht van € 174,- aan eiseres moet vergoeden;
    - veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.674,- aan proceskosten aan eiseres.
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.M.H. van der Poort-Schoenmakers, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Badermann, griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 juni 2023.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.