ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6959, Centrale Raad van Beroep, 18-06-1997, 96/1819 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-06-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Juridisch vervolg op ZW 92/388 [RSV 94/ 224]. Als hervat is in ander werk en de ongeschiktheid
        voortvloeit uit kennelijk andere oorzaak, kan dit artikellid niet aan betrokkene worden tegengeworpen.

96/1819 ZW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    [Gedaagde], wonende te [woonplaats], gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997
      treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen
      (Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging.
      In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats
      getreden van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging. In
      deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het
      bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij brief van 21 januari 1994 is gedaagde vanwege
      appellant in kennis gesteld van een ten aanzien van hem
      genomen besluit ter uitvoering van de Ziektewet (ZW).
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Amsterdam heeft bij
      uitspraak van 28 december 1995, onder gegrondverklaring
      van het beroep, voormeld besluit vernietigd en (thans)
      appellant opgedragen om binnen vier weken na de datum van
      verzending van haar uitspraak een nieuw besluit te nemen
      met inachtneming daarvan; voorts zijn beslissingen
      gegeven omtrent betaling van het griffierecht en de
      proceskosten; en tenslotte werd het onderzoek heropend
      ter voorbereiding van een nadere uitspraak over het
      namens (thans) gedaagde gedane verzoek om
      schadevergoeding.
    
    
    
      Appellant heeft tegen deze uitspraak hoger beroep
      ingesteld en de Raad op de in een aanvullend
      beroepschrift d.d. 3 juni 1996 aangevoerde gronden
      verzocht de aangevallen uitspraak, voorzover
      aangevochten, te vernietigen.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr M. de Miranda, advocaat te
      Amsterdam, bij verweerschrift d.d. 11 juli 1996 de Raad
      verzocht appellant niet-ontvankelijk te verklaren in het
      beroep, dan wel dit beroep ongegrond te verklaren, dan
      wel de behandeling terug te wijzen naar de rechtbank te
      Amsterdam.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden
      op 14 mei 1997, waar appellant zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr W.A. Prins, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V. en waar gedaagde is verschenen bij zijn
      gemachtigde, mr De Miranda, voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een uitvoerige weergave van de feiten en hetgeen is
      voorafgegaan aan het onderhavige besluit verwijst de Raad
      naar de aangevallen uitspraak. Hij volstaat hier met te
      vermelden dat gedaagde op 1 januari 1979 werkzaamheden is
      gaan verrichten als magazijnbediende in dienst van [naam werkgever 1], dat hij wegens rugklachten met ingang van
      7 januari 1980 voor dat werk ongeschikt is geworden en
      gedurende de maximale termijn van 52 weken als bedoeld in
      artikel 29 lid 2 ZW (zoals dit artikellid luidde tot
      1 januari 1994) ziekengeld heeft ontvangen. Van 28 maart
      1988 tot 9 mei 1988 heeft gedaagde als straatveger op
      arbeidscontract in dienst van de gemeente Amsterdam
      gewerkt. Met ingang van 13 juni 1988 is hij via het
      uitzendbureau Intergast hetzelfde werk als straatveger
      gaan doen bij de stadsreiniging. Op 14 juni 1988 is hij
      in dat werk uitgevallen wegens darmklachten. Appellant
      heeft bij besluit van 13 juni 1989 terzake van die
      ziekmelding ziekengeld geweigerd met gebruikmaking van de
      aan artikel 44 lid 1, aanhef en sub a, ten eerste, ZW
      ontleende bevoegdheid. Dat besluit is in hoger beroep
      door de Raad bij uitspraak van 20 oktober 1993
      vernietigd, onder overweging dat de ongeschiktheid ter
      zake waarvan gedaagde met ingang van 14 juni 1988
      aanspraak maakte op ziekengeld, werd veroorzaakt door
      darmklachten en dat de oorzaak van die ongeschiktheid
      niet bestond bij aanvang van de verzekering. Aan
      appellant werd tevens opgedragen ter zake van gedaagdes
      ziekmelding per 14 juni 1988 een nieuw besluit te nemen.
      Vervolgens heeft appellant bij het thans bestreden
      besluit met ingang van 14 juni 1988 ziekengeld geweigerd
      met toepassing van artikel 29 lid 2 ZW (oud). Daaraan
      ligt -kort samengevat- ten grondslag dat appellant wegens
      ongeschiktheid voor het werk als magazijnbediende 52
      weken ziekengeld heeft genoten en dat het werk als
      straatveger, dat gedaagde op 13 juni 1988 is gaan
      verrichten, qua (rug)belastende factoren gelijk is te
      stellen aan het werk als magazijnbediende. Nu hij voor
      dergelijk werk onafgebroken ongeschikt is gebleven kan
      van het 'ingetreden zijn' van ongeschiktheid per 14 juni
      1988 geen sprake zijn en gedaagde heeft derhalve niet met
      ingang van die datum opnieuw aanspraak op ziekengeld.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank als volgt
      overwogen:
      "Tussen partijen staat dus in rechte vast dat,
      ongeacht het al of niet bestaan bij eiser van
      rugklachten op 14 juni 1988, zijn ziekmelding per
      die datum niet voortvloeit uit meergenoemde
      rugklachten.
      Nu door geen van de partijen is gesteld, en zulks
      aan de rechtbank ook anderszins niet is gebleken,
      dat eisers arbeidsongeschiktheid voor zijn werk als
      magazijnbediende, welke een aanvang nam op 7 januari
      1980, is veroorzaakt of mede is veroorzaakt door
      darmklachten, moet met inachtneming van artikel 29,
      tweede lid (oud), ZW en de daaromtrent gevormde
      jurisprudentie worden gezegd dat aan eiser, nadat
      hij op 13 juni 1988 is gaan werken als straatveger
      en gelet op het feit dat zijn arbeidsongeschiktheid
      per 14 juni 1988 een andere oorzaak had dan zijn
      arbeidsongeschiktheid per 7 januari 1980, de
      maximering van de uitkeringsduur ingevolge
      meergenoemd artikel niet kon worden tegengeworpen."
      en
      "Aangezien het bestreden besluit niet kan standhouden
      dient alsnog een beslissing te worden genomen op
      eisers aanspraak op ziekengeld met ingang van
      14 juni 1988. Daarbij zijn aspecten in het geding
      die in deze en de voorgaande procedure niet aan de
      orde zijn geweest, zodat de rechtbank niet de
      mogelijkheid heeft zelf in de zaak te voorzien.".
    
    
    
      Bij het aanvullend beroepschrift heeft appellant het
      volgende aangevoerd:
      "Bij het nemen van de nu bestreden beschikking heeft
      ondergetekende op grond van de jurisprudentie van uw
      Raad gepubliceerd in RSV 1989, 161 aangenomen dat de
      omstandigheid dat het staken van de werkzaamheden op
      14 juni 1988 geschiedde in hoofdzaak op grond van
      andere klachten dan die welke tot de
      arbeidsongeschiktheid vanaf 7 januari 1980 leidden,
      aan het van toepassing zijn van artikel 29 lid 2 van
      de Ziektewet niet in de weg stond.
      Bij de hiervoor genoemde uitspraak gepubliceerd in
      RSV 1994, 224 heeft uw Raad in afwijking van de
      eerdere jurisprudentie overwogen dat in het geval de
      verzekerde in andere arbeid heeft hervat en de
      ongeschiktheid ter zake waarvan hij zich heeft
      ziekgemeld, voortvloeit uit een kennelijk andere
      oorzaak dan die welke de grond vormde voor de
      eerdere arbeidsongeschiktheid ter zake waarvan hij
      reeds 52 weken ziekengeld heeft ontvangen, een
      redelijke wetstoepassing met zich brengt dat het
      bepaalde in artikel 29 lid 2 ZW hem niet kan worden
      tegengeworpen.
      Ondergetekende verbindt hieraan de conclusie dat
      terecht door de rechtbank is overwogen dat op
      meergenoemde grond aan [gedaagde]
      ziekengeld niet kon worden ontzegd.
      Ondergetekende deelt evenwel niet de opvatting van
      de rechtbank dat de maximering van de uitkeringsduur
      aan [gedaagde] niet meer kan worden
      tegengeworpen.
      Ondergetekende is van oordeel dat een redelijke
      wetstoepassing evenzeer met zich brengt dat in de
      situatie waarin de arbeidsongeschiktheid niet meer
      haar oorzaak vindt in de initiële klachten die tot
      de uitval leidden, doch in de klachten die tevens
      ten grondslag lagen aan de arbeidsongeschiktheid
      terzake waarvan de verzekerde reeds gedurende 52
      weken ziekengeld heeft ontvangen, het bepaalde in
      artikel 29 lid 2 ZW (oud) aan (verdere) toekenning
      van ziekengeld in de weg staat.
      In het onderhavige geval moet worden aangenomen,
      gelet op het rapport d.d. 28 juni 1990 van de
      internist prof.dr. L. Abraham-Inpijn, dat de
      darmklachten circa een week hebben geduurd, hetgeen
      wil zeggen tot 21 juni 1988. Onder andere uit dit
      rapport moet voorts worden afgeleid dat de heer Van
      Ballegooyen vanwege zijn rugafwijkingen ongeschikt
      is gebleven voor de rugbelastende arbeid van
      straatveger.
      Weliswaar heeft de ongeschiktheid van [gedaagde] tot het verrichten van de
      werkzaamheden van straatveger derhalve ook na 20
      juni 1988 voortgeduurd, op grond van genoemd artikel
      29 lid 2 ZW kan [gedaagde] naar de
      mening van ondergetekende na die datum geen
      aanspraak op ziekengeld meer maken.".
    
    
    
      Ter zitting van de Raad heeft appellants gemachtigde
      nader toegelicht op grond waarvan appellant meent belang
      te hebben bij het hoger beroep en daarin ontvankelijk te
      zijn.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad kan aan appellant, ook al is
      bij het bestreden besluit alleen met ingang van 14 juni
      1988 ziekengeld geweigerd, in verband met de ruime
      bewoordingen waarin het oordeel van de rechtbank omtrent
      het niet kunnen tegenwerpen van de maximering van de
      uitkeringsduur is uitgedrukt, mede gezien in relatie tot
      de overweging dat de rechtbank het niet mogelijk acht om
      zelf in de zaak te voorzien, belang bij het instellen van
      hoger beroep niet worden ontzegd. Appellant is derhalve
      ontvankelijk in zijn hoger beroep.
    
    
    
      De Raad onderschrijft voorts appellants standpunt dat het
      bepaalde in artikel 29 lid 2 ZW (oud) niet meer aan
      toekenning van ziekengeld in de weg staat, indien de
      ongeschiktheid die het gevolg was van die andere oorzaak,
      niet langer aanwezig is.
    
    
    De Raad overweegt voorts als volgt.
    
    
      Naar zijn oordeel laten de voorhanden zijnde
      gedingstukken geen ander oordeel toe dan dat gedaagde met
      ingang van 14 juni 1988 ongeschikt was tot het verrichten
      van zijn werk als straatveger. Anders dan de rechtbank en
      mede lettende op het verhandelde te zijner zitting, acht
      de Raad termen aanwezig om met toepassing van het
      bepaalde in artikel 8:72 lid 4 van de Algemene wet
      bestuursrecht te bepalen dat gedaagde met ingang van die
      datum recht heeft op ziekengeld. Daarmee kan tevens
      worden beslist op het verzoek namens gedaagde om
      appellant te veroordelen tot vergoeding van renteschade.
    
    
    
      De Raad acht het, nu hier sprake is van een voortzetting
      van de tekortkoming die is voortgevloeid uit vóór
      1 januari 1992 plaatsgevonden besluitvorming (te weten
      het eerdere onrechtmatige en vernietigde besluit d.d.
      13 juni 1989), aangewezen, gelet op de Overgangswet Nieuw
      Burgerlijk Wetboek, aan te knopen bij hetgeen in artikel
      1286 Burgerlijk Wetboek (oud) is neergelegd. Namens
      gedaagde is eerst ter zitting van de rechtbank d.d.
      1 september 1995 wettelijke rente gevorderd. Van
      gehoudenheid tot vergoeding van rente kan derhalve eerst
      vanaf die datum gesproken worden. Toepassing van de
      inmiddels in de rechtspraak van de Raad ontwikkelde
      criteria leidt in het onderhavige geval tot het oordeel
      dat de vordering van gedaagde in zoverre kan worden
      toegewezen, dat appellant gehouden is over het verschil
      tussen de gedaagde ten onrechte met ingang van 14 juni
      1988 onthouden bruto-uitkering ingevolge de ZW en het
      bedrag dat gedaagde vanaf die datum eventueel uit anderen
      hoofde krachtens een sociale verzekeringswet heeft
      ontvangen, wettelijke rente te betalen, gerekend vanaf 1
      september 1995 tot aan de dag der voldoening.
    
    
    Verder overweegt de Raad nog als volgt.
    
    
      Volgens zijn vaste rechtspraak dient omtrent de vraag of
      artikel 29 lid 2 ZW (oud) toepassing kan vinden in de
      situatie dat sprake is van hervatting in ander werk dan
      het werk waarvoor reeds 52 weken ziekengeld is genoten,
      een behoorlijk feitenonderzoek naar en vergelijking van
      het 'oude' en het 'nieuwe' werk plaats te vinden. Indien
      blijkt dat het 'nieuwe' werk qua belastende factoren
      gelijk moet worden gesteld met het 'oude' werk, dient te
      worden nagegaan of er sedert het ontvangen van dat
      ziekengeld sprake is van onafgebroken ongeschiktheid voor
      het 'nieuwe' werk. Daarbij geldt dat naarmate er meer
      tijd is verstreken tussen het ontvangen van het
      ziekengeld en het weigeren van uitkering met toepassing
      van artikel 29 lid 2 ZW (oud), op het uitvoeringsorgaan
      een grotere last rust om de aan die weigeringsbeslissing
      ten grondslag gelegde medische en arbeidskundige feiten
      aannemelijk te maken.
    
    
    
      In het onderhavige geval schiet de besluitvorming op
      beide onderdelen tekort. Zoals van de zijde van gedaagde
      terecht is aangegeven, moet de beschrijving van het werk
      als magazijnbediende, zoals voorkomend in de rapporten
      d.d. 13 februari 1980 van de verzekeringsgeneeskundige
      J. Roele en d.d. 12 juni 1980 van de arbeidsdeskundige
      B.P. Gimpel, als uiterst summier worden aangemerkt.
      Hetzelfde moet worden gezegd van de beschrijving van het
      werk als straatveger, zoals blijkend uit de rapporten
      d.d. 2 maart 1989 van de verzekeringsgeneeskundige
      S. van de Broek en d.d. 18 december 1989 van de
      buitendienstfunctionaris A.C. Vernooy. Deze rapporten
      verschaffen onvoldoende inzicht in de, in die
      werkzaamheden voorkomende, (rug)belastende factoren. Op
      basis van die stukken kan slechts geconcludeerd worden
      dat in het oude werk als belastende aspecten tillen en
      (ver)sjouwen (van computeronderdelen) voorkomen, welke
      bij het werk als straatveger niet worden vermeld. De
      medische beoordeling van de onafgebroken ongeschiktheid
      berust blijkens de voorlegger d.d. 2 december 1993 op het
      rapport van de interniste prof.dr L. Abrams-Inpijn, die
      zich daarover in het geheel niet heeft uitgelaten, en -
      kennelijk- op de redenering dat gedaagde destijds reeds
      ongeschikt werd geacht voor rugbelastend werk. Een
      dergelijke redenering acht de Raad te ongenuanceerd. De
      Raad is er, gelet op deze gegevens, dan ook niet van
      overtuigd dat het vroegere werk als magazijnbediende qua
      belastende factoren gelijk valt te stellen met het werk
      als straatveger.
    
    
    
      Op grond van het vorenoverwogene en met het oog op de
      duidelijkheid van het dictum acht de Raad het aangewezen
      de aangevallen uitspraak te vernietigen, behoudens ten
      aanzien van de beslissing omtrent de proceskosten en het
      griffierecht, en zelf te bepalen hetgeen de rechtbank
      overigens had behoren te doen. Met betrekking tot de
      kosten van het geding in hoger beroep acht de Raad
      tenslotte termen aanwezig om appellant te veroordelen in
      de aan de zijde van gedaagde gevallen kosten, begroot op
      f 1.420,--. Die kosten moeten in verband met het bepaalde
      in artikel 8:75 lid 2 Awb worden voldaan aan de griffier
      van de Raad.
    
    
    Beslist wordt als hierna is aangegeven.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, behoudens voorzover
      betreffende de beslissingen omtrent de proceskosten en
      het griffierecht;
      Vernietigt het bestreden besluit;
      Bepaalt dat gedaagde met ingang van 14 juni 1988 recht
      heeft op ziekengeld;
      Veroordeelt gedaagde tot vergoeding van de renteschade
      als hiervoor is aangegeven;
      Veroordeelt gedaagde in de kosten in hoger beroep begroot
      op f 1.420,--, te voldoen aan de griffier van de Raad.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en
      mr M.A. Hoogeveen en mr Chr. van Voorst als leden, in
      tegenwoordigheid van R.E. Lysen als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 18 juni 1997.
    
    
    
    
    (get.) B.J. van der Net.
    
    
    
    (get.) R.E. Lysen.