ECLI:NL:RBUTR:2012:BV3659, Rechtbank Utrecht, 31-01-2012, 16/601073-11 [P]
Rechtbank Utrecht — Uitspraak 
Datum: 2012-01-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Verdachte heeft zich samen met een ander schuldig gemaakt aan een poging tot woninginbraak. De rechtbank legt aan hem een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden op.

RECHTBANK UTRECHT
    
    Sector strafrecht
    
    parketnummer: 16/601073-11 [P]
    
    vonnis van de meervoudige kamer d.d. 31 januari 2012
    
    in de strafzaak tegen
    
    
      [verdachte],
      geboren op [1962] te [geboorteplaats] (Joegoslavië),
      thans gedetineerd in de P.I. Midden Holland, Huis van Bewaring te Haarlem. 
      Raadsman: mr. J.M. van Dam, advocaat te Amsterdam. 
    
    
    
      1	Onderzoek van de zaak
      De zaak is inhoudelijk behandeld op de terechtzitting van 17 januari 2012, waarbij de officier van justitie en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.
    
    
    
      2	De tenlastelegging
      De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. 
      De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte samen met een ander heeft geprobeerd geld dan wel goederen te stelen uit een woning door daar in te breken. 
    
    
    
      3	De voorvragen
      De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zijzelf bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.
    
    
    4	De beoordeling van het bewijs
    
    
      4.1	Het standpunt van de officier van justitie
      De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde feit, gelet op het dossier, wettig en overtuigend bewezen kan worden. 
    
    
    
      4.2	Het standpunt van de verdediging
      De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van het ten laste gelegde feit en heeft daartoe de hierna te noemen bewijsverweren gevoerd. 
    
    
    4.3	Het oordeel van de rechtbank
    
    
      4.3.1. Overwegingen ten aanzien van het ten laste gelegde
      Tijdens de vakantie van zijn buurman, [benadeelde] (hierna: [benadeelde]), verzorgt [A] (hierna: [A]) zijn post. Als [A] daarvoor op 3 november 2011 omstreeks 18.15 uur naar de woning van zijn buurman, gelegen aan de [adres] te [woonplaats] loopt, hoort hij iemand in de betreffende woning rennen. Hij gaat onmiddellijk terug naar zijn eigen woning, waar hij zijn vrouw vraagt de politie te bellen. Als hij vervolgens weer naar buiten loopt, ziet hij aan de overzijde van de straat 2 mannen lopen, die daar naar zijn zeggen “duidelijk niet thuishoren”. Hij verklaart dat beide mannen donkere kleding dragen en dat een van hen kaal is en iets korter dan de andere.  Kort na de betreffende melding, omstreeks 18.29 uur, ziet een politieagent op nog geen 400 meter van voornoemde woning en komend uit die richting , twee mannen lopen die voldoen aan voornoemd signalement. Hij ziet dat de mannen instappen in een geparkeerde auto.  De politieagent gaat naar hen toe, pakt het nog geopende bijrijdersportier, maakt zich bekend als een politieagent en vraagt de mannen hun legitimatiebewijs te tonen. Daarop wordt het bijrijdersportier hard dichtgetrokken en de auto rijdt vervolgens met gedoofde lichten en met hoge snelheid achteruit.  Kort daarna wordt de auto door de politie klemgereden en worden de mannen, verdachte en medeverdachte [medeverdachte], aangehouden.  Op de passagiersstoel van de auto wordt door de politie een zwarte rugzak aangetroffen, met daarin onder meer een breekijzer.  
      [A] constateert braaksporen aan een raamkozijn aan de achterzijde van de woning van [benadeelde] en ziet dat het betreffende raam opengebroken is.  
      In het naar aanleiding van een verricht vergelijkend werktuigsporenonderzoek opgemaakt proces-verbaal, is gerelateerd dat de afgevormde werktuigsporen aan het kozijn, met identificatienummer SIN AAEH1123NL, zijn veroorzaakt met voornoemd breekijzer.  
    
    
    
      Bewijsoverweging
      Nu de rechtbank het vergelijkend verfonderzoek, opgemaakt door het Nederland Forensisch Instituut d.d. 29 december 2011 niet bezigt tot het bewijs, zal de rechtbank niet nader ingaan op de door de raadsman gedane bewijsverweren ten aanzien van dit deskundigenrapport.
    
    
    De raadsman heeft verder aangevoerd dat de resultaten van voornoemd werktuigsporenonderzoek onvoldoende betrouwbaar zijn omdat er slechts vergelijkend onderzoek heeft plaatsgevonden en geen falsificatieonderzoek. Het betreffende proces-verbaal dat naar aanleiding van dit werktuigsporenonderzoek is opgemaakt, kan daarom niet worden meegenomen als bewijsmiddel, aldus de raadsman. 
    
    Anders dan de raadsman acht de rechtbank voornoemde resultaten van het werktuigsporenonderzoek wel degelijk betrouwbaar, ondanks het feit dat dit geen falsificatieonderzoek betreft. Uit de bij dit onderzoek behorende bijlage volgt immers dat de conclusie dat het betreffende werktuigspoor is veroorzaakt door het aangetroffen breekijzer, de hoogste mate van waarschijnlijkheid betreft. Daar komt bij dat er ook overigens weinig reden is om aan de resultaten van dit onderzoek te twijfelen. Het breekijzer is kort na het incident in de auto, waarin verdachte zich bevond, aangetroffen, nadat die zich onder zeer verdachte omstandigheden van de plaats van het delict had verwijderd, zoals hierna genoemd. Er bestaat geen algemene verplichting om het aanvullende onderzoek, zoals door de raadsman genoemd, te verrichten. Bijzondere omstandigheden die zulks thans anders maken, zijn niet gesteld of anderszins aannemelijk geworden. 
    
    De rechtbank zal voornoemd verweer van de raadsman dan ook verwerpen, evenals zijn verzoek om een aanvullend falsificatieonderzoek naar de betreffende werktuigsporen. 
    
    Dat andere personen dan verdachte en/of medeverdachte [medeverdachte] bij dit feit betrokken zijn geweest, zoals voorts door de raadsman is aangevoerd, is op geen enkele wijze aannemelijk geworden. Ook dit verweer van de raadsman wordt verworpen.
    
    Verdachte heeft ter terechtzitting desgevraagd geen enkele verklaring willen geven voor de wijze waarop hij en medeverdachte [medeverdachte] hebben gereageerd op het verzoek van de politie om zich te legitimeren, namelijk door het bijrijderportier hard dicht te trekken en vervolgens met gedoofde lichten en met hoge snelheid achteruit weg te rijden, noch voor de aanwezigheid van een rugzak met daarin een breekijzer in de auto waarin zij die dag reden, noch voor hun aanwezigheid op die dag en dat uur in Soest. 
    
    Op grond van voornoemde feiten en omstandigheden acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het hem tenlastegelegde.  
    
    
      4.4	De bewezenverklaring
      De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte:
    
    
    
      op 3 november 2011 te Soest, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om tezamen en in vereniging met een ander, met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening uit een woning (gelegen aan de [adres]) weg te nemen geld en of goed(eren) van hun gading, toebehorende aan [benadeelde], en zich daarbij de toegang tot voornoemde woning te verschaffen door middel van braak, tezamen en in vereniging met een ander, als volgt heeft gehandeld: 
      hij, verdachte en/of zijn mededader hebben met een breekijzer een raam aan de achterzijde van voornoemde woning geforceerd,
      zijnde de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet voltooid.
    
    
    Voor zover in het bewezen verklaarde deel van de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. De verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.
    
    De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken. 
    
    5	De strafbaarheid
    
    
      5.1	De strafbaarheid van het feit
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. 
    
    
    
      Het bewezenverklaarde levert het navolgende strafbare feit op:
      poging tot diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak. 
    
    
    
      5.2	De strafbaarheid van verdachte
      Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
    
    
    
      6	De strafoplegging
      6.1	De vordering van de officier van justitie
      De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden, met aftrek van de tijd die verdachte reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht.
    
    
    
      6.2	Het standpunt van de verdediging
      De raadsman heeft primair vrijspraak bepleit. 
      Subsidiair heeft hij aangevoerd dat de door de officier van justitie gevorderde straf voor dit feit, gelet op de geldende oriëntatiepunten, fors is. Hij heeft bepleit dat aan verdachte een straf die gelijk is aan de duur van het voorarrest wordt opgelegd zijnde 75 dagen. 
    
    
    
      6.3	Het oordeel van de rechtbank
      Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte.
    
    
    Verdachte heeft zich samen met een ander schuldig gemaakt aan een poging tot woninginbraak. Verdachte heeft zich daarbij kennelijk uitsluitend laten leiden door winstbejag. Aan het plegen van woninginbraken tilt de rechtbank zwaar. Woninginbraken veroorzaken niet alleen de nodige materiële schade, maar maken ook een forse inbreuk op de privacy van de bewoners. 
    
    De rechtbank heeft wat betreft de persoon van verdachte gelet op het strafblad van verdachte d.d. 2 december 2011, waaruit volgt dat hij reeds eerder is veroordeeld in verband met vermogensfeiten, waaronder in 2003 door het Hof Amsterdam tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 jaar en in 2008 door het Hof Den Haag tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden. 
    
    De rechtbank heeft verder gelet op straffen die in soortgelijke gevallen plegen te worden opgelegd, zoals weergegeven in de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg van Voorzitters van de Strafsectoren (LOVS). Als uitgangspunt voor een woninginbraak - bij een alleen opererende dader - wordt bij recidive een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 5 maanden gehanteerd. In het onderhavige geval gaat het echter niet om een alleen opererende dader. Het feit dat het slechts tot een poging is gebleven, werkt in het onderhavige geval niet strafverlagend. Verdachte en zijn mededader waren, op het moment dat zij door de buurman van de betreffende bewoners werden gestoord, immers al in de betreffende woning. 
    
    De rechtbank is - alles overwegende - van oordeel dat het bewezenverklaarde een hogere straf rechtvaardigt dan door de officier van justitie is geëist en acht een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden passend en geboden. 
    
    
      7	Het beslag
      Verbeurdverklaring 
      De rechtbank beschouwt de in beslag genomen zwarte rugzak, waarin een zwart breekijzer, een rode schroevendraaier en een zilverkleurige baco is aangetroffen als een gezamenlijkheid van voorwerpen met behulp waarmee het bewezenverklaarde is begaan. 
      De rechtbank acht deze voorwerpen daarom vatbaar voor verbeurdverklaring. 
    
    
    
      8	De wettelijke voorschriften
      De beslissing berust op de artikelen 33, 33a, 45, 310 en 311 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.
    
    
    
      9	De beslissing
      De rechtbank: 
    
    
    
      Bewezenverklaring
      - verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4. is omschreven;
      - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
    
    
    
      Strafbaarheid
      - verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
       poging tot diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige 
      zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak.
      - verklaart verdachte strafbaar;
    
    
    
      Strafoplegging 
      - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden;
    
    
    - bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf;
    
    
      Beslag
      - verklaart verbeurd de inbeslaggenomen zwarte rugzak, het zwarte breekijzer, de rode schroevendraaier en de zilverkleurige baco.  
    
     
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. A. van Maanen, voorzitter, mr. M.J. Veldhuijzen en 
      mr. P. Wagenmakers, in tegenwoordigheid van mr. D.A. Groenevelt-Timmer, griffier, en is uitgesproken ter openbare terechtzitting op 31 januari 2012.