ECLI:NL:RBUTR:2011:BU9765, Rechtbank Utrecht, 21-12-2011, 16/ 440501-10 [P]
Rechtbank Utrecht — Uitspraak 
Datum: 2011-12-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Bijstandsfraude. Verwerping van het verweer dat geen sprake zou zijn van een duurzame gezamenlijke huishouding. Oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf en een werkstraf.

RECHTBANK UTRECHT
    
    Sector strafrecht
    
    parketnummer: 16/ 440501-10 [P]
    
    vonnis van de meervoudige kamer d.d. 21 december 2011
    
    in de strafzaak tegen
    
    
      [verdachte],
      geboren op [1961] te [geboorteplaats], Turkije,
      wonende [adres], [woonplaats], 
      raadsman mr. A.M.P.M. Adank, advocaat te Utrecht.
    
    
    
      1	Onderzoek van de zaak
      De zaak is inhoudelijk behandeld op de terechtzitting van 7 december 2011, waarbij de officier van justitie en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.
    
    
    
      2	De tenlastelegging
      De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. 
      De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:
    
    
    in de periode van 1 januari 2002 tot en met 31 januari 2010 opzettelijk voordeel heeft getrokken uit de inkomsten die zijn partner, medeverdachte [medeverdachte], met wie verdachte een gezamenlijke huishouding voerde, door bijstandsfraude heeft verkregen.
    
    
      3	De voorvragen
      De dagvaarding is geldig, de rechtbank is bevoegd, de officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging en er is geen reden voor schorsing van de vervolging.
    
    
    
      4	De beoordeling van het bewijs
      4.1	Het standpunt van de officier van justitie
      De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan en baseert zich daarbij op de inhoud van de inlichtingenformulieren, die door medeverdachte [medeverdachte] zijn ingevuld, ondertekend en ingestuurd, de verklaringen van verschillende bewoners van de [straat]te Utrecht, waar medeverdachte [medeverdachte] jarenlang heeft gewoond, de verklaring van getuige [getuige 1], bewoner van het adres [adres] te [woonplaats], waar verdachte zou wonen en de tegenstrijdigheden in de verklaringen van verdachte en medeverdachte [medeverdachte] over, ondermeer, het al dan niet samen bezoeken van het Turkse consulaat voor het verlengen van hun paspoorten. 
    
    
    
      4.2	Het standpunt van de verdediging
      De verdediging is van mening dat de rechtbank tot een bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit kan komen. Daarbij wijst de raadsman er echter op dat verdachte en zijn medeverdachte samen de zorg voor hun twee gehandicapte kinderen hadden. In de beleving van verdachte en zijn medeverdachte was daarom van samenwonen, zoals bedoeld op de inkomstenformulieren, geen sprake; zij leefden immers niet als man en vrouw samen. Daarnaast zou medeverdachte [medeverdachte] de inkomstenformulieren telkens zo hebben ingevuld als het haar de eerste keer is voorgedaan. 
    
    
    
      4.3	Het oordeel van de rechtbank
      Op 25 juni 2009 en op 19 november 2009 zijn er anonieme tips binnengekomen bij het Team Handhaving Sociale Zaken van de gemeente Utrecht. Volgens deze tips zouden [medeverdachte] en [verdachte], anders dan zij voorwendden, niet zijn gescheiden en daarom ten onrechte teveel aan uitkering ontvangen. 
      Uit dossieronderzoek, dat is gevolgd op deze anonieme meldingen, blijkt dat medeverdachte [medeverdachte] op inkomstenformulieren in de periode van 1 januari 2002 tot en met 23 maart 2007 telkens heeft ingevuld dat zich geen wijziging in haar woonsituatie, gezinssamenstelling of burgerlijke staat heeft voorgedaan. Ook zijn de formulieren niet mede ingevuld en ondertekend door de partner, zoals voor gehuwden of personen die op andere wijze samenleven verplicht is. 
      Buurtonderzoek in de [straat], waar medeverdachte [medeverdachte] in de periode van 22 januari 1992 tot 21 december 2009 ingeschreven heeft gestaan op nummer 9, heeft diverse verklaringen opgeleverd van buren, die verklaren dat zij niet beter weten dan dat er een Turks echtpaar met hun kinderen woonde op dat adres. De rechtbank wijst ondermeer op de verklaringen van getuige [getuige 2] , getuige [getuige 3] , getuige [getuige 4]  en getuige [getuige 5]. 
      Getuige [getuige 1] woont op het adres [adres] te [woonplaats]. Vanaf 
      13 november 2008 zou dit het GBA-adres van verdachte betreffen. Getuige [getuige 1] verklaart dat dit een briefadres van verdachte betreft en dat zij niet weet waar hij woont. Volgens getuige [getuige 1] heeft verdachte nooit op het adres [adres] in Utrecht geslapen. 
    
    
    
      In de periode van 23 november 2009 tot en met 7 december 2009 zijn waarnemingen ter plaatse gedaan op het adres [adres] in Utrecht. In de periode van 5 januari 2010 tot en met 7 januari 2010 zijn waarnemingen ter plaatse gedaan op het adres [adres] in Utrecht, waar medeverdachte [medeverdachte] sinds 21 december 2009 staat ingeschreven.  
      Uit deze waarnemingen ter plaatse blijkt dat de Fiat Punto, die op naam staat van verdachte, vrijwel iedere ochtend en late avond voor de woning van de [straat] en later ook de [adres] stond geparkeerd. 
    
    
    
      Ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat hij vier of vijf dagen per week naar huis ging om mee te helpen met de verzorging van de kinderen. 
      Bij de politie heeft verdachte verklaard dat hij iedere dag bij zijn ex-vrouw op de [adres] was. Verdachte heeft voorts verklaard dat hij mee-at als hij bij zijn ex-vrouw kwam en ook dat hij boodschappen deed. Geconfronteerd met de verklaringen van de buurtbewoners van de [straat], heeft verdachte verklaard dat het ‘wel zal kloppen’ dat de buren de indruk hadden dat zij daar als gezin woonden omdat ze hem iedere dag zagen. Een jaar geleden zou hij uit de woning aan de [adres] zijn gezet; sinds die tijd heeft hij zijn verblijf gehad op de [straat] en daarna op de [adres].  
      Verdachte heeft ook verklaard dat hij een sleutel had van de woning aan de [straat] in Utrecht en dat hij thans in het bezit is van een sleutel van de woning aan de [adres] in Utrecht, waar ook al zijn kleding zou liggen. 
    
    
    Medeverdachte [medeverdachte] heeft op 27 januari 2010 bij de politie verklaard dat haar man iedere dag langs kwam. 
    
    Gezien het vorenstaande acht de rechtbank derhalve wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het hem ten laste gelegde feit heeft gepleegd.
    
    
      4.4	De bewezenverklaring
      De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte
    
    
    
      op meerdere tijdstippen in de periode van 01 januari 2002 tot 31 januari 2010 te Utrecht 
      opzettelijk voordeel heeft getrokken uit hetgeen werd aangeschaft met door
      misdrijf verkregen geld, te weten geld van een door[medeverdachte], met wie hij, verdachte, duurzaam een gezamenlijke huishouding voerde als bedoeld in de Algemene Bijstandwet en de Wet Werk en Bijstand, door middel van het door die [medeverdachte] opzettelijk niet voldoen aan de inlichtingenverplichtingen, uit hoofde van de Algemene Bijstandswet en de Wet Werk en Bijstand verkregen uitkering, welk geld geheel of gedeeltelijk werd besteed aan het huishouden waarvan hij, verdachte, deel uitmaakte.
    
    
    De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
    
    
      5	De strafbaarheid
      5.1	De strafbaarheid van het feit
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. 
    
    
    Het bewezen verklaarde levert het navolgende strafbare feit op.
    
    Opzettelijk uit de opbrengst van enig door misdrijf verkregen goed voordeel trekken, meermalen gepleegd.
    
    
      5.2	De strafbaarheid van verdachte
      Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
    
    
    
      6	De strafoplegging
      6.1	De vordering van de officier van justitie
      De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 5 maanden met een proeftijd van twee jaren. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd om aan verdachte een werkstraf voor de duur van 240 uren, subsidiair 120 dagen hechtenis, op te leggen.
    
    
    
      6.2	Het standpunt van de verdediging
      De raadsman heeft aangevoerd dat de eis van de officier van justitie als waarschuwing begrijpelijk is. Met het oog op de zorg voor twee gehandicapte kinderen van verdachte, is de raadsman echter van mening dat een werkstraf voor de duur van 240 uren subsidiair 120 dagen hechtenis, niet zou moeten worden opgelegd.
    
    
    
      6.3	Het oordeel van de rechtbank
      Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte.
    
    
    
      Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan het opzettelijk voordeel trekken uit gelden, die door de vrouw, medeverdachte [medeverdachte], met wie hij samenwoonde, door uitkeringsfraude waren verkregen. Door aldus te profiteren van de aan medeverdachte [medeverdachte] verstrekte uitkering heeft hij met haar misbruik gemaakt van het sociale stelsel, zoals dat in Nederland bestaat. 
      De rechtbank merkt daarbij op dat een uitkering bedoeld is om de mensen, die om wat voor reden dan ook niet in hun eigen inkomen kunnen voorzien, te verzekeren van een aanvaardbaar inkomen. Misbruik van sociale voorzieningen ondermijnt het sociale stelsel. Verdachte heeft van dit misbruik geprofiteerd en zich ten koste van de maatschappij verrijkt. 
      Een dergelijk feit rechtvaardigt in beginsel het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De eis van de officier van justitie is in het licht van hetgeen voor soortgelijke feiten wordt opgelegd daarom alleszins te begrijpen. Het zijn slechts de bijzondere, in de persoon van verdachte gelegen omstandigheden, die de rechtbank heeft doen besluiten hiervan in substantiële zin ten gunste van verdachte af te wijken. De rechtbank zal daarom een werkstraf voor de duur van 160 uren, subsidiair 80 dagen hechtenis, opleggen. Daarnaast wordt een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van drie maanden opgelegd met een proeftijd van twee jaren. Met deze voorwaardelijke straf wordt beoogd verdachte ervan te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen. 
    
    
    
      7	De wettelijke voorschriften
      De beslissing berust op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 57 en 416 van het Wetboek van Strafrecht zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.
    
    
    
      8	De beslissing
      De rechtbank:
    
    
    
      Bewezenverklaring
      - verklaart het ten laste gelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;
      - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
    
    
    
      Strafbaarheid
      - verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
      opzettelijk uit de opbrengst van enig door misdrijf verkregen goed voordeel trekken, meermalen gepleegd;
    
    
    - verklaart verdachte strafbaar;
    
    
      Strafoplegging
      - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 maanden, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar;
    
    
    
      - bepaalt dat de voorwaardelijke straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast:
      * omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit;
    
    
    - veroordeelt verdachte tot een werkstraf van 160 uren;
    
    - beveelt dat indien verdachte de werkstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis zal worden toegepast van 80 dagen.
    
    
    
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. P. Bender, voorzitter, mr. J.R. Krol en mr. M.H.L. Schoenmakers, rechters, in tegenwoordigheid van mr. L.J. Verborg, griffier, en is uitgesproken ter openbare terechtzitting op 21 december 2011.