ECLI:NL:RBSGR:1999:AA1078, Rechtbank 's-Gravenhage, 10-06-1999, 99/1484
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 1999-06-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: -

ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE 'S-GRAVENHAGE
      Sector Bestuursrecht
      Rechtseenheidskamer Vreemdelingenzaken
    
    
    
    
      UITSPRAAK
      ingevolge artikel 8:77 Algemene wet bestuursrecht
      juncto artikel 33a Vreemdelingenwet
    
    
    Reg.nr.: AWB 99/1484 VRWET
    
    
      Inzake: [eiser] en [eiseres], echtelieden, beiden
      wonende te [woonplaats], eisers, 
      gemachtigde mr. A.A. Vermeij, advocaat te 's-Gravenhage,
    
    
    
      tegen: de Staatssecretaris van Justitie, verweerder,
      gemachtigden mrs. G.M.H. Hoogvliet en H.A. Groen,
      beiden advocaat te 's-Gravenhage.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      1. Eisers, geboren op respectievelijk [...] 1966 en [...] 1971,
      bezitten de Turkse nationaliteit. Eisers zijn vreemdeling in de zin van
      de Vreemdelingenwet (Vw). Eiser is volgens zijn verklaring in of
      omstreeks 1982 Nederland binnengekomen. Hij is op 18 mei 1984 en nadien
      op 22 oktober 1987 uit Nederland verwijderd wegens illegaal
      verblijf. Bij brief van 5 januari 1993, ontvangen door het
      hoofd van plaatselijke politie te C op 7 januari 1993,
      heeft hij een aanvraag ingediend om verlening van een vergunning tot
      verblijf met als doel: "het verrichten van arbeid in loondienst c.q.
      wegens klemmende redenen van humanitaire aard". Bij besluit van
      27 juni 1994 heeft de korpschef van de regiopolitie D de
      aanvraag niet ingewilligd. Eiser heeft tegen dit besluit administratief
      beroep ingesteld bij beroepschrift van 11 juli 1994. De gronden daarvan
      zijn ingediend bij brief van 10 augustus 1994.
      Op 28 september 1994 heeft eiser een verzoek om een voorlopige
      voorziening ingediend, inhoudende een verbod tot uitzetting
      totdat op het administratief beroep is beslist. Op 13 oktober 1994,
      29 september 1995, 3 en 8 oktober 1995 heeft eiser de gronden van het
      administratief beroep aangevuld en/of nadere stukken ingediend.
      In het verweerschrift van 26 september 1995 heeft verweerder
      geconcludeerd tot ongegrondverklaring van het administratief
      beroepschrift en tot afwijzing van het verzoek om een voorlopige
      voorziening.
      Bij uitspraak van 17 oktober 1995 van de president van de rechtbank
      is het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen en is, met
      toepassing van artikel 33b Vw, het administratief beroep ongegrond
      verklaard.
      Bij brief van 23 oktober 1995 heeft eiser aan verweerder verzocht
      om herziening van de beslissing in administratief beroep. Bij brief
      van 9 september 1996 heeft verweerder aan eiser bericht dat het
      verzoek om ambtshalve herziening niet in behandeling wordt genomen
      omdat eiser ingevolge artikel 8:88 Awb een dergelijk verzoek dient
      in te dienen bij de rechtbank.
      Eiser heeft hiertegen bij bezwaarschrift van 30 september 1996
      bezwaar gemaakt op nader aan te voeren gronden.
    
    
    
      Eiseres heeft zich op 24 maart 1994 aangemeld bij de korpschef
      van de regiopolitie D. Vervolgens heeft zij, mede ten
      behoeve van hun minderjarige zoon E (geboren op
      [...] 1993), een aanvraag ingediend om verlening van een
      vergunning tot verblijf met als doel: "verblijf bij echtgenoot A".
    
    
    
      Eiser heeft vervolgens op 23 oktober 1995, mede onder verwijzing naar
      zijn brief van 8 oktober 1995, opnieuw bij de korpschef van de
      regiopolitie D een aanvraag ingediend om verlening van een vergunning
      tot verblijf met als doel: "humanitaire redenen op grond van
      arbeidsverleden".
      Bij afzonderlijke besluiten van 22 mei 1997 heeft verweerder op de
      aanvragen van 24 maart 1994 (eiseres) en  23 oktober 1995 (eiser)
      afwijzend beslist. De afwijzende beslissing ten aanzien van eiseres
      betreft mede hun minderjarige zoon F (geboren op [...] 1996).
      Eisers hebben tegen deze besluiten bezwaar gemaakt bij afzonderlijke
      bezwaarschriften van 17 juni 1997. Op 15 september 1997 hebben eisers
      de gronden van het bezwaar aangevuld.
      Bij brief van 14 oktober 1997 heeft verweerder aan eisers bericht dat
      zij de beslissing op hun bezwaarschrift niet in Nederland mogen
      afwachten. Op 25 oktober 1997 hebben eisers een verzoek om een
      voorlopige voorziening ingediend, inhoudende een verbod tot uitzetting
      totdat op het bezwaar is beslist.
      Verweerder heeft bij afzonderlijke besluiten van 23 oktober 1997 het
      bezwaar ongegrond verklaard. Deze besluiten zijn op 23 oktober 1997
      verzonden naar de gemachtigde van eisers.
    
    
    
      2. Tegen de besluiten van 23 oktober 1997 hebben eisers bij
      beroepschrift van 17 november 1997 beroep ingesteld bij de
      rechtbank. Daarbij hebben eisers aangegeven dat het petitum van het
      op 25 oktober 1997 ingediende verzoek om een voorlopige voorziening
      wordt gewijzigd in die zin dat thans wordt verzocht om een verbod tot
      uitzetting totdat op het  beroep is beslist. Bij brief van
      17 december 1997 hebben eisers de gronden van het beroep ingediend.
    
    
    
      3. In het verweerschrift van 2 februari 1999 heeft verweerder
      geconcludeerd tot ongegrondverklaring van het beroep en tot
      afwijzing van het verzoek om een voorlopige voorziening.
    
    
    
      4. In verband met vragen over de toepassing van het
      langdurig-illegalenbeleid (ook wel het witte-illegalenbeleid genoemd)
      in geval een eerdere aanvraag om toelating is ingediend (en eventueel
      ook afgewezen), is het beroep ter behandeling en beslissing voorgelegd
      aan de Rechtseenheidskamer. Bij brief van 31 maart 1999 heeft
      verweerder een aanvullend verweerschrift ingediend.
      Eiser heeft gerepliceerd bij brief van 31 maart 1999 en voorts
      bij brief van 1 april 1999.
      Verweerder heeft geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid van dupliek.
    
    
    
      5. De Rechtseenheidskamer heeft verweerder bij brief van 20 april 1999
      en voorts bij brief van 27 april 1999 vragen gesteld. In antwoord op de
      brief van 20 april 1999 heeft verweerder op 28 april 1999 nadere
      stukken ingediend.
      Verweerder is ter zitting ingegaan op de vragen, gesteld in de
      brief van 27 april 1999.
    
    
    
      6. De behandeling van het beroep heeft plaatsgevonden op 29 april 1999.
      Eisers zijn aldaar verschenen, bijgestaan door hun gemachtigde.
      Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
      Het beroep is ter zitting gevoegd behandeld met de beroepen onder de
      nummers AWB 99/1481 VRWET en AWB 99/1485 VRWET.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    
      1. Aan de orde is de vraag of de bestreden besluiten in rechte stand
      kunnen houden.
    
    
    Ten aanzien van het beroep van eiser:
    
    
      2. Eiser legt aan het onderhavige beroep ten grondslag dat hij in
      aanmerking komt voor verlening van een vergunning tot verblijf ingevolge
      de restcategorie "klemmende redenen van humanitaire aard". Eiser meent
      dat hij bij de indiening op 23 oktober 1995 van zijn nieuwe aanvraag om
      toelating wel degelijk nieuw gebleken feiten of omstandigheden heeft
      vermeld. Daarom heeft verweerder die tweede aanvraag volgens eiser ten
      onrechte ingevolge artikel 4:6 Awb afgewezen onder verwijzing naar het
      eerdere afwijzende besluit van 27 juni 1994 en de uitspraak van de
      president van de rechtbank van 17 oktober 1995, waardoor het afwijzende
      besluit onherroepelijk was geworden.
      In dit verband wijst eiser op het gestelde in de brief van
      23 oktober 1995, waarbij hij, mede onder verwijzing naar de brief
      van 8 oktober 1995, verweerder heeft verzocht om terug te komen op de
      onherroepelijk geworden afwijzende beslissing op zijn eerste aanvraag
      van 7 januari 1993. Eiser meent dat hij, bij het ontbreken van een
      reactie van de kant van verweerder op de brief van 23 oktober 1995, min
      of meer was gedwongen om zijn nieuwe aanvraag van 23 oktober 1995 te
      handhaven. Eiser meent dat verweerder onder deze omstandigheden bij
      het nemen van het thans bestreden besluit in ieder geval ook aandacht
      had dienen te besteden aan de inhoud van het bezwaarschrift van
      30 september 1996.
      Daarmee had naar het oordeel van verweerder een volledige
      herbeoordeling van zijn zaak moeten plaatsvinden, al was het maar naar
      de stand van zaken op de datum waarop de eerdere procedure werd
      afgesloten, te weten 17 oktober 1995. Gelet hierop meent eiser dat zijn
      tweede aanvraag van 23 oktober 1995, ook al is deze feitelijk ingediend
      ná de inwerkingtreding van TBV 1995/1, niet dient te worden getoetst
      aan de voorwaarden van die TBV, doch aan de voorwaarden van het daarvóór
      geldende beleid.
      Eiser wijst er tot slot op dat hij Koerd is, afkomstig uit
      Zuid-Oost-Turkije. Eiser geeft aan dat de politieke problemen waarmee
      zijn familie, die pro-PKK is, te kampen heeft, in de eerdere procedure
      niet door hem ter sprake zijn gebracht omdat hij er destijds op
      vertrouwde dat hij zou worden toegelaten op grond van de
      langdurig-illegalenregeling.
    
    
    
      3. Verweerder stelt zich op het standpunt dat de nieuwe aanvraag van
      23 oktober 1995 terecht is afgewezen onder toepassing van artikel 4:6,
      tweede lid, Awb.
    
    
    
      3.1 Voorts wijst verweerder erop dat eiser geen aanspraak op toelating
      kan ontlenen aan het langdurig-illegalenbeleid nu aan de indiening door
      eiser van de nieuwe aanvraag niet een periode van minstens zes jaar
      onafgebroken illegaliteit is voorafgegaan. Verweerder wijst erop dat
      eiser ingevolge het beleid de behandeling van zijn eerste
      toelatingsverzoek in ons land mocht afwachten. Eiser kon derhalve in die
      periode niet als illegaal in aanmerking worden gebracht voor
      verwijdering.
      Daarin verschilt de periode van dat verblijf wezenlijk van het verblijf
      van een vreemdeling die zich nimmer ter verkrijging van een vergunning
      tot verblijf heeft aangemeld en, indien aangetroffen, voor verwijdering
      in aanmerking komt, aldus verweerder. Verweerder voert in dit verband
      nog aan dat de omstandigheid dat in de toelichting bij het beleid in
      TBV 1996/4 is vermeld dat de ratio van het langdurig-illegalenbeleid
      zich verzet tegen analoge toepassing in gevallen waarin de vreemdeling
      op grond van artikel 9 en/of 10 Vw toelating heeft gehad, niet maakt
      dat daaruit a contrario de conclusie kan en mag worden getrokken dat
      aan andere, niet in die toelichting gespecificeerde vormen van
      niet-illegaal verblijf in Nederland, bij de uitvoering van het
      langdurig-illegalenbeleid moet worden voorbijgegaan. Verweerder beroept
      zich wat deze uitleg van het beleid betreft op een zijns inziens
      relevante overweging in de uitspraak van de rechtbank Den Haag van
      3 juli 1996, die volgens verweerder met instemming is geciteerd
      in de uitspraak van de Rechtseenheidskamer van 19 februari 1998
      (AWB 97/6846 VRWET). Voorts wijst verweerder op uitspraken van deze
      rechtbank van 13 mei 1998 (AWB 97/2888 VRWET, nevenzittingsplaats
      Amsterdam), 25 juni 1998 (AWB 97/11738 VRWET, nevenzittingsplaats
      Amsterdam), 6 november 1998 (AWB 98/260 en 97/8656 VRWET,
      nevenzittingsplaats Haarlem), 19 februari 1999 (AWB 98/138 VRWET)
      en 8 maart 1999 (AWB 98/1843 V1, nevenzittingsplaats Den Bosch).
      Verweerder benadrukt dat het beleid dat een tweede aanvraag niet alsnog
      tot inwilliging kan leiden en dat, in het verlengde hiervan, de periode
      ná de indiening van de eerste toelatingsaanvraag niet meetelt, door de
      Rechtseenheidskamer in haar uitspraak van 28 november 1996
      (AWB 96/7820 VRWET) als niet onredelijk is aanvaard. Ten aanzien van
      de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 7 september 1998 stelt
      verweerder zich op het standpunt dat de rechtbank daarin ten onrechte
      heeft geoordeeld dat een vóór TBV 1995/1 ingediende aanvraag niet in de
      weg staat aan een geslaagd beroep op het langdurig-illegalenbeleid.
      Verweerder wijst er in dit verband mede op dat de omstandigheid dat het
      mogen afwachten van de behandeling van een ingediende aanvraag niet
      expliciet is vermeld in de weigeringsgronden van TBV 1995/1 en
      TBV 1996/4, niet betekent dat een eerdere aanvraag niet aan eiser kan
      worden tegengeworpen. Verweerder voert daartoe aan dat de
      weigeringsgronden in deze TBV's immers niet limitatief zijn opgesomd,
      nu daarin de volgende formulering wordt gebezigd: 'Een aanvraag om
      toelating wordt in elk geval [onderstreping van verweerder] niet
      ingewilligd indien er sprake is van één van de volgende
      weigeringsgronden.'
    
    
    
      3.2 Verweerder wijst er op dat eiser heeft aangevoerd dat hij bepaalde
      aspecten met betrekking tot zijn Koerdische afkomst, die hij in zijn
      eerdere toelatingsprocedure niet heeft gemeld omdat hij meende dat hij
      aanspraak had op toelating op grond van het langdurig-illegalenbeleid,
      in deze tweede procedure wel naar voren wenst te brengen. Verweerder
      acht deze processuele opstelling van eiser te laken. Verweerder voert
      daartoe aan dat weliswaar niet is vereist dat nieuw gebleken feiten
      dateren van ná de eerdere beslissing, doch voorwaarde is wel dat de
      betrokkene die feiten niet eerder heeft kunnen [onderstreping van
      verweerder] inbrengen. Duidelijk is dat de zogenaamd nieuw gebleken
      feiten, betrekking hebbend op de Koerdische afkomst van eiser, eerder
      bij eiser bekend waren, doch dat hij er om hem moverende redenen voor
      heeft gekozen om die feiten niet in te brengen. Dergelijke feiten
      kunnen dan in de tweede procedure niet als nieuw gebleken feiten en
      omstandigheden worden aangemerkt, aldus verweerder.
    
    
    
      3.3 Verweerder is ten slotte van oordeel dat ook overigens ten aanzien
      van eiser niet is gebleken van zodanige bijzondere omstandigheden dat
      aan de gestelde voorwaarden tot toelating voorbij moet worden gegaan.
    
    
    De rechtbank overweegt het volgende.
    
    
      4. Ingevolge artikel 11, vijfde lid, Vw kan het verlenen van een
      vergunning tot verblijf worden geweigerd op gronden aan het algemeen
      belang ontleend.
      Verweerder voert met het oog op de bevolkings- en
      werkgelegenheidssituatie hier te lande bij de toepassing van genoemd
      artikellid een beleid waarbij vreemdelingen in het algemeen - behoudens
      verplichtingen voortvloeiende uit internationale overeenkomsten - slechts
      voor toelating in aanmerking komen, indien met hun toelating hier te
      lande een wezenlijk Nederlands belang is gediend of indien sprake is van
      klemmende redenen van humanitaire aard. Dit beleid is neergelegd in de
      Vreemdelingencirculaire 1994.
    
    
    
      5. De rechtbank stelt vast dat ten tijde van de indiening,
      23 oktober 1995, van de aanvraag om toelating en ook ten tijde van het
      bestreden besluit, 23 oktober 1997, het beleid inzake langdurig
      illegalen gold, zoals dit is gewijzigd met ingang van het Tussentijds
      Bericht Vreemdelingencirculaire (TBV) van 7 maart 1995 (TBV 1995/1),
      gepubliceerd in de Staatscourant van 15 maart 1995. TBV 1995/1 is
      nadien (in verweerders terminologie:) verduidelijkt bij TBV 1996/4 van
      8 mei 1996, gepubliceerd in de Staatscourant van 10 mei 1996.
      Verweerder heeft voorts op 8 mei 1996 een (interne) IND-werkinstructie
      nr. 61 uitgebracht, waarin ten aanzien van dit beleidsonderdeel in een
      overgangsregeling is voorzien en waarin de positie van illegalen met
      een gezin hier te lande (met name schoolgaande kinderen) nader is
      belicht. Nadat verweerder had geconstateerd dat zich in de
      uitvoeringspraktijk interpretatieverschillen voordeden, heeft
      verweerder op 14 augustus 1996 een (interne) IND-werkinstructie nr. 86
      uitgebracht, waarmee IND-werkinstructie nr. 61 is komen te vervallen.
      IND-werkinstructie nr. 86 bevat een herformulering van de
      overgangsregeling. Voorts heeft verweerder in IND-werkinstructie nr. 86
      een instructie vastgesteld ten aanzien van afdoening van zaken van vóór
      15 maart 1995 (hierna: het oude beleid) en van zaken van op of ná
      15 maart 1995 (hierna: het nieuwe beleid). Ten slotte heeft verweerder
      in IND-werkinstructie nr. 86 onder het kopje 'Overige aandachtspunten'
      enkele onderdelen van het beleid nader omschreven.
      Verweerder heeft in IND-werkinstructie nr. 86 benadrukt dat met de
      inwerkingtreding van TBV 1996/4 geen nieuw toetsingskader wordt
      gecreëerd.
    
    
    
      6. In TBV 1996/4 is het langdurig-illegalenbeleid in de volgende
      bewoordingen weergegeven:
    
    
    '1. Inleiding
    
    
      Naar aanleiding van ontwikkelingen in de jurisprudentie op
      het terrein van de toelating van langdurig illegalen en
      gebleken onduidelijkheid bij de uitvoering van mijn circulaire
      van 7 maart 1995 (TBV 1995/1) heb ik besloten om de genoemde
      circulaire te verduidelijken.
    
    
    
      De overheid voert al enige jaren een beleid dat gericht is op
      het ontmoedigen van illegaal verblijf in Nederland. Een
      uitgangspunt van het vreemdelingenbeleid is en blijft dat
      illegale vreemdelingen het land dienen te verlaten. Dit neemt
      niet weg dat er in individuele gevallen sprake kan zijn van
      dermate bijzondere omstandigheden, dat toelating op grond van
      klemmende redenen van humanitaire aard is geïndiceerd.
    
    
    2. Voorwaarden
    
    
      Bij de beoordeling van de vraag of sprake is van bijzondere
      omstandigheden om in het individuele geval af te wijken van
      het staand beleid ten aanzien van illegalen, dient in het
      bijzonder aandacht te worden besteed aan de band die de
      betrokken vreemdeling met Nederland heeft opgebouwd tijdens
      zijn illegaal verblijf hier te lande en de banden die hij nog
      heeft met het land van herkomst. Daarbij zijn onder meer van
      belang: de aard en totale duur van het verblijf in Nederland,
      de gezinssituatie, kennis van de Nederlandse taal en
      bekendheid bij andere overheidsdiensten.
    
    
    
      Om voor toelating in aanmerking te kunnen komen dient de
      betrokken vreemdeling minimaal te voldoen aan de volgende
      voorwaarden:
    
    
    
      a. op het moment van aanvraag om toelating moet de
      vreemdeling kunnen aantonen minimaal zes jaar ononderbroken in
      Nederland te hebben verbleven direct voorafgaand aan de
      aanvraag om toelating;
      b. gedurende deze periode moet de vreemdeling ononderbroken
      inkomen hebben verkregen uit arbeid waarvoor premies en
      belastingen zijn betaald danwel inkomen hebben genoten uit een
      inkomensvervangende uitkering waarvoor premies en belastingen
      zijn afgedragen.
    
    
    
      ad a. en b.:
      Uit het voorgaande blijkt dat er op het onderhavige terrein
      sprake is van een uitzonderingsbeleid. Het illegalenbeleid is
      dan ook nadrukkelijk en uitsluitend bedoeld voor diegenen die
      langdurig illegaal in Nederland verblijven. De ratio van dit
      beleid verzet zich dan ook tegen analoge toepassing in
      gevallen waarin een vreemdeling op grond van het bepaalde in
      de artikelen 9 en/of 10 van de Vreemdelingenwet 1994 in
      Nederland heeft verbleven. In voorkomende gevallen dient bij
      de beoordeling van een beroep op het onderhavige beleid een
      periode van legaal verblijf buiten beschouwing te blijven. De
      voorwaarden voor voortgezet verblijf zijn immers limitatief in
      het reguliere toelatingsbeleid vastgelegd.
      (..)
    
    
    3. Weigeringsgronden
    
    
      Een aanvraag om toelating wordt in elk geval niet ingewilligd
      indien er sprake is van één van de volgende weigeringsgronden:
      a. gecontroleerd vertrek in de periode onder 2 genoemd;
      b. het verstrekken van onjuiste gegevens;
      c. het bezit van valse documenten;
      d. criminele activiteiten.
    
    
    
      4. Toelatingsprocedure en bevoegdhedenverdeling
      (..)
    
    
    5. Beperking en voorschrift
    
    
      Indien verblijf wordt toegestaan wordt een vergunning tot
      verblijf zonder beperking verleend.
      (..)'
    
    
    
      7. De rechtbank gaat hier allereerst in op de vraag of het indienen van
      een nieuwe aanvraag na indiening (en eventueel -zoals in casu- ook
      afwijzing) van (een) eerdere anvra(a)g(en) onder het oude beleid,
      (alsnog) kan leiden tot toelating op grond van het
      langdurig-illegalenbeleid.
      De rechtbank stelt vast dat dienaangaande in IND-werkinstructie
      nr. 86 is opgenomen:
    
    
    
      'het indienen van een nieuwe aanvraag na afwijzing van een eerdere
      aanvraag
      Onder het oude beleid hebben dergelijke aanvragen in de
      meeste gevallen alsnog tot een inwilliging geleid.
    
    
    
      Onder het nieuwe beleid dienen dergelijke aanvragen te worden
      afgewezen. Gedurende de behandeling van de eerste aanvraag
      verblijft de vreemdeling immers met instemming van het bevoegd
      gezag in Nederland. Leidt de behandeling uiteindelijk tot een
      afwijzing dat zal (-) een aanzegging krijgen Nederland te
      verlaten. Het te vroeg indienen van de aanvraag komt voor
      rekening en risico van de vreemdeling.
      (..)'
    
    
    
      8. De rechtbank constateert allereerst dat de tekst van
      IND-werkinstructie nr. 86 er geen misverstand over laat bestaan dat
      onder het oude beleid aan de vreemdeling in de praktijk niet werd
      tegengeworpen dat hij reeds eerder een aanvraag had ingediend. In dit
      opzicht was de beslispraktijk onder het oude beleid dus kennelijk
      soepeler dan verweerder blijkens het gestelde in IND-werkinstructie
      nr. 86 met het nieuwe beleid beoogt.
      De in IND-werkinstructie nr. 86 opgenomen formulering, die toelating
      op grond van het langdurig-illegalenbeleid uitsluit indien de
      vreemdeling een eerdere aanvraag heeft ingediend, is derhalve aan te
      merken als een materiële beleidswijziging die een beperking inhoudt
      van de mogelijkheid tot het voldoen aan de vereisten voor toelating
      op grond van het langdurig-illegalenbeleid.
      Het had naar het oordeel van de rechtbank op de weg van verweerder
      gelegen om deze aanscherping van het beleid uitdrukkelijk neer te
      leggen in de Vreemdelingencirculaire (eventueel bij TBV). Nu verweerder
      dit heeft nagelaten, kan een eerdere, onder het oude beleid ingediende
      (en eventueel afgewezen) aanvraag niet worden tegengeworpen aan een
      vreemdeling die opnieuw een aanvraag heeft ingediend.
    
    
    
      9. Verweerder heeft een beroep gedaan op een aantal rechterlijke
      uitspraken ter onderbouwing van zijn stelling dat onder het nieuwe
      beleid een eerdere aanvraag in de weg staat aan toelating op grond van
      het langdurig-illegalenbeleid.
      In het licht van IND-werkinstructie nr. 86 en hetgeen de rechtbank
      hiervoor heeft overwogen over de reikwijdte van die werkinstructie,
      komt aan de door verweerder aangehaalde jurisprudentie niet (meer) de
      betekenis toe die verweerder daaraan (nog steeds) gehecht wil zien.
      Hieraan voegt de rechtbank toe dat in de zaak die heeft geleid tot de
      uitspraak van de Rechtseenheidskamer van 28 november 1996, primair de
      vraag ter beoordeling stond of verweerder onder het nieuwe beleid mag
      eisen dat direct voorafgaand aan het moment van indiening van de
      aanvraag om toelating sprake is van zes jaar ononderbroken verblijf in
      Nederland en ononderbroken inkomen uit -kort gezegd- 'witte' arbeid dan
      wel een inkomensvervangende uitkering. In dat verband heeft de
      Rechtseenheidskamer zich in die uitspraak tevens uitgelaten over de
      situatie van een onder het nieuwe beleid ingediende herhaalde aanvraag,
      nadat de eerdere aanvraag ook al onder het nieuwe beleid was ingediend
      (en eventueel afgewezen). De in de zaak van eiser aan de orde zijnde
      situatie betreft een eerdere aanvraag die is ingediend onder het oude
      beleid.
      Verweerders beroep op de door hem aangehaalde jurisprudentie faalt dan
      ook.
    
    
    
      10. De rechtbank stelt vast dat eiser op 7 januari 1993 een eerdere
      aanvraag om toelating heeft ingediend, derhalve onder het oude beleid.
      Verweerder heeft de weigering in het thans bestreden besluit om aan
      eiser toelating te verlenen primair gemotiveerd door te verwijzen naar
      zijn eerdere afwijzende besluit van 27 juni 1994 en de uitspraak van de
      president van de rechtbank van 17 oktober 1995, waardoor het afwijzende
      besluit onherroepelijk was geworden. Daarnaast heeft verweerder de
      weigering van toelating van eiser in het thans bestreden besluit
      gemotiveerd met de overweging dat die eerder door eiser ingediende
      aanvraag in de weg staat aan inwilliging van de aanvraag van
      23 oktober 1995 op grond van het langdurig-illegalenbeleid.
      Aldus berust, gelet op al het vorenoverwogene, het bestreden besluit op
      een ondeugdelijke motivering. Het beroep is mitsdien gegrond en het
      bestreden besluit dient te worden vernietigd.
    
    
    
      11. Gelet op het voorgaande, zal de rechtbank de overige stellingen van
      partijen onbesproken laten.
    
    
    Ten aanzien van het beroep van eiseres:
    
    
      12. Reeds gezien de samenhang tussen het beroep van eiser en dat van
      zijn echtgenote, dient het beroep van de echtgenote eveneens gegrond te
      worden verklaard.
    
    
    
      13. De rechtbank ziet aanleiding verweerder met toepassing van artikel
      8:75, eerste lid, Awb te veroordelen in de door eisers gemaakte
      proceskosten. Deze kosten zijn op de voet van het bepaalde in het
      Besluit proceskosten bestuursrecht vastgesteld op f 1420,- (1 punt voor
      het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting op
      29 april 1999; waarde per punt f 710,- en wegingsfactor 1).
    
    
    
      14. De rechtbank wijst met toepassing van artikel 8:74, eerste lid, Awb
      de Staat der Nederlanden aan als rechtspersoon die aan eisers het
      betaalde griffierecht ad f 210,- dient te vergoeden.
    
    
    III. BESLISSING:
    
    De Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage,
    
    RECHT DOENDE:
    
    1. verklaart het beroep gegrond;
    
    2. vernietigt de bestreden besluiten;
    
    
      3. bepaalt dat verweerder nieuwe besluiten neemt met inachtneming van
      hetgeen in deze uitspraak is overwogen;
    
    
    
      4. veroordeelt verweerder in de proceskosten ad f 1420,-.
      Gebleken is dat aan eisers geen toevoeging is verleend krachtens de
      Wet op de rechtsbijstand, zodat de betaling van dit bedrag dient te
      geschieden aan eisers;
    
    
    
      5. wijst de Staat der Nederlanden aan als rechtspersoon ter
      vergoeding van het door eisers betaalde griffierecht ad f 210,-.
    
    
    
    
      Aldus gedaan door mrs. A.C.J. van Dooijeweert, C.W. Rang en
      M.A.A. Mondt-Schouten en in het openbaar uitgesproken op 10 juni 1999
      door mr. A.C.J. van Dooijeweert, in tegenwoordigheid van
      mr. drs. R. Depping, griffier.
    
    
    
    griffier                    voorzitter
    
    
    afschrift verzonden op: 10 juni 1999