ECLI:NL:RBSGR:1999:AA1041, Rechtbank 's-Gravenhage, 10-11-1999, AWB 99/6241 VRWET
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 1999-11-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: -

ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE 'S-GRAVENHAGE
      Sector Bestuursrecht
      Rechtseenheidskamer Vreemdelingenzaken
    
    
    
    ________________________________________________________
    
    
      UITSPRAAK
      ingevolge artikel 8:77 Algemene wet bestuursrecht
      juncto artikel 33a Vreemdelingenwet
      ________________________________________________________
    
    
    
    Reg.nr.: AWB 99/6241 VRWET
    
    
      Inzake: A, wonende te B, eiseres,
      gemachtigde mr. P.J. van den Hoogen, advocaat te Eindhoven,
    
    
    
      tegen: de Staatssecretaris van Justitie, verweerder, gemachtigde
      mr. A.W. van Leeuwen, advocaat te 's-Gravenhage.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      1. Eiseres, geboren op [...] 1968, bezit de Braziliaanse
      nationaliteit. Zij verblijft sedert 27 maart 1996 als vreemdeling in de
      zin van de Vreemdelingenwet (Vw) in Nederland. Zij heeft op
      18 februari 1997 bij de korpschef van de regiopolitie Brabant Zuid-Oost
      een aanvraag ingediend om verlening van een vergunning tot verblijf met
      als doel: "verblijf bij Nederlandse partner C en
      het verrichten van arbeid al dan niet in loondienst gedurende dat
      verblijf".
      Bij besluit van 11 augustus 1997 heeft verweerder de aanvraag niet
      ingewilligd. Eiseres heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt bij
      bezwaarschrift van 22 augustus 1997.
      Bij brief van 7 oktober 1997 heeft verweerder aan eiseres bericht dat
      zij de beslissing op haar bezwaarschrift niet in Nederland mag
      afwachten. Daarop heeft eiseres op 15 oktober 1997 een verzoek om een
      voorlopige voorziening ingediend, inhoudende een verbod tot uitzetting
      totdat op het bezwaar is beslist.
      Verweerder heeft bij besluit van 16 oktober 1997 het bezwaar (kennelijk)
      ongegrond verklaard. Dit besluit is diezelfde dag verzonden naar de
      gemachtigde van eiseres.
    
    
    
      2. Tegen het besluit van 16 oktober 1997 heeft eiseres bij beroepschrift
      van 31 oktober 1997 beroep ingesteld bij de rechtbank,
      nevenzittingsplaats 's-Hertogenbosch. Eveneens op 31 oktober 1997 heeft
      eiseres aangegeven dat het petitum van het op 15 oktober 1997 ingediende
      verzoek om een voorlopige voorziening wordt gewijzigd in die zin dat
      thans wordt verzocht om een verbod tot uitzetting totdat op het beroep
      is beslist.
      Bij brief van 27 november 1997 heeft eiseres de gronden van het beroep
      ingediend. Op 5 december 1997 en 17 maart 1998 heeft eiseres nadere
      stukken ingediend.
    
    
    
      3. In het verweerschrift van 1 maart 1999 heeft verweerder geconcludeerd
      tot afwijzing van het verzoek om een voorlopige voorziening en tot
      ongegrondverklaring van het beroep met toepassing van artikel 8:86 Awb.
    
    
    
      4. De behandeling van het verzoek om een voorlopige voorziening heeft
      plaatsgevonden op 5 maart 1999. Bij uitspraak van 9 maart 1999 heeft de
      president van de rechtbank het verzoek toegewezen.
    
    
    
      5. Bij brief van 27 april 1999 is verweerder, onder verwijzing naar het
      verweerschrift van 1 maart 1999, nader ingegaan op de stellingen van
      eiseres. Eiseres heeft bij brief van 12 mei 1999 haar standpunt nader
      gemotiveerd en voorts nadere stukken ingezonden. De behandeling van het
      beroep heeft plaatsgevonden op 25 mei 1999.
      Op 6 juli 1999 heeft de rechtbank besloten het onderzoek te heropenen in
      verband met de problematiek ten aanzien van het aantonen van het
      ongehuwd-zijn met officiële en gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen
      geverifieerde) bescheiden indien toelating wordt beoogd voor verblijf
      bij partner. De rechtbank heeft de zaak vervolgens ter verdere
      behandeling en beslissing verwezen naar de Rechtseenheidskamer.
    
    
    
      6. Op 6 augustus 1999 heeft verweerder, onder verwijzing naar het
      verweerschrift van 1 maart 1999, een aanvullend verweerschrift ingediend
      waarin hij zijn standpunt dat het beroep ongegrond dient te worden
      verklaard, heeft gehandhaafd.
      Bij brief van 31 augustus 1999 heeft eiseres gerepliceerd.
    
    
    
      7. De rechtbank heeft verweerder bij brief van 20 september 1999 vragen
      gesteld. Verweerder is op deze vragen ingegaan in de nota van dupliek
      van 27 september 1999.
      Eiseres heeft op 28 september 1999 nadere stukken ingediend.
    
    
    
      8. Het beroep is verder behandeld ter zitting van 30 september 1999.
      Eiseres is aldaar verschenen bij haar gemachtigde. Verweerder heeft zich
      doen vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
      Het beroep is ter zitting gevoegd behandeld met de beroepen onder de
      nummers AWB 99/6230 VRWET, AWB 99/6235 VRWET en AWB 99/6240 VRWET.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    
      1. Verweerder heeft blijkens het bestreden besluit van 16 oktober 1997
      aan eiseres de toelating geweigerd omdat zij ten tijde van dat besluit
      niet met officiële en gelegaliseerde documenten heeft aangetoond dat zij
      ongehuwd is.
    
    
    
      2. Bij de beantwoording van de vraag of het bestreden besluit in rechte
      stand kan houden, gaat de rechtbank uit van de volgende feiten.
    
    
    
      2.1 Eiseres heeft op 18 februari 1997, bij de indiening van haar
      aanvraag om toelating, verklaard dat zij in Brazilië gehuwd is geweest,
      welk huwelijk in 1990 is ontbonden door echtscheiding.
      Medio september 1997 heeft eiseres bij de vreemdelingendienst overgelegd
      een op 23 juli 1997 ten overstaan van een notaris te Belém, Brazilië,
      verleden akte waarin - volgens de vertaling ervan - twee getuigen
      verklaren dat eiseres "tot en met heden ongehuwd is". Dit document is op
      5 september 1997 door de Minister van Buitenlandse Zaken gelegaliseerd.
    
    
    
      2.2 In het departementaal dossier bevindt zich een notitie van een
      telefoongesprek van 14 oktober 1997 van een medewerker van de IND met de
      gemachtigde van eiseres. Daarin is vermeld dat bedoelde IND-medewerker
      op die dag aan de gemachtigde heeft meegedeeld dat de overgelegde
      notariële akte onvoldoende is omdat, blijkens het handboek `Burgerlijke
      stand en buitenlanders', in Brazilië de rechtsgevolgen van de
      echtscheiding pas in werking treden door de inschrijving van de
      echtscheiding in de registers van de burgerlijke stand. In de
      telefoonnotitie is verder vermeld dat de IND-medewerker heeft aangegeven
      dat het voor eiseres mogelijk moet zijn "een officieel document" te
      krijgen van de inschrijving van de echtscheiding. Ten slotte is in de
      telefoonnotitie vermeld dat de IND-medewerker aan de gemachtigde heeft
      toegezegd hem per faxbericht de relevante pagina uit genoemd handboek
      toe te zenden. Bedoelde pagina is diezelfde dag per faxbericht aan de
      gemachtigde verzonden.
    
    
    
      2.3 Bij brief van 27 november 1997 heeft eiseres overgelegd een
      huwelijksakte, afgegeven op 20 oktober 1997, waarin - volgens de
      vertaling ervan - is vermeld dat eiseres op 19 december 1986 is gehuwd
      met D, geboren op [...] 1959. Op de achterzijde van
      deze akte is aangetekend dat de echtscheiding is uitgesproken door de
      rechter op 10 december 1990 en dat de echtscheiding op 27 december 1990
      is ingeschreven.
      Deze huwelijksakte, met daarop de aantekening van de echtscheiding, is
      blijkens een daarop aangebracht stempel door de Minister van
      Buitenlandse Zaken gelegaliseerd. De datum van de legalisatie is evenwel
      niet ingevuld.
    
    
    
      3. Eiseres stelt dat zij in aanmerking komt voor toelating voor verblijf
      bij Nederlandse partner. Daarbij beroept zij zich op hoofdstuk B1/3 van
      de Vreemdelingencirculaire 1994 (Vc).
    
    
    
      3.1 Eiseres bestrijdt niet dat zij eerst ná het bestreden besluit een
      gelegaliseerde huwelijksakte met daarop de aantekening van echtscheiding
      heeft overgelegd. Zij stelt zich evenwel op het standpunt dat de ex
      tunc-toetsing er niet aan in de weg staat dat de rechter met deze akte
      rekening houdt nu daaruit blijkt dat zij ten tijde van het bestreden
      besluit ongehuwd was. Eiseres benadrukt dat zij bij de indiening van
      haar aanvraag om toelating reeds heeft aangegeven ongehuwd te zijn. Het
      betreft hier derhalve slechts het bewijs van een reeds eerder gesteld
      feit en niet een nieuw geschilpunt, aldus eiseres.
      Eiseres tekent hierbij aan dat de artikelen 3:2 en 4:2, tweede lid, Awb
      ten opzichte van elkaar niet duidelijk zijn begrensd. Er kan derhalve
      verschil van mening bestaan over de vraag wie (het bestuursorgaan of de
      aanvrager) dient zorg te dragen voor het opvoeren van wélke feiten. Naar
      de mening van eiseres zal de rechter in beroep deze grens eventueel zelf
      moeten trekken.
      Eiseres wijst er op dat verweerder haar pas in de bezwaarfase heeft
      laten weten dat de door haar medio september 1997 overgelegde notariële
      akte niet voldoende was. Daartoe heeft verweerder op 14 oktober 1997
      telefonisch contact opgenomen met de gemachtigde van eiseres. In dat
      telefoongesprek heeft verweerder haar gemachtigde zelfs meegedeeld welk
      document nu precies moest worden overgelegd. Aldus heeft verweerder het
      vertrouwen gewekt dat haar een zekere hersteltermijn werd gegund om
      alsnog het vereiste document over te leggen. Ook hierom is eiseres van
      oordeel dat het na het bestreden besluit overgelegde bewijs van
      ongehuwd-zijn dient te worden meegenomen in de onderhavige
      beroepsprocedure.
      Ter ondersteuning van haar standpunt heeft eiseres onder meer verwezen
      naar diverse rechterlijke uitspraken en commentaar van (juridische)
      wetenschappers.
    
    
    
      3.2 Eiseres wijst op TBV 1998/27 van 20 november 1998 waarin is
      neergelegd dat het vereiste van officiële en gelegaliseerde bescheiden
      een zelfstandig toelatingsvereiste vormt, in die zin dat voor toelating
      in het kader van het partnerbeleid niet alleen is vereist dat beide
      partners ongehuwd zijn, maar ook dat zij hun ongehuwde staat aan de hand
      van bedoelde bescheiden aantonen. Volgens de in TBV 1998/27 opgenomen
      toelichting op dit onderdeel beoogt verweerder met dit TBV de in
      hoofdstuk B1 Vc neergelegde beleidsregels te verduidelijken. Volgens
      eiseres is er op dit onderdeel evenwel geen sprake van een
      verduidelijking van beleid, maar van een wijziging (aanscherping) van
      beleid. Voorzover de bij TBV 1998/27 gewijzigde beleidsregel de
      redelijkheidstoets al zou kunnen doorstaan, is deze wijziging naar de
      mening van eiseres in elk geval op haar niet van toepassing nu haar
      aanvraag om toelating dateert van vóór de bekendmaking van TBV 1998/27.
      Eiseres voert ten slotte nog aan dat (ook) uit hetgeen in TBV 1998/27 is
      opgenomen omtrent de wijze van afdoening van een aanvraag om toelating
      indien geen officieel en gelegaliseerd (en in bepaalde gevallen
      geverifieerd) bescheid is overgelegd, te weten buiten behandeling
      stelling van de aanvraag, blijkt dat hier sprake is van een wijziging
      van beleid. Eiseres wijst er in dit verband op dat haar aanvraag,
      ondanks het ontbreken van een dergelijk bescheid, in behandeling is
      genomen. Bovendien heeft verweerder in zijn brief van 27 april 1999
      - derhalve daterend van ná TBV 1998/27 - uitdrukkelijk als zijn
      standpunt neergelegd dat in ieder geval vóórdat de beschikking op
      bezwaar wordt genomen, moet zijn aangetoond dat iemand ongehuwd is.
    
    
    
      4. Verweerder stelt zich op het standpunt dat aan eiseres terecht en op
      goede gronden de toelating is geweigerd.
    
    
    
      4.1 Verweerder heeft er naar zijn oordeel nooit een misverstand over
      laten bestaan dat het vereiste van het aantonen van het ongehuwd-zijn
      met officiële en gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen geverifieerde)
      documenten bij de uitvoering van hoofdstuk B1 Vc een zelfstandig
      toelatingsvereiste vormt. Dit vereiste is geen beleidsregel omtrent de
      vaststelling van feiten of de uitleg van wettelijke voorschriften. Dit
      vereiste is - als gezegd - een zelfstandige eis die in het kader van het
      partnerbeleid wordt gesteld, aldus verweerder.
      Met betrekking tot dit aspect beoogt TBV 1998/27 van 20 november 1998
      geen beleidswijziging in het leven te roepen. TBV 1998/27 moet worden
      gezien als een reactie op een aantal uitspraken van de
      nevenzittingsplaats Amsterdam (waaronder de uitspraak van 2 maart 1998,
      gepubliceerd in JV 1998/61), waarin werd geoordeeld dat dit vereiste
      geen extra inhoudelijke eis voor toelating betreft, maar een regel van
      bewijsrecht bevat met betrekking tot het ongehuwd-zijn. Gelet op
      bedoelde uitspraken is verweerder ertoe overgegaan om in TBV 1998/27
      voor alle duidelijkheid nog eens expliciet vast te leggen dat er in dit
      kader sprake is van een zelfstandig toelatingsvereiste. In TBV 1998/27
      wordt met betrekking tot dit aspect dus slechts geldend beleid
      weergegeven, aldus verweerder.
      Verweerder benadrukt dat wat de toepassing van artikel 4:5 Awb betreft
      er wel sprake is van een beleidswijziging. Vóór TBV 1998/27 werd artikel
      4:5 Awb in beginsel in deze situatie niet toegepast. Wat dit aspect
      betreft, is dus sprake van een aanscherping van het beleid, welke
      aanscherping geldt vanaf 1 december 1998. Dit betekent dat indien bij
      een aanvraag van vóór 1 december 1998 niet de vereiste documenten waren
      overgelegd, deze aanvraag veelal (toch) inhoudelijk werd afgedaan,
      terwijl vanaf genoemde datum een dergelijke aanvraag met toepassing van
      artikel 4:5 Awb wordt afgedaan.
      In zaken, als de onderhavige, waarin artikel 4:5 Awb niet is toegepast,
      kan een in de bezwaarfase overgelegd officieel en gelegaliseerd (en in
      bepaalde gevallen geverifieerd) document nog worden meegenomen. Dat
      geldt vanzelfsprekend niet voor "nieuwe" zaken waarin immers artikel 4:5
      Awb wordt toegepast. Verweerder benadrukt dat zijn opmerking in de brief
      van 27 april 1999 over het meenemen in de bezwaarfase van de vereiste
      documenten aldus moet worden verstaan.
    
    
    
      4.2 De rechtbank heeft verweerder op 20 september 1999 verzocht om aan
      te geven op welke grond naar zijn oordeel artikel 4:5 Awb kan worden
      toegepast, indien de vreemdeling zijn ongehuwde staat niet met de
      vereiste documenten heeft aangetoond. Verweerder heeft daarop geantwoord
      dat onder die omstandigheid niet kan worden beoordeeld of wordt voldaan
      aan het vereiste van ongehuwd-zijn. Er is alsdan sprake van een situatie
      waarin de verstrekte bescheiden onvoldoende zijn voor de beoordeling van
      de aanvraag, aldus verweerder. Daarom kan volgens verweerder, bij het
      ontbreken van de vereiste documenten en na het ongebruikt verstrijken
      van een hersteltermijn, artikel 4:5 Awb worden toegepast.
    
    
    
      4.3 Verweerder wijst er op dat in de zaak van eiseres artikel 4:5 Awb
      niet is toegepast. Dit betekent dat tot het besluit op bezwaar rekening
      kon worden gehouden met alsnog overgelegde officiële en gelegaliseerde
      documenten. Verweerder stelt zich op het standpunt dat aan eiseres de
      toelating terecht is geweigerd nu zij ten tijde van het bestreden
      besluit niet met een officieel en gelegaliseerd document heeft
      aangetoond ongehuwd te zijn. De op 20 oktober 1997 afgegeven
      huwelijksakte, met daarop de aantekening van echtscheiding is eerst op
      27 november 1997 overgelegd, derhalve ná het bestreden besluit van
      16 oktober 1997. Verweerder heeft bij het nemen van dat besluit dan ook
      geen rekening kunnen houden met die akte. Gelet op het karakter van de
      door de rechter uit te voeren toetsing in beroep (ex tunc), dient ook de
      rechter die akte buiten beschouwing te laten, aldus verweerder.
      Verweerder benadrukt dat slechts een geslaagd beroep op de inherente
      afwijkingsbevoegdheid zou kunnen leiden tot een afwijking van het
      vereiste van het aantonen van de ongehuwde staat met officiële en
      gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen geverifieerde) documenten. Op de
      voet van artikel 4:84 Awb dient het bestuursorgaan immers overeenkomstig
      de beleidsregel te handelen, tenzij dat voor de vreemdeling gevolgen zou
      hebben die wegens bijzondere omstandigheden onevenredig zijn in
      verhouding tot de met de beleidsregel te dienen doelen. Het is aan de
      vreemdeling om die bijzondere omstandigheden te stellen en aannemelijk
      te maken, aldus verweerder. In de visie van verweerder is van dergelijke
      omstandigheden in de zaak van eiseres geen sprake.
    
    
    
      4.4 Verweerder bestrijdt ten slotte de stelling van eiseres dat met het
      telefoongesprek van 14 oktober 1997 de suggestie zou zijn gewekt dat
      haar nog een hersteltermijn werd gegund. Verweerder wijst er op dat
      eiseres er van meet af aan van op de hoogte kon zijn dat zij volgens het
      geldende beleid diende te beschikken over een officieel en gelegaliseerd
      document waaruit blijkt dat zij ongehuwd is.
    
    
    De rechtbank overweegt het volgende.
    
    
      5. Ingevolge artikel 11, vijfde lid, Vw kan het verlenen van een
      vergunning tot verblijf worden geweigerd op gronden aan het algemeen
      belang ontleend.
      Verweerder voert met het oog op de bevolkings- en
      werkgelegenheidssituatie hier te lande bij de toepassing van genoemd
      artikellid een beleid waarbij vreemdelingen in het algemeen - behoudens
      verplichtingen voortvloeiende uit internationale overeenkomsten - slechts
      voor toelating in aanmerking komen, indien met hun toelating hier te
      lande een wezenlijk Nederlands belang is gediend of indien sprake is van
      klemmende redenen van humanitaire aard. Dit beleid is neergelegd in de
      Vreemdelingencirculaire.
    
    
    
      6. Eiseres beoogt toelating in het kader van het partnerbeleid. Ten
      tijde van het bestreden besluit, 16 oktober 1997, luidde de
      toepasselijke, in B1/3 Vc neergelegde beleidsregel - voorzover hier van
      belang - als volgt:
    
    
    "3.2 Algemene vereisten voor toelating van de partner
    
    
      De algemene vereisten zijn:
      (..)
      - ongehuwd zijn (zie 3.2.2);
      (..)
    
    
    
      3.2.2 Beide partners dienen ongehuwd te zijn
      Het ongehuwd zijn moet met gelegaliseerde officiële documenten worden
      aangetoond (voor het vereiste van legalisatie en verificatie van
      bewijsstukken betreffende de staat van personen, zie A4/6.1.2.6).
      (..)"
    
    
    
      7. Partijen verschillen van mening over de vraag of het aantonen van het
      ongehuwd-zijn met officiële en gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen
      geverifieerde) documenten een zelfstandig toelatingsvereiste is
      dan wel (louter) een regel van bewijsrecht bevat met betrekking tot het
      ongehuwd-zijn.
      De rechtbank stelt vast dat verweerder de tekst van de in (onder meer)
      B1 Vc neergelegde beleidsregels, voorzover deze betrekking hebben op
      officiële en gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen geverifieerde)
      bescheiden betreffende de staat van personen, heeft gewijzigd bij TBV
      1998/27 van 20 november 1998, gepubliceerd in de Staatscourant van 25
      november 1998.
      Deze tekstwijzigingen zijn opgenomen in een bijlage bij TBV 1998/27 en
      luiden - voorzover hier van belang - als volgt:
    
    
    "3.2 Algemene vereisten voor toelating van de partner
    
    
      De algemene vereisten zijn:
      (..)
      - ongehuwd zijn (zie 3.2.2);
      - een akte betreffende de ongehuwde burgerlijke staat, die in de
      daarvoor in aanmerking komende gevallen is gelegaliseerd en/of
      geverifieerd (zie A4/6.1.2.6, B1/3.2.2a en C4);
      (..)
    
    
    
      3.2.2 Beide partners dienen ongehuwd te zijn
      (..)
    
    
    
      3.2.2a Beide partners dienen een officieel en gelegaliseerd document
      over te leggen waaruit hun ongehuwde burgerlijke staat blijkt.
    
    
    
      Naast het vereiste dat beide partners ongehuwd moeten zijn, geldt als
      zelfstandig vereiste dat de ongehuwde burgerlijke staat aan de hand van
      officiële en gelegaliseerde bescheiden moet worden aangetoond (zie C-4
      Vc 1994). (..)
      Het ongehuwd zijn en het overleggen van officiële en gelegaliseerde
      bescheiden zijn twee zelfstandige voorwaarden. Aan beide voorwaarden
      moet dus worden voldaan. De partners dienen zowel ongehuwd te zijn en
      zij dienen dat door gelegaliseerde officiële bescheiden aan te tonen bij
      het bestuursorgaan. De aanvrager kan niet in aanmerking worden gebracht
      voor toelating indien slechts aan één of geen van beide voorwaarden
      wordt voldaan.
      (..)"
    
    
    
      TBV 1998/27 is bij aanvulling 23 van juli 1999 verwerkt in de Vc. De
      rechtbank merkt voor de goede orde op dat hetgeen in TBV 1998/27 is
      opgenomen onder 3.2.2a, bij aanvulling 23 in de Vc is opgenomen onder
      3.2.2.1.
    
    
    
      8. Omtrent de aanleiding tot het uitbrengen van TBV 1998/27 is in dit
      TBV het volgende opgenomen:
    
    
    
      "1. Inleiding
      In dit TBV wordt een nadere toelichting gegeven op vragen die vanuit de
      praktijk zijn gesteld over het vereiste van gelegaliseerde documenten
      bij de uitvoering van hoofdstuk B1 van de Vreemdelingencirculaire.
      Daarbij is met name onduidelijkheid gerezen over de vraag of het
      vereiste van gelegaliseerde bescheiden een zelfstandig
      toelatingsvereiste vormt.
      (..)
    
    
    
      2. Toelichting
      De voorwaarden voor toelating in het kader van het partnerbeleid
      (hoofdstuk B1/3 Vc 1994) behelzen onder meer dat beide partners ongehuwd
      zijn en dat zij hun ongehuwde staat aan de hand van officiële en
      gelegaliseerde bescheiden aantonen. Hierover is enige onduidelijkheid
      gerezen. Het betreft echter twee zelfstandige voorwaarden. Aan ieder van
      deze twee voorwaarden moet worden voldaan. Een vreemdeling komt immers
      niet in aanmerking voor toelating in het kader van hoofdstuk B1/3 Vc
      1994, indien
      a. wel officiële en gelegaliseerde bescheiden zijn overgelegd, maar (een
      van) de partner(s) in werkelijkheid gehuwd is; en evenmin indien
      b. beide partners weliswaar ongehuwd zijn, maar dat (nog) niet kunnen
      aantonen met officiële en gelegaliseerde bescheiden.
      (..)
      In de bijlage bij dit TBV wordt de tekst van hoofdstuk B1/3.2 Vc 1994
      (en vergelijkbare hoofdstukken in deel B van de Vreemdelingencirculaire)
      gewijzigd om duidelijker tot uitdrukking te brengen dat het hier twee
      zelfstandige vereisten betreft, waaraan, voor de toepassing van het
      bepaalde bij en krachtens de Vreemdelingenwet, tegelijk moet worden
      voldaan. Dit betreft een tekstuele wijziging.
      (..)"
    
    
    
      9. Het is de rechtbank niet gebleken dat verweerder vóór de bekendmaking
      van TBV 1998/27 van 20 november 1998 het vereiste van het aantonen van
      de ongehuwde staat met officiële en gelegaliseerde (en in bepaalde
      gevallen geverifieerde) bescheiden als een bewijsvoorschrift beschouwde
      en niet als een materieel vereiste voor toelating. De tekst van B1/3 Vc,
      zoals deze luidde vóór de bekendmaking van TBV 1998/27, dwingt niet tot
      de interpretatie dat wel sprake was van een bewijsvoorschrift.
    
    
    
      10. Geen rechtsregel staat er aan in de weg het vereiste van het
      aantonen van de ongehuwde staat met officiële en gelegaliseerde (en in
      bepaalde gevallen geverifieerde) bescheiden te stellen als materiële
      voorwaarde voor toelating.
    
    
    
      11. Er is geen grond voor het oordeel dat met deze beleidsregel de
      grenzen van een redelijke beleidsbepaling worden overschreden. Daartoe
      diene het volgende.
      De rechtbank stelt vast dat de eis van ongehuwd-zijn niet in een
      wettelijk voorschrift is gesteld, doch in een beleidsregel. De door de
      wetgever in artikel 11, vijfde lid, Vw aan verweerder toegekende
      beleidsvrijheid met betrekking tot vergunningverlening biedt naar het
      oordeel van de rechtbank ook de ruimte om die eis te stellen. Eiseres
      heeft niet gesteld dat de eis van ongehuwd-zijn onredelijk zou zijn.
      Naar het oordeel van de rechtbank kan evenmin worden gezegd dat
      verweerder niet binnen de grenzen van een redelijke beleidsbepaling is
      gebleven door ten aanzien van het in het beleid opgenomen feit van
      ongehuwd-zijn, voor te schrijven dat dit moet worden aangetoond aan de
      hand van gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen geverifieerde)
      documenten. Aangezien de vereiste bescheiden betrekking hebben op de
      staat van personen (in casu van de vreemdeling en degene bij wie
      toelating wordt beoogd), is het niet onredelijk dat in de beleidsregel
      is opgenomen dat het aan de betrokkenen is om aan de hand van
      gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen geverifieerde) documenten aan te
      tonen dat zij ongehuwd zijn. Artikel 3:2 Awb staat daaraan niet in de
      weg, reeds nu de in artikel 3:2 Awb neergelegde onderzoeksplicht slechts
      ziet op `de relevante feiten' die krachtens een wettelijk voorschrift
      dan wel een beleidsregel zijn betrokken bij een bepaalde
      vergunningverlening. In casu betreft die onderzoeksplicht primair de
      vraag of door de betrokkenen aan de hand van gelegaliseerde (en in
      bepaalde gevallen geverifieerde) documenten is aangetoond dat zij
      ongehuwd zijn.
    
    
    
      12. Vervolgens dient te worden nagegaan of in dit geval het beleid juist
      is toegepast.
    
    
    
      13. Tussen partijen is niet in geschil dat eiseres ten tijde van het
      bestreden besluit niet met officiële en gelegaliseerde documenten heeft
      aangetoond dat zij ongehuwd is. Gelet hierop kon eiseres ten tijde van
      het bestreden besluit aan het partnerbeleid geen aanspraak op toelating
      ontlenen.
      De rechtbank laat overigens daar of met het door eiseres na het
      bestreden besluit overgelegde officiële en gelegaliseerde document is
      aangetoond dat zij ongehuwd is.
    
    
    
      14. Voorzover eiseres heeft bedoeld een beroep op het
      vertrouwensbeginsel dan wel zorgvuldigheidsbeginsel te doen, moet dit
      falen.
      De rechtbank acht, gelet op de inhoud van de notitie van een
      telefoongesprek van 14 oktober 1997, niet uitgesloten dat bij de
      gemachtigde van eiseres de gedachte had postgevat dat eiseres nog enige
      tijd zou worden gegund om het vereiste document te overleggen. De
      rechtbank ziet evenwel geen grond voor het oordeel dat verweerder in
      dezen was gehouden om de beslissing op het bezwaar aan te houden.
      Daartoe is in overweging genomen dat niet is gebleken dat de
      IND-medewerker op 14 oktober 1997 aan de gemachtigde de toezegging heeft
      gedaan dat aan eiseres nog een termijn zou worden gegund om de vereiste
      documenten te overleggen. Evenmin is gebleken dat de gemachtigde om een
      dergelijke termijn heeft verzocht. Daarbij komt nog dat eiseres
      ingevolge het beleid in beginsel reeds bij de indiening van de aanvraag,
      18 februari 1997, diende te beschikken over de vereiste documenten.
      Voorzover eiseres ten slotte heeft bedoeld te stellen dat zij niet kon
      weten dat de door haar overlegde notariële akte onvoldoende was,
      overweegt de rechtbank dat naar het nationale recht van eiseres de
      rechtsgevolgen van een echtscheiding in werking treden door inschrijving
      van de echtscheiding in de registers van de burgerlijke stand. Het had
      op de weg van eiseres gelegen om, bij onbekendheid op dit onderdeel met
      de in haar land van herkomst geldende bepalingen, zich hierover te
      informeren. Eiseres heeft dit kennelijk nagelaten. De gevolgen daarvan
      dienen dan ook voor haar rekening en risico te worden gelaten.
      Gezien al het vorenstaande kan niet worden staande gehouden dat
      verweerder onzorgvuldig heeft gehandeld door kort na het telefoongesprek
      over te gaan tot het nemen van een beslissing op het bezwaar.
    
    
    
      15. Gesteld noch gebleken is dat eiseres aan enige andere door
      verweerder gehanteerde beleidsregel aanspraak op toelating kon ontlenen.
    
    
    
      16. Ingeval niet wordt voldaan aan de beleidsregels voor toelating zal
      verweerder op de voet van artikel 4:84 Awb de vraag moeten beantwoorden
      of sprake is van door de vreemdeling aangevoerde bijzondere feiten en
      omstandigheden die aanleiding dienen te zijn om in zijn geval van de
      beleidsregels af te wijken. Dat kan zijn omdat die bijzondere feiten en
      omstandigheden bij het opstellen van de beleidsregels niet of
      onvoldoende onder ogen zijn gezien of omdat de afweging van belangen die
      aan de beleidsregels ten grondslag heeft gelegen in de bijzondere
      situatie van de vreemdeling niet tot een redelijke uitkomst leidt.
    
    
    
      17. De rechtbank is van oordeel dat toepassing van het beleid voor
      eiseres geen gevolgen heeft die wegens bijzondere feiten en
      omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot het doel van het
      beleid. Als een dergelijke bijzondere omstandigheid kan niet gelden dat
      het, zoals de gemachtigde van eiseres ter zitting heeft benadrukt,
      voorkomt dat het (zeer) lange tijd duurt alvorens de Minister van
      Buitenlandse Zaken een beslissing neemt op een aanvraag om legalisatie.
      Overigens is er ten aanzien van de door eiseres overgelegde documenten
      geen sprake geweest van vertraging in de afhandeling door de Minister
      van Buitenlandse Zaken van een aanvraag om legalisatie. De rechtbank
      wijst er voorts op dat, zoals de Afdeling bestuursrechtspraak van de
      Raad van State heeft bepaald in haar uitspraak van 18 februari 1999
      (gepubliceerd in JV 1999/76), (de weigering van) legalisatie is aan te
      merken als een besluit in de zin van artikel 1:3 Awb. Daaruit volgt dat
      tegen het niet-tijdig beslissen op een aanvraag om legalisatie
      rechtsmiddelen openstaan.
      Evenmin kan als een dergelijke bijzondere omstandigheid gelden dat
      eiseres, indien zij thans een nieuwe aanvraag om toelating zou indienen,
      in beginsel dient te beschikken over een geldige machtiging tot
      voorlopig verblijf, alvorens de nieuwe aanvraag in behandeling wordt
      genomen.
      Ook overigens is er geen grond voor het oordeel dat verweerder bij
      afweging van de betrokken belangen niet in redelijkheid aan eiseres de
      toelating heeft kunnen weigeren.
    
    
    
      18. Gelet op de stukken en het verhandelde ter zitting merkt de
      rechtbank, ten overvloede, nog het volgende op.
    
    
    
      18.1 Verweerder heeft aangegeven dat TBV 1998/27 van 20 november 1998
      moet worden aangemerkt als een wijziging van beleid, voorzover daarin is
      bepaald dat een aanvraag om toelating met toepassing van artikel 4:5 Awb
      buiten behandeling wordt gesteld indien bij de indiening van de aanvraag
      (en na het verstrijken van een hersteltermijn) het ongehuwd-zijn niet
      met de vereiste documenten is aangetoond.
      Verweerder heeft ter onderbouwing van dit standpunt aangegeven dat
      artikel 4:5 Awb kan worden toegepast omdat bij het ontbreken van de
      vereiste documenten moet worden geoordeeld dat de verstrekte gegevens en
      bescheiden onvoldoende zijn voor de beoordeling van de aanvraag.
    
    
    
      18.2 Artikel 4:5, eerste lid, Awb bepaalt dat indien een aanvrager niet
      heeft voldaan aan enig wettelijk voorschrift voor het in behandeling
      nemen van de aanvraag of indien de verstrekte gegevens en bescheiden
      onvoldoende zijn voor de beoordeling van de aanvraag of voor de
      voorbereiding van de beschikking, het bestuursorgaan kan besluiten de
      aanvraag niet te behandelen, mits de aanvrager de gelegenheid heeft
      gehad binnen een door het bestuursorgaan gestelde termijn de aanvraag
      aan te vullen.
      Niet in geschil is dat het vereiste van het aantonen van de ongehuwde
      staat met officiële en gelegaliseerde (en in bepaalde gevallen)
      geverifieerde bescheiden niet is neergelegd in "enig wettelijk
      voorschrift voor het in behandeling nemen van de aanvraag".
    
    
    
      18.3 Artikel 4:2, tweede lid, Awb bepaalt dat de aanvrager - naast de in
      het eerste lid van genoemd artikel vermelde gegevens - voorts de
      gegevens en bescheiden verschaft die voor de beslissing op de aanvraag
      nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen.
    
    
    
      18.4 Naar het oordeel van de rechtbank dient artikel 4:2, tweede lid,
      Awb aldus te worden verstaan dat met "gegevens en bescheiden die voor de
      beslissing op de aanvraag nodig zijn" zijn bedoeld gegevens en
      bescheiden zonder welke verweerder niet is staat is om verantwoord een
      beslissing te nemen. Daarvan is in zaken als hierbedoeld geen sprake.
      Het gaat er in de beleidsregel immers om of met gelegaliseerde (en in
      bepaalde gevallen geverifieerde) documenten is aangetoond dat de
      betrokkenen ongehuwd zijn. Indien over die documenten niet wordt
      beschikt, kan de aanvraag inhoudelijk worden beoordeeld en zal die
      beoordeling in de regel tot afwijzing leiden. Desalniettemin kan de
      zorgvuldigheid gebieden dat de aanvrager een redelijke termijn wordt
      gegeven om die documenten alsnog over te leggen. Toepassing van artikel
      4:5 Awb is in deze situatie dan ook niet aan de orde.
    
    
    
      19. Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen onder 9 tot en met 17 is
      de rechtbank van oordeel dat het besluit op bezwaar, waarbij aan eiseres
      de toelating is geweigerd, in rechte standhoudt. Het beroep is mitsdien
      ongegrond.
    
    
    
      20. Van omstandigheden op grond waarvan één der partijen moet worden
      veroordeeld in de door de andere partij gemaakte kosten is de rechtbank
      niet gebleken.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage,
    
    
    RECHT DOENDE:
    
    verklaart het beroep van eiseres ongegrond.
    
    
    
      Aldus gedaan door mrs. A.C.J. van Dooijeweert, C.E. Dettmeijer-Vermeulen
      en A. Stehouwer en in het openbaar uitgesproken op 10 november 1999 door
      mr. A.C.J. van Dooijeweert, in tegenwoordigheid van de griffier
      mr. drs. R. Depping.
    
    
    
    griffier                                                    voorzitter
    
    
    
    afschrift verzonden op: 10 november 1999