ECLI:NL:RBSGR:2000:AA6484, Rechtbank 's-Gravenhage, 06-06-2000, AWB 99/8470, 99/8471
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 2000-06-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: -

Afghanistan / tijdig indienen gronden.
      Kantoorgenoot van de gemachtigde van eisers heeft namens deze
      gemachtigde in verband met vakantie om uitstel voor het indienen van de
      gronden van het bezwaarschrift verzocht. Verweerder heeft dit verzoek
      niet gehonoreerd met verwijzing naar IND-werkinstructie nr. 167A waarin
      staat dat vakantie tenminste één maand van tevoren schriftelijk moet zijn
      gemeld bij de betreffende regionale directie van van verweerder. Bij
      brief van 13 augustus 1999 heeft de kantoorgenoot nogmaals verzocht om
      verlenging van de termijn en daarbij opgemerkt dat hij, aangezien hij
      niet bekend is met vreemdelingenzaken, inmiddels diverse collega's in de
      regio zonder succes heeft benaderd. Ook dit is door verweerder niet
      gehonoreerd. Bij besluit van 10 september 1999 is het bezwaarschrift
      vervolgens niet-ontvankelijk verklaard, aangezien niet binnen de
      gestelde termijn de gronden van het bezwaarschrift zijn ingediend.
      Hoewel ook de rechtbank in gevallen als het onderhavige een algemeen
      belang gemoeid acht met het in acht nemen van de termijnen, kan naar het
      oordeel van de rechtbank het beleid van verweerder op dit punt de
      redelijkheidstoets niet doorstaan omdat een melding van voorgenomen
      vakanties in elke zaak afzonderlijk en bij verschillende
      districtskantoren zoals aangegeven in IND-werkinstructie nr. 167A een
      onredelijke belasting vormt voor de rechtshulpverlener. Met name
      eenmanskantoren worden door een dergelijke regeling onevenredig
      benadeeld, omdat aldaar bij afwezigheid van de rechtshulpverlener
      niemand anders in staat is de zaken inhoudelijk waar te nemen. Deze
      regeling staat niet in verhouding tot de termijnen waarbinnen verweerder
      in de praktijk zijn beslissingen neemt. De beslistermijnen die staan
      genoemd in artikel 15e, eerste lid, Vw en artikel 7:10 Awb
      worden met een grote regelmaat niet door verweerder gehaald. Gelet op
      het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder aldus een
      eis stelt die in redelijkheid niet kan worden gesteld en die verder
      strekt dan noodzakelijk is voor het beoogde doel. Niet valt in te zien
      dat door een beperkte verlenging van de hersteltermijn de totale
      afhandelingsduur onredelijk vertraagd zou worden. Bovendien aanvaardt
      verweerder op geen enkele wijze de mogelijkheid om in bijzondere
      gevallen van de regeling af te wijken. De stelling van verweerder dat
      voornoemde regeling al uitzonderingsbeleid is, laat onverlet dat bij
      vastgesteld beleid sprake is van een inherente afwijkingsbevoegdheid.
      Beroep gegrond.
    
    
    
    
      Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage
      zittinghoudende te 's-Hertogenbosch
      Meervoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken
    
    
    
    
      --------------------------------
      Uitspraak
      --------------------------------
    
    
    
    
      AWB 99/8470 VRWET
      AWB 99/8471 VRWET
    
    
    
    
      Uitspraak van de rechtbank op het beroep ingevolge artikel 8:70 van de
      Algemene wet bestuursrecht (Awb) juncto artikel 33a van de
      Vreemdelingenwet (Vw) in het geschil tussen:
    
    
    
      A, eiser, en zijn echtgenote,
      B, eiseres,
      mede ten behoeve van hun twee minderjarige kinderen,
      allen verblijvende te C,
      gemachtigde mr. J.M.M. Verstrepen, advocaat te Oosterhout,
    
    
    en
    
    de Staatssecretaris van Justitie te 's-Gravenhage, verweerder.
    
    
    I. PROCESVERLOOP
    
    
      Eisers bezitten de Afghaanse nationaliteit en zijn vreemdeling in de zin
      van de Vw.
    
    
    
      Op 14 augustus 1998 hebben eisers aanvragen ingediend om toelating als
      vluchteling.
    
    
    
      Bij afzonderlijke besluiten van 17 mei 1999 heeft verweerder de
      aanvragen van eisers om toelating als vluchteling op grond van
      artikel 15c, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw niet ingewilligd
      wegens kennelijke ongegrondheid ervan. Tevens heeft verweerder afwijzend
      beslist op de aanvragen om een vergunning tot verblijf.
      Wel heeft verweerder aan eisers een voorwaardelijke vergunning tot
      verblijf verleend, met ingang van 15 augustus 1998.
    
    
    Deze besluiten zijn op 11 juni 1999 aan eisers uitgereikt.
    
    
      Op 8 juli 1999 is namens eisers tegen voornoemde besluiten bezwaar
      gemaakt bij verweerder op nader aan te voeren gronden. Bij schrijven van
      24 augustus 1999 zijn namens eisers de gronden van het bezwaarschrift
      ingediend.
    
    
    
      Bij afzonderlijke besluiten van 10 september 1999 heeft verweerder het
      bezwaar van eisers niet-ontvankelijk verklaard.
    
    
    
      Tegen deze besluiten is namens eisers bij schrijven van 6 oktober 1999
      beroep ingesteld. Het beroep is op 7 oktober 1999 ter griffie van de
      rechtbank ontvangen. Het beroep van eiser staat geregistreerd onder
      registratienummer AWB 99/8470 en het beroep van eiseres staat
      geregistreerd onder registratienummer AWB 99/8471.
    
    
    
      Verweerder heeft naar aanleiding van voornoemde beroepen de op de zaak
      betrekking hebbende stukken en een verweerschrift ingezonden.
    
    
    
      Beide beroepen zijn behandeld door de meervoudige kamer van deze
      rechtbank op 14 maart 2000, waar eiser in persoon is verschenen,
      bijgestaan door zijn gemachtigde. Eiseres is niet in persoon verschenen.
      Verweerder heeft zich ter zitting laten vertegenwoordigen door zijn
      gemachtigde mr. J.W. de Graaf, ambtenaar ten departemente.
    
    
    II. OVERWEGINGEN
    
    
      In dit geschil is aan de orde de vraag of de bestreden besluiten van
      10 september 1999, strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van de
      bezwaarschriften, in rechte kunnen worden gehandhaafd. Daartoe moet
      worden bezien of deze besluiten de toetsing aan geschreven en
      ongeschreven rechtsregels kan doorstaan.
    
    
    
      Eisers hebben bij schrijven van 8 juli 1999 bezwaar gemaakt bij
      verweerder tegen de besluiten van 17 mei 1999, inhoudende de
      niet-inwilliging van hun aanvragen om toelating. Dit bezwaar is gemaakt
      op nader aan te voeren gronden. Bij brief van 3 augustus 1999 heeft
      verweerder de ontvangst van het bezwaarschrift aan eisers bevestigd.
      Verweerder heeft daarbij geconstateerd dat het bezwaarschrift niet de
      gronden bevat en derhalve niet is ingediend overeenkomstig artikel 6:5,
      eerste lid, aanhef en onder d van de Awb en aan eisers aangegeven dat
      dit ingevolge artikel 6:6 van de Awb een verzuim oplevert dat tot
      niet-ontvankelijkheid leidt. Eisers zijn in de gelegenheid gesteld binnen
      een termijn van twee weken na dagtekening van eerdergenoemde brief de
      gron den waarop het bezwaar berust in te dienen. In meergenoemde brief is
      voorts vermeld dat indien het verzuim niet wordt hersteld, tot
      niet-ontvankelijkverklaring zal worden besloten.
      Bij brief van 5 augustus 1999 heeft mr. L.G.C.M. de Wit, een
      kantoorgenoot van de gemachtigde van eisers, namens de gemachtigde van
      eisers, aan verweerder verzocht om nader uitstel voor het indienen van
      de gronden van het bezwaarschrift. Hij heeft daarvoor als reden
      opgegeven dat de gemachtigde afwezig is in verband met vakantie en dat
      hij niet deskundig is op het gebied van vreemdelingenrecht. Op
      10 augustus 1999 heeft verweerder per brief aan de gemachtigde van eisers
      medegedeeld dat aan het verzoek om uitstel niet kan worden voldaan en
      aangegeven dat in werkinstructie 167A staat dat vakantie tenminste één
      maand van tevoren schriftelijk moet zijn gemeld bij de betreffende
      Regionale directie van verweerder. Bij brief van 13 augustus 1999 heeft
      mr. L.G.C.M. de Wit nogmaals verzocht om verlenging van de termijn voor
      het indienen van de gronden van het bezwaar. Daarbij heeft
      mr. L.G.C.M. de Wit opgemerkt dat hij, aangezien hij niet bekend is met
      vreemdelingenzaken, inmiddels diverse collega's in de regio heeft
      benaderd, maar deze zijn op vakantie of verhinderd in verband met de
      vakantiedrukte in de eigen praktijk. Bij brief van 16 augustus 1999
      heeft verweerder opnieuw geweigerd de termijn voor het indienen van de
      nadere gronden te verlengen en er daarbij nogmaals op gewezen dat de
      vakantie van de gemachtigde niet is doorgegeven, wat volgens
      werkinstructie 167A wel had gemoeten, zodat geen uitstel kan worden
      verleend. Op 24 augustus 1999 -na de terugkeer van vakantie van de
      gemachtigde- zijn de nadere gronden van het bezwaar ingediend.
      In de bestreden besluiten van 10 september 1999 is het bezwaarschrift
      vervolgens niet-ontvankelijk verklaard gezien het bepaalde in artikel
      6:6 juncto 6:9 van de Awb, aangezien niet binnen de gestelde termijn de
      gronden van het bezwaarschrift zijn ingediend.
    
    
    
      Namens eisers is onder meer aangevoerd dat het beleid van verweerder ten
      aanzien van het verzoek om uitstel voor de indiening van de gronden van
      het bezwaarschrift zoals is neergelegd in werkinstructie 167A, waarin de
      gedragslijn van verweerder met betrekking tot het niet ontvankelijk
      verklaren wegens het niet of niet tijdig indienen van gronden en uitstel
      van indiening van nadere gronden is neergelegd, onredelijk is en
      onwerkbaar in de praktijk van de gespecialiseerde vreemdelingen- en
      asielrechtadvocatuur. Het is onuitvoerbaar om per dossier een
      districtskantoor van verweerder te berichten wanneer de
      rechtshulpverlener op vakantie gaat. Door de zeer lange "doorlooptijden"
      van dossiers zijn er aanzienlijke hoeveelheden dossiers waarin het
      wachten is op een beslissing van verweerder. Het is niet te voorspellen
      wanneer in een bepaalde zaak een beslissing is te verwachten. Bij een
      werkvoorraad van mogelijk 250 tot 300 (en soms meer dossiers) bij één
      rechtshulpverlener, zou de werkinstructie betekenen dat er twee tot drie
      keer per jaar per dossier een brief naar een nader op te sporen
      districtskantoor moeten gaan om de vakantie te melden. Dit zou een
      dermate zware werklast voor de betrokken rechtshulpverlener betekenen
      dat deze niet eens meer aan de behandeling van dossiers toekomt.
      Bovendien zou verweerder duizenden zo geen tienduizenden extra brieven
      gaan krijgen en dreigt dat het hele systeem in de keten van het
      vreemdelingen- en asielrecht te verstoppen.
    
    
    
      Verweerder heeft aangegeven dat aangezien in de rechtspraktijk vragen
      waren gerezen over de werkwijze bij het niet of niet-tijdig indienen van
      nadere gronden bij het bezwaarschrift of administratief beroepschrift en
      de handelwijze in deze gevallen niet eenduidig was, verweerder in
      werkinstructies 167 en 167A interne richtlijnen heeft opgesteld opdat in
      het vervolg conform deze instructies wordt gehandeld. Deze instructies
      hebben een zekere externe werking. Nadat er een bezwaarschrift op nader
      aan te voeren gronden is ingediend, wordt de indiener standaard een
      termijn van twee weken verleend om de gronden aan te voeren.
      Uitgangspunt is dat geen uitstel voor het indienen van de gronden wordt
      verleend. Dit is niet anders in het geval de rechtshulpverlener
      vakantieplannen heeft. Immers, van een rechtshulpverlener mag in
      redelijkheid én in het kader van de belangenbehartiging van zijn
      cliënten worden verwacht dat hij, indien hij voornemens is op vakantie
      te gaan (een deel van) zijn rechtspraktijk tijdelijk ter waarneming aan
      een andere rechtshulpverlener, die adequaat moet kunnen reageren op
      mogelijke processuele en inhoudelijke aangelegenheden, overdraagt.
      Bij wijze van "serviceverlening" wordt conform werkinstructie 167A met
      vakanties van rechtshulpverleners rekening gehouden indien onder meer
      deze vakantie ten minste één maand tevoren schriftelijk is gemeld in de
      betreffende Regionale Directie. De termijn voor het indienen van de
      gronden kan dan op vijf werkdagen na de vakantie van de
      rechtshulpverlener worden bepaald.
      In casu betekent het vorenstaande dat, ervan uitgaande dat de brief van
      3 augustus 1999 op 4 augustus 1999 aangetekend is verzonden, de gronden
      uiterlijk op 18 augustus 1999 dienden te worden aangevoerd. De gronden
      zijn eerst bij schrijven van 24 augustus 1999 aangevoerd, hetgeen een
      termijnoverschrijding oplevert.
    
    
    De rechtbank overweegt het volgende.
    
    
      Ingevolge artikel 30, derde lid, van de Vw bedraagt de termijn voor het
      indienen van een bezwaar- of beroepschrift, in afwijking van artikel 6:7
      van de Awb, vier weken.
    
    
    
      Artikel 6:5, eerste lid, sub d, van de Awb bepaalt dat het bezwaar- of
      beroepschrift tenminste de gronden van het bezwaar of beroep bevat.
      Gelet op artikel 6:6 van de Awb kan het bezwaar of beroep
      niet-ontvankelijk worden verklaard als niet is voldaan aan het gestelde
      in artikel 6:5 van de Awb, mits de indiener de gelegenheid heeft gehad
      het verzuim te herstellen binnen een hem daartoe gestelde termijn.
    
    
    
      Voorop dient te worden gesteld dat tussen partijen niet in geschil is
      dat de brief van 3 augustus 1999 door de gemachtigde van eisers is
      ontvangen. Ook is niet in geschil dat de gronden van het bezwaarschrift
      bij schrijven van 24 augustus 1999 namens eisers zijn aangevoerd.
      Verweerder heeft, na eisers in de brief van 3 augustus 1999 op grond van
      artikel 6:6 van de Awb in de gelegenheid te hebben gesteld het verzuim te
      herstellen, geen nader uitstel verleend wegens afwezigheid in verband met
      vakantie, gelet op de instructies neergelegd in werkinstructie 167A.
    
    
    
      Hoewel ook de rechtbank in gevallen als het onderhavige een algemeen
      belang gemoeid acht met het in acht nemen van de termijnen, kan naar het
      oordeel van de rechtbank het beleid van verweerder op dit punt de
      redelijkheidstoets niet doorstaan. Daartoe wordt overwogen dat een
      melding van voorgenomen vakanties in elke zaak afzonderlijk en bij
      verschillende districtskantoren zoals aangegeven in werkinstructie 167A
      een onredelijke belasting vormt voor de rechtshulpverlener. Met name
      eenmanskantoren worden naar het oordeel van de rechtbank door een
      dergelijke regeling onevenredig benadeeld, omdat aldaar bij afwezigheid
      van de rechtshulpverlener niemand anders in staat is de zaken
      inhoudelijk waar te nemen. Daarenboven is de rechtbank van oordeel dat
      deze regeling niet in verhouding staat tot de termijnen waarbinnen
      verweerder in de praktijk zijn beslissingen neemt. De beslistermijnen
      die staan genoemd in artikel 15e, eerste lid van de Vw en artikel 7:10
      van de Awb worden met een grote regelmaat niet door verweerder gehaald.
      Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder
      aldus een eis stelt die in redelijkheid niet kan worden gesteld en die
      verder strekt dan noodzakelijk is voor het beoogde doel. Niet valt in te
      zien dat door een beperkte verlenging van de hersteltermijn de totale
      afhandelingsduur onredelijk vertraagd zou worden. Bovendien aanvaardt
      verweerder op geen enkele wijze de mogelijkheid om in bijzondere
      gevallen van de regeling af te wijken. De stelling van verweerder dat
      voornoemde regeling al uitzonderingsbeleid is laat onverlet dat bij
      vastgesteld beleid sprake is van een inherente afwijkingsbevoegdheid.
    
    
    
      Nu de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaarschrift door verweerder
      is gebaseerd op beleid dat kennelijk onredelijk moet worden geacht
      vloeit hieruit voort dat het onderhavige beroep gegrond is. De bestreden
      besluiten zullen derhalve worden vernietigd. Voorts zal worden bepaald
      dat verweerder met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is
      overwogen nieuwe besluiten dienen te nemen.
    
    
    
      De rechtbank acht termen aanwezig verweerder onder toepassing van
      artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de door eisers gemaakte
      proceskosten. Deze kosten zijn met inachtneming van het Besluit
      proceskosten bestuursrecht en de daarbij behorende bijlage begroot op in
      totaal f 1.420,-- voor kosten van door een derde beroepsmatig verleende
      rechtsbijstand:
      * 1 punt voor het indienen van een (aanvullend) beroepschrift;
      * 1 punt voor het verschijnen ter zitting;
      * waarde per punt f 710,--;
      * wegingsfactor 1.
    
    
    
      Tevens zal de rechtbank bepalen dat door verweerder aan eisers het door
      hen gestorte griffierecht dient te worden vergoed.
    
    
    Mitsdien wordt beslist als volgt.
    
    III. BESLISSING
    
    De rechtbank,
    
    verklaart het beroep gegrond;
    
    vernietigt het bestreden besluit;
    
    
      veroordeelt verweerder in de door eisers gemaakte proceskosten
      vastgesteld op f. 1.420,-- te vergoeden door de Staat der Nederlanden en
      te voldoen aan de griffier;
    
    
    
      gelast dat het gestorte griffierecht ten bedrage van f. 50,-- door de
      Staat der Nederlanden namens verweerder aan eisers wordt vergoed;
    
    
    
      bepaalt dat verweerder nieuwe besluiten neemt met inachtneming van het
      in de uitspraak overwogene.
    
    
    
      Aldus gedaan door mr. Y.J. Klik, mr. W.C.E. Winfield en
      mr. E.H.M. Druijf als rechters in tegenwoordigheid van
      mr. B. van den Akker als griffier en uitgesproken in het openbaar op
      6 juni 2000.
    
    
    mr. Y.J. Klik is buiten staat de uitspraak te ondertekenen.
    
    
      Afschriften verzonden: 20 juni 2000
      TH