ECLI:NL:RBUTR:2009:BI6672, Rechtbank Utrecht, 26-03-2009, 16/601451-08; 16/610318-07 [P]
Rechtbank Utrecht — Uitspraak 
Datum: 2009-03-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Bedreiging

RECHTBANK UTRECHT
    
    Sector strafrecht
    
    parketnummer: 16/601451-08; 16/610318-07 [P]
    
    vonnis van de meervoudige kamer d.d. 26 maart 2009
    
    in de strafzaak tegen
    
    
      [verdachte]
      geboren op [1976] te [geboorteplaats] (Marokko)
      [adres]   
      raadsman mr. A.M.P.M. Adank, advocaat te Utrecht
    
    
    1 Onderzoek van de zaak
    
    Overeenkomstig artikel 369 van het Wetboek van Strafvordering heeft de politierechter de zaak naar deze kamer verwezen.
    
    De zaak is inhoudelijk behandeld op de terechtzitting van 12 maart 2009, waarbij de officier van justitie, mr. F. Charbon, en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.
    
    Ter terechtzitting is ook de vordering tot tenuitvoerlegging behandeld met bovenvermeld parketnummer 16/610318-07.
    
    2 De tenlastelegging
    
    
      De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. 
      De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:
    
    
    [benadeelde] heeft bedreigd.
    
    3 De beoordeling van het bewijs
    
    
      3.1 Het standpunt van de officier van justitie
      De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de bedreiging van het slachtoffer en baseert zich daarbij met name op de aangifte en de verklaring van getuige [getuige].
      3.2 Het standpunt van de verdediging
      De verdediging is van mening dat de rechtbank tot een bewezenverklaring zou kunnen komen en refereert zich derhalve ten aanzien van de bewezenverklaring aan het oordeel van de rechtbank. 
    
    
    
      3.3 Het oordeel van de rechtbank
      De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het slachtoffer heeft bedreigd. De rechtbank overweegt daartoe als volgt:
    
    
    
      Uit de verklaring van aangever [benadeelde]  maakt de rechtbank op dat hij ten tijde van het delict woonachtig was in een hat-eenheid van Altrecht in Utrecht. Aangever zat op 
      28 november 2008 in de rookkamer van het gebouw toen [verdachte] binnen kwam lopen. [verdachte] was boos en hij zei tegen aangever “Kankerlijer, jij bent tegen moslims, ik maak je dood”. [verdachte] werd nog bozer en wees met zijn wijsvinger naar aangever. Aangever was erg bang voor [verdachte]. 
    
    
    Getuige [getuige] verklaarde bij de politie  dat zij op 28 november 2008 werkzaam was als zorgcoördinator bij Altrecht. Op die dag kwam er een man naar binnen rennen die riep dat hij [verdachte] was. [verdachte] rende de inloop in en hij rende direct door naar de rookkamer. [verdachte] ging recht op aangever af. [verdachte] riep tegen aangever “ik pak je buiten, ik maak je af”. Getuige had op dat moment het gevoel dat het helemaal fout zou gaan. 
    
    Verdachte verklaarde ter terechtzitting  dat hij op 28 november 2008 bij het gebouw van Altrecht naar binnen is gegaan, omdat hij aangever daar zag zitten. Verdachte is vervolgens naar aangever toegelopen. 
    
    
      De verklaring van aangever en de verklaring van de getuige leiden in samenhang met de verklaring van verdachte tot het oordeel van de rechtbank dat het ten laste gelegde feit bewezen kan worden verklaard.
      3.4 De bewezenverklaring
      De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte
    
    
    op 28 november 2008 in de gemeente Utrecht, [benadeelde] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, immers heeft verdachte opzettelijk voornoemde [benadeelde] dreigend de woorden toegevoegd :"ik maak je dood" of "ik maak je af".
    
    De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
    
    4 De strafbaarheid
    
    
      4.1 De strafbaarheid van het feit
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. 
    
    
    
      Het bewezenverklaarde levert het navolgende strafbare feit op:
      Bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht.
      4.2 De strafbaarheid van verdachte
      Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
    
    
    5 De strafoplegging
    
    
      5.1 De vordering van de officier van justitie
      De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 5 maanden, met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, waarvan 1 maand voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar en verplicht reclasseringstoezicht door [naam] als bijzondere voorwaarde.
      5.2 Het standpunt van de verdediging
      De verdediging heeft aangevoerd dat, gelet op de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder het feit is gepleegd, kan worden volstaan met een gevangenisstraf gelijk aan de duur van het voorarrest. De verdediging heeft voorts aangegeven dat verdachte open staat voor begeleiding.
      5.3 Het oordeel van de rechtbank
      Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van de verdachte.
    
    
    Blijkens het strafblad van verdachte d.d. 15 januari 2009 is verdachte eerder meermalen veroordeeld voor -onder meer- bedreiging tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.
    
    De rechtbank maakt uit de psychiatrische rapportage d.d. 24 februari 2009, opgemaakt door drs. W.C.J. Kramer, op dat betrokkene ten tijde van het ten laste gelegde lijdende was aan een ziekelijke stoornis dan wel gebrekkige ontwikkeling van zijn geestvermogens in de vorm van een antisociale persoonlijkheidsstoornis als hoofddiagnose met een persoonlijkheidsstoornis nao met schizotypische, paranoïde en narcistische trekken als nevendiagnose. Het is niet uitgesloten dat er daarnaast sprake was van een psychotische stoornis nao, met differentiaal diagnostisch een paranoïde schizofrenie. Door de aard, ernst en duur van de persoonlijkheidsstoornis met latente achterdocht, betrekkingsideeën en benadelingswanen, met een lage spannings- en frustratietolerantie, een grote krenkbaarheid respectievelijk ontvlambaarheid, een geneigdheid om conflicterende interacties aan te gaan met personen of instanties van wie hij zich afhankelijk weet zonder zijn eigen aandeel daarin te onderkennen, ondanks de schade voor hem zelf en anderen daaruit voortvloeiend, en zijn zeer beperkte vermogens tot zelfreflectie en introspectie verviel hij in delinquent gedrag. Op grond hiervan adviseert de psychiater betrokkene verminderd toerekeningsvatbaar te verklaren. 
    
    De rechtbank neemt de conclusie van de psychiater voor wat betreft de toerekeningsvatbaarheid over. 
    
    
      Uit de rapportage van het gedragsneurologisch onderzoek d.d. 4 maart 2009, opgemaakt door dr. C. Jonker, volgt dat het zeer onwaarschijnlijk is dat er bij betrokkene sprake is van een (traumatisch) hersenorganisch lijden en dat er ten tijde van het tenlastegelegde onvoldoende aanwijzingen bestonden voor een (traumatisch) hersenorganisch lijden. 
      Derhalve is het onwaarschijnlijk dat de gedragskeuzen cq gedragingen van betrokkene ten tijde van het plegen van het tenlastegelegde beïnvloed zijn geweest door een (traumatisch) hersenorganisch lijden.
    
    
    Het is de rechtbank voorts uit het onderzoek ter terechtzitting gebleken dat de kans op recidive groot is zonder actief begeleidingscontact en dat gedacht moet worden aan behandeling in een gesloten kader om herhaling van dergelijke feiten in de toekomst te voorkomen. Hulpverlening in een vrijwillig kader heeft, ondanks meerdere pogingen, tot nu toe geen positief resultaat opgeleverd. 
    
    
      Uit het verslag van het Leger des Heils d.d. 9 maart 2009 volgt echter dat verdachte heeft aangegeven dat hij niet geheel afwijzend staat tegenover reclasseringsbegeleiding. 
      [naam] zou bereid zijn om de reclasseringsbegeleiding op zich te nemen.
    
    
    Ter terechtzitting was mevrouw Arends, zorgcoördinator bij het ACT-3 team van Altrecht, aanwezig. Mevrouw Arends heeft op de zitting verklaard dat verdachte thans bij hen in de zorg zit en dat het ACT-3 team bereid is om verdachte te begeleiden. Binnen deze begeleiding zal geprobeerd worden verdachte gesloten te plaatsen in de Van der Hoevekliniek voor een periode van maximaal twee jaar. Het ACT-3 team zal de begeleiding uitvoeren onder verantwoordelijkheid van [naam].
    
    Verdachte heeft ter terechtzitting van 12 maart 2009 verklaard dat hij reclasserings-begeleiding zou willen hebben, onder andere bij het regelen van scholing, werk en een woning. Verdachte verklaarde ook open te staan voor een gesloten plaatsing in de Van der Hoevekliniek, zoals door mevrouw Arends aangegeven. 
    
    Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat een deels voorwaardelijke straf met verplichte begeleiding door [naam] als bijzondere voorwaarde geïndiceerd is. De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde feit, met een lagere onvoorwaardelijke straf dan door de officier van justitie gevorderd kan worden volstaan.
    
    
      De rechtbank zal de verdachte veroordelen tot een:
      - Gevangenisstraf voor de duur van 100 dagen, met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, waarvan 60 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren en de bijzondere voorwaarde dat de verdachte zich gedurende de proeftijd zal gedragen naar de aanwijzingen van [naam], zolang die instelling dat nodig vindt. 
    
    
    
      6 De vordering tot tenuitvoerlegging
      De officier van justitie heeft gevorderd dat de voorwaardelijke gevangenisstraf van 
      2 maanden die aan verdachte is opgelegd bij vonnis van de meervoudige kamer van 
      18 december 2007 ten uitvoer zal worden gelegd.
    
    
    De rechtbank stelt vast dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig heeft gemaakt aan een nieuw strafbaar feit en daarmee de algemene voorwaarde heeft overtreden. Gelet hierop zal de vordering tot tenuitvoerlegging worden toegewezen.
    
    7 De wettelijke voorschriften
    
    De beslissing berust op de artikelen 14a, 14b, 14c, 14d, 14g en 285 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.
    
    8 De beslissing
    
    De rechtbank:
    
    
      Bewezenverklaring
      - verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 3.4 is omschreven;
      - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;
    
    
    
      Strafbaarheid
      - verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
         Bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht;
      - verklaart verdachte strafbaar;
    
    
    
      Strafoplegging
      - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 100 dagen, waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar;
      - bepaalt dat het voorwaardelijke deel van de straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast:
      omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit;
      omdat verdachte tijdens de proeftijd de bijzondere voorwaarde niet heeft nageleefd;
      - stelt als bijzondere voorwaarde:
      dat verdachte zich tijdens de proeftijd moet gedragen naar de voorschriften en aanwijzingen die worden gegeven door of namens [naam], zolang die instelling dat nodig vindt;
      - draagt deze reclasseringsinstelling op om aan verdachte hulp en steun te verlenen bij de naleving van deze voorwaarde;
      - bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van het onvoorwaardelijke deel van de opgelegde gevangenisstraf;
    
    
    
      Vordering tenuitvoerlegging
      - gelast dat de voorwaardelijke straf die bij vonnis d.d. 18 december 2007 is opgelegd in de zaak onder parketnummer 16/610318-07 ten uitvoer zal worden gelegd, te weten een gevangenisstraf van twee maanden.
    
    
    De rechtbank heft het reeds geschorste bevel tot voorlopige hechtenis van verdachte op. 
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. A. Wassing, voorzitter, mr. P. Wagenmakers en 
      mr. J.D.E. Brouwer-Poederbach, rechters, in tegenwoordigheid van mr. K.F. van Dam, griffier, en is uitgesproken ter openbare terechtzitting op 26 maart 2009.
    
    
    Mr. Brouwer-Poederbach is niet in de gelegenheid dit vonnis mee te ondertekenen.
    
    
    BIJLAGE I: De tenlastelegging