ECLI:NL:RBDHA:2024:111, Rechtbank Den Haag, 02-01-2024, NL23.39440
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-01-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring, vervolgberoep, onttrekkingsrisico kan nog steeds worden aangenomen, zicht op uitzetting ontbreekt niet, voldoende voortvarend, ongegrond

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Zittingsplaats Arnhem
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL23.39440
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 2 januari 2024 in de zaak tussen
  
    
      
      [eiser], v-nummer: [nummer], eiser
    (gemachtigde: mr. S. Benayad),
    
    
      en
    
    
  
  
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
    (gemachtigde: mr. P. Loijenga).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1.	In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het voortduren van de aan hem opgelegde maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) en het verzoek om schadevergoeding. Deze maatregel is opgelegd op 1 augustus 2023.
    
    
    
      1.1.
      
        De rechtbank heeft deze maatregel van bewaring eerder getoetst. Op het eerste beroep is beslist bij uitspraak van 21 augustus 2023. Op het eerste vervolgberoep is beslist bij uitspraak van 2 oktober 2023. Op het tweede vervolgberoep is beslist bij uitspraak van
        7 november 2023. Op het derde vervolgberoep is beslist bij uitspraak van 5 december 2023.
      
      
    
    
      1.2.
      De staatssecretaris heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
      
    
    
      1.3.
      De rechtbank heeft het beroep op 28 december 2023 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van de staatssecretaris deelgenomen. Eiser en zijn gemachtigde zijn, met bericht van afmelding, niet verschenen.
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    2. De rechtbank beoordeelt of het voortduren van de maatregel van bewaring rechtmatig is. Zij doet dat onder meer aan de hand van de beroepsgronden van eiser.
    
    3. Het beroep is ongegrond. Het voortduren van de maatregel van bewaring is niet onrechtmatig. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
    
    
      
        Toetsingskader
      
    
    4. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw 2000 dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
    
    5. Uit de uitspraak van 5 december 2023 volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom beoordeelt de rechtbank nu alleen of het voortduren van de maatregel van bewaring sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek (op 28 november 2023) rechtmatig is.
    
    
      
        Onttrekkingsrisico
      
    
    6. In de uitspraak van 21 augustus 2023 heeft deze rechtbank geoordeeld dat de zware en lichte gronden, die door de staatssecretaris aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd, deze maatregel kunnen dragen. In hetgeen eiser naar voren heeft gebracht, ziet de rechtbank geen grond om niet langer van dit oordeel uit te gaan. Uit deze gronden volgt dat het risico op onttrekking bestaat. Daarom kan nog steeds worden aangenomen dat het risico op onttrekking aan het toezicht bestaat.
    
    
      
        Ontbreekt het zicht op uitzetting?
      
    
    7. Eiser is van mening dat het zicht op uitzetting ontbreekt. Hiertoe voert hij aan dat hij inmiddels al bijna tien maanden in bewaring zit zonder te zijn uitgezet naar Tunesië. Daarnaast heeft de gemachtigde van eiser op 15 december 2023 telefonisch gesproken met het Tunesische consulaat. In dat gesprek heeft het consulaat duidelijk aangegeven dat er geen laissez-passer (lp) zal worden afgegeven. Volgens eiser wil het consulaat dit niet op schrift stellen omdat zij de verstandhouding met Nederland niet willen verslechteren. Dat het consulaat geen lp zal afgeven, blijkt ook uit de voortgangsrapportage van de staatssecretaris, omdat daaruit volgt dat er sinds de laatste lp geen bericht of een nieuwe lp is gekomen van het Tunesische consulaat.
    
    
      7.1.
      In wat eiser aanvoert, ziet de rechtbank op dit moment nog geen aanleiding voor het oordeel dat er geen redelijk vooruitzicht op verwijdering is. Ten tijde van het onderzoek ter zitting, dat heeft geleid tot de uitspraak van de rechtbank van 5 december 2023, was al bekend dat eiser was gepresenteerd bij de Tunesische autoriteiten, dat de vertegenwoordiger van de Tunesische autoriteiten mondeling heeft aangegeven dat het lp-akkoord blijft gelden, maar dat eiser eerst een medische controle dient te krijgen. Uit de voortgangsrapportage volgt dat deze medische keuring heeft plaatsgevonden op 27 november 2023 en dat de staatssecretaris op 5 december 2023 de medische rapportage van de huisarts heeft gemaild naar het Tunesische consulaat. De rechtbank is van oordeel dat de staatssecretaris nog enige tijd gegund moet worden om het antwoord van het Tunesische consulaat af te wachten. Vast staat immers dat de staatssecretaris met het mailen van de rapportage van de huisarts heeft voldaan aan de voorwaarde die de Tunesische autoriteiten aan hem gesteld hebben. De staatssecretaris heeft ter zitting onweersproken gesteld dat hij een toezegging heeft van de Tunesische autoriteiten, dat een lp zal worden verstrekt wanneer het medisch onderzoek heeft plaatsgevonden, en dat deze toezegging door hen niet is ingetrokken. De rechtbank betrekt hierbij tevens de mededeling van de staatssecretaris ter zitting dat op 18 januari 2024 een afspraak gepland staat met het Tunesische consulaat om (mede) eisers zaak onder de aandacht te brengen. De staatssecretaris heeft op de zitting toegelicht dat deze afspraak voor wat betreft de zaak van eiser blijft staan, tenzij er voor 18 januari 2024 aan eiser al een lp is verstrekt. De rechtbank merkt volledigheidshalve op dat, als na 18 januari 2024 nog steeds geen zicht is op een daadwerkelijke afgifte van een lp of anderszins op een daadwerkelijke uitzetting van eiser naar Tunesië, de staatssecretaris – gezien ook de duur dat eiser dan inmiddels in bewaring zit – moet overwegen of de bewaring nog kan worden voortgezet. Het betoog van eiser dat het Tunesische consulaat telefonisch heeft aangegeven dat geen lp zal worden afgeven, is niet in lijn met de mededeling van de staatssecretaris ter zitting. Dat de rechtbank niet kan uitgaan van deze mededeling van de staatssecretaris heeft eiser niet aannemelijk gemaakt. Het betoog van eiser dat uit voortgangsrapportage blijkt dat het consulaat geen lp zal afgeven omdat sinds de laatste lp geen bericht of een nieuwe lp is verstrekt door de Tunesische consul, is in ieder geval onvoldoende voor de conclusie dat er helemaal geen lp zal worden verstrekt aan eiser. Deze beroepsgrond slaagt daarom niet.
      
      
        
          Heeft de staatssecretaris voldoende voortvarend gehandeld?
        
        8.	Eiser voert aan dat de staatssecretaris onvoldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting, omdat de staatssecretaris sinds 7 september 2023 geen vertrekgesprek meer heeft gevoerd met eiser. Tijdens het vorige vervolgberoep heeft de staatssecretaris dit tijdens de zitting ook erkend volgens eiser, maar heeft dit niet gemotiveerd. Het laatste vertrekgesprek is van bijna vier maanden geleden, terwijl de staatssecretaris één keer per maand minimaal een vertrekgesprek met eiser dient te voeren.
      
      
    
    
      8.1.
      Deze beroepsgrond slaagt niet. Zoals eerder geoordeeld onder 7.1 volgt uit de voortgangsrapportage dat de staatssecretaris op 5 december 2023 het rapport van de huisarts heeft gemaild naar het Tunesische consulaat. Aangezien de staatssecretaris hiermee heeft voldaan aan de voorwaarde voor het verstrekken van een lp, gesteld door de Tunesische autoriteiten, is dit een handeling gericht op eisers uitzetting naar Tunesië. Bovendien is op 18 januari 2024 een afspraak gepland met de Tunesische autoriteiten om eisers zaak weer onder de aandacht te brengen. Hiermee heeft de staatssecretaris voldoende voortvarend gehandeld gericht op de uitzetting van eiser. Het betoog van eiser dat er minimaal één vertrekgesprek moet worden gevoerd per maand, maakt dit niet anders. 
      
      
        
          Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
          9.	Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de staatssecretaris en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
      
      
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      10.	Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de inbewaringstelling van eiser rechtmatig is en de staatssecretaris geen schadevergoeding aan eiser hoeft te betalen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M.C. Schuurman-Kleijberg, rechter, in aanwezigheid van mr. S.M. Hampsink, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
      
    
  
  
     Rb. Den Haag (zp. Arnhem) 21 augustus 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:12705.
  
  
     Rb. Den Haag (zp. Arnhem) 2 oktober 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:16183.
  
  
     Rb. Den Haag (zp. Arnhem) 7 november 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:17381.
  
  
     Rb. Den Haag (zp. Arnhem) 5 december 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:19113.
  
  
     Dat staat in artikel 96, derde lid, van de Vw 2000.
  
  
     Zie Rb. Den Haag (zp. Arnhem) 21 augustus 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:12705.
  
  
     ABRvS 25 maart 2020, ECLI:NL:RVS:2020:829.
  
  
     Vergelijk de uitspraak van de ABRvS van 26 juli 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2829.