ECLI:NL:RBZWB:2022:7550, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 13-12-2022, BRE 19_1577
Rechtbank Zeeland-West-Brabant — Uitspraak 
Datum: 2022-12-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: IB/PVV. Rijnvarende. 2011. werkkostenregeling en overschrijding redelijke termijn.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
    
    
      Belastingrecht
    
    
    
      zaaknummer: BRE 19/1577
      
        
        uitspraak van de enkelvoudige kamer van 13 december 2022 in de zaak tussen
      
      
        
        
          [belanghebbende]
        , uit [woonplaats] , belanghebbende,
      (gemachtigde: mr. M.J. van Dam ),
    
    
    
      en
    
    
    
      
        de inspecteur van de Belastingdienst, de inspecteur, 
    
    
    
      en
    
    
    
      
        de Minister van Rechtsbescherming, de Minister.
    
    
    
  
  
    
      1Inleiding
    
    
      1.1.
      In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van belanghebbenden tegen de uitspraak op bezwaar van de inspecteur van 22 februari 2019.
      
    
    
      1.2.
      De inspecteur heeft met dagtekening 29 april 2014 aan belanghebbende voor het jaar 2011 een aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 47.125. Gelijktijdig met de vaststelling van de aanslag heeft inspecteur € 533 heffingsrente in rekening gebracht (de heffingsrentebeschikking).
      
    
    
      1.3.
      Belanghebbende heeft hiertegen op 10 juni 2014 bezwaar gemaakt. De inspecteur heeft het bezwaar afgewezen. Belanghebbende heeft tijdig beroep ingesteld. 
      
    
    
      1.4.
      De inspecteur heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. 
      
    
    
      1.5.
      De rechtbank heeft partijen eerst uitgenodigd voor een mondelinge behandeling van de zaak op 17 december 2020. Deze zitting is op initiatief van de rechtbank verdaagd. 
      
    
    
      1.6.
      De rechtbank heeft het beroep op 15 november 2022 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van belanghebbende en namens de inspecteur mr. [inspecteur 1] , [inspecteur 2] , [inspecteur 3] en [inspecteur 4] .
      
    
  
  
    
      2Feiten
    
    
      2.1.
      Belanghebbende had de Nederlandse nationaliteit en was geheel 2011 woonachtig in Nederland. Zij had in 2011 de leeftijd van 65 jaar nog niet bereikt.
      
    
    
      2.2.
      Van 1 januari 2011 tot en met 31 juli 2011 was belanghebbende in dienst van [werkgever 1] gevestigd te [vestigingsplaats 1] . Van 1 augustus 2011 tot en met 31 december 2011 was belanghebbende in dienst van [werkgever2] gevestigd te [vestigingsplaats 3] Zwitserland. Voor beide werkgevers was belanghebbende werkzaam aan boord van motortankschip ‘ [schip 1] ’ (het schip). Het schip pleegt in de Rijnvaart te worden gebruikt en stond in Nederland geregistreerd met [naam6] , gevestigd te [vestigingsplaats 2] , als eigenaar. 
      
    
    
      2.3.
      Op 15 februari 2006 is door de Luxemburgse autoriteiten een E101-verklaring aan belanghebbende afgegeven op grond van Titel II van Verordening (EEG) 1408/71 (Vo. 1408/71). Met dagtekening 21 maart 2005 hebben de Luxemburgse autoriteiten een E106-verklaring aan belanghebbende afgegeven op grond van artikel 19 van Vo. 1408/71. Een A1-verklaring is aan belanghebbende niet afgegeven. 
      
    
    
      2.4.
      De inspecteur heeft aan belanghebbende de aanslag IB/PVV voor 2011 opgelegd waarbij hij ervan is uitgegaan dat belanghebbende in 2011 verplicht verzekerd was in Nederland voor de PVV.
      
    
    
      2.5.
      Bij brief van 28 juni 2022 heeft belanghebbende de in geschil zijnde periode aangepast en beperkt tot de maand januari 2011. Ter zitting heeft gemachtigde het beroep met betrekking tot de premieplicht ingetrokken. 
      
    
  
  
    
      3Beoordeling door de rechtbank
    
    
      3.1.
      Tussen partijen is nog in geschil (a) of belanghebbende recht heeft op aftrek als bedoeld in artikel 3.84, tweede lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001), (b) of belanghebbende recht heeft op een vergoeding voor immateriële schade wegens de lange duur van bezwaar en beroep en (c) de vergoeding van kosten voor bezwaar en beroep.
      
      
        
          Aftrek werkkostenregeling 
        
      
    
    
      3.2.
      Artikel 3.84, tweede lid, van de Wet IB 2001 is met ingang van 1 januari 2011 ingevoerd bij de invoering van de werkkostenregeling in de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB). Zoals de Hoge Raad heeft geoordeeld in het arrest van 27 mei 2022, moet dit artikellid zo worden uitgelegd dat de werknemer die loon geniet van een werkgever die geen inhoudingsplichtige is in de zin van de Wet LB een vrijstelling geniet ter grootte van het bedrag van de in artikel 31a, tweede lid, van de Wet LB vermelde vrije ruimte. Die vrije ruimte was in 2011 1,4% van het loon. Tussen partijen is kennelijk niet in geschil dat de werkgever van belanghebbende geen inhoudingsplichtige was. Belanghebbende heeft dan recht op een aftrek van 1,4% van het loon. 
      
    
    
      3.3.
      Aan belanghebbende is een aanslag opgelegd naar een belastbaar inkomen uit de buitenlandse dienstbetrekking van € 47.125. De inspecteur heeft ter zitting gesteld dat dat bedrag niet tot uitgangpunt genomen kan worden voor het bepalen van de aftrek van artikel 3.84, tweede lid, van de Wet IB 2001 maar dat het loon eerst herrekend moet worden in verband met eventuele belastbare werkgeversbetalingen voor, bijvoorbeeld, ziektekostenpremies omdat uit de loonstroken van belanghebbende blijkt dat dergelijke betalingen zijn gedaan. Voor zover dat leidt tot een hoger belastbaar loon, heeft de inspecteur zich beroepen op interne compensatie. 
      
    
    
      3.4.
      De rechtbank is van oordeel dat de inspecteur niet aannemelijk heeft gemaakt dat belanghebbende een hoger loon heeft genoten dan het bedrag waarvan bij de aanslagregeling is uitgegaan. Het enkele feit dat er op de loonstroken betalingen staan van de werkgever voor ziektekostenpremies zegt immers niets over de juistheid van het aangegeven loon. Er zijn geen concrete aanwijzingen dat dat loon niet op de juiste wijze is bepaald. Daarom zal de rechtbank bij de bepaling van de aftrek van artikel 3.84, tweede lid, van de Wet IB 2001 uitgaan van het aangegeven loon. De aftrek wordt dan 1,4% van € 47.125 oftewel € 660. De rechtbank zal het belastbaar inkomen uit werk en woning vaststellen op € 47.125 min € 660 is € 46.465. Het beroep is om die reden gegrond.
      
      
        
          Heffingsrente
        
      
    
    
      3.5.
      Het beroep wordt geacht mede betrekking te hebben op de heffingsrente. Belanghebbende heeft geen zelfstandige gronden tegen de in rekening gebrachte heffingsrente aangevoerd. Nu de met de heffingsrentebeschikking samenhangende aanslag zal worden verminderd, verstaat de rechtbank dat inspecteur het bedrag van de heffingsrente dienovereenkomstig zal verminderen.
      
      
        
          Overschrijding redelijke termijn
        
      
    
    
      3.6.
      Belanghebbende heeft verzocht om een vergoeding van immateriële schade vanwege overschrijding van de redelijke termijn voor bezwaar en beroep. Die termijn is in beginsel 2 jaar na ontvangst van het bezwaarschrift door de inspecteur waarvan 6 maanden voor de bezwaarfase en 18 maanden voor de beroepsfase. Tussen partijen is niet in geschil dat er in dit geval aanleiding is tot verlenging van de termijn in verband met de aanhouding van de zaak in de bezwaarfase in afwachting van het antwoord van het EU Hof van Justitie op prejudiciële vragen van het Gerechtshof Den Bosch (verlenging van 2 oktober 2014 tot 9 september 2015, dus afgerond 12 maanden).
      
    
    
      3.7.
      Het bezwaarschrift is ingekomen op 10 juni 2014. De uitspraak op bezwaar is gedaan op 22 februari 2019. De rechtbank doet uitspraak op 13 december 2022. De redelijke termijn is dus overschreden met 90 min 24 min 12 is 54 maanden. Dat leidt tot een vergoeding van 9 x € 500 of € 4.500. Daarvan zijn 57 min 6 min 12 is 39 maanden toe te rekenen aan de bezwaarfase en 15 maanden aan de beroepsfase. De inspecteur zal daarom worden veroordeeld tot vergoeding van 39/54 x € 4.500 oftewel € 3.250 en de Minister tot vergoeding van € 1.250. De rechtbank heeft de Minister in zoverre mede aangemerkt als partij in dit geding.
      
      
        
          Proceskostenvergoeding
        
      
    
    
      3.8.
      Omdat het beroep gegrond zal worden verklaard moet de inspecteur het griffierecht aan belanghebbende vergoeden en krijgt belanghebbende ook een vergoeding van zijn proceskosten. De inspecteur moet deze vergoeding betalen.
      
    
    
      3.9.
      De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt belanghebbende een vast bedrag per proceshandeling. In bezwaar heeft elke proceshandeling een waarde van € 269,-. In beroep heeft elke proceshandeling een waarde van € 759,-. Belanghebbende heeft in bezwaar gevraagd om vergoeding van de proceskosten. De gemachtigde heeft een bezwaarschrift ingediend, een beroepschrift ingediend en heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 1.787,-. 
      
    
  
  
    
      4Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep gegrond; 
      
      
        vernietigt de uitspraak op bezwaar;
      
      
        vermindert de aanslag tot een berekend naar aan belastbaar inkomen uit werk en woning van € 46.465 en wijzigt de belastingrentebeschikking in overeenstemming daarmee;
      
      
        veroordeelt de inspecteur tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende van € 3.250;
      
      
        veroordeelt de Minister tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbenden van € 1.250;
      
      
        bepaalt dat inspecteur het griffierecht van € 47 aan belanghebbende moet vergoeden;
      
      
        veroordeelt inspecteur tot betaling van € 1.787 aan proceskosten aan belanghebbende.
      
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.F.M.Q. Beukers-van Dooren, rechter, in aanwezigheid van mr. W.C.C. Koreman-de Bok, griffier, en op 13 december 2022 openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. 
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
      Aan deze uitspraak hoeft eerst uitvoering te worden gegeven als de uitspraak onherroepelijk is geworden. De uitspraak is onherroepelijk als niet binnen zes weken na verzending van de uitspraak een rechtsmiddel is aangewend of onherroepelijk op het aangewende rechtsmiddel is beslist (artikel 27h, derde lid en artikel 28, zevende lid AWR).
    
    
    
      
        Informatie over hoger beroep
      
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch (belastingkamer), Postbus 70583, 5201 CZ ’s-Hertogenbosch.
    
    
    
      Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:
    
    1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;
    2 - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:
    
      	a. de naam en het adres van de indiener;
      	b. een dagtekening;
      	c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;
      	d. de gronden van het hoger beroep.
    
    
    
      Voor burgers is het mogelijk hoger beroep digitaal in te stellen. Hiervoor kan gebruik worden gemaakt van de formulieren op Rechtspraak.nl / Digitaal loket bestuursrecht.
    
    
  
  
     Hoge Raad 27 mei 2022, ECLI:NL:HR:2022:697.