ECLI:NL:RBDHA:2023:20751, Rechtbank Den Haag, 29-12-2023, NL23.39484
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-12-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: vk, ongegrond

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL23.39484
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiser] , eiser
    
      V-nummer: [V-nummer]
      (gemachtigde: mr. F. Fonville), en
      
        de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. H. Toonders).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 14 december 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 22 december 2023 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen F. Tribak. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 2000.
    
    
      
        Over artikel 5.3, eerste lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb)
      
    
    2. Eiser voert aan dat verweerder het bepaalde in artikel 5.3, eerste lid, van het Vb heeft geschonden. Verweerder heeft hem immers niet schriftelijk en in taal die hij verstaat, geïnformeerd over de redenen van de inbewaringstelling, de procedures en de mogelijkheid van gratis rechtsbijstand. Verweerder zou hem een folder hebben overhandigd. Een afschrift daarvan bevindt zich evenwel niet in het dossier. Onduidelijk is daardoor wat de inhoud van deze folder is.
    
    
    4. De rechtbank volgt eiser in zijn stelling dat verweerder hem niet schriftelijk, in een taal die hij verstaat, op de hoogte gebracht van de redenen van bewaring. De folder ‘Waarom u in bewaring bent gesteld’1 in het Marokkaans/Arabisch, die hem bij het opleggen van de maatregel van bewaring is uitgereikt, volstaat in dit verband niet. Deze folder vermeldt namelijk niet specifiek welke juridische en feitelijke gronden op de maatregel van bewaring in kwestie van toepassing zijn. In zoverre heeft verweerder artikel 5.3, eerste lid, van het Vb geschonden. De folder vermeldt overigens wel dat hij tegen die maatregel een rechtsmiddel kan aanwenden en dat hij in dat verband gratis rechtsbijstand kan krijgen. In zoverre is er dus geen sprake van een schending.
    
    5. De rechtbank maakt een belangenafweging. Verweerder heeft de maatregel van bewaring schriftelijk gemotiveerd. In deze maatregel van bewaring heeft verweerder de redenen voor die bewaring genoemd. Bij het uitreiken van de maatregel wist eiser waarom hij in bewaring werd gesteld. Tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling is namelijk met een tolk met eiser gesproken over die redenen. Aldus is de rechtbank niet gebleken dat eiser in zijn belangen is geschaad door het feit dat hij niet schriftelijk, in een taal die hij verstaat, op de hoogte is gebracht van de redenen van de maatregel van bewaring. De beroepsgrond faalt derhalve. In dit geconstateerde gebrek ligt geen aanleiding om verweerder te veroordelen in de proceskosten van eiser.2
    
    
      
        De gronden van de maatregel van bewaring
      
    
    6. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vb, als zware gronden vermeld dat eiser:
    
      3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
      3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
      en als lichte gronden vermeld dat eiser:
      4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
      4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
      4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
      4f. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen.
    
    
    7. Eiser stelt dat de gronden onder 3a en 3d niet feitelijk dan wel onjuist zijn onderbouwd. Eiser betwist ook de grond onder 4c en 4d, omdat hij werkt en zijn huur kan betalen. Verder bestrijdt eiser dat er een risico is dat hij zich aan het toezicht op vreemdelingen zal onttrekken.
    
    8. De rechtbank volgt eiser hierin niet. De grond onder 3a is namelijk feitelijk juist, aangezien eiser niet heeft aangetoond dat hij met geldige documenten Nederland is ingereisd. Ten aanzien van de gronden onder 4c en 4d geldt dat eiser niet heeft aangetoond dat hij in Nederland over een vaste woon- of verblijfplaats en over voldoende middelen van bestaan beschikt. Zijn enkele verklaring dat hij hierover wel beschikt, volstaat niet.
    
      
        
      
    
    1. Te raadplegen op [website] .
    2 Zie ECLI:NL:RVS:20223:4180, r.o. 10.
    
    
    
    9. De gronden onder 3a, 4c en 4d zijn al voldoende om de maatregel van bewaring te dragen. Hieruit blijkt ook dat er een risico is dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Het geschilpunt over de grond onder 3d behoeft daarom geen bespreking. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Lichter middel
      
    
    10. Eiser stelt aan dat verweerder had moeten volstaan met het opleggen van een lichter middel dan de maatregel van bewaring. Eiser verklaart in dat verband dat hij zelfstandig kan en wil vertrekken en dat hij zich niet aan het vreemdelingentoezicht zal onttrekken. Verweerder heeft in de maatregel van bewaring aangevoerd dat er een risico is dat eiser zich zal bedenken, indien hij niet langer in vreemdelingenbewaring zou verblijven. Eiser stelt dat verweerder dit standpunt niet inzichtelijk heeft gemotiveerd. Ook voert hij aan dat dit de eerste keer is dat hij in Nederland met politie en justitie in aanraking is gekomen.
    
    11. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende heeft gemotiveerd dat ten aanzien van eiser niet wordt volstaan met een lichter middel. In rechtsoverweging 8 is al aangegeven dat en waarom er een risico is dat eiser zich aan het toezicht op vreemdelingen zal onttrekken. Het opleggen van een lichter middel dan de maatregel van bewaring biedt daarom geen garantie dat eiser daadwerkelijk gevolg zal geven aan zijn verplichting om te vertrekken. Verder heeft verweerder aangevoerd dat niet is gebleken van omstandigheden die detentie voor eiser onevenredig bezwarend maakt. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    12. De rechtbank moet ook ambtshalve toetsen of de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Op grond van de stukken en wat op zitting is besproken, is de rechtbank van oordeel dat dit niet het geval is.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    13. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    14. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. R.J.A. Schaaf, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A.W.M. Engels, griffier.
    
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      29 december 2023
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Documentcode: [documentcode]
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.