ECLI:NL:RBLIM:2023:828, Rechtbank Limburg, 01-02-2023, 03/122876-22
Rechtbank Limburg — Uitspraak 
Datum: 2023-02-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht; Materieel strafrecht

Samenvatting: Vrijspraak van ontucht. Overwegingen ten aanzien van betrouwbaarheid verklaring(en) en steunbewijs.

RECHTBANK LIMBURG
    
    
      Zittingsplaats Roermond
    
    
    
      Strafrecht
    
    
    
      Parketnummer	: 03/122876-22 
    
    
    
      Tegenspraak
    
    
    
      
        Vonnis van de meervoudige kamer d.d. 1 februari 2023
      
    
    
    
      in de strafzaak tegen
    
    
    
      
        
          [verdachte] ,
      
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum 1] 1979,
      wonende te [adresgegevens verdachte] .
    
    
    
      De verdachte wordt bijgestaan door mr. C.R. Pirone, advocaat kantoorhoudende te Rijen.
    
    
  
  
    
      1Onderzoek van de zaak
    De zaak is inhoudelijk behandeld op de zitting van 18 januari 2023. De verdachte en zijn raadsvrouw zijn verschenen. De officier van justitie en de verdediging hebben hun standpunten kenbaar gemaakt.
    
  
  
    
      2De tenlastelegging
    De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. 
    
    
      De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat de verdachte:
    
    
    
      
        feit 1:	in de periode van 1 maart 2021 tot en met 15 maart 2022, ontuchtige handelingen heeft gepleegd met zijn buurmeisje dat toen 7 à 8 jaar oud was, die (mede) bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam;
    
    
    
      
        feit 2: in de periode van 1 maart 2021 tot en met 15 maart 2022, meermalen, ontucht heeft gepleegd met dit buurmeisje.
    
    
    
  
  
    
      3De beoordeling van het bewijs
    
      3.1
      
        
          Het standpunt van de officier van justitie 
        
        De officier van justitie acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de beide ten laste gelegde feiten heeft begaan en verzoekt de rechtbank dan ook om de verdachte vrij te spreken. De verklaring van [minderjarige] wordt onvoldoende ondersteund door enig ander bewijs.
      
      
    
    
      3.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De verdediging heeft eveneens integrale vrijspraak bepleit. Daartoe heeft de raadsvrouw aangevoerd dat de verklaring van [minderjarige] onbetrouwbaar is. Haar verklaring lijkt te zijn geïnspireerd door de voorbeelden die zijn beschreven in een boekje over seksuele voorlichting dat zij heeft gelezen. Bovendien wordt deze verklaring op essentiële onderdelen onvoldoende ondersteund door andere, objectieve, bewijsmiddelen.
      
      
    
    
      3.3
      
        
          Het oordeel van de rechtbank
        
        De rechtbank is, met de officier van justitie en de raadsvrouw, van oordeel dat er onvoldoende wettig bewijs is dat de verdachte ontucht heeft gepleegd, zodat de verdachte van beide ten laste gelegde feiten moet worden vrijgesproken. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.
      
      
      
        
          Het juridisch kader
        
        Deze zaak betreft een zogenoemde zedenzaak. Zedenzaken zijn bewijstechnisch vaak lastige zaken. Dit komt omdat er vaak maar twee personen aanwezig zijn als er seksuele handelingen verricht worden, namelijk degene die zich als slachtoffer ziet en degene die als dader wordt gezien. Veelal is het dan ook nog zo dat de (belastende) verklaring van het slachtoffer lijnrecht tegenover de (ontkennende) verklaring van de verdachte staat. Getuigen van de gebeurtenissen zijn er vaak niet. Ook in deze zaak is dit het geval.
      
      
      
        In de wet is bepaald dat het bewijs dat de verdachte een feit heeft begaan niet uitsluitend kan worden aangenomen op basis van één bewijsmiddel, zoals een aangifte. Ook als de verklaring van een aangever betrouwbaar wordt geacht, is die enkele verklaring onvoldoende om tot een bewezenverklaring te komen. De verklaring moet in ieder geval ondersteund worden door één bewijsmiddel uit een andere bron. Naast de aangifte is er dus steunbewijs nodig. Dat ondersteunend bewijsmateriaal mag niet in een te ver verwijderd verband staan met de verklaring van de aangever
      
      
      
        
          De beoordeling van de rechtbank
        
        
          [minderjarige] heeft tegen haar moeder en in het studioverhoor verklaard over ontuchtige handelingen die de verdachte met haar zou hebben gepleegd. Dit zou zijn gebeurd op momenten dat [minderjarige] in de woning van de verdachte was om met zijn zoon te spelen. De rechtbank stelt voorop dat de verklaring van [minderjarige] authentieke elementen heeft, daar waar zij vertelt waar het misbruik zou hebben plaatsgevonden en de omstandigheden waaronder. Daar waar het gaat over de concrete aard van het misbruik en de manier waarop dat zou hebben plaatsgevonden, rijzen er vraagtekens. Een deel van de door [minderjarige] omschreven ontuchtige handelingen kan fysiek niet hebben plaatsgevonden op de wijze zoals zij die beschrijft. 
      
      
      
        Daarnaast wordt de verklaring van [minderjarige] onvoldoende ondersteund door – onafhankelijk – bewijs om te kunnen vaststellen dat de ten laste gelegde handelingen door de verdachte zijn begaan. Zo kunnen de verklaringen van de moeder van [minderjarige] en het door haar opgenomen gesprek met [minderjarige] niet als steunbewijs dienen, omdat deze zijn te herleiden tot één bron, te weten [minderjarige] . Ook de door zowel de moeder als de stiefvader van [minderjarige] waargenomen emoties en gedragsveranderingen bij [minderjarige] kunnen niet als steunbewijs dienen nu deze, gelet op het tijdsverloop tussen de ‘disclosure’ en het optreden van de emoties, niet per definitie in verband zijn te brengen met de vermeende ontuchtige handelingen waarover zij heeft verklaard. Uit het dossier volgen immers meer omstandigheden die in oorzakelijk verband kunnen worden gebracht met het veranderde gedrag van [minderjarige]
      
      
      
        Om die reden is de rechtbank van oordeel dat de beide ten laste gelegde feiten niet wettig en overtuigend kunnen worden bewezen en de verdachte moet worden vrijgesproken.
      
      
    
  
  
    
      4De benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel
    
    
      
        De vordering van de benadeelde partij
      
      De benadeelde partij [minderjarige] vordert een schadevergoeding van 11.048,32 euro ter zake van beide ten laste gelegde feiten, onder vermeerdering van de wettelijke rente en met de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Tevens wordt een bedrag van 25,76 aan proceskosten gevorderd. 
    
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie en de verdediging
      
      Zowel de officier van justitie als de raadsvrouw hebben zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering moet worden verklaard, nu zij beiden hebben aangevoerd dat de verdachte integraal dient te worden vrijgesproken. 
    
    
    
      Subsidiair heeft de raadsvrouw niet-ontvankelijkheid bepleit nu de materiële schade en de proceskosten niet zijn onderbouwd alsmede de hoogte van de immateriële schade nader onderzoek vereist, hetgeen een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert.
    
    
    
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
      Aangezien aan de vordering een feitencomplex ten grondslag ligt waarvoor de verdachte niet zal worden veroordeeld, zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk in haar vordering worden verklaard. De benadeelde partij zal worden veroordeeld in de kosten die door de verdachte zijn gemaakt ter verdediging van deze vordering, tot op heden op nihil.
    
    
  
  
    
      5De beslissing
    De rechtbank: 
    
    - spreekt de verdachte vrij van het tenlastegelegde;
    
    
      
        Benadeelde partij
      
    
    - verklaart de benadeelde partij [minderjarige] niet-ontvankelijk in de vordering;
    - veroordeelt de benadeelde partij in de kosten, door de verdachte ter verdediging tegen de vordering gemaakt, begroot tot heden op nihil.
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. M.J.A.G. van Baal, voorzitter, mr. L. Feuth en mr. C.P.W. van Well, rechters, in tegenwoordigheid van mr. H.M.E. de Beukelaer, griffier, en uitgesproken ter openbare zitting van 1 februari 2023.
      BIJLAGE I: De tenlastelegging
    
    
    
      Aan de verdachte is ten laste gelegd dat
    
    
    
      feit 1:
      hij in of omstreeks de periode van 1 maart 2021 tot en met 15 maart 2022 te Sevenum, in de gemeente Horst aan de Maas, met [minderjarige] , geboren op [geboortedatum 2] 2013, die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een of meer handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [minderjarige] , te weten 
    
    - het duwen/brengen van zijn, verdachtes, vinger(s) in de vagina van die [minderjarige] en/of
    - het met zijn, verdachtes, vinger(s) wrijven tussen de schaamlippen van die [minderjarige] ;
    
    
      feit 2:
      hij in of omstreeks de periode van 1 maart 2021 tot en met 15 maart 2022 te Sevenum, in de gemeente Horst aan de Maas, meermalen, althans eenmaal, (telkens) met [minderjarige] , geboren op [geboortedatum 2] 2013, die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt,
      buiten echt, en zijnde die [minderjarige] een minderjarige die (telkens) aan zijn, verdachtes, zorg en/of waakzaamheid was toevertrouwd, (telkens) een of meer ontuchtige handelingen heeft gepleegd, te weten
    
    - het betasten van en/of wrijven over de vagina van die [minderjarige] en/of 
    - het duwen/houden/bewegen van zijn, verdachtes, (ontblote) penis tegen de (ontblote) vagina van die [minderjarige] ;