ECLI:NL:GHSHE:2021:2237, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 12-07-2021, 20-000776-17
Gerechtshof 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 2021-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Gepubliceerd in verband met ingesteld cassatieberoep.

Parketnummer	: 20-000776-17 
  Uitspraak	: 12 juli 2021
  
    TEGENSPRAAK
  
  
    Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
    's-Hertogenbosch
    
    
      gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 20 februari 2017, in de strafzaak met parketnummer 02-984832-11 tegen:
    
    
  
  
    
      [verdachte 1] ,
    
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1963, 
      wonende te [adres 1]
    
    
    
    
      
        Hoger beroep
      
    
    
    
      De verdachte en de officier van justitie hebben tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
    
    
    
    
      
        Onderzoek van de zaak
      
    
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.
    
    
    
      Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het beroepen vonnis zal vernietigen, verdachte zal vrijspreken voor het onder 1 en 5 primair tenlastegelegde, het onder 2, 3, 4, 5 subsidiair en 6 tenlastegelegde bewezen zal verklaren en verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 38 maanden, met aftrek van voorarrest. De advocaat-generaal heeft voorts gevorderd dat de inbeslaggenomen aanhangwagen en een geldbedrag van 50.000 euro verbeurd worden verklaard. 
    
    
    
      Door en namens verdachte is primair vrijspraak bepleit ten aanzien van alle feiten, behalve ten aanzien van het voorhanden hebben van een pistool met bijbehorende munitie. Subsidiair is een strafmaatverweer gevoerd.
    
    
    
    
      
        Vonnis waarvan beroep
      
    
    
    
      Het beroepen vonnis zal worden vernietigd, omdat het hof tot een andere bewijsbeslissing komt dan de rechtbank.
      
        Tenlastelegging
      
    
    
    
      Aan de verdachte is – na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg – tenlastegelegd dat:
    
    
    
      1.
      hij in of omstreeks de periode van 1 mei 2010 tot en met 30 november 2011 te Tilburg , in elk geval in Nederland, heeft deelgenomen aan een organisatie, te weten een samenwerkingsverband van een aantal natuurlijke personen (waartoe behoorden [medeverdachte 1] en/of [medeverdachte 2] en/of [medeverdachte 3] en/of [medeverdachte 4] en/of [medeverdachte 5] en/of [medeverdachte 6] en/of andere personen), welke organisatie tot oogmerk had het plegen van een of meer misdrijven, als genoemd in de Opiumwet, namelijk 
    
    - het binnen en/of buiten het grondgebied van Nederland brengen en/of het bereiden, bewerken, verwerken, verkopen, afleveren, verstrekken of vervoeren en/of het aanwezig hebben en/of vervaardigen van (een) middel(en) als bedoeld op lijst I van de Opiumwet dan wel aangewezen krachtens artikel 3a, vijfde lid van de Opiumwet en/of 
    - voorbereidings- of bevorderingshandelingen gericht op het bereiden, bewerken, verwerken, verkopen, afleveren, verstrekken of vervoeren en/of vervaardigen en/of het binnen en/of buiten Nederland brengen van (een) middel(en) als bedoeld op lijst I van de Opiumwet dan wel aangewezen krachtens artikel 3a, vijfde lid van de Opiumwet; 
    
    2.hij op of omstreeks 30 november 2011 te Tilburg tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, opzettelijk heeft bereid en/of bewerkt en/of verwerkt en/of verkocht en/of afgeleverd en/of verstrekt en/of vervoerd, in elk geval aanwezig heeft gehad ongeveer 7,6 kilogram, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende amfetamine, zijnde amfetamine een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet;
    
    
      3.
      hij op een of meerdere tijdstip(pen) gelegen in of omstreeks de periode van 31 mei 2010 tot en met 1 december 2011 te Biezenmortel, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, (telkens) om een feit, bedoeld in het vierde of vijfde lid van artikel 10 van de Opiumwet, te weten het opzettelijk telen, bereiden, bewerken, vervaardigen, verwerken, verkopen, afleveren, verstrekken, vervoeren en/of buiten en/of binnen het grondgebied van Nederland brengen van een of meer middel(en)vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I, voor te bereiden en/of te bevorderen, 
    
    - ( telkens) een of meer anderen heeft getracht te bewegen om dat/die feit(en) te plegen en/of te doen plegen en/of mede te plegen en/of uit te lokken en/of om daarbij behulpzaam te zijn en/of om daartoe gelegenheid en/of middelen en/of inlichtingen te verschaffen en/of
    - ( telkens) heeft getracht zich en/of een of meer anderen gelegenheid en/of middelen en/of inlichtingen tot het plegen van dat/die feit(en) te verschaffen en/of
    - ( telkens) voorwerpen en/of vervoermiddelen en/of stoffen en/of gelden en/of andere betaalmiddelen voorhanden heeft gehad, waarvan verdachte en/of verdachtes mededader(s) wist(en) of ernstige redenen had(den) te vermoeden, dat dat/die bestemd was/waren tot het plegen van dat/die feit(en);
    
    
      hebbende verdachte en/of zijn mededader(s) (telkens) 
    
    - chemicaliën en/of grondstof(fen) en/of hardware bestemd voor de productie van synthetische voorhanden gehad en/of 
    - een locatie gehuurd en/of gebruikt en/of ter beschikking gesteld voor de opslag van voornoemde chemicaliën en/of grondstoffen en/of hardware, zoals elektrische verwarmingsmantels en/of rondbodemkolven en/of destillatie spiralen en/of refluxen en/of glaswerk en/of thermometers en/of vacuümpomp en/of statiefklemmen en/of beugels; 
    4.hij op of omstreeks 30 november 2011 te Tilburg een of meer wapens van categorie II, te weten een antitankwapen (type M80) en/of een of meer wapens van categorie III, te weten een pistool (merk Star) en/of munitie van categorie II en/of van categorie III, te weten een raket en/of een aantal patronen, voorhanden heeft gehad; 
    
    5. hij op een tijdstip in of omstreeks de periode van 1 oktober 2010 tot en met 31 oktober 2010 te Tilburg , in elk geval in Nederland tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen een personenauto, merk Audi, in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn mededader(s);
    
      subsidiair, althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
      
        hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 oktober 2010 tot en met 1 december 2011 te Biezenmortel, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, een personenauto, merk Audi heeft verworven, voorhanden heeft gehad en/of heeft overgedragen, terwijl hij en/of zijn mededader(s) ten tijde van het verwerven of het voorhanden krijgen van voornoemde auto wist(en) dat het (een) door misdrijf verkregen goed(eren) betrof;
    
    
    6.hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 januari 2010 tot en met 12 april 2012, te Tilburg , althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, een voorwerp, te weten een geldbedrag, te weten ongeveer 112.000 euro, de werkelijke aard, de herkomst, de vindplaats, de vervreemding en/of de verplaatsing verborgen en/of verhuld, althans heeft hij en/of zijn mededader(s) verborgen en/of verhuld wie de rechthebbende(n) op voornoemd voorwerp en/of geldbedrag(en) was/waren of wie bovenomschreven voorwerp en/of geldbedrag(en), voorhanden had/hadden, terwijl hij en/of zijn mededaders wist/wisten dat dat voorwerp en/of dat/die geldbedrag(en) – onmiddellijk of middellijk – afkomstig was/waren uit misdrijf en/of hij verdachte, tezamen en in vereniging, althans alleen, bovenomschreven voorwerp en/of geldbedrag(en) heeft verworven, voorhanden heeft gehad, heeft overgedragen en/of omgezet, althans van een voorwerp, te weten voornoemd geldbedrag, gebruik heeft gemaakt, terwijl hij en/of zijn mededader(s) wisten/wist dat bovenomschreven voorwerp – onmiddellijk of middellijk – afkomstig was uit enig misdrijf.
    
    
      De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
    
    
    
    
      
        Vrijspraak
      
    
    
    
      
        Ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde:
      
    
    
    
      De rechtbank heeft alle verdachten in deze zaak aan wie deelneming aan een criminele organisatie als bedoeld in art. 11a (oud) van de Opiumwet was tenlastegelegd, daarvan vrijgesproken. Daartoe heeft de rechtbank in de kern genomen geoordeeld dat uit het strafdossier wel aanwijzingen vallen te putten voor het bestaan van een dergelijke organisatie, maar dat niet vast te stellen is dat er sprake is geweest van een criminele organisatie in de zin van een gestructureerd en duurzaam samenwerkingsverband. 
    
    
    
      De officier van justitie heeft in alle zaken waarin deze vrijspraak aan de orde is, hoger beroep ingesteld. De grieven van het Openbaar Ministerie zijn, zo volgt uit de appelmemorie en de toelichting daarop van de advocaat-generaal in hoger beroep, uitsluitend gericht tegen deze vrijspraak. 
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft zich in zijn requisitoir – kort samengevat – op het standpunt gesteld dat wel degelijk voldoende wettig en overtuigend bewijs voorhanden is om tot een bewezenverklaring van het deelnemen aan een criminele drugsorganisatie te kunnen komen. Wat betreft de advocaat-generaal blijkt het bestaan van de duurzame en gestructureerde samenwerking onder meer uit de onderlinge verdeling van werkzaamheden en onderlinge afstemming van activiteiten van de deelnemers binnen de organisatie met het oog op het bereiken van het gemeenschappelijke doel van de organisatie, nu sprake was van een intensieve en planmatige samenwerking bij de handel in drugs gedurende een periode van anderhalf jaar.
    
    
    
      Het hof overweegt als volgt.
    
    
    
      Onder een organisatie in de zin van artikel 11a (oud) van de Opiumwet (als logische specialis van art. 140 Sr) moet worden verstaan een samenwerkingsverband, met een zekere duurzaamheid en structuur, tussen de verdachte en ten minste één andere persoon. Niet is vereist dat daarbij komt vast te staan dat een persoon om als deelnemer aan die organisatie te kunnen worden aangemerkt moet hebben samengewerkt met, althans bekend moet zijn geweest met alle andere personen die deel uitmaken van de organisatie of dat de samenstelling van het samenwerkingsverband steeds dezelfde is (vgl. HR 20 maart 2018, ECLI:NL:HR:2018:378).
    
    
    
      Voor het bewijs van zo een structureel samenwerkingsverband is niet noodzakelijk dat binnen de groep gemeenschappelijke regels en een gemeenschappelijke doelstelling hebben bestaan, waaraan individuele leden gebonden waren en door welke gemeenschappelijkheid op die deelnemers druk werd, of kon worden, uitgeoefend zich aan die regels te houden en aan die doelstelling gebonden te achten. Geweld of dreiging met geweld is daarin ook geen factor van doorslaggevend belang. Gezagsverhoudingen (hiërarchie), rolverdeling, regels en een onder een gemeenschappelijke naam of gemeenschappelijk optreden tegenover derden zijn ook niet vereist. Niettemin kunnen gemeenschappelijke regels, het voeren van overleg, gezamenlijke besluitvoering, een taakverdeling, een bepaalde hiërarchie en/of geledingen c.q. handhaving van die hiërarchie door middel van geweld of dreiging met geweld wel sterke aanwijzingen opleveren voor het bestaan van een dergelijk samenwerkingsverband.
    
    
    
      Een organisatie in vorenbedoelde zin wordt pas een criminele als vast komt te staan dat deze organisatie het oogmerk heeft op – als het gaat om een organisatie als bedoeld in art. 11a (oud) van de Opiumwet – de (voorbereiding van) handel, productie of in- en uitvoer van Opiumwetmiddelen. Het gaat hier niet om het daadwerkelijk gepleegd zijn daarvan, maar om het oogmerk tot het plegen ervan. Voor het bewijs van dat oogmerk zal onder meer betekenis kunnen toekomen aan de misdrijven die al in het kader van de organisatie zijn gepleegd en aan het meer duurzaam of gestructureerde karakter van de samenwerking, te weten aan de planmatigheid of stelselmatigheid van de met het oog op het gemeenschappelijk doel verrichte activiteiten van deelnemers binnen de organisatie.
    
    
    
      Het hof is met de rechtbank van oordeel dat op basis van het dossier niet van alle verdenkingen in het onderzoek Akutan van betrokkenheid bij de handel in of productie van synthetische drugs kan worden vastgesteld dat de verdachten hierbij betrokken waren. Het hof komt anders dan de rechtbank in sommige zaken tot een vrijspraak van het plegen of medeplegen van bepaalde drugsdelicten, die aan de veronderstelde organisatie worden toegeschreven. In andere zaken komt het hof wel tot een bewezenverklaring van het plegen of medeplegen van bepaalde drugsdelicten die aan diezelfde organisatie worden toegeschreven. Die vrijspraken staan evenwel niet in de weg aan een bewezenverklaring van deelneming aan een criminele organisatie. Immers, deelneming aan een criminele organisatie behoeft niet te hebben bestaan in het concreet gepleegd hebben van strafbare feiten. Anders geformuleerd: het is niet noodzakelijk voor de beoordeling van een criminele (drugs)organisatie dat alle verdachten gezamenlijk voor alle strafbare feiten verantwoordelijk zijn door deze al dan niet met elkaar gepleegd te hebben. Bovendien moeten die andere tenlastegelegde strafbare feiten en de rol van de verdachte(n) daarbij telkens en steeds op zichzelf worden beoordeeld langs de lat van de voor die feiten toepasselijke maatstaf. Andersom betekent een bewezenverklaring van betrokkenheid bij een aan de veronderstelde organisatie toegeschreven drugsdelict in de vorm van plegen of medeplegen niet ook automatisch dat daarmee deelneming aan die criminele organisatie een vanzelfsprekend gegeven is.
    
    
    
      Het hof is van oordeel dat uit het strafdossier, ondanks de door de advocaat-generaal genoemde aanwijzingen, die wel degelijk aanknopingspunten zouden kunnen bieden voor het oordeel dat sprake is geweest van een criminele organisatie als bedoeld in art. 11a (oud) OW, onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is te destilleren om daarop de conclusie te baseren dat daadwerkelijk sprake is geweest van een samenwerkingsverband met een zekere duurzaamheid en structuur. Veel meer wijst het bewijs erop dat bij het plegen van drugsdelicten telkens min of meer ad hoc door één of meer personen werd samengewerkt bij het voorbereiden of plegen van een delict dan dat het ging om een duurzame en gestructureerde samenwerking met als gemeenschappelijke doelstelling het plegen van Opiumwetdelicten. En hoewel de verschillende delicten die in Akutan aan de veronderstelde organisatie worden toegeschreven zich hebben uitgestrekt over een aanzienlijke periode, hetgeen voor duurzaamheid of bestendigheid zeker ook een aanwijzing kan opleveren, kan onvoldoende worden vastgesteld dat gedurende die periode sprake was van een structurele samenwerking met het doel het plegen van Opiumwetmisdrijven. Wat betreft hetgeen omtrent de veronderstelde rolverdeling tussen de deelnemers en hun onderlinge verbanden door het Openbaar Ministerie bij requisitoir in eerste aanleg en in hoger beroep naar voren is gebracht, merkt het hof op dat die rolverdeling vooral berust op interpretatie van gevoerde correspondentie tussen verschillende actoren in dit onderzoek in combinatie met een duiding van de uiterlijke verschijningsvorm van waargenomen gedragingen. Op zich kan dat, maar dan moet het een en ander wel redelijkerwijs alleen maar voor die interpretatie en duiding vatbaar zijn. Het hof is van oordeel dat die lat in dezen niet wordt gehaald. Met de rechtbank is het hof van oordeel dat die interpretatie en duiding onvoldoende gestaafd kan worden door voldoende objectief vast te stellen feiten en uiteindelijk in onverantwoorde mate berust op speculatie en invulling.
    
    
    
      Al het voren overwogene brengt het hof tot de slotsom dat het zich verenigt met de beslissing tot vrijspraak door de rechtbank van de tenlastegelegde deelneming aan een criminele drugsorganisatie. 
    
    
    
      
        Ten aanzien van het onder 2, 3 en 4 tenlastegelegde:
      
    
    
    
      De raadsman heeft ten verweer betoogd dat de verdachte van deze tenlastegelegde feiten moet worden vrijgesproken. Daartoe heeft hij – op de in de pleitnota genoemde gronden – in de kern aangevoerd dat het wettig bewijs ontbreekt om te kunnen vaststellen dat de verdachte wetenschap heeft gehad van de aanwezigheid van de 7,6 kilogram amfetamine (feit 2) en de raketwerper (feit 4) in zijn bedrijfspand gelegen aan de [adres 2] te Tilburg en de hardware ten behoeve van de productie van synthetische drugs in de door verdachte gehuurde loods aan de [adres 3] in Biezenmortel (feit 3). Ook het medeplegen kan volgens de verdediging niet worden bewezen. 
    
    
    
      Het hof overweegt als volgt.
    
    
    
      De rechtbank heeft ter zake van het tenlastegelegde in feit 4 terecht vooropgesteld dat voor een veroordeling ter zake van het voorhanden hebben van wapens in de zin van artikel 26 van de Wet wapens en munitie, naast de aanwezigheid van de wapens, een meer of mindere mate van bewustheid bij de verdachte omtrent de aanwezigheid van dat/die wapen(s) en een zekere beschikkingsmacht van de verdachte in de zin van feitelijke machtsuitoefening over het/de wapen(s) is vereist. De genoemde bewustheid hoeft zich niet uit te strekken tot de specifieke eigenschappen en kenmerken van het wapen of de munitie of tot de exacte locatie van dat wapen of die munitie. Voor het bewijs van dergelijke bewustheid geldt dat daarvan ook sprake kan zijn in een geval dat het niet anders kan dan dat de verdachte zulke bewustheid heeft gehad (vgl. HR 3 november 2020, ECLI:NL:HR:2020:1727).
    
    
    
      Wat betreft het opzettelijk aanwezig hebben van verdovende middelen zoals tenlastegelegd in feit 2 heeft de rechtbank eveneens terecht vooropgesteld dat voor de vraag of de verdachte opzettelijk verdovende middelen aanwezig heeft gehad als bedoeld in art. 2 onder C Opiumwet, niet doorslaggevend is aan wie die verdovende middelen toebehoren en dat evenmin sprake hoeft te zijn van enige beschikkings- of beheersbevoegdheid ten aanzien van de verdovende middelen. De verdovende middelen zullen zich wel in de machtssfeer van de verdachte moeten bevinden. Daarnaast is noodzakelijk dat de verdachte wetenschap heeft van de aanwezigheid van de verdovende middelen, althans de aanmerkelijke kans bewust heeft aanvaard dat de verdovende middelen in zijn machtssfeer aanwezig zijn.
    
    
    
      Wat betreft de onder feit 3 aan de verdachte verweten voorbereidingshandelingen ten behoeve van de productie van synthetische drugs, merkt het hof op dat de tenlastelegging is toegesneden op artikel 10a, eerste lid, van de Opiumwet, waarin onder 1°, 2° en 3° een aantal gedragingen strafbaar is gesteld indien deze zien op het voorbereiden of bevorderen van de in artikel 10, vierde en vijfde lid, van de Opiumwet strafbaar gestelde misdrijven. 
      Artikel 10a van de Opiumwet betreft een zelfstandig delict met een eigen karakter. Dat komt tot uiting in de subjectieve bestanddelen van de delictsomschrijving. Voor de in artikel 10a Opiumwet omschreven gedragingen geldt dat deze pas dan strafbaar zijn indien bij de dader het opzet heeft bestaan om de in artikel 10, vierde en vijfde lid, van de Opiumwet bedoelde misdrijven voor te bereiden of te bevorderen. Voor wat betreft het voorhanden hebben van voorwerpen, vervoermiddelen, stoffen, gelden of andere betaalmiddelen, geldt daarbij de maatstaf dat de verdachte wist of ernstige reden had om te vermoeden dat zij bestemd zijn tot het plegen van de in artikel 10, vierde en vijfde lid, van de Opiumwet bedoelde misdrijven. Het gaat met andere woorden steeds om de criminele intentie van de dader om de genoemde misdrijven voor te bereiden of te bevorderen en de daaruit voortvloeiende handeling. Deze twee bestanddelen van de strafbaarstelling moeten zijn vervuld, wil er sprake zijn van strafbare voorbereidingshandelingen. Bij het vereiste opzet dat volgt uit de formulering van de strafbepaling, dient te worden gedacht aan de verschillende schakeringen van het opzetbegrip, met inbegrip van het zogenoemde voorwaardelijk opzet (vgl. Kamerstukken II 1982-1983, 17 975, nr. 3, p. 11-12).
    
    
    
      Om conclusies over de betrokkenheid van de verdachte bij de tenlastegelegde strafbare feiten te kunnen trekken, bestaan beoordelingsmarges ter zake van de objectieve en subjectieve omstandigheden van de voorliggende strafbare feiten. Met andere woorden; zowel ter zake van de voorliggende omstandigheden (het aantreffen van de wapens en drugs in het bedrijfspand en het huren van een loods en het voorhanden hebben van hardware voor de productie van synthetische drugs), als ter zake van de bij de verdachte aanwezige wetenschap omtrent die wapens en drugs (al dan niet voorwaardelijk opzet of bewuste schuld) bestaan er beoordelingsmarges. 
    
    
    
      Zo speelt in de onderhavige zaak volgens het hof in die zin mee of ook anderen dan de verdachte buiten zijn aanwezigheid toegang hadden tot die ruimtes en dat het in zijn algemeenheid en voorshands weinig plausibel is dat iemand een enorm afbreukrisico voor lief neemt door wapens, een aanzienlijke hoeveelheid verdovende middelen met een grote waarde en andere dubieuze voorwerpen bij een ander persoon achter te laten zonder die ander omtrent de aard van deze voorwerpen in te lichten. Een dergelijke handelwijze bergt immers licht het risico in zich dat deze persoon na ontdekking van de bij hem achtergelaten voorwerpen, zich daarvan ontdoet of naar de politie stapt; een risico dat de eigenaar van die contrabande doorgaans niet zal willen lopen. Daarbij tekent het hof specifiek ter zake van de voorliggende zaak aan dat, anders dan de raadsman meent, een dergelijke benadering niet exclusief voorbehouden is aan gevallen waarin het gaat om het aantreffen van contrabande in een woning waarvan de verdachte de enige bewoner en gebruiker is. Het hof is van oordeel dat een dergelijke benadering in beginsel dus ook opgeld kan doen in een geval als het onderhavige, waarin het gaat om het aantreffen van verboden spullen in een bedrijfsruimte in gebruik bij verdachte ten behoeve van zijn bedrijf en in een loods in gebruik bij verdachte ten behoeve van datzelfde bedrijf (vgl. HR 28 oktober 2014, ECLI:NL:HR:2014:3056 en HR 2 september 2014, ECLI:NL:HR:2014:2573).
    
    
    
      Het hof is echter van oordeel dat in dit specifieke geval ondanks de voorliggende feiten en omstandigheden direct noch indirect voldoende redengevende feiten en omstandigheden bestaan om te kunnen concluderen dat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte weet had van de aanwezigheid van de verdovende middelen, raketwerper en hardware welke te relateren is aan de productie van synthetische drugs, dan wel voor wat betreft het laatst genoemde ernstige reden had om te vermoeden van de aanwezigheid daarvan. Daarbij heeft het hof mede in aanmerking genomen dat genoegzaam is komen vast te staan dat ook andere personen dan de verdachte toegang hadden tot zowel de bedrijfsruimte als de loods en dat medeverdachte [medeverdachte 7] bij meerdere gelegenheden, zowel bij de politie als ter terechtzitting in eerste aanleg als ook bij de raadsheer-commissaris, een verklaring heeft afgelegd die er op neer komt dat hij verantwoordelijk is voor de onder de verdachte aangetroffen spullen en dat hij die zonder medeweten van de verdachte en diens zoon (medeverdachte [medeverdachte 8] ) op de locaties waar ze zijn aangetroffen heeft verstopt.
    
    
    
      De factoren die de rechtbank noemt en haar tot het oordeel brachten dat zijn verklaringen onbetrouwbaar zijn en terzijde moeten worden gesteld, zijn op zichzelf terecht en doen zeker afbreuk aan de geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van zijn verklaringen. Tegelijkertijd echter zijn deze factoren ook weer niet zó zwaarwegend ten opzichte van het feit dat [medeverdachte 7] bij de politie spontaan met de hemzelf belastende en de verdachte ontlastende bekentenis komt, in zijn verklaringen op meerdere punten blijk geeft van daderwetenschap en hij bij zijn verklaringen blijft gedurende de opsporingsfase en het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg in zijn eigen strafzaak. Dat niet alles wat [medeverdachte 7] verklaart even invoelbaar is, dat sommige onderdelen van zijn verklaringen na onderzoek onjuist of onvolledig zijn gebleken en dat hij zich op zijn verschoningsrecht beroept als getuige in de zaken van de verdachte en zijn zoon, geeft zeker te denken, maar vormen naar ’s hofs oordeel onvoldoende objectieve aanknopingspunten om zijn verklaringen om die reden als onbetrouwbaar terzijde te schuiven.
    
    
    
      Het hof komt al met al tot het oordeel dat het niet boven redelijke twijfel verheven is dat de verdachte wetenschap, ook niet in voorwaardelijke zin, had van de aanwezigheid van de verdovende middelen, raketwerper en hardware, welke te relateren is aan de productie van synthetische drugs, dan wel voor wat betreft het laatst genoemde ernstige reden had om te vermoeden van de aanwezigheid daarvan. Anders dan de rechtbank en de advocaat-generaal komt het hof dus tot een vrijspraak van het onder feit 2, 3 en 4 tenlastegelegde, waarbij voor wat betreft het laatst genoemde feit, voor zover dat betrekking heeft op de raketwerper.
    
    
    
      Ten aanzien van het onder 4 tenlastegelegde vuurwapen met munitie komt het hof met de rechtbank tot een bewezenverklaring van het voorhanden hebben, nu de verdachte heeft verklaard weet te hebben gehad van de aanwezigheid van het vuurwapen met munitie en dat vastgesteld kan worden dat de verdachte over dat wapen feitelijke macht kon uitoefenen. 
    
    
    
      
        Ten aanzien van het onder 5 ten laste gelegde
      
    
    
    
      Aan de verdachte is tenlastegelegd dat hij in de periode van 1 tot en met 31 oktober 2010 tezamen en in vereniging een Audi TT heeft gestolen dan wel dat hij in de periode van 1 oktober 2010 tot en met 1 december 2011 een Audi TT voorhanden heeft gehad terwijl hij wist dan wel redelijkerwijs had moeten vermoeden dat deze gestolen was.
    
    
    
      De tenlastelegging heeft betrekking op de op 1 december 2011 bij gelegenheid van een doorzoeking van de loods aan de [adres 3] in Biezenmortel aangetroffen Audi TT die van diefstal afkomstig bleek te zijn. Met de rechtbank, de verdediging en de advocaat-generaal is het hof van oordeel dat er geen bewijs voorhanden is dat deze Audi TT door de verdachte, al dan niet tezamen en in vereniging met een ander of anderen, is gestolen, zodat de verdachte van het primair tenlastegelegde wordt vrijgesproken. 
    
    
    
      Anders dan de rechtbank en de advocaat-generaal, maar met de verdediging, acht het hof evenwel evenmin bewezen dat de verdachte zich met betrekking tot deze Audi TT al dan niet tezamen en in vereniging met een ander of anderen heeft schuldig gemaakt aan opzet- of schuldheling. De rechtbank heeft de verklaring van [medeverdachte 7] , voor zover inhoudende dat hij de auto heeft gekocht voor € 2.000,=, wist dat deze gestolen was en deze zonder medeweten van de verdachte in de loods heeft gestald, niet geloofwaardig geacht en terzijde geschoven. Het hof komt – in lijn met hetgeen hiervoor ten aanzien van de verklaringen van [medeverdachte 7] is overwogen – echter tot het oordeel dat deze de verdachte disculperende lezing niet zonder meer als ongeloofwaardig terzijde kan worden geschoven. Hoewel de verdachte ter terechtzitting in hoger beroep heeft verklaard dat hij de Audi TT wel eens in de loods heeft gezien, ontbreekt het aan voldoende aanknopingspunten om vast te kunnen stellen dat de verdachte wist dat deze auto van diefstal afkomstig was of dat minst genomen redelijkerwijs moest vermoeden. Het enkele feit dat de auto geen kentekenplaten had, is onvoldoende om te kunnen vaststellen dat de verdachte met de voor schuldheling vereiste aanmerkelijke mate van verwijtbare onvoorzichtigheid heeft gehandeld door verder onderzoek naar de herkomst van die auto achterwege te laten.
    
    
    
      Het hof komt aldus tot een integrale vrijspraak van het onder 5 tenlastegelegde.
    
    
    
      Gelet op bovengenoemde vrijspraken behoeven de door de verdediging met betrekking tot de feiten 1, 2, 3, 4 (voor zover het betreft de raketwerper en bijbehorende munitie) en 5 gevoerde verweren geen bespreking.
    
    
    
    
      
        Bewezenverklaring
      
    
    
    
      Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 4 en 6 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande, dat:
    
    
    4.hij op of omstreeks 30 november 2011 te Tilburg een wapen van categorie III, te weten een pistool (merk Star), en munitie van categorie III, te weten een aantal patronen, voorhanden heeft gehad; 
    
    6.hij op 30 november 2011 te Tilburg een voorwerp, te weten een geldbedrag, te weten ongeveer 100.000 euro, voorhanden heeft gehad, terwijl hij wist dat bovenomschreven voorwerp – onmiddellijk of middellijk – afkomstig was uit enig misdrijf. 
    
    
      Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        Bewijsmiddelen
        
         en bewijsoverwegingen 
      
    
    
    
      Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.
      De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.
    
    
    
      Elk bewijsmiddel wordt – ook in zijn onderdelen – slechts gebruikt tot bewijs van dat bewezenverklaarde feit, of die bewezenverklaarde feiten, waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.
    
    
    
      
        Ten aanzien van het onder 4 bewezenverklaarde
      
    
    
    
      
        Doorzoeking [adres 2] te Tilburg 
      
      Op 30 november 2011 werd het perceel [adres 2] te Tilburg doorzocht. Dit betrof een bedrijfspand van [medeverdachte 8] en zijn vader [verdachte 2] . Zij zijn beiden vennoot van de bedrijven [bedrijf 1] en [bedrijf 2] die op 30 november 2011 in de [adres 2] gevestigd waren.
    
    
    
      In de kantoorruimte onder een bureaublad, in een foedraal werd een geladen pistool en een doosje munitie met 16 patronen, en in het pistool een houder met munitie aangetroffen. Het wapen is onderzocht en het betrof een vuurwapen in de zin van artikel 1, onder 3, gelet op artikel 2, eerste lid categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie. De munitie (kogelpatronen) betrof munitie in de zin van artikel 1, onder 4, gelet op artikel 2, tweede lid, categorie III van de Wet wapens en munitie.
      In een ruimte achter het plafond in de keuken, werden in draagtasjes twee doosjes aangetroffen met daarin munitie 9 mm. De munitie is onderzocht en het betrof in totaal 100 kogelpatronen, zijnde munitie in de zin van artikel 1, onder 4, gelet op artikel 2, tweede lid, categorie III van de Wet wapens en munitie.
    
    
    
      
        [verdachte 2] heeft verklaard dat het vuurwapen onder het bureau, de Star, van hem was, dat hij het had voor zijn eigen veiligheid en dat het er mogelijk al een jaar lag.
    
    
    
      
        Ten aanzien van het onder 6 bewezenverklaarde
      
    
    
    
      Aan verdachte is tenlastegelegd dat hij zich tezamen en in vereniging met [medeverdachte 8] schuldig hebben gemaakt aan het (mede)plegen van witwassen van een geldbedrag van ongeveer 
      € 112.000,- in de periode van 1 januari 2010 tot en met 12 april 2012. 
    
    
    
      
        Toetsingskader 
      
      Het hof stelt voorop dat voor een bewezenverklaring voor het in de delictsomschrijving van artikel 420bis van het Wetboek van Strafrecht opgenomen bestanddeel 'afkomstig uit enig misdrijf' niet is vereist dat uit de bewijsmiddelen moet kunnen worden afgeleid dat het desbetreffende voorwerp (in casu: het contante geld) afkomstig is uit een concreet aangeduid misdrijf. Wel is voor een bewezenverklaring ter zake van dit wetsartikel vereist dat vaststaat dat het voorwerp afkomstig is uit enig misdrijf.
      Dat een voorwerp 'afkomstig is uit enig misdrijf' is kan – indien op grond van de beschikbare bewijsmiddelen geen rechtstreeks verband valt te leggen met een bepaald misdrijf – niettemin bewezen worden geacht indien het op grond van de vastgestelde feiten en omstandigheden niet anders kan zijn dan dat het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is. Het is daarbij aan het Openbaar Ministerie bewijs aan te dragen van dergelijke feiten en omstandigheden. Indien de door het Openbaar Ministerie aangedragen feiten en omstandigheden een vermoeden rechtvaardigen dat het niet anders kan zijn dan dat het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is, mag van de verdachte worden verlangd dat hij een concrete, verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring geeft dat het voorwerp niet van misdrijf afkomstig is. De omstandigheid dat zo een verklaring van de verdachte mag worden verlangd, houdt niet in dat het aan de verdachte is om aannemelijk te maken dat het voorwerp niet van misdrijf afkomstig is.
      Indien de verdachte voormelde verklaring geeft, ligt het op de weg van het Openbaar Ministerie nader onderzoek te doen naar die verklaring. De rechter zal dan mede op basis van de resultaten van dat onderzoek moeten beoordelen of ondanks de verklaring van de verdachte het witwassen bewezen kan worden op de grond dat (het niet anders kan zijn dan dat) het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is. Indien een dergelijke verklaring uitblijft, mag de rechter die omstandigheid betrekken in zijn overwegingen omtrent het bewijs (vgl. HR 18-12-2018, ECLI:NL:HR:2018:2352, rov. 2.3.1.-2.4.).
    
    
    
      Bij de beoordeling van het verwijt jegens [medeverdachte 8] en [verdachte 2] gaat het hof, met de rechtbank, ervan uit dat er geen direct bewijs voor brondelicten aanwezig is. Dit is ook niet betoogd door de advocaat-generaal of de verdediging en volgt evenmin uit het dossier. Daarom zal het hierboven omschreven toetsingskader gebruikt worden als uitgangspunt bij de beoordeling. 
    
    
    
      
        Het vermoeden van witwassen
      
      Op 30 november 2011 vond er een doorzoeking plaats in het pand aan de [adres 2] te Tilburg . Dit betrof een bedrijfspand van [medeverdachte 8] en [verdachte 2] . Zij zijn beiden vennoot van de bedrijven [bedrijf 1] en [bedrijf 2] die op 30 november 2011 in de [adres 2] gevestigd waren.
    
    
    
      Uit het proces-verbaal doorzoeking en overname inbeslaggenomen goederen, de situatieschetsen van de inbeslaggenomen goederen en de kennisgeving van inbeslagname leidt het hof af dat het volgende is aangetroffen:
    
    - in de kluis in het kantoor: een onbekende hoeveelheid geld;
    - in de afzuigkap in de keuken € 1.290,- en een onbekende hoeveelheid geld;
    - in de lade in de keuken € 150,- en een onbekende hoeveelheid geld;
    - in het plafond in de keuken € 4.800,- en een onbekende hoeveelheid geld.
    
    
      
        Geld afzuigkap
      
      In de afzuigkap in de keuken werd een doos dichtgeplakt met ducttape aangetroffen. In de doos bevond zich een groot aantal gebundelde bankbiljetten. Deze bundels werden met acht elastieken bijeengehouden. De elastieken werden in beslag genomen en onderzocht door het NFI. Hierbij werd drie maal een match met het DNA van [verdachte 2] vastgesteld. Hoewel de politie in zaaksdossier 24 heeft nagelaten de op vier genoemde vindplaatsen aangetroffen geldbedragen nader te specificeren en daarover te relateren, gaat het hof ervan uit dat er in de afzuigkap een bedrag van € 40.000,- lag. Volgens de verklaringen van [verdachte 2] en [medeverdachte 8] betrof het een bedrag van ongeveer € 40.000,-, gebundeld per € 5000,-. Dit in samenhang bezien met het gegeven dat er acht elastieken (8 x € 5000,-) in beslag zijn genomen, maakt dat het hof uitgaat van € 40.000,-.
    
    
    
      
        Geld plafond keuken
      
      In het plafond in de keuken werden enkele draagtassen aangetroffen met Euro-bankbiljetten in bundels met 11 elastieken bijeen gehouden. Wederom werd een DNA–match met het profielcluster van [verdachte 2] vastgesteld. De bundels biljetten bevatten verschillende coupures, waaronder biljetten van € 500,-. Ondanks dat de politie ook hier heeft nagelaten het totaal aangetroffen geldbedrag te specificeren en daarover te relateren, gaat het hof uit van een bedrag van ongeveer € 60.000,- dat zich in het plafond bevond. Volgens de verklaringen van [verdachte 2] en [medeverdachte 8] betrof dit geld dat was verdiend met de handel in auto’s: € 24.000,- van de verkoop van een Jeep, € 25.000,- van de verkoop van een BMW, en € 10.000,- van de verkoop van een Mercedes, waarbij [medeverdachte 8] in zijn verhoor tevens spreekt over € 60.000.- die in het plafond verstopt lag. Dit in samenhang bezien met de verklaring dat zij het geld bundelden per € 5.000,= en de aangetroffen 11 elastieken en € 4.800,- naast een hoeveelheid ongeteld geld, maakt dat ook het hof uitgaat van het genoemde bedrag van ongeveer € 60.000,-.
      Ook de bedragen in de kluis en de keukenlade, te weten € 1.500,- respectievelijk € 12.000,- acht het hof op basis van hetgeen [verdachte 2] en [medeverdachte 8] hebben verklaard aannemelijk. 
    
    
    
      
        Het vermoeden van witwassen en het ontbreken van een deugdelijke verklaring 
      
      Gelet op het bovenstaande kan vastgesteld worden dat [verdachte 2] en [medeverdachte 8] tezamen en in vereniging verschillende grote geldbedragen in contanten voorhanden hebben gehad. Beoordeeld moet vervolgens worden of deze bedragen van misdrijf afkomstig waren, zoals is tenlastegelegd.
      De plaatsen waar het geld is aangetroffen (verstopt in de afzuigkap en in het plafond van de keuken), de manier waarop het is aangetroffen (grote hoeveelheden bankbiljetten en gebundeld) en het feit dat er in hetzelfde pand ook drugs en wapens zijn aangetroffen (zie hiervoor onder zaaksdossiers 8 en 9) zijn omstandigheden die van dien aard zijn dat het vermoeden gerechtvaardigd is dat de geldbedragen die [verdachte 2] en [medeverdachte 8] voorhanden hebben gehad uit misdrijf afkomstig waren. Dit betekent dat van hen mag worden verlangd dat zij een verklaring geven voor de herkomst daarvan. Bij de beoordeling van deze verklaring spelen volgens het hof de omstandigheden waaronder en het moment en de wijze waarop deze tot stand is gekomen mede een rol. Zo kan het van belang zijn of de verdachte van meet af aan een tegenwicht tegen de verdenking heeft geboden of dat hij eerst in een laat stadium van het onderzoek is gaan verklaren op een wijze die aan de hiervoor genoemde vereisten voldoet.
    
    
    
      
        Lening Dubai € 40.000,- in afzuigkap
      
      
        [verdachte 2] heeft verklaard een lening in Dubai te hebben afgesloten voor een bedrag van € 150.000,-. Een daarop volgens [verdachte 2] en [medeverdachte 8] betrekking hebbende schriftelijke overeenkomst maakt onderdeel uit van het dossier. Het Openbaar Ministerie heeft hierin reden gezien nader onderzoek te doen verrichten. 
    
    
    
      Het Openbaar Ministerie heeft navraag gedaan bij de Belastingdienst. Bij brief van 11 oktober 2012 heeft de Belastingdienst aangegeven dat de leenovereenkomst die door mr. Jonk aan de Belastingdienst was overgelegd, aanleiding gaf tot het stellen van een aantal kritische vragen. Op 2 mei 2012 is een vragenbrief naar het accountantskantoor van [verdachte 2] verstuurd met een reactietermijn tot 23 mei 2012. Hier kwam geen reactie op. Wederom werd verzocht inlichtingen te verstrekken. Op verzoek van mr. Jonk werd de termijn verlengd tot 14 augustus 2012, waarna er op 6 augustus 2012 bezwaar werd gemaakt. Dit is op 26 september 2012 afgewezen. [verdachte 2] dan wel het accountantskantoor heeft op geen enkele gestelde vraag antwoord gegeven. Uit de stukken van 2009 en 2010 is daarnaast niet van een lening of van rente of aflossingsregeling gebleken. 
    
    
    
      Anders dan de verdediging is het hof van oordeel dat het Openbaar Ministerie wel degelijk onderzoek heeft gedaan naar de lening. Het onderzoek is niet enkel gebaseerd op de mening van de Belastingdienst dat zij de lening niet serieus zouden nemen, maar is gebaseerd op onderzoek dat door de Belastingdienst is verricht, waarbij de Belastingdienst heeft aangegeven het gehele bedrag als inkomen te zullen aanmerken nu er geen nadere bewijsstukken door [verdachte 2] zijn aangeleverd waarbij ook de stukken over de jaren 2009 en 2010 zijn bestudeerd. Op grond daarvan is de conclusie getrokken dat er geen sprake is geweest van een lening. 
    
    
    
      Het hof ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of uit de resultaten van dit onderzoek blijkt dat met voldoende mate van zekerheid kan worden uitgesloten dat het geldbedrag waarop de verdenking betrekking heeft, een legale herkomst heeft en dat dus een criminele herkomst als enige aanvaardbare verklaring kan gelden. Het hof beantwoordt deze vraag bevestigend en overweegt daartoe het volgende.
    
    
    
      
        [verdachte 2] heeft in eerste instantie, januari 2012, bij de politie verklaard dat hij geen geld had geleend. Pas in juni 2012 verklaart hij dat hij een privélening heeft bij een bedrijf in Dubai. [medeverdachte 8] heeft in januari 2012 verklaard dat er € 40.000,- aan geleend geld in de afzuigkap lag. Deze lening zou door [verdachte 2] zijn afgesloten. [verdachte 2] daarentegen heeft in zijn verhoor in januari 2012 verklaard dat deze € 40.000,- privégeld betrof waarvan hij een Rolls Royce wilde gaan kopen. Pas in juni 2012, waar dit niet eerder zo expliciet is verklaard, heeft [verdachte 2] verklaard dat de € 40.000,- afkomstig was uit de lening die was afgesloten met de persoon uit Dubai. Opmerkelijk daarbij is dat er expliciet wordt verwezen naar deze € 40.000,- terwijl op een later tijdstip door de verdediging is aangegeven dat er met het geld uit de lening met Dubai is gehandeld zodat dit geldbedrag heeft gefluctueerd tot aan het moment waarop het in beslag is genomen. 
    
    
    
      De verklaringen van [medeverdachte 8] en [verdachte 2] blijken ten aanzien van de beweerdelijke lening niet overeen te komen, waarbij zij ook wisselend en onduidelijk hebben verklaard. 
    
    
    
      Dit in samenhang bezien met de bevindingen van de Belastingdienst, maakt dat het hof, met de rechtbank, van oordeel is dat de verklaring met betrekking tot de lening in Dubai als ongeloofwaardig moet worden bestempeld. Naar het oordeel van het hof kan in voldoende mate worden uitgesloten dat het geldbedrag ad € 40.000,- uit een lening voort is gekomen en daarmee is geen legale herkomst vast te stellen. 
    
    
    
      
        Jeep en BMW
      
      Ten aanzien van het geld dat is aangetroffen in het plafond hebben [verdachte 2] en [medeverdachte 8] verklaard dat het geld betrof dat was verdiend met de verkoop van een Jeep voor € 24.000,- en een BMW voor € 25.000,-. Ten aanzien van de verkoop van deze auto’s kan op basis van het dossier en hetgeen ter zitting in eerste aanleg en in hoger beroep is verhandeld, het volgende worden vastgesteld.
    
    
    
      Bij een doorzoeking in de woning van [verdachte 2] werden op 23 januari 2012 twee inkoopverklaringen aangetroffen inzake een Jeep met het kenteken [kenteken 1] en een BMW met het kenteken [kenteken 2] . De verkoop aan “ [bedrijf 3] ” te Oisterwijk zou op 28 november 2011 hebben plaatsgevonden. Beide inkoopverklaringen waren door [medeverdachte 8] ondertekend. Op beide inkoopverklaringen stond “consignatie” waarbij handgeschreven stond vermeld € 24.000,- respectievelijk € 25.000,- contant. De BMW is op 28 december 2011 op naam gesteld van [betrokkene 1] . 
    
    
    
      Ook bij [betrokkene 1] werd een inkoopverklaring met betrekking tot de Jeep aangetroffen, waarbij handgeschreven was genoteerd ”€ 24.000,- contant”. Een inkoopverklaring van de BMW werd niet aangetroffen. In de administratie van beide bedrijven, [bedrijf 4] en [bedrijf 3] , was niets terug te vinden van de inkoop dan wel verkoop van beide genoemde auto’s. 
    
    
    
      
        [medeverdachte 8] en [verdachte 2] hebben verklaard dat [medeverdachte 8] het geld van [betrokkene 1] op 28 november 2011 dan wel kort daarvoor contant had ontvangen. [medeverdachte 8] dan wel [verdachte 2] zou het geld hierna in het plafond hebben gestopt. [betrokkene 1] heeft verklaard met betrekking tot beide auto’s geen contante betalingen te hebben verricht. Hij verwijst daarbij naar de vermelding “consignatie” op de inkoopverklaringen.
    
    
    
      Naast het gegeven dat de inkoopverklaringen van zowel de Jeep als de BMW tegenstrijdigheden bevatten, te weten “consignatie” en “contant betaald” is het ook onduidelijk en niet verifieerbaar gebleken welke uitleg er aan de handgeschreven notitie “contant betaald” dient te worden gegeven. Daar waar [verdachte 2] en [medeverdachte 8] hebben gesteld dat deze bedragen contant zijn betaald, heeft [betrokkene 1] verklaard de Jeep in consignatie te hebben genomen voor [medeverdachte 8] aangezien deze hem had verzocht de auto te verkopen, waarna de koper € 24.000,- contant moest betalen. De BMW, zo heeft [betrokkene 1] verklaard, zou ook door [medeverdachte 8] in consignatie bij hem zijn gezet en ook op zijn naam gezet, waarna deze aan [betrokkene 2] is verkocht. [betrokkene 2] zou het bedrag vervolgens in bijzijn van [betrokkene 1] contant aan [medeverdachte 8] hebben betaald. Een inkoopverklaring van de BMW ontbreekt echter in de administratie. 
    
    
    
      Alles in samenhang en onderling verband bezien, in het bijzonder gezien de tegenstrijdigheden in de verklaringen van de diverse betrokkenen, en in de aangetroffen (beperkte) administratie, is het hof, met de rechtbank, van oordeel dat verdachte een onvoldoende verifieerbare verklaring heeft gegeven voor de legale herkomst van het bedrag dat in het plafond is aangetroffen, waardoor een legale herkomst met voldoende mate van zekerheid is uit te sluiten. 
    
    
    
      
        Aangetroffen geld in kluis en keukenlade
      
      
        [verdachte 2] en [medeverdachte 8] hebben ten aanzien van de bedragen die in de kluis en in de keukenlade zijn aangetroffen, verklaard dat dit handelsgeld betrof. Het geld in de keukenlade was afkomstig van de verkoop van een Mercedes aan [medeverdachte 9] en bedroeg volgens [medeverdachte 8] € 10.000,-. Deze verklaring wordt bevestigd door [medeverdachte 9] . De verkoop had zonder factuur plaatsgevonden. Het geld in de kluis bedroeg € 1.500,-. Ook dit betrof handelsgeld. Dit bedrag was, zo heeft [verdachte 2] verklaard, in de kluis gelegd aangezien er signalen waren dat ze overvallen zouden worden. [verdachte 2] zou dan het geld uit de kluis mee kunnen geven. 
    
    
    
      Kijkend naar de plaatsen waar deze bedragen zijn aangetroffen, de verklaring met betrekking tot het handelsgeld en het feit dat [verdachte 2] en [medeverdachte 8] een autohandel dreven, is het hof, met de rechtbank, van oordeel dat van dit geld niet kan worden uitgesloten dat dit een legale herkomst heeft. 
    
    
    
      Op grond van het bovenstaande acht het hof wettig en overtuigend bewezen dat verdachte op 30 november 2011 een geldbedrag, te weten ongeveer € 100.000,- voorhanden heeft gehad, terwijl hij wist dat dit geldbedrag onmiddellijk of middellijk uit misdrijf afkomstig was, en is daarmee sprake van het witwassen van dit bedrag.
    
    
    
      Er is naar het oordeel van het hof geen sprake van medeplegen door verdachte, in die zin dat het hof niet bewezen acht dat verdachte in een bewuste en nauwe samenwerking van voldoende gewicht met [medeverdachte 8] diverse geldbedragen heeft witgewassen. Het is het hof niet gebleken dat [medeverdachte 8] uit eigen wetenschap wist van de beweerdelijk door verdachte, zijn vader, aangegane lening in Dubai. Bovendien was [medeverdachte 8] ten tijde van het afsluiten van die beweerdelijke lening nog niet in dienst van verdachte. Het hof ziet [medeverdachte 8] als een hulpje van verdachte die hand- en spandiensten verrichtte en wellicht vermoedens had over de herkomst van de aangetroffen geldbedragen. [medeverdachte 8] kan volgens het hof echter feitelijk noch voor wat betreft zijn wetenschap dienaangaande niet gezien worden als medepleger die in een bewuste en nauwe samenwerking van voldoende gewicht met verdachte diverse geldbedragen heeft witgewassen. Het hof zal verdachte daarom vrijspreken van het medeplegen.
    
    
    
    
      
        Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
      
    
    
    
      Het onder 4 bewezenverklaarde levert op:
      
        handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III 
      
      
        en
      
      
        handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie.
      
    
    
    
      Het onder 6 bewezenverklaarde levert op:
      
        witwassen.
      
    
    
    
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. De feiten zijn strafbaar.
    
    
    
    
      
        Strafbaarheid van de verdachte
      
    
    
    
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.
    
    
    
    
      
        Op te leggen sanctie
      
    
    
    
      
        Het standpunt van de advocaat-generaal
      
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat aan verdachte een gevangenisstraf voor de duur van 38 maanden zal worden opgelegd. Het Openbaar Ministerie stelt zich voor wat betreft de verbeurdverklaring van het witwasbedrag op het standpunt dat het hof daaromtrent conform de rechtbank kan beslissen. Het Openbaar Ministerie heeft in hoger beroep verwezen naar het requisitoir in eerste aanleg en heeft zich aldus – naar het hof begrijpt – met betrekking tot de overige inbeslaggenomen goederen op het standpunt gesteld dat hierop eveneens conform de rechtbank kan worden beslist.
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat het hof – bij een eventuele bewezenverklaring – bij het bepalen van de straf rekening dient te houden met de forse overschrijding van de redelijke termijn ex artikel 6 EVRM en voorts met de naar voren gebrachte persoonlijke omstandigheden van verdachte. De verdediging vraagt het hof om een straf op te leggen die geen hernieuwde detentie zal betekenen.
    
    
    
      
        Het standpunt van het hof
      
      Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in het hierop gestelde wettelijk strafmaximum en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.
      Het hof overweegt, grotendeels conform de rechtbank, als volgt.
      Verdachte heeft een pistool met munitie voorhanden gehad. Vuurwapens en munitie zijn zeer gevaarlijk in handen van onbevoegden en vormen een groot gevaar voor een veilige samenleving. Daarom moet streng worden opgetreden tegen het onbevoegd voorhanden hebben van vuurwapens en munitie. 
    
    
    
      Verdachte heeft zich daarnaast schuldig gemaakt aan het witwassen van een groot geldbedrag. Hij hadden in zijn bedrijf in totaal € 100.000,- verstopt in het plafond en in een afzuigkap. Voor de herkomst van dit geld heeft hij geen geloofwaardige verklaring gegeven. Kennelijk beschikte hij dus over grote hoeveelheden contant geld, afkomstig uit criminele activiteiten. Witwassen heeft een ontwrichtende werking op het economisch verkeer. Het vormt een ernstige bedreiging van de legale economie en tast de integriteit van het financiële en economische verkeer aan. De verdachte heeft zich bij zijn handelen kennelijk slechts laten leiden door financieel gewin en geen oog gehad voor de schadelijke gevolgen hiervan voor de samenleving. 
    
    
    
      
        Redelijke termijn
      
      Het hof heeft zich tevens rekenschap gegeven van de redelijke termijn. Het hof stelt voorop dat elke verdachte recht heeft op een openbare behandeling van zijn zaak binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkómen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven. Deze termijn vangt aan vanaf het moment dat vanwege de Nederlandse Staat jegens de betrokkene een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem of haar ter zake van een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie een strafvervolging zal worden ingesteld. 
      Bij de vraag of sprake is van een schending van de redelijke termijn moet rekening worden gehouden met de omstandigheden van het geval, waaronder begrepen de processuele houding van verdachte, de aard en ernst van het ten laste gelegde, de ingewikkeldheid van de zaak en de mate van voortvarendheid waarmee deze strafzaak door de justitiële autoriteiten is behandeld.
      In de onderhavige zaak is de redelijke termijn aangevangen op 30 november 2011, de dag waarop de bedrijfslocaties van verdachte zijn doorzocht. Tijdens die doorzoekingen is dermate belastend materiaal gevonden dat verdachte ervan uit mocht gaan dat hij strafrechtelijk zou worden vervolgd. De rechtbank heeft vonnis gewezen op 20 februari 2017. De rechtbank heeft in haar vonnis overwogen waarom er sprake is van bijzondere omstandigheden die een redelijke termijn van 3 tot 4 jaar kunnen rechtvaardigen, waardoor de redelijke termijn in eerste aanleg is overschreden met meer dan één jaar. Het hof neemt deze beslissing over. 
    
    
    
      Verdachte heeft op 1 maart 2017 hoger beroep ingesteld. Het hof wijst dit arrest op 12 juli 2021. In hoger beroep is aldus tevens sprake van een termijnoverschrijding, nu de behandeling in hoger beroep niet is afgerond met een eindarrest binnen twee jaar na het instellen van het hoger beroep. Deze overschrijding van de redelijke termijn bedraagt ruim twee jaar en vier maanden. Een deel van deze overschrijding vindt echter zijn rechtvaardiging in de omvang en de complexiteit van het onderzoek. Deze strafzaak maakt deel uit van het onderzoek Akutan, een omvangrijk politie onderzoek waarbij in hoger beroep elf verdachten gelijk terechtstaan. In de zaken van medeverdachten zijn op de regiezitting om vele getuigen verzocht, deels woonachtig in het buitenland. Bovendien hebben de coronamaatregelen de voortgang van het onderzoek vertraagd. Naar het oordeel van het hof is daarmee sprake van bijzondere omstandigheden die de redelijke termijn met één jaar verlengt. In hoger beroep is derhalve nog sprake van een overschrijding van de redelijke termijn van één jaar en vier maanden.
    
    
    
      Het hof zal aan deze overschrijding consequenties verbinden. Zonder schending van de redelijke termijn zou ten aanzien van het bewezenverklaarde een gevangenisstraf voor de duur van 16 maanden, met aftrek van voorarrest, passend zijn geweest. Nu de redelijke termijn is geschonden, zal worden volstaan met het opleggen van de hierna aan te geven straf.
    
    
    
      Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.
    
    
    
      
        Verbeurdverklaring
      
      Het oordeelt gelijk de rechtbank ter zake van de verzochte verbeurdverklaring van het witgewassen geldbedrag van € 100.000,- dat dit het voorwerp is met betrekking tot welke het feit is begaan, als bedoeld in artikel 33a, eerste lid, onder b, Sr, zodat dit voor verbeurdverklaring vatbaar is. Nu dit bedrag inbeslaggenomen is en dus feitelijk ook aanwezig is, is verbeurdverklaring mogelijk. 
      Het hof ziet gelijk de rechtbank onvoldoende grond voor de verbeurdverklaring van de onder [verdachte 2] inbeslaggenomen BMW. Naar het oordeel van het hof is er onvoldoende direct verband tussen deze auto en de bewezenverklaarde feiten. Van de in beslag genomen en nog niet teruggegeven auto, merk BMW, zal, gelet op de vrijspraak van het onder 2 tenlastegelegde, de teruggave aan de verdachte worden gelast.
    
    
    
      Ten aanzien van de in beslag genomen en nog niet teruggegeven aanhangwagen kan geen persoon als rechthebbende worden aangemerkt en daarvan zal het hof de bewaring ten behoeve van de rechthebbende gelasten.
    
    
    
      
        Onttrekking aan het verkeer
      
      Het hierna te noemen in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerp, te weten een pistool, met betrekking tot hetwelk het onder 4 tenlastegelegde en bewezenverklaarde is begaan, dient te worden onttrokken aan het verkeer, aangezien het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet.
    
    
    
      Bij gelegenheid van het onderzoek naar het onder 4 en 6 tenlastegelegde feit zijn een raket M80 en een jammer in beslag genomen. Niettegenstaande de hierna te geven vrijspraak ter zake van het voorhanden hebben van deze voorwerpen, stelt het hof vast dat het voorwerpen zijn van zodanige aard dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet en het algemeen belang. Het hof zal daarom deze voorwerpen aan het verkeer onttrokken verklaren.
    
    
    
    
      
        Toepasselijke wettelijke voorschriften
      
    
    
    
      De beslissing is gegrond op de artikelen 33, 33a, 57 en 420bis van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 26 en 55 van de Wet wapens en munitie, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.
      
        BESLISSING
      
    
    
    
      Het hof:
    
    
    
      Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
    
    
    
      Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 1, 2, 3, 5 primair en 5 subsidiair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 4 en 6 tenlastegelegde heeft begaan.
    
    
    
      Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      Verklaart het onder 4 en 6 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
    
    
    
      Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 (twaalf) maanden.
    
    
    
      Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.
    
    
    
      
        Verklaart verbeurd het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:
      een geldbedrag van € 100.000,00.
    
    
    
      Beveelt de onttrekking aan het verkeer van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:
      een pistool Tanfangio.
    
    
    
      Beveelt de onttrekking aan het verkeer van de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:
      een raket M80 en een jammer.
    
    
    
      Gelast de teruggave aan de verdachte van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:
      een auto, BMW, kenteken [kenteken 3] .
    
    
    
      
        Gelast de bewaring ten behoeve van de rechthebbende van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:
      een aanhangwagen Alko 705.
    
    
    
    
      Aldus gewezen door:
      mr. A.R. Hartmann, voorzitter,
      mr. A.M.G. Smit en mr. C.P.J. Scheele, raadsheren,
      in tegenwoordigheid van mr. A.E.M. de Ridder, griffier,
      en op 12 juli 2021 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
    
    
    
      mr. A.M.G. Smit is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.
    
  
  
    In de hiernavolgende bewijsmiddelen wordt – tenzij anders vermeld – verwezen naar het proces-verbaal van de Korps Landelijke Politie Diensten, Dienst Nationale Recherche, Unit Zuid Nederland, onderzoek Akutan, onderzoeksnummer 26101243Z, afgesloten d.d. 15 juli 2012, in de wettelijke vorm opgemaakt door rechercheur 52, inhoudende het einddossier met als bijlagen in de wettelijke vorm opgemaakte processen-verbaal en/of andere geschriften, bestaande uit 1 algemeen dossier, 19 persoonsdossiers, 34 zaaksdossiers, 1 beslagdossier en 19 BOB-dossiers, elk deeldossier afzonderlijk voorzien van doorlopend genummerde pagina’s.
    
  
  
     Proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 9, pagina 279.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [medeverdachte 8] , zaaksdossier 9 pagina 56.
  
  
     Proces-verbaal doorzoeking, zaaksdossier 8, pagina 8 057.
  
  
     Bijlage bij proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 8, pagina 19. 
  
  
     Bijlage bij proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 8, pagina 25.
  
  
     Proces-verbaal aanvraag DNA onderzoek, zaaksdossier 8, pagina 47.
  
  
     Proces-verbaal omschrijving vuurwapen en munitie, zaaksdossier 8, pagina 33-34.
  
  
     Proces-verbaal omschrijving vuurwapen en munitie, zaaksdossier 8, pagina 33-34.
  
  
     Bijlage bij proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 8, pagina 20.
  
  
     Bijlage bij proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 8, pagina 26.
  
  
     Proces-verbaal omschrijving vuurwapen en munitie, zaaksdossier 8, pagina 34.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [verdachte 2] , zaaksdossier 8, pagina 83-84.
  
  
     Proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 9, pagina 279.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [medeverdachte 8] , zaaksdossier 9 pagina 56.
  
  
     Proces-verbaal van doorzoeking en overname inbeslaggenomen goederen, zaaksdossier 24 pagina’s 47 en 48.
  
  
     Situatieschetsen als bijlage opgenomen bij het proces-verbaal genoemd onder 3, zaaksdossier 24, pagina’s 52 tot en met 58.
  
  
     Kennisgeving van inbeslagneming, zaaksdossier 24, pagina’s 60 tot en met 62. 
  
  
     Proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 24, pagina’s 64 en 65. 
  
  
     Kennisgeving van inbeslagneming, zaaksdossier 24, pagina’s 60 en 61. 
  
  
     Proces- verbaal van doorzoeking, opgenomen bijlage, zaaksdossier 24, pagina 78-79.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [verdachte 2] , zaaksdossier 24, pagina 544 en de verklaring van [verdachte 2] , afgelegd ter terechtzitting d.d. [geboortedag] 2016. 
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [medeverdachte 8] , zaaksdossier 24, pagina 91. 
  
  
     Kennisgeving van inbeslagname, zaaksdossier 24, pagina’s 61 en 62. 
  
  
     Proces-verbaal van doorzoeking, zaaksdossier 24, pagina’s 64 en 65. 
  
  
     Bijlage bij kennisgeving van inbeslagname, zaaksdossier 24, pagina 79. 
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [verdachte 2] , zaaksdossier 24, pagina’s 85, 546.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [medeverdachte 8] , zaaksdossier 24, pagina 91.