ECLI:NL:RVS:2023:2939, Raad van State, 02-08-2023, 202205235/1/V2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2023-08-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bij besluit van 11 juni 2020 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van de vreemdeling om opheffing van haar ongewenstverklaring afgewezen.

202205235/1/V2.
    Datum uitspraak: 2 augustus 2023
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
    [de vreemdeling],
    appellante,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam, van 25 augustus 2022 in zaak nr. 20/9410 in het geding tussen:
    de vreemdeling
    en
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.
    Procesverloop
    Bij besluit van 11 juni 2020 heeft de staatssecretaris een verzoek van de vreemdeling om opheffing van haar ongewenstverklaring afgewezen.
    Bij besluit van 14 december 2020 heeft de staatssecretaris het daartegen door de vreemdeling gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    Bij uitspraak van 25 augustus 2022 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. S.C. van Paridon, advocaat te Rotterdam, hoger beroep ingesteld.
    Overwegingen
    1.       Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De rechtbank heeft namelijk terecht overwogen dat de staatssecretaris bij de beoordeling van het verzoek om opheffing van de ongewenstverklaring van de vreemdeling terecht niet heeft beoordeeld of het persoonlijke gedrag van de vreemdeling een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging vormt voor een fundamenteel belang van de samenleving, omdat de Terugkeerrichtlijn niet van toepassing is. De vreemdeling is op 21 november 2012 ongewenst verklaard. Op dat moment gold het Tijdelijk besluit uitzonderingen Terugkeerrichtlijn, waarin - zakelijk weergegeven - is bepaald dat voor vreemdelingen aan wie overeenkomstig de Schengengrenscode de toegang is geweigerd en die nadien geen rechtmatig verblijf hebben gekregen de verplichtingen voortvloeiende uit de Terugkeerrichtlijn niet gelden. Artikel 2, tweede lid, aanhef en onder a, van de Terugkeerrichtlijn geeft de lidstaten de mogelijkheid tot het maken van deze uitzondering. Met ingang van 1 januari 2017 is voormelde uitzondering omgezet in artikel 109a van de Vw 2000 als definitieve wettelijke regeling (Stb, 2016, 45).
    1.1.    Nu niet in geschil is dat de vreemdeling op 21 september 2012 overeenkomstig de Schengengrenscode aan de grens is geweigerd en zij ook niet heeft gesteld dat zij nadien rechtmatig in Nederland heeft verbleven, viel zij gelet op artikel 1 van het Tijdelijk besluit uitzonderingen Terugkeerrichtlijn, in samenhang gelezen met artikel 2, tweede lid, aanhef en onder a, van de Terugkeerrichtlijn, buiten de werkingssfeer van de Terugkeerrichtlijn.
    2.       Dit oordeel hoeft verder niet te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift voor het overige geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).
    3.       Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    Aldus vastgesteld door mr. A. Kuijer, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J.W. Prins, griffier.
    w.g. Kuijer
    lid van de enkelvoudige kamer
    w.g. Prins
    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 2 augustus 2023
    802-1003