ECLI:NL:RBAMS:2024:1056, Rechtbank Amsterdam, 27-02-2024, AMS 23/1126
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2024-02-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Samenvatting: Afwijzing aanvraag urgentieverklaring. Beroep ongegrond. Verweerder mocht eiseres aanmerken als alleenstaande. Geen sprake van een urgent huisvestingsprobleem. Geen toepassing van de hardheidsclausule.

RECHTBANK AMSTERDAM
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: AMS 23/1126 
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 27 februari 2024 in de zaak tussen
  
    
      
      [eiseres] , uit Amsterdam, eiseres
    (gemachtigde: mr. E.T. van Dalen),
    
    
      en
    
    
    
      
        het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam, verweerder 
      (gemachtigde: mr. J.H.G. van den Boorn).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1.1.
      In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen de afwijzing van haar aanvraag voor een urgentieverklaring.
      
    
    
      1.2.
      Verweerder heeft deze aanvraag met het besluit van 26 oktober 2022 afgewezen. Met het bestreden besluit van 21 februari 2023 op het bezwaar van eiseres is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. De aanvraag voor een urgentieverklaring is afgewezen omdat er volgens verweerder geen sprake is van een urgent huisvestingsprobleem omdat eiseres vooralsnog niet dakloos is en de kinderen van eiseres bij hun vader kunnen blijven wonen. Toepassing van de hardheidsclausule is volgens verweerder niet aan de orde.
      
    
    
      1.3.
      Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. 
      
    
    
      1.4.
      De rechtbank heeft het beroep op 5 februari 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van verweerder. 
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      2.1.
      De rechtbank beoordeelt of verweerder de aanvraag van eiseres voor een urgentieverklaring voor woningtoewijzing mocht afwijzen op grond van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020 (hierna: Hvv). Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiseres.
      
    
    
      2.2.
      De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
      
      
        
          Mocht verweerder eiseres aanmerken als alleenstaande?
        
      
      
    
    
      3.1.
      Eiseres stelt dat verweerder haar onterecht heeft aangemerkt als alleenstaande. In het ouderschapsplan van 10 mei 2021 is namelijk door de rechter bepaald dat de kinderen hun hoofdverblijfplaats hebben bij eiseres en daar ook inschreven dienen te worden.
      
    
    
      3.2.
      Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder eiseres terecht aangemerkt als alleenstaande. In het ouderschapsplan, dat deel uitmaakt van de echtscheidingsbeschikking,  hebben eiseres en haar ex-partner afgesproken dat de kinderen hun hoofdverblijfplaats hebben bij eiseres en daar ook ingeschreven dienen te worden. Zowel eiseres als de vader van de kinderen zijn belast met het ouderlijk gezag. De kinderen hebben nu onderdak bij de vader in Zaandam, en gaan daar naar school. Eiseres heeft niet aangevoerd dat het niet goed gaat met de kinderen of dat de vader niet voor hen kan zorgen. Verweerder heeft daarom niet als uitgangspunt hoeven nemen dat de kinderen bij eiseres dienen te wonen. Verweerder mocht eiseres als alleenstaande aanmerken, en daarbij oordelen dat zij geen urgent huisvestingsprobleem had omdat zij inwoonde bij haar zus. Op de zitting heeft eiseres aangegeven dat zij nu bij haar vriend in Arnhem woont waardoor zij ook nu een dak boven haar hoofd heeft. Deze beroepsgrond slaagt niet.
      
      
        
          De hardheidsclausule
        
      
      
    
    
      4.1.
      Eiseres stelt dat verweerder ten onrechte de hardheidsclausule van artikel 2.6.11 van de Hvv niet heeft toegepast. Er is sprake van een bijzondere situatie en weigering van de urgentieverklaring leidt tot een schrijnende situatie voor eiseres en haar drie kinderen.
      
    
    
      4.2.
      De rechtbank begrijpt dat eiseres het liefst een eigen en vaste verblijfplaats heeft voor haarzelf en haar kinderen. Toch is de rechtbank van oordeel dat verweerder haar op grond van de hardheidsclausule niet alsnog urgentie hoeft te verlenen. Met urgentie krijgt iemand voorrang op andere personen die ook hard op zoek zijn naar een woning. Urgentie is dus de uitzondering op de regel. De hardheidsclausule is daar weer een uitzondering op, omdat iemand dan urgentie krijgt terwijl hij of zij niet aan de voorwaarden voldoet. Om die reden, en tevens gelet op de enorme schaarste aan betaalbare huurwoningen in Amsterdam, past verweerder de hardheidsclausule zeer terughoudend en alleen bij zeer uitzonderlijke, zeer schrijnende, situaties toe.
      
    
    
      4.3.
      Eiseres en haar kinderen hebben een dak boven hun hoofd. Hoewel eiseres ter zitting heeft verklaard dat haar middelste dochter graag bij haar zou willen wonen, heeft eiseres niet aannemelijk gemaakt dat de kinderen niet meer bij hun vader kunnen wonen of dat het niet goed gaat met de kinderen. Dit betekent dat verweerder zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat de situatie van eiseres niet zodanig schrijnend en uitzonderlijk is dat dit de toepassing van de hardheidsclausule rechtvaardigt. Evenmin is gebleken van omstandigheden die dusdanig bijzonder zijn dat zij maken dat onverkorte toepassing van de Hvv en de Nadere regels in dit geval tot een situatie zou leiden die onevenredig is in verhouding tot de met de daarin te dienen doelen. Deze beroepsgrond slaagt niet.
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      5.	Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
      
        Beslissing
      
    
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. S.D. Arnold, rechter, in aanwezigheid van mr. J.C.M. Schilder, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 27 februari 2024.
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.