ECLI:NL:RBDHA:2024:7482, Rechtbank Den Haag, 08-04-2024, NL24.12676
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-04-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring eerste beroep, voldoende gronden, wens vrijwillig vertrek en gestelde lp-aanvraag geen aanleiding lichter middel, voortvarendheid, beroep ongegrond.

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL24.12676
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiser] , eiser
    
      V-nummer: [V nummer]
      (gemachtigde: mr. M.H.K. van Middelkoop), en
      
        de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: L. Verhaegh).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 18 maart 2024 (het bestreden besluit) heeft de staatssecretaris aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 2 april 2024 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen A.S. Choukti. De staatssecretaris heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt dat hij de Marokkaanse nationaliteit heeft en dat hij is geboren op [geboortedatum] 1982.
    
    
      
        De gronden van de maatregel van bewaring
      
    
    2. In de maatregel van bewaring heeft de staatssecretaris overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De staatssecretaris heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
    
      3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
      3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht
    
    
    
    
      Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
      3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
      3e. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat; 3f. zich zonder noodzaak heeft ontdaan van zijn reis- of identiteitsdocumenten;
      en als lichte gronden vermeld dat eiser:
      4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
      4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;
      4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
      4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
      4f. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen.
    
    
    3. Eiser betwist de lichte grond onder 4f. De rechtbank stelt vast dat eiser de overige gronden niet heeft betwist. De rechtbank is van oordeel dat er voldoende gronden zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Het lichter middel
      
    
    4. Eiser voert aan dat de staatssecretaris had moeten volstaan met een lichter middel dan de maatregel van bewaring. Eiser heeft in het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling en in het vertrekgesprek van 18 maart 2024 aangegeven dat hij zelfstandig wil vertrekken naar Marokko. Eiser had ook zelf al een aanvraag voor een laissez-passer (lp) ingediend bij het consulaat in Amsterdam in oktober 2023. Verder heeft eiser medische (waaronder psychische) klachten.
    
    5. De rechtbank oordeelt dat de staatssecretaris voldoende heeft gemotiveerd dat niet kan worden volstaan met een lichter middel. Uit de gronden en de motivering daarvan volgt dat er een risico is dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Daar komt bij dat eiser meerdere keren met onbekende bestemming uit de opvang is vertrokken, waardoor de staatssecretaris geen toezicht op hem kon houden. De staatssecretaris hoefde in de verklaringen van eiser dat hij vrijwillig wil vertrekken en al een lp-aanvraag heeft ingediend, daarom geen aanleiding te zien om een lichter middel op te leggen. Over de medische situatie van eiser heeft de staatssecretaris terecht overwogen dat de medische zorg in het detentiecentrum gelijkwaardig is aan die in de vrije maatschappij, en er ook psychische zorg aanwezig is. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        De voortvarendheid
      
    
    6. Eiser voert aan dat de staatssecretaris onvoldoende voortvarend werkt aan de uitzetting naar Marokko. De staatssecretaris had moeten informeren bij het consulaat of eiser inderdaad een lp-aanvraag heeft gedaan. Dat zou de uitzetting bespoedigen.
    
    7. De rechtbank is van oordeel dat de staatssecretaris de uitzetting voldoende voortvarend ter hand heeft genomen. Op 18 maart 2024 is een vertrekgesprek gevoerd met eiser en op 20 maart 2024 is een lp-aanvraag ingediend bij de Marokkaanse autoriteiten. De staatssecretaris heeft daarop op 28 maart 2024 gerappelleerd. Dat de staatssecretaris geen navraag heeft gedaan bij het consulaat over een mogelijke eerdere lp-aanvraag, betekent niet dat onvoldoende voortvarend is gehandeld. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    8. De rechtbank moet ook ambtshalve toetsen of de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Op grond van de stukken en wat op de zitting is besproken, is de rechtbank van oordeel dat dit niet het geval is.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. D. Verduijn, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J. Valk, griffier.
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      08 april 2024
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Documentcode: [Documentcode]
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.