ECLI:NL:RVS:2023:4323, Raad van State, 22-11-2023, 202204574/1/A2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2023-11-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 12 oktober 2020 heeft de Stichting Urgentiebepaling Woningzoekenden Rijnmond namens het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam de urgentieverklaring van [appellante] ingetrokken. Bij besluit van 12 juni 2020 heeft de SUWR namens het college een urgentieverklaring aan [appellante] verleend op grond van artikel 5.5 van Bijlage 1 van de Verordening Woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2019 wegens uitstroom uit voorziening voor tijdelijke opvang. De urgentieverklaring is ingetrokken op grond van artikel 2.4, eerste lid, onder a, van Bijlage 1 van de Verordening. Volgens de SUWR heeft [appellante] gedurende de eerste drie maanden na verlening van de urgentieverklaring niet ten minste drie keer gereageerd op aangeboden woonruimten die voldoen aan het zoekprofiel van de urgentieverklaring. [appellante] heeft één keer gereageerd op een woning die niet voldeed aan het zoekprofiel, terwijl er 44 passende woningen zijn aangeboden. Het college heeft geen toepassing gegeven aan de hardheidsclausule, omdat die slechts ziet op gevallen waarin een aanvraag voor een urgentieverklaring wordt geweigerd en niet op het intrekken daarvan.

202204574/1/A2.
    Datum uitspraak: 22 november 2023
    
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    Uitspraak als bedoeld in artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) op het hoger beroep van:
    
    [appellante], wonend te Rotterdam,
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 15 juni 2022 in zaak nr. 21/4761 in het geding tussen:
    
    [appellante]
    
    en
    
    het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam (hierna: het college).
    Procesverloop
    
    Bij besluit van 12 oktober 2020 heeft de Stichting Urgentiebepaling Woningzoekenden Rijnmond (hierna: de SUWR) namens het college de urgentieverklaring van [appellante] ingetrokken.
    
    Bij besluit van 27 juli 2021 heeft het college het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    
    Bij uitspraak van 15 juni 2022 heeft de rechtbank het door [appellante] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld.
    
    Geen van de partijen heeft binnen de gestelde termijn verklaard gebruik te willen maken van het recht ter zitting te worden gehoord, waarna de Afdeling het onderzoek met toepassing van artikel 8:57, derde lid, gelezen in verbinding met artikel 8:108, eerste lid, van de Awb heeft gesloten.
    
    Overwegingen
    
    1.       Bij besluit van 12 juni 2020 heeft de SUWR namens het college een urgentieverklaring aan [appellante] verleend op grond van artikel 5.5 van Bijlage 1 van de Verordening Woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2019 (hierna: de Verordening) wegens uitstroom uit voorziening voor tijdelijke opvang.
    
    2.       Bij besluit van 12 oktober 2020, gehandhaafd bij besluit van 27 juli 2021, is de urgentieverklaring ingetrokken op grond van artikel 2.4, eerste lid, onder a, van Bijlage 1 van de Verordening. Volgens de SUWR heeft [appellante] gedurende de eerste drie maanden na verlening van de urgentieverklaring niet ten minste drie keer gereageerd op aangeboden woonruimten die voldoen aan het zoekprofiel van de urgentieverklaring. [appellante] heeft één keer gereageerd op een woning die niet voldeed aan het zoekprofiel, terwijl er 44 passende woningen zijn aangeboden. Het college heeft geen toepassing gegeven aan de hardheidsclausule, omdat die slechts ziet op gevallen waarin een aanvraag voor een urgentieverklaring wordt geweigerd en niet op het intrekken daarvan.
    
    3.       [appellante] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat zij in staat moest worden geacht op adequate wijze te reageren op het woningaanbod. Zij voert aan dat geen rekening is gehouden met haar psychische problemen en dat het college maatwerk had moeten leveren. Het intrekken van de urgentieverklaring op grond van een eerder gedane verklaring over haar zelfredzaamheid, is volgens haar onevenredig.
    
    3.1.    De gronden die [appellante] in hoger beroep heeft aangevoerd zijn een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. [appellante] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die gronden in de aangevallen uitspraak onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 2.3 opgenomen overweging, waarop dat oordeel is gebaseerd.
    
    De gronden slagen niet.
    
    4.       Voor het overige heeft [appellante] verzocht de in de bezwaar- en beroepsprocedure aangevoerde gronden als herhaald en ingelast te beschouwen.
    
    4.1.    Uit het in algemene zin herhalen en inlassen van bezwaar- en beroepsgronden is niet af te leiden waarom [appellante] van oordeel is dat de aangevallen uitspraak onjuist is. Daarom ziet de Afdeling hierin geen aanleiding deze uitspraak te vernietigen.
    
    5.       Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
    
    6.       Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
    
    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. E.J. Daalder, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P.A. de Vink, griffier.
    
    w.g. Daalder
    lid van de enkelvoudige kamer
    
    w.g. De Vink
    griffier
    
    Uitgesproken in het openbaar op 22 november 2023
    
    154-1081