ECLI:NL:RBOVE:2024:3222, Rechtbank Overijssel, 20-06-2024, 84.165183.22 (P)
Rechtbank Overijssel — Uitspraak 
Datum: 2024-06-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: De rechtbank veroordeelt een 41-jarige man tot een taakstraf van 120 uren voor, als bestuurder van een rechtspersoon, het plegen van een faillissementsfraude.

RECHTBANK OVERIJSSEL
    Team Strafrecht 
    Meervoudige kamer
    
    
      Zittingsplaats Zwolle
    
    
    
      Parketnummer: 84.165183.22 (P)
      Datum vonnis: 20 juni 2024
    
    
    
    
      
        Vonnis op tegenspraak in de zaak van de officier van justitie tegen:
      
    
    
    
      
        
          [verdachte] ,
      geboren op [geboortedatum] 1983 in [geboorteplaats] ,
      wonende aan de [adres] .
    
    
    
  
  
    
      1Het onderzoek op de terechtzitting
    
    
      Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzittingen van 
      5 juni 2024 en 6 juni 2024.
    
    
    
      De rechtbank heeft kennis genomen van de vordering van de officier van justitie en van wat door verdachte en zijn raadsman mr. N. Brands, advocaat in Goor, naar voren is gebracht.
    
    
  
  
    
      2De tenlastelegging
    
    
      De verdenking komt er, na wijziging van de tenlastelegging van 5 juni 2024, kort en zakelijk weergegeven, op neer dat verdachte als bestuurder van de later failliet verklaarde rechtspersoon [bedrijf 1] B.V., in de periode van 7 juli 2017 tot en met 30 januari 2019 opzettelijk niet heeft voldaan en/of bewerkstelligd dat werd voldaan aan de wettelijke verplichtingen tot het voeren van een administratie en het bewaren van de daartoe behorende boeken en bescheiden, waardoor de afwikkeling van het faillissement is bemoeilijkt.
    
    
    
      Voluit luidt de tenlastelegging aan verdachte, dat:
    
    
    
      
        hij, als bestuurder van de rechtspersoon [bedrijf 1] B.V., welke op 30 
      
      
        januari 2019 door de rechtbank Overijssel in staat van faillissement is verklaard,
      
      
        tijdens of voor het faillissement van de rechtspersoon,
      
      
        te weten op één of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 07 juli 2017 tot 
      
      
        en met 30 januari 2019, te Hengelo (Overijssel), in elk geval in Nederland,
      
      
        (telkens) opzettelijk,
      
      
        niet heeft voldaan aan en/of heeft bewerkstelligd dat werd voldaan aan de wettelijke 
      
      
        verplichtingen tot het voeren van een administratie en/of het bewaren van de 
      
      
        daartoe behorende boeken, bescheiden en/of andere gegevensdragers, ten gevolge 
      
      
        waarvan de afhandeling van het faillissement werd bemoeilijkt,
      
      
        immers heeft hij, verdachte, niet en/of niet op de juiste wijze de (gehele) administratie gevoerd en/of laten voeren en/of bewaard en/of laten bewaren.
      
      
        3. De bewijsmotivering
        
      
    
    
    
      3.1
      
        Inleiding
      
      
      
        Blijkens een uittreksel uit het Handelsregister van de Kamer van Koophandel is [bedrijf 1] B.V (hierna: [bedrijf 1] ) opgericht op 7 juli 2017. De bedrijfsactiviteiten van [bedrijf 1] bestonden uit groothandel in maatwerkproducten in de bouw, kraanverhuur, bouwbegeleiding en montagewerkzaamheden. Verdachte was bestuurder van [bedrijf 1] .
      
      
      
        Sinds 7 maart 2018 was [bedrijf 1] op haar beurt bestuurder van [bedrijf 2] B.V (hierna: [bedrijf 2] ).
      
      
      
        Op 30 januari 2019 is [bedrijf 1] in staat van faillissement verklaard. In het faillissement is mr. [curator] later als curator aangesteld.
      
      
      
        Op 6 april 2021 heeft curator [curator] aangifte gedaan van vermoedelijke faillissementsfraude.
      
      
    
    
      3.2
      
        Het standpunt van de officier van justitie
      
      
      
        De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard.
      
      
    
    
      3.3
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      
      
        De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte weliswaar niet aan zijn administratieve bestuurdersverplichtingen heeft voldaan, maar het opzet daarop is volgens de raadsman niet bewezen.
      
      
    
    
      3.4
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
      
      
        
          Administratie [bedrijf 1]
        
        Niet ter discussie staat dat de administratie van [bedrijf 1] niet voldeed aan de vereisten van artikel 2:10 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW). De administraties van [bedrijf 1] en [bedrijf 2] waren zodanig met elkaar vermengd dat de curator in zijn aangifte spreekt van een administratieve chaos die de afwikkeling van het faillissement bemoeilijkte. Tijdens een boekenonderzoek constateert de Belastingdienst dat de loon-, inkoop- en verkoopadministraties onvoldoende gescheiden zijn. Geconcludeerd wordt dat de administraties van beide bedrijven door elkaar lopen. Ter terechtzitting is door verdachte erkend dat hij ervan op de hoogte was dat de administraties van [bedrijf 1] en [bedrijf 2] door elkaar zijn gaan lopen. Verdachte heeft verklaard dat hij dit op een later moment wilde rechttrekken. Dit is door het faillissement van [bedrijf 1] niet meer gebeurd, aldus verdachte.
      
      
      
        
          Opzet
        
        Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard geen opzet te hebben gehad op het niet voldoen aan de administratieplicht. 
      
      
      
        De rechtbank overweegt dat een bestuurder van een onderneming op grond van artikel 2:10 BW een verplichting heeft om een zodanige deugdelijke administratie te voeren of te laten voeren, dat te allen tijde de rechten en verplichtingen van de rechtspersoon kunnen worden gekend. Verdachte was van de vermenging van de administraties van [bedrijf 1] en [bedrijf 2] op de hoogte. Door vanuit zijn functie als bestuurder na te laten in te grijpen, heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank minst genomen willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat niet werd voldaan aan de wettelijke administratieplicht.
      
    
    
      3.5
      
        De bewezenverklaring
      
      
      
        De rechtbank acht op grond van de opgegeven bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat:
      
      
      
        
          hij, als bestuurder van de rechtspersoon [bedrijf 1] B.V., welke op 30 januari 2019 door de rechtbank Overijssel in staat van faillissement is verklaard, 
        
        
          voor het faillissement van de rechtspersoon,
        
        
          te weten in de periode van 07 juli 2017 tot en met 30 januari 2019, in Nederland, 
        
        
          opzettelijk 
        
        
          niet heeft voldaan aan en/of heeft bewerkstelligd dat werd voldaan aan de wettelijke verplichtingen tot het voeren van een administratie en/of het bewaren van de daartoe behorende boeken, bescheiden en/of andere gegevensdragers, ten gevolge waarvan de afhandeling van het faillissement werd bemoeilijkt,
        
        
          immers heeft hij, verdachte, niet op juiste wijze de administratie gevoerd en/of laten voeren.
        
      
      
      
        De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.
      
      
    
  
  
    
      4De strafbaarheid van het bewezenverklaarde
    
    
      Het bewezenverklaarde is strafbaar gesteld in artikel 344a lid 2 sub 2 van het Wetboek van Strafrecht (Sr). Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Het bewezenverklaarde levert op:
    
    
    
      het misdrijf:	als bestuurder van een rechtspersoon, voor het faillissement van de rechtspersoon, terwijl dit is gevolgd, opzettelijk niet voldoen of bewerkstelligen dat werd voldaan aan de wettelijke verplichtingen tot het voeren van een administratie en het bewaren van de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, ten gevolge waarvan de afhandeling wordt bemoeilijkt.
    
    
  
  
    
      5De strafbaarheid van verdachte
    
    
      Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De rechtbank oordeelt daarom dat verdachte strafbaar is voor het bewezenverklaarde feit.
    
    
  
  
    
      6De op te leggen straf of maatregel
    
    
      6.1
      
        De vordering van de officier van justitie
      
      
      
        De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het ten laste gelegde feit wordt veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 240 uren. Hoewel volgens de officier van justitie sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn, kan vanwege de geringe omvang van de overschrijding met de constatering hiervan worden volstaan. 
      
      
    
    
      6.2
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      
      
        De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte op grond van artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht geen straf of maatregel moet worden opgelegd. Het feitelijk handelen van verdachte heeft volgens de raadsman niet de kenmerken van faillissementsfraude zoals deze in andere zaken van faillissementsfraude naar voren zijn gekomen.
        Subsidiair heeft de raadsman verzocht om bij de strafoplegging te volstaan met een voorwaardelijke taakstraf. Verdachte neemt zijn verantwoordelijkheid en heeft zich ingezet voor het oplossen van de uit het faillissement ontstane problemen. Ook dient ten voordele van de verdachte rekening te worden gehouden met zijn blanco strafblad en de overschrijding van de redelijke termijn.
      
      
    
    
      6.3
      
        De gronden voor een straf of maatregel
      
      
      
        Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang. 
      
      
      
        Verdachte heeft zich niet gehouden aan de hem, als bestuurder van een rechtspersoon, wettelijk opgedragen plicht een volledige en deugdelijke administratie te (laten) voeren. Door het niet juist bijhouden van de administratie was het voor de curator niet mogelijk om op een eenvoudige wijze voldoende betrouwbaar inzicht te verkrijgen in de vermogenspositie en rechten en verplichtingen van [bedrijf 1] . Als gevolg hiervan was het voor de curator moeilijker om het faillissement op een juiste wijze af te wikkelen, terwijl het maatschappelijke en economische verkeer verlangt dat faillissementen voortvarend en efficiënt worden afgewikkeld. Van een bestuurder mag worden verwacht dat hij professioneel en adequaat handelt wanneer door hem wordt geconstateerd dat de administratie van de onderneming niet op orde is. De rechtbank neemt verdachte kwalijk dat hij heeft nagelaten zodanig te handelen. 
      
      
      
        De rechtbank heeft acht geslagen op een uittreksel uit de justitiële documentatie betreffende verdachte van 5 maart 2024. Hieruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit.
      
      
      
        Anders dan de officier van justitie en de raadsman hebben betoogd, is de rechtbank van oordeel dat verdachte aan zijn verhoor op 14 april 2022 nog niet in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat tegen hem strafvervolging zou worden ingesteld. Weliswaar is hem toen meegedeeld dat hij werd verdacht van overtreding van artikel 344a Sr, maar het was op dat moment voor verdachte nog niet duidelijk of daadwerkelijk strafvervolging zou worden ingesteld. Eerder dan de betekening van de inleidende dagvaarding op 20 november 2023 zijn naar het oordeel van de rechtbank geen handelingen aan te merken waaraan verdachte in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat strafvervolging zou worden ingesteld. Met een eindvonnis op 20 juni 2024 is dus geen sprake van schending van verdachtes recht op berechting binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 lid 1 EVRM.
      
      
      
        Hoewel geen sprake is van een schending van de redelijke termijn, houdt de rechtbank bij het bepalen van de straf in het voordeel van verdachte rekening met het tijdsverloop van ruim vijf jaar tussen de pleegperiode en de datum van vonniswijzing, gedurende welke periode verdachte niet is veroordeeld voor andere strafbare feiten. 
        Ter zitting is door en namens verdachte nog naar voren gebracht dat hij zich na het faillissement de situatie van de door dat faillissement gedupeerde consumenten heeft aangetrokken door geplaatste bestellingen alsnog zelf na te komen en te (laten) monteren.
        Hoewel deze handelwijze van verdachte het strafbare karakter van zijn gedraging niet kan wegnemen, vormt zij naar het oordeel van de rechtbank wel een indicatie dat verdachte, zij het achteraf en dus te laat, kennelijk heeft ingezien dat zijn handelwijze bij consumenten, naast ergernis en frustratie, ook financiële schade heeft berokkend. In zoverre heeft deze omstandigheid bij de bepaling van de strafmaat een enigszins matigende invloed.
      
      
      
        Gelet op voornoemde feiten en omstandigheden en op de straffen die rechters in soortgelijke gevallen opleggen, acht de rechtbank een taakstraf voor de duur van 120 uren, te vervangen door 60 dagen hechtenis, passend en geboden. 
      
      
    
  
  
    
      7De toegepaste wettelijke voorschriften
    
    
      De hierna te nemen beslissing berust op het hiervoor genoemde wetsartikel. Daarnaast berust deze beslissing op de artikelen 9, 22c en 22d van het Wetboek van Strafrecht.
    
    
  
  
    
      8De beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
      
        bewezenverklaring
      
    
    - verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, zoals hierboven omschreven;
    - verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij;
    
    
    
      
        strafbaarheid feit
      
    
    - verklaart het bewezen verklaarde strafbaar;
    - verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
    
    
      het misdrijf:	als bestuurder van een rechtspersoon, voor het faillissement van de rechtspersoon, terwijl dit is gevolgd, opzettelijk niet voldoen of bewerkstelligen dat werd voldaan aan de wettelijke verplichtingen tot het voeren van een administratie en het bewaren van de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, ten gevolge waarvan de afhandeling wordt bemoeilijkt;
    
    
    
      
        strafbaarheid verdachte
      
    
    - verklaart verdachte strafbaar voor het bewezen verklaarde;
    
    
      
        straf
      
    
    - veroordeelt de verdachte tot een taakstraf, bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid voor de duur van 120 (honderdtwintig) uren;
    - beveelt, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 60 (zestig) dagen.
    
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. J.T. Pouw, voorzitter, mr. H. Manuel en mr. M. van Berlo, rechters, in tegenwoordigheid van mr. M.S. de Bruin, griffier, en is in het openbaar uitgesproken op 20 juni 2024.
    
    
    
    
    
      
        Buiten staat
      
      Mr. J.T. Pouw is niet in de gelegenheid dit vonnis mede te ondertekenen.
    
    
  
  
     Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, zijn dit pagina’s uit het dossier van de FIOD/ Belastingdienst met nummer 69311 [bedrijf 1] B.V. Tenzij hieronder anders wordt vermeld, wordt steeds verwezen naar bladzijden van een in de wettelijke vorm, door daartoe bevoegde personen, opgemaakt proces-verbaal.
  
  
     Een geschrift, zijnde een uittreksel uit het Handelsregister van de Kamer van Koophandel van 11 februari 2021, betreffende [bedrijf 1] B.V., DOC-001, p. 97 t/m 99.
  
  
    Een geschrift, zijnde een uittreksel uit het Handelsregister van de Kamer van Koophandel van 11 februari 2021, betreffende [bedrijf 2] B.V., DOC-002, p. 100 t/m 102.
  
  
     Een bijlage bij het proces-verbaal van aangifte, zijnde een vonnis van de Rechtbank Overijssel van 30 januari 2019, betreffende het vonnis tot faillietverklaring van [bedrijf 1] B.V., AG-001-01, p. 92 t/m 93.
  
  
    Een bijlage bij het proces-verbaal van aangifte, zijnde een beschikking van de Rechtbank Overijssel van 3 juni 2019, AG-001-02, p. 94.
  
  
     Proces-verbaal van aangifte van vermoedelijke faillissementsfraude van 6 april 2021, AG-001, p. 87 t/m 91.
  
  
     Proces-verbaal van aangifte van vermoedelijke faillissementsfraude van 6 april 2021, AG-001, p. 88, onder 4, en p. 90, onder 9c.
  
  
    het controlerapport van de Belastingdienst bij [bedrijf 1] B.V. van 13 juli 2020, DOC-005, p. 117, onder 3.2.1 en p. 119, onder 3.2.5
  
  
     Zie het proces-verbaal van de terechtzitting van 5 juni 2024.