ECLI:NL:RBNHO:2024:6052, Rechtbank Noord-Holland, 12-06-2024, 11017967 CV EXPL 24-869
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2024-06-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Verbintenissenrecht

Samenvatting: Ambtshalve toetsing Algemene Huurvoorwaarden zelfstandige woonruimte januari 2013

RECHTBANK NOORD-HOLLAND
    Handel, Kanton en Bewind
    locatie Alkmaar
    
    
      Zaaknr./rolnr.: 11017967 CV EXPL 24-869 
      Uitspraakdatum: 12 juni 2024
    
    
    
      
        Verstekvonnis in de zaak van:
      
    
    
    
      de stichting Stichting Intermaris 
      te Hoorn
      de eisende partij
      gemachtigde: Gerechtsdeurwaarderskantoor H.J. Jansen B.V.  
    
    
    
      tegen 
    
    
    
      
        
          [gedaagde] 
      
      te [plaats]
      de gedaagde partij
      niet verschenen
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      1.1.
      
        De eisende partij heeft de gedaagde partij gedagvaard. Tegen de gedaagde partij is 
        verstek verleend.
      
      
    
  
  
    
      2De vordering
    
    
      2.1.
      De eisende partij vordert – samengevat – veroordeling van de gedaagde partij tot betaling van de huurachterstand (inclusief servicekosten) en opleveringskosten, vermeerderd met buitengerechtelijke incassokosten, de wettelijke rente, een gebruiksvergoeding voor iedere maand dat het gehuurde in gebruik blijft en de proceskosten.  
      
    
    
      2.2.
      De eisende partij legt aan de vordering ten grondslag – kort weergegeven – dat de gedaagde partij tekort is geschoten in de nakoming van de (inmiddels beëindigde) huurovereenkomst. Zij is in gebreke gebleven met (gedeeltelijke) betaling van verschuldigde huurpenningen en daarbij heeft de eisende partij kosten moeten maken ten aanzien van de oplevering van het gehuurde. 
      
    
  
  
    
      3De beoordeling
    
    
      
        Ambtshalve toetsing van: 
        Algemene Huurvoorwaarden zelfstandige woonruimte januari 2013
      
    
    
    
      3.1.
      
        Voordat de kantonrechter een eindoordeel over de vordering kan geven, moet de kantonrechter eerst ambtshalve beoordelen of op de overeenkomst met de gedaagde partij algemene voorwaarden van toepassing zijn en zo ja, of daarin geen bedingen zijn opgenomen die oneerlijk zijn ten opzichte van een consument, in de zin van artikel 3 van de 
        Richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (hierna: de richtlijn), omdat dit gevolgen kan hebben voor (de hoogte van) de vordering. Dit artikel is in het Nederlandse recht tot uitdrukking gebracht in artikel 6:233 onder a van het Burgerlijk Wetboek (BW), waarin kort gezegd is bepaald dat een beding dat onredelijk bezwarend is, vernietigbaar is.
      
      
    
    
      3.2.
      De kantonrechter moet in dit verband beoordelen of bedingen, waaraan een consument gebonden is zonder dat daarover afzonderlijk is onderhandeld, in strijd met de goede trouw het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen van partijen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoren. In dat geval moet de kantonrechter daar consequenties aan verbinden, met de bedoeling dat de consument erop kan vertrouwen dat de ‘kleine lettertjes’ niet oneerlijk voor hem uitpakken – en dat hij wordt beschermd als hij zijn handtekening heeft gezet onder een overeenkomst waarin oneerlijke bedingen blijken te zijn opgenomen. 
      
    
    
      3.3.
      De kantonrechter voegt hier nog aan toe dat het gaat om een beoordeling van de bedongen afspraken, die de rechten en plichten van partijen over en weer vastleggen en waar de consument door het sluiten van de overeenkomst contractueel aan kan worden gehouden. Of de eisende partij de consument ook daadwerkelijk aan die afspraken houdt, of in de praktijk alleen naleving van wettelijke bepalingen verlangt, is in dit verband niet relevant. De omstandigheid dat een eisende partij alleen een beroep doet op wettelijke bepalingen ontslaat de kantonrechter namelijk niet van de verplichting om ambtshalve te toetsen. In dat laatste geval heeft de eisende partij ook geen recht op de gevorderde wettelijke vergoeding. Dat geldt voor de gevorderde hoofdsom, maar ook voor bijkomende vorderingen, zoals de gevorderde vergoedingen voor gemaakte buitengerechtelijke incassokosten of rente. 
      
    
    
      3.4.
      Samenvattend moet de kantonrechter in iedere procedure over ieder onderdeel van de vordering beoordelen of daarover in de algemene voorwaarden afspraken zijn gemaakt en of die afspraken al dan niet eerlijk zijn ten opzichte van de consument. Als de kantonrechter oordeelt dat een contractuele afspraak niet eerlijk is, moet het beding worden vernietigd en moet de vordering op dat onderdeel worden afgewezen (ook als de eisende partij in de procedure een beroep doet op wettelijke bepalingen in plaats van op die contractuele afspraak). 
      
      
        
          Huurprijswijzigingsbeding
        
      
      
    
    
      3.5.
      Artikel 4.1 van de algemene voorwaarden betreft een huurprijswijzigingsbeding en luidt als volgt: ‘De huurprijs kan worden gewijzigd op grond van de huurprijsbepalingen in Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek of een daarvoor in de plaatstredende regeling.’ 
      
    
    
      3.6.
      Omdat het beding verwijst naar de wettelijke regels omtrent het wijzigen van de huurprijs, is de kantonrechter van oordeel dat voornoemd artikel als niet oneerlijk kan worden beschouwd.
      
      
        
          Servicekostenbeding
        
      
      
    
    
      3.7.
      Artikel 5 van de algemene voorwaarden betreft een huurprijswijzigingsbeding. Omdat de eisende partij op grond van het beding slechts de werkelijke servicekosten in rekening kan brengen, is de kantonrechter van oordeel dat dit artikel als niet oneerlijk kan worden beschouwd.
      
      
        
          Buitengerechtelijke incassokosten en rente 
        
      
      
    
    
      3.8.
      In de algemene voorwaarden zijn onder meer de volgende bepalingen opgenomen:
      
      
        Artikel 7.3: ‘Als huurder, te laat of zelfs helemaal niet betaald heeft, is hij zonder ingebrekestelling vanaf de vervaldag wettelijke rente verschuldigd. Tevens is verhuurder gerechtigd zijn invorderingskosten aan huurder in rekening te brengen, met een minimum van € 25,- (ex. BTW) per gebeurtenis.’
      
      
      
        Artikel 17.1: ‘Wanneer de huurder zijn verplichtingen op grond van de wet en/of de huurovereenkomst niet nakomt, als gevolg waarvan de verhuurder genoodzaakt is  gerechtelijke en/of buitengerechtelijke maatregelen te treffen, komen de kosten van deze maatregelen voor rekening van huurder. Met betrekking tot de gerechtelijke kosten gaat het om de werkelijk door verhuurder gemaakte kosten in verband met het inschakelen van bijvoorbeeld een deurwaarder, een advocaat, een andere rechtshulpverlener of een andere deskundige. De gerechtelijke kosten zijn dus niet beperkt tot het bedrag dat op grond van het zogenaamde liquidatietarief door de rechter wordt bepaald.’
      
      
      
        Artikel 17.2: ‘Huurder is verplicht een onmiddellijk opeisbare boete van € 30,- (niveau 2013, geïndexeerd volgens de CBS Consumentenprijsindex, alle huishoudens) per kalenderdag te betalen, indien huurder enige bepaling uit deze Algemene Huurvoorwaarden na schriftelijke sommatie/ingebrekestelling blijft overtreden, onverminderd de verplichting van de huurder alsnog overeenkomstig deze Algemene Huurvoorwaarden te handelen en onverminderd de rechten van de verhuurder op schadevergoeding. De boete zal, zonder rechtelijke tussenkomst, voor elke dag waarop de overtreding voortduurt, verschuldigd zijn.’
      
      
    
    
      3.9.
      Het rentebeding in artikel 7.3., eerste zin, is in overeenstemming met de regeling in artikel 6:119 BW. Dit beding is op zichzelf daarom voor wat betreft de verschuldigdheid van rente niet oneerlijk.
      
    
    
      3.10.
      In combinatie met het boetebeding in artikel 17.2 is het rentebeding wel oneerlijk. Het boetebeding wijkt immers ten nadele van de consument aanzienlijk af van de aanvullend rechtelijke bepalingen in artikel 6:92 BW. In artikel 17.2 is namelijk opgenomen dat naast deze rente op iedere tekortkoming, dus ook niet tijdige huurbetaling, de huurder nog een boete van € 30,00 per dag verschuldigd is en deze is niet gemaximeerd. Gelet hierop wordt het evenwicht tussen de uit de huurovereenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen van de partijen ten nadele van de gedaagde partij verstoord.
    
    
      3.11.
      De incassobedingen in artikel 7.3, tweede zin, en artikel 17.1, eerste zin, zijn ook oneerlijk. De eisende partij heeft op grond van deze bedingen de vrije hand in het ongelimiteerd in rekening brengen van een bedrag aan incassokosten. De bedongen (invorderings)kosten in het beding zijn niet gespecificeerd. De eisende partij kan op grond van deze bedingen een door haar zelf te bepalen bedrag aan incassokosten op de consument verhalen als er als gevolg van een niet nakomen door de consument maatregelen moeten worden genomen. Bovendien zouden de bedingen tot gevolg kunnen hebben dat de consument belast wordt met hoge kosten, die normaal gesproken niet ten laste van de consument behoren te komen. De consument is op grond van de wettelijke regeling immers uitsluitend buitengerechtelijke incassokosten verschuldigd, indien is voldaan aan artikel 6:96 lid 6 BW, waarbij de aanmaning ook moet voldoen aan de door de Hoge Raad in zijn arrest van 25 november 2016 (ECLI:NL:HR:2016:2704) gestelde eisen. Met het beding wordt het contractuele evenwicht tussen partijen dan ook onevenredig verstoord, ten nadele van de consument. Ook geldt dat de cumulatie met het boetebeding in artikel 17.2, zoals hiervoor ook al is overwogen, de oneerlijkheid van de bedingen alleen nog maar versterkt.
    
    
      3.12.
      
        Artikel 17.1, tweede zin, ziet op de proceskosten. Voor zover de eisende partij op grond van dit beding aanspraak kan maken op gerechtelijke kosten die boven het liquidatietarief uitkomen, is dit beding oneerlijk. 
        
          Opleveringskosten
        
      
    
    
      3.13.
      De eisende partij vordert ook veroordeling van de gedaagde partij tot betaling van opleveringskosten. In artikel 13 van de algemene voorwaarden is daarover een beding opgenomen. Omdat dit beding aansluit bij het bepaalde in artikel 7:224 BW en de eisende partij op grond van dit beding alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening kan brengen bij de gedaagde partij, is de kantonrechter van oordeel dat voornoemd artikel als niet oneerlijk kan worden beschouwd.
      
      
        
          Gevolgen van deze toetsing
        
      
      
    
    
      3.14.
      De kantonrechter heeft in een eerdere zaak van de eisende partij getoetst of de Algemene Huurvoorwaarden zelfstandige woonruimte september 2022 bedingen bevatten die oneerlijk zijn. Dit voor zover de bedingen verband hielden met de vordering. De eisende partij heeft hierbij de gelegenheid gekregen zich hierover uit te laten. De kantonrechter heeft vervolgens de rente- en incassobedingen (in artikel 7.3 en 16.1 van de algemene voorwaarden) vernietigd vanwege het oneerlijke karakter daarvan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten en rente zijn om die reden afgewezen. 
      
    
    
      3.15.
      De Algemene Huurvoorwaarden zelfstandige woonruimte januari 2013 bevatten (nagenoeg) dezelfde bedingen als de Algemene Huurvoorwaarden zelfstandige woonruimte september 2022. De kantonrechter ziet daarom, gelet op het gestelde in de dagvaarding en uitgaande van de huidige stand van de jurisprudentie, in deze zaak geen aanleiding om anders over die bedingen te denken dan in voornoemde zaak. Ook in deze zaak worden de rente- en incassobedingen (in artikel 7.3 en 17.1 van de algemene voorwaarden) daarom vernietigd. Dit heeft tot gevolg dat de gevorderde rente en buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen.
      
    
    
      3.16.
      Alhoewel het proceskostenbeding oneerlijk is, heeft dit geen gevolg voor de proceskostenveroordeling in deze procedure, omdat de (kanton)rechter op grond van artikel 237 in samenhang met artikel 242 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering ertoe gehouden is om de (grotendeels) in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten te veroordelen en deze proceskosten niet lager mogen worden vastgesteld dan het liquidatietarief. 
      
      
      
        
          Conclusie
        
      
      
    
    
      3.17.
      De eisende partij vordert veroordeling van de gedaagde partij tot betaling van                 € 1.507,31 aan huurachterstand (inclusief servicekosten) en opleveringskosten. De gedaagde partij heeft een deelbetaling gedaan van € 200,00. Nu de buitengerechtelijke incassokosten en rente worden afgewezen, strekt deze deelbetaling, anders dan de eisende partij vordert conform het overzicht bij de dagvaarding, alleen in mindering op de toewijsbare hoofdsom. Dit maakt dat een bedrag van € 1.307,31 zal worden toegewezen.
      
    
    
      3.18.
      De vordering van de eisende partij wordt grotendeels toegewezen. 
      
    
    
      3.19.
      De gedaagde partij wordt overwegend in het ongelijk gesteld en zal daarom in de proceskosten worden veroordeeld. Daarbij wordt zij ook veroordeeld tot betaling van             € 102,00 aan nasalaris, voor zover daadwerkelijk nakosten door de eisende partij worden gemaakt.
      
    
  
  
    
      4De beslissing 
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      4.1.
      veroordeelt de gedaagde partij tot betaling aan de eisende partij van € 1.307,31; 
      
    
    
      4.2.
      
        veroordeelt de gedaagde partij tot betaling van de proceskosten, die de kantonrechter aan de kant van de eisende partij tot en met vandaag vaststelt op:
        €	135,97 wegens dagvaardingskosten,
        €	372,00 wegens griffierecht en
        €	204,00 wegens salaris gemachtigde;
      
      
    
    
      4.3.
      veroordeelt de gedaagde partij tot betaling van € 102,00 aan nasalaris, voor zover daadwerkelijk nakosten door de eisende partij worden gemaakt; 
      
    
    
      4.4.
      verklaart de veroordeling(en) in dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad; 
      
    
    
      4.5.
      wijst af het meer of anders gevorderde.
      
      
        Dit vonnis is gewezen door mr. M.P.E. Oomens en op bovengenoemde datum in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van de griffier.
      
      
      
        De griffier																													   De kantonrechter
      
      
      
      
      
    
  
  
     Dat volgt uit arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 27 januari 2021 (ECLI:EU:C:2021:68) en 8 december 2022 (ECLI:EU:C:2022:971).
  
  
     ECLI:NL:RBNHO:2024:1106 (minjus.nl) (tussenvonnis) + ECLI:NL:RBNHO:2024:5276 (minjus.nl) (eindvonnis), te vinden op rechtspraak.nl.