ECLI:NL:RBDHA:2024:18991, Rechtbank Den Haag, 18-11-2024, NL24.35077
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-11-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Dublin bz Zwitserland

RECHTBANK DEN HAAG 
    
  
  Zittingsplaats Groningen
  
    Bestuursrecht
  
    zaaknummer: NL24.35077 
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
  
    
      
      [naam] , eiser,
    
      geboren op [geboortedatum] .
      van Guinese nationaliteit,
      V-nummer: [v-nummer] ,
      (gemachtigde: mr. H.T. Gerbrandy),
    
    
    
      en
    
    
    
      
        de minister van Asiel en Migratie,
    
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 5 september 2024 niet in behandeling genomen omdat Zwitserland verantwoordelijk is voor de aanvraag.
    
    
    
      1.1.
      De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.
      
    
    
      1.2.
      Het verzoek van eiser een voorlopige voorziening te treffen staat geregistreerd onder het zaaknummer NL24.35078. Hierop wordt bij afzonderlijke uitspraak beslist.
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd, de beroepsgronden. 
    
    3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
    
    
      
        Totstandkoming van het besluit
      
    
    
    4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland bij Zwitserland een verzoek om terugname gedaan. Zwitserland heeft dit verzoek aanvaard.
    
    
      
        Herhaling en inlassing zienswijze
      
    
    
    5. De rechtbank overweegt dat de algemene stelling van eiseres in beroep dat de zienswijze als herhaald en ingelast dient te worden beschouwd, onvoldoende is om te kunnen aanmerken als een beroepsgrond waar de rechtbank over moet beslissen. De minister is in het besluit ingegaan op de zienswijze van eiseres. De rechtbank zal daarom de stellingen in de zienswijze, waarvan eiseres in beroep niet concreet heeft aangegeven waarom de reactie van de minister daarop volgens haar niet juist of niet toereikend is, niet bespreken.
    
    
      
        Kan de minister ten aanzien van Zwitserland uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?
      
    
    
    6. Eiser stelt zich op het standpunt dat ten aanzien van Zwitserland niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiser is van oordeel dat hij in Zwitserland niet de adequate opvang heeft gekregen die hij mocht verwachten en dat hij onvoldoende is ondersteund en begeleid in de asielprocedure. Zo heeft eiser niet de vereiste medische zorg gekregen en is ondanks zijn slechte gezondheid besloten dat hij dient terug te keren naar het land van herkomst. Het gebrek aan toegang tot specialistische medische hulp, evenals het gegeven dat de asielprocedure in Zwitserland niet aan de internationale standaarden voldoet, blijkt volgens eiser ook uit het AIDA rapport over Zwitsersland 2023 (update).
    
    
      6.1.
      De rechtbank overweegt dat, gelet op het interstatelijk vertrouwensbeginsel, de minister er in het algemeen van uit mag gaan dat Zwitserland zijn verdragsverplichtingen nakomt. Van dit uitgangspunt wordt slechts, ingevolge artikel 3, tweede lid, van de Dublinverordening, afgeweken indien eiser aannemelijk maakt dat ernstig moet worden gevreesd dat het asiel- en opvangsysteem in Zwitserland dusdanige tekortkomingen vertoont dat hij bij overdracht aan Zwitserland een reëel risico loopt op een behandeling die in strijd is met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest. Van een schending van artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest zal pas sprake zijn indien die tekortkomingen structureel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken in de zin van het arrest Jawo.
      
    
    
      6.2.
      Naar het oordeel van de rechtbank is eiser er niet in geslaagd om zodanige tekortkomingen aannemelijk te maken. Alhoewel kan worden aangenomen dat de opvangfaciliteiten voor asielzoekers in Zwitserland onder druk staan, is niet gebleken van problemen die dermate structureel en ernstig zijn dat bij overdracht aan Zwitserland op voorhand sprake is van een reëel risico op schending van artikel 4 van het Handvest of artikel 3 van het EVRM. De stelling dat de asielprocedure – en dan met name het hoger beroep – niet aan de standaarden voldoet is enkel onderbouwd met een citaat uit het AIDA-rapport zonder dat duidelijk is gemaakt waar dit citaat in het rapport staat zodat de context van het aangehaalde citaat ontbreekt. Los daarvan blijkt uit dat citaat ook niet dat er voor eiser een reëel risico als hiervoor bedoeld bestaat. Voor zover eiser meent dat er geen of ontoereikende opvang voor hem zal zijn of de procedure in hoger beroep niet voldoet aan de standaarden die daarvoor gelden, dient hij hierover te klagen bij de Zwitserse autoriteiten dan wel in de hoger beroepsprocedure. Niet aannemelijk is gemaakt dat de Zwitserse (hogere) autoriteiten zich jegens eiser persoonlijk niet aan internationale verdragsverplichtingen hebben gehouden en zullen houden. Er rustte dan ook geen plicht tot nader onderzoek op de minister. De beschikking is op deze punten afdoende gemotiveerd.
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      7. Het beroep is ongegrond. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Munsterman, rechter, in aanwezigheid van mr. D.G. van den Berg, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Informatie over verzet
      
      Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden. 
    
  
  
    Dan wel diens ambtsvoorganger, de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.
  
  
    Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.
  
  
    Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden.
  
  
     Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
  
  
    Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Jawo, 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218.