ECLI:NL:RBMNE:2013:3329, Rechtbank Midden-Nederland, 03-07-2013, 2054793
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2013-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: ontbinding arbeidsovereenkomst op verzoek van werknemer met toekenning vergoeding C=1,4. Werkgever heeft zodanig in strijd met de  norm van goed werkgeverschap gehandeld dat die vergoeding gerechtvaardigd is. Voor de berekening van het aantal dienstjaren worden de jaren in dienst van een zustervennootschap meegerekend.

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
    
    
      Afdeling Civiel recht
      kantonrechter
    
    
    
      locatie Utrecht
    
    
    
      zaaknummer: 2054793 UE VERZ  13-399 MJ(4221)
    
    
    
      
        Beschikking van 3 juli 2013
      
    
    
    
      inzake
    
    
    
      
        
          [verzoekende partij]
        ,
      wonende te [woonplaats],
      verder ook te noemen [verzoekende partij],
      verzoekende partij,
      gemachtigde: mr. A.L.T. van Vught,
    
    
    
      tegen:
    
    
    
      de besloten vennootschap
      
        't Oude Tolhuys B.V.,
      gevestigd te Utrecht,
      verder ook te noemen Tolhuys,
      verwerende partij,
      gemachtigde: mr. F. Koster.
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      Het verloop van de procedure blijkt uit:
    
    
      
        het verzoekschrift
      
      
        het verweerschrift, tevens houdende een voorwaardelijk zelfstandig tegenverzoek tot ontbinding
      
      
        de brief van de advocaat van Tolhuys van 9 juni 2013 met producties
      
      
        de pleitnota van [verzoekende partij]
      
      
        de pleitnota van Tolhuys
      
      
        de mondelinge behandeling.
      
    
    
    
      Hierna is uitspraak bepaald.
    
    
  
  
    
      2De feiten
    
    
      
        [verzoekende partij], geboren op [geboortedatum] en thans derhalve 45 jaar oud, is op 1 februari 1993 in dienst van Tantes Bistro BV, een zustervennootschap van Tolhuys, getreden. Hij is op 1 januari 1999 in dienst van Tolhuys getreden.
      Het laatstgenoten brutoloon bedraagt € 3.917,49 per maand exclusief vakantietoeslag.
      Tolhuys maakt deel uit van een groep horecaondernemingen waarvan uiteindelijk Hunsberg BV de houdstermaatschappij is. Directeur en via een stichting rechthebbende van Hunsberg BV is de heer [A] (hierna: [A] genoemd).
    
    
  
  
    
      3Het verzoek en het verweer
    
    
      3.1.
      
        
          [verzoekende partij] verzoekt ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van veranderingen in de omstandigheden, met toekenning van een vergoeding van ten minste € 126.930,-.
        Hij voert daartoe het volgende aan: 
      
      
      
        3.1.1.
        
          [verzoekende partij] is meer dan 20 jaar werkzaam voor (aanvankelijk een zustervennootschap van) Tolhuys, steeds in de functie van bedrijfsleider. In die functie is hij verantwoordelijk voor de operationele gang van zaken binnen de onderneming en neemt hij op management-niveau deel aan beleidsmatige en strategische besluitvorming. In 2011 zijn in overleg met [A] concrete plannen ontwikkeld voor participatie van [verzoekende partij] in de onderneming tegen een investering door [verzoekende partij] van € 500.000,-. [A] beschouwde [verzoekende partij] als zijn opvolger. In 2011 heeft de bank aan Hunsberg BV bij brief meegedeeld de financiering alleen voort te zetten indien concrete maatregelen worden getroffen, waaronder participatie door [verzoekende partij]. [A] had voorts op een eerder moment al toegezegd dat [verzoekende partij] om niet 10% van de aandelen in Hunsberg BV zou verkrijgen. 
        
      
      
        3.1.2.
        In 2012 treedt echter een verandering in. [A] heeft in maart 2012 plotseling de gevorderde onderhandelingen met [verzoekende partij] afgebroken en heeft gekozen voor het afstoten van een restaurant uit de groep, in plaats van de participatie van [verzoekende partij] in de onderneming.
        
      
      
        3.1.3.
        Nadien zijn de verhoudingen tussen partijen verslechterd:
        
          
            
              [A] voert niet langer het voorheen regelmatig overleg over strategische en beleidsmatige beslissingen in de gehele horecagroep;
          
          
            
              [A] heeft zijn dochter als tweede assistent manager aangesteld bij Tolhuys en hij voert sedertdien alleen nog maar overleg met haar. De dochter is mede leiding gaan geven aan het personeel en is belast met het beheer van kassasleutels en de fooienpot. Eind februari 2013 is de bevoegdheid tot het maken van roosters aan die dochter overgedragen en sedertdien is sprake van een zodanige inroostering van [verzoekende partij] dat hij geen tijd meer overhoudt voor zijn managementtaken;
          
          
            in de loop van 2012 is [A] bovendien begonnen met het per brief uiten van kritiek op [verzoekende partij], terwijl in het verleden vrijwel nooit sprake was van (substantiële) kritiek op hem;
          
          
            op 13 februari 2013 heeft [verzoekende partij] een gesprek met [A] over de cijfers, maar dit bleek een verkapt functioneringsgesprek met de bedoeling [verzoekende partij] ‘op het matje te roepen’ in aanwezigheid van een nieuwe adviseur van [A], de heer [B], een horecamakelaar. Deze [B] maakt een eenzijdig verslag van het gesprek dat slechts bedoeld lijkt te zijn om jegens [verzoekende partij] een negatief dossier op te bouwen; 
          
          
            bij brief van 19 maart 2013 heeft [verzoekende partij] Hunsberg BV aansprakelijk gesteld voor de in het kader van de afgebroken onderhandelingen door hem gemaakte kosten en tot nakoming van de toezegging 10% van de aandelen om niet aan hem te leveren. Daarnaast sommeert [verzoekende partij] Tolhuys om hem de taken en bevoegdheden van bedrijfsleider terug te geven. Nadien heeft [verzoekende partij] zelf Tolhuys nog middels e-mailberichten dringend verzocht hem zijn taken en bevoegdheden terug te geven;
          
          
            de enige reactie van Tolhuys en haar advocaat was de ontkenning dat van degradatie sprake was en dat de inroostering alleen te maken had met kostenbesparing;
          
          
            
              [verzoekende partij] heeft de kritiek van [A] als respectloos, venijnig, lomp en onvriendelijk ervaren, zonder mogelijkheid tot een gesprek en zonder een verbetertraject te bespreken.
          
        
        
      
      
        3.1.4.
        
          [verzoekende partij] concludeert dat de verhoudingen tussen hem en Tolhuys zodanig zijn verslechterd, met name als gevolg van het uithollen van zijn functie, dat sprake is van een onwerkbare situatie. In zijn visie kan van hem redelijkerwijze niet worden verlangd zijn werkzaamheden voor Tolhuys te blijven voortzetten. [verzoekende partij] verzoekt om toepassing van de kantonrechtersformule bij het bepalen van de hoogte van de vergoeding, uitgaande van c=2 en 20 dienstjaren zonder daarbij de schade te betrekken wegens het niet verstrekken van de 10% van de aandelen.
        
      
    
    
      3.2.
      Tolhuys voert het volgende verweer.
      
      
        3.2.1.
        Ook Tolhuys meent dat de arbeidsovereenkomst moet worden ontbonden, evenwel zonder toekenning van een vergoeding en heeft daartoe een zelfstandig verzoek ingediend voor het geval [verzoekende partij] diens verzoek zou intrekken. Zij onderbouwt dit als volgt:
        
        
          
            
              [verzoekende partij] baseert de verstoorde verhouding op het afbreken van de onderhandelingen, dat is onterecht. Ondanks het zakelijk meningsverschil was er geen sprake van een verstoorde arbeidsrechtelijke verhouding. Dit is veranderd op het moment dat [verzoekende partij] een advocaat inzette, dreigde met voorlopige getuigenverhoren en vertrouwelijke en alleen aan [A] gerichte informatie tegen [A] is gaan gebruiken;
          
          
            in januari 2011 is tussen partijen gesproken over een rol van [verzoekende partij] als bestuurder in Hunsberg BV en later is ook participatie in het aandelenkapitaal aan de orde gekomen. In het kader van dit overleg hebben partijen zich van externe adviseurs voorzien, [A] door de [B]. De adviseur van [verzoekende partij] heeft bij e-mail van 2 maart 2012 [A] een voorstel gedaan met de mededeling dat [verzoekende partij], als dit niet op 9 maart 2012 zou zijn geaccepteerd, de gesprekken als beëindigd beschouwt. Op 16 maart 2012 stuurt deze adviseur nog een e-mail aan [A] waaruit blijkt dat [verzoekende partij] verder overleg staakt. Daarmee was voor [A] de kous af;
          
          
            nadien bleek [verzoekende partij] echter zijn werk niet meer met hetzelfde enthousiasme te doen en dat beïnvloedde zijn prestaties. Die waren onder de maat en dit is met hem op diverse momenten tijdens managementbesprekingen in januari, maart, april, juli en september 2012 gecommuniceerd, overigens - wat [A] betreft - zonder aantasting van de persoonlijke sfeer. De onderneming maakte verlies en het eigen vermogen daalde jaar op jaar, dus diende [A] in te grijpen. Het bijsturen van [verzoekende partij] kan niet als degradatie worden aangemerkt en de inschakeling door [A] van adviseur [B] bij gesprekken met [verzoekende partij] doet niets af aan het feit dat het [A] is die [verzoekende partij] beoordeelt. [A] heeft zijn dochter naast [verzoekende partij] ingezet om de negatieve spiraal te doorbreken en sinds haar aantreden zijn de personeelskosten aanzienlijk verminderd.
          
          
            de brief van 19 maart 2013 van de advocaat van [verzoekende partij] veranderde de situatie. De advocaat van [A] heeft gereageerd met een brief van 25 maart 2013 waarin duidelijk is gemaakt dat het nodig is om [verzoekende partij] her en der bij te sturen, maar dat dit geen degradatie betekent. Het staat [verzoekende partij] kennelijk niet aan dat zijn functioneren ter discussie staat. Dit is het gevolg van een gebrek aan inzicht in het eigen functioneren. Nu de prestaties van [verzoekende partij] ondanks gesprekken met hem aantoonbaar niet verbeterden, de verliezen toenamen en hij zich bovendien sinds 19 maart 2013 ook nog tegen [A] keerde, was evident dat het takenpakket van [verzoekende partij] anders ingericht moest worden. 
          
          
            
              [verzoekende partij] heeft zijn stelling, dat de kritiek hem heeft beschadigd, niet onderbouwd
          
          
            een brief van de advocaat van [verzoekende partij] van 2 mei 2013 vormde het dieptepunt. Met deze brief heeft [verzoekende partij] gehandeld in strijd met zijn arbeidsovereenkomst die hem verplicht tot strikte geheimhouding van gegevens van de werkgever en om niets te doen dat de onderneming kan schaden. De advocaat van [verzoekende partij] verwijst in die brief voor de ondersteuning van het eigen standpunt naar een vertrouwelijke brief van de bankier van [A] aan Hunsberg BV van 12 mei 2011, waarin een ultimatum is gesteld voor de kredietverstrekking. [A] heeft daarom op 21 mei 2013 besloten om [verzoekende partij] te ontheffen uit zijn functie van bedrijfsleider en om hem met ingang van 1 juni 2013 aan te stellen in de functie van “algemeen horeca medewerker” met aanpassing van de arbeidsvoorwaarden. [A] was tot het eenzijdig wijzigen van de functie bevoegd wegens gewijzigde omstandigheden als gevolg van de actie van [verzoekende partij]. Het was voor [A] noodzakelijk om op korte termijn maatregelen te treffen ter voorkoming dat [verzoekende partij] uit hoofde van zijn functie informatie verkrijgt die tegen [A] wordt gebruikt.
          
        
        
      
      
        3.2.2.
        Tolhuys verzoekt voorwaardelijk zelfstandig de ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van veranderingen in de omstandigheden, omdat er sprake is van een onherstelbare vertrouwensbreuk als gevolg van het openbaren (middels het verzoekschrift in deze procedure) en gebruiken van een vertrouwelijke brief en als gevolg van de weigering van [verzoekende partij] om zijn werk als algemeen horecamedewerker uit te voeren. Het verstrekken van de brief aan de eigen advocaat maakt dat [verzoekende partij] het met hem overeengekomen geheimhoudingsbeding heeft geschonden.
        
      
      
        3.2.3.
        Tolhuys concludeert dat de arbeidsovereenkomst moet worden ontbonden zonder toekenning van enige vergoeding.
        
      
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      4.1.
      De kantonrechter heeft zich ervan vergewist of het voorwaardelijk tegenverzoek verband houdt met het bestaan van enig opzegverbod, hetgeen niet het geval is. Weliswaar heeft [verzoekende partij] zich kort na de indiening van het verzoekschrift op 25 mei 2013 ziek gemeld, maar de ratio van het opzegverbod (geen opzegging wegens arbeidsongeschiktheid en het vrijwaren van de werknemer van de noodzaak tijdens ziekte verweer te voeren) is niet in geding nu [verzoekende partij] ook zelf het initiatief tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst heeft genomen. 
      
    
    
      4.2.
      Tussen partijen is een conflict ontstaan. Partijen verschillen van mening over de oorzaak daarvan. Beiden zijn het erover eens dat de aanleiding moet worden gezocht in het vastlopen van hun overleg om te komen tot participatie van [verzoekende partij] in de onderneming van de moedermaatschappij van Tolhuys, Hunsberg BV, in 2012.
      
    
    
      4.3.
      Anders dan Tolhuys in het verweerschrift heeft aangevoerd, heeft [verzoekende partij] zijn verzoek echter niet gebaseerd op dit vastlopen van de onderhandelingen. De kern van het conflict ligt wat [verzoekende partij] betreft in de nadien volgens hem opgetreden andere houding jegens hem van [A], de directeur van Tolhuys en eigenaar van Hunsberg BV, die neerkwam op het ineens uiten van afbrekende kritiek op zijn functioneren zonder inhoudelijk overleg om tot verbetering te komen en op het uithollen van zijn functie door het afnemen van taken ten gunste van de dochter van [A], die de bevoegdheid kreeg de werkzaamheden van [verzoekende partij] te roosteren. Dat roosteren gebeurde op zo’n manier, aldus [verzoekende partij], dat hij zijn werk als manager niet meer kon doen.
      
    
    
      4.4.
      De vraag of [verzoekende partij] de onderhandelingen met [A] zelf heeft afgebroken, dan wel dat [A] die onderhandelingen heeft afgebroken, speelt voor de beoordeling in deze zaak dan ook verder geen rol.
      
    
    
      4.5.
      
        De kantonrechter stelt vast dat Tolhuys niet heeft bestreden dat [verzoekende partij] sedert zijn aanstelling als bedrijfsleider op 1 januari 1999 nimmer substantiële kritiek op zijn functioneren heeft gehad. [A] stelt in feite dat er eerst na het vastlopen van de onderhandelingen in maart 2012 sprake is van kritiek op [verzoekende partij]. Het valt op dat Tolhuys die kennelijk opmerkelijke verandering in de houding van [verzoekende partij] niet met hem heeft besproken. In plaats van te onderzoeken waar die houding vandaan komt en hoe dat eventueel is om te buigen, kiest Tolhuys ervoor uitsluitend geconstateerde kritiekpunten aan [verzoekende partij] voor te houden. Dat die kritiek als “respectloos, venijnig, lomp en onvriendelijk” moet worden aangemerkt, heeft [verzoekende partij] overigens niet op de kantonrechter kunnen overbrengen. Wel is sprake van uitermate ernstige verwijten zoals “er lijken truc’s te worden uitgehaald met het kassasysteem, houdt zichzelf niet aan maximaal aantal drankjes, wijkt af van gemaakte afspraken, laat zijn familie gratis eten en het lijkt erop dat bewust omzet wordt weggeboekt” (bron: verslag managementbespreking van 15 april 2012). 
        In dat licht bezien is de verklaring van Tolhuys, dat er na maart 2012 nog geen sprake was van een verstoorde persoonlijke relatie, onbegrijpelijk. Dergelijke ernstige en kennelijk ten opzichte van het verleden geheel nieuwe aantijgingen vragen om een serieuze en gedegen aanpak waarbij veronderstellingen (“het lijkt alsof…”) plaatsmaken voor concrete werkbare afspraken die door beide partijen gedragen worden. Dat overleg tussen partijen met dat doel heeft plaatsgevonden, heeft [verzoekende partij] bestreden en is verder niet door Tolhuys voldoende aannemelijk gemaakt. Het is opvallend dat van zinvolle communicatie tussen een eigenaar van het bedrijf en diens bedrijfsleider geen sprake is: Tolhuys heeft slechts lijsten met kritiekpunten in geding gebracht, waarop tussen partijen een, zoals [verzoekende partij] het treffend omschrijft, “welles/nietes” communicatie heeft plaatsgevonden. 
      
      
    
    
      4.6.
      Uit de opstelling van Tolhuys vanaf maart 2012 spreekt fundamentele argwaan jegens [verzoekende partij]. Indien, zoals Tolhuys heeft aangevoerd, zij dit toeschrijft aan het na het afbreken van de onderhandelingen gewijzigde gedrag van [verzoekende partij], had het op haar weg gelegen [verzoekende partij] daarop concreet aan te spreken. Dat dit is gebeurd, is niet gesteld door Tolhuys. Er lijkt sprake te zijn van onvermogen van Tolhuys om met de situatie om te gaan, wat uiteindelijk in februari/maart 2013 leidt tot het van [verzoekende partij] afnemen van een deel van zijn managementtaken en het aanstellen van de dochter van [A] als assistent manager. Dat dit ingrijpen voor [verzoekende partij], mede gelet op diens positie als manager ten opzichte van het personeel en zijn probleemloze arbeidsverleden, als een schadelijke degradatie moet worden aangemerkt, spreekt zozeer voor zich, dat daarvoor een deugdelijke rechtvaardiging dient te bestaan. Tolhuys heeft de kantonrechter evenwel niet duidelijk kunnen maken waarom tot die extreme maatregel is besloten. Dat andere oplossingen zijn geprobeerd, is niet gesteld. Ook de jarenlange verliezen kunnen niet aan een disfunctioneren van [verzoekende partij] in 2012 worden toegeschreven, nu in de jaren daarvoor ook al van die verliezen sprake was, [verzoekende partij] in die jaren kennelijk onberispelijk functioneerde en [A] in die tijd [verzoekende partij] zozeer de onderneming toevertrouwde dat hij serieus met [verzoekende partij] in overleg was om hem juist als ondernemer in zijn bedrijf te laten participeren.
    
    
      4.7.
      De conclusie is dat Tolhuys op weinig constructieve en zelfs escalerende wijze is uitgegaan van haar opvatting dat [verzoekende partij] na het afbreken van de onderhandelingen met [A] onvoldoende functioneerde. Een oprechte wil om tot een oplossing te komen spreekt niet uit die aanpak. Het door [verzoekende partij] inschakelen van een advocaat en de brief van die advocaat van 19 maart 2013 kunnen dan bezwaarlijk worden uitgelegd, zoals Tolhuys wel doet, als een zich tegen [A] keren. 
      
    
    
      4.8.
      Dat [verzoekende partij] vervolgens na het uitblijven van een gebaar van goede wil van de kant van Tolhuys overgaat tot een verzoek tot ontbinding van de arbeidsrelatie, is evenmin onbegrijpelijk. Tolhuys had op dat moment nog de mogelijkheid te kiezen voor een meer constructieve benadering, waarmee het uitspreken van de ontbinding kon worden voorkomen in afwachting van een herstel van de relatie. Tolhuys heeft er evenwel voor gekozen de onderlinge verhoudingen nog verder op scherp te stellen door bij brief van 21 mei 2013 [verzoekende partij] formeel uit diens functie van bedrijfsleider te ontslaan en zijn functie te wijzigen in “algemeen horeca medewerker” met aanpassing (naar de kantonrechter begrijpt: verlaging) van het salaris van [verzoekende partij]. Die beslissing van de werkgever, die zich inmiddels liet bijstaan door een advocaat en dus beter zou moeten weten, is zonder rechtvaardiging en maakt zonder meer duidelijk dat Tolhuys geen toekomst ziet in haar relatie met [verzoekende partij]. 
      
    
    
      4.9.
      Tolhuys rechtvaardigt haar beslissing ten onrechte met de stelling dat [verzoekende partij] op grond van zijn arbeidsovereenkomst verplicht was om niets te doen dat het bedrijf kan schaden en tot bewaring van strikte geheimhouding van gegevens aangaande de werkgever en dat [verzoekende partij] die verplichtingen heeft geschonden.
      
      
        4.9.1.
        De kantonrechter stelt voorop dat niet valt in te zien dat [verzoekende partij] ten opzichte van Tolhuys schadelijk handelt of geheimen van Tolhuys schendt door in een brief van zijn advocaat aan de advocaat van [A] te verwijzen naar een vertrouwelijke brief van de bank van [A] uit 2011. [A] is immers niet de werkgever van [verzoekende partij].  
        
      
      
        4.9.2.
        Daarbij komt dat Tolhuys niet heeft aangevoerd dat [verzoekende partij] de bewuste brief met behulp van kunstgrepen en in ieder geval zonder instemming van [A] (in het kader van zijn dienstverband met Tolhuys) heeft verkregen. De toelichting van [verzoekende partij], dat hij die brief destijds juist van [A] zelf heeft gekregen in het kader van het overleg over de participatie van [verzoekende partij] in de onderneming Hunsberg BV (en dus niet in het kader van het dienstverband) en met het verzoek om contact op te nemen met de bank om die bank gerust te stellen, is niet weersproken door Tolhuys. Die toelichting acht de kantonrechter ook zonder meer aannemelijk omdat het destijds de bedoeling van partijen was met de participatie van [verzoekende partij] een aanzienlijke kapitaalinjectie in de onderneming te verkrijgen. 
        
      
      
        4.9.3.
        Tot slot heeft [verzoekende partij] de brief alleen genoemd tijdens een briefwisseling tussen zijn advocaat en die van [A] en niet aan derden. [A] kende de brief al en de beide advocaten hebben uitsluitend in het kader van de belangenbehartiging van hun cliënten van de inhoud daarvan kennis genomen. Dit kan niet als schending van de contractuele geheimhoudingsverplichting, zo die wel op deze situatie zou zien, worden aangemerkt. 
        
      
    
    
      4.10.
      De kantonrechter concludeert dat, zo er al sprake is geweest van een tekortschieten van [verzoekende partij] in zijn arbeidsrelatie met Tolhuys vanaf maart 2012, Tolhuys daarop heeft gereageerd op een escalerende en niet op verbetering gerichte wijze en dat dit uiteindelijk zelfs tot een geheel onterechte formele degradatie van [verzoekende partij] heeft geleid. Ter zitting heeft Tolhuys wel erkend dat “onhandig is gecommuniceerd” maar dit heeft niet geleid tot intrekking van de formele degradatie. Onder die omstandigheden is begrijpelijk dat [verzoekende partij] geen andere oplossing ziet dan de ontbinding van de arbeidsovereenkomst, wat overigens ook aansluit op de wensen van Tolhuys. De verzochte ontbinding zal worden toegewezen.
      
      
        
          De vergoeding
        
      
      
    
    
      4.11.
      
        Bij het bepalen van een vergoeding bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst wordt de zogenaamde "kantonrechtersformule" toegepast.
        Die formule bevat de factoren A x B x C. Factor A staat voor het aantal dienstjaren (die zwaarder meetellen voor oudere werknemers), factor B voor het bruto maandsalaris en factor C is een "correctiefactor" die met name bepaald wordt door verwijtbaarheid en toerekening van dit einde van de arbeidsovereenkomst.
      
      
      
        Ten aanzien van de factor A komt de kantonrechter tot een aantal van 20 gewogen dienstjaren, uitgaande van de indiensttreding op 1 februari 1993 bij een zustervennootschap van Tolhuys. Dit is in dit geval gerechtvaardigd nu het destijds ging om een overstap op verzoek van de eigenaar van beide zustervennootschappen aan [verzoekende partij].
      
      
      
        Ten aanzien van de factor B neemt de kantonrechter het vaste salaris vermeerderd met de vakantiebijslag tot uitgangspunt. 
      
      
      
        Ten aanzien van de factor C overweegt de kantonrechter dat de verzochte ontbinding geheel te wijten is aan Tolhuys. Er is sprake van een zodanig handelen in strijd met de norm van goed werkgeverschap dat een substantieel hogere vergoeding dan de neutrale vergoeding (C=1) geboden is. Voor toepassing van de factor 2, zoals [verzoekende partij] heeft gevraagd, bestaat echter onvoldoende grond. Rekening houdende met alle hiervoor weergegeven omstandigheden van het geval resulteert dit in een factor van C = 1,4 (€ 90.000,-). Bij de vaststelling van dit bedrag is geen rekening gehouden met de aanspraken die [verzoekende partij] op Tolhuys dan wel [A] stelt te hebben in verband met een toezegging tot het om niet verkrijgen van 10% van de aandelen in Hunsberg BV.  
      
      
      
        De proceskosten zullen gezien de aard van het geschil worden gecompenseerd. 
      
      
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    - stelt partijen in de gelegenheid uiterlijk 17 juli 2013 het verzoek in te trekken;
    
    
      en voor het geval minstens een van beide verzoeken binnen de aangegeven termijn niet wordt ingetrokken:
    
    
    - ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen met ingang van 20 juli 2013;
    
    - kent aan [verzoekende partij] ten laste van Tolhuys een vergoeding toe van € 90.000,- bruto en veroordeelt Tolhuys tot betaling van deze vergoeding aan [verzoekende partij];
    
    - compenseert de proceskosten in die zin, dat partijen de eigen kosten dragen;
    
    
      en voor het geval de beide verzoeken binnen de aangegeven termijn worden ingetrokken:
    
    
    - veroordeelt [verzoekende partij] in de proceskosten aan de zijde van Tolhuys, tot de uitspraak van deze beschikking begroot op € 400,- aan salaris gemachtigde.
    
    
      Deze beschikking is gegeven door mr. M.J. Slootweg, kantonrechter, en is in aanwezigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 3 juli 2013.