ECLI:NL:CRVB:1998:ZB8043, Centrale Raad van Beroep, 22-12-1998, 95/4335 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-12-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Maatmanarbeid; geschiktheid voor maatmanarbeid, rekening houden met niet-verzekerde arbeid.

95/4335 AAW/WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats
      van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is
      het Lisv in de plaats getreden van de Grafische
      Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens
      verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Namens appellant is mr M.M.W.C. Slots-Schrijen, werkzaam bij de
      FNV Rechtskundige Dienst, op bij beroepschrift aangegeven gronden
      in hoger beroep gekomen van een door de rechtbank te Maastricht
      onder dagtekening 16 mei 1995 tussen partijen gegeven uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Bij brief van 21 augustus 1995 heeft mr M.J. Klinkert, advocaat
      te Utrecht, zich als opvolgend gemachtigde van appellant gesteld.
      Mr Klinkert heeft de gronden van het hoger beroep aangevuld.
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend en daarbij nadere
      stukken overgelegd.
    
    
    
      Bij brief van 5 november 1996 heeft N.J.G. Kessels, bedrijfsarts
      RBB-Abp/USZO, desgevraagd informatie omtrent appellant verstrekt.
    
    
    
      Desgevraagd heeft de neuroloog dr J.J. Korten onder dagtekening
      15 januari 1997 van verslag en advies gediend.
    
    
    
      Op 15 december 1997 heeft mr Klinkert de Raad bericht niet meer
      als gemachtigde van appellant op te treden.
    
    
    
      Appellant heeft een vraag beantwoord en een nader stuk in geding
      gebracht.
    
    
    
      Mr P.H.H.J. Krijnen te Klimmen heeft als opvolgend gemachtigde
      van appellant appellants standpunt nader toegelicht.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 12 mei 1998,
      waar appellant niet is verschenen, terwijl gedaagde zich heeft
      doen vertegenwoordigen door mr H.J. Huntjens, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V.
    
    
    
      Na de behandeling van het geding ter zitting van de Raad is
      gebleken dat het onderzoek niet volledig is geweest, in verband
      waarmee de Raad heeft besloten het onderzoek te heropenen.
    
    
    
      Vervolgens hebben partijen desgevraagd toestemming gegeven de
      behandeling van het geding ter zitting van de Raad achterwege te
      laten.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant was in een voltijdse betrekking werkzaam bij het X.
      (X.) en verrichtte daarnaast gedurende twee uren per avond/nacht
      werkzaamheden op de expeditie van het Y. (Y.), toen hij op 24
      oktober 1988 zijn werkzaamheden in verband met rugklachten moest
      staken.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 7 juni 1994 heeft gedaagde
      geweigerd aan appellant uitkeringen ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toe te kennen, onder
      overweging dat appellant na afloop van de zogeheten wachttijd op
      5 november 1989 minder dan 15% arbeidsongeschikt was.
    
    
    
      In geding is de vraag of dit besluit in rechte stand kan houden.
      De Raad overweegt daaromtrent het volgende.
    
    
    
      Appellant was voor het intreden van zijn arbeidsongeschiktheid
      werkzaam in een combinatie van een buiten de WAO-verzekering
      vallende functie (bij het X.) met een functie waarvoor wel
      zodanige verzekering bestaat (zijn werkzaamheden bij het Y.). In
      een dergelijk geval dient, volgens vaste jurisprudentie, voor de
      toepassing van de WAO voor de bepaling van de maatman en het
      maatmaninkomen niet te worden uitgegaan van de combinatie van
      functies, maar uitsluitend van de functie waarvoor een
      WAO-verzekering bestaat.
    
    
    
      Zowel gedaagde als de rechtbank hebben derhalve voor de
      toepassing van de WAO terecht appellants werkzaamheden bij het
      Y. als zijn maatmanarbeid aangemerkt.
    
    
    
      De rechtbank heeft voor de beoordeling van appellants aanspraken
      ingevolge de WAO ten onrechte overwogen dat appellant de
      wachttijd niet heeft volgemaakt, nu hij na 9 juli 1989 hersteld
      is verklaard voor zijn werkzaamheden bij het Y. De rechtbank ziet
      er daarbij aan voorbij dat het ontvangen van ziekengeld geen
      voorwaarde is voor het volbrengen van de wachttijd en dat de
      wachttijd ook kan worden volgemaakt door samentelling van
      perioden van arbeidsongeschiktheid, zoals bedoeld in het tweede
      lid van artikel 19 van de WAO.
    
    
    
      De Raad wijst er voorts op dat gedaagde er in het bestreden
      besluit zelf van uit gaat dat appellant de wachttijd heeft
      vervuld.
    
    
    
      Aan de weigering van WAO door gedaagde ligt ten grondslag dat
      appellant op de in geding zijnde datum geschikt was om zijn
      maatmanarbeid te verrichten.
    
    
    De Raad acht dit uitgangspunt van gedaagde juist.
    
    
      Volgens vaste jurisprudentie van de Raad rechtvaardigt
      geschiktheid voor de maatmanarbeid in beginsel de
      vooronderstelling dat er geen sprake is van arbeidsongeschiktheid
      tenzij hervatting in de oude functie niet mogelijk is en zich in
      het concrete geval bijzondere omstandigheden voordoen welke de
      juistheid van die vooronderstelling aantasten.
    
    
    
      De rapportage die de neuroloog Korten op 15 januari 1997 op
      verzoek van de Raad omtrent appellant heeft uitgebracht, biedt
      de Raad voldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat
      appellant op de in geding zijnde datum, rekening houdend met de
      werkzaamheden bij het X. gedurende 6 uren per dag die hij op dat
      moment uitoefende, zijn eigen werk bij het Y. kon verrichten.
    
    
    
      Van een uitzondering op de regel dat geschiktheid voor de
      maatmanarbeid met zich meebrengt dat geen sprake is van
      arbeidsongeschiktheid, is in het onderhavige geval geen sprake.
      Weliswaar was die arbeid voor appellant niet beschikbaar doordat
      hij per 1 oktober 1989 ontslag had genomen, maar dezelfde functie
      was nog op de arbeidsmarkt aanwijsbaar, namelijk appellants oude
      functie bij het Y.
    
    
    
      Nu op de in geding zijnde datum bij appellant geen sprake was van
      arbeidsongeschiktheid in de zin van de WAO, komt de Raad tot het
      oordeel dat gedaagde appellant terecht een uitkering ingevolge
      die wet heeft geweigerd.
    
    
    
      Hieruit volgt dat de aangevallen uitspraak dient te worden
      bevestigd voorzover daarbij de weigering van een uitkering
      ingevolge de WAO in stand is gelaten.
    
    
    
      Voor de beoordeling van de aanspraken van appellant ingevolge de
      AAW dient als maatmanarbeid te worden aangemerkt de combinatie
      van functies die appellant vóór het intreden van zijn
      arbeidsongeschiktheid vervulde.
    
    
    
      Partijen zijn het erover eens dat appellant op de in geding
      zijnde datum niet in staat was die maatmanarbeid in zijn volle
      omvang te verrichten.
    
    
    
      De weigering van een AAW-uitkering bij het bestreden besluit
      berust op de grond dat appellant op de in geding zijnde datum in
      staat was de door hem op die datum feitelijk gedurende zes uren
      per dag bij het X. verrichte werkzaamheden te combineren met zijn
      arbeid bij het Y.
    
    
    
      In een geval als het onderhavige, waarin het erom gaat de mate
      van arbeidsongeschiktheid vast te stellen van een verzekerde die
      niet geschikt wordt geacht zijn maatgevende werkzaamheden ten
      volle te verrichten, werd ten tijde hier van belang door de
      bedrijfsverenigingen één van beide, in 's Raads jurisprudentie
      aanvaarde, hierna kort weergegeven methoden gehanteerd ter
      bepaling van de resterende verdiencapaciteit van betrokkene:
      - of deze werd bepaald op hetgeen betrokkene met de door hem
      verrichte werkzaamheden feitelijk verdiende (indien althans die
      verdiensten een juiste afspiegeling van zijn resterende
      verdiencapaciteit vormden);
      - of deze werd bepaald op hetgeen de betrokkene theoretisch met
      passende functies in loondienst kan verdienen.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat gedaagde in het geval van appellant - en
      zulks naar het oordeel van de Raad ten onrechte - niet één van
      deze beide methoden, maar een soort mengvorm daarvan heeft
      toegepast.
    
    
    
      Zoals hiervoor reeds is vastgesteld, was appellant sedert 1
      oktober 1989 niet meer in dienst bij het Y., zodat voor hem op
      de datum in geding, 5 november 1989, niet de mogelijkheid bestond
      om zijn eigen werk als medewerker op de expeditie bij dit bedrijf
      te hervatten. Nu appellant deze voor hem passend geachte
      werkzaamheden naast zijn feitelijk gedurende zes uren per dag bij
      het X. verrichte werkzaamheden niet kon gaan vervullen - en
      derhalve ter bepaling van zijn resterende verdiencapaciteit niet
      kon worden uitgegaan van door hem feitelijk bij het Y. genoten
      inkomsten - had gedaagde volgens de hierboven als tweede gegeven
      regel appellants resterende verdiencapaciteit dienen vast te
      stellen aan de hand van hetgeen hij in een voldoende aantal
      concrete (combinaties van) passende functies op de datum in
      geding nog kon verdienen.
    
    
    
      De door gedaagde gevolgde methode, die erop neerkomt dat de
      schatting is gebaseerd op slechts één combinatie van passende
      functies, biedt in het licht van 's Raads jurisprudentie een
      ontoereikende basis voor de bepaling van de mate van appellants
      arbeidsongeschiktheid, in verband waarmee de weigering van een
      AAW-uitkering aan appellant als onvoldoende gemotiveerd dient te
      worden vernietigd.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat de weigering van
      AAW-uitkering bij het bestreden besluit moet worden vernietigd,
      evenals de aangevallen uitspraak voorzover daarbij dat deel van
      het bestreden besluit in stand is gelaten.
    
    
    
      Gedaagde dient ter zake van appellants aanspraken ingevolge de
      AAW op de datum in geding een nader besluit te nemen met
      inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de
      Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de
      proceskosten van appellant in beroep en in hoger beroep. Deze
      kosten worden begroot op f 1.420,- voor verleende rechtsbijstand
      in eerste aanleg en f 710,- voor verleende rechtsbijstand in
      hoger beroep.
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op het bepaalde
      in de artikelen 24 en 25, eerste lid van de Beroepswet, stelt de
      Raad ten slotte vast dat het door appellant zowel in eerste
      aanleg als in hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagde
      dient te worden vergoed.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voorzover daarbij de
      weigering van een uitkering ingevolge de AAW in stand is gelaten,
      alsmede het bestreden besluit in zoverre;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Verstaat dat gedaagde met betrekking tot appellants aanspraken
      ingevolge de AAW een nader besluit zal nemen met inachtneming van
      deze uitspraak;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant, in eerste
      aanleg tot een bedrag groot f 1.420,- en in hoger beroep tot een
      bedrag groot f 710,- ;
      Verstaat dat gedaagde aan appellant het gestorte recht van
      f 200,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr K.J.S. Spaas als voorzitter en mr M.M. van
      der Kade en mr R.M. van Male als leden, in tegenwoordigheid van
      B.C. Rog als griffier en uitgesproken in het openbaar op 22
      december 1998.
    
    
    (get.) K.J.S. Spaas.
    
    (get.) B.C. Rog.
    
    IS