ECLI:NL:RBDHA:2025:3447, Rechtbank Den Haag, 14-01-2025, NL24.50343
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-01-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: De voorzieningenrechter wijst de voorlopige voorziening toe. Verzoeker heeft met spoed verzocht om de voorlopige voorziening toe te wijzen omdat hij anders overgedragen zal worden aan Polen voordat zijn beroep op zitting behandeld zal worden. De voorzieningenrechter ziet aanleiding om spoedeisendheid aan te nemen. Voor verzoeker zijn er ingrijpende gevolgen als hij weigert mee te werken aan zijn overdracht aan Polen. De voorzieningenrechter geeft geen inhoudelijk oordeel over de rechtsvraag of verweerder verzoeker kan overdragen aan Polen. Gelet op de aard en gevolgen van het overdrachtsbesluit en gelet op het feit dat de zitting van verzoekers beroep op korte termijn plaatsvindt, weegt het belang van verzoeker om zijn beroep in Nederland af te wachten zwaarder dan het belang van verweerder om verzoeker over te dragen aan Polen.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Haarlem
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL24.50343
    
    
      uitspraak van de voorzieningenrechter in de zaak tussen
     [verzoeker] , verzoeker,
    
      V-nummer: [v-nummer]
      (gemachtigde: mr. A.H. Hekman),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      1. 	Bij besluit van 12 december 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van verzoeker tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen op de grond dat Polen verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
    
    
      1.1.
      Verzoeker heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft verder de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen, om verweerder te verbieden hem aan Polen over te dragen totdat op zijn beroep is beslist. 
      
    
    
      1.2.
      Deze zaken staan op 10 februari 2025 op zitting gepland. 
      
    
    
      1.3.
      Verweerder heeft verzoeker kenbaar gemaakt dat hij op 16 januari 2025 zal worden overgedragen aan Polen. Naar aanleiding daarvan heeft verzoeker gevraagd met spoed te beslissen op het verzoek om een voorlopige voorziening. 
      
    
    
      1.4.
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. 
      
    
    
      1.5.
      De voorzieningenrechter heeft bepaald dat het onderzoek ter zitting verder achterwege blijft. Vervolgens is het onderzoek gesloten. 
      
      
    
  
  
    Overwegingen
    
    2. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe. De voorzieningenrechter legt hieronder uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 
    
    3. De voorzieningenrechter kan op verzoek een voorlopige voorziening treffen als onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist en kan als partijen daardoor niet in hun belangen worden geschaad ook uitspraak doen zonder dat partijen worden uitgenodigd voor een zitting. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet.
    
    
      3.1.
      
        Verweerder heeft zich primair op het standpunt gesteld dat er geen spoedeisendheid is omdat geen sprake is van een gedwongen overdracht. Dit betekent dat in het geval verzoeker niet mee wenst te werken aan de geplande overdracht van 16 januari 2025, verweerder verzoeker in bewaring kan stellen en later gedwongen over zal dragen aan
        Polen.
      
      
    
    
      3.2.
      
        De voorzieningenrechter ziet wel aanleiding om spoedeisendheid aan te nemen.
        Verweerder heeft aangegeven dat als verzoeker niet meewerkt aan zijn overdracht, hij
        binnen afzienbare tijd alsnog overgedragen zal worden. De uiterlijke overdrachtstermijn is
        al op 21 februari 2025. Dat verzoeker in het vertrekgesprek van 31 december 2024 heeft
        aangegeven dat hij zal meewerken aan de overdracht doet hier niet aan af. In dit gesprek
        heeft verzoeker ook aangegeven dat hij graag via zijn advocaat nog wil kijken wat zijn
        mogelijkheden zijn om zijn beroepsprocedure wel in Nederland af te wachten. De
        voorzieningenrechter betrekt hierbij ook dat een weigering om medewerking te verlenen aan
        de overdracht ingrijpende gevolgen heeft voor de rechtspositie van verzoeker. Indien
        verzoeker weigert mee te werken, wordt zijn opvang aan het Centraal Orgaan opvang
        asielzoekers (COA) stopgezet, kan hij in bewaring worden gesteld en kan hij gedwongen
        overgedragen worden aan Polen.
      
      
    
    
      3.3.
      
        De voorzieningenrechter acht het daarnaast in strijd met de systematiek van de
        Vreemdelingenwet 2000 en de Dublinverordening om een vreemdeling te dwingen zijn
        medewerking aan de uitvoering van een overdrachtsbesluit te vragen voordat hij toegang
        kan krijgen tot de mogelijkheid om dat overdrachtsbesluit te laten schorsen in afwachten van een oordeel in de bodemprocedure. Ten overvloede wijst de voorzieningenrechter
        verweerder er op dat schorsing van het overdrachtsbesluit en daarmee opschorting van de
        overdrachtstermijn ook in het belang kan zijn van verweerder wanneer de overdrachtstermijn bijna afloopt en hem nog weinig tijd resteert om mogelijk een
        noodzakelijke gedwongen overdracht te realiseren.
      
      
      
        4.	Nu de voorzieningenrechter heeft vastgesteld dat sprake is van een spoedeisend
        belang aan de kant van verzoeker, dient een belangenafweging te worden gemaakt.
      
      
    
    
      4.1.
      
        Verzoeker heeft verwezen naar de beroepsgronden. Daarin is gesteld dat hij in
        Polen dusdanig is behandeld dat Nederland de asielaanvraag aan zich moet trekken op grond
        van artikel 17 van de Dublinverordening. Hij zou psychische klachten hebben ten gevolge
        van de slechte behandeling in Polen. Hij stelt, zo begrijpt de rechtbank, dat zijn belang om
        zijn beroepsprocedure in Nederland te kunnen afwachten groter is dan het belang van
        verweerder om hem op 16 januari 2024 aan Polen over te dragen.
      
      
    
    
      4.2.
      
        Verweerder stelt zich op het standpunt dat al voldoende in het bestreden besluit is
        ingegaan op hetgeen verzoeker heeft gesteld.
      
      
    
    
      4.3.
      
        De voorzieningenrechter is van oordeel dat zij in deze spoedprocedure geen
        inhoudelijk oordeel kan geven over de rechtsvraag of verweerder verzoeker kan overdragen
        aan Polen. Mede gelet op de aard en de gevolgen van het overdrachtsbesluit en het feit dat
        de zitting van verzoekers beroep op korte termijn plaatsvindt, vindt de voorzieningenrechter
        dat verzoekers belang om de behandeling van zijn beroep in Nederland af te wachten
        zwaarder weegt dan het belang van verweerder om verzoeker op 16 januari 2025 over te
        dragen aan de Poolse autoriteiten. Daarbij betrekt de voorzieningenrechter ook dat met het
        treffen van de verzochte voorziening de termijn om verzoeker over te dragen wordt
        opgeschort. In zoverre wordt verweerder niet onredelijk in zijn belangen geschaad.
      
      
    
  
  
    Conclusie 
    
    5. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe, schorst
    
      het bestreden besluit en bepaalt dat verzoeker niet mag worden overgedragen aan Polen
      totdat op het beroep tegen het bestreden besluit is beslist.
    
    
    6. De voorzieningenrechter veroordeelt verweerder in de door verzoeker gemaakte
    
      proceskosten. Deze proceskosten worden op grond van het Besluit proceskosten
      bestuursrecht vastgesteld € 907,- (1 punt voor het indienen van het verzoekschrift, met een
      waarde van € 907,- per punt, wegingsfactor 1). 
      
        Beslissing
      
    
    
    
      De voorzieningenrechter:
    
    - treft de voorlopige voorziening dat het bestreden besluit wordt geschorst en dat verzoeker niet mag worden overgedragen aan Polen totdat is beslist op het beroep;
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van verzoeker tot een bedrag van € 907,-.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. T.N. van Rijn, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. J.W. Robijn, griffier.
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
      
    
  
  
     Artikel 8:81, eerste lid van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in samenhang met artikel 8:83, vierde lid, van de Awb. 
  
  
     Verordening (EU) nr. 604/2013. 
  
  
     Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 22 november 2023, ECLI:NL:RVS:2023:4198.