ECLI:NL:CRVB:2001:ZB9197, Centrale Raad van Beroep, 04-04-2001, 99/117 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2001-04-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/117 AAW/WAO
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    [A.], wonende te [B.], gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij besluit van 4 september 1997 heeft appellant de aan gedaagde toegekende uitkeringen
      ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) met ingang van 2 november 1997 ingetrokken
      op de grond dat gedaagde met ingang van die datum minder dan 15% arbeidsongeschikt is.
    
    
    
      Bij beslissing op bezwaar van 24 februari 1998 (hierna: het bestreden besluit) heeft
      appellant het bezwaar van gedaagde tegen het besluit van 4 september 1997 gegrond
      verklaard, dat besluit herroepen, bepaald dat de aan gedaagde toegekende uitkeringen
      ingevolge de AAW en de WAO vanaf 2 november 1997 ongewijzigd worden voortgezet en
      dat de WAO-uitkering van gedaagde ingaande 13 maart 1998 wordt herzien naar een mate
      van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Dordrecht heeft zich bij uitspraak van 11 december 1998
      onbevoegd verklaard, met opdracht aan de griffier het beroepschrift van gedaagde aan
      appellant te zenden ter behandeling als bezwaarschrift, met veroordeling van appellant in de
      proceskosten en tot vergoeding van het griffierecht.
    
    
    
      Appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden van die uitspraak in
      hoger beroep gekomen.
    
    
    Namens gedaagde heeft mr. S.J.M.H. Willems, advocaat te Utrecht, een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 24 januari 2001, waar
      appellant zich heeft doen vertegenwoordigen door mr. H.R. Schimmel, werkzaam bij
      Gak Nederland B.V., en waar namens gedaagde is verschenen mr. Willems, voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Gedaagde heeft op 1 mei 1995 zijn werk als constructietekenaar in dienst van een
      adviesbureau voor bouwconstructies gestaakt wegens hoofd- en nekpijn en
      spanningsklachten. Ingaande 29 april 1996 heeft hij uitkeringen ingevolge de AAW en de
      WAO ontvangen van appellant, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 55 tot 65%.
    
    
    
      Bij het primaire besluit van 4 september 1997 heeft appellant deze uitkeringen ingaande
      2 november 1997 ingetrokken, omdat de mate van zijn arbeidsongeschiktheid minder dan
      15% zou bedragen. Aan dit besluit ligt een medische beoordeling ten grondslag van een
      verzekeringsarts, die op grond van de diagnose hoofdpijn en een persisterende somatoforme
      pijnstoornis een belastbaarheidspatroon voor gedaagde heeft opgesteld. Hierop is een
      arbeidskundige beoordeling gevolgd, volgens welke er met inachtneming van die
      belastbaarheid sprake is van geschiktheid voor een vijftal functies, leidend tot een mate van
      arbeidsongeschiktheid van 8,7%.
    
    
    
      Naar aanleiding van de door gedaagde in bezwaar aangevoerde bezwaren heeft de bezwaar
      verzekeringsarts van appellant het belastbaarheidspatroon van gedaagde aangevuld met een
      beperking ten aanzien van conflicthantering. Uitgaande van de aldus aangepaste
      belastbaarheid van gedaagde is de bezwaar arbeidsdeskundige tot de slotsom gekomen dat
      met uitzondering van de functie monteur koffiezetters de aan gedaagde voorgehouden
      functies als niet passend moeten worden beschouwd. Vervolgens heeft de bezwaar
      arbeidsdeskundige nieuwe functies voor gedaagde geselecteerd, welke op 13 januari 1998
      met hem zijn besproken en leiden tot een mate van arbeidsongeschiktheid van 21,7%.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft appellant het bezwaar van gedaagde gegrond verklaard, het
      primaire besluit van 4 september 1997 herroepen en bepaald dat gedaagdes uitkeringen
      ingevolge de AAW en de WAO ingaande 2 november 1997 worden voortgezet naar een
      mate van arbeidsongeschiktheid van 55 tot 65%. Voorts heeft appellant besloten gedaagdes
      WAO-uitkering ingaande 13 maart 1998 te herzien en nader vast te stellen naar een mate
      van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%. Daarbij heeft appellant nog overwogen dat de
      AAW ingaande 1 januari 1998 is ingetrokken, zodat geen beslissing meer genomen hoefde
      te worden omtrent de aanspraak op uitkering ingevolge die wet.
    
    
    
      De rechtbank heeft zich onbevoegd verklaard kennis te nemen van het geschil. Daarbij heeft
      zij overwogen dat uit de aard van een besluit als hier aan de orde voortvloeit dat
      heroverweging en eventueel gedeeltelijke herroeping als bedoeld in artikel 7:11 van de
      Algemene wet bestuursrecht (Awb) dient plaats te vinden per dezelfde datum als waarop
      het primaire besluit betrekking had en dat zij niet inziet op welke grond in het kader van
      een heroverweging als evenbedoeld een nieuwe uitlooptermijn in acht genomen zou moeten
      worden. Nu appellant gedaagdes WAO-uitkering heeft herzien met ingang van een datum
      gelegen ruim vier maanden na 2 november 1997, is er naar het oordeel van de rechtbank
      sprake van een nieuw primair besluit, waartegen op grond van het bepaalde in artikel 7:1
      van de Awb eerst een bezwaarschrift moet worden ingediend bij appellant.
    
    
    
      Appellant heeft dit oordeel in hoger beroep bestreden, aanvoerende dat de heroverweging
      wel dient plaats te vinden per dezelfde datum als waarop het primaire besluit betrekking
      had, maar dat een eventuele herroeping van dat besluit niet steeds per dezelfde datum dient
      te geschieden. Daarbij heeft appellant erop gewezen dat uit 's Raads vaste rechtspraak
      voortvloeit dat wanneer de aanvankelijk voorgehouden functies niet langer geschikt worden
      geacht, opnieuw een uitlooptermijn van ten minste twee maanden in acht genomen moet
      worden vanaf het moment dat andere - nieuwe - functies met betrokkene zijn besproken.
      Voorts heeft appellant nog gewezen op het bepaalde in artikel 36b van de WAO.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Ingevolge artikel 7:11, eerste lid, van de Awb vindt op de grondslag van het bezwaar
      heroverweging plaats van het in bezwaar bestreden besluit. Voorts vloeit uit het bepaalde in
      het tweede lid van dit artikel voort dat het bestuursorgaan dat besluit, voor zover de
      heroverweging daartoe aanleiding geeft, herroept en voor zover nodig in de plaats daarvan
      een nieuw besluit neemt.
    
    
    
      Het primaire besluit van appellant van 4 september 1997 ziet op de intrekking van
      gedaagdes uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO per 2 november 1997.
      Heroverweging van dat besluit heeft appellant tot de slotsom gebracht dat voor gedaagde
      meer beperkingen golden en dat uitgaande van het aangepaste belastbaarheidspatroon de aan
      gedaagde voorgehouden functies op één na niet langer geschikt werden geacht, maar dat
      gedaagde toen wel in staat was te achten andere functies te verrichten, welke op
      13 januari 1998 met hem zijn besproken. Met inachtneming van de uit 's Raads rechtspraak
      voortvloeiende eisen ten aanzien van de in acht te nemen uitlooptermijn, in gevallen waarin
      de eerder genoemde functies niet langer worden gehandhaafd en geheel nieuwe functies
      voorgehouden worden, heeft appellant de WAO-uitkering van gedaagde ingaande 13 maart
      1998 herzien naar de arbeidsongeschiktheidsklasse van 15 tot 25%.
    
    
    
      De Raad is, gelet op het karakter van de bezwaarprocedure, van oordeel dat de
      heroverweging van besluiten als hier aan de orde, zich er niet tegen verzet dat de
      herroeping van het primaire besluit en de vervanging daarvan door een nieuw besluit ertoe
      leidt dat - op grond van eisen van zorgvuldigheid - de intrekking of herziening van de
      arbeidsongeschiktheidsuitkering met ingang van een later tijdstip plaatsvindt. Daarbij acht
      de Raad van belang dat het bestreden besluit is gebaseerd op hetzelfde feitencomplex als
      het primaire besluit van 4 september 1997 en derhalve blijft binnen de grondslag en
      reikwijdte van het - herroepen - primaire besluit. Een vergelijkbaar criterium wordt door de
      Raad gehanteerd bij de toepassing van de artikelen 6:18 en 6:19 van de Awb. Ten slotte
      acht de Raad in dit verband nog van belang dat gedaagde door deze gang van zaken niet is
      benadeeld, nu hij na de bespreking van de nieuwe functies op 13 januari 1998 tijdens de
      hoorzitting op 10 februari 1998 gelegenheid heeft gehad eventuele opmerkingen over die
      functies en de nader vastgestelde belastbaarheid naar voren te brengen, en dat aldus de
      proceseconomie wordt bevorderd.
    
    
    
      Dit betekent dat de grond waar de rechtbank bij de aangevallen uitspraak de
      onbevoegdverklaring op heeft gebaseerd in verband met artikel 7:11 van de Awb in rechte
      niet kan stand houden.
    
    
    
      Voorts is de Raad van oordeel dat het geding nadere behandeling door de rechtbank
      behoeft, nu de rechtbank haar toetsing van het bestreden besluit heeft beperkt tot het
      hiervoor besproken geschilpunt en gedaagde expliciet om terugwijzing heeft verzocht.
      Voorts acht de Raad hierbij nog van belang dat bij alle nader aan gedaagde voorgehouden
      functies markeringen zijn vermeld, terwijl de overschrijdingen van gedaagdes belastbaarheid
      in die functies niet op een voldoende (overtuigende) wijze zijn toegelicht door de bezwaar
      verzekeringsarts. De Raad acht het derhalve gewenst de zaak met toepassing van artikel 26,
      eerste lid, aanhef en onder b, van de Beroepswet terug te wijzen naar de rechtbank te Dordrecht.
    
    
    
      Met betrekking tot de proceskosten overweegt de Raad het volgende. Nu de rechtbank zich
      omtrent de inhoudelijke aspecten van de zaak nog dient uit te spreken, ziet de Raad
      aanleiding appellant op grond van artikel 8:75 van de Awb voorwaardelijk - voor het geval
      het bestreden besluit niet in stand kan blijven - te veroordelen in de proceskosten van
      gedaagde in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op f 1420,- voor verleende
      rechtsbijstand in hoger beroep.
    
    
    Beslist wordt mitsdien als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Wijst de zaak terug naar de rechtbank te Dordrecht;
      Veroordeelt appellant voorwaardelijk in de proceskosten van gedaagde in hoger beroep ad f
      1420,- te betalen aan gedaagde.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr. N.J. Haverkamp als voorzitter en mr. T.L. de Vries en
      mr. C.W.J. Schoor als leden, in tegenwoordigheid van J.J.B. van der Putten als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 4 april 2001.
    
    
    (get.) N.J. Haverkamp.
    
    (get.) J.J.B. van der Putten.
    
    RL