ECLI:NL:HR:1999:AA2918, Hoge Raad, 03-11-1999, 33699
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 1999-11-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: -

gewezen op het beroep in cassatie van X te Z tegen de uitspraak van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch van 15 mei 1997 betreffende na te melden aanslag in de inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen.
    
    
      1. Aanslag, bezwaar en geding voor het Hof
      Aan belanghebbende is voor het jaar 1993 een aanslag in de inkomstenbelasting/premie volksverzekerin-gen opgelegd naar een belastbaar inkomen van ƒ 89.230,--, welke aanslag, na daartegen gemaakt bezwaar, is verminderd tot een naar een belastbaar inkomen van ƒ 89.230,--, waarvan ƒ 10.958,-- belast naar het tarief van artikel 57, lid 2, van de Wet op de inkomenstenbelasting 1964 (tekst 1993, hierna: de Wet).
      Belanghebbende is tegen die uitspraak in beroep gekomen bij het Hof, dat deze uitspraak heeft bevestigd. De uitspraak van het Hof is aan dit arrest gehecht.
    
    
    
      2. Geding in cassatie 
      Belanghebbende heeft tegen ’s Hofs uitspraak beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      De Staatssecretaris van Financiën heeft bij vertoogschrift het cassatieberoep bestreden.
      De Advocaat-Generaal Van den Berge heeft op 28 mei 1999 geconcludeerd tot verwerping van het beroep.
    
    
    
      3.Beoordeling van het middel van cassatie
      3.1.In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.
      Belanghebbende heeft per 1 januari 1994 zijn onderneming overgedragen met toepassing van artikel 17 van de Wet. In die overdracht waren niet begrepen twee tot het ondernemingsvermogen van belanghebbende behorende bestanddelen, te weten een personenauto en een garage. Deze zijn tot het privé-vermogen van belanghebbende gaan behoren, waarbij een boekwinst is behaald van ƒ 10.958,--.
      3.2.Voor het Hof was in geschil of op voormelde boekwinst de vrijstelling van artikel 8, lid 1, letter d, van de Wet (de stakingsvrijstelling) van toepassing is. Het Hof heeft die vraag ontkennend beantwoord op grond van zijn oordeel dat – kort weergegeven – de fictie van artikel 17 van de Wet niet is beperkt tot de overgedragen onderneming. Tegen dat oordeel keert zich het middel.
      3.3.Het middel bevat twee klachten. De eerste 
      klacht houdt in dat het Hof ten onrechte in aanmerking heeft genomen dat bij een bevestigende beantwoording van voormelde vraag “er ten aanzien van dezelfde onderneming tweemaal de stakingsvrijstelling wordt benut”. Die klacht berust op een onjuiste lezing van de uitspraak van het Hof, waarin een dergelijk oordeel niet als door het Hof gegeven valt te lezen, en mist dus feitelijke grondslag. De tweede klacht betreft ’s Hofs oordeel omtrent de reikwijdte van artikel 17 van de Wet. Anders dan belanghebbende meent, strekt de in die bepaling opgenomen fictie zich blijkens de tekst en de bedoeling van die bepaling, als uiteengezet in de bestreden uitspraak, uit over alle voorheen tot het vermogen van de overgedragen onderneming behorende bestanddelen, ongeacht of deze bestanddelen in de overdracht zijn begrepen. Het oordeel van het Hof is mitsdien juist, zodat het middel faalt.
    
    
    
      4.Proceskosten
      De Hoge Raad acht geen termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 5a van de Wet administratieve rechtspraak belastingzaken.
    
    
    
      5.Beslissing
      De Hoge Raad verwerpt het beroep.
    
    
    Dit arrest is op 3 november 1999 vastgesteld door de vice-president R.J.J. Jansen als voorzitter en de raadsheren Van Brunschot, Van Vliet, Hammerstein en Lourens, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier Van Hooff, en op die datum is openbaar uitgesproken.