ECLI:NL:RBAMS:2017:1328, Rechtbank Amsterdam, 24-02-2017, ea verz 16-1426
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2017-02-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Leeftijdsdiscriminatie van 62-plussers in Sociaal plan ABMAmro. Wel legitiem doel, maar maatregel niet passend en noodzakelijk. Bepaling in Sociaal plan ABN-AMRO tot aftopping tot nihil voor de werknemer op grond van de WGBLA dus buiten toepassing gelaten. Uitkering van de gehele stimuleringspremie echter naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet aanvaardbaar, omdat de werknemer dan ongeveer 4 keer zijn inkomensderving tot aan de AOW uitgekeerd krijgt. Boven de volledige inkomensschade en pensioenschade geen recht op stimuleringspremie. De bank moet ter berekening daarvan een akte nemen.

RECHTBANK AMSTERDAM
    
    
      Afdeling privaatrecht - team kanton
      zaaknummer: 5526054  EA VERZ  16-1426
      beschikking van:  24 februari 2017
      func.:  245
    
    
    
    Beschikking van de kantonrechter
    
    
      I n z a k e
    
    
    
      [verzoeker]
    
    
      wonende te [plaats]
      verzoeker, nader te noemen: [verzoeker]
      gemachtigde: mr. M.A.J. Aerts (ARAG)
    
    
    
      t e g e n
    
    
    de naamloze vennootschap ABN AMRO Bank N.V.
    
      gevestigd te Amsterdam
      verweerster, nader te noemen: ABN AMRO
      gemachtigde: mr. M.J.M.T. Keulaerds
    
    
    
    VERLOOP VAN DE PROCEDURE
    
    
      
        [verzoeker] heeft op 16 november 2016 een verzoek ex artikel 7:673 juncto 7:686a van het Burgerlijk Wetboek (BW) ingediend, dat onder meer strekt tot toekenning van een vergoeding. Daarop is door ABN AMRO een verweerschrift ingediend.
      Op 2 februari 2017 is de zaak mondeling behandeld. [verzoeker] is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. ABN AMRO is verschenen bij [naam 1] ( [functie] ), [naam 2] en [naam 3] , bijgestaan door de gemachtigde. 
      Beide partijen hebben hun standpunt uitgebreid nader toegelicht, deels aan de hand van een pleitnota. [verzoeker] heeft zijn verzoek gewijzigd. De kantonrechter heeft vragen gesteld en de griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat partijen nader nog naar voren hebben gebracht. 
    
    
    
      Beschikking is bepaald op heden.
    
    
    
    
    
  
  
    GRONDEN VAN DE BESLISSING 
    
  
  
    Feiten     
    
    
      1. Bij de beoordeling gaat de kantonrechter uit van de volgende feiten en omstandigheden:
    
    
      1.1.
      
        [verzoeker] , geboren op [datum] , is op 1 juli 1981 bij ABN AMRO in dienst getreden. [verzoeker] was werkzaam op de afdeling IT Services - Services Management, in de functie van Service Management Analist II Credits NPL Bedrijven. Zijn laatstgenoten salaris bedroeg € 5.163,68 bruto per maand, exclusief vakantiegeld en overige emolumenten.
    
    
      1.2.
      Als gevolg van de reorganisatie van de afdeling Service Management is de  functie van [verzoeker] in februari 2015 komen te vervallen. Per 1 augustus 2015 is [verzoeker] boventallig verklaard. Op de boventalligheid van [verzoeker] is de zogenoemde Sociaal Plan CAO 1 januari 2013 - 1 januari 2014, verlengd tot 1 januari 2016 (verder het Sociaal Plan), van toepassing. 
    
    
      1.3.
      Ingevolge IV.3 Sociaal Plan wordt een werknemer voor wie na verval of wijziging van de functie door reorganisatie geen passende functie beschikbaar is, geplaatst in de Mobiliteitsorganisatie. Als alternatief voor gebruikmaking van de diensten van de Mobiliteitsorganisatie kan de werknemer ook kiezen voor een vrijwillig vertrek bij ABN AMRO onder uitkering van een 100%-stimuleringspremie (IV.4 Sociaal Plan) en, in het geval van [verzoeker] , acht bruto maandsalarissen, vermeerderd met 8/12e deel van de salaristoelage (IV.6 Sociaal Plan). 
    
    
      1.4.
      Op grond van IV.8 Sociaal Plan geldt indien gebruik wordt gemaakt van de Mobiliteitsorganisatie een zoektermijn van maximaal 12 maanden. Na deze datum wordt, indien er geen nieuwe functie is gevonden, de arbeidsovereen-komst beëindigd. Daarbij wordt een vergoeding aangeboden van 75% van de stimuleringspremie. De stimuleringspremie is voor wat betreft de A-factor (dienstjaren) gebaseerd op de oude tot 1 januari 2009 geldende kanton-rechtersformule. 
    
    
      1.5.
      De stimuleringsregeling is ingevolge IV.5 Sociaal Plan gemaximeerd op een bedrag gelijk aan de inkomstenderving tot de leeftijd waarop de betreffende werknemer op grond van de Pensioenregeling 2006 een uitkering ontvangt die gelijk is aan de uitkering die hij zou hebben ontvangen als hij omstreeks de 62-jarige leeftijd met pensioen was gegaan onder de vigeur van de Pensioen-regeling 2000 (de zogenaamde aftoppingsregeling). In beginsel ligt die leeftijd voor iedereen ergens tussen de 62 en 63 jaar. 
    
    
      1.6.
      Nu volgens ABN AMRO herplaatsing niet mogelijk was en [verzoeker] niet heeft gekozen voor vrijwillig vertrek, is [verzoeker] per 1 augustus 2015 in de mobiliteits-organisatie geplaatst. Zijn herplaatsingstermijn liep af per 1 augustus 2016. In deze plaatsingstermijn is het niet gelukt [verzoeker] te herplaatsen. 
    
    
      1.7.
      Op 11 september 2015 is [verzoeker] een beëindigingsovereenkomst aangeboden, vooruitlopend op het einde van de plaatsing in de mobiliteitsorganisatie. Als gevolg van de aftoppingsregeling is [verzoeker] geen stimuleringspremie aange-boden, althans deze is op nihil gezet. De stimuleringspremie zou zonder de aftopping uit IV.5 en IV.11 Sociaal Plan voor [verzoeker] het bedrag van (75% van  € 307.702,38 bruto, zijnde) € 230.775,00 bruto hebben bedragen. [verzoeker] heeft ABN AMRO bij mail van 30 oktober 2015 en 13 maart 2016 laten weten niet in te stemmen met de beëindigingsovereenkomst.  
    
    
      1.8.
      Met toestemming van de ABN AMRO Ontslagadviescommissie is de arbeids-overeenkomst met ingang van 1 september 2016 opgezegd. [verzoeker] was toen 64 jaar en 6 maanden oud. ABN AMRO heeft [verzoeker] geen transitievergoeding betaald, onder verwijzing naar artikel XXII lid 7 van het Overgangsrecht WWZ. Deze transitievergoeding zou voor [verzoeker] het (maximale) bedrag van € 87.588,00 bruto hebben bedragen.     
    
    
      1.9.
      
        [verzoeker] heeft vervolgens per datum ontslag een uitkering uit hoofde van zijn vroegpensioen aangevraagd en gekozen voor een zogeheten hoog-laag-uitkering, welke aan [verzoeker] thans tijdelijk € 5.132,00 bruto (€ 2.899,00 netto) uitkeert. Over enkele jaren zal het uit te keren pensioen daardoor aanzienlijk lager uitvallen. Doordat [verzoeker] vroegpensioen heeft aangevraagd, bouwt hij geen verder ouderdomspensioen op. De opbouw van dat pensioen van [verzoeker] is gestopt op (ongeveer) 75%, terwijl als hij had doorgewerkt tot zijn AOW-leeftijd [verzoeker] (ongeveer) 90% van zijn middelloon had bereikt. De daarmee gepaard gaande “schade” aan de pensioenopbouw van [verzoeker] bedraagt (tenminste) € 34.000,-. 
    
    
      1.10.
      
        [verzoeker] is kostwinner en heeft nog studerende kinderen. Hij bereikt op 19 november 2017 zijn pensioengerechtigde (of AOW-) leeftijd.  
      
    
  
  
    Verzoek 
    2. [verzoeker] verzoekt de kantonrechter primair om bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren beschikking, ABN AMRO te veroordelen tot betaling aan [verzoeker] van een ontslag-vergoeding van € 230.775,00 bruto (75% van de stimuleringspremie) en subsidiair de transitievergoeding van € 87.588,00 bruto. Een en ander onder verstrekking van een specificatie op straffe van de in het verzoekschrift vermelde dwangsommen, met wettelijke rente vanaf 1 (bedoeld is:) september 2016, buitengerechtelijke kosten en proceskosten. Meer subsidiair verzoekt [verzoeker] het bedrag van € 62.227,61 bruto (inkomensderving tot AOW-leeftijd) en uiterst subsidiair het bedrag van € 34.000,00 (gemiste pensioenopbouw)    
    3. Aan het primaire verzoek legt [verzoeker] ten grondslag – kort weergegeven – dat de aftopping van de stimuleringsregeling als opgenomen in IV.5 Sociaal Plan nietig is wegens verboden leeftijdsdiscriminatie op grond van artikel 13 van de Wet gelijke behandeling op grond van leeftijd bij de arbeid (WGBLA). Verder doet hij een beroep op het gelijkheidsbeginsel waar het gaat om een mogelijke afwijking van het Sociaal Plan. 
    4. Aan het subsidiaire verzoek ligt onder verwijzing naar de uitspraak van 15 oktober 2015 van de kantonrechter Rotterdam (JAR 2015/290) ten grondslag dat toepassing van artikel XXII lid 7 van het Overgangsrecht WWZ in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is.
    5. Hetgeen verder is aangevoerd zal - voor zover relevant - hierna bij de beoordeling verder aan de orde komen.
  
  
    Verweer
    
    6. ABN AMRO verweert zich tegen het verzoek. Zij voert aan – kort samengevat – dat de aftoppingsregeling in het Sociaal Plan een legitiem doel dient en een passend en nood-zakelijk middel vormt ter bereiking van dat doel, zoals artikel 7 lid 1 sub c WGBLA als rechtvaardiging toelaat. De aftoppingsleeftijd, gelegen tussen de 62 en 63 jaar, is weliswaar lager dan de huidige AOW leeftijd maar historisch gezien verklaarbaar en biedt een goede pensioenvoorziening. Ook ten aanzien van andere werknemers is niet afgeweken van het Sociaal Plan.
    7. Ten aanzien van het subsidiaire verzoek beroept ABN AMRO zich primair op het overgangsrecht in artikel XXII lid 7 van het Overgangsrecht WWZ. ABN AMRO stelt daarbij onder verwijzing naar de wetsgeschiedenis dat de wetgever zich bewust is geweest van het risico dat collectieve afspraken tot een lagere vergoeding kunnen leiden dan de transitievergoeding. Overigens is er geen substantieel verschil tussen hetgeen [verzoeker] op grond van het Sociaal Plan zou ontvangen en de transitie-vergoeding, mede in aanmerking genomen (de kosten van) de periode in de Mobiliteitsorganisatie en de periode tot het ontslag. ABN AMRO doet in dat verband ook een beroep op artikel 7:673b BW. 
    8. Voor het geval geoordeeld wordt dat [verzoeker] aanspraak heeft op een transitie-vergoeding dient op grond van artikel 5 van het ‘Besluit voorwaarden in mindering brengen kosten op de transitievergoeding’ een bedrag van € 94.887,00 bruto in mindering te worden gebracht. Volgens ABN AMRO verzoekt [verzoeker] ten onrechte meer dan de inkomstenderving tot zijn AOW-gerechtigde leeftijd.
    9. Hetgeen verder is aangevoerd zal - voor zover relevant - hierna bij de beoordeling verder aan de orde komen.
  
  
    Beoordeling 
    
      10. Kern van het geschil tussen partijen wordt gevormd door de aftoppingsregeling.  Tussen partijen is niet in geschil dat met de aftoppingsregeling in IV.5 Sociaal Plan op zich een onderscheid wordt gemaakt naar leeftijd. Immers deze regeling brengt met zich dat de stimuleringspremie wordt verminderd dan wel op nihil gesteld op de enkele grond dat de leeftijd van 62 jaar wordt genaderd dan wel die leeftijd is bereikt. Dit is een direct onderscheid in de zin van artikel 7 lid 1 sub c WGBLA. Het gaat om de vraag of het hanteren van deze fictieve pensioenleeftijd een ongeoorloofd onderscheid naar leeftijd oplevert of dat sprake is van een objectieve rechtvaardiging daarvoor. Voor dat laatste moet sprake zijn van een legitiem doel, met inbegrip van legitieme doelstellingen van het beleid op het terrein van de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt, en de gehanteerde middelen voor het bereiken van dat doel dienen passend en noodzakelijk te zijn.  Deze vraag moet beoordeeld worden naar de gehele groep van werknemers, en niet naar een individuele werknemer. Mede gelet op artikel 12 WGBLA ligt het op de weg van ABN AMRO te bewijzen dat er geen sprake is van een ongeoorloofd onderscheid. 
      10. Bij de beoordeling van de geoorloofdheid van het onderscheid dienen voorts alle relevante omstandigheden te worden betrokken. Een van die omstandigheden is dat het Sociaal Plan tot stand is gekomen met de betrokken vakverenigingen en dat deze volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie een ruime beoordelingsmarge hebben bij de keuze van een doelstelling van sociaal beleid en werkgelegenheidsbeleid en de maatregelen waarmee deze doelstelling kan worden verwezenlijkt.
    
    Legitiem doel
    
      12. ABN AMRO heeft aangevoerd dat het hoofddoel van het Sociaal Plan is het bewerk-stelligen van een eerlijke verdeling van de beschikbare middelen onder alle bij het ontslag betrokkenen. Het doel van de aftoppingsregeling is daarbij gelegen in het mogelijk maken van een royaal (op de oude vóór 2009 geldende kantonrechters-formule gebaseerd) sociaal plan voor hen die dat het hardst nodig hebben. Omdat de financiële middelen beperkt zijn en niet iedereen evenveel toekomstig economisch nadeel lijdt, is het noodzakelijk om de beschikbare middelen rechtvaardig te verdelen en binnen de beschikbare financiële ruimte het toekomstig economisch nadeel van de werknemers die hun arbeidsplaats verliezen zoveel mogelijk te beschermen. Dit zijn, aldus ABN AMRO, legitieme doelen, nu zij geen discriminerend oogmerk hebben en voorzien in een werkelijke behoefte van ABN AMRO en haar werknemers.
      12. [verzoeker] heeft niet gemotiveerd weersproken dat deze doelen op zich legitiem zijn om een onderscheid naar leeftijd te rechtvaardigen. De kantonrechter ziet geen aanleiding daar anders over te oordelen, zij het dat daarbij de kanttekening past dat het doel zo algemeen geformuleerd is, dat het ruimte laat voor een scala aan middelen om dat doel te bereiken. De keuze voor een bepaald middel zal daarom gemotiveerd moeten worden.
    
    Middelen passend en noodzakelijk
    
      14. Het bezwaar van [verzoeker] ziet ook met name op het gekozen middel om deze doelen te bereiken. Dit is volgens [verzoeker] niet passend en noodzakelijk. ABN AMRO heeft in dat verband aangevoerd dat gekozen is voor het middel om aan de vertrekkende werknemers, eventueel na een periode van twaalf maanden waarin naar een passende functie is gezocht, een afvloeiingsvergoeding toe te kennen. De hoogte van die vergoeding loopt op naarmate de leeftijd en het aantal dienstjaren van de werknemer toenemen, waarbij dienstjaren na 40-jarige leeftijd voor 1,5 en na 50-jarige leeftijd voor 2 meetellen. Het Sociaal Plan gaat er daarmee van uit dat trouwe dienst behoort te worden beloond. Middels de wegingsfactor wordt met de slechtere arbeidsmarktpositie van oudere werknemers rekening gehouden. 
      14. Het plafond aan de stimuleringspremie is daarbij in IV.5 Sociaal Plan gemaximeerd op de inkomstenderving van de werknemer tot de leeftijd waarop hij onder de vigeur van de Pensioenregeling 2000 met pensioen zou zijn gegaan (ergens tussen 62 en 63 jaar), omdat er bij het ontvangen van een individuele pensioenuitkering volgens ABN AMRO geen behoefte meer is aan inkomensbescherming. Op dat moment gaat ook de slechtere arbeidsmarktpositie niet meer op, aldus ABN AMRO. Daarmee wordt voldaan aan de doelstellingen van het Sociaal Plan: het beperken van de financiële gevolgen van de reorganisatie voor de werkgever en de in dienst blijvende werknemers en het bewerkstelligen van een eerlijke en rechtvaardige verdeling van de beschikbare middelen van alle bij het ontslag betrokkenen. 
      14. Onder verwijzing naar de ontstaansgeschiedenis van het huidige Sociaal Plan en de ontwikkelingen in de (verhoging van de) pensioenleeftijd en pensioenuitkeringen stelt ABN AMRO dat werknemers bij ABN AMRO al op 57 jaar met pensioen kunnen en hoewel in 2006 een nieuwe Pensioenregeling in werking is getreden met een pensioenrichtleeftijd van 65 jaar, kunnen de werknemers - onder meer als gevolg van bijstortingen door ABN AMRO in de pensioenpot - onder de nieuwe regeling ook rond de 62e verjaardag met pensioen en wel met een pensioen in hoogte gelijk aan het pensioen dat hij/zij onder de oude Pensioenregeling 2000 op ongeveer dezelfde leeftijd zou hebben gehad. Die laatste regeling werd algemeen als een zeer goede pensioenregeling beschouwd. ABN AMRO heeft ter zitting toegelicht dat voor de vraag wat een redelijk pensioen is heden ten dage moet worden uitgegaan van 75% van het gemiddeld genoten loon (middelloon) en niet meer van 70% van het laatstverdiende loon. De aanspraak uit het Sociaal Plan voldoet hier voor [verzoeker] aan, aldus ABN AMRO.  
    
    Beoordeling passend en noodzakelijk
    
      17. Het Sociaal Plan waarin de in geding zijnde regeling is opgenomen is op 28 april 2014 overeengekomen. Op dat moment waren de AOW- en pensioenrichtleeftijd al aanzienlijk omhoog gegaan (van 65 naar 67 jaar, met afbouwregelingen), zodat voor de vraag of de aftoppingsregeling een geschikt en noodzakelijk middel is rekening gehouden moest worden met een overbruggingsperiode van tenminste 5 jaar. Vanuit arbeidsmarktperspectief is verder van belang dat de overheidsmaatregelen op dat moment waren gericht op een langere deelname van de oudere werknemer aan het arbeidsproces en dat daarnaast sprake was van voorgenomen en in een vergaand stadium verkerende wijzigingen in het ontslagrecht, waarin een wettelijke transitievergoeding was opgenomen die enerzijds bedoeld was als compensatie voor het ontslag en anderzijds om de werknemer met de hiermee gemoeide financiële middelen in staat te stellen transitie naar een andere baan te vergemakkelijken. 
      17. De transitievergoeding is uiteindelijk geregeld in artikel 7:673 lid 1 BW, dat per 1 juli 2015, dus voor het ontslag van [verzoeker] , in werking is getreden en dat directe werking heeft. Op grond van deze bepaling is de werkgever aan de werknemer een transitie-vergoeding verschuldigd indien de arbeidsovereenkomst tenminste 24 maanden heeft geduurd en door de werkgever is opgezegd. Ingevolge het 7e lid is de transitie-vergoeding niet verschuldigd indien de arbeidsovereenkomst eindigt of niet wordt voortgezet in verband met of na het bereiken van de ingevolge de AOW bepaalde pensioengerechtigde leeftijd of andere overeengekomen pensioenleeftijd (al zijn daaromtrent inmiddels prejudiciële vragen gesteld; vgl ECLII:NL:GHSHE:2017:345). De wet voorziet niet in een aftoppingsregeling tot die leeftijd bij ontslag (kort) vóór die datum. Voor gevallen als de onderhavige voorziet artikel XXII lid 7 van het Overgangs-recht WWZ wel in een overgangsregeling voor de werknemer waarvoor wegens de beëindiging van de arbeidsovereenkomst een vergoeding of voorziening is geregeld. 
      17. De vraag of het door ABN AMRO gekozen middel passend en noodzakelijk is dient naar het oordeel van de kantonrechter mede tegen de hiervoor geschetste achtergrond te worden beoordeeld. Hoewel, zoals gezegd, sociale partners een grote vrijheid hebben bij de keuze van de doelstellingen en de middelen om die te bereiken, dient de rechter bij de vraag of daarbij voldaan is aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit alle relevante omstandigheden te betrekken, waaronder de hiervoor geschetste ontwikkelingen (zie onder meer HR 18 december 2015, JAR 2016,41).
      17. De kantonrechter stelt vast dat in het Sociaal Plan voor de groep werknemers, die aanspraken kunnen maken op het vroegpensioen, rond het beëindigen van de arbeidsovereenkomst geen andere voorziening is getroffen dan de (min of meer gedwongen) mogelijkheid gebruik te maken van dat vroegpensioen. Voor werknemers tot 62 jaar geldt daarentegen de zeer riante stimuleringspremie, zij het voor werknemers die de leeftijd van het vroegpensioen naderen met een zekere aftopping tot (de ingangsdatum van) dat vroegpensioen. Het Sociaal Plan bevat verder geen hardheidsclausule noch een voorziening specifiek voor ouderen die na hun 62e jaar willen dan wel moeten doorwerken, anders dan de mogelijkheid na de herplaatsingsperiode alsnog met vroegpensioen te gaan. 
      17. De omstandigheden, die ABN AMRO voor de ongelijke behandeling naar leeftijd heeft aangevoerd, zijn naar het oordeel van de kantonrechter daarvoor geen afdoende rechtvaardiging. Allereerst omdat de getroffen voorziening voor 62-plussers schril afsteekt tegen de riante voorziening voor werknemers tot die leeftijd, terwijl de positie van bijvoorbeeld een 62-jarige niet zodanig verschilt van een 60-jarige waar het gaat om gerichtheid en kansen op de arbeidsmarkt, dat dit verschil daardoor gerecht-vaardigd wordt. Maar daarnaast en in nog belangrijker mate geldt dat er in feite geen enkele voorziening is getroffen voor werknemers die geen gebruik willen maken van het vroegpensioen en die overeenkomstig het overheidsbeleid gewoon willen of moeten doorwerken. Voor het ontbreken van een keuzemogelijkheid heeft ABN AMRO onvoldoende redengevende omstandigheden aangevoerd. 
      17. De kantonrechter acht daarom de gekozen regeling niet evenwichtig, niet geschikt en niet noodzakelijk. 
      17. Bij het voorgaande is meegewogen dat er diverse redenen zijn waarom een werk-nemer wil of moet doorwerken, bijv. indien sprake is geweest van een onderbreking in de pensioenopbouw of, zoals in het onderhavige geval, de werknemer kostwinner is voor een gezin met studerende kinderen. Het is bovendien een feit van algemene bekendheid dat in die laatste fase nog een belangrijke opbouw van het ouderdoms-pensioen plaatsvindt. Een en ander wordt ook weerspiegeld in de mededelingen van ABN AMRO ter zitting ten aanzien van het pensioen van [verzoeker] . Kort gezegd heeft [verzoeker] door te kiezen voor een hoog-laag-uitkering van zijn vroegpensioen kunnen realiseren dat hij in zijn huidige financiële behoeften kan voorzien, terwijl daardoor in een later stadium een aanzienlijke terugval in de uitkering komt. [verzoeker] had met andere woorden geen keuze; hij was gedwongen met vroegpensioen te gaan en te opteren voor een hoog-laaguitkering, mede nu het algemeen bekend is dat oudere werknemers niet eenvoudig elders werk vinden en de WW-uitkering voor [verzoeker] niet toereikend was om in zijn financiële behoeften te voorzien. 
      17. De kantonrechter acht gelet op die grote terugval in inkomsten, die zich na de tijdelijk verhoogde uitkering zal voordoen en die ook bij andere werknemers zal voor komen, geen sprake van een regeling waarin, zoals ABN AMRO stelt, een afdoende inkomens-bescherming wordt geboden. Ook in dit opzicht is de aftoppingsregeling niet een geschikt middel om het doel te bereiken.  
      17. In het licht van de jurisprudentie van het HvJ EU (HvJ EU 12 oktober 2010, JAR 2010,296 (Andersen) en 26 september 2013, JAR 2013,266 (Toftgaard)) is het gelijk stellen van personen die voor een vroegpensioen in aanmerking komen met personen die daadwerkelijk een dergelijk pensioen ontvangen, een te vergaand middel, omdat dit werknemers benadeelt die op de arbeidsmarkt actief willen blijven en zonder enige vergoeding voor hen de overgang naar ander werk bemoeilijkt wordt. ABN AMRO heeft een beroep op het Andersen-arrest afgewezen omdat het bij de aftopping van de stimuleringspremie niet zou gaan om een vergoeding die tot doel heeft het faciliteren van het zoeken naar ander werk. De kantonrechter ziet echter geen wezenlijk verschil met de situatie in dat arrest, waarin het eveneens ging om een mogelijk vroegpensioen als grondslag voor het weigeren van een ontslagvergoeding, terwijl van dat vroegpensioen geen gebruik werd gemaakt omdat de werknemer wilde doorwerken. De situatie in Odar/Baxtar (HvJ EU 6 december 2012, JAR 2013,19) acht de kantonrechter afwijkend van de onderhavige situatie, omdat in die situatie weliswaar de ontslagvergoeding werd gemaximeerd op inkomstenderving tot de vroegst mogelijke pensioenleeftijd, maar met de substantiële ondergrens van de helft van de volgens de standaardformule berekende vergoeding. 
      17. ABN AMRO heeft nog een beroep gedaan op het oordeel van het College voor de rechten van de mens van 4 oktober 2013 (Oordeel 2013-123), maar daar ging het om een werkneemster die vrijwillig ontslag had genomen en daarmee afstand had gedaan van de mogelijkheid geplaatst te worden in de mobiliteitsorganisatie. Bovendien ging het daar om een ontslag per 1 januari 2012 en hebben zich nadien (zoals hiervoor overwogen) relevante ontwikkelingen voorgedaan op het gebied van de pensioenen en de WWZ.
      17. Op grond van al het voorgaande komt de kantonrechter tot de slotsom dat de aftoppingsregeling in IV.5 Sociaal Plan in strijd is met de WGBLA en derhalve als nietig buiten toepassing moet blijven. Als gevolg hiervan heeft [verzoeker] in beginsel aanspraak op de door hem verzochte 75% van de stimuleringspremie, tenzij dit zoals ABN AMRO heeft bepleit naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. 
    
    Naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar 
    
      28. Dat laatste acht de kantonrechter het geval. Immers, met uitkering van het bedrag van € 230.775,00 bruto (75% van de stimuleringspremie) zou [verzoeker] bijna het viervoudige van zijn volledige, maximale inkomstenderving tot aan zijn pensioengerechtigde leeftijd ontvangen (waarvoor is berekend € 62.227,61 bruto), en het dubbele als daar de pensioenschade, die hij tot aan zijn pensioengerechtigde leeftijd zal lijden (ten-minste € 34.000,00), bij opgeteld wordt. Dat acht de kantonrechter naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet aanvaardbaar, te meer nu de transitievergoeding van [verzoeker] (€87.588,00 bruto) ongeveer een derde van het bedrag zou zijn.  
      28. Het vorenstaande brengt mee dat [verzoeker] geen aanspraak kan maken op de in het Sociaal Plan gegeven (75% van de) stimuleringspremie, voor zover die meer bedraagt dan zijn volledige inkomensderving tot aan zijn AOW-gerechtigde leeftijd, vermeerderd met de pensioenschade, die hij lijdt als gevolg van het missen van de verdere opbouw tot die leeftijd. 
      28. Hoe hoog het bedrag dan precies moet zijn, onttrekt zich aan de waarneming van de kantonrechter. ABN AMRO wordt daarom verzocht ter berekening hiervan binnen 4 weken na heden een akte te nemen, waarna [verzoeker] een termijn zal krijgen waarbinnen hij mag reageren. 
      28. De zaak zal derhalve worden aangehouden tot 27 maart 2017 voor akte aan de zijde van ABN AMRO. 
      28. Nu het primaire verzoek (in beginsel) deels zal worden toegewezen, wordt reeds nu overwogen dat de kantonrechter dan niet toekomt aan een beoordeling van de subsidiaire verzoeken van [verzoeker] .
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      verzoekt ABN AMRO een akte nemen als hiervoor in rov. 30 is overwogen; 
      
    
    
      houdt de zaak in dat verband aan tot 27 maart 2017.
      
      
      
        Aldus gegeven door mr. M.V. Ulrici, kantonrechter, op 24 februari 2017 in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van de griffier. 
      
      
      
        De griffier							De kantonrechter