ECLI:NL:RBLIM:2017:7542, Rechtbank Limburg, 02-08-2017, 5920117 cv17-3680
Rechtbank Limburg — Uitspraak 
Datum: 2017-08-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Verbintenissenrecht

Samenvatting: Zorgverzekeraar maakt gebruik van haar recht om het recht op dekking van verzekerde te gaan verrekenen met nog openstaande nota’s waarvoor reeds een betaling regeling is getroffen. Verzekerde komt daarmee in betalingsnood waardoor de betalingsregeling niet kan worden nagekomen. Na verrekening door zorgverzekeraar hervat verzekerde de betalingsregeling meteen. Dat zorgverzekeraar de betalingsregeling daardoor als vervallen beschouwt acht de kantonrechter onredelijk.

RECHTBANK LIMBURG
    Burgerlijk recht
    
    
      Zittingsplaats Roermond
    
    
    
      Zaaknummer: 5920117 \ CV EXPL  17-3680
    
    
    
      
        Vonnis van de kantonrechter van 2 augustus 2017
      
    
    
    
      in de zaak van:
    
    
    
      
        de onderlinge waarborgmaatschappij ONDERLINGE WAARBORGMAATSCHAPPIJ CENTRALE ZORGVERZEKERAARS GROEP, ZORGVERZEKERAAR U.A.,
      gevestigd en kantoorhoudende te Tilburg,
      eisende partij,
      verder te noemen CZ,
      gemachtigde GGN Mastering Credit N.V.,
    
    
    
      tegen:
    
    
    
      
        
          [gedaagde]
        ,
      wonend [adres gedaagde]
       ,
      gedaagde partij,
      verder te noemen [gedaagde] ,
      gemachtigde Make Your Future Beheer.
    
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      1.1.
      Het verloop van de procedure blijkt uit: 
      
        
          de dagvaarding;
        
        
          de conclusie van antwoord;
        
        
          de conclusie van repliek;
        
        
          de conclusie van dupliek.
        
      
      
    
    
      1.2.
      Ten slotte is vonnis bepaald.
      
      
    
  
  
    
      2De feiten
    
    
      2.1.
      
        [gedaagde] is met CZ één of meerdere zorgverzekeringsovereenkomsten aangegaan. Deze overeenkomst(en) hebben betrekking op de verplichte verzekering en een aanvullende verzekering. De overeenkomst(en) is/zijn bij CZ geregistreerd onder referentienummer [nummer] .
      
    
    
      2.2.
      Op grond van de tussen partijen bestaande overeenkomst(en) en/of het Besluit Zorgverzekering en de Regeling Zorgverzekering is [gedaagde] aan CZ eigen risico verschuldigd.
      
    
    
      2.3.
      
        [gedaagde] heeft een achterstand laten ontstaan in de betaling van het eigen risico over de periode 1 februari 2014 tot en met 31 mei 2014. De achterstand bedroeg € 395,29.
      
    
    
      2.4.
      Medio juni 2015 zijn partijen een betalingsregeling overeengekomen. Inmiddels is € 387,49 aan CZ voldaan.
      
      
    
  
  
    
      3Het geschil 
    
    
      3.1.
      CZ vordert – samengevat – veroordeling van [gedaagde] tot betaling van € 93,09, vermeerderd met rente en kosten.
      
    
    
      3.2.
      Aan haar vordering legt CZ ten grondslag door [gedaagde] onbetaald gelaten nota’s voor het wettelijke eigen risico over de periode 1 februari 2014 tot en met 31 mei 2014.
      
    
    
      3.3.
      
        [gedaagde] voert verweer en stelt zich op het standpunt dat zij medio juni 2015 een betalingsregeling met CZ (en andere schuldeisers) heeft gesloten en deze ook steeds is nagekomen, totdat CZ declaraties van [gedaagde] is gaan verrekenen. [gedaagde] raakte daardoor in de problemen met de nakoming van de afbetalingsregelingen en heeft die ‘misgelopen’ declaraties vervolgens verrekend met haar aflossingen aan CZ. Na verrekening heeft [gedaagde] haar aflossingsverplichtingen tegenover CZ weer opgepakt.
      
    
    
      3.4.
      Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.
      
      
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      4.1.
      CZ erkent medio juni 2015 in eerste instantie akkoord te zijn gegaan met het betalingsvoorstel van [gedaagde] , maar dat geen (volledig) gevolg aan het schikkingsvoorstel is gegeven waardoor dit is komen te vervallen. Op basis van haar voorwaarden heeft CZ er voor gekozen het recht op dekking te verrekenen met de betalingsachterstand.
      
    
    
      4.2.
      
        De kantonrechter overweegt als volgt.
        Uit het verweer van [gedaagde] begrijpt de kantonrechter dat partijen een betalingsregeling zijn overeengekomen, die door [gedaagde] werd nagekomen tot het moment dat CZ de dekking ging verrekenen met de achterstand. [gedaagde] was toen kennelijk niet meer in staat om aan haar afbetalingsverplichtingen te voldoen, waardoor zij op haar beurt haar verplichtingen verrekende met haar recht op dekking.
      
      
    
    
      4.3.
      Vast staat dat partijen een betalingsregeling zijn overeengekomen. CZ stelt dat [gedaagde] deze niet (volledig) is nagekomen, maar laat na haar stelling hieromtrent nader te onderbouwen. De brieven waarnaar bij conclusie van repliek verwezen wordt, spreken naar het oordeel van de kantonrechter niet voor zich. Kennelijk heeft gedaagde niet gereageerd op het akkoord van CZ, maar gesteld noch gebleken is dat [gedaagde] niet is gestart met een gevolg geven aan de tussen partij overeengekomen regeling. [gedaagde] stelt dat zij de overeenkomst is nagekomen, totdat CZ startte met verrekenen. Deze stelling is door CZ niet, dan wel onvoldoende weersproken. Wanneer partijen daadwerkelijk een betalingsregeling zijn overeengekomen, acht de kantonrechter het (zeer) onredelijk van CZ om vervolgens gebruik te maken van haar recht om het recht op dekking van [gedaagde] te gaan verrekenen met de nog openstaande nota’s waarvoor aldus reeds een regeling is getroffen. Anders was het geweest wanneer er een nieuwe betalingsachterstand zou zijn ontstaan door bijvoorbeeld het onbetaald laten van verschuldigde premies of nota’s eigen risico 2015. Nu hebben partijen een betalingsregeling, waarvan de afbetaling strak is gepland gelet op de andere schuldeisers en de (steeds bijgestelde) aflossingspercentages, zo blijkt uit het verweer en waarvan CZ op de hoogte was, althans zulks is niet weersproken, en om dan te gaan verrekenen voert naar het oordeel van de kantonrechter te ver. [gedaagde] wordt op deze manier op kosten gejaagd, waardoor de afbetaling enkel langer zal duren. Zo de kantonrechter uit de dagvaarding begrijpt, rest op het moment van dagvaarden, zou CZ niet tot verrekening zijn overgegaan met alle kosten vandien, aan hoofdsom slechts een bedrag van € 7,80, exclusief eventuele rente.
      
    
    
      4.4.
      Gelet op het voorgaande is de kantonrechter van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat de tussen partijen gesloten betalingsregeling terecht is geëindigd waarmee de vordering weer opeisbaar zou zijn geworden. De vordering is thans aldus niet opeisbaar en dient te worden afgewezen.
      
    
    
      4.5.
      De kantonrechter acht geen termen aanwezig CZ toe te laten tot nadere bewijslevering.
      
    
    
      4.6.
      CZ zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van deze procedure. De kosten aan de zijde van [gedaagde] worden begroot op € 30,00.
      
      
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De kantonrechter
    
    
    
      5.1.
      wijst de vordering af, 
      
    
    
      5.2.
      veroordeelt CZ in de proceskosten aan de zijde van [gedaagde] gevallen en tot op heden begroot op € 30,00.
      
      
      
      
        Dit vonnis is gewezen door mr. J.W. Rijksen en in het openbaar uitgesproken.
      
      
      
      
        type: ksf
        coll: plg