ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6681, Centrale Raad van Beroep, 21-01-1997, 95/9336 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-01-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Een voorlopige erkenning van een vordering door de curator in een faillissement betekent niet dat de bedrijfsvereniging zonder meer gehouden is uit te gaan van de rechtsgeldigheid van die vordering. Aan een deugdelijk gemotiveerde voorlopige erkenning moet echter wel gewicht worden toegekend. Gelet op de tekst van de onderhavige beëindigingsovereenkomst en de context waarin die tot stand is gekomen heeft de verleende finale kwijting slechts betrekking op de regeling in verband met de beëindiging van de arbeidsovereenkomst. Daarmee is derhalve niet beoogd tevens kwijting te verlenen terzake van de betalingsverplichtingen van de werkgever tot het einde van die overeenkomst, waaronder de verplichting tot betaling van vakantietoeslag.

95/9336 WW                                      O.
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    [appellant 1], wonende te [woonplaats], appellant,
  
  en
  
  
    het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de
    Metaalnijverheid, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens appellant is mr M. de Jong, advocaat te Tilburg, op bij
    aanvullend beroepschrift aangegeven gronden in hoger beroep
    gekomen van een door de Arrondissementsrechtbank te [vestigingsplaats]
    onder dagtekening 16 november 1995 tussen partijen gegeven
    uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    Desgevraagd hebben partijen nog nadere stukken overgelegd.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op
    17 december 1996, waar appellant is verschenen bij zijn
    gemachtigde mr De Jong voornoemd, en waar gedaagde zich heeft
    doen vertegenwoordigen door E.J.J. Loontjens, werkzaam bij Gak
    Nederland bv.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak, waarin
    appellant als eiser is aangeduid en gedaagde als verweerder,
    de navolgende feiten en omstandigheden als vaststaand
    aangenomen:
    "Eiser is tot 1 juni 1993 in dienstbetrekking
    werkzaam geweest bij [naam B.V.],
    gevestigd te [vestigingsplaats]. Het dienstverband is met
    wederzijds goedvinden beëindigd.
    Partijen hebben daartoe op 3 juni 1993 een
    beëindigingsovereenkomst getekend. In deze
    overeenkomst is onder andere verwoord:
    "    ... [appellant 1] treedt derhalve per 1 juni 1993
    uit dienst van [naam B.V.] en
    maakt geen aanspraak op verdere betalingen van
    salaris etc.
    Ter gedeeltelijke tegemoetkoming in de nadelen
    voor [appellant 1] zal aan hem een
    schadeloosstelling worden verstrekt van f
    13.500,-- bruto, en zal netto f 8.416,-- worden
    uitbetaald voor eind juni 1993.
    Partijen verklaren voorts na uitvoering van het
    voorgaande niets meer van elkaar te vorderen te
    hebben en elkaar over en weer finale kwijting
    te verlenen.".
  
  
  
    Tussen eiser en zijn ex-werkgeefster is, na beëindiging van
    het dienstverband, een geschil ontstaan over de uitbetaling
    van vakantietoeslag over de periode juni 1992 tot en met mei
    1993. Eiser heeft betaling verzocht van de niet-ontvangen
    vakantietoeslag.
    
      [naam B.V.] heeft geweigerd de vakantietoeslag
    uit te betalen, stellende dat eiser met de ondertekening van
    de overeenkomst van 3 juni 1993 uitdrukkelijk heeft verklaard
    niets meer van haar te vorderen te hebben. De door eiser
    vervolgens begonnen kantongerechtsprocedure is als gevolg van
    het faillissement van [naam B.V.] op
    31 maart 1994 geschorst.
    Op 2 mei 1994 heeft eiser verweerder verzocht op grond van
    artikel 61 van de WW de loonbetalingsverplichting
    (vakantietoeslag juni 1992-mei 1993) over te nemen.
    Verweerder heeft dit verzoek afgewezen. In zijn besluit van 17
    augustus 1994 overweegt verweerder primair dat op grond van
    artikel 61 van de WW geen betaling kan plaatsvinden omdat
    eiser geen vordering heeft op zijn ex-werkgeefster nu per 1
    juni 1993 een eindafrekening heeft plaatsgevonden tegen
    "finale kwijting". Subsidiair overweegt verweerder dat, indien
    er nog wel een loonvordering op de failliete werkgeefster zou
    bestaan, er geen verband bestaat tussen het ontstaan van de
    eventuele vordering en de oorzaak die heeft geleid tot het
    faillissement van deze werkgeefster.
    Alvorens op 7 september 1994 bezwaar aan te tekenen tegen het
    besluit van verweerder bericht de curator in het faillissement
    van [naam B.V.] op 6 september 1994 aan eiser
    zijn vordering te hebben erkend en te hebben geplaatst op de
    lijst van voorlopige erkende schuldvorderingen.
    In het bestreden besluit van 17 november 1994 overweegt
    verweerder dat de erkenning van de vordering van eiser door de
    curator nog niet betekent dat de vordering ook in rechte
    vaststaat. Voorts overweegt verweerder dat de curator een
    niet-aanvaardbare uitleg heeft gegeven aan de finale kwijting
    en dat door de ondertekening van de overeenkomst van 3 juni
    1993 tegen finale kwijting, werkgeefster en werknemer geen
    enkele vordering meer op elkaar hebben. Verweerder overweegt
    tenslotte dat, zo er al wel een vordering van eiser op zijn
    ex-werkgeefster bestaat, artikel 62, aanhef en sub b, van de
    WW geen toepassing kan vinden dat er geen relatie bestaat
    tussen de niet-uitbetaling van de vakantietoeslag en het
    faillissement.".
  
  
  
    Die door partijen niet betwiste feiten en omstandigheden
    worden ook door de Raad bij zijn oordeelsvorming als
    uitgangspunt genomen.
  
  
  
    De rechtbank heeft het tegen het bestreden besluit van
    17 november 1994 ingestelde beroep ongegrond verklaard.
  
  
  
    Aan de orde is de vraag of gedaagde op juiste gronden heeft
    geweigerd aan appellant een uitkering ingevolge hoofdstuk IV
    van de WW te verstrekken terzake van vakantietoeslag die
    appellant nog van [naam B.V.] (hierna:
    
      [de B.V.]) tegoed zou hebben.
    De Raad overweegt dienaangaande het volgende.
  
  
  
    De Raad constateert dat de curator van [de B.V.] de
    vordering met betrekking tot de vakantietoeslag voorlopig
    heeft erkend. Deze voorlopige erkenning, die van belang is
    voor de verificatie van de schulden van [de B.V.], heeft
    evenwel, anders dan appellant van mening is, niet tot gevolg
    dat gedaagde bij de uitvoering van hoofdstuk IV van de WW
    zonder meer gehouden zou zijn uit te gaan van de
    rechtsgeldigheid van de vordering. Gedaagde zal zelf een
    oordeel dienen te geven omtrent het al dan niet bestaan van
    het vorderingsrecht, waartoe gedaagde zonodig zelf het
    benodigde onderzoek zal moeten doen om tot een verantwoorde
    beslissing te komen. Daarbij is het in de eerste plaats van
    belang te weten om welke reden de curator de vordering
    voorlopig heeft erkend. Betreft het immers een deugdelijk
    gemotiveerde voorlopige erkenning dan is dat een factor
    waaraan bij de beoordeling gewicht toegekend moet worden.
  
  
  
    Van de zijde van appellant is in eerste aanleg een brief van
    17 februari 1995 van de curator van [de B.V.] overgelegd,
    waarin deze curator nader motiveert waarom de vordering van
    appellant volgens hem terecht was. Daaraan heeft de curator
    toegevoegd dat hij [de B.V.] in dezelfde zin geadviseerd zou
    hebben, indien hij niet als curator in het faillissement maar
    als juridisch adviseur van [de B.V.] zou zijn opgetreden.
    Van deze motivering vermeldt de Raad hier de navolgende
    passages:
    "De akte van kwijting d.d. 3 juni 1993 spreekt
    slechts over de vastgestelde noodzaak tot
    beëindiging van de relatie en bepaalt als datum van
    beëindiging 1 juni 1993; van verdere - dus voor wat
    betreft de periode ná 1 juni 1993 - betaling van
    salaris etc. wordt afgezien.
    In de alinea volgend op het vorenstaande wordt
    vastgesteld welke vergoeding betaald zal worden "ter
    gedeeltelijke tegemoetkoming in de nadelen". Er kan
    geen twijfel over bestaan dat met "nadelen" slechts
    gedoeld kán worden op nadelen in verband met de
    beëindiging van het dienstverband per 1 juni 1993.
    De kwijting in de laatste alinea van deze akte kan
    toch slechts betrekking hebben op de regeling in
    verband met de beëindiging, omdat daarin
    uitdrukkelijk verwezen wordt naar "het voorgaande"
    en het voorgaande over niets anders handelt dan over
    de beëindiging. Indien het van de zijde van
    
      [naam B.V.] de intentie zou zijn
    geweest om ook het verleden te regelen met de akte,
    had in de kwijting uitdrukkelijk vermeld moeten
    worden dat ook kwijting verleend werd voor wat
    betreft bestaande verplichtingen op grond van de
    arbeidsrelatie; nu heeft de finale kwijting wat mij
    betreft op niets anders betrekking dan op de
    beëindiging zelf van de arbeidsrelatie.".
  
  
  
    Gedaagde blijft zich, ook na kennisname van de nadere
    motivering van de curator, op het standpunt stellen dat de
    laatste alinea van de overeenkomst niet anders gelezen kan
    worden dan dat door appellant totale kwijting is verleend,
    derhalve ook voor de nog uit de arbeidsovereenkomst
    voortvloeiende betalingsverplichtingen tot 1 juni 1993, zodat
    het recht van appellant op vakantietoeslag teniet is gegaan.
  
  
  
    De Raad overweegt hieromtrent dat bij de beoordeling van de
    strekking van de op 3 juni 1993 door appellant en [de B.V.]
    getekende beëindigingsovereenkomst, zeker nu het hier een
    onderhandse akte betreft, niet alleen de tekst van de
    overeenkomst van belang is, maar ook de context waarin die
    beëindigingsovereenkomst tot stand is gekomen.
  
  
  
    In dat verband wijst de Raad erop dat de gemachtigde van
    appellant op 1 juni 1993 een schriftelijk voorstel omtrent de
    beëindiging van de overeenkomst aan [de B.V.] heeft doen
    toekomen, met daarin opgenomen een te betalen schadevergoeding
    van f 27.500,--, welk bedrag gebaseerd was op de duur van het
    dienstverband en de oorzaak van de verstoorde
    arbeidsverhouding.
    In dat voorstel is er uitdrukkelijk op gewezen dat het betalen
    van een eventuele schadevergoeding uiteraard de afrekening van
    de dienstbetrekking (loon, vakantietoeslag en vakantiedagen)
    onverlet zou laten.
    Verder acht de Raad van belang dat in de
    beëindigingsovereenkomst niet uitdrukkelijk afstand is gedaan
    van het uit de arbeidsovereenkomst voortvloeiende recht op
    loon en vakantietoeslag tot 1 juni 1993. Voorts is niet
    gebleken dat appellant in de onderhandelingen uitdrukkelijk
    akkoord is gegaan met het vervallen van zijn aanspraak op
    vakantietoeslag in ruil voor de bedongen schadeloosstelling.
  
  
  
    Gelet op vorenvermelde omstandigheden onderschrijft de Raad,
    anders dan de rechtbank, de strekking van het door de curator
    van [de B.V.] ingenomen standpunt dat de kwijting in de
    laatste alinea van de akte redelijkerwijs slechts betrekking
    kan hebben op de regeling in verband met de beëindiging van de
    overeenkomst en dat appellant daarmee niet heeft beoogd, en
    
      [de B.V.] ook redelijkerwijs niet kon aannemen, dat
    appellant kwijting verleende terzake van de
    betalingsverplichtingen die betrekking hebben op de periode
    tot 1 juni 1993, waaronder de verplichting tot betaling van
    vakantietoeslag.
  
  
  
    Overigens wil de Raad niet onvermeld laten dat [de B.V.]
    kennelijk de bedoelde kwijting ook niet heeft gezien als een
    totale kwijting met betrekking tot alle arbeidsrechtelijke
    verplichtingen. Van de zijde van appellant is namelijk
    onweersproken gesteld dat [de B.V.] na het ondertekenen van
    de beëindigingsovereenkomst, behalve de overeengekomen
    schadeloosstelling, ook het nog uitstaande loon over de maand
    mei 1993 heeft betaald.
  
  
  
    Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat gedaagde zich in
    het bestreden besluit ten onrechte op het standpunt heeft
    gesteld dat appellant geen vordering op [de B.V.] zou hebben
    wegens niet betaalde vakantietoeslag.
    Ter zitting van de Raad heeft gedaagde meegedeeld dat de
    subsidiair in het bestreden besluit opgenomen weigeringsgrond
    niet langer wordt gehandhaafd.
    Gezien het vorenstaande komt het bestreden besluit voor
    vernietiging in aanmerking. Hetzelfde geldt voor de
    aangevallen uitspraak, aangezien daarin dat besluit ten
    onrechte in stand is gelaten.
  
  
  
    De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van
    de Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de
    proceskosten van appellant in beroep en in hoger beroep. Deze
    kosten worden begroot op f 1.420,-- wegens rechtsbijstand in
    beroep en f 1.420,-- wegens rechtsbijstand in hoger beroep,
    totaal f 2.840,--. Van andere op grond van het Besluit
    proceskosten bestuursrecht voor vergoeding in aanmerking
    komende kosten is de Raad niet gebleken.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    Verklaart het inleidend beroep gegrond;
    Vernietigt het bestreden besluit van 17 november 1994;
    Bepaalt dat gedaagde een nieuwe beslissing op bezwaar neemt
    met inachtneming van hetgeen in 's Raads uitspraak is
    overwogen;
    Verstaat dat gedaagdes bedrijfsvereniging aan appellant het
    gestorte recht van f 200,-- vergoedt;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in
    beroep en in hoger beroep tot een bedrag groot
    f 2.840,--, te betalen door gedaagdes bedrijfsvereniging aan
    de griffier van de Raad.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr P.H. Hugenholtz als voorzitter en mr
    J.C.F. Talman en mr Th.C. van Sloten als leden, in
    tegenwoordigheid van mr G. Leppink-Kooistra als griffier en
    uitgesproken in het openbaar op 21 januari 1997.
  
  
  
  
  (get.) P.H. Hugenholtz.
  
  
  
  (get.) G. Leppink-Kooistra.
  
  
  
  
    RH
    2101