ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7317, Centrale Raad van Beroep, 12-11-1997, 94/2521 AOW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-11-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

O.
      94/2521 AOW
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellante,
    
    en
    
    de Sociale Verzekeringsbank, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 13 februari 1992 heeft gedaagde appellante in
      kennis gesteld van een besluit inzake vrijstelling van de
      verplichte verzekering ingevolge de volksverzekeringen (AOW,
      AWW, AKW en AAW).
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Roermond heeft bij uitspraak
      van 4 augustus 1994 het tegen dit besluit gerichte beroep
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      Het hoger beroep van appellante strekt tot vernietiging van
      deze uitspraak.
    
    
    
      Gedaagde heeft op 28 februari 1995 een verweerschrift
      ingediend.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij brief van 2 juli 1997 vragen vanwege de
      Raad, gesteld bij brief van 27 juni 1997, beantwoord.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op
      1 oktober 1997. Appellante is daar verschenen bij
      gemachtigde, haar echtgenoot C. Gedaagde is
      vertegenwoordigd door mr H.S. van Zanten en mr B.T.S.J.
      Maarschalkerweerd, beiden werkzaam bij de Sociale
      Verzekeringsbank.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor de van belang zijnde feiten verwijst de Raad naar rubriek
      II van de aangevallen uitspraak.
      Het bestreden besluit houdt in de weigering om appellante naar
      aanleiding van haar op 1 september 1989 ingediende verzoek
      vrij te stellen van de verplichte verzekering ingevolge de volksverzekeringen.
      Dit besluit berust op artikel 24, lid 2, onder b, van het
      Besluit uitbreiding kring verzekerden volksverzekeringen 1989,
      inhoudende dat in het geval dat de betrokkene zowel een
      Nederlandse als een buitenlandse sociale zekerheidsuitkering
      ontvangt, vrijstelling wordt verleend indien het totaal van
      die uitkeringen tenminste 70% van het wettelijk minimumloon
      bedraagt en de buitenlandse uitkering tenminste gelijk is aan
      de Nederlandse.
      Gedaagde heeft vastgesteld dat, berekend over de periode van 1
      januari 1987 tot 1 januari 1992, het totaalbedrag van de door
      appellante ontvangen uitkering ingevolge de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) en de Duitse uitkering
      wegens Erwerbsunfähigkeit minder is dan 70% van evengenoemd
      wettelijk minimumloon; de door gedaagde in dat verband
      uitgevoerde berekening is aan deze uitspraak gehecht.
    
    
    
      Blijkens de gedingstukken behorende tot de behandeling van het
      beroep in eerste aanleg is door partijen in het geding
      betrokken de vraag of de in het bestreden besluit besloten
      liggende bevestigende beantwoording van de vraag of appellante
      aan de Nederlandse wetgeving onderworpen is, op voldoende
      gronden berust. Gedaagde heeft op dat punt een onderzoek
      ingesteld en de rechtbank heeft daaromtrent in haar uitspraak
      een standpunt ingenomen, dat in hoger beroep door appellante
      wordt bestreden.
      De Raad vindt daarom aanleiding eveneens op die vraag in te gaan.
    
    
    
      Ten aanzien van het tijdvak voorafgaande aan 29 juli 1991 - te
      rekenen vanaf de vroegst mogelijke datum waarop de
      vrijstelling op grond van evengenoemd Besluit kan ingaan, te
      weten 1 juli 1989 - sluit de Raad zich aan bij het oordeel van
      de rechtbank, kort samengevat inhoudend dat appellante niet
      meer valt onder de werking van de zogenoemde aanwijsregels van
      de artikelen 13 tot en met 17 van de EG-verordening nr 1408/71
      en dat er mitsdien geen beletselen op grond van het EG-recht
      zijn voor de toepassing van regels van Nederlands recht.
    
    
    
      Met ingang van 29 juli 1991 is bij Verordening nr 2195/91 d.d.
      25 juni 1991 (Pb. L 206) aan artikel 13, lid 2, van de
      EG-verordening nr 1408/71 toegevoegd punt f), luidende als volgt:
      "is op degene die ophoudt onderworpen te zijn aan de
      wettelijke regeling van een Lid-Staat zonder dat hij
      op grond van één van de in de voorgaande punten
      genoemde regels of van één van de in de artikelen 14
      tot en met 17 bedoelde uitzonderingen of bijzondere
      regels aan de wettelijke regeling van een andere
      Lid-Staat wordt onderworpen, de wettelijke regeling
      van toepassing van de Lid-Staat op het grondgebied
      waarvan hij woont overeenkomstig de bepalingen van
      deze wettelijke regeling alleen."
    
    
    
      Voorts is aan titel III van de toepassingsverordening nr
      574/72 bij dezelfde Verordening van 25 juni 1991 toegevoegd
      artikel 10 ter, luidende:
      "Formaliteiten ter toepassing van artikel 13, lid 2,
      onder f), van de verordening. De datum en de
      voorwaarden waarop een persoon als bedoeld in
      artikel 13, lid 2, onder f, van de verordening
      ophoudt onderworpen te zijn aan de wettelijke
      regeling van een Lid-Staat, worden overeenkomstig de
      bepalingen van deze wettelijke regeling vastgesteld.
      Het orgaan dat is aangewezen door de bevoegde
      autoriteit van de Lid-Staat waarvan de wettelijke
      regeling op deze persoon van toepassing wordt, richt
      zich voor het vernemen van deze datum tot het door
      de bevoegde autoriteit van de eerste Lid-Staat
      aangewezen orgaan."
    
    
    
      Gegeven deze regeling, gezien in verband met de
      uitkeringspositie van appellante en met het feit dat zij
      laatstelijk werkzaamheden in Duitsland verrichtte, heeft de
      rechtbank in het voetspoor van gedaagde terecht de vraag
      opgeworpen of appellante ingaande 29 juli 1991 is opgehouden
      onderworpen te zijn aan de Duitse wetgeving.
      De Raad is echter van oordeel dat gedaagde en de rechtbank ten
      onrechte tot een ontkennende beantwoording van die vraag zijn
      gekomen. Van belang is in dat verband dat gedaagde - en met
      hem de rechtbank -, constaterende dat door de bevoegde
      autoriteit van de EG-lidstaat Duitsland geen orgaan als
      bedoeld in artikel 10 ter van Verordening 574/72 is
      aangewezen, zelf heeft onderzocht of appellante nog geacht kan
      worden onderworpen te zijn aan de Duitse wetgeving en
      vervolgens deze vraag ontkennend heeft beantwoord. De Raad
      acht deze handelwijze onjuist. Blijkens de tekst van
      evengenoemd artikel 10 ter gaat het hier om een vraag van
      nationaal (buitenlands) recht, waarvan de beantwoording door
      een buitenlands orgaan dient te worden gegeven. Indien dat
      orgaan niet is aangewezen, ligt het naar 's Raads oordeel voor
      de hand dat het andere, in casu Nederlandse, orgaan in zoverre
      de in artikel 10 ter voorgeschreven procedure volgt dat het
      zich richt tot de bevoegde autoriteit van de betreffende
      lidstaat, welke de eerstaangewezene is om zich te buigen over
      de vraag hoe in de gegeven omstandigheden op met het
      communautaire recht overeenstemmende wijze toepassing kan
      worden gegeven aan het bepaalde in de artikelen 13, lid 2, sub
      f, van Verordening nr 1408/71 en 10 ter van Verordening nr 574/72.
    
    
    
      Nu de vraag of appellante sedert 29 juli 1991 nog onderworpen
      was aan de Duitse wetgeving niet op de juiste wijze is
      beantwoord, kan gedaagdes besluit voorzover dat betrekking
      heeft op het tijdvak vanaf genoemde datum niet in stand
      blijven en dient ook de aangevallen uitspraak in zoverre te
      worden vernietigd.
    
    
    
      Dit geldt niet voor het tijdvak voorafgaande aan
      29 juli 1991. Zoals hierboven overwogen, was toen de
      Nederlandse wetgeving op appellante van toepassing en hebben
      gedaagde en de rechtbank terecht beoordeeld of met toepassing
      van artikel 24 van het Besluit uitbreiding en beperking kring
      verzekerden volksverzekeringen 1989 aan appellante, die als
      ingezetene verplicht verzekerd was ingevolge evenbedoelde
      regelingen, vrijstelling kon worden verleend. De ontkennende
      beantwoording van die vraag berust op voldoende gronden, met
      name gelet op de hierboven vermelde en aan deze uitspraak
      gehechte berekening inzake de aan appellante toekomende
      uitkeringen, afgezet tegen het bedrag van 70% van het
      wettelijk minimumloon.
    
    
    
      Nu appellante (ten dele) in het gelijk is gesteld, dient
      gedaagde het in eerste aanleg en in hoger beroep door haar
      betaalde griffierecht te vergoeden. Tevens wordt gedaagde
      veroordeeld in de proceskosten van appellante in eerste aanleg
      en in hoger beroep, welke worden begroot op f 89,75 aan
      reiskosten.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak en gedaagdes besluit van
      13 februari 1992 in zoverre betrekking hebbend op het tijdvak
      vanaf 29 juli 1991;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Bepaalt dat gedaagde de door appellante betaalde
      griffierechten van f 175,- aan haar vergoedt;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante in
      eerste aanleg en in hoger beroep, begroot op f 89,75 aan
      reiskosten, te betalen door de Sociale Verzekeringsbank.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr N.J. Haverkamp als voorzitter en
      mr H.J. Grendel en mr F.P. Zwart als leden, in
      tegenwoordigheid van mr H.E. Scheepers-van Die als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 12 november 1997.
    
    
    (get.) N.J. Haverkamp.
    
    (get.) H.E. Scheepers-van Die.
    
    
      Tegen een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep ingevolge
      de Algemene Ouderdomswet (AOW), Algemene Weduwen- en Wezenwet
      (AWW), Algemene Kinderbijslagwet (AKW) en de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) kan ieder der partijen beroep
      in cassatie instellen, maar alleen ter zake van schending of
      verkeerde toepassing van het bepaalde bij of krachtens een der
      artikelen 1, tweede, derde, vierde en vijfde lid, 2, 3 en 6
      van de AOW, 2, 3 en 7 van de AWW, 1, tweede en derde lid, 2, 3
      en 6 van de AKW en 2, 3 en 4 van de AAW.
      Dit beroep wordt ingesteld door binnen zes weken nadat dit
      afschrift der uitspraak ter post is bezorgd, een beroepschrift
      in cassatie aan de Centrale Raad van Beroep in te zenden.