ECLI:NL:RBZUT:2008:BD7141, Rechtbank Zutphen, 15-07-2008, 06/580616-07
Rechtbank Zutphen — Uitspraak 
Datum: 2008-07-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Veroordeling van een minderjarige tot 1 jaar gevangenisstraf en TBS, met toepassing van het meerderjarigenstrafrecht, voor verkrachting, opzettelijke vrijheidsberoving, mishandeling en bedreiging. De verdachte heeft het slachtoffer ’s nachts van de fiets getrokken, haar onder bedreiging van geweld en mishandeling meegenomen, haar vervolgens urenlang vastgehouden en haar diverse malen en op diverse locaties gedwongen tot het ondergaan van seksuele handelingen.

RECHTBANK ZUTPHEN 
      Sector Straf
      Meervoudige kamer jeugdstrafzaken
    
    
    
      Parketnummer: 06/580616-07 
      Uitspraak d.d.: 15 juli 2008
      tegenspraak/ dip 
    
    
    VONNIS
    
    in de zaak tegen:
    
    
      [verdachte],
      geboren te [plaats, 1990],
      wonende te [adres],
      thans verblijvende in Rijksinrichting voor Jongens De Hartelborgt te Spijkenisse
    
    
    Onderzoek van de zaak
    
    Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de achter gesloten deuren gehouden terechtzittingen van 15 april 2008 en 1 juli 2008.
    
    Ter terechtzitting gegeven beslissingen
    
    
      Ter terechtzitting zijn, naar aanleiding van verzoeken van de pers, het openen van de deuren dan wel het verlenen van bijzondere toegang, de volgende beslissingen gegeven:
      De rechtbank is van oordeel dat het belang van de privacybescherming van verdachte dient te wijken voor het belang van openbaarheid, gelet op het geruchtmakende karakter van de zaak en de publieke aandacht die het al heeft getrokken. Echter, gelet op zijn nog jeugdige leeftijd en zijn geringe begaafdheid komt aan verdachte wel een zekere beslotenheid van de behandeling toe. 
      Derhalve wordt het verzoek van de media inzake algehele openbaarheid van de zitting afgewezen en verleent de rechtbank aan de pers bijzondere toegang tot het bijwonen van de terechtzitting, in die zin dat zij plaatsneemt in een andere zittingszaal en het proces kan volgen middels een videoverbinding. Aan familie en hulpverleners van het slachtoffer, een aantal politie ambtenaren die het opsporingsonderzoek hebben verricht en familie van verdachte wordt eveneens bijzondere toegang tot de zitting verleend.
    
    
    De tenlastelegging
    
    Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
    
    1.
    
    
      hij op meerdere, althans één, tijdstip(pen) op of omstreeks 08 december 2007 te Zutphen
      (telkens) door geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) en/of bedreiging met geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) [slachtoffer] heeft gedwongen tot het ondergaan van (een) handeling(en) die bestond(en) uit of mede bestond(en) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer], immers heeft verdachte (telkens):
      - zijn, verdachtes, penis tegen de vagina, althans schaamstreek van die [slachtoffer] geduwd en/of
      - zijn, verdachtes, penis in de vagina van die [slachtoffer] gebracht/gestoken en/of (vervolgens) (hard) heen en weer bewogen en/of
      - zijn, verdachtes, penis laten vastpakken door die [slachtoffer] en/of die [slachtoffer] zijn, verdachte's, penis in haar vagina laten brengen en/of
      - zijn, verdachtes, penis in de mond van die [slachtoffer] gestopt/gebracht en/of
      - zijn, verdachtes, penis in de anus van die [slachtoffer] gestopt/gebracht en/of
      - in de borsten van die [slachtoffer] geknepen en/of die borsten betast en/of
      - die [slachtoffer] op de mond gezoend en/of zijn, verdachtes, tong in de mond van die [slachtoffer] gebracht en/of (vervolgens) zijn tong heen en weer bewogen, althans die [slachtoffer] getongzoend, en bestaande dat geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) en/of die bedreiging met geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) (telkens) hierin dat verdachte:
      - die [slachtoffer] heeft vastgepakt en/of (vervolgens) van haar fiets heeft getrokken en/of geduwd en/of
      - de telefoon uit de handen van die [slachtoffer] heeft gegrist, althans heeft (af)gepakt en/of
      - meermalen, althans eenmaal die [slachtoffer] in het gezicht, althans tegen het lichaam heeft geslagen en/of gestompt en/of
      - voortdurend, althans meermalen, althans eenmaal die [slachtoffer] (met kracht) heeft vastgepakt en/of vastgepakt heeft gehouden en/of heeft meegetrokken en/of heeft geduwd en/of
      - meermalen, althans eenmaal aan die [slachtoffer] al dan niet met een boze stem en/of dwingend en/of dreigend de woorden heeft toegevoegd: "Sneller" en/of "Doorlopen" en/of  "Broek uit" en/of "Ga me maar pijpen" en/of "Sneller, broek aan" en/of "Bukken" en/of "Ja ik wil je in je kont, dus ga maar over die kruiwagen hangen" en/of "ik wil dat je gaat hijgen" en/of "Ik wil in je plasgat/buis" en/of "jij moet hem er in stoppen" en/of "Zuigen, ik maak je
      helemaal dood, je gaat er aan" en/of "Nu ga ik je heel hard nemen", althans (telkens) woorden van gelijke dreigende aard of strekking en/of
      - voortdurend, althans meermalen, althans eenmaal die [slachtoffer] heeft belemmerd om te vertrekken, althans haar eigen weg te vervolgen en/of
      - meermalen, althans eenmaal bovenop die [slachtoffer] is gaan liggen en/of (aldus) voor die [slachtoffer] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan.
    
    
    2.
    
    
      hij op of omstreeks 08 december 2007 te Zutphen opzettelijk [slachtoffer] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en/of beroofd gehouden, immers heeft verdachte opzettelijk wederrechtelijk:
      - die [slachtoffer] vastgepakt en/of (vervolgens) van haar fiets getrokken en/of geduwd en/of
      - meermalen, althans eenmaal die [slachtoffer] in het gezicht, althans tegen het lichaam geslagen en/of gestompt en/of
      - voortdurend, althans meermalen, althans eenmaal die [slachtoffer] (met kracht) vastgepakt en/of vastgepakt gehouden en/of meegetrokken en/of geduwd en/of
      - voortdurend, althans meermalen, althans eenmaal die [slachtoffer] belemmerd om haar eigen weg te vervolgen, althans belet dat die [slachtoffer] zich uit de macht/heerschappij van verdachte kon/zou onttrekken.
    
    
    
    
    3.
    
    hij op of omstreeks 08 december 2007 te Zutphen opzettelijk mishandelend [slachtoffer] meermalen, althans eenmaal tegen haar gezicht en/of hoofd en/of lichaam heeft geslagen en/of gestompt, waardoor deze [slachtoffer] letsel heeft bekomen en/of pijn heeft ondervonden.
    
    4.
    
    hij op meerdere, althans één, tijdstip(pen) op of omstreeks 08 december 2007 te Zutphen [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling en/of met verkrachting en/of met feitelijke aanranding van de eerbaarheid, immers heeft verdachte (telkens) opzettelijk voornoemde [slachtoffer] met een boze stem en/of dwingend en/of dreigend de woorden toegevoegd: "Broek uit" en/of "Ga me maar pijpen" en/of "Ja ik wil je in je kont, dus ga maar over die kruiwagen hangen" en/of "Ik wil in je plasgat/buis" en/of "Zuigen, ik maak je helemaal dood, je gaat er aan" en/of "Nu ga ik je heel hard nemen", althans (telkens) woorden van gelijke aard of strekking.
    
    Taal- en/of schrijffouten
    
    Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten en/of kennelijke omissies voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
    
    Bewijsoverweging (eindnoot 1) 
    
    
      1. De officier van justitie heeft geconcludeerd tot bewezenverklaring van de onder 1, 2, 3 en 
          4 ten laste gelegde feiten. Zij verwijst naar de gedetailleerde en betrouwbare aangifte van 
          het slachtoffer, de (grotendeels bekennende) verklaringen van verdachte (ook ter
          terechtzitting), de verklaringen van de getuigen [getuige 1], [getuige 2], [getuige 3], [getuige 4]
          en [getuige 5] en de stukken van overtuiging die zich in het proces-verbaal van
          sporenonderzoek bevinden. 
    
    
    
      2. De raadsman heeft in zijn pleidooi tot uitdrukking gebracht dat het onder 1 ten laste 
          gelegde, de verkrachting, wel bewezen kan worden verklaard, echter met
          uitzondering van het gedachtenstreepje:”zijn, verdachtes, penis in de anus van die 
          [slachtoffer] gestopt/gebracht.”  De raadsman heeft daartoe aangevoerd dat, ondanks dat zijn 
          cliënt bij de politie heeft verklaard dat hij dit “mogelijk” gedaan zou kunnen hebben, hij 
          daarna en heden ter terechtzitting de anale penetratie stellig blijft ontkennen. Daarnaast 
          bevindt zich in het dossier hieromtrent geen technisch bewijs. Bovendien verklaren de 
          getuigen uitgebreid over de verkrachting, maar niemand heeft het over de anale penetratie.
          Al met al is er, naast de verklaring van aangeefster, geen steunbewijs voor  
          bewezenverklaring van dit onderdeel van de tenlastelegging en moet verdachte op dit punt 
          worden vrijgesproken.
    
    
    
    
          Ten aanzien van het onder 3 en 4 ten laste gelegde, de mishandeling en de woordelijke      
          bedreiging, is door de raadsman bepleit dat de bewijsmiddelen ontoereikend zijn om tot 
          een bewezenverklaring te kunnen komen en verzoekt de rechtbank verdachte hiervan vrij
          te spreken. De raadsman voert daartoe aan dat naast de verklaring van aangeefster alleen de
          ontkennende verklaring van verdachte ligt en dat de door de officier van justitie opgevoerde
          verklaringen die dienen als steunbewijs; de verklaringen van [getuige 1] en de verklaring 
          van [getuige 2], de jongen die verdachte in het parketbusje sprak, niet als zodanig
          meegenomen kunnen worden. De twee verklaringen van [getuige 1] verschillen op 
          bepaalde onderdelen van elkaar en van de verklaringen van verdachte. Bovendien heeft 
          deze zaak vanaf het begin veel media-aandacht gekregen en is het niet onmogelijk dat  
          [getuige 1] bepaalde onderdelen uit deze (media)bron heeft vernomen in plaats van dat hij deze  
          van verdachte gehoord zou hebben. Daarnaast heeft getuige [getuige 2] verklaard over feiten 
          die hij van verdachte heeft gehoord, echter, deze laatste had die dag net een uitgebreid  
          verhoor ondergaan waarin hem allerlei details zijn voorgehouden, waardoor het dus niet 
          onmogelijk is dat verdachte door dit verhoor van allerlei details op de hoogte was en deze 
          details dan ook aan [getuige 2] heeft verteld.
    
    
    
          De rechtbank stelt vast dat wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard dat 
          verdachte het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde begaan, gelet op de verklaringen van 
          aangeefster (eindnoot 2) , het proces-verbaal en de foto’s betreffende het letsel (eindnoot 3) , de verklaringen van  
          [getuige 1] (eindnoot 4) , de verklaring van [getuige 2] (eindnoot 5) , de uitkomsten van het Forensisch Sporen 
          Onderzoek, betreffende de schoensporen (eindnoot 6)  en het aantreffen van de gouden ring (eindnoot 7)  op het veld 
          van Zutphania, de uitkomst van het DNA-onderzoek (eindnoot 8)  en de (grotendeels) bekennende 
          verklaring van verdachte (eindnoot 9)  zelf die (ook ter terechtzitting) heeft verklaard dat hij lopend van 
          een feestje in Leesten kwam en dat hij, toen hij bij het Graaf Ottobad liep, een meisje zag 
          fietsen. Dat hij vervolgens het meisje heeft vastgepakt waardoor zij op de grond is 
          gevallen. Dat hij het meisje weer heeft vastgepakt bij haar armen en haar heeft 
          meegenomen richting de Vijver, waar hij haar langs het fietspad heeft verkracht. Dat hij 
          haar daarna (wederom onder dwang) heeft meegenomen naar voetbalveld Zutphania, waar    
          aangeefster hem onder dwang heeft moeten pijpen en waar hij heeft geprobeerd haar 
          anaal te penetreren. Dat ze vervolgens door een gat in het hek zijn gekropen, de grote weg 
          zijn overgestoken en daar aangekomen bij een omheind landhuis, over het hek zijn 
          geklommen en zijn doorgelopen naar de paardenstal, waar hij haar nogmaals heeft 
          verkracht en haar, nadat hij daar was klaargekomen, met haar is teruggelopen naar het
          fietspad bij de Vijver, en haar uiteindelijk heeft laten gaan.  
    
    
    
          Het verweer van de raadsman ter zitting, dat zijn cliënt zich niet schuldig heeft gemaakt 
          aan de anale penetratie van aangeefster, wordt verworpen, gelet op de verklaringen
          hieromtrent van aangeefster (eindnoot 10) , waarin zij heeft verklaard:” Bij de kruiwagen wilde hij mij
          anaal nemen. Hij zei:” Jij moet hem erin stoppen.” Ik hing voorover en ik kon dat niet
          doen. Ik zei:” Dat gaat niet.” Hij werd echt heel boos.”  en “ Hij stopt dan zijn piemel
          in mijn kont.Wanneer zijn penis in mijn kont komt, voelt dit wel “vrij pijnlijk”. Maar de 
          pijn kan ik niet echt omschrijven. Het was meer een combinatie van emotionele en 
          lichamelijke pijn.” Daarnaast heeft verdachte hieromtrent verklaard (eindnoot 11) : ” Ik heb het      
          misschien anaal geprobeerd bij Zutphania, maar dat het niet gegaan is. U vraagt hoe ik het
          probeerde het  anaal te doen. Daar was iets, een grote doos, een prullenbak of container. 
          Zij bukt daaroverheen. U vraagt wie anaal wilde. Het kwam uit mij. Ik wilde het
          proberen.” 
    
    
    
          De verklaringen van aangeefster zijn gedetailleerd, duidelijk en consistent, ook op het punt
          van het anale contact. Daartegenover staan de wisselende verklaringen van verdachte
          waarbij hij in elk geval bij de politie heeft verklaard dat hij heeft geprobeerd anaal contact 
          te krijgen. Tegen deze achtergrond hecht de rechtbank meer waarde aan de verklaringen 
          van aangeefster dan aan de verklaringen van verdachte.
          Dit geldt ook ten aanzien van de ten laste gelegde feiten onder 3 en 4, waarvoor het bewijs 
          naar het oordeel van de rechtbank toereikend is. 
    
    
    Bewezenverklaring
    
    Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde heeft begaan, te weten dat: 
    
    1.
    
    
      hij op tijdstippen op 08 december 2007 te Zutphen telkens door geweld en bedreiging met geweld [slachtoffer] heeft gedwongen tot het ondergaan van handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer], immers heeft verdachte telkens:
      - zijn, verdachtes, penis tegen de vagina van die [slachtoffer] geduwd en
      - zijn, verdachtes, penis in de vagina van die [slachtoffer] gebracht en vervolgens hard heen en weer bewogen en
      - zijn, verdachtes, penis laten vastpakken door die [slachtoffer] en die [slachtoffer] zijn, verdachte's, penis in haar vagina laten brengen en
      - zijn, verdachtes, penis in de mond van die [slachtoffer] gestopt en
      - zijn, verdachtes, penis in de anus van die [slachtoffer] gestopt en
      - in de borsten van die [slachtoffer] geknepen en die borsten betast en
      - die [slachtoffer] op de mond gezoend en zijn, verdachtes, tong in de mond van die [slachtoffer] gebracht en vervolgens zijn tong heen en weer bewogen en bestaande dat geweld en die bedreiging met geweld telkens hierin dat verdachte:
      - die [slachtoffer] heeft vastgepakt en vervolgens van haar fiets heeft getrokken en
      - de telefoon uit de handen van die [slachtoffer] heeft gegrist en
      - meermalen die [slachtoffer] in het gezicht, althans tegen het lichaam heeft geslagen en
      - voortdurend die [slachtoffer] met kracht heeft vastgepakt en vastgepakt heeft gehouden en heeft meegetrokken en heeft geduwd en
      - meermalen aan die [slachtoffer] al dan niet met een boze stem en dwingend en dreigend de woorden heeft toegevoegd: "Sneller" en "Doorlopen" en "Broek uit" en "Ga me maar pijpen" en "Sneller, broek aan" en "Bukken" en "Ja ik wil je in je kont, dus ga maar over die kruiwagen hangen" en "ik wil dat je gaat hijgen" en "Ik wil in je plasgat/buis" en "jij moet hem er in stoppen" en/ "Zuigen, ik maak je helemaal dood, je gaat er aan" en "Nu ga ik je heel hard nemen", en
      - voortdurend die [slachtoffer] heeft belemmerd om te vertrekken, althans haar eigen weg te vervolgen en
      - meermalen bovenop die [slachtoffer] is gaan liggen en aldus voor die [slachtoffer] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan.
    
    
    2.
    
    
      hij op 08 december 2007 te Zutphen opzettelijk [slachtoffer] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en beroofd gehouden, immers heeft verdachte opzettelijk wederrechtelijk:
      - die [slachtoffer] vastgepakt en vervolgens van haar fiets getrokken en
      - meermalen die [slachtoffer] in het gezicht geslagen en
      - voortdurend die [slachtoffer] met kracht vastgepakt en vastgepakt gehouden en meegetrokken en geduwd en
      - voortdurend die [slachtoffer] belemmerd om haar eigen weg te vervolgen, althans belet dat die [slachtoffer] zich uit de macht/heerschappij van verdachte kon/zou onttrekken.
    
    
    3.
    
    hij op 08 december 2007 te Zutphen opzettelijk mishandelend [slachtoffer] meermalen,  tegen haar gezicht en/of hoofd en/of lichaam heeft geslagen, waardoor deze [slachtoffer] letsel heeft bekomen en pijn heeft ondervonden.
    
    4.
    
    hij op meerdere tijdstippen op 08 december 2007 te Zutphen [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en met zware mishandeling en met verkrachting en met feitelijke aanranding van de eerbaarheid, immers heeft verdachte telkens opzettelijk voornoemde [slachtoffer] met een boze stem en dwingend en dreigend de woorden toegevoegd: "Broek uit" en "Ga me maar pijpen" en "Ja ik wil je in je kont, dus ga maar over die kruiwagen hangen" en "Ik wil in je plasgat/buis" en "Zuigen, ik maak je helemaal dood, je gaat er aan" en "Nu ga ik je heel hard nemen". 
    
    Vrijspraak van het meer of anders ten laste gelegde 
    
    De rechtbank verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is  bewezenverklaard, zodat verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.
    
    Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
    
    Het bewezene levert op de misdrijven:
    
    
      - feit 1: verkrachting, meermalen gepleegd;
      - feit 2: opzettelijk iemand van de vrijheid beroven of beroofd houden;
      - feit 3: mishandeling;
      - feit 4: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd.
    
    
    Strafbaarheid van de verdachte
    
    
      Over de persoon van verdachte is een rapport gedateerd 27 juni 2008 opgemaakt door mevrouw S. Went, psychiater en P.A.E.M.T. Cremers, psycholoog, van het NIFP, Locatie Pieter Baan Centrum (PBC). In dit rapport, waarvan de gehele inhoud als hier herhaald en ingelast dient te worden beschouwd, wordt, zakelijk weergegeven, het volgende geconstateerd. 
      Went voornoemd heeft, zakelijk weergegeven, het volgende opgemerkt:
      “Betrokkene is een 18-jarige jongeman van Kroatische afkomst, die het PBC-onderzoek aanvankelijk weigerde, maar in de loop van het onderzoek is gaan meewerken. Betrokkene functioneert op de grens tussen zwakbegaafdheid en licht zwakzinnig niveau. Er is evidentie voor het bestaan van een psychiatrische stoornis, daar betrokkene bij momenten uit contact met de realiteit raakt. Het is niet geheel duidelijk of dit is in het kader van een psychotische stoornis, dan wel een dissociatieve stoornis. Voorts is er sprake van misbruik van meerdere middelen. Gezien betrokkene’s jonge leeftijd en het geheel aan stoornissen, is geen uitspraak te doen over een mogelijk zich ontwikkelende persoonlijkheidsstoornis. 
      Het ten laste gelegde dient dan ook te worden verklaard vanuit betrokkene’s beperkte verstandelijke vermogens (op de grens tussen zwakbegaafdheid en licht zwakzinnig niveau) en zijn ontwikkelingsachterstand en emotioneel en sociaal opzicht. Betrokkene is hierdoor niet in staat in een stressvolle situatie het overzicht te houden of op een juiste wijze met krenkingen om te gaan. Dit veroorzaakt sterke onmachtgevoelens en agressie bij betrokkene met verlies van controle op zijn impulsen. Zijn forse alcoholgebruik en mogelijk speedgebruik in de aanloop tot het ten laste gelegde hebben geleid tot verdere ontremmingen, waardoor een situatie is ontstaan waarin het ten laste gelegde kon plaatsvinden. Op grond hiervan achten wij betrokkene verminderd toerekeningsvatbaar voor de hem ten laste gelegde feiten.”
    
    
    
      Cremers voornoemd heeft, zakelijk weergegeven, het volgende opgemerkt:
      	“Betrokkene komt in het onderzoek naar voren als een kwetsbare, infantiele jongen 
      met verbale capaciteiten op licht zwakzinnig niveau. Dit hangt waarschijnlijk mede samen met het feit dat betrokkene met een taalachterstand het Nederlands onderwijs inging, deze achterstand vervolgens niet kon inlopen en veel later spijbelde. Er lijkt sprake te zijn van middelenmisbruik in gedwongen remissie. Er is een historie van gedragsproblemen, hij heeft een aanzienlijke achterstand in cognitief, emotioneel en sociaal opzicht en er zijn sterke aanwijzingen voor psychiatrische problematiek in engere zin, dissociatieve stoornissen (toestanden waarin functies als gevoel, identiteit, geheugen of bewustzijn van elkaar zijn losgekoppeld) maar met name psychotische symptomen, mogelijk in het kader van schizofrenie. 
      Stress, spanning en frustratie, in samenhang met zijn gebrekkige intellectuele capaciteiten en middelengebruik, zouden de verschijnselen van de stoornissen kunnen uitlokken. Betrokkene is vanuit de omgeving zeer beïnvloedbaar en lijkt wel te varen bij structuur en bescherming in een overzichtelijke en voorspelbare omgeving.
      Kijkend naar het ten laste gelegde kan het volgende worden gesteld. Betrokkene stond, in verband met het beëindigen van de ondertoezichtstelling, op het punt om de zorginstelling “Kwadrant” te verlaten en weer bij zijn ouders te gaan wonen. Het is waarschijnlijk dat deze aanstaande grote verandering voor betrokkene veel stress opleverde. Daarbij komt dat zijn ouders weinig besef lijken te hebben van betrokkene’s problematiek, met het risico van overvraging van betrokkene door zijn ouders. Afgaand op betrokkene’s verklaring en verklaringen van getuigen, verkeerde betrokkene ten tijde van het ten laste gelegde onder invloed van (veel) alcohol. Mogelijk verkeerde hij ook onder invloed van andere middelen (speed?) en had hij kort voorafgaande aan het ten laste gelegde ruzie met zijn broer. Door betrokkene’s zwakbegaafdheid is hij in voornoemde stressvolle situatie het overzicht kwijtgeraakt, waardoor hij ontregelde. Dit heeft geleid tot verlies van controle op zijn impulsen. Het alcohol- en (mogelijk) druggebruik hebben een verdergaande ontremmende werking gehad.”
    
    
    Met de conclusie van dit rapport, te weten: dat verdachte ten tijde van het plegen van de feiten verminderd toerekeningsvatbaar was, kan de rechtbank zich verenigen. Zij neemt deze conclusie over.
    
    De verdachte is dus strafbaar, nu ook overigens geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. 
    
    Oplegging van straf en/of maatregel
    
    
      1.   De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte, onder toepassing van het 
            meerderjarigen strafrecht, een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaar met aftrek van de     
            tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht en de maatregel van 
            terbeschikkingstelling met dwangverpleging, wordt opgelegd. De officier van justitie 
            heeft daarnaast toewijzing gevorderd van de vordering van de benadeelde partij 
            [slachtoffer] tot een bedrag van € 12.681,17, vermeerderd met de wettelijke rente en met 
            oplegging van de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van 
            Strafrecht, met bepaling dat bij gebreke van betaling en verhaal 90 dagen hechtenis zal 
            kunnen worden toegepast zonder dat de betalingsverplichting vervalt, en niet-
            ontvankelijk verklaring voor het restant van de vordering. Voorts vordert zij teruggave 
            van de in beslag genomen goederen (nrs. 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 en 20 op 
            de beslaglijst) aan de veroordeelde, teruggave van de in beslag genomen goederen (nrs. 
            1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8 op de beslaglijst), aan het slachtoffer en verbeurd verklaring van de 
            in beslag genomen goederen (nrs. 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35 en 36 op 
            de beslaglijst).
    
    
    
      2.   De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat, bij bewezen verklaring, moet 
            worden gekozen voor een minder ingrijpende optie, namelijk toepassing van het 
            minderjarigenstrafrecht en oplegging van de PIJ-maatregel –eventueel na beëindiging 
            van deze maatregel aangevuld door de regelingen uit de Wet BOPZ-, nu deze maatregel 
            voldoende instrumentarium kan bieden voor een afdoening die zowel voldoende 
            veiligheid voor de maatschappij biedt, als tegemoet komt aan de belangen van verdachte. 
            Bovendien was verdachte ten tijde van de door hem gepleegde feiten 17 jaar oud en 
            hebben de deskundigen van het PBC, die verdachte het langst en meest uitgebreid hebben 
            kunnen beoordelen, toepassing van het minderjarigenstrafrecht geadviseerd en tevens
            geconcludeerd dat toepassing van het meerderjarigen strafrecht niet passend en zelfs 
            contra geïndiceerd is. 
    
    
    
      3.  De rechtbank acht na te melden strafoplegging in overeenstemming met de aard en de
           ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan mede 
           gelet op de persoon van verdachte, zoals van een en ander bij het onderzoek ter
           terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft hierbij in het bijzonder het volgende in 
           aanmerking genomen. 
    
    
    
      4.   Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de verkrachting, opzettelijke 
            vrijheidsberoving, mishandeling en bedreiging van [slachtoffer]. Hij heeft
            het slachtoffer ’s nachts van de fiets getrokken, haar onder bedreiging van geweld
            en mishandeling meegenomen, haar vervolgens urenlang vastgehouden en haar  
            diverse malen en op diverse locaties gedwongen tot het ondergaan van seksuele 
            handelingen.     
            Verdachte heeft, ter bevrediging van zijn eigen seksuele gevoelens op buitengewoon 
            brute wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Het moet
            voor haar een vernederende, kwetsende en beangstigende ervaring zijn geweest. Het is
            een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers, zeker jeugdige, van dit soort feiten 
            nog lange tijd de nadelige psychische gevolgen ondervinden. 
    
    
    
      5.   De rechtbank heeft verder in aanmerking genomen dat verdachte al meerdere malen is 
            veroordeeld en zelfs nog in een proeftijd liep van een eerdere veroordeling, hetgeen hem
            er niet van heeft weerhouden opnieuw strafbare feiten te begaan. Voorts heeft de 
            rechtbank gelet op de hiervoor reeds vermelde verminderde toerekeningsvatbaarheid van
            verdachte.
    
    
    
      6.   De rechtbank houdt met de afdoening van de strafzaak tegen verdachte rekening met het 
            hiervoor reeds vermelde rapport.
    
          
    
            Door S. Went voornoemd wordt met betrekking tot de afdoening van de strafzaak, 
            zakelijk weergegeven, het volgende geconstateerd.
      “Het recidiverisico wordt door het onderzoekend team als hoog ingeschat. Zo is het geheel aan stoornissen bij betrokkene blijvend aanwezig en is te verwachten dat hij in een ongestructureerde setting in situaties terecht zal komen, die hij vanwege zijn beperkingen niet kan overzien. Hierdoor ontstaat opnieuw het gevaar dat betrokkene vanuit gevoelens van onmacht en agressie tot controleverlies over zijn impulsen komt. Het middelengebruik vormt hierbij een extra risico. Hierbij zij ook vermeld dat er bij betrokkene weinig beschermende factoren zijn, zoals zelfinzicht en een stabiele, gestructureerde en steunende omgeving. De klinische inschatting van het recidivegevaar wordt ondersteund door de uitkomsten op het risicotaxatie-instrument, de HCR-20.
      Het onderzoekend team is vanuit gedragskundig oogpunt van mening dat toepassing van volwassen strafrecht contra-geïndiceerd is. Betrokkene functioneert, gezien zijn gebrekkige ontwikkeling, op een veel lager niveau dan zijn kalenderleeftijd. Derhalve zijn op grond van de persoonlijkheid van betrokkene geen redenen om af te wijken van toepassing van het jeugdstrafrecht.
      Op grond van bovenstaande adviseren wij een PIJ-maatregel op te leggen. Deze maatregel wordt tevens in het belang geacht van een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van betrokkene.
      Ons inziens kan de PIJ-maatregel het best ten uitvoer worden gelegd in een speciale SGLVG-instelling. We denken daarbij aan een instelling met een gesloten setting, zoals de justitiële jeugdinrichting Rentray of behandelcentrum voor Sterk Gedragsgestoorde Licht Verstandelijk Gehandicapte en zwakbegaafde mensen, Hoeve Boschoord te Vledder.
      7.  Ook heeft de rechtbank kennis genomen van het rapport van de Raad voor de     
           Kinderbescherming d.d. 30 juni 2008, waarin het volgende wordt geadviseerd.
      Gelet op zijn kalenderleeftijd ten tijde van het delict en gelet op de aard en ernst van de stoornis, zijn beperkte verstandelijke vermogens en zelfinzicht en de hoge kans op 
      recidive, acht de Raad het gewenst dat het volwassenstrafrecht wordt toegepast, met als doel dat er geen grens is aan de behandeltermijn. Met de maatregel TBS blijft de behandeling gewaarborgd zo lang de deskundigen dit nodig achten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseert op bovenstaande gronden om de strafzaak tegen verdachte binnen het volwassenstrafrecht af te handelen en om verdachte TBS op te leggen.  
    
    
    
      8.   De vraag die in deze zaak uitgebreide behandeling heeft gekregen, is of op de verdachte 
            het jeugd- of het volwassenstrafrecht dient te worden toegepast.         
    
    
    
           Ter terechtzitting heeft mevrouw S. Went, psychiater, verklaard dat men vanuit het Pieter
           Baan Centrum met betrekking tot bovengenoemde vraag tijdens het onderzoek eigenlijk 
           alleen kijkt naar de verstandelijke vermogens/beperkingen van betrokkene, dus naar 
           gedragsmatige gronden om van het jeugdstrafrecht af te wijken. Aangezien betrokkene op 
           een veel lager niveau dan zijn kalenderleeftijd functioneert en gezien zijn gebrekkige 
           ontwikkeling zijn er haars inziens derhalve geen redenen om vanuit dit oogpunt af te  
           wijken van toepassing van het jeugdstrafrecht. 
           Anderzijds heeft zij verklaard niet te kunnen inschatten of een behandeling voor de duur 
           van zes jaren voldoende zal zijn. Een intensieve behandeling en een strakke en goede 
           begeleiding zal daarbij van groot belang zijn. Aangezien zijn verstandelijke beperkingen, 
           die altijd zullen blijven bestaan, zorgen voor controle verlies en een onvoorspelbare  
           reactie als hij in een stressvolle situatie komt, zal hem tijdens de behandeling door middel 
           van structuur en begeleiding geleerd worden hiermee om te gaan zodat hij stabieler zal 
           worden. Echter, hoogstwaarschijnlijk zal betrokkene zelfs na deze zes jaar altijd strakke 
           begeleiding nodig hebben.
    
       
    
           Ter terechtzitting heeft mevrouw Vuurmans van de Raad voor de Kinderbescherming 
           verklaard dat zij kennis heeft genomen van het rapport van het Pieter Baan Centrum, maar 
           dat de Raad voor de Kinderbescherming toch van mening is dat, gelet op de 
           verstandelijke beperkingen en de psychische stoornis van verdachte en gelet op de aard en 
           ernst van het delict, een behandeling van zes jaar niet voldoende zal zijn om het risico van 
           herhaling te voorkomen en dat de Raad voor de Kinderbescherming daarom toepassing 
           van het volwassen strafrecht adviseert. De Raad voor de Kinderbescherming adviseert aan 
           verdachte TBS op te leggen, waarbij verdachte, gelet op zijn stoornis en niveau het best 
           op zijn plaats zal zijn in Hoeve Boschoord.
    
    
    
           De rechtbank overweegt hieromtrent het volgende.
           De verdachte was ten tijde van het plegen van de bewezenverklaarde feiten 17 jaar oud. In 
           beginsel wordt ten aanzien van 17-jarige daders het jeugdstrafrecht toegepast. Artikel 77b 
           van het Wetboek van Strafrecht voorziet echter in de mogelijkheid om ten aanzien van 
           jeugdigen het sanctierecht voor volwassenen toe te passen, mits aan tenminste één van de 
           daar genoemde criteria is voldaan.
    
    
    
           De rechtbank acht in deze zaak met deze verdachte het jeugdstrafrecht niet toereikend en 
           zal aan artikel 77b van het Wetboek van Strafrecht toepassing geven en de artikelen 77g 
           tot en met 77gg van dat wetboek buiten toepassing laten.
           Gronden daartoe vindt de rechtbank in:
           - de ernst van de bewezenverklaarde feiten;
           - de omstandigheden waaronder deze feiten zijn gepleegd – het slachtoffer is urenlang 
              vastgehouden en meermalen, onder bedreiging en mishandeling, gedwongen tot het 
              ondergaan van diverse seksuele handelingen -;
           - de persoonlijkheid van de verdachte zoals daarvan is gebleken uit de omtrent de persoon
              van de verdachte uitgebrachte rapporten –de deskundigen kunnen zich niet uitlaten 
              over een eventuele seksuele stoornis, hij krijgt onvoldoende steun van zijn familie, de 
              afloop van de behandeling is onzeker en de kans op herhaling is groot -.
    
         
    
           Bij laatstgenoemd punt heeft de rechtbank laten meewegen dat uit de toelichting van de 
           betreffende deskundigen en uit de problematiek die door hen in de rapportages geschetst
           wordt – een 17-jarige zwakbegaafde jongen met een historie van gedragsproblemen, een
           aanzienlijke achterstand in cognitief, emotioneel en sociaal opzicht en met sterke
           aanwijzingen voor psychiatrische problematiek in engere zin en dissociatieve
           stoornissen- onvoldoende aannemelijk is geworden dat de maximale behandelingsduur 
           van zes jaren in het kader van een maatregel van plaatsing in een inrichting voor 
           jeugdigen toereikend zal zijn. Na zes jaren is geen verlenging mogelijk indien de 
           verdachte nog niet succesvol behandeld zou zijn en evenmin is –bij de huidige wetgeving- 
           dan omzetting van een PIJ-maatregel in een TBS-maatregel mogelijk. 
           Bij deze overweging speelt nog mee dat over de vraag of er bij verdachte tevens sprake is 
           van een seksuele stoornis geen duidelijkheid is verkregen, door verdachtes weigering om 
           op dit punt mee te werken aan het persoonlijkheidsonderzoek. Nu het om een 
           gewelddadig en seksueel delict gaat zal hierover in de toekomt meer duidelijkheid moeten
           worden verkregen en het is de vraag of die duidelijkheid en een eventueel noodzakelijke 
           behandeling binnen een “PIJ termijn” kan worden verkregen.
    
    
    
           De volgens de deskundige (naar alle waarschijnlijkheid) nodige nazorg zou dan moeten
           plaatsvinden op basis van vrijwilligheid en kan derhalve als gevolg van de beperkte duur
           van de PIJ-maatregel niet gegarandeerd worden, hetgeen de rechtbank een 
           onaanvaardbaar risico acht. 
           Gelet op het negeren van de adviezen van de instelling waar verdachte verbleef tot zijn
           meerderjarigheid, namelijk om het verblijf aldaar te continueren, en het gebrek aan inzicht
           van de familie van verdachte in de problemen van verdachte, is het niet uit te sluiten dat 
           verdachte op een gegeven ogenblik zijn “PIJ termijn”, zonder zich verder open te stellen 
           voor enige behandeling, uitzit om vervolgens opnieuw onvoldoende behandeld en 
           begeleid naar huis terug te keren.
    
    
    
           In het kader van een terbeschikkingstelling kan in elk geval de garantie worden 
           verkregen, gelet op onder meer het bepaalde in artikel 38g van het Wetboek van
           Strafrecht, dat de terugkeer naar de samenleving met de meest haalbare waarborgen
           voor de veiligheid van anderen gepaard gaat.
    
    
    
           Alles overwegende is de rechtbank van oordeel dat een onvoorwaardelijke 
           gevangenisstraf uit oogpunt van vergelding en normhandhaving geïndiceerd is. Zou het 
           sanctierecht voor jeugdigen worden toegepast dan is een maximale detentie van twee jaar 
           mogelijk. Gelet op de mate van toerekenbaarheid, verminderd, zou in dat geval oplegging
           van een detentie van één jaar een zeer wel denkbare afdoening zijn (naast een eventueel 
           op te leggen maatregel). 
           Nu de rechtbank de keuze van toepassing van het volwassen sanctierecht met name
           baseert op de op te leggen maatregel en niet om tot een langere vrijheidsstraf te kunnen 
           komen dan in het jeugdstrafrecht mogelijk is, zal wat de duur van de op te leggen 
           gevangenisstraf de jeugdige leeftijd van verdachte in grote mate worden meegewogen en 
           korter zijn dan door de officier van justitie is geëist. De rechtbank zal de verdachte een 
           gevangenisstraf opleggen voor de duur van één jaar.
    
    
    
           De aard en ernst van de bewezen verklaarde feiten, de veiligheid van anderen en de 
           algemene veiligheid van personen eisen het opleggen van de maatregel tot
           terbeschikkingstelling van de verdachte, met bevel dat de verdachte van overheidswege
           wordt verpleegd.
    
    
    
           De maatregel wordt gegrond op de door de verdachte begane misdrijven, die behoren tot 
           de misdrijven genoemd in artikel 37a, eerste lid, onder 1, van het Wetboek van Strafrecht.
           Nu voldaan is aan de wettelijke voorwaarden zal de rechtbank de terbeschikkingstelling
           gelasten en bevelen dat de verdachte van overheidswege zal worden verpleegd. 
    
    
    
           De rechtbank adviseert dringend de maatregel van terbeschikkingstelling ten uitvoer te 
           leggen in Hoeve Boschoord te Vledder (Drenthe), dan wel een andere inrichting die de
           capaciteiten heeft om jongeren in ontwikkeling te behandelen. Hoeve Boschoord heeft
           expertise met (zwakbegaafde) jongeren als de verdachte en in deze inrichting verblijven
           ook meerdere jongeren. 
    
    
    In beslag genomen voorwerpen 
    
    De inbeslaggenomen voorwerpen, genoemd onder nummers 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35 en 36 op de beslaglijst, dienen te worden verbeurd verklaard en zijn daarvoor vatbaat, nu van deze voorwerpen niet kan worden vastgesteld aan wie zij toebehoren.
    
    Nu zich geen strafvorderlijk belang daartegen verzet, zal de teruggave worden gelast van de na te melden voorwerpen, genoemd onder nummers 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 en 20 op de beslaglijst, aan de veroordeelde.
    
    
      Nu zich geen strafvorderlijk belang daartegen verzet, zal de teruggave worden gelast van de na te melden voorwerpen, genoemd onder nummers 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8 op de beslaglijst, aan het slachtoffer.
      Aan dit vonnis is een kopie van de beslaglijst gehecht, waarvan de inhoud als hier ingevoegd geldt.
    
    
    De vordering van de benadeelde partij
    
    
      De benadeelde partij [slachtoffer], p/a mr. A. van Bon-Moors, Postbus 1295, 6501 BG 
      Nijmegen, heeft zich met een vordering tot schadevergoeding ten bedrage van € 14.025,45 
      (€ 7.500,- inzake voorschot immateriële schade en € 6.525,45 inzake materiële schade), 
      vermeerderd met de wettelijke rente, gevoegd in het strafproces ten aanzien van het ten laste 
      gelegde.
    
    
    
      De officier van justitie heeft gevorderd de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] toe te 
      wijzen tot een bedrag van € 12.681,17 (€ 7.500,- inzake voorschot immateriële schade en 
      € 5.181,17 inzake immateriële schade), vermeerderd met de wettelijke rente en daarbij de
      maatregel tot schadevergoeding. 
      De raadsman heeft zich met betrekking tot de immateriële schade op het standpunt gesteld dat, ondanks de ernst van de zaak, de omvang van de psychische schade momenteel niet eenvoudig is vast te stellen en dat daarnaast de als voorschot gevorderde immateriële schade te fors is.    
      Met betrekking tot de materiële schade heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat de rechtstreekse schade niet eenvoudig is vast te stellen cq. onvoldoende is onderbouwd en dat de vordering van de benadeelde partij derhalve niet-onvankelijk dient te worden verklaard in haar vordering.
    
    
    Naar het oordeel van de rechtbank is, op grond van de gebezigde bewijsmiddelen en hetgeen verder ter terechtzitting met betrekking tot de vordering is gebleken, komen vast te staan dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde handelen naast materiële schade ad € 5.181,17 tevens immateriële schade heeft geleden, die naar redelijkheid en billijkheid tot op heden kan worden begroot op € 7.500,- , waarvoor verdachte naar burgerlijk recht aansprakelijk is, zodat dit bedrag, als voorschot, zal worden toegewezen. 
    
    
      Dit is als volgt opgebouwd:
      - kilometerkosten 15.883,6 km (20.857,6 km minus 4974 km 
        inzake gemaakte km sociale contacten) x 0,22	= €  4.588,67
      - kleding (minus € 70,- inzake teruggegeven schoudertas) € 422,50
      - telefoonkosten € 100,--
      - voorschot smartengeld €  7.500,--
      Totaal € 12.681,17
    
    
    De rechtbank zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in haar vordering, nu zij van oordeel is dat dit deel van de vordering niet van zo eenvoudige aard is dat dit deel van de vordering zich leent voor afdoening in het strafgeding. De benadeelde partij kan derhalve haar resterende vordering slechts aanbrengen bij de burgerlijke rechter. 
    
    Schadevergoedingsmaatregel
    
    Gelet op het vorenstaande ziet de rechtbank aanleiding om aan verdachte op basis van het bepaalde in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de verplichting op te leggen tot betaling aan de Staat van een som gelds ten behoeve van genoemd slachtoffer.
    
    Toepasselijke wettelijke voorschriften
    
    Deze strafoplegging is gegrond op de artikelen 10, 27, 33, 33a, 36f, 37a, 37b, 55, 57, 77b, 242, 282, 285 en 300 van het Wetboek van Strafrecht.
    
    BESLISSING
    
    De rechtbank beslist als volgt:
    
    * Verklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat verdachte het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde heeft begaan.
    
    * Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
      * Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart verdachte strafbaar.
      * Verklaart van toepassing het meerderjarigenstrafrecht.
    
    
    * Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 (één) jaar.
    
    * Beveelt, dat de tijd, door veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht.
    
    * Gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld en beveelt dat de verdachte van overheidswege zal worden verpleegd, waarbij de rechtbank een sterke voorkeur heeft voor TBS-kliniek Hoeve Boschoord te Vledder.
    
    
      * Veroordeelt verdachte tot betaling van schadevergoeding aan de benadeelde partij [slachtoffer], p/a mr. A. van Bon-Moors, Postbus 1295, 6501 BG 
      Nijmegen van een bedrag van € 12.681,17, vermeerderd met betaling van de kosten van het geding en de tenuitvoerlegging door de benadeelde partij gemaakt en vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 8 december 2007.
    
    
    * Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in haar vordering en bepaalt dat de benadeelde partij haar vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen. 
    
    * Legt aan veroordeelde tevens de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [slachtoffer] voornoemd, een bedrag van € 12.681,17 te betalen, met bepaling dat bij gebreke van betaling en verhaal 90 dagen hechtenis zal kunnen worden toegepast zonder dat de betalingsverplichting vervalt.
    
    * Bepaalt dat, indien veroordeelde heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de Staat daarmee de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in zoverre komt te vervallen en andersom dat, indien veroordeelde heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat in zoverre komt te vervallen. 
    
    
      * Verklaart verbeurd de in beslag genomen, nog niet teruggegeven 
      voorwerpen, te weten:
    
    
    
      - 1 stuk telefoontoestel, oortelefoon vermoedelijk GSM (nr. 23 op de lijst van in
         beslag genomen voorwerpen);
      - 1 stuk tapeband, stukje grijze tape, kleur grijs (nr. 24 op de lijst van in beslag
        genomen voorwerpen);
      - 1 blikje, oranje met “panter”-opdruk (nr. 26 op de lijst van in beslag genomen	
         voorwerpen);
      - 1 condoom (nr. 27 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 stuk ondergoed, damesslip, grijs/rode bloempjes, kleur grijs/rood (nr. 28 op de
         lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 stuk bustehouder, sluiting dicht, maat 80c, kleur rood (nr. 29 op de lijst van in 
         beslag genomen voorwerpen);
      - 1 stuk broek, betreft legging, kleur zwart (nr. 30 op de lijst van in beslag genomen 
         voorwerpen);
      - 1 stuk hemd, donkerkleurig, maat S (nr. 31 op de lijst van in beslag genomen 
         voorwerpen);
      - 1 stuk sok, donkerkleurig (nr. 32 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 stuk laken, doek, vierkant shawl (nr. 33 op de lijst van in beslag genomen 
         voorwerpen);
      - 1 stuk shirt, t-shirt, lange mouw, donkerkleurig (nr. 34 op de lijst van in beslag 
        genomen voorwerpen);
      - 1 stuk sjaal, breed/lang, franje einden (nr. 35 op de lijst van in beslag genomen
         voorwerpen);
      - 1 stuk ondergoed, slip gedeelte, donkerkleurig, knipsporen (nr. 36 op de lijst van in 
         beslag genomen voorwerpen).
    
    
    
      * Gelast de teruggave aan de verdachte van de navolgende voorwerpen:
      - 1 jas, JEANIOUS, tekst geschreven E.M.A.G., kleur donkerblauw (nr. 9 op de 
         lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 stuk schoeisel, NIKE, maat 43, kleur wit/zwart (nr. 10 op de lijst van in beslag
        genomen voorwerpen);
      - 1 broek, MONOPOL, spijkerbroek blauw met riem zwart merk Monopol, kleur 
         blauw (nr.11 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 vest, UMBRO, maat S, kleur blauw (nr. 12 op de lijst van in beslag genomen 
         voorwerpen);
      - 1 tas, sporttas met kleding “Borculo” o.a. blauwe spijkerbroek (nr. 13 op de lijst
         van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 schrijfmap, schrijfblok ringband rood kaft met handgeschreven (nr. 14 op de lijst 
        van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 paar sokken, kleur wit (nr. 15 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - diverse witte sokken (nr. 16 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 doos, NIKE Revengeanc, betreft schoenendoos (nr. 17 op de lijst van in beslag
         genomen voorwerpen);
      - 1 agenda, cultuuragenda 2007 (nr. 18 op de lijst van in beslag genomen
         voorwerpen);
      - 1 stuk papier, aantal notitieblaadjes (nr. 19 op de lijst van in beslag genomen
         voorwerpen);
      - 1 zegelring, gouden zegelring met in vierkant boven op ring “F”, kleur goud (nr. 25
         op de lijst van in beslag genomen voorwerpen). 
    
    
    
      * Gelast de teruggave aan het slachtoffer van de navolgende voorwerpen:
      - 1 spijkerbroek met bruine riem (nr. 1 op de lijst van in beslag genomen 
         voorwerpen);
      - 1 stuk ondergoed HIPSTER, betreft slip, kleur groen/geel (nr. 2 op de lijst van in 
         Beslag genomen voorwerpen);
      - 1 jas, halflang, kleur zwart (nr. 3 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 2 stukken sokken, kleur grijs (nr. 4 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 shirt, kleur zwart/wit (nr. 5 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 bustehouder, kleur groen/geel (nr. 6 op de lijst van in beslag genomen 
        voorwerpen);
      - 1 shirt, kleur zwart (nr. 7 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen);
      - 1 shirt, kleur grijs (nr. 8 op de lijst van in beslag genomen voorwerpen).
    
    
    
    
    Aldus gewezen door mrs. Krijger, voorzitter, tevens kinderrechter, Borgerhoff Mulder en Morsink, rechters, in tegenwoordigheid van Vriezekolk, griffier, en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 15 juli 2008.
    
    
    
      (eindnoot 1) Wanneer hierna wordt verwezen naar doorgenummerde dossierpagina’s, betreft dit delen van in de wettelijke vorm opgemaakte processen verbaal, als bijlagen opgenomen bij (Stam) proces-verbaal nr. PL0630/08-112065, Regiopolitie Noord-  en Oost Gelderland, Divisie Recherche, gesloten en getekend op 14 maart 2007
      (eindnoot 2) Proces-verbaal van verhoor van aangeefster, pagina 297-340
      (eindnoot 3)Proces-verbaal Sporenonderzoek, pagina 361-367
      (eindnoot 4)Proces-verbaal van verhoor van getuige [getuige 1], pagina 748-754
      (eindnoot 5) Proces-verbaal van verhoor van getuige [getuige 2], apart bij het dossier gevoegd en niet genummerd
      (eindnoot 6)Verslag van schoensporendeskundige Veldwijk met betrekking tot onderzoek van het aangetroffen schoenspoor (schriftelijk bescheiden), pagina 1520
      (eindnoot 7) Proces-verbaal van speurhondgeleiders Tieks en Osinga, pagina 1383
      (eindnoot 8) Deskundigenrapport van het NFI van ing. Slycke met betrekking tot de DNA-match (schriftelijk
       bescheiden), pagina 1551
      (eindnoot 9) Proces-verbaal van verhoor van verdachte, pagina 836-956
      (eindnoot 10) Proces-verbaal van verhoor van aangeefster, pagina 315 en 322
      (eindnoot 11) Proces-verbaal van verhoor van verdachte, pagina 952-953