ECLI:NL:RBZWB:2025:1783, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 28-03-2025, 02-156441-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant — Uitspraak 
Datum: 2025-03-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Veroordeling voor diefstal van een fiets door middel van verbreking. Geen ISD-maatregel gevorderd wegens de aanwezigheid van reële alternatieven. Gevangenisstraf drie weken met aftrek van voorarrest.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
      
    
    
    
      Strafrecht
    
    
    
      Zittingsplaats: Breda	
    
    
    
      parketnummer: 02-156441-24  
    
    
    
      
        vonnis van de meervoudige kamer van 28 maart 2025
      
    
    
    
      in de strafzaak tegen 
    
    
    
      
        
          [verdachte]
        
      
      geboren op [geboortedag] 1982 te [geboorteplaats] ( [land] )
      wonende te [woonadres]
    
    
    
      raadsman mr. C.J.M. Jansen, advocaat te Tilburg
    
    
  
  
    
      1Onderzoek van de zaak
    De zaak is inhoudelijk behandeld op de zitting van 14 maart 2025. Verdachte is niet verschenen. Wel is verschenen zijn bepaaldelijk gemachtigde raadsman. De officier van justitie, mr. I. Klein, en de verdediging hebben hun standpunten kenbaar gemaakt.
    
  
  
    
      2De tenlastelegging
    
      De tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht. 
      De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de diefstal van een fiets door middel van verbreking.
    
    
  
  
    
      3De voorvragen
    
      De dagvaarding is geldig. 
      De rechtbank is bevoegd. 
      De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging. 
      Er is geen reden voor schorsing van de vervolging. 
    
    
  
  
    
      4De beoordeling van het bewijs
    
      4.1
      
        
          Het standpunt van de officier van justitie
        
        De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de fiets heeft gestolen door het slot te verbreken. De officier van justitie baseert zich hierbij op de aangifte, het proces-verbaal van bevindingen van verbalisanten [verbalisant 1] en [verbalisant 2] en het proces-verbaal met de beschrijving van de camerabeelden.
      
      
    
    
      4.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De verdediging bepleit vrijspraak, omdat het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening, het opzet op het wegnemen van de fiets ontbreekt. Verdachte dacht immers dat de fiets was gestolen en wilde deze op een later moment naar het politiebureau brengen.
      
      
    
    
      4.3
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
      
        4.3.1
        
          
            De bewijsmiddelen
          
          De bewijsmiddelen zijn in bijlage II aan dit vonnis gehecht.
        
      
      
        4.3.2
        
          
            De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs
          
          De verdediging heeft een alternatief scenario aangevoerd. Verdachte heeft verklaard dat hij de fiets niet afgesloten aantrof. Hij vermoedde dat de fiets was gestolen en wilde deze naar eigen zeggen naar het politiebureau brengen. Echter, op de camerabeelden is te zien dat verdachte de fiets wegneemt en in een steegje sleept. De rechtbank stelt vast dat de fiets dus wel degelijk afgesloten was toen verdachte deze wegnam (zoals ook aangever verklaart), en dat verdachte in het steegje het slot heeft opengebroken. Vervolgens stapt verdachte op de fiets en fietst hij hiermee weg. Verdachte en de fiets worden korte tijd later aangetroffen in de achtertuin van een woning van een vriendin van verdachte. Deze woning is gelegen aan de [adres] in Tilburg, niet zijnde een adres op de route naar het politiebureau. 
        
        
        
          De rechtbank acht het door verdachte geschetste alternatieve scenario ongeloofwaardig, omdat dit geen steun vindt in het dossier en op meerdere punten tegenstrijdig is met de bevindingen in het dossier. Daarmee is sprake van het oogmerk op wederrechtelijke toe-eigening van de fiets. Op basis van de bewijsmiddelen acht de rechtbank de diefstal van de fiets met verbreking (van het slot) wettig en overtuigend bewezen. 
        
        
      
    
    
      4.4
      
        
          De bewezenverklaring
        
        De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte 
      
      
      
        op 8 mei 2024 te Tilburg een fiets (merk Stromer, kleur rood) die aan [benadeelde] toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om deze zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte die weg te nemen fiets onder zijn bereik heeft gebracht door middel van verbreking.
        Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.
      
      
      
        De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken. 
      
      
    
  
  
    
      5De strafbaarheid
    Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Dit levert het in de beslissing genoemde strafbare feit op.
    
    
      Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
    
  
  
    
      6De strafoplegging
    
      6.1
      
        
          De vordering van de officier van justitie
        
        De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van drie weken met aftrek van voorarrest. De reclassering adviseert een onvoorwaardelijke ISD-maatregel. Weliswaar wordt er aan de wettelijke criteria voor de ISD-maatregel en de richtlijn van het Openbaar Ministerie voldaan, maar niet is voldaan aan de zogenaamde ‘zachte’ criteria. Aan verdachte is geen zorgaanbod gedaan, waardoor er nog reële andere alternatieven zijn. 
      
      
    
    
      6.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        Indien de rechtbank de bepleite integrale vrijspraak niet volgt, stelt de verdediging zich op het standpunt dat aan verdachte een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest kan worden opgelegd. De verdediging wijst erop dat verdachte acht dagen in voorarrest heeft gezeten. Daarnaast is artikel 63 Wetboek van Strafrecht van toepassing en is er sprake van relatief weinig schade, nu de fiets is teruggevonden. Verdachte opnieuw in de gevangenis vastzetten dient geen strafdoel.
      
      
    
    
      6.3
      
        
          Het oordeel van de rechtbank
        
        Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de diefstal van een fiets. Dit betreft een vervelend feit dat de samenleving als geheel, en de aangever in het bijzonder, overlast en schade oplevert. Verdachte heeft het slot van de fiets immers verbroken.
      
      
      
        De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van verdachte van 12 maart 2025. Hieruit blijkt dat verdachte veelvuldig is veroordeeld voor overlastgevende misdrijven. Recentelijk (op 21 februari 2025) is verdachte veroordeeld voor de diefstal van een fiets, waardoor artikel 63 Wetboek van Strafrecht van toepassing is. Ook uit het reclasseringsadvies van 6 maart 2025 volgt dat er sprake is van een delictpatroon. Het rapport komt erop neer dat de reclassering een onvoorwaardelijke ISD-maatregel passend en mogelijk noodzakelijk vindt. Eerdere gevangenisstraffen, ambulante behandeling, reclasseringstoezichten of andere aanboden hulpverleningstrajecten hebben niet geleid tot enige vorm van gedragsverandering, omdat verdachte zorgmijdend is. Indien een ISD-maatregel niet kan worden opgelegd ziet de reclassering enkel het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf als mogelijkheid. De rechtbank neemt dit laatste advies van de reclassering over. 
      
      
      
        Kijkend naar het strafblad van verdachte zou een ISD-maatregel inderdaad passend kunnen zijn om de gewenste gedragsverandering bij verdachte te bewerkstelligen en de maatschappij te beschermen tegen zijn overlastgevend gedrag. 
        Echter, de officier van justitie heeft de oplegging van de ISD-maatregel niet gevorderd omdat niet voldaan is aan de ‘zachte’ criteria. De ‘zachte’ criteria houden in dat er geen reëel alternatief voor de oplegging van een ISD-maatregel meer bestaat en de maatregel dus een ultimum remedium is. Tot op heden is er onvoldoende zorgaanbod gedaan aan verdachte, waardoor er geen sprake is van een situatie waarin er geen reële alternatieven meer zijn voor gedragsverandering. Gelet op het uitgangspunt dat een ISD-maatregel een ultimum remedium is, en deze maatregel niet is gevorderd door de officier van justitie, is het opleggen van een de ISD-maatregel niet aan de orde. Naar het oordeel van de rechtbank resteert enkel het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf als passende sanctie. Voor een voorwaardelijk strafdeel met een zorgaanbod ziet de rechtbank in deze zaak geen ruimte, mede nu daartoe niet is geadviseerd door de reclassering. 
      
      
      
        Alles afwegend acht de rechtbank de eis van de officier van justitie passend en geboden. De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van drie weken met aftrek van het voorarrest. De rechtbank bepaalt de duur van het voorarrest op acht dagen. Verdachte is op 8 mei 2024 in verzekering gesteld en op 10 mei 2024 geschorst. Het voorarrest betrof toen drie dagen. Op 6 juni 2024 is verdachte naar aanleiding van het overtreden van de schorsingsvoorwaarden en een bevel aanhouding buiten heterdaad opnieuw aangehouden. De vordering opheffing schorsing is op 10 juni 2024 door het Openbaar Ministerie ingetrokken. In de tussengelegen periode heeft verdachte vijf dagen in voorlopige hechtenis doorgebracht. 
      
      
    
  
  
    
      7De wettelijke voorschriften
    De beslissing berust op de artikelen 63 en 311 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.
    
  
  
    
      8De beslissing
    De rechtbank:
    
    
      
        Bewezenverklaring
      
    
    - verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;
    - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd; 
    
    
      
        Strafbaarheid
      
    
    - verklaart dat het bewezenverklaarde het volgende strafbare feit oplevert:
    diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van verbreking;
    - verklaart verdachte strafbaar;
    
    
      
        Strafoplegging
      
    
    - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van drie weken;
    
    - bepaalt dat de acht dagen die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf;
    
    
      
        Voorlopige hechtenis
      
    
    - heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op;
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. W.A.H.A. Schnitzler-Strijbos, voorzitter, mr. V.M. Schotanus en mr. J.P.E. Mullers, rechters, in tegenwoordigheid van mr. K. Verdult, griffier, en is uitgesproken ter openbare zitting op 28 maart 2025.
    
    
    
      Mr. W.A.H.A. Schnitzler-Strijbos en mr. J.P.E. Mullers zijn niet in de gelegenheid om dit vonnis mede te ondertekenen.
      
        Bijlage I
      
    
    
    
      
        De tenlastelegging
      
      hij op of omstreeks 8 mei 2024 te Tilburgeen fiets (merk Stromer, kleur rood), in elk geval enig goed, dat/die geheel of tendele aan [benadeelde] , in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft weggenomenmet het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte zichde toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft en/of die weg te nemen fietsonder zijn bereik heeft gebracht door middel van braak en/of verbreking;( art 311 lid 1 ahf/sub 5 Wetboek van Strafrecht)