ECLI:NL:CRVB:1996:ZB6422, Centrale Raad van Beroep, 17-10-1996, Premie 92/119
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-10-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

Premie 1992/119
    
    
      O.
      U I T S P R A A K
    
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      Muijs en de Winter Bouwbedrijf B.V., gevestigd te
      Rotterdam, eiseres,
    
    
    en
    
    
      het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de Bouwnijverheid,
      gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Onder dagtekening 5 oktober 1990 heeft gedaagde aan
      eiseres kennis gegeven van de beslissing dat het premieplichtig
      loon over de jaren 1982 en 1983 wordt verhoogd
      en dat in totaal voor een bedrag van f 176.394,63 aanvullende
      premies worden vastgesteld voor de Ziekenfondswet,
      de Ziektewet, de Werkloosheidswet en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering.
    
    
    
      De toenmalige Raad van Beroep te Rotterdam heeft bij uitspraak
      van 15 mei 1992 het namens eiseres tegen die
      beslissing ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiseres is bij gemachtigde mr E. van Waaijen, belastingadviseur
      bij Coopers & Lybrand Belastingadviseurs te
      Amsterdam, van die uitspraak bij de Raad in hoger beroep
      gekomen. In het beroepschrift van 11 juni 1992 heeft
      mr Van Waaijen de Raad verzocht om uitstel van motivering
      van het beroepschrift tot na het arrest van de Hoge Raad
      in een door haar aanhangig gemaakte cassatieprocedure
      tegen een uitspraak van deze Raad van 26 juni 1991, in
      het geding Premie 1990/147.
    
    
    
      Op 19 december 1995 is de gemachtigde door de Raad uitgenodigd
      om de gronden van het beroep kenbaar te maken,
      waaraan de gemachtigde bij brief van 9 januari 1996
      gevolg heeft gegeven.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij brief van 1 maart 1996 een verweerschrift
      ingediend.
    
    
    
      Namens eiseres heeft mr Van Waaijen, voornoemd, bij brief
      van 24 mei 1996 op dit verweerschrift gereageerd.
    
    
    
      Bij brief van 30 augustus 1996 heeft mr Van Waaijen haar
      pleitnotitie aan de Raad toegezonden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van de Raad,
      gehouden op 5 september 1996, waar eiseres zich heeft
      doen vertegenwoordigen door mr Van Waaijen, voornoemd, en
      waar gedaagde is verschenen bij gemachtigde drs N. Ridder,
      werkzaam bij SFB uitvoeringsorganisatie Sociale
      Verzekering N.V..
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb) in werking getreden en de Beroepswet
      gewijzigd. De in dit kader gegeven wettelijke regels van
      overgangsrecht brengen echter mee dat op het onderhavige
      hoger beroep moet worden beslist met toepassing van het
      procesrecht zoals dat luidde vóór 1 januari 1994, behoudens
      wat betreft de mogelijkheid van vergoeding van
      proceskosten als geregeld in artikel 8:75 en artikel
      8:75a van de Awb.
    
    
    
      Blijkens het aanvullend beroepschrift worden partijen,
      ten aanzien van de premiecorrecties door gedaagde, nog
      slechts verdeeld gehouden door het antwoord op de vraag
      of gedaagde terecht en tot het juiste bedrag tot naheffing
      van premies over de winstuitkering van 1983 is
      overgegaan. De Raad zal zich tot dat geschilpunt beperken.
      De Raad ontleent met betrekking tot dit geschilpunt aan
      het aanvullend beroepschrift het volgende.
    
    
    
      Eiseres heeft aan haar werknemers een winstuitkering verstrekt.
      De premies die over deze uitkering moesten worden
      betaald, heeft eiseres op de juiste wijze berekend, opgegeven
      en afgedragen. Tengevolge van een computerfout is
      bij de werknemers niet het volledige bedrag aan premies
      op de winstuitkering in mindering gebracht, als gevolg
      waarvan de werknemers een te hoge netto winstuitkering
      hebben genoten.
      Naar de mening van eiseres kan de uitbetaling van de te
      hoge netto winstuitkering niet leiden tot navordering van
      premies, omdat er tussen eiseres en haar werknemers een
      bruto-loonafspraak geldt en eiseres nooit de intentie
      heeft gehad de loonbelasting en de premies volksverzekeringen
      voor haar rekening te nemen. Volgens eiseres
      vormen de niet ingehouden, maar wel afgedragen premies
      (voor de werknemersverzekeringen) geen persoonlijke
      schulden van de werknemers, maar door eiseres zelf verschuldigde
      bedragen en het voldoen aan deze 'eigen'
      schuld van eiseres, levert voor de werknemers geen loon
      uit dienstbetrekking op.
    
    
    
      Subsidiair -voor het geval wel sprake zou zijn van een
      als loon te beschouwen voordeel- heeft eiseres zich er
      tegen verzet dat gedaagde dat voordeel, alvorens daarover
      premies vast te stellen, tot een brutobedrag heeft herleid.
      De gemachtigde van eiseres heeft voor haar standpunt een
      beroep gedaan op het arrest van de Hoge Raad van 4 mei
      1994, nr. 247, in het geding Premie 1990/147, onder
      andere gepubliceerd in Fiscale Rechtspraak 1994 nr. 116.
    
    
    
      Wat betreft de in geding zijnde brutering heeft eiseres
      aangevoerd dat volgens de Hoge Raad in evengenoemd arrest
      voor brutering van loon slechts plaats is als de werkgever,
      toen hij de loonbetaling deed, de wettelijk voorgeschreven
      inhoudingen voor zijn rekening wilde nemen, welk
      voornemen bij eiseres nooit heeft bestaan. Bovendien
      berust de bewijslast dienaangaande op gedaagde en heeft
      gedaagde niet aan die bewijslast voldaan.
    
    
    
      De Raad overweegt het volgende.
      De Raad stelt voorop het algemene standpunt van eiseres
      dat een feitelijke betaling, die zijn oorzaak vindt in
      het niet (volledig) inhouden van premies voor de werknemersverzekeringen
      -nog daargelaten of daarvan in het
      onderhavige geval sprake was- geen loon uit dienstbetrekking
      oplevert, niet te kunnen onderschrijven. De Raad
      verwijst voor dit oordeel allereerst naar zijn -niet
      gepubliceerde, maar door gedaagde in het geding
      gebrachte- uitspraak van 4 juli 1990, in het geding
      Premie 1988/92. In die uitspraak heeft de Raad overwogen
      dat uit het stelsel van de Coördinatiewet Sociale Verzekering
      (hierna: CwSV) volgt dat, tegen de achtergrond van
      artikel 4, tweede lid, van de CwSV, het door de werkgever
      onverplicht (of onbedoeld) voor eigen rekening genomen
      deel van de premies, niet tot de in artikel 6, eerste
      lid, aanhef en onder b, van de CwSV bedoelde, van het
      loonbegrip uitgezonderde aanspraken behoort.
    
    
    
      Evenmin onderschrijft de Raad het standpunt van eiseres
      dat de werknemersbijdragen aan de premies voor de
      werknemersverzekering door eiseres zelf verschuldigde bedragen
      zouden zijn en geen persoonlijke schulden van de werknemers
      en dat het voldoen aan deze 'eigen' schuld van de
      werkgever voor de werknemers geen loon uit dienstbetrekking
      zou opleveren.
      De Raad verwijst daarvoor eveneens naar zijn hiervoor genoemde
      uitspraak van 4 juli 1990 en vindt voor dit standpunt
      voorts steun in het arrest van de Hoge Raad van
      4 mei 1994 nr. 28 402, onder andere gepubliceerd in
      Fiscale Rechtspraak 1994 nr. 118 en RSV 1995/11, in welk
      arrest de Hoge Raad in rechtsoverweging 3.1. spreekt over
      het 'wettelijk voor rekening van de werknemers komende
      gedeelte van de aan de bedrijfsvereniging te betalen premies
      voor de werknemersverzekeringen'.
    
    
    
      Het beroep dat de gemachtigde voor haar stellingen doet
      op het arrest van de Hoge Raad van 4 mei 1994, nr 247,
      Fiscale Rechtspraak 1994 nr. 116 faalt naar de mening van
      de Raad. Rechtsoverweging 4.6. (laatste volzin) van dat
      arrest ziet niet op de situatie die thans aan de orde is
      -de vraag of een te hoge netto betaling als gevolg van
      (onbedoeld) niet ten volle inhouden van premies voor de
      werknemersverzekering loon vormt- maar op de situatie dat
      zo'n onbelast gebleven betaling reeds als loon is aangemerkt.
      Als een werkgever in zodanig geval de over dat
      loon nagevorderde premies heeft betaald en de door de
      werknemers over dat loon verschuldigde premiebijdragen
      niet op die werknemers kan verhalen vanwege het verhaalsverbod,
      zodat deze daardoor een voordeel genieten, dan is
      er onder de door de Hoge Raad geschetste omstandigheden,
      niet (ten tweede male) sprake van een voordeel uit
      dienstbetrekking.
    
    
    
      Overigens heeft eiseres haar stelling dat sprake is van
      een teveel betalen als (uitsluitend) gevolg van (gedeeltelijk)
      nagelaten inhoudingen van premies voor de werknemersverzekeringen,
      die niet op de werknemers verhaald
      mogen worden, en daarom geen door de werkgever verstrekt
      voordeel uit dienstbetrekking zouden vormen -welke standpunt
      hiervoor door de Raad is verworpen- niet met bewijsstukken
      gestaafd.
    
    
    
      Gedaagde heeft derhalve terecht alsnog het teveel netto
      uitbetaalde als premieloon aangemerkt.
    
    
    
      Wat betreft de door eiseres gemaakte bezwaren tegen de
      door gedaagde toegepaste brutering overweegt de Raad dat
      hij er met eiseres vanuit gaat dat eiseres bruto loonafspraken
      had (heeft) met haar werknemers en dat gedaagde
      er niet in is geslaagd te bewijzen dat eiseres de over
      dat loon verschuldigde inhoudingen voor haar rekening
      wilde nemen.
      Gedaagde heeft derhalve ten onrechte de als loon aangemerkte
      betalingen, alvorens daarover premies vast te
      stellen tot bruto bedragen herleid.
      Hetgeen gedaagde daaromtrent, ter voldoening aan zijn
      bewijslast heeft aangevoerd -er kon wellicht niet van
      afspraken worden gesproken, maar het karakter van die
      betalingen was wel duidelijk- acht de Raad onvoldoende.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat de aangevallen uitspraak
      in zoverre niet in stand kan blijven en dient te worden
      vernietigd.
    
    
    
      De gemachtigde van eiseres heeft in de op 30 augustus
      1996 aan de Raad toegezonden pleitnotitie tenslotte een
      beroep gedaan op schending van het recht van eiseres op
      de vaststelling van haar burgerlijke rechten en verplichtingen
      binnen een redelijke termijn, als gewaarborgd in
      artikel 6 van het Europese Verdrag tot bescherming van de
      rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna:
      EVRM). De gemachtigde heeft er op gewezen dat gedaagde
      bijna vijf jaar nodig heeft gehad om een voor beroep
      vatbare beslissing af te geven.
    
    
    
      De Raad stelt dienaangaande aan de hand van de
      gedingstukken vast dat de premienota's dateren van 6 december
      1985 en dat er vervolgens uitvoerig over en weer is
      gecorrespondeerd en er besprekingen hebben plaatsgevonden,
      die zijn uitgemond in de schriftelijke toezegging
      van gedaagde op 2 oktober 1986 dat er correctienota's
      zouden worden verzonden.
      Vervolgens heeft eiseres in een brief van 7 november 1986
      nogmaals uitvoerig haar standpunt uiteengezet en aangekondigd
      het niet meer bestreden deel van de correctienota's
      te zullen betalen. Aan het slot van die brief
      heeft eiseres, voorzover gedaagde het met de in die brief
      weergegeven opvatting niet eens zou zijn, een voor beroep
      vatbare beslissing gevraagd. Op 13 november 1986
      daaropvolgend -de toegezegde correctienota's waren nog niet
      ontvangen- heeft eiseres aan gedaagde de premies betaald
      voor zover zij die naar haar mening was verschuldigd.
      Op 19 november 1986 heeft gedaagde de ontvangst van de
      brief van eiseres van 7 november 1986 bevestigd met de
      mededeling dat een standpuntbepaling enige tijd zou
      vergen en op 21 november 1986 heeft de gemachtigde van
      eiseres nogmaals informatie aan gedaagde verschaft.
    
    
    
      Hierna laat het dossier een interne notitie zien van
      21 augustus 1989. Uit die notitie blijkt dat de schrijver
      daarvan van mening is dat 'gelet op het geheel, incasso
      van het schuldrestant achterwege dient te blijven'.
    
    
    
      Het verzoek van 7 november 1986 om een voor beroep vatbare
      beslissing is vervolgens op 29 maart 1990 besproken in
      de vergadering van de commissie Premie-inning van gedaagdes
      bedrijfsvereniging.
      Nadat eiseres bij brief van 25 april 1990 bezwaar had gemaakt
      tegen de op 26 februari 1990 verzonden correctienota's,
      is gedaagde op 5 oktober 1990 overgegaan tot uitreiking
      van de thans bestreden beslissing.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat uit het dossier niet blijkt dat er
      tussen november 1986 en augustus 1989 enige voortgang in
      de zaak is gekomen. De in oktober 1986 toegezegde correctienota's
      zijn niet verzonden in 1986, maar pas op
      26 februari 1990; eiseres heeft in november 1986 spontaan
      betaald wat zij dacht schuldig te zijn.
    
    
    
      Weliswaar blijkt uit evenvermelde notitie van augustus
      1989 dat de medewerker Vastenhoudt 'tot aan zijn vakantie
      met de Muwi-zaak is bezig geweest', maar daarvan is naar
      buiten niets gebleken.
      Voorts heeft het, nadat de zaak in augustus 1989 weer was
      opgepakt, nog ruim een jaar geduurd voordat de gevraagde
      beslissing is afgegeven.
    
    
    
      De gemachtigde van gedaagde heeft ter zitting erkend dat
      de redelijke termijn is overschreden en de Raad constateert
      dat gedaagde inderdaad geen aanvaardbare redenen
      heeft kunnen aanvoeren voor het bijna vier jaar na het
      verzoek van 6 november 1986 uitblijven van die beslissing.
      Volgens vaste jurisprudentie van de Raad leidt trage
      besluitvorming als zodanig niet tot het teloorgaan van de
      bevoegdheid om -met inachtneming van de wettelijke
      verjaringstermijnen- premies vast te stellen.
      Desgevraagd heeft de gemachtigde van eiseres aangegeven
      dat eiseres schade heeft geleden tengevolge van de trage
      besluitvorming, die onder meer daaruit bestaat dat al
      degenen die zich met de afwikkeling van het geschil met
      betrekking tot de nagevorderde premie hebben bezig
      gehouden -de directie, de administrateur, de belastingadviseur-
      zich telkens weer opnieuw moesten verdiepen en
      'inlezen' in het geschil, dat destijds nog diverse punten
      omvatte.
    
    
    
      De Raad acht de aanwezigheid van zodanige schade niet
      onaannemelijk. De Raad stelt evenwel anderzijds vast dat
      de belangen van eiseres bij een voortvarende afwikkeling
      blijkbaar niet al te zwaar wogen; eiseres heeft immers op
      11 juni 1992 bij deze Raad om uitstel van indiening van
      beroepsgronden gevraagd en -hoewel het arrest van de Hoge
      Raad dat eiseres wilde afwachten, reeds op 4 mei 1994 was
      gewezen- pas in januari 1996 de beroepsgronden aangevuld.
      Het vorenstaande in aanmerking nemende is de Raad van
      oordeel dat de aantasting van de belangen van eiseres bij
      berechting van haar geschil binnen een redelijke termijn,
      voldoende wordt gecompenseerd wanneer gedaagde, bij de
      afweging of er gronden zijn om rente vast te stellen en
      in te vorderen over hetgeen eiseres nog aan gedaagde
      verschuldigd zal zijn, rekening houdt met de omstandigheid
      dat de nog verschuldigde premies rentedragend zijn
      geweest gedurende een geruime periode waarin gedaagde
      onnodig heeft getalmd met het afronden van zijn besluitvorming.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat de aangevallen uitspraak
      en de bestreden beslissing -voorzover in geschil- niet in
      stand kunnen blijven, voor zover gedaagde bij de berekening
      van de premies over de winstuitkering van 1983 de
      (netto) betalingen tot bruto bedragen heeft herleid.
    
    
    
      De Raad ziet in het vorenstaande tevens aanleiding
      gedaagde op de voet van artikel 8:75 van de Awb te
      veroordelen in de proceskosten van eiseres in hoger beroep ten
      bedrage van f 1.775,--. Aangezien de toenmalige Raad van
      Beroep uitspraak heeft gedaan voor 1 januari 1994, worden
      gelet op hetgeen de Raad heeft beslist in zijn uitspraak
      van 5 april 1994, AAW 1991/672 + 673 en 674, de kosten
      van het geding in eerste aanleg in zo'n geval niet betrokken
      in een proceskostenveroordeling op grond van
      artikel 8:75 van de Awb. Eiseres zal zich voor een vergoeding
      van die kosten kunnen verstaan met gedaagde en
      bij een eventueel verschil de burgelijke rechter kunnen
      adiëren met een vordering tot schadevergoeding op grond
      van onrechtmatige daad.
    
    
    
      De Raad beslist mitsdien als hierna in rubriek III van
      deze uitspraak is weergegeven.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak en de bestreden
      beslissing wat betreft de hoogte van de vastgestelde
      premie;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van eiseres ten
      behoeve van het geding in hoger beroep ten bedrage van
      f 1.775,--;
      Bepaalt dat gedaagde aan eiseres het gestorte
      griffierecht ten bedrage van f 175,-- vergoedt;
      Wijst de bedrijfsvereniging voor de Bouwnijverheid aan
      als de rechtspersoon die deze kosten dient te betalen.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr A.F.M. Brenninkmeijer als voorzitter
      en mr G.P.A.M. Garvelink-Jonkers en mr L.J.A. Damen
      als leden, in tegenwoordigheid van mr L.H. Vogt als
      griffier en uitgesproken in het openbaar op 17 oktober
      1996.
    
    
    
    
    
    (get.) A.F.M. Brenninkmeijer.
    
    
    (get.) L.H. Vogt.
    
    
    
    
      Tegen een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep
      ingevolge de Coördinatiewet Sociale Verzekering kan ieder
      der partijen beroep in cassatie instellen, maar alleen
      ter zake van schending of verkeerde toepassing van het
      bepaalde bij of krachtens een der artikelen 4, 5, 6, 7 en
      8 van die wet.
      Dit beroep wordt ingesteld door binnen 6 weken nadat dit
      afschrift der uitspraak ter post is bezorgd, een beroepschrift
      in cassatie aan de Centrale Raad van Beroep in te
      zenden.
    
    
    
    
    
    
      AS
      1810