ECLI:NL:RBAMS:2025:9146, Rechtbank Amsterdam, 18-11-2025, 11595310
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-11-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Eisers vorderen een verklaring voor recht dat zij als medehuurder worden aangemerkt voor de huurwoning. De kantonrechter legt eisers een bewijsopdracht op, om aan te tonen dat er sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding.

RECHTBANK 
      AMSTERDAM
    
    
    
      Civiel recht
      Kantonrechter 
    
    
    
      Zaaknummer: 11595310 \ CV EXPL  25-4361
    
    
    
      
        Vonnis van 18 november 2025
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
  
  
    
      1 [eiser 1] , 
    
      te [woonplaats] ,2. [eiser 2], 
      te [woonplaats] ,3. [eiser 3], 
      te [woonplaats] ,
      eisende partijen,
      hierna samen te noemen: eisers,
      gemachtigde: Stichting Achmea Rechtsbijstand,
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        STICHTING YMERE, 
      te Amsterdam,
      gedaagde partij,
      hierna te noemen: gedaagde,
      gemachtigde: [gemachtigde] .
    
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      1.1.
      Het verloop van de procedure blijkt uit:
      - de dagvaarding van vijf maart 2025
      - de conclusie van antwoord van 22 april 2025
      - het tussenvonnis van 20 mei 2025.
      
      
        Op 25 september 2025 heeft de mondelinge behandeling plaatsgevonden. Eisers sub 1 en 2 zijn daarbij aanwezig geweest, samen met hun oudste dochter en de gemachtigde. Gedaagde is daar vertegenwoordigd door haar gemachtigde. Ten slotte is vonnis bepaald.
      
      
    
  
  
    
      2De feiten
    
    
      2.1.
      Gedaagde verhuurt sinds 1989 voor onbepaalde tijd aan eiser 3 (hierna: oma) de woning aan de [adres] (hierna: de woning). De woning is 74m2  en bestaat uit een woonkamer en 3 slaapkamers. 
      
    
    
      2.2.
      Eiser 1 (hierna: zoon) heeft vanaf die datum in de woning gewoond met zijn ouders. In 1995 is zoon verhuisd en getrouwd met eiser sub 2 (hierna: vrouw) in 1997. In 2001 verslechterde de gezondheidstoestand van de ouders van zoon, te weten oma en haar man (hierna: opa). Opa was ernstig ziek en oma kon niet alleen voor hem zorgen vanwege haar beperkte taalvaardigheid en de fysieke belasting. Zoon en vrouw hebben de zorgtaken op zich genomen en zijn om die reden (terug) in 2001 verhuisd naar de woning. Sindsdien wonen zij in de woning. Zoon en vrouw hebben vier kinderen die ook in de woning wonen. Het oudste kind was twee maanden oud toen zoon en vrouw verhuisden naar de woning. De overige kinderen zijn geboren terwijl zij in de woning woonden. Oma is momenteel 87 jaar oud.  
      
    
  
  
    
      3Het geschil
    
    
      3.1.
      Eisers vorderen - samengevat - dat de kantonrechter voor recht verklaart dat eisers sub 1 en 2 vanaf de datum van het vonnis medehuurder zijn van de woonruimte aan het adres [adres] . Gedaagde verzet zich hiertegen. 
      
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      4.1.
      Deze zaak gaat over het medehuurderschap in de zin van artikel 7:267 BW. Daartoe moet worden beoordeeld of sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding. 
      
    
    
      4.2.
      Bij de beantwoording van de vraag of sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding moeten alle omstandigheden van het geval in onderling verband worden gewaardeerd, zoals het feitelijk gebruik van de woning door de huurder en de medebewoner en de omstandigheid dat zij al dan niet (1) gezamenlijk voorzien in de kosten van de huisvesting en/of de kosten van levensonderhoud, (2) gezamenlijk (of op grond van een afgesproken verdeling) huishoudelijke taken verrichten, (3) gezamenlijk de maaltijden bereiden en gebruiken, (4) gezamenlijk invulling geven aan vrije tijd en (5) gezamenlijk deelnemen aan het sociaal verkeer.
      
    
    
      4.3.
      Bij beantwoording van de vraag of sprake is van een duurzame huishouding zijn ook subjectieve factoren van belang. Gedacht kan worden aan bedoelingen van partijen voor de toekomst, in welke mate die plannen zijn geëffectueerd en welke onderlinge uitwisseling plaatsvond. Verder is van belang dat tussen ouders en kind in beginsel geen sprake is van een duurzame maar een aflopende samenlevingssituatie. Slechts onder bijzondere omstandigheden kan een samenleven van een kind en een ouder, na het zelfstandig worden van het kind, worden aangemerkt als een duurzame samenwoning met een gemeenschappelijke huishouding. Het enkele feit dat sprake is van mantelzorg is echter geen bijzondere omstandigheid.
      
    
    
      4.4.
      De stelplicht en bewijslast voor de duurzame gemeenschappelijke huishouding ligt bij eisers, waarbij ten aanzien van het bestaan van een gemeenschappelijke huishouding een verzwaarde stelplicht geldt.
      
    
    
      4.5.
      Volgens gedaagde is van een duurzaam gemeenschappelijke huishouding geen sprake omdat sprake is van afhankelijkheid van oma. Zij zou niet bij kunnen dragen aan het huishouden. Verder hebben zoon en vrouw een bankrekening en oma een andere. Verder betaalt oma de huur en zoon en vrouw andere vaste lasten zoals internet, gas water licht, gemeenschappelijke belastingen en verzekeringen en boodschappen. Dit duidt op een sterke financiële scheiding. Verder is de vordering onvoldoende onderbouwd zodat niet kan worden aangenomen dat eisers samen op vakantie gaan of bezoek ontvangen. Veel eerder is sprake van een terugkeer van zoon om zorg te leveren en zij gaandeweg de woning als hun woning zijn gaan beschouwen met hun eigen gezin, waar oma ook woont. 
      
    
    
      4.6.
      De kantonrechter overweegt dat mantelzorg in beginsel geen basis kan vormen van een duurzame gemeenschappelijke huishouding. Echter, dat de samenwoning als startpunt de mantelzorg aan opa en de bijstand aan oma kent, betekent niet dat geen duurzame gemeenschappelijke huishouding kan worden gevormd. Aan gedaagde kan worden toegegeven dat de onderbouwing van de vordering mager is. Toch is deze vordering in ieder geval afdoende onderbouwd om toegelaten te worden tot het leveren van nader bewijs. Het gaat hier om een woning van 74m2 met drie slaapkamers waar nu al ongeveer 24 jaar in wordt samengewoond door zeven familieleden. De kinderen zijn in de woning geboren en opgegroeid in de nabijheid van oma. Zoon en vrouw zijn rond de 50 jaar oud en hebben duidelijk de intentie om ook de rest van het leven van oma samen met haar te blijven wonen. Door eisers is toegelicht, maar niet verder onderbouwd, dat zij altijd samen eten, gezamenlijk schoonmaken en de levenskosten delen. Verder is toegelicht dat oma in het verleden veel zorgtaken had richting de kinderen en nu zelf meer verzorging behoeft. Hoewel niet sprake is van één financiële bankrekening, is afdoende vast komen te staan dat zowel zoon en vrouw als oma bijdraagt aan de kosten van het levensonderhoud. 
      
    
    
      4.7.
      Uit het voorgaande volgt dat er aanwijzingen zijn dat sprake is van langdurige, inmiddels al 24 jaar, en wederkerige zorg voor elkaar, in een woning met drie slaapkamers voor zeven familieleden. Dit laat onverlet dat het nog steeds mogelijk is dat sprake is van een gezin dat in de woning van oma woont en waarbij dat gezin en oma eigenstandig hun leven leiden. De onderbouwing van de stelling dat sprake is van een duurzame gemeenschappelijk huishouding is zeer summier onderbouwd door eisers. Eisers worden in de gelegenheid gesteld feiten en omstandigheden te bewijzen waaruit kan worden opgemaakt dat sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding. 
      
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De kantonrechter
    
    
    
      5.1.
      laat eisers toe te feiten en omstandigheden te bewijzen waaruit kan worden opgemaakt dat sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding;
      
    
    
      5.2.
      bepaalt dat op de rolzitting van 2 december 2025 te 10.00 uur aan eisers de gelegenheid wordt geboden om te kennen te geven of, en zo ja, op welke wijze van die bewijsopdracht gebruik zal worden gemaakt en zo daartoe getuigen zullen worden gehoord, welke getuigen worden voorgedragen, waarna daarvoor dag en uur zullen worden bepaald;
      
    
    
      5.3.
      houdt iedere verdere beslissing aan.
      
      
      
      
        Dit vonnis is gewezen door mr. B.T. Beuving en in het openbaar uitgesproken op 18 november 2025.
      
      
      
      
        734
      
    
  
  
     HR 17 januari 2014, ECLI:NL:HR:2014:93
  
  
     HR 10 maart 2006, ECLI:NL:HR:2006:AU6932