ECLI:NL:CRVB:1995:ZB5339, Centrale Raad van Beroep, 26-10-1995, 94/2906 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1995-10-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Verruimde jurisprudentie per 1-1-1993. Schade, aan ambtenaar toegebracht en veroorzaakt door onrechtmatig handelen of nalaten van overheid, komt in beginsel voor volledige vergoeding in aanmerking.

94/2906 AW                                   O
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  de Minister van Binnenlandse Zaken, appellant,
  
  en
  
  
    [gedaagde], wonende te [woonplaats], gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Bij besluit, verzonden op 17 september 1993, heeft appellant
    geweigerd het verzoek van gedaagde om vergoeding van de wettelijke
    rente over het hem toekomende wachtgeld in te willigen,
    alsmede toegezegd gedaagde schadeloos te stellen voor door hem
    aantoonbaar geleden schade.
  
  
  
    De Arrondissementsrechtbank te Zwolle heeft bij uitspraak van
    22 september 1994, nr. AW 93/169, het door gedaagde tegen dit
    besluit ingestelde beroep gegrond verklaard, het bestreden
    besluit vernietigd en bepaald dat appellant een nieuw besluit
    neemt met inachtneming van die uitspraak; voorts heeft zij
    onder meer het verzoek van gedaagde om toepassing van artikel
    8:73, lid 1, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) om appellant
    te veroordelen tot vergoeding van renteschade over de
    periode van 1 december 1992 tot het tijdstip waarop de te
    vergoeden (wettelijke) rente tot uitbetaling zal zijn gekomen,
    toegewezen.
  
  
  Appellant heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld.
  
  
    Namens gedaagde heeft mr D. Meindertsma, juridisch medewerkster
    van de Algemeen Christelijke Politiebond te Woerden, een
    verweerschrift ingediend.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad van
    21 september 1995, waar appellant niet is verschenen en waar
    gedaagde in persoon is verschenen, bijgestaan door mr Meindertsma
    voornoemd.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
  
    Aan de aangevallen uitspraak ontleent de Raad het volgende ter
    zake van de voor dit geding relevante feiten en omstandigheden.
  
  
  
    Gedaagde is bij besluit van 16 februari 1990, genomen namens
    de Minister van Justitie op grond van artikel 120, lid 1, sub
    f van het Ambtenarenreglement voor de
    Rijkspolitie 1975, met ingang van 1 februari 1990 eervol
    ontslag verleend als wachtmeester 1e klasse van het Korps
    Rijkspolitie. Appellant heeft bij besluit van 14 mei 1991
    gedaagdes aanvraag tot toekenning van wachtgeld krachtens het
    Rijkswachtgeldbesluit 1959 afgewezen. Dit besluit is door het
    voormalige Ambtenarengerecht te Zwolle bij uitspraak d.d. 10
    december 1992 nietig verklaard. Bij besluit van 25 maart 1993
    heeft appellant alsnog aan gedaagde per 1 februari 1990 (tot
    14 januari 1996) een wachtgelduitkering toegekend. Bij brief
    van 7 april 1993 heeft gedaagde aan appellant verzocht om
    vergoeding van de wettelijke rente vanaf 1 februari 1990.
    Gedaagde heeft vanaf 28 juli 1993 de wachtgelduitkering ontvangen,
    waarbij op die datum tevens het op dat moment achterstallige
    bedrag aan wachtgeld is uitbetaald. Bij het bestreden
    besluit is op gedaagdes verzoek om vergoeding van wettelijke
    rente afwijzend beslist.
  
  
  
    Appellant heeft in hoger beroep in de eerste plaats aangevoerd
    dat door gedaagde niet is gereageerd op zijn toezegging dat
    hij de schade, waarvan gedaagde kan aantonen dat hij die door
    het uitblijven van de betaling van zijn wachtgeld heeft geleden,
    zal vergoeden. In de tweede plaats heeft appellant het
    oordeel van de eerste rechter bestreden, die in de aangevallen
    uitspraak heeft geoordeeld dat de rechtsontwikkeling zodanig
    is voortgeschreden dat de van de burgerlijke rechter afwijkende
    jurisprudentie ten aanzien van de rentevergoeding bij
    nietig verklaarde besluiten in ambtenarenzaken niet langer kan
    worden gevolgd. Appellant acht onjuist het oordeel van de
    eerste rechter dat uit het feit dat gedaagde van appellant een
    nabetaling ontvangt (als gevolg van het nietig verklaren door
    het voormalige Ambtenarengerecht te Zwolle van appellants
    besluit van 16 september 1991) zonder meer voortvloeit dat
    gedaagde recht heeft op vergoeding van de wettelijke rente
    over het na te betalen bedrag. Tenslotte heeft appellant
    aangevoerd dat de eerste rechter ten onrechte heeft geoordeeld
    dat de wettelijke rente dient te worden vergoed vanaf 2 december
    1990 (de datum van de aanvraag om wachtgeld).
  
  
  
    Gedaagde daarentegen heeft in het namens hem ingediende verweerschrift
    het oordeel en de overwegingen van de eerste
    rechter onderschreven.
  
  
  De Raad overweegt het volgende.
  
  
    Het bestreden besluit moet worden aangemerkt als een zogenoemd
    zelfstandig schadebesluit. Onder verwijzing naar 's-Raads
    uitspraken van 16 juni 1994, nr.
    AW 1993/235 (gepubliceerd in TAR 1994, nr. 177), en
    21 september 1995, nr. AWB 1994/519 AW (gepubliceerd in TAR
    1995, nr. 243), merkt de Raad op dat voor de beoordeling van
    zelfstandige schadebesluiten van belang is of deze betrekking
    hebben op de vergoeding van schade die vóór, dan wel na 1
    januari 1993 is, c.q. wordt geleden. In een geval, zoals het
    onderhavige, waarin zowel vóór als na genoemde datum schade
    wordt geleden, wordt de gehoudenheid van het bestuursorgaan
    tot vergoeding van schade deels volgens de oude normen beoordeeld,
    namelijk voor zover die schade geleden is in de periode
    vóór 1 januari 1993, en deels volgens de verruimde jurisprudentie,
    namelijk voor zover de schade na genoemde datum is
    geleden.
  
  
  
    Voor zover het bestreden besluit betrekking heeft op schade
    die gedaagde stelt te hebben geleden in de periode vóór 1
    januari 1993 dient derhalve te worden getoetst aan de ingevolge
    de vaste jurisprudentie van de Raad voor de desbetreffende
    periode geldende norm, inhoudende dat voor het ontstaan van
    een op het bestuursorgaan rustende vergoedingsplicht jegens de
    ambtenaar is vereist dat sprake is van een aan dat orgaan toe
    te rekenen optreden waardoor de ambtenaar schade heeft geleden
    en dat dit optreden en die schade van zodanige aard zijn, dat
    de schade in redelijkheid voor vergoeding door dat orgaan in
    aanmerking dient te komen. Hetgeen daaromtrent namens gedaagde
    is aangevoerd, heeft de Raad niet tot het oordeel kunnen
    brengen dat in de voorliggende zaak aan die norm is voldaan.
    Voor zover de afwijzing door appellant van gedaagdes verzoek
    om vergoeding van wettelijke rente betrekking heeft op de
    periode vóór 1 januari 1993 kan het bestreden besluit in
    rechte stand houden.
  
  
  
    Voor zover het bestreden besluit betrekking heeft op schade
    die gedaagde stelt te hebben geleden in de periode na 1 januari
    1993 is de Raad op grond van zijn verruimde jurisprudentie
    van oordeel dat het bestreden besluit niet in rechte stand kan
    houden. Door onrechtmatig handelen van appellant is aan gedaagde
    de tijdige uitbetaling van de door hem aangevraagde
    wachtgelduitkering onthouden. Dit brengt in beginsel voor
    gedaagde de verplichting mee de daardoor veroorzaakte schade
    te vergoeden. Voorzover deze schade in gederfde rente bestaat,
    die voortvloeit uit het niet-tijdig voldoen van een geldsom
    dient naar
    's Raads oordeel aansluiting te worden gezocht bij de in het
    burgerlijk recht gegeven regeling van de wettelijke rente.
  
  
  
    In het voorliggende geval komt, naar analogie van artikel
    6:119 van het Burgerlijk Wetboek, de wettelijke rente over de
    niet-tijdige uitbetaling van het wachtgeld vanaf 1 januari
    1993 als volgt voor vergoeding in aanmerking. Over het ten
    onrechte over de betalingstijdvakken van januari 1993 tot en
    met juni 1993 niet-uitbetaalde wachtgeld dient de wettelijke
    rente te worden berekend steeds vanaf de dag waarop dat
    wachtgeld in het desbetreffende betalingstijdvak zou zijn
    uitbetaald tot de dag waarop de nabetaling heeft plaatsgehad, te
    weten 28 juli 1993. Dit impliceert, ruwweg gezegd, dat de
    wettelijke rente terzake van het niet-uitbetalen van het
    wachtgeld over het betalingstijdvak januari 1993 dient te
    worden berekend over zes maanden, de wettelijke rente terzake
    van het niet-uitbetalen van het wachtgeld over het betalingstijdvak
    februari 1993 over vijf maanden, en zo verder. Daarbij
    geldt dat de berekening van de wettelijke rente dient te
    geschieden over de bruto-bedragen van de nabetalingen en
    voorts dat telkens na afloop van een vol jaar het maandbedrag
    waarover de wettelijke rente is verschuldigd wordt vermeerderd
    met het bedrag van de over dat voorafgaande jaar verschuldigde
    rente (rente op rente).
  
  
  
    Gelet op bovenstaande overwegingen komt de aangevallen uitspraak
    voor vernietiging in aanmerking.
  
  
  
    Gelet op het hiervoor overwogene is er aanleiding om appellant
    te veroordelen in de kosten van gedaagde, welke zijn begroot
    op f 1420,-- als kosten van verleende rechtsbijstand in eerste
    aanleg en op f 1420,-- als kosten van verleende rechtsbijstand
    in hoger beroep. Voorts dient appellant aan gedaagde het door
    hem in eerste aanleg betaalde griffierecht ad f 7,50 te vergoeden.
    Van andere kosten is de Raad niet gebleken.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    Verklaart het inleidende beroep, voor zover betrekking hebbende
    op de betalingstijdvakken die zijn gelegen vóór 1 januari
    1993, alsnog ongegrond;
    Verklaart het inleidende beroep, voor zover betrekking hebbende
    op de betalingstijdvakken die zijn gelegen na
    1 januari 1993, gegrond;
    Vernietigt het bestreden besluit in zoverre;
    Bepaalt dat aan gedaagde de wettelijke rente toekomt zoals in
    rubriek II van deze uitspraak is aangegeven, te betalen door
    de Staat der Nederlanden;
    Bepaalt dat appellant te dien aanzien een nieuw besluit dient
    te nemen;
    Veroordeelt app1ellant in de kosten van het geding in eerste
    aanleg en in hoger beroep aan de zijde van gedaagde gevallen,
    ten bedrage van f 2847,50, te betalen door de Staat der Nederlanden.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr J. Boesjes als voorzitter en
    mr Ch. de Vrey  en mr H. Bolt als leden, in tegenwoordigheid
    van P.H. Schippers als griffier.
  
  
  
    Uitgesproken in het openbaar op 26 oktober 1995 door voornoemde
    voorzitter, in tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
  
  
  
  (get.) J. Boesjes.
  
  
  (get.) P.H. Schippers.
  
  
  
    TM
    2710