ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6873, Centrale Raad van Beroep, 25-03-1997, 96/4954 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-03-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Betrokkene is bestuurslid en als enige werkzaam in een stichting; de winst van de stichting wordt
         als loon aan hem uitbetaald.

96/4954 ABW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      P.H.M. van de Kletersteeg, wonende te Groningen,
      appellant,
    
    
    en
    
    
      het College van burgemeester en wethouders van de
      gemeente Groningen, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellant heeft op in het beroepschrift aangevoerde
      gronden hoger beroep ingesteld tegen een door de
      Arrondissementsrechtbank te Groningen onder dagtekening 3
      mei 1996 tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar
      hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde is bij wijze van verweer volstaan met een
      verwijzing naar het bestreden besluit.
    
    
    
      Partijen hebben desgevraagd aan de Raad nog enige stukken
      toegezonden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 11 februari 1997,
      waar appellant niet is verschenen, en waar gedaagde zich
      heeft laten vertegenwoordigen door mr K.D. van Loo,
      werkzaam bij de gemeente Groningen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene Bijstandswet
      (ABW) ingetrokken en zijn de Algemene bijstandswet en de
      Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet in
      werking getreden. Het in dit geding aan de orde zijnde
      geschil wordt beoordeeld aan de hand van de ABW en de
      daarop berustende bepalingen, zoals die luidden ten tijde
      als hier van belang.
    
    
    
      Appellant, geboren op 3 augustus 1946, ontving met ingang
      van 15 september 1985 -met een korte onderbreking wegens
      werkaanvaarding- een uitkering ingevolge de
      Rijksgroepsregeling werkloze werknemers (RWW).
    
    
    
      Op 25 april 1986 heeft appellant de stichting Yogi
      (hierna: de stichting) in het leven geroepen, die ten
      doel heeft het (doen) verrichten van werkzaamheden en
      reparaties in de sector van de metaalnijverheid en
      installatietechniek, het (doen) ontwikkelen van kleine
      werktuigen, het (doen) kopen en/of verkopen, het (doen)
      importeren en/of exporteren van gereedschappen,
      werktuigen en/of machines, alles in de ruimste zin van
      het woord.
    
    
    
      Appellant heeft op 6 januari 1992 een aanvraag ingediend
      om een uitkering ingevolge het Bijstandsbesluit
      zelfstandigen (BZ). Gedaagde heeft per 1 mei 1992
      appellants uitkering ingevolge de RWW beëindigd en per
      die datum aan appellant een lening ingevolge het BZ
      verleend tot een bedrag van f 40.000,-- alsmede een
      uitkering ter voorziening in de algemeen noodzakelijke
      kosten van het bestaan. Laatstgenoemde uitkering is
      beëindigd per 14 maart 1993 onder meer op de grond dat
      appellant niet aan de aan de uitkering verbonden
      voorwaarde heeft voldaan om de stichting om te zetten in
      een eenmanszaak.
    
    
    
      Op 19 juli 1993 heeft appellant de onderhavige aanvraag
      ingediend om een uitkering ingevolge de RWW. Als reden
      voor die aanvraag heeft appellant vermeld dat de
      stichting in de periode van 1 augustus 1993 tot medio
      september 1993 geen omzet heeft waardoor hij als
      werknemer van de stichting geen loon ontvangt. Aangezien
      hij geen aanspraak heeft op een uitkering ingevolge de
      Werkloosheidswet -wegens het ontbreken van een
      gezagsverhouding tussen appellant en de stichting- was
      appellant van mening dat hij gedurende genoemde periode
      recht heeft op een uitkering ingevolge de RWW.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij besluit van 11 augustus 1993 de
      aanvraag van appellant afgewezen. Daarbij is onder meer
      overwogen dat appellant niet kan worden aangemerkt als
      een werkloze werknemer in de zin van de RWW.
    
    
    
      Beslissende op het tegen dat besluit gemaakte bezwaar
      heeft gedaagde bij het bestreden besluit van 22 maart
      1994 de bezwaren van appellant ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Groningen heeft het beroep
      tegen het bestreden besluit bij de aangevallen uitspraak
      van 3 mei 1996 ongegrond verklaard.
    
    
    
      In hoger beroep heeft appellant betwist dat hij niet kan
      worden aangemerkt als werkloze werknemer in de zin van de
      RWW. Daartoe heeft appellant aangevoerd dat hij ten tijde
      als hier van belang werknemer was van de toenmalige
      stichting, dat hij werkloos was en dat hij volledig
      beschikbaar was voor de arbeidsmarkt.
    
    
    
      Het geschil betreft de vraag of appellant in de periode
      als hier van belang kon worden beschouwd als een werkloze
      werknemer in de zin van artikel 1, aanhef en onder a, van
      de RWW.
      Ingevolge genoemd artikel wordt onder werkloze werknemer
      verstaan de persoon van 18 tot 65 jaar, die voor de
      voorziening in het bestaan is aangewezen op arbeid in
      dienstbetrekking en aan wie voorwaarden worden gesteld
      welke strekken tot inschakeling in de arbeid in een
      dienstbetrekking van ten minste de helft van de geldende
      volledige arbeidstijd per week.
    
    
    
      Blijkens de toelichting op de RWW dient voor een
      duidelijke afbakening van het begrip werkloze werknemer
      als criterium te gelden dat men in overwegende mate voor
      arbeid in dienstbetrekking beschikbaar is.
    
    
    
      De beoordeling of sprake is van een werkloze werknemer
      dient plaats te vinden aan de hand van de zich in het
      concrete geval voordoende feiten en omstandigheden.
      Hierbij dient onder meer te worden gelet op het
      tijdsbeslag van de werkzaamheden die de betrokkene al of
      niet in loondienst verricht, de al of niet gebondenheid
      van de betrokkene aan die werkzaamheden voor de toekomst,
      de intentie van de betrokkene en zijn houding tegenover
      de inschakeling in arbeid in loondienst.
    
    
    
      De Raad stelt in dit verband allereerst vast dat
      appellant ten tijde van de aanvraag voorzitter,
      secretaris en penningmeester van de stichting was. Verder
      stelt de Raad vast dat appellant als enige werkzaam was
      ten behoeve van de stichting en dat de winst van de
      stichting als loon aan hem werd uitbetaald.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad diende appellant op grond
      van die feiten en omstandigheden in ieder geval ten tijde
      van de aanvraag voor de toepassing van de ABW c.a. te
      worden aangemerkt als een zelfstandige werkzaam in een
      één-persoonsbedrijf. Weliswaar heeft appellant aangevoerd
      dat hij niet als zelfstandige kan worden aangemerkt omdat
      hij als werknemer in dienst was van de stichting, maar
      naar het oordeel van de Raad is niet zozeer de juridische
      constructie bepalend, als wel de mate waarin de situatie
      in economisch opzicht overeenkomt met die behorend bij
      een één-persoonsbedrijf. Van belang hierbij is de mate
      waarin is voldaan aan de kenmerken van de zelfstandige
      zoals het werkzaam zijn in een eigen bedrijf of beroep,
      de inbreng van vermogen in dat bedrijf of beroep en de
      beheers- en bestuursbevoegdheden.
    
    
    
      Verder stelt de Raad vast dat appellant ten tijde als
      hier van belang niet stond ingeschreven als werkzoekende
      bij het arbeidsbureau en evenmin stond ingeschreven bij
      uitzendbureaus. Ook heeft appellant geen bewijzen
      overgelegd van sollicitaties naar arbeid in
      dienstbetrekking. Ten slotte stelt de Raad vast dat
      appellant niet de intentie had om door arbeid in
      dienstbetrekking in de noodzakelijke kosten van het
      bestaan te voorzien. Daarbij heeft de Raad in aanmerking
      genomen dat appellant de uitkering slechts heeft gevraagd
      ter overbrugging van de periode gedurende welke hij met
      zijn zelfstandige activiteiten geen inkomsten zou
      verwerven en dat hij in bezwaar nadrukkelijk te kennen
      heeft gegeven genoemde activiteiten niet te willen
      beëindigen.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad is appellant op grond van
      genoemde feiten en omstandigheden terecht niet aangemerkt
      als werkloze werknemer in de zin van artikel 1 van de
      RWW.
    
    
    
      De Raad acht tot slot geen termen aanwezig om toepassing
      te geven aan artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    Mitsdien wordt beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
      mr G.A.J. van den Hurk en mr J.M.A. van der Kolk-
      Severijns, in tegenwoordigheid van A.H. Berends als
      griffier en uitgesproken in het openbaar op 25 maart
      1997.
    
    
    
    (get.) C.G. Kasdorp.
    
    
    
    (get.) A.H. Berends.