ECLI:NL:RBNHO:2025:5593, Rechtbank Noord-Holland, 16-01-2025, AWB - 23 _ 4266
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2025-01-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Omzetbelasting. De activiteiten van eiseres bestaan uit de in- en verkoop van elektrische huishoudelijke apparaten. In geschil is of eiseres op de verkoop van door haar ingekochte goederen terecht de margeregeling heeft toegepast. De rechtbank oordeelt dat dit niet het geval is.

Rechtbank noord-holland
    
    
      Zittingsplaats Haarlem
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummers: HAA 23/4266 en HAA 23/4267
    
    
    uitspraak van de meervoudige kamer van 16 januari 2025 in de zaken tussen
    
    
      [eiseres] B.V. , gevestigd te [vestigingsplaats] , eiseres
    (gemachtigden: drs. M. Edie en mr. J. van Wamelen),
    
    
      en
    
    
    de inspecteur van de Belastingdienst/Midden- en kleinbedrijf, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      
        HAA 23/4266
      
      Verweerder heeft met dagtekening 27 oktober 2022 aan eiseres over het tijdvak 1 januari 2020 tot en met 31 december 2020 een naheffingsaanslag omzetbelasting opgelegd, ten bedrage van € 568.803. Gelijktijdig heeft verweerder bij beschikkingen een verzuimboete van € 5.514 opgelegd en € 42.344 belastingrente in rekening gebracht.
    
    
    
      Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar van 20 mei 2023 de naheffingsaanslag en de beschikkingen gehandhaafd.
    
    
    
      
        HAA 23/4267
      
      Verweerder heeft met dagtekening 27 oktober 2022 aan eiseres over het tijdvak 1 januari 2021 tot en met 31 december 2021 een naheffingsaanslag omzetbelasting opgelegd, ten bedrage van € 1.062.686. Gelijktijdig heeft verweerder bij beschikkingen een verzuimboete van € 5.514 opgelegd en € 36.603 belastingrente in rekening gebracht.
    
    
    
      Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar van 20 mei 2023 de naheffingsaanslag en de beschikkingen gehandhaafd.
    
    
    
      
        Gezamenlijk
      
      Eiseres heeft tegen beide uitspraken op bezwaar beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend dat betrekking heeft op beide zaken.
    
    
    
      Verweerder heeft voor de zitting nadere stukken ingediend.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 5 december 2024. 
      Namens eiseres zijn verschenen haar gemachtigden. Op verzoek van eiseres is tevens als toeschouwer verschenen mr. [naam 1] . Verweerder heeft desgevraagd verklaard tegen diens aanwezigheid geen bezwaar te hebben. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door [naam 2] , mr. [naam 3] en [naam 4] . 
      
        Overwegingen
      
    
    
    
      
        Feiten
      
    
    1. De activiteiten van eiseres bestaan uit de in- en verkoop van elektrische huishoudelijke apparaten (witgoed). De apparaten worden in Duitsland en Nederland ingekocht. In Duitsland worden de apparaten voornamelijk ingekocht bij [bedrijf x] GmbH ( [bedrijf x] ). Op de facturen van [bedrijf x] aan eiseres staat het volgende vermeld: “ steuerfrei, Innergemeinschaftliche Lieferung” dan wel "steuerfrei, (Keine Steuer Innergemeinschaftliche lieferung )". Eiseres verkoopt de apparaten online aan particulieren in Nederland. Incidenteel wordt verkocht aan particulieren in België. De bij [bedrijf x] ingekochte goederen worden door eiseres verkocht als gebruikte goederen in de zin van artikel 28b van de Wet op de omzetbelasting 1968 (de margeregeling). 
    
    2. Tijdens een bedrijfsbezoek op 4 november 2021 heeft een van de (middellijk) bestuurders van eiseres verklaard dat het bij de goederen die worden ingekocht bij [bedrijf x] gaat om producten die door de koper retour zijn gezonden omdat zij niet voldoen aan de verwachtingen of schade hebben. 
    
    3. Om zekerheid te krijgen over de hoedanigheid van de bij [bedrijf x] ingekochte goederen is door verweerder op 9 november 2021 op grond van artikel 7 van de Verordening (EU) nr. 904/2010 de volgende informatie opgevraagd bij de Duitse belastingdienst. 
    
    
      “Verzendende taal : [bedrijf x] GmbH heeft goederen geleverd aan [eiseres] . De goederen zijn ook ontvangen door [eiseres]. Op de factuur van [bedrijf x] GmbH staat dat het gebruikte (2ehands) goederen zijn. Tevens staat op de factuur dat het een intracommunautaire transactie betreft. [bedrijf x] GmbH heeft de levering van de goederen ook gelist. [eiseres] heeft geen verwervingen aangegeven omdat zij van mening zijn dat het marge-goederen (2e hands) betreffen.
      [eiseres] verkoopt de goederen als marge-goederen.
      Zijn de goederen door [bedrijf x] GmbH als marge-goederen of BTW goederen ingekocht. Zijn de goederen als marge- of BTW goederen verkocht door [bedrijf x] GmbH . Is er ten onrechte gelist, of is er wel sprake van intracommunautaire leveringen.
      Graag een onderzoek naar de aard van de goederen, marge of BTW goederen. Hoe zijn de in-en verkopen door [bedrijf x] GmbGH verwerkt in de administratie.
    
    
    
      Gemeenschappelijke taal : Die [bedrijf x] GmbH hat Waren an [eiseres] geliefert. Die Waren sind auch von [eiseres] erhalten worden. Auf der Rechnung der [bedrijf x] GmbH steht, dass es sich um gebrauchte Waren handelt. Die [bedrijf x] GmbH hat die Lieferung der Waren auch angegeben. [eiseres] hat keine Erwerbe gemeldet, weil sie der Meinung ist, dass es sich um Differenzbesteuerungsware (gebrauchte Waren) handelt. [eiseres] verkauft die Waren als Differenzbesteuerungsware. Handelt es sich bei den von der [bedrijf x] GmbH bezogenen Waren um Differenzbesteuerungs- oder Mehrwertsteuerware? Wurde die Ware von der [bedrijf x] GmbH als Differenzbesteuerungs- oder Mehrwertsteuerware verkauft? Wurden die Waren zu Unrecht angegeben oder handelt es sich tatsächlich um eine innergemeinschaftliche Lieferung? Bitte prüfen Sie die Art der Waren, ob es sich um Differenzbesteuerung oder Mehrwertsteuer handelt. Wie werden die Käufe und Verkäufe von [bedrijf x] GmbGH in der Verwaltung verarbeitet.”
    
    
    4. Op 14 januari 2022 heeft de Duitse belastingdienst als volgt op het verzoek gereageerd:
    
      “Verzendende taal : Die [bedrijf x] GmbH hat die verkauften Waren in Deutschland von den Firmen [bedrijf 2] GmbH - [bedrijf 3] + [bedrijf 4] (DE(…)) und [bedrijf 5] Limited (DE(…)) erworben. Es wurde Umsatzsteuer ausgewiesen. Vorsteuer wurde durch die [bedrijf x] GmbH entsprechend geltend gemacht.
      Es handelt sich nicht um differenzbesteuerte Waren.
      Als Anlage wurden zu zwei exemplarischen Rechnungen jeweils eine Tabelle beigefügt. Aus diesen ist die genaue Warenbezeichnung ersichtlich.
    
    
    
      Ontvangende taal : Vrije vertaling door CLO:
      
        [bedrijf x] GmbH heeft de verkochte goederen in Duitsland van de ondernemingen [bedrijf 2] GmbH - [bedrijf 3] + [bedrijf 4] (DE(…)) en [bedrijf 5] Limited (DE(…)) gekocht. De BTW werd in rekening gebracht.
      
        [bedrijf x] GmbH heeft dienovereenkomstig aanspraak gemaakt op voorbelasting.
      Er is geen sprake van marge goederen.
      Als bijlage is bij twee voorbeeldfacturen een tabel gevoegd. Deze bevatten de exacte beschrijving van de goederen.”
    
    
    5. Eind 2021/begin 2022 heeft bij eiseres een boekenonderzoek plaatsgevonden, waarbij de aanvaardbaarheid van de aangiften omzetbelasting over de jaren 2020 en 2021 is onderzocht. Op 24 mei 2022 is het conceptrapport vastgesteld waarin, onder meer, op grond van de informatie afkomstig van de Duitse belastingdienst de toepassing van de margeregeling op de verkopen van goederen afkomstig van [bedrijf x] wordt gecorrigeerd. Het conceptrapport is op 14 juli 2022 en op 16 augustus 2022 besproken met eiseres en eiseres heeft op 15 en 16 augustus 2022 per e-mail op het conceptrapport gereageerd.  
    
    6. De reacties van eiseres op het conceptrapport en de besprekingen van het conceptrapport hebben verweerder geen aanleiding gegeven zijn standpunt over de toepassing van de margeregeling te wijzigen. Op 26 september 2022 is het definitieve controlerapport vastgesteld. Naar aanleiding van de bevindingen in het controlerapport zijn de naheffingsaanslagen en de boete- en rentebeschikkingen opgelegd.  
    
  
  
    Geschil 7. In geschil is of de naheffingsaanslagen en de boete- en rentebeschikkingen terecht en op de juiste bedragen zijn vastgesteld. Meer in het bijzonder is in geschil of eiseres op de verkoop van de door haar van [bedrijf x] ingekochte goederen terecht de margeregeling heeft toegepast. De overige correcties zijn niet in geschil.
    
    8. Eiseres stelt primair dat zij voldoet aan de voorwaarden van de margeregeling omdat zij een wederverkoper is die gebruikte goederen levert, waarbij die goederen aan haar zijn geleverd door een andere wederverkoper met toepassing van de margeregeling, dan wel door een verkoper die de aan hem in rekening gebrachte btw niet kan aftrekken.
    
      Subsidiair stelt eiseres dat zij aan paragraaf 3.5.6 van het Besluit van 17 juli 2014, nr. BLKB2014/546M (Besluit Margeregeling) gerechtvaardigd vertrouwen kan ontlenen dat zij de margeregeling terecht heeft toegepast.
      Voor wat betreft de verzuimboetes stelt eiseres dat deze dienen te worden verminderd voor zover ze betrekking hebben op de correcties in verband met het ten onrechte toepassen van de margeregeling omdat sprake is van een pleitbaar standpunt.
    
    
    9. Eiseres concludeert tot gegrondverklaring van de beroepen, vernietiging van de uitspraken op bezwaar, vermindering van de naheffingsaanslag met betrekking tot 2020 tot € 16.580 en vermindering van de naheffingsaanslag met betrekking tot 2021 tot nihil. 
    Mocht eiseres ten onrechte de margeregeling hebben toegepast, dan concludeert eiseres tot vermindering van de boetebeschikkingen omdat sprake is van een pleitbaar standpunt.
    
    10. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiseres ten onrechte de margeregeling heeft toegepast op de verkoop van de door haar van [bedrijf x] ingekochte goederen en dat het beroep van eiseres op het vertrouwensbeginsel niet slaagt. Voor wat betreft de boetes stelt verweerder zich op het standpunt dat deze terecht zijn opgelegd en dat geen sprake is van een pleitbaar standpunt. 
    
    11. Verweerder concludeert tot ongegrondverklaring van de beroepen.
    
    
      
        Beoordeling van het geschil
      
      
        Juridisch kader
      
    
    12. Artikel 28b van de Wet OB luidt, voor zover hier van belang als volgt:
    “1. Ingeval een wederverkoper gebruikte goederen, (…) levert, wordt, in afwijking van artikel 8, eerste lid, de belasting berekend over de winstmarge. De winstmarge is het verschil tussen de vergoeding en hetgeen ter zake van de levering van een dergelijk goed aan de wederverkoper door hem is of moet worden voldaan.
    
    
      2. Het eerste lid is slechts van toepassing indien het goed aan de wederverkoper is geleverd door:
      a. (…);
      b. een ondernemer, met toepassing van artikel 11, eerste lid, onderdeel r;
      c. (…);
      d. een andere wederverkoper, met toepassing van het eerste lid; of
      e. een ondernemer of een wederverkoper uit een andere lidstaat, mits het een levering is als bedoeld in artikel 314, onder b, c of d, van de BTW-richtlijn 2006.”
    
    
    13. Artikel 11, eerste lid, onderdeel r, van de Wet OB luidt als volgt:
    
      “1. Onder bij algemene maatregel van bestuur vast te stellen voorwaarden zijn van de belasting vrijgesteld:
      (…)
      r. de levering van een roerende zaak die in het bedrijf van de ondernemer uitsluitend is gebruikt ten behoeve van vrijgestelde prestaties of voor doeleinden als zijn bedoeld in artikel 16, ingeval ter zake van de voorafgaande levering van die zaak geen belasting in aftrek is gebracht;”
    
    
    14. Artikel 314 van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (de btw-richtlijn) luidt als volgt:
    
      “De winstmargeregeling is van toepassing op door een belastingplichtige
      wederverkoper verrichte leveringen van gebruikte goederen, (…), wanneer deze goederen hem binnen de Gemeenschap door een der onderstaande personen worden geleverd:
      a)...;
      b) ...;
      c)
      d) een andere belastingplichtige wederverkoper, voor zover de levering van het goed door deze andere belastingplichtige wederverkoper overeenkomstig deze bijzondere regeling aan de BTW onderworpen is geweest.”
      
        Is de margeregeling van toepassing?
      
    
    15. Volgens eiseres zijn de goederen die zij inkoopt van [bedrijf x] gebruikte goederen in de zin van de margeregeling, omdat het om goederen gaat die door particulieren aan de leverancier [bedrijf 3] zijn geretourneerd en bijvoorbeeld een kras of deuk hebben. Op de facturen van [bedrijf x] staat ook vermeld dat het om gebruikte goederen gaat.
    
      
        [bedrijf x] is volgens eiseres een andere wederverkoper als bedoeld in artikel 28b, tweede lid, letter d, van de Wet op de omzetbelasting 1968 (Wet OB). Uit de factuur van [bedrijf x] blijkt dat het gaat om gebruikte goederen. De factuur bevat in plaats van de vermelding ‘btw-verleggingsregeling van toepassing’ of ‘btw verlegd’ de vermelding “Keine Steuer”. De factuur vermeldt weliswaar ook “Innergemeinschaftliche lieferung”, maar gelet op het feit dat [bedrijf 3] heeft gezorgd voor het vervoer van de goederen vanuit Duitsland naar Nederland en de goederen in [vestigingsplaats] namens [bedrijf x] (door personeel van eiseres) in ontvangst zijn genomen, heeft eiseres mogen aannemen dat [bedrijf x] een binnenlandse levering aan haar verrichtte, waarvoor [bedrijf x] een factuur met de vermelding “Keine Steuer” uitreikte, en dus de margeregeling heeft toegepast.
      Indien [bedrijf x] niet valt onder artikel 28b, tweede lid, onderdeel d, van de Wet OB, is [bedrijf x] volgens eiseres aan te merken als een leverancier als bedoeld in artikel 28b, tweede lid, onderdeel e, van de Wet OB, aangezien [bedrijf x] een wederverkoper uit een andere lidstaat is die de margeregeling heeft toegepast.
      Indien [bedrijf x] niet valt onder 28b, tweede lid, letter d dan wel e, van de Wet OB, is [bedrijf x] volgens eiseres gelijk te stellen met een leverancier als bedoeld in artikel 28b, tweede lid, onderdeel b, van de Wet OB omdat doel en strekking van de margeregeling is om in alle gevallen dubbele heffing te voorkomen als goederen door een niet-aftrekgerechtigde leverancier aan een ondernemer worden geleverd. [bedrijf 3] heeft voor haar intracommunautaire levering (ICL) vanuit Duitsland een factuur aan [bedrijf x] gestuurd met 19 percent Mwst. De achtergrond daarvan is dat een ICL per 1 januari 2020 alleen onder het btw-nultarief valt als de verkoper beschikt over een geldig btw-identificatienummer van de koper anders dan de lidstaat van vertrek (artikel 138, eerste lid, onderdeel b, van de btw-richtlijn). [bedrijf 3] beschikte echter enkel over een Duits btw-identificatienummer van [bedrijf x] , zodat zij een “btw-belaste” ICL verrichtte. In de visie van eiseres is de btw die bij een “btw-belaste” ICL wordt gefactureerd niet aftrekbaar. De achtergrond om een ICL belast te maken als de koper zijn btw-identificatienummer geeft van het land van vertrek, is om fraude te voorkomen en goederen te volgen. Om dat doel te bereiken is het nodig dat de btw op de “btw-belaste” ICL in het land van vertrek niet aftrekbaar is, omdat alleen in dat geval de afnemer gedwongen wordt om een btw-identificatienummer in het land van aankomst aan te vragen en om de verwerving te rapporteren. In de visie van eiseres heeft [bedrijf x] de door [bedrijf 3] gefactureerde btw voor de ICL dan ook niet in aftrek kunnen brengen, waarbij zij verwijst naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 7 juli 2022, zaak C-696/20 (Dyrektor Izby Skarbowej w W.), r.o. 49 en 55.
    
    
    16. De rechtbank volgt eiseres niet in haar betoog dat wordt voldaan aan de voorwaarden die aan een leverancier worden gesteld in artikel 28b, tweede lid, onderdeel d, respectievelijk e, van de Wet OB, nu in de facturen niet staat vermeld dat [bedrijf x] de margeregeling toepast. Uit de facturen van [bedrijf x] blijkt juist dat zij de goederen intracommunautair heeft geleverd aan eiseres en niet de margeregeling op de leveringen heeft toegepast. Overigens is door de Duitse fiscus bevestigd dat [bedrijf x] de margeregeling niet heeft toegepast.
    
    17. Evenmin is sprake van de levering van goederen door een ondernemer met toepassing van artikel 11, eerste lid, onderdeel r, van de Wet OB. [bedrijf x] heeft de goederen immers niet in het bedrijf gebruikt voor vrijgestelde prestaties, maar heeft deze ingekocht teneinde ze te verkopen. De rechtbank volgt eiseres niet in haar betoog dat artikel 28b, tweede lid, onderdeel b, van de Wet OB analoog moet worden toegepast omdat [bedrijf x] een niet-aftrekgerechtigde ondernemer is. Wat er ook zij van dat betoog, uit de MvT bij de invoering van de margeregeling blijkt dat de wetgever de margeregeling slechts van toepassing heeft willen laten zijn indien de goederen worden verkregen van specifiek omschreven niet-aftrekgerechtigde leveranciers. Dat betekent dat aan de in het tweede lid van artikel 28b van de Wet OB genoemde leveranciers niet een ruimere betekenis kan worden toegekend. Ook de btw-richtlijn biedt geen aanknopingspunten voor een dergelijke ruimere interpretatie.
    
    
      
        Vertrouwensbeginsel
      
    
    18. Eiseres stelt, onder verwijzing naar paragraaf 3.5.6 van het Besluit Margeregeling, dat zij niet wist en ook niet had moeten vermoeden, dat [bedrijf x] ten onrechte geen factuur onder de verleggingsregeling had gestuurd met de vermelding “Keine Steuer”.
    
    19. Paragraaf 3.5.6 van het Besluit Margeregeling luidt als volgt:
    “De situaties die zijn beschreven in de onderdelen 3.5.1 tot en met 3.5.5 hebben met elkaar gemeen dat aan de wederverkoper goederen worden geleverd zonder een factuur waarop afzonderlijk btw is vermeld. Het is mogelijk dat de leverancier aan de wederverkoper ten onrechte geen factuur of een factuur zonder afzonderlijke vermelding van btw heeft afgegeven (noot: Hieronder valt ook het ten onrechte achterwege laten van het 0%-tarief bij intracommunautaire transacties (levering door een buitenlandse ondernemer; zie onderdeel 3.5.5)). De wederverkoper kan dan voor die goederen de margeregeling niet toepassen als hij wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat zijn leverancier ten onrechte geen factuur of een factuur zonder afzonderlijke vermelding van btw uitreikte. Bij twijfel hierover heeft de wederverkoper een onderzoeksplicht. Daaraan heeft de wederverkoper voldaan als blijkt of redelijkerwijs kan worden aangenomen dat hij er niet aan hoefde te twijfelen dat aan hem terecht geen factuur of een factuur zonder afzonderlijke vermelding van btw is uitgereikt. Hetzelfde geldt als de wederverkoper is afgegaan op mededelingen van de leverancier en geen aanleiding had om aan de juistheid van die mededelingen te twijfelen. In beide gevallen geldt dat de wederverkoper de toepassing van de margeregeling niet hoeft te corrigeren als achteraf toch nog een factuur met afzonderlijke vermelding van btw wordt uitgereikt, en hij die btw aan zijn leverancier voldoet. De wederverkoper mag deze nagefactureerde btw dan niet in aftrek brengen, maar kan die btw wel tot de inkoopprijs van het goed rekenen.”
    
    20. De rechtbank begrijpt het beroep van eiseres op het vertrouwensbeginsel zo dat eiseres stelt dat zij niet wist en ook niet had hoeven vermoeden dat [bedrijf x] de margeregeling niet heeft toegepast. De rechtbank acht dit onvoldoende geconcretiseerd. In de facturen staat niet dat de margeregeling wordt toegepast, maar wordt vermeld dat geen omzetbelasting in rekening wordt gebracht omdat sprake is van een ICL. Dat in de meeste facturen wordt gesproken over “Wertgeminderte und/oder gebrauchte Ware (Second-hand products)” is daarvoor onvoldoende omdat het aan de leverancier is om te beslissen of hij de margeregeling toepast bij de levering van gebruikte goederen. Uit de facturen van [bedrijf x] blijkt dat deze daarvoor niet heeft gekozen. Eiseres heeft er, zonder nader onderzoek, dan ook niet van kunnen en mogen uitgaan dat [bedrijf x] de margeregeling wel heeft toegepast. Het  beroep op het vertrouwensbeginsel faalt daarom.
    
    
      
        Verzuimboetes
      
    
    21. Verweerder heeft de verzuimboetes opgelegd op grond van artikel 67c, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr), omdat eiseres de omzetbelasting die zij op aangiften had moeten voldoen niet heeft betaald. Nu de naheffingsaanslagen in stand blijven, is sprake van het beboetbare feit als bedoeld in artikel 67c van de Awr zodat verweerder per tijdvak een verzuimboete van € 5.514 heeft kunnen en mogen opleggen. Eiseres heeft daartegen ingebracht dat voor wat betreft de toepassing van de margeregeling sprake is van een pleitbaar standpunt. De bewijslast dat sprake is van een pleitbaar standpunt rust op eiseres. Met de enkele stelling dat zij redelijkerwijs kon menen juist te hebben gehandeld, is zij daarin niet geslaagd. 
    
    22. Eiseres heeft tegen de (hoogte van de) verzuimboetes verder geen afzonderlijke gronden aangevoerd en de rechtbank is van oordeel dat deze verzuimboetes terecht en tot de juiste bedragen zijn opgelegd.
    
    23. Eiseres heeft niet aangevoerd dat de redelijke termijn is overschreden. De rechtbank constateert echter ambtshalve dat de boetes zijn aangekondigd in het concept-controlerapport van 24 mei 2022. Dit betekent dat de redelijke termijn van twee jaar vanaf het moment dat eiseres op de hoogte is gekomen van het feit dat verweerder de boetes zou opleggen tot het moment waarop de rechtbank uitspraak doet, is overschreden met afgerond acht maanden. De rechtbank ziet dan ook aanleiding om de boetes op grond van artikel 6 van het EVRM te verminderen met 10 percent naar € 4.962 (2020) en € 4.962 (2021).
    
    
      
        Belastingrente
      
    
    24. Eiseres heeft geen afzonderlijke gronden aangevoerd tegen de belastingrente. Ook overigens is niet gebleken dat de belastingrente in strijd met het bepaalde in hoofdstuk V van de Awr in rekening is gebracht.
    
    
      
        Slotsom
      
    
    25. Gelet op wat hiervoor is overwogen, dienen de beroepen ongegrond te worden verklaard. 
    
    
      
        Proceskosten
      
    
    26. Nu de beroepen ongegrond zijn, ziet de rechtbank geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart de beroepen ongegrond;
    - vermindert de verzuimboetes ambtshalve tot € 4.962 (2020) en € 4.962 (2021).
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. G.J. Ebbeling, voorzitter, en mr. B. van Walderveen en mr. dr. M.M.W.D. Merkx, leden, in aanwezigheid van mr. S.A. Carter, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 16 januari 2025.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						voorzitter
    
    
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert, is een afschrift per post verzonden op:
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof Amsterdam (belastingkamer).
    
    
      U kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Amsterdam (belastingkamer), Postbus 1312, 1000 BH Amsterdam.
      Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:
    
    1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.
    2. het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:
    a. 	de naam en het adres van de indiener;
    b. 	de datum van verzending;
    c. 	een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;
    d. 	 de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).
    
  
  
     Kamerstukken II, vergaderjaar 1994-1995, nr 23 952, nr. 3, artikelgewijs commentaar onder H, blz. 26.
  
  
     Gerechtshof Amsterdam 17 juli 2024, ECLI:NL:GHAMS:2024:2297.