ECLI:NL:RBDHA:2025:24530, Rechtbank Den Haag, 19-12-2025, NL25.19507
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-12-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Asiel. Gambia. Beroep ongegrond. Minister heeft geen nieuw voornemen hoeven uitbrengen. Referentiekader is voldoende uiteengezet en betrokken in besluitvorming. Geen aanleiding voor verlenen vergunning op basis van 8 EVRM.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Groningen
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL25.19507 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam], eiser,
    
      geboren op [geboortedatum], 
      van Gambiaanse nationaliteit,
      V-nummer: [nummer], 
      (gemachtigde: mr. B. de Haan),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, de minister,
    (gemachtigde: mr. R.R. de Groot).
    
    Samenvatting
    
    
      1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vw. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Mede aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
    
    
    
      1.1.
      De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Dit betekent dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven en dat eiser terug moet keren naar Gambia. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 
      
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      2. Eiser heeft op 7 juli 2023 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het besluit van 25 oktober 2024 deze aanvraag in de algemene procedure afgewezen als ongegrond. Eiser heeft hiertegen beroep ingesteld. De rechtbank heeft op 11 maart 2025 uitspraak gedaan op het beroep van eiser en het beroep gegrond verklaard. De rechtbank heeft het besluit vernietigd en de minister opgedragen een nieuw besluit te nemen met inachtneming van de uitspraak. De minister heeft vervolgens op 31 maart 2025 een nieuw besluit genomen (het bestreden besluit). De minister heeft de aanvraag van eiser in de algemene procedure afgewezen als ongegrond. 
    
    
    
      2.1.
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Eiser heeft op 26 mei 2025 en 5 december 2025 de gronden van beroep aangevuld. 
      
    
    
      2.2.
      De rechtbank heeft partijen uitgenodigd voor behandeling van het beroep op de zitting van 21 juli 2025. De gemachtigde van eiser heeft de rechtbank op 20 juli 2025 bericht dat er geen tolk beschikbaar was voor de zitting. De rechtbank heeft hierop besloten het beroep aan te houden. 
      
    
    
      2.3.
      De rechtbank heeft vervolgens het beroep op 16 december 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, een tolk en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Het asielrelaas
      
    
    
    3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser vreest te worden gerekruteerd voor de Casamance rebellenbeweging. Eisers opa is lid geweest van deze beweging. Eiser verklaart dat zijn oma hem vroeger vertelde dat de beweging hem nodig zou hebben, maar dat hij deze gesprekken nooit serieus heeft genomen. Toen hij op een dag bij zijn oma thuis was kwamen er twee mannen langs. Eiser opende de deur en zij vroegen naar zijn oma. Eiser moest vervolgens water halen van zijn oma in de keuken. Op dat moment hoorde eiser de mannen aan zijn oma vragen “hoe is het met onze leerling?”. Eiser wist dat de mannen hem bedoelde. Eiser heeft geld en spullen bij elkaar gepakt en is vervolgens via de achterdeur het huis van zijn oma uit gevlucht. Eiser vreest dat de Casamance rebellen naar hem op zoek zijn en dat hij bij terugkeer gedwongen wordt gerekruteerd. 
    
    
      
        Besluitvorming
      
    
    
    4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:
    
      
        Identiteit, nationaliteit en herkomst;
      
      
        Gedwongen rekrutering voor de Casamance rebellenbeweging.
      
    
    
    
      4.1.
      De minister heeft eisers identiteit, nationaliteit en herkomst geloofwaardig geacht. De gedwongen rekrutering voor de Casamance rebellenbeweging heeft de minister ongeloofwaardig bevonden. De minister heeft geconstateerd dat eiser zijn verklaringen ten aanzien van de rekrutering niet heeft onderbouwd met objectieve documenten. De minister heeft vervolgens beoordeeld of het asielmotief alsnog geloofwaardig is. Dit is volgens de minister niet het geval nu niet wordt voldaan aan artikel 31, zesde lid, onder c, van de Vw. De minister acht de verklaringen van eiser over waarom hij gerekruteerd zou worden en over de Casamance rebellenbeweging summier en oppervlakkig. 
      
      
        
          Herhaling zienswijze
        
      
      
      5. De rechtbank overweegt, dat de algemene stelling van eiser in beroep dat de zienswijze als herhaald en ingelast dient te worden beschouwd, onvoldoende is om te kunnen aanmerken als een beroepsgrond waar de rechtbank over moet beslissen. De minister is in het bestreden ingegaan op de zienswijze van eiser. De rechtbank zal daarom de stellingen in de zienswijze, waarvan eiser in beroep niet concreet heeft aangegeven waarom de reactie van de minister daarop volgens hem niet juist of niet toereikend is, niet bespreken.
      
      
        
          Had de minister een nieuw voornemen moeten uitbrengen?
        
      
      
      6. De rechtbank overweegt dat uit artikel 3.119 van het Vb volgt dat wanneer na het uitreiken van het voornemen nieuwe feiten of omstandigheden van aanmerkelijk belang bekend worden, of al bekend waren maar die naar aanleiding van de zienswijze anders worden gewogen, de minister de vreemdeling in staat moet stellen daarover zijn of haar zienswijze te geven als hij desondanks voornemens blijft de aanvraag af te wijzen. Artikel 3.119 van het Vb is een procedurele zorgvuldigheidseis die ertoe strekt dat, in geval één van de in dat artikel genoemde omstandigheden zich voordoet, een nieuw voornemen wordt uitgebracht om te voorkomen dat een vreemdeling in het uiteindelijke besluit wordt overvallen door nieuwe feiten of door een nieuwe weging of beoordeling zonder dat hij - voordat dat besluit is genomen - daarop heeft kunnen reageren.
      
    
    
      6.1.
      Naar het oordeel van de rechtbank hoefde de minister in het onderhavige geval niet een nieuw voornemen uit te brengen. De rechtbank overweegt dat er geen sprake is van omstandigheden die na het uitreiken of toezenden van het voornemen bekend zijn geworden of reeds bekend waren maar naar aanleiding van de zienswijze anders worden gewogen. Het bestreden besluit wijkt niet af van het voornemen. De omstandigheden die eiser aanvoert zijn pas na de besluitvorming bekend geworden. Het rapport van ACCORD waar eiser naar verwijst maakt het voorgaande niet anders. De verslagperiode voor dat rapport bedroeg de jaren 1995 tot 2001. De minister heeft zich in het bestreden besluit gebaseerd op actuele landeninformatie. De rechtbank ziet aldus geen grond voor het oordeel dat de minister een nieuw voornemen had moeten uitbrengen. De beroepsgrond slaagt niet. 
      
      
        
          Heeft de minister het referentiekader van eiser voldoende betrokken in de besluitvorming?
        
      
      
      
        7. De rechtbank is van oordeel dat de minister heeft voldaan aan de opdracht van deze rechtbank en zittingsplaats van 11 maart 2025. De minister heeft het referentiekader van eiser uitgebreid omschreven. Daarbij heeft de minister aangegeven waarom zij meer verwacht van de verklaringen van eiser. De minister heeft het referentiekader expliciet benoemd, gemotiveerd meegewogen wat in dat kader van eiser verwacht mag worden en waarom eisers verklaringen onvoldoende zijn.
      
      
    
    
      7.1.
      De minister heeft eerst de elementen die onderdeel zijn van het referentiekader van eiser uiteengezet. De minister heeft daarbij betrokken dat eiser automonteur is geweest, negen jaar onderwijs heeft genoten en dat hij op 16 jarige leeftijd zelfstandig Gambia heeft verlaten. De rechtbank volgt de minister in de stelling dat in het bestreden besluit sprake is van een kennelijke verschrijving nu eiser geen automonteur, maar elektromonteur is geweest. Ook heeft de minister bij het referentiekader betrokken dat uit het medisch advies niet blijkt dat eiser niet in staat is om verklaringen af te leggen over het asielrelaas. De minister heeft een vergelijking gemaakt waarom meer van eiser wordt verwacht dan van een ongeschoold iemand, gelet op zijn genoten onderwijs, zijn gemiddelde leervermogen en de mate van zelfredzaamheid.  
      
    
    
      7.2.
      De minister is vervolgens ingegaan op de verschillende verklaringen van eiser en waarom deze ondanks het referentiekader onvoldoende zijn. Zo heeft de minister toegelicht dat eiser summier en oppervlakkig verklaart over de Casamance rebellenbeweging en waarom ze specifiek naar hem op zoek zijn. De minister heeft hier gewezen op het referentiekader van eiser en dat van hem wordt verwacht dat hij meer inzicht kan geven in de gebeurtenissen die de aanleiding hebben gevormd van zijn vertrek. Ook heeft de minister gewezen op de landeninformatie waaruit blijkt dat de invloed van de Casamance beweging sterk is afgenomen de afgelopen jaren. Verder wijst de minister erop dat eiser niet concreet kan vertellen wat het voor hem zou betekenen als hij aangesloten zou zijn bij de beweging. De minister concludeert dat eiser vanwege zijn opleiding, zijn gemiddelde leervermogen en bepaalde mate van zelfredzaamheid onvoldoende heeft verklaard over de Casamance beweging. De minister volgt eiser niet dat hij zo weinig weet over de beweging en wat rekrutering concreet voor hem betekent, maar vervolgens wel vlucht nadat hij de rebellen hoort zeggen dat ze op zoek zijn naar hun leerling. 
      
    
    
      7.3.
      De rechtbank is van oordeel dat zonder nadere toelichting niet valt in te zien dat de minister op deze wijze onvoldoende rekening heeft gehouden met het referentiekader van eiser. Eisers stellingen geven daar ook geen aanknopingspunten voor. Dat de minister enkel meer woorden heeft gebruikt om het referentiekader te betrekken volgt de rechtbank gelet op het voorgaande dan ook niet. Eiser heeft niet gemotiveerd uitgelegd wat er niet juist is aan de afweging van de minister. De beroepsgrond slaagt niet. 
      
      
        
          Artikel 8 van het EVRM
          
        
      
      
      
        8. Tot slot heeft de minister geen aanleiding hoeven zien om een reguliere verblijfsvergunning op grond van het recht op familie- en gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM aan eiser te verlenen. Familieleven met bijkomende elementen van afhankelijkheid, bijvoorbeeld door een meer dan gebruikelijke afhankelijkheid tussen eiser en zijn partner, is niet aannemelijk gemaakt. De in beroep overgelegde brief van eisers partner is daartoe onvoldoende.
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      9. Het beroep is ongegrond. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als ongegrond. Dit betekent dat eiser geen gelijk krijgt en moet terugkeren naar Gambia. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten. 
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. K.E. Mulder, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    
      De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Informatie over hoger beroep
      
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
    
    
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000.
  
  
     ECLI:NL:RBDHA:2025:3728.
  
  
     Vreemdelingenbesluit 2000. 
  
  
     Zie de uitspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State van 13 december 2018 (ECLI:NL:RVS:2018:4116).
  
  
     Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden.