ECLI:NL:RBDHA:2026:856, Rechtbank Den Haag, 13-01-2026, NL25.63497
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-01-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring, voortraject, omzetting van de maatregel, gronden niet betwist, zicht op uitzetting naar Algerije, beroep ongegrond.

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Rotterdam Bestuursrecht zaaknummer: NL25.63497
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [naam eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser (gemachtigde: mr. P.J. van den Hoogen),
    
    
      en
    
    
    
      
        de minister van Asiel en Migratie, verweerder (gemachtigde: mr. X.R. Schuitemaker).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 25 december 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 7 januari 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen Z. Hamidi. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Het gebruik van handboeien in het voortraject
      
    
    
    1. Eiser betoogt dat uit het proces-verbaal van eisers aanhouding op 20 december 2025 blijkt dat gebruik is gemaakt van handboeien, maar dat de rechtvaardiging van een dergelijk dwangmiddel niet voldoende gemotiveerd is.
    
    2. De rechtbank stelt vast dat de ophouding van eiser van 20 december 2025 het voortraject vormt van de bewaringsmaatregel van 21 december 2025. Deze bewaringsmaatregel is reeds beoordeeld in de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 7 januari 2026 (zaaknummer NL25.62554). Het voortraject valt daarom buiten de reikwijdte van het onderhavige beroep.
    
    
    
      
        De tijdige omzetting van de maatregel
      
    
    
    3. Verder stelt eiser zich op het standpunt dat niet controleerbaar is of de bewaringsmaatregel van 21 december 2025 tijdig is omgezet naar de huidige maatregel van bewaring, omdat het tijdstip van de intrekking van eisers asielaanvraag niet is weergegeven.
    
    4. Met betrekking tot de tijdige omzetting van de maatregel is de rechtbank van oordeel dat verweerder beschikt over een termijn van twee dagen om bij een wijziging van de grondslag een bewaringsmaatregel om te zetten, en niet over een termijn van 48 uur. In dit verband verwijst de rechtbank naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 6 mei 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:1869). De rechtbank stelt vast dat eiser zijn asielaanvraag op 23 december 2025 heeft ingetrokken en dat de onderhavige maatregel van bewaring op 25 december 2025 is opgelegd. Daarmee heeft verweerder de grondslag van de maatregel tijdig omgezet. De beroepsgronden ten aanzien van voortraject slagen, gelet op het voorgaande, niet.
    Bewaringsgronden
    
    5. In de maatregel van bewaring heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
    
      3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
      3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
      en als lichte gronden vermeld dat eiser:
      4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid.
    
    
    6. De rechtbank stelt vast dat eiser de zware en lichte gronden, en de daarop gegeven toelichtingen, niet heeft betwist. Deze gronden en de daarop gegeven toelichtingen, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, kunnen de maatregel van bewaring dragen. Er volgt namelijk uit dat er een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken.
    
    
      
        Zicht op uitzetting
      
    
    
    7. Eiser voert aan dat er geen redelijk vooruitzicht op uitzetting is, nu de Algerijnse autoriteiten niet hebben gereageerd op de voor eiser ingediende laissez-passer (lp) aanvraag. In dit verband verwijst eiser naar uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond, van 31 oktober 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:19983, en met name overweging 29 en 30.
    
    8. De rechtbank overweegt dat (sinds december 2023) in zijn algemeenheid zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Algerije bestaat. De rechtbank verwijst in dit
    
    
    
      verband naar de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 6 mei 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:1892), 15 juli 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:2842) en 27
      februari 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:722).
    
    
    9. Over het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Algerije in het concrete geval van eiser, overweegt de rechtbank als volgt. Uit het dossier blijkt dat op 31 december 2025 voor eiser een lp-aanvraag is ingediend en dat deze nog in behandeling is bij de Algerijnse autoriteiten. Dat er na een week geen (positieve) reactie van de Algerijnse autoriteiten is ontvangen, betekent niet dat in eisers geval het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn ontbreekt. In de door eiser aangehaalde uitspraak was sprake van een andere situatie, nu dit een vervolgberoep betrof waarbij na de ingediende lp-aanvraag reeds viermaal was gerappelleerd. De rechtbank is dan ook van oordeel dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn in eisers geval niet is komen te ontbreken. Er zijn door eiser verder geen concrete aanknopingspunten aannemelijk gemaakt die erop wijzen dat het lp-traject op niets zal uitlopen en dat er voor hem geen lp zal worden afgegeven. De beroepsgrond slaagt niet.
    Ambtshalve toetsing
    
    
      10. De rechtbank overweegt dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtsmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
      10. Het Hof heeft in het arrest Adrar van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647, voor recht verklaard dat de bewaringsrechter zo nodig ambtshalve moet nagaan of het beginsel van non-refoulement en/of het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, bedoeld in respectievelijk artikel 5, onder a) en b), van richtlijn 2008/115 zich verzetten tegen de verwijdering als de bewaringsmaatregel is opgelegd om de terugkeer van een illegaal verblijvende derdelander voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren. Het is de rechtbank niet gebleken dat het familie- en gezinsleven van eiser of het beginsel van refoulement zich verzetten tegen eisers verwijdering.
    
    Conclusie en gevolgen
    
    
      12. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
      12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van F.S. Ulrich, griffier.
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      13 januari 2026
    
    
    
    
    
    
  
  
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.