ECLI:NL:RBDHA:2023:15983, Rechtbank Den Haag, 05-10-2023, NL23.23440
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-10-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: TKB en IRV, beroep IRV gegrond maar rechtsgevolgen in stand: uit verklaringen op zitting blijkt beperkt en oppervlakkig contact met vader.

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL23.23440
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiser] , eiser
    
      V-nummer: [V nummer]
      (gemachtigde: mr. S. Wortel), en
      
        de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. M. Lorier).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 25 juli 2023 heeft verweerder aan eiser een terugkeerbesluit en een inreisverbod voor de duur van twee jaar opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft hiertegen beroep ingesteld.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 28 augustus 2023 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen Z. Gharbaoui. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser heeft de Marokkaanse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 2001.
    
    
      
        Over het terugkeerbesluit
      
    
    
    2. In het terugkeerbesluit heeft verweerder vermeld dat een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
    
      3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
      3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
      en als lichte gronden vermeld dat eiser:
    
    
    
    
    
      4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
      4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
      4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
    
    
    3. Eiser voert aan dat verweerder ten onrechte niet heeft onderbouwd waarom verweerder hem geen termijn voor vrijwillig vertrek heeft geboden.
    
    4. Deze beroepsgrond treft geen doel. Eiser heeft de gronden van het terugkeerbesluit niet betwist. Deze gronden zijn juist en afdoende gemotiveerd. Uit deze gronden vloeit voort dat er een risico is dat eiser zich aan het toezicht op vreemdelingen zal onttrekken. Op grond van artikel 62, tweede lid onder a, van de Vw, mocht verweerder bepalen dat eiser Nederland onmiddellijk dient te vertrekken.
    
    
      
        Over het inreisverbod
      
    
    
    5. Eiser voert aan dat verweerder niet nader heeft gemotiveerd waarom verweerder hem een inreisverbod heeft opgelegd.
    
    6. Deze beroepsgrond faalt. Verweerder heeft eiser namelijk een vertrektermijn onthouden. Artikel 66a, eerste lid onder a, van de Vw, bepaalt dat in een dergelijk geval verweerder gehouden is om een inreisverbod op te leggen. Deze beslissing behoeft geen nadere motivering.
    
    7. Eiser voert verder aan dat verweerder bij de belangenafweging ten onrechte niet heeft meegewogen dat zijn vader in Frankrijk woont. Het inreisverbod belet eiser om zijn vader te bezoeken.
    
    8. De rechtbank overweegt het volgende. Tijdens het gehoor op 25 juli 2023, voorafgaand aan het opleggen van het terugkeerbesluit en het inreisverbod, heeft eiser verklaard dat hij een vader in Frankrijk heeft en dat hij zelf, na zijn vertrek uit Oekraïne, in Frankrijk heeft verbleven en daar contact met zijn vader heeft onderhouden. Eiser voert terecht aan dat verweerder aan deze omstandigheid in het bestreden besluit geen kenbare motivering heeft gewijd. Het had op de weg van verweerder gelegen om in het bestreden besluit toe te lichten waarom de aanwezigheid van eisers vader in Frankrijk geen reden is geweest om de duur van het inreisverbod te verkorten dan wel om geheel af te zien van het opleggen van een inreisverbod. Dit betekent dat het bestreden besluit voor vernietiging in aanmerking komt, voor zover dit het inreisverbod betreft.
    
    9. De rechtbank ziet echter aanleiding om de rechtsgevolgen in stand te laten. Verweerder heeft ter zitting namelijk afdoende toegelicht dat de verklaringen die eiser ter zitting heeft afgelegd over het contact met zijn vader nog steeds geen aanleiding geven om af te zien van het opleggen van een inreisverbod of voor het verkorten van de duur daarvan. Uit de verklaringen van eiser is namelijk af te leiden dat eiser gedurende zijn verblijf in Frankrijk slechts een tamelijk beperkt en oppervlakkig contact met zijn vader heeft gehad. Eiser onderhield dit contact vooral omdat hij daartoe een religieuze verplichting voelde. Sinds zijn vertrek uit Frankrijk heeft eiser geen contact meer met zijn vader onderhouden. Indien eiser dat contact toch weer wil hervatten, dan kan hij dit ook bijvoorbeeld via digitale
    
    
    
    
      middelen doen. Het inreisverbod belemmert hem in zoverre niet in het uitvoeren van de rechten die artikel 8 van het EVRM waarborgen.
    
    
    
      
        Conclusie en gevolgen
      
    
    
    10. De rechtbank heeft geoordeeld dat het bestreden besluit een motiveringsgebrek heeft. Om die reden veroordeelt de rechtbank verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op
    € 1.674,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op de zitting met een waarde per punt van € 837,- en een wegingsfactor 1).
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep tegen het bestreden besluit gegrond voor zover dat is gericht tegen het inreisverbod;
      
      
        vernietigt het bestreden besluit voor zover daarbij aan eiser een inreisverbod is opgelegd;
      
      
        bepaalt dat de gevolgen van het vernietigde deel van dat besluit in stand blijven;
      
      
        veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.674,00.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. R.J.A. Schaaf, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J. Valk, griffier.
    
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      05 oktober 2023
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Documentcode: [Documentcode]
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van bekendmaking.