ECLI:NL:RBDHA:2022:2982, Rechtbank Den Haag, 04-04-2022, SGR 20/5092
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2022-04-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Verweerder heeft bij het bestreden besluit nachtontheffingen verleend aan twee horeca-inrichtingen in Den Haag. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de nachtontheffingen op grond van de APV heeft mogen verlenen. Het beroep is ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: SGR 20/5092 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 4 april 2022 in de zaak tussen
    
      [eisers] e.a., uit [woonplaats] , eisers
    
    
      en
    
    
    de burgemeester van Den Haag, verweerder
    
      (gemachtigden: mr. J.V. de Kort en mr. J. Bootsma).
      Als derde-partijen nemen aan het geding deel: [derde-partij 1] B.V., [derde-partij 2] B.V. en [derde-partij 3], 
      (gemachtigde: mr. A. de Groot).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluiten van 20 juni 2019 (de primaire besluiten) heeft verweerder een nachtontheffing verleend aan [derde-partij 1] en [derde-partij 2] .
    
    
    
      Bij besluit van 30 juni 2020 (bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eisers tegen de primaire besluiten gegrond verklaard. Verweerder heeft de primaire besluiten herroepen en beslist dat de aangevraagde nachtontheffingen worden verleend en gelden op vrijdag, zaterdag en zondag tot 05:00 uur met een geldigheidsduur van tien jaar.
    
    
    
      Eisers hebben tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 29 november 2021 op zitting behandeld. [eisers] en [eisers] waren aanwezig. Verweerder en derde-partijen hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden. Ook was namens verweerder aanwezig 
      mr. [A] , beleidsmedewerker bij de gemeente Den Haag.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    
    
      1.1
      
        [derde-partij 1] B.V. en [derde-partij 2] B.V. (hierna: de horeca-inrichtingen) zijn twee partycentra gelegen aan de [weg] in [plaats] . Verweerder heeft de horeca-inrichtingen bij de primaire besluiten een nachtontheffing voor onbepaalde tijd verleend voor de vrijdagen, zaterdagen en zondagen tussen 02:30 uur en 06:00 uur. Verweerder heeft dit gedaan op grond van artikel 2:29, zevende lid, van de APV. 
      
    
    
      1.2
      Verschillende omwonenden, waaronder eisers, hebben bezwaar gemaakt tegen de primaire besluiten.
      
    
    
      1.3
      De adviescommissie bezwaarschriften (hierna: de commissie) heeft verweerder geadviseerd om de primaire besluiten te herroepen en de aanvragen om ontheffing alsnog te weigeren. Volgens de commissie kan verweerder artikel 2:29, zevende lid, van de APV niet ten grondslag leggen aan het verlenen van de ontheffingen en ontbreekt een wettelijke basis voor het verlenen van de ontheffingen met een sluitingstijd na 05:00 uur.
      
    
    
      1.4
      Verweerder heeft in het bestreden besluit de primaire besluiten herroepen. Verweerder heeft alsnog ontheffingen verleend, maar met een sluitingstijd van 05:00 uur en met een geldigheidsduur van tien jaar. Verweerder heeft hiervoor een andere wettelijke grondslag gebruikt.  
      
    
    
      1.5
      Vanuit de omwonenden zijn nog twee beroepen ingesteld tegen het bestreden besluit. Deze zaken zijn apart behandeld ter zitting. In deze drie zaken wordt afzonderlijk uitspraak gedaan, wel wordt in alle zaken op dezelfde datum uitspraak gedaan. 
      
      
        
          Wat vinden eisers in beroep?
        
      
      
      
        2.	Eisers zijn het niet eens met het bestreden besluit. Zij voeren aan dat verweerder ten onrechte het advies van de commissie niet heeft gevolgd. De commissie heeft, na het betrekken van informatie van de politie en de ODH, geadviseerd om de ontheffingen te weigeren. Er bestaat volgens eisers ook geen wettelijke grond voor de verlening van de ontheffingen. Verder is het besluit onzorgvuldig tot stand gekomen, omdat de informatie van de politie en de ODH onjuist is en omdat ingediende klachten zijn kwijtgemaakt. Omdat de ODH geen (geluids)metingen heeft gedaan, kon die ook geen overlast constateren. Ook is ten onrechte alleen teruggekeken naar klachten van de afgelopen vijf jaar. Tot slot stellen eisers dat het bestreden besluit niet binnen de gestelde termijn is genomen en dat de ontheffingen alleen al daarom geweigerd hadden moeten worden.
      
      
      
        
          Wat is het oordeel van de rechtbank?
        
      
      
      
        
          Het advies van de commissie 
        
      
    
    
      3.1
      Zoals eisers terecht stellen, heeft de commissie geadviseerd om de aanvragen af te wijzen. De commissie constateerde namelijk dat verweerder de ontheffingen niet kon verlenen op grond van artikel 2:29, zevende lid, van de APV. Anders dan eisers betogen, heeft verweerder de commissie hierin ook gevolgd in het bestreden besluit. Verweerder heeft in het bestreden besluit namelijk uitgelegd dat hij artikel 2:29, zevende lid, van de APV niet meer ten grondslag legt aan het verlenen van de ontheffingen. 
      
    
    
      3.2
      De commissie heeft zich in het advies alleen uitgelaten over artikel 2:29, zevende lid, van de APV en is verder niet ingegaan op de vraag of de APV een andere mogelijkheid biedt om de gevraagde ontheffingen te verlenen. Gelet op het voorgaande volgt de rechtbank eisers dus niet in hun betoog dat verweerder het advies van de commissie ten onrechte niet heeft gevolgd.
      
    
    
      3.3
      De rechtbank zal hierna beoordelen of verweerder artikel 2:29, derde lid, aanhef en onder b, van de APV ten grondslag heeft kunnen leggen aan het bestreden besluit, waarbij de ontheffingen alsnog zijn verleend (met een sluitingstijd van 05:00 uur).
      
      
        
          Openbare orde en het woon- of leefklimaat
        
      
    
    
      4.1
      Verweerder heeft de ontheffingen uiteindelijk verleend op grond van artikel 2:29, derde lid, aanhef en onder b, van de APV. Daarin staat dat de burgemeester voor een horeca-inrichting, waarvan de ondernemer ten genoegen van de burgemeester heeft aangetoond, dat de exploitatie van die horeca-inrichting geen nadelige invloed heeft op de openbare orde of op het woon- of leefklimaat in de naaste omgeving van die horeca-inrichting, ontheffing kan verlenen van het in het eerste en tweede lid gestelde verbod, zij het met die beperking, dat alleen een horeca-inrichting behorende tot categorie 2 in aanmerking komt voor een ontheffing voor de uren gelegen tussen 02.00 uur en 04.00 uur of tussen 02.30 uur en 05.00 uur. Verweerder moet in dit kader een afweging maken, waarbij hij beleids- en beoordelingsruimte heeft. Dat betekent dat de rechtbank de verlening van de ontheffing, op grond van artikel 2:29, derde lid, aanhef en onder b, van de APV, terughoudend moet toetsen.
      
    
    
      4.2
      Bij de beoordeling of het woon- of leefklimaat nadelig wordt beïnvloed, moet verweerder ook eventueel door bezoekers veroorzaakte geluidsoverlast in aanmerking nemen. Dit volgt uit uitspraken van de hoogste bestuursrechter. Ook mag verweerder niet voorbijgaan aan geluidhinderaspecten. Het geluid, voor zover dat valt binnen de door de milieuwetgeving gestelde normen, maakt deel uit van de uitstraling in haar totaliteit van de inrichting op de omgeving en is dus medebepalend voor de woon- of leefsituatie in de omgeving van de horeca-inrichting.
      
    
    
      4.3
      De rechtbank overweegt dat verweerder op meerdere momenten onderzoek heeft gedaan naar (geluids)overlast. Daarbij heeft verweerder terecht opgemerkt dat het hier horeca-inrichtingen betreft die al open zijn, zodat kan worden gekeken of er ten aanzien van de horeca-inrichtingen al overlast is geconstateerd. Verweerder heeft voor de primaire besluiten om advies van de politie gevraagd. De politie heeft op 16 mei 2019 laten weten geen bezwaar te hebben tegen het afgeven van de ontheffingen aan de horeca-inrichtingen. Naar aanleiding van het bezwaar van verschillende omwonenden (waaronder van eisers), heeft verweerder in de bezwaarfase om informatie verzocht bij de politie en de ODH. Hieruit bleek dat er bij de politie drie meldingen waren binnengekomen in verband met de openbare orde. Eenmaal ter plekke bleek in alle drie de gevallen dat het probleem (grotendeels) was opgelost. Bij de ODH zijn zeven meldingen van geluidsoverlast binnengekomen.. De ODH heeft naar aanleiding van een van de meldingen aangeboden om een geluidsmeting te komen doen, maar  dat aanbod is afgeslagen omdat de geluidsoverlast later op de avond acceptabel was. In het kader van zorgvuldigheid heeft verweerder de politie en de ODH in februari 2020 nogmaals verzocht om aanvullende en actuele informatie te verstrekken over meldingen van overlast. De ODH heeft daarop laten weten nog drie meldingen te hebben ontvangen. Op geen van die momenten is gecontroleerd of de normen zijn overschreden. Uit de informatie van de politie bleek dat er een aantal relevante incidenten waren geregistreerd. Volgens verweerder bleek uit de eerder van de politie ontvangen informatie dat er niets meer aan de hand was toen de politie ter plaatse kwam bij incidenten.
      
    
    
      4.4
      De rechtbank is van oordeel dat verweerder op basis van deze informatie heeft kunnen concluderen dat er sprake is van enige verstoring, maar dat dit onvoldoende is voor het weigeren van de gevraagde ontheffingen. Verweerder heeft in dit kader ook van belang mogen achten dat het aantal meldingen vrij beperkt is en dat er bij de politiemeldingen vaak ter plaatse geen incidenten werden geconstateerd. Dat verweerder voor de overlast alleen naar de afgelopen vijf jaar heeft gekeken, vindt de rechtbank - net als de commissie - niet onredelijk. Verweerder heeft er verder op mogen wijzen dat hij meerdere keren een bibob-onderzoek heeft verricht naar de horeca-inrichtingen en dat dit nooit tot een weigering van de vergunning(swijziging) heeft geleid. Het is voorstelbaar dat eisers in de praktijk meer overlast ervaren dan uit de bovengenoemde informatie naar voren komt, maar de rechtbank wijst er op dat verweerder voor zijn afweging met name afhankelijk is van overlast die door toezichthouders wordt waargenomen en geregistreerd. De commissie heeft hier ook al op gewezen in haar advies (onder het kopje “Het woon- en leefklimaat”). Weliswaar hebben eisers stukken overgelegd waaruit blijkt dat zij meermalen hebben geklaagd, echter deze stukken zien op de periode van 2008-2012. Dat verweerder voor de overlast alleen naar de afgelopen vijf jaar heeft gekeken, vindt de rechtbank - net als de commissie - niet onredelijk.
      
    
    
      4.5
      Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich in redelijkheid op het standpunt heeft gesteld dat de horeca-inrichtingen niet een dusdanig nadelige invloed hebben op de openbare orde of op het woon- of leefklimaat, dat op grond hiervan de ontheffingen hadden moeten worden geweigerd. Verweerder kon de gevraagde ontheffingen daarom verlenen.
      
    
    
      4.6
      Dat verweerder meer onderzoek had moeten, volgt de rechtbank niet. Zoals omschreven onder 4.3 heeft verweerder op meerdere momenten informatie verzameld. Nog meer onderzoek was in de praktijk eigenlijk niet mogelijk, nu tijdens de bezwaarfase de COVID-19-pandemie begon. Daarbij heeft verweerder de mogelijkheid om de verleende ontheffingen in de toekomst in te trekken als wordt geconstateerd dat de overlast dusdanig is dat het de openbare orde of het woon- of leefklimaat nadelig beïnvloedt. De rechtbank geeft eisers dan ook mee om bij de betreffende instanties overlast te (blijven) melden, indien zij overlast ervaren.
      
    
    
      4.7
      De rechtbank volgt eisers ook niet in hun betoog dat het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen omdat de informatie van de politie en de ODH onjuist zou zijn en omdat ingediende klachten zouden zijn kwijtgemaakt. Eisers hebben dit verder niet onderbouwd en kunnen met de betreffende instanties contact opnemen als zij van mening zijn dat hun klachten niet op een juiste manier worden geregistreerd.
      
      
      
      
        
          Beslistermijn
        
      
      5. De rechtbank stelt vast dat verweerder het bestreden besluit niet binnen de daarvoor gestelde termijn heeft genomen, zoals eisers ook hebben aangevoerd. Ondanks dat dit wellicht onzorgvuldig is van verweerder, maakt die enkele omstandigheid nog niet dat de ontheffingen geweigerd hadden moeten worden en dat het bestreden besluit vernietigd moet worden. 
      
      
        
          Wat is de conclusie?
        
      
      
      6. Het beroep is ongegrond.
      
      7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.L. van der Waals, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. J.F.A. Bleichrodt, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 4 april 2022.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Bent u het niet eens met deze uitspraak?
    Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.
  
  
     Algemene plaatselijke verordening voor de gemeente Den Haag.
  
  
     Artikel 2:29, derde lid, aanhef en onder b, van de APV.
  
  
     Omgevingsdienst Haaglanden.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) van 9 september 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2180.