ECLI:NL:RBDHA:2024:12563, Rechtbank Den Haag, 08-08-2024, NL24.30222
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-08-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Eerste beroep bewaring – geen rechtmatig verblijf in Nederland – beroep ongegrond

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL24.30222
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiser], eiser,
    
      V-nummer: [V-nummer],
      (gemachtigde: mr. W.A.E.M. Amesz),
    
    
    
      en
    
    
    
      
        de minister van Asiel en Migratie, voorheen de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder,
      (gemachtigde: mr. J.C. van Ossenbruggen-Theodoulou).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 29 juli 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 7 augustus 2024 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [naam]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 1989 en de Poolse nationaliteit te hebben.
    
    
      
        Maatregel van bewaring
      
    
    
    2. Eiser wijst erop dat uit het vertrouwelijk mutatierapport van 29 juli 2024 blijkt dat hij een rechtmatige verblijfsstatus heeft. Hij stelt dan ook dat het onduidelijk is waarom hij in bewaring is gesteld.
    
    3. Bij besluit van 6 mei 2024, welke aan eiser is uitgereikt op 29 mei 2024, heeft verweerder vastgesteld dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland op grond van het Unierecht en dat hij het grondgebied binnen een maand moet verlaten. Niet is gesteld of gebleken dat eiser Nederland sindsdien heeft verlaten of dat hij weer rechtmatig verblijf heeft verkregen. Voor zover in het mutatierapport van 29 juli 2024 is opgenomen dat eiser rechtmatig verblijf heeft, heeft verweerder in de maatregel voldoende gemotiveerd en ook met stukken onderbouwd dat dit niet het geval is. Nu vaststaat dat op eiser een vertrekplicht rust en hij geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland, is verweerder op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw bevoegd tot het opleggen van de maatregel van bewaring.
    
    4. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft als zware gronden vermeld dat eiser:
    
      
      - 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      
      - 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
      
      - 3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer; 
    
      en als lichte gronden vermeld dat eiser:
    
      
      - 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
      
      - 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
    
    5. Eiser betwist de zware gronden 3b en 3c en lichte grond 4d. Hij stelt dat hij zich niet aan het toezicht heeft onttrokken, omdat hij altijd op straat te vinden was. Verder meent eiser dat de zware grond 3c hem niet mag worden tegengeworpen, gelet op het feit dat hij rechtmatig verblijf in Nederland heeft. Tot slot stelt de gemachtigde van eiser dat eiser een uitkering ontvangt, waardoor hij voldoende middelen van bestaan heeft. 
    
    6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de zware gronden 3b en 3c aan de maatregel ten grondslag heeft kunnen leggen. Eiser heeft Nederland niet verlaten en zijn illegale verblijf ook niet gemeld bij de autoriteiten. Dat hij vaak door agenten wordt aangetroffen op straat staat niet gelijk aan het voldoen aan een meldplicht. Eiser heeft zich dan ook onttrokken aan het toezicht en de zware grond 3b is daarmee feitelijk juist. Gelet op het feit dat hij geen gevolg heeft gegeven aan de beschikking van 6 mei 2024, is de zware grond 3c ook feitelijk juist. Ook de lichte grond 4d mag aan eiser worden tegengeworpen. Hij heeft immers tijdens het gehoor voorafgaand aan de maatregel verklaard dat hij aan zijn geld komt door mensen te bestelen. Ter zitting heeft eiser ook bevestigd dat hij geen uitkering ontvangt. Deze gronden zijn voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Verweerder heeft op grond hiervan terecht een risico aangenomen dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken.
    
    
      
        Lichter middel
      
    
    
    7. Eiser stelt dat, gelet op zijn rechtmatig verblijf in Nederland, een lichter middel toegepast had moeten worden.
    
    8. Zoals eerder vastgesteld verblijft eiser niet rechtmatig in Nederland. Gelet op de gronden die aan de maatregel ten grondslag liggen, is een risico op onttrekking aan het toezicht gegeven. Verweerder heeft voldoende gemotiveerd dat niet is gebleken dat een lichter middel doeltreffend is om dit risico te ondervangen. Dit blijkt ook uit het feit dat eiser naar aanleiding van de beschikking van 6 mei 2024 diende te vertrekken, maar dit niet heeft gedaan. Hij heeft ook meermaals verklaard niet terug te willen keren naar Polen. Verder is niet gebleken van persoonlijke belangen van eiser die de bewaring voor hem onevenredig bezwarend maken en waarin verweerder aanleiding had moeten zien eiser een lichter middel dan bewaring op te leggen.
    
    
      
        Ambtshalve toets
      
    
    
    9. Tot slot leidt ambtshalve toetsing niet tot het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan op 8 augustus 2024 door mr. M.L. Weerkamp, rechter, in aanwezigheid van mr. J. de Winter, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. 
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000.
  
  
     Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb).
  
  
     Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.
  
  
     Pagina 2 van het proces-verbaal gehoor voorafgaand aan de maatregel van 29 juli 2024 (M110).