ECLI:NL:RBDHA:2024:10810, Rechtbank Den Haag, 11-07-2024, NL24.26180
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: bewaring, eerste beroep, overdracht aan Frankrijk, ongegrond

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Groningen
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL24.26180
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam] , eiser
    
      V-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. B.J. Manspeaker),
    
    
    
      en
    
    
    
      
        de minister van Asiel en Migratie (voorheen de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid), de minister 
      (gemachtigde: mr. G.M. Bouius).
    
    
  
  
    
      Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 25 juni 2024 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vwopgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 5 juli 2024, met behulp van telehoren, op zitting behandeld. Eiser is, bijgestaan door zijn gemachtigde, verschenen op het detentiecentrum te Rotterdam. De gemachtigde van de minister is verschenen op de rechtbank. Tevens is daar een tolk verschenen. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten. 
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser heeft de [nationaliteit] nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] .
    
    2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
    
    
      
        (zware gronden)
        3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3e. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat;3k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;en als lichte gronden vermeld dat eiser:
    
    
    
      
        (lichte gronden)
        4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 
    
    
    
      2.1.
      De minister heeft de gronden in de maatregel nader gemotiveerd. Voorts heeft de minister overwogen dat een minder dwingende maatregel (een lichter middel) niet doeltreffend kan worden toegepast. Ter zitting heeft de gemachtigde van de minister de zware grond 3e laten vallen.  
      
      3. Hierna beoordeelt de rechtbank het beroep tegen de maatregel van bewaring. Daarbij bespreekt zij de beroepsgronden en toetst zij de rechtmatigheid van de bewaring ambtshalve.
      
      
        
          voortraject
        
      
      4. Eiser heeft de rechtmatigheid van het traject voorafgaand aan de inbewaringstelling niet betwist. De rechtbank ziet geen aanleiding om daar anders over te oordelen. 
      
      
        
          gronden
        
      
      5. Voorts is de rechtbank van oordeel dat de zware en lichte gronden 3a, 3b, 3k, 4a, 4c en 4d aan de maatregel ten grondslag kunnen worden gelegd en dat deze, in samenhang bezien, voldoende zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen en om aan te nemen dat een significant risico op onderduiken bestaat. Omdat eiser met een door Franrijk afgegeven (Schengen)visum voor kort verblijf in Nederland is ingereisd en vervolgens een asielaanvraag heeft ingediend, heeft de minister terecht overwogen dat eiser – ondanks dat hij in het bezit is van een geldig paspoort van Koeweit – Nederland niet op voorgeschreven wijze is binnengekomen (3a). De omstandigheid dat eiser een asielzoeker is, betekent niet dat deze grond niet aan eiser mag worden tegengeworpen. Daarnaast staat vast dat eiser op 3 april 2024 MOB is gemeld. Ter zitting heeft de gemachtigde van de minister toegelicht dat dit is gebeurd nadat eiser twee maal niet aan zijn meldplicht heeft voldaan. Hoewel eiser ter zitting heeft gesteld, dat hij altijd op het AZC zou zijn geweest, heeft hij niet betwist dat hij twee maal niet aan zijn meldplicht heeft voldaan. Onder deze omstandigheden heeft de minister ook grond 3b aan de maatregel ten grondslag kunnen leggen. De rechtbank is verder van oordeel dat de minister aan eiser heeft kunnen tegenwerpen dat hij een overdrachtsbesluit heeft ontvangen, maar dat hij niet meewerkt aan de overdracht aan Frankijk (3k). In dit verband neemt de rechtbank in aanmerking dat niet in geschil is dat eiser op 15 mei 2024 heeft geweigerd om met de taxi naar Schiphol te gaan om overgedragen te worden aan de Franse autoriteiten. Dat eiser niet mee is gegaan omdat er onduidelijkheid zou bestaan over de aanwezigheid van zijn reisdocumenten, doet niet af aan het feit dat de geplande overdracht moest worden geannuleerd door eisers weigerachtige houding. Tot slot beschikt eiser niet over een vaste woon- of verblijfplaats (4c) en eveneens niet over voldoende middelen van bestaan (4d), waarbij het risico op onttrekking voldoende door de minister is gemotiveerd. Dat deze lichte gronden voor vrijwel alle asielzoekers zou gelden, doet hier niet aan af. 
      
      
        
          Lichter middel
        
      
      6. Gelet op de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd en het feit dat eerder een lichter middel is toegepast, wat niet heeft geleid tot eisers vertrek naar Frankrijk, is de minister er terecht vanuit gegaan dat eiser niet uit eigen beweging gevolg zal geven aan de op hem rustende vertrekplicht. Een eerdere overdracht aan de Franse autoriteiten is door toedoen van eiser niet doorgegaan. Een lichter middel volstond derhalve niet om de uitzetting van eiser te verzekeren. 
      
    
    
      6.1.
      Voorts is de rechtbank niet gebleken van persoonlijke belangen van eiser die de bewaring voor hem onevenredig bezwarend maken en waarin de minister aanleiding had moeten zien eiser niettemin een lichter middel dan bewaring op te leggen.
      
      
        
          Voortvarendheid en zicht op uitzetting
        
      
      7. Uit het dossier blijkt dat op 26 juni 2024 een vetrekgesprek met eiser is gevoerd en dat eiser op 9 juli 2024 zal worden overgedragen aan de Franse autoriteiten. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister daarmee voldoende voortvarend gehandeld en bestaat er voldoende zicht op uitzetting.  
      
      8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
      
      9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
      - verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Munsterman, rechter, in aanwezigheid van 
      A.P. Kuiters, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
    
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000
  
  
     Met onbekende bestemming vertrokken