ECLI:NL:RBROT:2024:7371, Rechtbank Rotterdam, 05-07-2024, C/10/681101 / KG RK 24-723
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 2024-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Mondelinge behandeling in verzoek tot het leggen van conservatoire beslag.

beschikking
    RECHTBANK ROTTERDAM
    
    
      Team handel en haven
    
    
    
      zaaknummer / rekestnummer: C/10/681101 / KG RK 24-723
    
    
    
      
        Beschikking van de voorzieningenrechter van 5 juli 2024
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
    
      de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid 
      
        DO-FLEX B.V.,
      
      gevestigd te Bergschenhoek, 
      verzoekster,
      advocaat mr. E.A. van Nimwegen te Rotterdam,
    
    
    
      tegen
    
    
    
      de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid WORKERS4U INDUSTRIAL B.V.,
      gevestigd te Hoogvliet,
      verweerster,advocaat mr. K. Zeylmaker te Rotterdam.
    
    
    
      Partijen worden hierna aangeduid als verzoekster en verweerster.
    
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
      1.1.
      
        Op 21 juni 2024 heeft de voorzieningenrechter een verzoekschrift tot het
        leggen van conservatoire beslagen ontvangen. Op 21 juni 2024 is een aanvullende vraag
        gesteld door de voorzieningenrechter. Deze vraag is op 24 juni 2024 door de advocaat van
        verzoekster beantwoord. Vervolgens heeft de voorzieningenrechter bepaald dat partijen
        zullen worden gehoord op het verzoek. Deze zitting heeft plaatsgevonden op 4 juli 2024.
        Ter voorbereiding op de zitting heeft verzoekster nog een aanvullende productie overgelegd.
      
      
      
        - 1.2.	Ter zitting zijn beide partijen verschenen en hebben zij hun standpunten toegelicht,
        verzoekster onder andere aan de hand van pleitaantekeningen.
      
      
      
    
  
  
    
      2De beoordeling
    
      2.1.
      
        In deze zaak gaat het, kort weergegeven, om het volgende. Verzoekster heeft
        personeel van verweerster ingeleend en vervolgens ter beschikking gesteld aan haar
        opdrachtgevers Damen en Mammoet. Verzoekster heeft facturen van verweerster onbetaald
        gelaten. Op vordering van verweerster heeft de rechtbank Rotterdam verzoekster bij vonnis
        van 1 mei 2024 veroordeeld tot betaling van (afgerond) € 133.000,-- (vermeerderd met rente
        en (proces)kosten). In die procedure heeft verzoekster, bijgestaan door een andere advocaat,
        als verweer gevoerd dat verweerster wanprestatie heeft gepleegd. Dit verweer heeft de rechtbank verworpen, onder andere omdat verzoekster niet heeft toegelicht wat de (juridische) gevolgen van die vermeende wanprestatie zouden moeten zijn. De rechtbank heeft ook inhoudelijk geoordeeld over het standpunt van verzoekster dat verweerster wanprestatie heeft gepleegd en dit standpunt te licht bevonden. Verzoekster is in hoger beroep gegaan.
      
      
    
    
      2.2.
      
        Het verzoek strekt tot het verkrijgen van verlof om beslag te leggen onder zichzelf
        op de vordering die verweerster op grond van het vonnis van de rechtbank heeft.
        Verzoekster voert aan dat haar standpunt in eerste aanleg niet goed over het voetlicht is
        gebracht en dat zij dat in hoger beroep wil herstellen. In het beslagrekest heeft zij aan de
        hand van verklaringen van haar opdrachtgevers onderbouwd dat zij als gevolg van
        onwenselijk gedrag van de van verweerster ingeleende arbeidskrachten geen nieuwe
        opdrachten meer krijgt, waardoor zij forse schade lijdt. Verzoekster zal zich in hoger beroep
        tegen het vonnis van de rechtbank om deze reden beroepen op verrekening.
      
      
    
    
      2.3.
      
        In geval van een vordering tot opheffing van beslag nadat de bodemrechter de
        vordering in eerste instantie heeft afgewezen. maar tegen dat oordeel nog een rechtsmiddel
        openstaat. geldt de zogenoemde ‘afstemmingsregel’ niet. In een dergelijk geval moeten de
        belangen van partijen worden afgewogen, waarbij in aanmerking moet worden genomen dat
        een conservatoir beslag naar zijn aard ertoe strekt om te waarborgen dat voor een
        vooralsnog niet vaststaande vordering verhaal mogelijk zal zijn ingeval de vordering in de
        hoofdzaak wordt toegewezen, terwijl de beslaglegger bij (definitieve) afwijzing van de
        vordering in de hoofdzaak voor de door het beslag ontstane schade aansprakelijk is. Wel
        moet hierbij worden betrokken dat de rechter in de hoofdzaak al uitspraak heeft gedaan
        (onder andere ECLI:NL:HR:2006:AV1559 en ECLI:NL:HR:2020:599). Dit geldt naar het
        oordeel van de voorzieningenrechter ook in de onderhavige situatie, waarin (pas) na de
        uitspraak van de bodemrechter in eerste aanleg wordt verzocht om toestemming voor het
        leggen van conservatoir beslag hangende het hoger beroep.
      
      
    
    
      2.4.
      
        Tegen de achtergrond van het voorgaande is de voorzieningenrechter van oordeel
        dat verzoekster haar vordering summierlijk voldoende aannemelijk heeft gemaakt. Daarbij
        moet worden bedacht dat het middel van hoger beroep er mede toe strekt om mogelijke
        fouten gemaakt in de procedure in eerste aanleg te herstellen. Uit de onderbouwing van en
        de toelichting op het beslagrekest leidt de voorzieningenrechter af dat het (vermeende)
        schadeveroorzakende feit aan de kant van verweerster is gelegen in het ongewenste gedrag
        van de door haar ter beschikking gestelde arbeidskrachten. Denkbaar is dat in hoger beroep
        van belang zal zijn in hoeverre verzoekster verweerster hierop tijdig heeft gewezen. Aan de
        andere kant kan niet worden uitgesloten dat, gegeven de aard van het verwijt, voor het
        intreden van verzuim van verweerster niet noodzakelijk was dat zij in gebreke werd gesteld.
      
      
    
    
      2.5.
      
        Een belangenafweging moet leiden tot de conclusie dat liet belang van verzoekster
        bij beslaglegging zwaarder moet wegen dan het belang van verweerster bij het achterwege
        laten daarvan. Dit volgt uit de strekking van conservatoire beslaglegging, in het licht van het
        gegeven dat verzoekster aansprakelijk is voor de als gevolg daarvan geleden schade in het
        geval haar beroep op wanprestatie definitief wordt afgewezen. Niet gebleken is van
        bijzondere omstandigheden die meebrengen dat dit in dit geval tot een andere uitkomst moet
        leiden. Het enkele feit dat verweerster als gevolg hiervan (veel) langer op haar geld moet
        wachten, is daarvoor onvoldoende.
      
    
    
      2.6.
      
        Het gevraagde verlof wordt dus verleend. De vordering zal in dat kader worden
        begroot op het bedrag dat verzoekster ingevolge het vonnis van de rechtbank aan verweerster verschuldigd is (vemeerderd met de gebruikelijke opslag conform de Beslagsyllabus) en dus niet op het hogere bedrag waarop verzoekster zelf haar schade heeft
        begroot. Omdat verzoekster in eerste aanleg geen eis in reconventie heeft ingesteld, moet
        het er vooralsnog voor worden gehouden dat het maximaal haalbare resultaat voor
        verzoekster in hoger beroep zal zijn dat de vordering van verweerster door verrekening
        teniet gaat. Hierin ziet de voorzieningenrechter aanleiding de vordering van verzoekster te
        begroten zoals zojuist overwogen.
      
      
    
    
      2.7.
      
        Omdat de hoofdzaak (in hoger beroep) al loopt, hoeft geen termijn voor het
        instellen van de hoofdzaak te worden bepaald.
      
      
      
    
  
  
    
      3De beslissing
    De voorzieningenrechter,
    
    
      3.1.
      wijst het verzoek toe;
      
    
    
      3.2.
      begroot de vordering van verzoekster op € 209.000,--;
      
    
    
      3.3.
      verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad.
      
      
      
        Deze beschikking is gegeven door mr. Th. Veling, voorzieningenrechter, en in het openbaar uitgesproken op 5 juli 2024. 
        3610/1980