ECLI:NL:RBDHA:2024:15577, Rechtbank Den Haag, 16-07-2024, 24-27427
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-07-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring; vervolgberoep; Marokko; voldoende voortvarend; afschrift van de rappellen; juistheid informatie; uitzettingshandelingen;

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL24.27427
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiser], eiser
    V-nummer: [V-nummer] (gemachtigde: mr. C.G.J.M. Lucassen),
    
    
      en
    
    
    
      
        de minister van Asiel en Migratie, voorheen de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, de minister
      (gemachtigde: M. Lorier).
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      De minister heeft op 21 maart 2024 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
    
    
    
      De minister heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
      Vervolgens heeft de minister een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [2004].
    
    2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
    
    
    3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 27 juni 2024 (in de zaak NL24.24665) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek en niet sinds 8 april 2024, zoals eiser lijkt te betogen in de beroepsgronden.
    4. De rechtbank overweegt als volgt.
    
    
      
        Het voortvarendheidsvereiste
      
      Eiser voert aan dat de minister onvoldoende voortvarend handelt aan de uitzetting omdat de minister geen afschrift van de rappellen in het dossier heeft gevoegd, maar die beroepsgrond slaagt niet. Uit de voortgangsrapportage en het verweerschrift blijkt dat het onderzoek bij de Marokkaanse loopt. De minister rappelleert regelmatig schriftelijk bij deze autoriteiten in verband met de afgifte van een laissez passer (lp), laatstelijk op 10 juli 2024. De rechtbank ziet geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de in de voortgangsrapportage vermelde informatie of aan het feit dat de minister daadwerkelijk rappellen heeft verzonden aan de Marokkaanse autoriteiten. Eiser heeft ook niet onderbouwd waarom aan de juistheid van deze informatie moet worden getwijfeld. De omstandigheid dat er geen afschrift van de rappellen in het dossier is gevoegd maakt het vorenstaande niet anders. Daarnaast heeft de minister op 11 juli 2024 een vertrekgesprek gevoerd met eiser. Gelet op voornoemde uitzettingshandelingen ziet de rechtbank in wat eiser aanvoert dan ook geen aanleiding voor het oordeel dat de minister onvoldoende voortvarend handelt.
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    5. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe zij gehouden is, is de rechtbank van oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek niet op enig moment onrechtmatig was
    
    
      
        Conclusie
      
    
    6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M.I. van Meel, rechter, in aanwezigheid van
      N. Dayerizadeh, griffier.
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      16 juli 2024
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.