ECLI:NL:RBDHA:2024:16590, Rechtbank Den Haag, 09-10-2024, NL24.36711
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-10-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring - artikel 59

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL24.36711
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
    (gemachtigde: mr. H. Uzumcu),
    
    
      en
    
    
    de Minister van Asiel en Migratie, verweerder,
    (gemachtigde: mr. S.J. Versteeg).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 13 september 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 3 oktober 2024 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      Eiser stelt de Marokkaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] 1975. 
    
    
    
      In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
      
        3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;3h. tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Wet of tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van de Wet;3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer; 
      
        en als lichte gronden vermeld dat eiser:4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
    
    
    
      Namens eiser is aangevoerd dat de bewaringsmaatregel onrechtmatig is. De maatregel is in elk geval sinds 2 oktober 2024 onrechtmatig, omdat eiser op 1 oktober 2024 een aanvraag heeft ingediend om de uitzetting achterwege te laten op grond van artikel 64 Vw en verweerder de grondslag van de bewaring daarna niet heeft gewijzigd. Daarnaast is eiser gedurende zijn aanvraag niet uitzetbaar. Verder maken eisers medische omstandigheden hem detentieongeschikt. Bovendien had verweerder een lichter middel moeten opleggen. De politie weet waar eiser te vinden is en eiser zal zich ook houden aan een meldplicht. De maatregel is gelet op alle betrokken belangen niet gerechtvaardigd. 
    
    
    
      De rechtbank overweegt als volgt. 
    
    
    
      Over het standpunt dat de maatregel vanaf 2 oktober 2024 ten onrechte niet is omgezet, overweegt de rechtbank dat de maatregel op goede gronden nog berust op artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, Vw. Het indienen van een artikel 64-aanvraag levert geen rechtmatig verblijft op in de zin van artikel 8 Vw. Weliswaar voert verweerder het beleid om uitzetting op te schorten om de aanvraag zorgvuldig te kunnen behandelen, maar dat betekent niet dat zicht op uitzetting daarom ontbreekt. 
    
    
    
      Verder stelt de rechtbank vast dat, buiten zware grond 3b, de zware en lichte gronden niet zijn bestreden. Naar het oordeel van de rechtbank kunnen deze gronden en de daarop gegeven motivering van verweerder de maatregel dragen, nu deze gronden al voldoende zijn om ten aanzien van eiser het risico op onttrekking aan het vreemdelingentoezicht aan te nemen. 
    
    
    
      Eisers betoog dat hij voor de politie te vinden is en dat hij zich zal houden aan een meldplicht is onvoldoende om daar anders over te oordelen. Eiser verblijft naar eigen zeggen al 20 jaar onrechtmatig in Nederland en heeft op 7 januari 2013 een terugkeerbesluit en op 7 maart 2023 een aanvullend terugkeerbesluit gekregen. Tot op heden heeft eiser geen gehoor gegeven aan zijn vertrekplicht. Daarnaast is eiser op 4 januari 2024 tijdens een eerdere asielprocedure met onbekende bestemming vertrokken. Ook heeft eiser zowel in vertrekgesprekken als op zitting aangegeven dat hij niet terug wil naar Marokko. Gelet op het bovenstaande heeft verweerder dan ook kunnen afzien van het opleggen van een lichter middel dan bewaring.
    
    
    
      Ten aanzien van eisers medische klachten overweegt de rechtbank dat de medische zorgverlening binnen de detentie- en uitzetcentra gelijkwaardig is aan de gezondheidszorg in de vrije maatschappij. Niet is gebleken dat eiser niet bij de medische dienst van het detentiecentrum terecht kan. Van detentieongeschiktheid is verder niet gebleken. Ook is er hierbij geen aanleiding om een lichter middel op te leggen.
    
    
    
      Nu ook anderszins niet is gebleken dat de maatregel van bewaring onrechtmatig moet worden geacht, is het beroep ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 
    
    
    
      Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J.P. Bosman, rechter, in aanwezigheid van mr. J.R. Froma, griffier.
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.