ECLI:NL:RVS:2024:3134, Raad van State, 31-07-2024, 202307708/1/V3
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2024-07-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bij besluit van 27 november 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de vreemdeling in bewaring gesteld.

202307708/1/V3.
    Datum uitspraak: 31 juli 2024
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
    de minister van Asiel en Migratie,
    appellant,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 13 december 2023 in zaak nr. NL23.37373 in het geding tussen:
    [de vreemdeling]
    en
    de minister.
    Procesverloop
    Bij besluit van 27 november 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de vreemdeling in bewaring gesteld.
    Bij uitspraak van 13 december 2023 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep gegrond verklaard en schadevergoeding toegekend.
    Tegen deze uitspraak heeft de staatssecretaris hoger beroep ingesteld.
    De vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. M. Rasul, advocaat te Assen, heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
    Op verzoek van de Afdeling heeft de staatssecretaris een nader stuk ingediend.
    Overwegingen
    1.       De minister klaagt in zijn enige grief terecht dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de termijn van 24 klokuren voor tijdelijke plaatsing in een politiecel na inbewaringstelling eindigt op het moment dat de vreemdeling, na opheffing van de bewaring of in verband met transport naar een gespecialiseerde inrichting, de politiecel heeft verlaten. De Afdeling wijst op haar uitspraak van 28 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2181, onder 4. Uit het dossier blijkt dat de vreemdeling op 27 november 2023 om 16.55 uur in bewaring is gesteld en in een politiecel is geplaatst en dat hij die cel op 28 november 2023 om 15.22 uur heeft verlaten. De vreemdeling heeft de politiecel dus binnen de aanvaardbare termijn van 24 klokuren verlaten.
    1.1.    De enige grief slaagt.
    2.       Het hoger beroep is gegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd. De Afdeling beoordeelt het beroep. Daarbij bespreekt zij alleen beroepsgronden waarover de rechtbank nog geen oordeel heeft gegeven en beroepsgronden waarop na de overwegingen in hoger beroep nog moet worden beslist. Ook toetst zij de rechtmatigheid van de bewaring ambtshalve.
    3.       De vreemdeling betoogt dat de minister de zware grond 3a ten onrechte aan de maatregel ten grondslag heeft gelegd, omdat hij in 2017 met een geldig paspoort Frankrijk is ingereisd. Dit betoog van de vreemdeling faalt. Hij betwist namelijk niet dat hij zonder geldig identiteitsdocument Nederland is ingereisd, zoals de minister in de maatregel van bewaring vermeldt. De vreemdeling betwist daarnaast niet de feitelijke juistheid van de zware grond 3h, maar stelt dat hem het verleden niet kan worden tegengeworpen. Dit betoog van de vreemdeling faalt ook. Uit het dossier en de maatregel van bewaring blijkt dat tegen de vreemdeling een inreisverbod voor de duur van tien jaren is uitgevaardigd op grond van artikel 66a, zevende lid, van de Vw en hem dit in persoon is uitgereikt. De zware gronden 3a en 3h zijn tezamen voldoende om de maatregel te dragen op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 in samenhang gelezen met artikel 5.1b, eerste lid, van het Vb 2000. Wat de vreemdeling over de andere gronden heeft aangevoerd, behoeft daarom geen bespreking.
    4.       De vreemdeling klaagt ook tevergeefs dat de minister een lichter middel op had moeten leggen omdat hij eerder in bewaring heeft gezeten en hij een partner heeft in Nederland bij wie hij kan verblijven. Gelet op het onttrekkingsrisico dat volgt uit de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd, waar de minister terecht in de maatregel op heeft gewezen, is dat onvoldoende om aan te nemen dat de minister met de oplegging van een lichter middel had kunnen volstaan.
    5.       De Afdeling ziet ook ambtshalve geen reden om de bewaring onrechtmatig te achten. Het beroep is ongegrond. Het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    I.        verklaart het hoger beroep gegrond;
    II.       vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 13 december 2023 in zaak nr. NL23.37373;
    III.      verklaart het beroep ongegrond;
    IV.      wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    Aldus vastgesteld door mr. M. Soffers, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. T.W.A. Weber, griffier.
    w.g. Soffers
    lid van de enkelvoudige kamer
    w.g. Weber
    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 31 juli 2024
    846-1111