ECLI:NL:CRVB:2024:1957, Centrale Raad van Beroep, 16-10-2024, 24/473 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2024-10-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Beëindiging ZW-uitkering. Appellante is geschikt voor haar eigen werk, geen medische beperkingen die haar beletten eigen werk te verrichten.

24/473 ZW
    
    
    
      Datum uitspraak: 16 oktober 2024
    
    
    
      Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 12 januari 2024, 23/1049 (aangevallen uitspraak) en uitspraak op het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellante] te [woonplaats] (appellante)
    
    
    
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
      
        SAMENVATTING 
      
    
    
    
      Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de ZW-uitkering van appellante per 16 augustus 2022 heeft beëindigd. 
    
    
    
  
  
    PROCESVERLOOP 
    
    
      Namens appellante heeft mr. P.R.L.V.M. Kruik, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 18 september 2024. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Kruik. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.C. Puister.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
  
  
    Inleiding 
    
    
      1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.
    
    
    
      1.1.
      Appellante heeft voor het laatst gewerkt als administratief medewerker voor 36 uur per week. Op 31 mei 2021 heeft zij zich ziekgemeld met zwangerschapsgerelateerde klachten. Zij ontving vanaf 7 juni 2021 tot 29 september 2021 een uitkering op grond van de Wet arbeid en zorg (WAZO). Aansluitend meldde zij zich op 29 september 2021 ziek met rug- en bekkenklachten en spanningsklachten. Het Uwv heeft appellante een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toegekend. In het kader van een eerstejaars ZW-beoordeling heeft appellante op 11 augustus 2022 het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze arts heeft appellante geschikt geacht voor haar eigen werk. Bij besluit van 11 augustus 2022 is aan appellante medegedeeld dat de ZW-uitkering per 16 augustus 2022 wordt beëindigd.
      
    
    
      1.2.
      Bij besluit van 29 december 2022 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep ten grondslag.
      
      
        
          Uitspraak van de rechtbank
        
      
      
      
        2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe is overwogen dat er geen aanwijzingen zijn dat het medisch onderzoek niet met de vereiste zorgvuldigheid is uitgevoerd. De verzekeringsarts heeft dossieronderzoek verricht en appellante op het spreekuur gezien waarbij een psychisch en lichamelijk onderzoek is verricht. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft appellante op een hoorzitting van 12 december 2022 gezien. Ook heeft hij kennisgenomen van de in bezwaar overgelegde medische informatie, te weten een radiologieverslag van 22 oktober 2022 en de aanvraag voor behandeling van fysiotherapie van 2 november 2022. Het is de rechtbank ook niet gebleken dat de rapporten van de verzekeringsartsen inconsistenties bevatten of onvoldoende zijn gemotiveerd. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geschreven dat de verzekeringsarts geen afwijkingen kon vaststellen en dat een bevestiging hiervan is te vinden in de overgelegde medische informatie. Het MRI-onderzoek heeft bij de leeftijd passende veranderingen van de wervelkolom laten zien. Voor de armklachten geldt feitelijk hetzelfde. De verzekeringsarts bezwaar en beroep is van mening dat appellante normaal belastbaar is en heeft hierbij in aanmerking genomen dat het eigen werk van appellante fysiek licht werk betreft. De zwaarste taak was het per openbaar vervoer wegbrengen van poststukken en lichte pakketjes. Met betrekking tot het carpaal tunnel syndroom (CTS) heeft de rechtbank overwogen dat in de journaalregels van 19 februari 2023, dus ruim na de datum in geding, staat vermeld dat appellante klachten heeft die kunnen passen bij CTS. Verder heeft het huisartsenjournaal met name betrekking op de rugklachten. De rechtbank kan uit de door appellante overgelegde informatie derhalve niet opmaken dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep van een onjuiste gezondheidssituatie is uitgegaan. De rechtbank heeft geoordeeld dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep afdoende heeft gemotiveerd waarom appellante per de datum in geding arbeidsgeschikt is voor haar eigen werk.
      
      
      
        
          Het standpunt van appellante
        
      
      
    
    
      3.1.
      Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij voert aan dat zij sinds 31 mei 2021 ziek is. Zij ervaart forse rug- en bekkenklachten en spanningsklachten. Het eigen werk is dusdanig inspannend dat appellante het nog steeds niet kan vervullen. Appellante moest de gehele dag door lopen, staan en zitten en veel bukken, knielen en/of hurken, alsook vaak reiken boven schouderhoogte. Tevens moest zij snel, geordend en geconcentreerd werken. Appellante sjouwde dagelijks met pakketten en goederen voor op een voor haar onpraktische wijze, namelijk met het openbaar vervoer. Appellante benadrukt dat het tillen en dragen van diverse kleinere pakketten ook een groot gewicht kan opleveren en dat dit extra belastend is als zij bij het vervoer te maken heeft met oncontroleerbare omstandigheden. Ook het verwerken van post is te belastend omdat het precisie vergt. Appellante nam en neemt medicatie en volgt fysiotherapie. Ook heeft zij contact met de huisarts en de neuroloog en krijgt zij begeleiding van een maatschappelijke welzijnsorganisatie vanuit een WMOvoorziening. Dit impliceert een gebrek aan zelfredzaamheid. De pijnklachten openbaren zich met name aan de gehele rechterzijde van het lichaam. Als gevolg van de tintelingen heeft zij ook geen regelmatig slaappatroon. Bij de pijnpoli adviseert men haar in ieder geval om injecties te nemen, hetgeen echter niet samengaat met de thans nog door appellante genomen medicatie. Appellante verzoekt de Raad een onafhankelijke deskundige, bijvoorbeeld een neuroloog, te benoemen.
      
      
        
          Het standpunt van het Uwv 
        
      
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen.
      
    
  
  
    Het oordeel van de Raad
    
    
      4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de beëindiging van de ZW-uitkering in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. 
    
    
    
      
        Medische beoordeling
      
    
    
    
      4.1.1.
      De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het onderzoek door de artsen van het Uwv voldoende zorgvuldig is geweest en dat er geen aanleiding is om te twijfelen aan de juistheid van de medische beoordeling. Appellante heeft in hoger beroep geen nieuwe medische gronden ingediend of haar standpunt met nieuwe medische stukken onderbouwd. De Raad verwijst naar de overwegingen van de rechtbank zoals weergegeven in de aangevallen uitspraak en onderschrijft deze.
      
    
    
      4.1.2.
      Het verzoek om een onafhankelijke deskundige te benoemen wordt afgewezen omdat de hiervoor noodzakelijke twijfel over de juistheid van de medische beoordeling ontbreekt. 
      
      
        
          Arbeidskundige beoordeling 
        
      
      
    
    
      4.2.
      De Raad is tot het oordeel gekomen dat appellante terecht geschikt is geacht voor haar eigen werk. Appellante heeft in een door haar op 15 juli 2021 ingevulde vragenlijst geschreven dat zij in dienst kwam op 1 februari 2021 en zich ziekmeldde op 31 mei 2021. Zij heeft ook aangegeven dat zij tijdens haar werk niet hoefde te lopen en/of staan, niet hoefde te tillen en dragen, niet hoefde te knielen en bukken en niet hoefde te reiken boven schouderhoogte. Zij hoefde weinig geconcentreerd te werken. Het Uwv heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat appellante geen medische beperkingen heeft die appellante beletten haar eigen werk te verrichten.
      
    
    
      4.3.
      Aangezien appellante volledig geschikt is voor haar eigen werk, is de ZW-uitkering terecht beëindigd. 
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    5. Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de beëindiging van de ZW-uitkering in stand blijft. Het verzoek om veroordeling tot schadevergoeding wordt bij deze uitkomst afgewezen.
    
    6. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep
    
    
    
    - bevestigt de aangevallen uitspraak;
    - wijst het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door E.W. Akkerman, in tegenwoordigheid van L.B. Vrugt als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 16 oktober 2024.
    
    
    
    
    
      					(getekend) E.W. Akkerman
    
    
    
    
    
      					(getekend) L.B. Vrugt