ECLI:NL:RBNNE:2023:1858, Rechtbank Noord-Nederland, 25-04-2023, AWB - 22 _ 1498
Rechtbank Noord-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2023-04-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Eiser heeft het kenteken van zijn camper laten schorsen vanaf 17 oktober 2020. Op 25 juni 2021 is met elektronische camerabeelden geconstateerd dat met de camper gebruik werd gemaakt van de openbare weg terwijl het de geldigheid van het kenteken nog was geschorst. De inspecteur legt een naheffingsaanslag mrb op over vier tijdvakken (€ 872) en een verzuimboete van € 872. Eiser stelt dat hij als gevolg van corona vergeten is de schorsing van het kenteken ongedaan te maken. De camper stond van oktober 2020 tot 21 mei 2021 in de winterstalling. De rechtbank oordeelt dat de naheffingsaanslag terecht is opgelegd. De rechtbank acht de verzuimboete van 100% niet (meer) passend en geboden. Uit de wetgeschiedenis volgt dat het enige argument van de wetgever voor dit uitgangspunt was dat de verschuldigde belasting relatief gering is en dat van een procentueel lage boete daarom weinig preventieve werking zou uitgaan. De rechtbank vindt dit argument van de wetgever niet doorslaggevend, omdat in het geval eiser een procentueel lagere verzuimboete wel degelijk relatief hoog zal zijn. De rechtbank matigt de boete tot € 175.

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
    
    
      Zittingsplaats Groningen 
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: LEE 22/1498
    
    
    
      
        proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige belastingkamer van 25 april 2023 in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiser] , te [woonplaats] , eiser,
    
    
      en
    
    
    
      
        de inspecteur van de Belastingdienst/Centrale administratieve processen, verweerder
      (gemachtigde: [gemachtigde verweerder] )
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Het beroep is gericht tegen de uitspraak op bezwaar van verweerder van 18 februari 2022 op het bezwaarschrift van eiser tegen de aan hem opgelegde naheffingsaanslag in de motorrijtuigenbelasting (mrb) voor het tijdvak 28 augustus 2020 tot en met 27 augustus 2021 en de daarbij gegeven boetebeschikking.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 25 april 2023.
      Eiser is verschenen. Verweerder is heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. [medewerker A] , bijgestaan door [medewerker B] .
    
    
    
      Na sluiting van het onderzoek ter zitting heeft de rechtbank onmiddellijk mondeling uitspraak gedaan.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank: 
    
    - verklaart het beroep gegrond; 
    - vernietigt de uitspraak op bezwaar uitsluitend voor zover het betreft de beslissing over de boete;
    - vermindert de boete tot een bedrag van € 175;
    - bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van de vernietigde uitspraak op bezwaar; 
    - draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 50 aan eiser te vergoeden; 
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 40.
    
    
    
  
  
    Gronden
    
    1. De rechtbank geeft hiervoor de volgende motivering.
    
    2. Eiser is sinds 19 oktober 2017 kentekenhouder van een camper van het merk Fiat/230 met het kenteken [kenteken] (de camper). Op verzoek van eiser is de geldigheid van het kenteken geschorst vanaf 17 oktober 2020. Op 25 juni 2021 is met elektronische camerabeelden geconstateerd dat met de camper gebruik werd gemaakt van de openbare weg terwijl het de geldigheid van het kenteken nog was geschorst. Verweerder heeft met dagtekening 21 oktober 2021 aan eiser over de periode 28 augustus 2020 tot en met 27 augustus 2021 een naheffingsaanslag mrb opgelegd van € 872 en ook een verzuimboete van € 872. 
    
    3. In geschil is of de naheffingsaanslag en de boetebeschikking terecht en niet tot te hoge bedragen zijn opgelegd. 
    
    4. Eiser stelt dat hij als gevolg van corona vergeten is de schorsing van het kenteken ongedaan te maken. Hij heeft niet de intentie gehad de Nederlandse schatkist te benadelen. De camper stond van oktober 2020 tot 21 mei 2021 in de winterstalling. Eiser verwijst daarbij naar een verklaring van de stallinghouder. Eiser heeft de camper op 21 mei 2021 opgehaald en ermee gereden tussen 21 mei 2021 en 25 juni 2021. De naheffing en boete vindt eiser buitenproportioneel in verhouding tot 35 dagen overtreding. 
    
    5. Verweerder is van mening dat de naheffingsaanslag en de boete terecht zijn opgelegd. Verweerder voert aan dat de enkele constatering van de schending van de schorsingsvoorwaarden leidt tot een naheffingsaanslag. Voor het berekende bedrag van de naheffing is niet van belang of gedurende een gedeelte van de periode geen gebruik van de weg is gemaakt. Voor matiging van het belastingbedrag laat de wet- en regelgeving geen ruimte. Voor wat betreft de boete merkt verweerder op dat geen sprake is van afwezigheid van alle schuld (avas) en ook verder ziet verweerder geen bijzondere omstandigheden die aanleiding geven om de boete te matigen. 
    
    
      
        Naheffingsaanslag 
      
    
    6. De rechtbank is van oordeel dat de naheffingsaanslag terecht is opgelegd. Vaststaat dat met de camper gebruik is gemaakt van de weg terwijl de geldigheid van het kenteken geschorst was. In dat geval eindigt de schorsing en kan de mrb worden nageheven. De na te heffen belasting wordt berekend over een tijdsduur van vier aansluitende tijdvakken van drie maanden met als laatste tijdvak dat waarin gebruik is gemaakt van de weg. Als voor een gedeelte van het naheffingstijdvak de verschuldigde belasting al is betaald, wordt de belasting in zoverre niet nageheven. Bij de berekening van de naheffingsaanslag heeft verweerder rekening gehouden met de reeds betaalde mrb over de periode 28 augustus 2020 tot en met 17 oktober 2020.
    
    
      Hieruit volgt dat verweerder terecht de naheffingsaanslag heeft opgelegd over de periode 28 augustus 2020 tot en met 27 augustus 2021. 
    
    
    
      
        Boete
      
    
    7. Ten aanzien van de boete overweegt de rechtbank dat verweerder in dit soort gevallen in beginsel een verzuimboete kan opleggen van 100% van de nageheven belasting. Bij het opleggen van deze verzuimboete wordt geen onderscheid gemaakt in de mate van schuld of nalatigheid. Wel moet in gevallen waarin sprake is van avas de verzuimboete achterwege blijven. Van avas is in dit geval echter geen sprake, omdat niet aannemelijk is geworden dat eiser er alles aan gedaan heeft om te voorkomen dat met de camper gebruik zou worden gemaakt van de weg terwijl het kenteken was geschorst.Verweerder heeft dus terecht een verzuimboete opgelegd. De vraag die de rechtbank vervolgens moet beantwoorden is of de verzuimboete tot de juiste hoogte is vastgesteld. 
    
    8. Met betrekking tot de hoogte van de verzuimboete overweegt de rechtbank dat deze tot doel heeft een prikkel te zijn tot nakoming van fiscale verplichtingen. Als uitgangspunt geldt dat in dit soort gevallen, naar de bedoeling van de wetgever, een verzuimboete van 100% wordt opgelegd. Uit de wetgeschiedenis volgt dat het enige argument van de wetgever voor dit uitgangspunt was dat de verschuldigde belasting relatief gering is en dat van een procentueel lage boete daarom weinig preventieve werking zou uitgaan. De rechtbank vindt dit argument van de wetgever niet doorslaggevend om een boete van 100% passend en geboden te achten. Ook in het geval van eiser zal de verzuimboete namelijk wel degelijk relatief hoog zijn. Dan kan niet worden gezegd dat van een procentueel lagere verzuimboete geen preventieve werking uitgaat. Bovendien is de rechtbank in het kader van de individuele straftoemeting gehouden om, gelet op alle in aanmerking komende omstandigheden, te beoordelen of de opgelegde verzuimboete passend en geboden is. Ook de omstandigheid dat de hoogte van de nageheven belasting in dit geval is komen vast te staan met toepassing van een berekeningsvoorschrift moet daarbij worden meegewogen. De omstandigheid dat gedurende een periode geen gebruik van de openbare weg is gemaakt met een motorrijtuig waarvan het kenteken is geschorst, kan eveneens een rechtvaardiging vormen om de boete te matigen. 
    
    9. Eiser heeft onweersproken gesteld dat de camper tot 21 mei 2021 in de stalling heeft gestaan. In feite heeft eiser dus maar een beperkt deel van de naheffingsperiode de schorsingsvoorwaarden overtreden. Een verzuimboete die op de hele naheffingsperiode ziet, vindt de rechtbank daarom onevenredig. Daarbij wordt ook in aanmerking genomen dat eiser al vaker gebruik heeft gemaakt van de schorsingsregeling en er nooit eerder onrechtmatigheden zijn geconstateerd. Anders dan verweerder meent, betekent het feit dat eiser vaker gebruik heeft gemaakt van de schorsingsregeling en dus bovengemiddelde kennis heeft van de schorsingsvoorwaarden niet dat de boete om die reden niet kan worden gematigd. Al deze omstandigheden in aanmerking nemend vindt de rechtbank een matiging van de verzuimboete op zijn plaats. Alles overwegende vindt de rechtbank een boete van € 175 passend en geboden.
    
    10. Gelet op het voorgaande is het beroep gericht tegen de verzuimboete gegrond verklaard.
    
    11. Omdat de rechtbank het beroep gegrond heeft verklaard, heeft de rechtbank bepaald dat verweerder aan eiser het door hem betaalde griffierecht vergoedt.
    
    12. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op € 40 voor reiskosten. De rechtbank merkt in dat kader op dat de reiskosten voor het openbaar vervoer afhankelijk van het vervoersmiddel (bus of trein) zijn gelegen tussen de € 33 en € 42. De door eiser verzochte reiskostenvergoeding van (afgerond) € 40 acht de rechtbank daarom niet onredelijk. 
    
    13. Partijen zijn gewezen op de mogelijkheid om tegen de mondelinge uitspraak in hoger beroep te gaan op de hieronder omschreven wijze. 
    
    
    
      Deze uitspraak is op 25 april 2023 gedaan door mr. R.R. van der Heide, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Jongsma-van Helden, griffier. Hiervan is dit proces-verbaal opgemaakt. De beslissing is op voormelde datum in het openbaar uitgesproken, evenals de rechtsmiddelenverwijzing. 
    
    
    
    
    
    
      w.g. griffier				w.g.								rechter
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer).
    
    
      Als het een Rijksbelastingzaak betreft (dat is een zaak waarbij de Belastingdienst partij is), kunt u digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds per brief op de hierna vermelde wijze.
    
    
    
      Betreft het een andere belastingzaak (bijvoorbeeld een zaak waarbij een heffingsambtenaar van een gemeente of een samenwerkingsverband partij is), dan kan het hoger beroep uitsluitend worden ingesteld door verzending van een brief aan het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer), Postbus 9030, 6800 EM Arnhem.
    
    
    
      Bij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:
    
    1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;
    2 het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:
    a. de naam en het adres van de indiener;
    b. de datum van verzending;
    c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;
    d. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).
  
  
     Dit volgt uit artikel 35, eerste lid, van de Wet op de motorrijtuigenbelasting (Wet mrb).
  
  
     Dit staat in artikel 35, tweede lid, van de Wet mrb en volgt uit Hoge Raad 25 oktober 2013, ECLI:NL:HR:2013:973.
  
  
     Dit staat in artikel 35, vijfde lid, van de Wet mrb.
  
  
     Artikel 35 en 37 van de Wet mrb, in samenhang met artikel 67c van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) en paragraaf 34 van het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst.
  
  
     Zie Hoge Raad 15 juni 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA7184. 
  
  
     Kamerstukken II 1990/1991, 22 238, nr. 3, blz. 36-37 en Kamerstukken II 1996-1996, 24 800, nr. 3, blz. 3. Zie ook de uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 23 april 2014, ECLI:NL:GHARL:2014:3389.
  
  
     Hoge Raad 5 april 2019, ECLI:NL:HR:2019:483, r.o. 5.10.2 en 5.10.3.
  
  
     Zie ook gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 16 november 2021, ECLI:NL:GHARL:2021:10726, r.o. 4.5.