ECLI:NL:RBDHA:2024:22257, Rechtbank Den Haag, 05-12-2024, AWB 23/12862
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-12-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Aanvraag visum kort verblijf. De minister heeft zich op het standpunt mogen stellen dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen om het grondgebied tijdig te verlaten en heeft mogen afzien van het horen in bezwaar.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Zittingsplaats Utrecht
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: AWB 23/12862 
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 december 2024 in de zaak tussen
  
    
      
      [eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser
    
    
      en
    
    
  
  
    De Minister van Buitenlandse Zaken, 
    (gemachtigde: mr. H. Toonders).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    1. Eiser heeft op 26 maart 2023 tegelijk met zijn kinderen, afzonderlijk een visum voor kort verblijf aangevraagd met als doel familiebezoek bij zijn neef [referent] , referent. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 3 april 2023 (het primaire besluit) afgewezen. Eiser heeft op 25 april 2023 bezwaar gemaakt tegen deze afwijzing. Op 30 oktober 2023 heeft eiser bij de rechtbank beroep ingesteld, omdat de minister volgens hem niet op tijd heeft beslist op het bezwaar.
    
    2. Met het besluit van 19 november 2023 (het bestreden besluit) heeft de minister,
    
      hangende het beroep, alsnog beslist op het bezwaar. De minister heeft het bezwaar van eiser
      kennelijk ongegrond verklaard en is bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
    
    
    3. Eiser heeft op 19 november 2023 en 4 maart 2024 gronden ingediend tegen het alsnog genomen besluit. De minister heeft hierop gereageerd met een verweerschrift.
    
    4. De rechtbank heeft het beroep op 24 oktober 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [referent] (referent) en de gemachtigde van de minister. 
    
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Het beroep tegen het niet tijdig beslissen
      
    
    
    5. De minister heeft inmiddels, hangende het beroep niet tijdig, een beslissing op het
    
      bezwaar genomen. Dat betekent dat het resultaat dat eiser beoogde met dat beroep reeds is
      bereikt. De rechtbank is niet gebleken dat eiser nog een (ander) belang heeft bij een
      beoordeling van zijn beroep tegen het niet tijdig beslissen. Het beroep is daarom, voor zover
      het zich richt tegen het niet tijdig nemen van een besluit, niet-ontvankelijk.
    
    
    
    6. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen heeft ook betrekking op het alsnog
    genomen besluit van 19 november 2023. Eiser kan zich niet met het besluit verenigen. Daar zal de rechtbank hierna op ingaan.
    
    
      
        Het beroep tegen het bestreden besluit
      
    
    
    7. De minister heeft met het bestreden besluit het bezwaar van eiser kennelijk ongegrond verklaard en daarmee de afwijzing van de visumaanvraag gehandhaafd, omdat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om het grondgebied van de lidstaten te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum. Er is namelijk niet gebleken van (voldoende) sociale en economische binding met Iran. Doordat er twijfel is over het voornemen om het grondgebied van de lidstaten tijdig te verlaten, kan volgens de minister ook de juistheid van het opgegeven reisdoel niet worden vastgesteld. Verder heeft de minister zich in het bestreden besluit ook op het standpunt gesteld dat hoewel er niet tijdig is beslist op het bezwaar, de minister geen dwangsom hoeft te betalen omdat het bezwaar kennelijk ongegrond is.
    
    8. Eiser kan zich niet verenigen met het bestreden besluit en stelt zich op het standpunt dat de minister zijn sociale en economische binding met Iran ten onrechte onvoldoende heeft bevonden. Eiser zorgt voor zijn vader, heeft een langdurige relatie en familie en vrienden in Iran, wat volgens hem een sterke sociale binding oplevert. Verder stelt eiser dat hij wel voldoende economische binding heeft met Iran, hij werkt als manager en verdient daar, naar Iraanse maatstaven, voldoende mee. Daarnaast bezit hij vastgoed. Over het reisdoel stelt eiser dat hij dit wel heeft aangetoond. Hij heeft namelijk aangegeven dat hij op familiebezoek wil komen bij zijn broer en heeft deze familierelatie ook aangetoond. Eiser voert verder aan dat de minister zijn bezwaar ten onrechte kennelijk ongegrond heeft verklaard, om af te zien van het horen in bezwaar en om geen dwangsom te hoeven betalen. Het horen is bedoeld om nadere informatie te verkrijgen zodat de minister over alle relevante feiten en omstandigheden beschikt. Volgens eiser is daar in dit geval geen sprake van. 
    
    
      
        Het oordeel van de rechtbank 
      
    
    
    9. De rechtbank stelt voorop dat de weigeringsgronden die zijn opgenomen in artikel 32, eerste lid, van de Visumcode ieder afzonderlijk voldoende zijn om een visum te
    
      weigeren. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie beschikt
      de minister over een ruime beoordelingsmarge bij het beoordelen van de relevante feiten om
      te bepalen of één van deze weigeringsgronden van toepassing is. De rechter kan het besluit
      van de minister hierover daarom slechts terughoudend toetsen.
    
    
    10. De rechtbank oordeelt dat de minister zich op het standpunt heeft mogen stellen
    
      dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om het grondgebied
      van de lidstaten vóór het verstrijken van het visum te verlaten. Hierna legt de rechtbank uit
      hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
    
    
    
      
        Economische binding
      
    
    11. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister de economische binding van eiser onvoldoende aangetoond mogen achten, omdat eiser niet alle documenten heeft overgelegd die op de checklist voor een visumaanvraag staan. Eiser heeft namelijk geen salarisstroken overgelegd. De economische binding die volgt uit de stukken die eiser wel heeft overgelegd, heeft de minister gering mogen achten. Het door eiser gestelde salaris vanuit zijn werk blijkt namelijk niet uit de overgelegde bankafschriften. De minister heeft ook in de eigendomsbewijzen van twee appartementen, geen aanleiding hoeven zien om voldoende economische binding aan te nemen. De rechtbank kan verweerder volgen in zijn standpunt dat niet is gebleken dat eisers aanwezigheid in Iran noodzakelijk is voor het beheer van de appartementen, waardoor ook niet is gebleken dat eiser hierom gehouden is om tijdig terug te keren naar Iran.
    
    
      
        Sociale binding
      
    
    12. De rechtbank is van oordeel dat is gebleken dat eiser een sociale binding heeft met Iran, maar dat de minister dit in samenhang met de economische binding onvoldoende heeft mogen vinden. De minister heeft hierbij mogen betrekken dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat zijn vader hulpbehoevend is en dat hij zijn vader hulp verleent. Ook is niet gebleken dat eiser de zorg heeft voor andere directe familieleden of dat er sprake is van andere zwaarwegende maatschappelijke verplichtingen, die zouden maken dat eiser tijdig terugkeert naar Iran. Verder heeft de minister bij de beoordeling mogen betrekken dat eiser met zijn kinderen wenst te reizen.
    
    
      
        Kennelijk ongegrond en hoorplicht
      
    
    13. De rechtbank is van oordeel dat de minister heeft mogen afzien van het horen van eiser in bezwaar. Met het primaire besluit was duidelijk dat de gegevens die eiser had overgelegd onvoldoende waren om een sociale en economische binding aan te nemen. Uit de checklist bij de visumaanvraag had het eiser ook duidelijk kunnen zijn welke stukken hij moest overleggen. Op die checklist staan als over te leggen documenten ook salarisstroken van de laatste drie maanden. Omdat eiser onvoldoende gegevens had overgelegd die essentieel zijn voor de beoordeling van de aanvraag en hem dat ook duidelijk kon zijn, heeft de minister kunnen afzien van horen. Met de minister is de rechtbank van oordeel dat het horen in bezwaar niet is bedoeld om een aanvrager opnieuw in de gelegenheid te stellen nadere stukken te overleggen. De rechtbank volgt daarom niet het betoog van eiser dat verweerder hem had moeten horen om hem in de gelegenheid te stellen nadere stukken over te leggen.  
    
    14. Omdat de rechtbank heeft geoordeeld dat de minister zich op het standpunt heeft
    
      mogen stellen dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om
      het grondgebied van de lidstaten vóór het verstrijken van het visum te verlaten, heeft de minister de aanvraag alleen al om die reden mogen afwijzen. De minister heeft met het
      bestreden besluit dan ook het bezwaar van eiser terecht kennelijk ongegrond verklaard.
    
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    15. Het beroep, voor zover gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, is niet-
    
      ontvankelijk en het beroep, voor zover gericht tegen het besluit van 19 november 2023, is
      ongegrond.
    
    
    16. Omdat de minister niet op tijd heeft beslist, krijgt eiser wel een vergoeding van
    
      zijn proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. Volgens het Besluit
      proceskosten bestuursrecht is dit een vast bedrag omdat eiser een professionele (juridische)
      hulpverlener heeft ingeschakeld om voor hem een beroepschrift in te dienen. Omdat de zaak
      alleen gaat over de vraag of de beslistermijn is overschreden, wordt een lager bedrag
      toegekend (wegingsfactor 0,5). Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen
      worden. Toegekend wordt € 437,50 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, met een
      waarde per punt van € 875,- en een wegingsfactor 0,5). Ook moet de minister het door eiser
      betaalde griffierecht vergoeden.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep, voor zover gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, niet-
    ontvankelijk;
    - verklaart het beroep, voor zover gericht tegen het besluit van 19 november 2023, ongegrond;
    - veroordeelt de minister tot betaling van € 437,50 aan proceskosten aan eiser;
    - bepaalt dat de minister het griffierecht van € 184,- aan eiser moet vergoeden.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. I. Helmich, rechter, in aanwezigheid van N.J. Biswane, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 5 december 2024.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. 
  
     Dit volgt uit artikel 6:20, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
  
  
     Zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 19 december 2013,
    ECLI:EU:C:2013:862, Koushkaki tegen Duitsland.