ECLI:NL:GHAMS:2024:3569, Gerechtshof Amsterdam, 01-08-2024, 23-003252-23
Gerechtshof Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2024-08-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat de verdachte en de aangeefster op de pleegdatum nog in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd waren. De verdachte was op die datum derhalve niet de van tafel en bed of van goederen gescheiden echtgenoot van diegene jegens wie de tenlastegelegde vernieling is gepleegd, namelijk de aangeefster, zodat vervolging hiervoor op grond van de artikelen 316 lid 1, 350 en 353 van het Wetboek van Strafrecht is uitgesloten. Bewezenverklaring mishandeling echtgenote. Taakstraf 20 uur, geheel voorwaardelijk.

afdeling strafrecht
    parketnummer: 23-003252-23 
    datum uitspraak: 1 augustus 2024 
  
  
    TEGENSPRAAK 
  
  
    Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 30 november 2023 in de strafzaak onder parketnummer 13-207296-23 tegen
  
  
    
      
        [verdachte]
      ,
    geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1992, 
    adres: [adres].
  
  
    Onderzoek van de zaak
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 18 juli 2024 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering, naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.
    
    
    
      De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.
    
    
    
      Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en zijn raadsvrouw naar voren hebben gebracht.
    
    
    
  
  
    Tenlastelegging
    
    
      Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:
    
    
    1.hij, op of omstreeks 17 augustus 2023 te Amsterdam, in elk geval in Nederland, (zijn ex-partner) [aangeefster] heeft mishandeld door die [aangeefster] in het gezicht, in elk geval tegen het lichaam, te slaan;
    
    2.hij, op of omstreeks 17 augustus 2023 te Amsterdam, in elk geval in Nederland, opzettelijk en wederrechtelijk kaarshouder(s), een fotolijst en (een hoesje van) een telefoon, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [aangeefster], in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt en/of weggemaakt. 
    
    
      Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
    
    
  
  
    Vonnis waarvan beroep
    
    
      Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat het hof tot andere beslissingen komt dan de politierechter.
    
    
    
  
  
    Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie ten aanzien van feit 2
    
    
      Het hof zal het openbaar ministerie ten aanzien van het onder 2 tenlastegelegde niet-ontvankelijk verklaren in zijn vervolging en overweegt hieromtrent als volgt. 
    
    
    
      Ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat de verdachte en de aangeefster op 17 augustus 2023, de pleegdatum, nog in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd waren. De verdachte was op die datum derhalve niet de van tafel en bed of van goederen gescheiden echtgenoot van diegene jegens wie de tenlastegelegde vernieling is gepleegd, namelijk de aangeefster, zodat vervolging hiervoor op grond van de artikelen 316 lid 1, 350 en 353 van het Wetboek van Strafrecht is uitgesloten.
    
    
    
  
  
    Bewijsoverweging feit 1 
    
    
      De raadsvrouw heeft ter terechtzitting in hoger beroep vrijspraak bepleit. Zij heeft daartoe aangevoerd dat de aangeefster ter plaatse tegenover de verbalisanten en in haar aangifte wisselend heeft verklaard. Derhalve kan de aangifte niet bijdragen aan het bewijs.  
    
    
    
      Naar het oordeel van het hof bestaat er geen aanleiding tot twijfel over hetgeen door de aangeefster is verklaard over – kort gezegd – het geven van een klap in haar gezicht door de verdachte. Het enkele feit dat er in de door haar afgelegde verklaringen in de aangifte en het proces-verbaal van bevindingen op ondergeschikte onderdelen verschillen voorkomen, maakt deze verklaringen op zichzelf nog niet onbetrouwbaar. Daarbij overweegt het hof dat de verklaringen van de aangeefster grotendeels en op de belangrijke punten wel op elkaar aansluiten en in de kern consistent zijn. Het hof is dan ook van oordeel dat de aangifte betrouwbaar is en voor het bewijs gebruikt kan worden. En nu de aangifte met betrekking tot de mishandeling bovendien verankering vindt in de letselverklaring en de bevindingen van de verbalisanten ter plaatse, acht het hof feit 1 bewezen.  
    
    
    
  
  
    Bewezenverklaring
    
    
      Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat: 
    
    
    
      1.hij op 17 augustus 2023 te Amsterdam [aangeefster] heeft mishandeld door die [aangeefster] in het gezicht te slaan. 
    
    
    
      Hetgeen onder 1 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
    
    
    
      Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.
    
    
    
  
  
    Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
    
    
      Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1 bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
    
    
    
      Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:
      
        mishandeling.
      
    
    
    
  
  
    Strafbaarheid van de verdachte
    
    
      De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 1 bewezenverklaarde uitsluit.
    
    
    
  
  
    Oplegging van straf
    
    
      De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 1 en 2 bewezenverklaarde veroordeeld tot een voorwaardelijke taakstraf voor de duur van 20 uren subsidiair 10 dagen hechtenis met een proeftijd van 2 jaren. 
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1 en 2 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 60 uren subsidiair 30 dagen hechtenis, waarvan 30 uren subsidiair 15 dagen hechtenis voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren. 
    
    
    
      Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.
    
    
    
      De verdachte heeft tijdens een ruzie zijn echtgenote in haar gezicht geslagen. Hiermee heeft hij bij haar pijn en letsel veroorzaakt en aldus een inbreuk gemaakt op haar lichamelijke integriteit. 
    
    
    
      Het hof heeft wat betreft de persoon van de verdachte kennisgenomen van een reclasseringsadvies van 8 november 2023. Daaruit is onder meer gebleken dat er een laag risico op recidive is. De leefgebieden van de verdachte zijn stabiel: er zijn geen problemen op het gebied van sociaal netwerk, huisvesting en middelengebruik. De reclassering ziet daarom geen noodzaak tot interventies of toezicht.  
    
    
    
      Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 5 juli 2024 is hij niet eerder strafrechtelijk veroordeeld voor soortgelijke feiten. 
    
    
    
      Gelet op de ernst van het feit kan de door de advocaat-generaal gevorderde taakstraf in beginsel passend worden geacht. Het hof ziet echter in het feit dat de verdachte een first offender is, in zijn persoonlijke omstandigheden en in de omstandigheid dat er geen veroordeling volgt voor feit 2, aanleiding om, evenals de politierechter, een taakstaf in geheel voorwaardelijke vorm op te leggen. 
    
    
    
      Het hof acht, alles afwegende, een voorwaardelijke taakstraf van 20 uren passend en geboden.
    
    
    
  
  
    Toepasselijke wettelijke voorschriften
    
    
      De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d en 300 van het Wetboek van Strafrecht.
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      Het hof:
    
    
    
      Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
    
    
    
      Verklaart het openbaar ministerie ter zake van het onder 2 tenlastegelegde niet-ontvankelijk in de vervolging.
    
    
    
      Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan.
    
    
    
      Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      Verklaart het onder 1 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
    
    
    
      Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 20 (twintig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 10 (tien) dagen hechtenis.
    
    
    
      Bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
    
    
    
      Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. H.A. Stalenhoef, mr. P.F.E. Geerlings en mr. A.M.P. Geelhoed, in tegenwoordigheid van mr. D. Damman, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 1 augustus 2024.