ECLI:NL:RBDHA:2024:21296, Rechtbank Den Haag, 10-12-2024, 11224399 RP VERZ 24-50424
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2024-12-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Arbeidsrecht

Samenvatting: Werkneemster doet meerdere verzoeken na einde van haar leerarbeidsovereenkomst voor de functie van sociaalwerker. Werkneemster heeft onvoldoende onderbouwd dat zij op de werkvloer structureel slachtoffer is geworden van seksueel grensoverschrijdend gedrag van haar collega. Werkgever heeft daarin niet ernstig verwijtbaar gehandeld. Beroep van werkgever op ontbindende voorwaarde in leerarbeidsovereenkomst slaagt niet. Ook niet gebleken dat werkneemster haar re-integratieverplichtingen niet is nagekomen. Verzoek tot betaling salaris tot einde dienstverband en transitievergoeding toegewezen, billijke vergoeding en schadevergoeding afgewezen. Zaak is gelijktijdig behandeld met zaak 11237126 RP VERZ 24-50440.

RECHTBANK DEN HAAG 
    
    
      Zittingsplaats Den Haag  
    
    
    
      EiV/c
      Rep.nr.: 11224399 RP VERZ 24-50424
      10 december 2024
    
    
    
      
        Beschikking van de kantonrechter in de zaak van:
      
    
    
    
      
        
          [partij 1] ,
        wonende te [woonplaats] ,verzoekster,
      verweerster in het tegenverzoek,hierna: [partij 1] ,gemachtigde: mr. U. Karatas,
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        
          [partij 2] , handelend onder de naam [handelsnaam] ,
      kantoorhoudende te [vestigingsplaats] ,verweerster,
      verzoekster in het tegenverzoek,hierna: [partij 2] ,gemachtigde: mr. M.A.J. Aerts.
    
  
  
    
      1Procedure
    
    
      1.1.
      De kantonrechter heeft kennisgenomen van de volgende stukken:
      
        
          het verzoekschrift van 25 juli 2024 met producties 1 t/m 22; 
        
        
          het verweerschrift, tevens houdende tegenverzoek van 25 oktober 2024 met producties 1 t/m 9;
        
        
          aanvullende producties 23 t/m 24 van de zijde van [partij 1] ;
        
        
          aanvullende productie 10 van de zijde van [partij 2] ;
        
        
          de op de zitting door [partij 1] overhandigde (ongenummerde) aanvullende productie;
        
        
          de op de zitting voorgedragen pleitaantekeningen van de zijde van [partij 1] .
        
      
      
    
    
      1.2.
      Op 4 november 2024 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden, waarbij deze zaak gelijktijdig is behandeld met de zaak bekend onder zaaksnummer 11237126 RP VERZ 24-50440. [partij 1] is verschenen, bijgestaan door mr. U. Karatas. [partij 2] is verschenen, bijgestaan door mr. M.A.J. Aerts. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat op de zitting naar voren is gebracht. 
      
    
    
      1.3.
      Vervolgens is de uitspraak van deze beschikking (nader) bepaald op vandaag.
    
  
  
    
      2Feiten
    
    
      2.1.
      
        [partij 2] runt de hulpverleningsorganisatie ‘ [handelsnaam] ’. [handelsnaam] verleent hulp aan kwetsbare jongeren die begeleiding nodig hebben om zelfstandig te kunnen wonen. [handelsnaam] verleent deze hulp in verschillende huizen, die daarvoor beschikbaar worden gesteld door [stichting] (hierna: [stichting] ). De zorg die [handelsnaam] aan de jongeren levert wordt gecoördineerd door een tweetal ‘zorgcoördinatoren’. Een van deze twee zorgcoördinatoren is de heer [naam 1] (hierna: [naam 1] ). [partij 2] heeft een affectieve relatie met [naam 1] .
      
    
    
      2.2.
      
        [partij 2] is bevriend met de vader van [partij 1] . [partij 2] heeft op aangeven van de vader van [partij 1] zorg aan haar verleend. Daarnaast heeft [partij 2] haar contacten bij [stichting] gebruikt om ervoor te zorgen dat door [stichting] een woning ter beschikking is gesteld aan [partij 1] . 
      
    
    
      2.3.
      Omdat [partij 1] interesse had getoond in het beroep van sociaalwerker, is met ingang van 1 februari 2023 een stageovereenkomst gesloten tussen [partij 1] en [partij 2] . [partij 1] heeft per die datum als stagiaire werkzaamheden verricht voor [handelsnaam] .
      
    
    
      2.4.
      
        In de periode van 26 tot en met 28 mei 2023 heeft [partij 2] een weekend naar Noord-Frankrijk georganiseerd voor het personeel van [handelsnaam] . Onder andere [partij 2] , [naam 1] en [partij 1] waren hierbij aanwezig. Gedurende het weekend is tussen [partij 2] en [naam 1] een ruzie ontstaan, omdat [naam 1] seksueel getinte opmerkingen zou hebben gemaakt richting een of meerdere vrouwelijke collega’s. [partij 2] heeft [naam 1] naar aanleiding daarvan verzocht om het personeelsweekend vroegtijdig te verlaten. [naam 1] heeft daaraan gehoor gegeven en is eerder dan de rest van de collega’s van het personeelsweekend vertrokken. Na afloop van het weekend heeft [naam 1] in de Whatsappgroep van [handelsnaam] het volgende bericht gestuurd: 
        “Hé. Ik wil graag mijn excuses aanbieden voor het openlijk flirten met iedereen en dan vooral [naam 2] . Ik ben een fleurt en hou van vrouwen. Ik had ieder geval niet het voel dat ik te ver ging met mijn opmerkingen maar dat was wel zo voor sommige. Nogmaals wil ik daarvoor mijn excuses aanbieden en dit zal nooit meer voorvallen dat ik een raare opmerking richting jullie maakt wat sexueel getint is. Nogmaals ik ben geen viezerik maar hou van flirten. Nogmaals mijn excuses daarvoor. Ik hier zelf ook mee aan de slag. Nogmaals mijn excuses als ik sommige een raare gevoel heb gegeven.”
      
      
    
    
      2.5.
      
        [partij 1] is op 28 augustus 2023 gestart met de BBL-opleiding ‘Sociaalwerker’ aan het Albeda College (hierna: Albeda). De voor die opleiding noodzakelijke werkervaring mocht [partij 1] opdoen bij [handelsnaam] . Daarvoor hebben [partij 1] , [partij 2] en Albeda met ingang van 28 augustus 2023 een zogeheten ‘BPV-overeenkomst’ gesloten. Daarnaast is tussen [partij 1] en [partij 2] met ingang van 1 september 2023 een (leer)arbeidsovereenkomst gesloten voor bepaalde tijd met als einddatum 31 juli 2024. Op grond van die arbeidsovereenkomst bedraagt de arbeidsduur van [partij 1] 20 uur per week, tegen een salaris van (laatstelijk) € 1.298,33 bruto per maand, exclusief emolumenten.
      
    
    
      2.6.
      
        Artikel 7 lid 1 van de (leer)arbeidsovereenkomst bevat de volgende bepaling:
        “Op het moment dat de (praktijk)leerovereenkomst voortijdig door Leerling-werknemer, dan wel de school wordt beëindigd, eindigt deze arbeidsovereenkomst per dezelfde datum.”
      
      
      
        In de BPV-overeenkomst is onder het kopje ‘De bpv-gegevens’ opgenomen:
        “Geplande einddatum bpv	12-07-2024” 
      
      
    
    
      2.7.
      
        [partij 1] heeft tijdens een (informeel) avondje uit eind februari 2024 aan [partij 2] verteld dat zij zich onprettig voelt bij het samenwerken met [naam 1] .
      
    
    
      2.8.
      In maart 2024 heeft een vergadering plaatsgevonden waarbij (onder andere) [partij 2] , [naam 1] en [partij 1] aanwezig waren. Tijdens die vergadering heeft [naam 1] [partij 1] geconfronteerd met het feit dat zij bij [partij 2] over hem had geklaagd. 
      
    
    
      2.9.
      Op 20 maart 2024 was [partij 1] jarig. Zij was die dag ziekgemeld vanwege een keelontsteking. [partij 2] is dezelfde dag bij [partij 1] thuis op bezoek geweest en heeft haar een verjaardagscadeau gegeven.
      
    
    
      2.10.
      Op 25 maart 2024 heeft [partij 1] zich bij [partij 2] opnieuw ziekgemeld, gelijktijdig met haar collega en vriendin [naam 3] (tevens verzoekster in de procedure bekend onder zaaksnummer 11237126 RP VERZ 24-50440, hierna: [naam 3] ).
      
    
    
      2.11.
      
        [partij 2] heeft naar aanleiding van de ziekmelding een verzuimcoach ingeschakeld. De verzuimcoach heeft op 3 april 2024 telefonisch contact gehad met [partij 1] en heeft hier op 4 april 2024 een verslag over opgesteld. In dat verslag schrijft de verzuimcoach – kort samengevat – dat [partij 1] verteld heeft zich onveilig te voelen op de werkvloer, dat zij niet bereid is om de reden van haar ziekmelding verder dan dat aan de verzuimcoach toe te lichten en dat zij graag een bedrijfsarts wil spreken.
      
    
    
      2.12.
      
        [partij 2] heeft het verslag van de verzuimcoach op 8 april 2024 per e-mail met [partij 1] gedeeld. [partij 2] heeft deze e-mail ook in CC naar de vader van [partij 1] gestuurd.
      
    
    
      2.13.
      Op 25 april 2024 is [partij 1] op gesprek geweest bij de bedrijfsarts. De bedrijfsarts schrijft in zijn probleemanalyse dat sprake is van een werkgerelateerde reden van verzuim, die gelegen is in een ontregelde arbeidsverhouding tussen [partij 1] en haar begeleider en werkgever. De bedrijfsarts heeft geadviseerd om mediation in te zetten. Daarnaast adviseert de bedrijfsarts “de inzet van een arbeids- en organisatiedeskundige om te voorkomen dat er nieuwe ziekmeldingen ontstaan aangezien deze ziekmelding niet de enige ziekmelding is die ontstaan is door de omgangsvormen op de werkvloer.”
      
    
    
      2.14.
      Op 6 mei 2024 heeft [partij 2] aan [partij 1] bericht dat op advies van de bedrijfsarts mediation zou worden opgestart. Een eerste mediationgesprek stond ingepland voor 12 juni 2024.
      
    
    
      2.15.
      Op 6 juni 2024 heeft [partij 2] van Albeda bericht ontvangen dat de BPV-overeenkomsten van zowel [partij 1] als collega [naam 3] per 1 april 2024 zijn beëindigd. 
      
    
    
      2.16.
      
        De gemachtigde van [partij 2] heeft bij e-mail van 7 juni 2024 aan de gemachtigde van [partij 1] het volgende bericht:
        “[…]. Deze week kreeg cliente bericht van de opleidingsinstelling Albada College waar deze werknemers een BPV overeenkomst hadden en een opleiding Sociaal Werk volgden, dat deze de opleiding gestaakt heeft met ingang van 1 april 2024.
        
          Ik voeg deze bevestiging nog bij.
        
        
          Door het staken van de opleiding eindigt ook de Leerarbeidsovereenkomst, welke onlosmakelijk met de BPV overeenkomst is verbonden, met beide werknemers op gelijke datum.
        
      
      
      
        
          Met beide werknemers was mediation gepland op 11 en 12 juni. […]. Gezien het feit dat de arbeidsovereenkomsten van rechtswege geëindigd zijn, heeft mediation geen zin meer. 
        
          Daarom is [handelsnaam] van mening dat de mediation gestaakt kan worden.”
      
      
    
    
      2.17.
      Op 14 juni 2024 heeft de onderwijsleider van Albeda aan collega [naam 3] bericht dat de eerder gedane mededeling dat de BPV-overeenkomsten zijn beëindigd een vergissing betreft. Volgens de onderwijsleider heeft de administratief medewerker die het eerdere bericht heeft verstuurd niet goed in het systeem gekeken en zijn de BPV-overeenkomsten nog altijd geldig. 
      
    
    
      2.18.
      De gemachtigde van [partij 1] heeft op 19 juni 2024 aan de gemachtigde van [partij 2] bericht dat Albeda inmiddels aan haar had laten weten dat de BPV-overeenkomst niet is beëindigd. Bij e-mail van 28 juni 2024 heeft [partij 2] hierop gereageerd dat zij vasthoudt aan haar standpunt dat de arbeidsovereenkomst per 1 april 2024 is beëindigd en dat deze anders in ieder geval per 12 juli 2024 eindigt. Daarnaast heeft [partij 2] in dit bericht aangezegd dat – voor zover de arbeidsovereenkomst niet reeds beëindigd is – deze na het einde van rechtswege op 31 juli 2024 niet zal worden verlengd.
      
    
  
  
    
      3Verzoek, tegenverzoek, grondslag en verweer
    
    
      
        Het verzoek
      
    
    
    
      3.1.
      
        [partij 1] verzoekt de kantonrechter:
      
        
          voor zover sprake is van een opzegging van de arbeidsovereenkomst, die opzegging te vernietigen;
        
        
          voor recht te verklaren dat de arbeidsovereenkomst van [partij 1] niet op 1 april 2024 ten einde is gekomen, maar voortduurt tot 31 juli 2024, althans tot 12 juli 2024;
        
        
          voor recht te verklaren dat [partij 1] tot het einde van haar arbeidsovereenkomst recht heeft op betaling van haar salaris;
        
        
          
            [partij 2] te veroordelen tot betaling van het achterstallig salaris van € 4.206,59 bruto, te vermeerderen met de wettelijke verhoging en onder gelijktijdige verstrekking van een deugdelijke bruto/netto-specificatie;
        
        
          
            [partij 2] te veroordelen tot betaling van een transitievergoeding van € 700,47 bruto;
        
        
          voor recht te verklaren dat het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst van [partij 1] het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van [partij 2] ;
        
        
          
            [partij 2] te veroordelen een billijke vergoeding te betalen van € 16.826,36 bruto en een schadevergoeding van (in totaal) € 24.275,-.
        
      
      Het voorgaande met veroordeling van [partij 2] in de kosten van deze procedure en de uitvoerbaar bij voorraadverklaring van de beschikking.
    
    
      3.2.
      
        [partij 1] legt aan haar verzoek ten grondslag dat [partij 2] zich ten onrechte op het standpunt stelt dat de arbeidsovereenkomst per 1 april 2024 is geëindigd, aangezien Albeda inmiddels heeft laten weten dat haar bericht van 6 juni 2024 een vergissing betrof. Nu in de arbeidsovereenkomst is bepaald dat deze van rechtswege eindigt op 31 juli 2024, dient [partij 2] aan [partij 1] nog het salaris (bij ziekte) over de maanden mei, juni en juli 2024 te betalen. [partij 1] begroot dit achterstallig salaris op € 4.206,59 bruto. [partij 2] dient daarover ook de wettelijke verhoging te betalen. Verder is [partij 2] aan [partij 1] een transitievergoeding van € 700,47 bruto verschuldigd, omdat de arbeidsovereenkomst op initiatief van [partij 2] niet is verlengd.
      
      
        
          [partij 1] maakt ook aanspraak op een billijke vergoeding, omdat het niet verlengen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van [partij 2] . [partij 1] heeft op de werkvloer seksueel grensoverschrijdend gedrag meegemaakt, zonder dat [partij 2] daar (voldoende) op heeft ingegrepen. Daarnaast heeft [partij 2] zonder toestemming de woning van [partij 1] betreden en heeft zij het verslag van de verzuimcoach ongevraagd naar de vader van [partij 1] gestuurd. Ook heeft [partij 2] ernstig verwijtbaar gehandeld door zich onterecht op het standpunt te stellen dat de arbeidsovereenkomst van [partij 1] op 1 april 2024 is geëindigd, terwijl zij wist, dan wel behoorde te weten dat het bericht van Albeda van 6 juni 2024 onjuist was. Gelet op deze omstandigheden is een billijke vergoeding van € 16.826,36 bruto op zijn plaats. 
      
      
      
        Verder dient [partij 2] een schadevergoeding te betalen, omdat haar ernstig verwijtbaar handelen zowel tot materiële als immateriële schade bij [partij 1] heeft geleid. [partij 1] heeft door het ernstig verwijtbaar handelen van [partij 2] een jaar studievertraging opgelopen. De schade die zij daardoor lijdt wordt conform de Richtlijn Studievertraging van de Letselschade Raad begroot op € 20.275,-. Daarnaast lijdt [partij 1] immateriële schade in de vorm van psychische klachten. Daar hoort een immateriële schadevergoeding van € 4.000,- tegenover te staan.
      
      
    
    
      3.3.
      
        [partij 2] concludeert dat het verzoek van [partij 1] moet worden afgewezen, met veroordeling van [partij 1] in de kosten van deze procedure. Op het verweer wordt – voor zover relevant – in de beoordeling verder ingegaan. 
      
      
        
          Het tegenverzoek
        
      
      
    
    
      3.4.
      
        [partij 2] verzoekt de kantonrechter bij wijze van tegenverzoek:
      
        
          voor recht te verklaren dat de arbeidsovereenkomst op 1 april 2024 is geëindigd wegens het ingaan van de ontbindende voorwaarde inzake het staken van de studie;
        
        
          
            [partij 1] te veroordelen tot terugbetaling van het loon over april 2024 van € 1.298,33 bruto, te verminderen met hetgeen [partij 1] bij de eindafrekening van 1 april 2024 toekomt.
        
      
      Het voorgaande met veroordeling van [partij 1] in de kosten van deze procedure.
      
    
    
      3.5.
      
        [partij 2] legt aan haar tegenverzoek ten grondslag dat Albeda heeft bericht dat per 1 april 2024 de BPV-overeenkomst van [partij 1] geëindigd is. Daarmee is per die datum voldaan aan de ontbindende voorwaarde opgenomen in artikel 7 lid 1 van de arbeidsovereenkomst. Het loon over de maand april 2024 dient [partij 1] als onverschuldigd betaald terug te betalen, omdat de arbeidsovereenkomst op dat moment al was geëindigd.
      
    
    
      3.6.
      
        [partij 1] concludeert dat het tegenverzoek van [partij 2] moet worden afgewezen, met veroordeling van [partij 2] in de kosten van deze procedure. Op het verweer wordt – voor zover relevant – in de beoordeling verder ingegaan.
      
    
  
  
    
      4Beoordeling
    
    
      4.1.
      Vanwege de samenhang tussen het verzoek en het tegenverzoek zal de kantonrechter deze in het volgende gelijktijdig behandelen.
      
      
      
        
          De arbeidsovereenkomst is geëindigd op 31 juli 2024
        
      
      
    
    
      4.2.
      Het eerste punt waarover partijen van mening verschillen is de vraag wanneer de arbeidsovereenkomst van [partij 1] is geëindigd. Beide partijen verzoeken de kantonrechter op dat punt om een verklaring voor recht. De kantonrechter is van oordeel dat de arbeidsovereenkomst (van rechtswege) is geëindigd op 31 juli 2024 en dat deze niet eerder tussentijds is beëindigd. Daartoe wordt het volgende overwogen.
      
    
    
      4.3.
      
        [partij 2] verwijst ter onderbouwing van haar standpunt dat de arbeidsovereenkomst per 1 april 2024 is geëindigd naar het bericht van Albeda van 6 juni 2024. Het staat echter vast dat Albeda inmiddels heeft aangegeven dat dit bericht een vergissing betrof en dat de BPV-overeenkomst niet per 1 april 2024 door haar is beëindigd. Daarmee staat ook vast dat per 1 april 2024 niet aan de ontbindende voorwaarde zoals opgenomen in artikel 7 van de arbeidsovereenkomst is voldaan. 
      
    
    
      4.4.
      Door [partij 2] is subsidiair aangevoerd dat de ontbindende voorwaarde dan per 12 juli 2024 is ingetreden, omdat volgens haar per die datum de BPV-overeenkomst van rechtswege is geëindigd. [partij 1] heeft daartegenin gebracht dat in die overeenkomst slechts een geplande einddatum is opgenomen en dat daarmee niet bedoeld is dat de overeenkomst per die datum eindigt. Volgens [partij 1] dient de BPV-overeenkomst namelijk in stand te blijven totdat zij haar opleiding heeft behaald en was de opgenomen datum van 12 juli 2024 slechts de geplande einddatum van de opleiding. Nu [partij 1] haar studie echter niet per die datum heeft afgerond, is de BPV-overeenkomst volgens [partij 1] dus ook niet per die datum geëindigd. Tegen deze gemotiveerde uitleg van de BPV-overeenkomst heeft [partij 2] onvoldoende ingebracht. [partij 2] heeft dan ook onvoldoende onderbouwd dat de ontbindende voorwaarde per 12 juli 2024 is ingetreden vanwege het eindigen van de BPV-overeenkomst.
      
    
    
      4.5.
      Nu het beroep van [partij 2] op de ontbindende voorwaarde van artikel 7 van de arbeidsovereenkomst niet slaagt, moet het bericht van (de gemachtigde van) [partij 2] van 7 juni 2024 gelezen worden als een opzegging van de arbeidsovereenkomst. In dat bericht is immers op eenzijdige wijze het einde van de arbeidsovereenkomst van [partij 1] aangezegd. De kantonrechter wijst het verzoek tot vernietiging van deze opzegging toe. Het staat immers vast dat [partij 1] niet met de opzegging heeft ingestemd en dat geen van de andere opzegmogelijkheden van artikel 7:671 BW aan de orde is. De opzegging is daarom op grond van artikel 7:681 BW vernietigbaar. Nu de opzegging wordt vernietigd en niet is komen vast te staan dat de arbeidsovereenkomst op andere wijze tussentijds is beëindigd, moet ervan worden uitgegaan dat de arbeidsovereenkomst heeft voortgeduurd tot het einde van rechtswege op 31 juli 2024. De door [partij 1] verzochte verklaring voor recht met die strekking wordt toegewezen. De daarmee strijdige door [partij 2] verzochte verklaring voor recht wordt afgewezen.
      
      
        
          
            [partij 2] moet het salaris van [partij 1] tot 31 juli 2024 betalen, vermeerderd met de wettelijke verhoging tot 20 procent
        
      
      
    
    
      4.6.
      
        [partij 1] verzoekt betaling van haar salaris over de maanden mei, juni en juli 2024. [partij 2] heeft een tegenverzoek ingediend tot terugbetaling van het salaris over de maand april 2024. Zoals hiervoor overwogen, wordt ervan uitgegaan dat de arbeidsovereenkomst op 31 juli 2024 is geëindigd. Daaruit volgt dat [partij 2] in beginsel tot die datum het loon (bij ziekte) van [partij 1] moet betalen. [partij 2] stelt zich echter op het standpunt dat zij over de maanden april tot en met juli 2024 geen loon verschuldigd is, omdat [partij 1] zich niet beschikbaar heeft gehouden voor re-integratie. Dit verweer slaagt alleen al niet omdat [partij 2] niet heeft gesteld dat zij op enig moment aan [partij 1] heeft aangekondigd een loonsanctie op te leggen indien zij niet aan haar re-integratieverplichtingen zou voldoen. Op grond van artikel 7:629a lid 7 BW kan [partij 2] zich zonder een dergelijke aankondiging niet alsnog op een loonsanctie beroepen. Het salaris bij ziekte moet daarom tot 31 juli 2024 door [partij 2] worden betaald. 
      
    
    
      4.7.
      
        
          [partij 2] heeft niet weersproken dat het achterstallig salaris begroot moet worden op een bedrag van € 4.206,59 bruto. Dit bedrag wordt daarom toegewezen. Het tegenverzoek tot terugbetaling van het salaris over de maand april 2024 wordt afgewezen. Bij de betaling van het achterstallig salaris moet [partij 2] de gebruikelijke bruto/netto-specificatie verstrekken. De door [partij 1] verzochte verklaring voor recht dat haar salaris moet worden betaald tot het einde van de arbeidsovereenkomst wordt afgewezen. 
        
          [partij 1] heeft bij die verklaring voor recht geen belang in de zin van artikel 3:303 BW, omdat in deze procedure al het volledige achterstallige salaris tot het einde van de arbeidsovereenkomst wordt toegewezen.
      
      
    
    
      4.8.
      
        [partij 1] verzoekt het achterstallig salaris te verhogen met de wettelijke verhoging op grond van artikel 7:625 BW. Deze is toewijsbaar, maar de kantonrechter ziet in het feit dat [partij 2] is afgegaan op de mededeling van Albeda aanleiding om de hoogte van het percentage te matigen tot 20%.
      
      
        
          De transitievergoeding wordt toegewezen
        
      
      
    
    
      4.9.
      
        [partij 1] verzoekt betaling van een transitievergoeding van € 700,47 bruto. Het staat niet ter discussie dat de arbeidsovereenkomst na het einde van rechtswege op initiatief van [partij 2] niet is voortgezet. Op grond van artikel 7:673 lid 1 sub a onder 3 BW moet [partij 2] daarom in beginsel een transitievergoeding aan [partij 1] betalen. [partij 2] stelt zich echter op het standpunt dat het niet verlengen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van [partij 1] , omdat zij zich niet beschikbaar heeft gehouden voor re-integratie. Dit verweer van [partij 2] slaagt niet. [partij 1] heeft zich per 25 maart 2024 bij [partij 2] ziekgemeld. Hoewel [partij 1] heeft geweigerd een uitgebreide toelichting op haar verzuim te geven aan de verzuimcoach, is zij daarna op haar eigen nadrukkelijk verzoek op 25 april 2024 op gesprek geweest bij de bedrijfsarts. De bedrijfsarts heeft toen bij [partij 1] een (situationele) arbeidsongeschiktheid vastgesteld vanwege een ontregelde arbeidsverhouding, waarvoor mediation moest worden ingezet. Het staat vast dat [partij 1] vervolgens heeft meegewerkt aan het inplannen van een eerste mediationgesprek. Het is [partij 2] zelf die dit ingeplande mediationgesprek heeft afgezegd, omdat zij meende dat de arbeidsovereenkomst al was geëindigd. Het is dan ook niet gebleken dat [partij 1] niet heeft voldaan aan haar re-integratieverplichtingen, nog daargelaten de vraag in hoeverre dat in dit geval een ernstig verwijt zou opleveren. De verzochte transitievergoeding van € 700,47 bruto wordt daarom toegewezen.
      
      
        
          De billijke vergoeding wordt afgewezen
        
      
      
    
    
      4.10.
      
        [partij 1] verzoekt aan haar een billijke vergoeding toe te kennen van € 16.826,36 bruto op grond van artikel 7:673 lid 9 sub a BW. Daarin is bepaald dat indien na een einde van rechtswege het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever, de kantonrechter aan de werknemer ten laste van de werkgever een billijke vergoeding kan toekennen. Volgens [partij 1] is van dergelijk ernstig verwijtbaar handelen sprake. Het is aan haar om het bestaan van dit ernstig verwijtbaar handelen te onderbouwen en zo nodig te bewijzen. Daarnaast dient zij te onderbouwen dat een causaal verband bestaat tussen het gestelde ernstig verwijtbaar handelen en het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst.
      
    
    
      4.11.
      
        [partij 1] stelt dat zij op de werkvloer structureel slachtoffer is geworden van seksueel grensoverschrijdend gedrag van haar collega [naam 1] . Volgens [partij 1] heeft [partij 2] daarin ernstig verwijtbaar gehandeld door niet op het gedrag van [naam 1] in te grijpen. Het causaal verband tussen dit ernstig verwijtbaar handelen en het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst is er volgens [partij 1] in gelegen dat de arbeidsverhouding tussen haar en [partij 2] als gevolg hiervan is verstoord en dat dit tot het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst heeft geleid. [partij 2] betwist zowel het gestelde ernstig verwijtbare handelen als het gestelde causaal verband.
      
    
    
      4.12.
      
        [partij 1] heeft in haar verzoekschrift en op de zitting twee concrete incidenten met [naam 1] benoemd die volgens haar seksueel grensoverschrijdend waren. Het eerste incident was tijdens het personeelsweekend in Noord-Frankrijk. [partij 2] heeft niet betwist dat [naam 1] tijdens dat personeelsweekend seksueel getinte opmerkingen heeft gemaakt richting zijn vrouwelijke collega’s. Dit blijkt ook uit het Whatsappbericht dat [naam 1] na afloop van het weekend in de groepsapp van [handelsnaam] heeft gestuurd. Uit de eigen stellingen van [partij 1] volgt echter dat [partij 2] wel degelijk snel en adequaat heeft ingegrepen op het gedrag van [naam 1] . Zij heeft [naam 1] weggestuurd van het personeelsweekend en is vervolgens in gesprek getreden met de andere aanwezigen over hoe zij dit incident hadden ervaren. [partij 1] voert aan dat [partij 2] slechts zou hebben ingegrepen omdat zij vanwege haar eigen affectieve relatie met [naam 1] boos op hem was, maar dat doet niet ter zake. Het is van belang dat [partij 2] heeft ingegrepen, niet waarom zij dat heeft gedaan. Van ernstig verwijtbaar handelen door [partij 2] is naar aanleiding van het incident op het personeelsweekend dan ook geen sprake.
      
    
    
      4.13.
      Het enige andere voorbeeld van seksueel grensoverschrijdend gedrag dat [partij 1] heeft aangevoerd zou zich hebben voorgedaan bij een vergadering in maart 2024. Volgens [partij 1] zou [naam 1] tijdens deze vergadering opnieuw seksueel getinte opmerkingen hebben gemaakt. [partij 2] betwist dit. [partij 1] verwijst ernaar dat ook haar collega [naam 3] verklaart dat tijdens een vergadering in maart 2024 seksuele opmerkingen door [naam 1] zijn gemaakt. [naam 3] verzoekt in de gelijktijdig op de zitting behandelde procedure echter op dezelfde gronden als [partij 1] een billijke vergoeding en heeft dus een financieel belang bij deze verklaring. Verder hebben zowel [partij 1] als [naam 3] op de zitting niet concreet kunnen benoemen wanneer de betreffende vergadering dan zou hebben plaatsgevonden en wie daarbij allemaal aanwezig waren. De enige andere verklaring van een collega die [partij 1] heeft overgelegd gaat weliswaar in zijn algemeenheid in op de ervaringen van deze collega met [partij 2] en [naam 1] , maar spreekt niet over specifiek de door [partij 1] gestelde opmerkingen. Dat tijdens een vergadering in maart 2024 seksueel grensoverschrijdende opmerkingen door [naam 1] zijn gemaakt is dan ook onvoldoende onderbouwd. Ten overvloede geldt verder dat voor zover het bestaan van deze opmerkingen al zou komen vast te staan, dit op zichzelf ook geen ernstig verwijtbaar handelen van [partij 2] oplevert. [partij 1] heeft immers niet gesteld dat [partij 2] op enig moment van de opmerkingen op de hoogte is geweest. Het valt [partij 2] daarom hoe dan ook niet ernstig te verwijten dat zij daarop niet heeft ingegrepen.
      
    
    
      4.14.
      
        [partij 1] heeft verder een aantal andere verwijten aan het adres van [partij 2] (en [naam 1] ) geuit. Zo zou [partij 2] zonder toestemming de woning van [partij 1] hebben betreden, zou zij het verslag van de verzuimcoach ongevraagd naar de vader van [partij 1] gestuurd hebben, zou zij niet hebben ingegrepen op een reeks andere onwenselijke gedragingen van [naam 1] en zou zij vertrouwelijke gesprekken met [naam 1] gedeeld hebben. Daarnaast valt het volgens [partij 1] ernstig aan [partij 2] te verwijten dat zij het mediationgesprek heeft afgezegd door zich onterecht op het bericht van Albeda van 6 juni 2024 te beroepen. Wat echter ook zij van de verwijtbaarheid van deze gedragingen, is door [partij 1] niet gesteld dat ook los van haar stellingen over seksueel grensoverschrijdend gedrag een causaal verband bestaat tussen deze gedragingen van [partij 2] en het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst. Het bestaan van dit causaal verband is ook overigens niet gebleken. [partij 1] heeft op de zitting immers erkend dat zij al vanaf het begin van de arbeidsovereenkomst niet goed presteerde op de daaraan gebonden opleiding. Volgens [partij 1] was dit juist het gevolg van het seksueel grensoverschrijdende gedrag dat zij heeft moeten ondergaan, maar in de voorgaande overwegingen is al overwogen waarom zij die stelling onvoldoende heeft onderbouwd. Het ligt zonder verdere onderbouwing dan ook niet voor de hand dat de arbeidsovereenkomst van [partij 1] wel zou zijn voortgezet als de overige door haar gestelde gedragingen van [partij 2] niet hadden plaatsgevonden. Nu die verdere onderbouwing is uitgebleven, is de billijke vergoeding ook op de verder door [partij 1] gestelde gronden niet toewijsbaar.
      
      
        
          De verzochte schadevergoedingen worden afgewezen
        
      
      
    
    
      4.15.
      
        [partij 1] verzoekt een schadevergoeding van € 20.275,- voor door haar opgelopen studievertraging en een schadevergoeding van € 4.000,- voor door haar opgelopen immateriële schade. [partij 2] heeft primair aangevoerd dat [partij 1] in deze verzoeken niet-ontvankelijk is, omdat dergelijke schadevergoedingen bij dagvaarding moeten worden gevorderd. Deze procedure is op grond van artikel 7:686a lid 2 BW met een verzoekschrift ingeleid. Lid 3 van dat artikel bepaalt dat in gedingen die, zoals de onderhavige, gebaseerd zijn op het bepaalde in afdeling 9 van titel 10 van boek 7 BW, daarmee verband houdende andere vorderingen eveneens kunnen worden ingediend met een verzoekschrift. De kantonrechter is van oordeel dat de verzochte schadevergoedingen in dit geval zijn aan te merken als verband houdende vorderingen in de zin van dat artikel. [partij 1] legt aan die vorderingen immers exact dezelfde stellingen ten grondslag die zij ook aan haar overige verzoeken ten grondslag heeft gelegd en deze vloeien direct voort uit de arbeidsverhouding tussen partijen. [partij 1] is daarom ontvankelijk in die verzoeken.
      
    
    
      4.16.
      
        [partij 1] heeft artikel 7:658 BW als grondslag voor de schadevergoedingen aangevoerd. Dat artikel bepaalt in lid 1 dat de werkgever verplicht is de lokalen, werktuigen en gereedschappen waarin of waarmee hij de arbeid doet verrichten, op zodanige wijze in te richten en te onderhouden alsmede voor het verrichten van de arbeid zodanige maatregelen te treffen en aanwijzingen te verstrekken als redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade lijdt. Lid 2 bepaalt verder dat de werkgever jegens de werknemer aansprakelijk is voor de schade die de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden lijdt, tenzij hij aantoont dat hij de in lid 1 genoemde verplichtingen is nagekomen of dat de schade in belangrijke mate het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer.
      
    
    
      4.17.
      Beide verzochte schadevergoedingen zijn niet toewijsbaar op grond van artikel 7:658 BW. Het is op grond van dit artikel aan [partij 1] om te onderbouwen en zo nodig te bewijzen dat zij schade heeft geleden in de uitvoering van haar werkzaamheden. De kantonrechter begrijpt het standpunt van [partij 1] zo dat zij in het bijzonder haar stellingen ten aanzien van het structureel seksueel grensoverschrijdend gedrag aan de verzochte schadevergoedingen ten grondslag legt. Reeds hiervoor is echter overwogen dat door [partij 1] onvoldoende is onderbouwd dat zij structureel slachtoffer is geworden van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Dat de door [partij 1] gestelde schade alleen al het gevolg is van het incident tijdens het personeelsweekend in Noord-Frankrijk – dat wél is komen vast te staan – is door haar niet gesteld. Wat ook zij van de schade, is in deze procedure dan ook onvoldoende door [partij 1] onderbouwd dat zij deze heeft opgelopen in de uitvoering van haar werkzaamheden in de zin van artikel 7:658 BW. Voor zover daarnaast artikel 6:162 BW als mogelijke grondslag voor de schadevergoedingen gezien moet worden, volgt uit de voorgaande overwegingen tevens dat onvoldoende door [partij 1] is onderbouwd dat [partij 2] onrechtmatig heeft gehandeld door na te laten in te grijpen op seksueel grensoverschrijdend gedrag gepleegd door [naam 1] . Beide verzochte schadevergoedingen worden daarom afgewezen.
      
      
        
          Proceskosten
        
      
      
    
    
      4.18.
      Beide partijen krijgen in het verzoek deels gelijk en deels ongelijk. De proceskosten zullen daarom in die procedure worden gecompenseerd, in die zin dat ieder de eigen kosten draagt. [partij 2] krijgt in haar tegenverzoeken ongelijk en wordt daarom in de kosten van die procedure veroordeeld. Nu het tegenverzoek van [partij 2] echter volledig voortvloeit uit haar verweer tegen het verzoek, gaat de kantonrechter ervan uit dat [partij 1] voor die procedure geen extra kosten heeft hoeven maken. De proceskosten worden in het tegenverzoek daarom aan de zijde van [partij 1] vastgesteld op nihil.
      
    
  
  
    
      5Beslissing  
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      
        in het verzoek:
      
    
    
    
      5.1.
      vernietigt de opzegging van de arbeidsovereenkomst van 7 juni 2024;
      
    
    
      5.2.
      verklaart voor recht dat de arbeidsovereenkomst van [partij 1] heeft voortgeduurd tot 31 juli 2024;
      
    
    
      5.3.
      veroordeelt [partij 2] tot betaling aan [partij 1] van het achterstallig salaris van € 4.206,59 bruto, te vermeerderen met een wettelijke verhoging van 20 procent ex. artikel 7:625 BW en bepaalt dat [partij 2] gelijktijdig met deze betaling aan [partij 1] een deugdelijke bruto/netto-specificatie van die betaling moet verstrekken;
      
    
    
      5.4.
      veroordeelt [partij 2] tot betaling aan [partij 1] van een transitievergoeding van € 700,47 bruto;
      
    
    
      5.5.
      verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
      
    
    
      5.6.
      compenseert de proceskosten, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt;
      
    
    
      5.7.
      wijst het meer of anders verzochte af;
      
      
        
          in het tegenverzoek:
        
      
      
    
    
      5.8.
      wijst de tegenverzoeken af;
      
    
    
      5.9.
      veroordeelt [partij 2] in de kosten van deze procedure, tot op heden aan de zijde van [partij 1] vastgesteld op nihil.
      
      
      
        Deze beschikking is gegeven door kantonrechter mr. D. Jongsma en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 10 december 2024.