ECLI:NL:RBZWB:2025:713, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 11-02-2025, 02-161423-23
Rechtbank Zeeland-West-Brabant — Uitspraak 
Datum: 2025-02-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Dagvaarding voldoende feitelijk. Veroordeling voor mishandeling en psychische mishandeling van zijn stiefkinderen tot een gevangenisstraf van 180 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 178 dagen voorwaardelijk proeftijd van 2 jaar en daarnaast een taakstraf van 240 uur.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
    
    
      Strafrecht
    
    
    
      Zittingsplaats: Breda
    
    
    
      parketnummer: 02-161423-23  
    
    
    
      
        vonnis van de meervoudige kamer van 11 februari 2025
      
    
    
    
      in de strafzaak tegen 
    
    
    
      
        
          [verdachte]
        
      
      geboren op [geboortedag] 1977 op [geboorteplaats]
      wonende te [woonadres]
    
    
    
      raadsman mr. B.P.A. van Beers, advocaat te Roosendaal.
    
    
  
  
    
      1Onderzoek van de zaak
    De zaak is inhoudelijk behandeld op de zitting van 28 januari 2025, waarbij de officier van justitie, mr. L.J. den Braber, en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt. De zaak van verdachte is gelijktijdig behandeld met de zaak tegen de medeverdachte [medeverdachte] (02-161407-23)
    
  
  
    
      2De tenlastelegging
    
      De tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht. 
      De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte samen met zijn partner zijn stiefkinderen [slachtoffer 1] ( [slachtoffer 1] ) en [slachtoffer 2] ( [slachtoffer 2] ) stelselmatig heeft mishandeld (feiten 1 en 2). 
    
    
  
  
    
      3De voorvragen
    
      3.1
      
        De geldigheid van de dagvaarding.
      
      
        3.1.1
        
          
            Het standpunt van de verdediging
          
          De raadsman voert aan dat uit de tenlastelegging van feiten 1 en 2 onvoldoende blijkt waar de uitlatingen in het gedachtestreepje ‘die [slachtoffer 1] dan wel [slachtoffer 2] uit te schelden en/of kleinerend en/of denigrerend toe te spreken’ uit bestaan. De tenlastelegging is daarmee onvoldoende feitelijk en dit dient tot partiële nietigheid van de dagvaarding te leiden.  
        
      
      
        3.1.2
        
          
            Het standpunt van de officier van justitie
          
          De officier van justitie acht de tenlastelegging voldoende feitelijk en meent dat uit het dossier duidelijk kan worden opgemaakt waar het om gaat. Zij vindt de dagvaarding in haar geheel geldig.
        
      
      
        3.1.3
        
          
            De beoordeling van de rechtbank 
          
          Op grond van artikel 261 van het Wetboek van Strafvordering moet een dagvaarding een opgave inhouden van het feit dat ten laste wordt gelegd en moet die opgave voldoende feitelijk en duidelijk zijn. Of aan die eisen is voldaan, hangt af van de bewoordingen waarin de tenlastelegging is gesteld en het dossier waarop zij is gebaseerd. 
        
        
        
          De tenlastelegging ziet op de mishandeling van beide kinderen. Waar de verweten mishandeling uit zou hebben bestaan, is verfeitelijkt in negen respectievelijk acht gedachtestreepjes. Deze gedachtestreepjes hoeven vervolgens niet ook weer verfeitelijkt te worden. De tekst ‘uit te schelden en/of kleinerend en/of denigrerend toe te spreken’ van de feiten 1 en 2 is voldoende feitelijk en duidelijk om te begrijpen wat verdachte wordt verweten. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de gehele dagvaarding geldig is.  
        
      
    
    
      3.2
      
        
          De overige voorvragen
        
        De rechtbank is bevoegd. 
        De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging. 
        Er is geen reden voor schorsing van de vervolging. 
      
      
    
  
  
    
      4De beoordeling van het bewijs
    
      4.1
      
        
          Het standpunt van de officier van justitie
        
        De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte allebei zijn stiefkinderen stelselmatig fysiek heeft mishandeld en dat daarnaast ook sprake is van psychische mishandeling. Zij vordert partiële vrijspraak van het medeplegen en van de gedachtestreepjes ‘aan die [slachtoffer 1] / [slachtoffer 2] zijn/haar ledematen te trekken en/of te draaien’ en ‘met een schroevendraaier, althans een puntig voorwerp, in het been van die [slachtoffer 1] te steken’. 
      
    
    
      4.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De verdediging bepleit vrijspraak van de feiten 1 en 2, omdat de verklaringen van aangevers onbetrouwbaar zouden zijn. 
      
    
    
      4.3
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
      
        4.3.1
        
          
            De bewijsmiddelen
          
          De bewijsmiddelen zijn in bijlage II aan dit vonnis gehecht.
        
      
      
        4.3.2
        
          
            De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs
          
          
            Betrouwbaarheid verklaringen aangevers
          
          Anders dan de verdediging ziet de rechtbank geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid en de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangevers. Beide kinderen (hierna: [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] ) hebben afzonderlijk van elkaar gedetailleerd verklaard over het geweld dat hun stiefvader in de afgelopen jaren tegen hen heeft gebruikt. Ondanks dat de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] niet op alle punten met elkaar overeenkomen, is dat op relevante onderdelen wel het geval. Bovendien vinden hun verklaringen steun in andere objectieve bewijsmiddelen. Zo heeft de GGD arts een dag na het incident tussen moeder en [slachtoffer 1] bij [slachtoffer 1] tekenen van oud letsel mogelijk passend bij schot met BB gun geconstateerd. Daarnaast ondersteunen de Whatsappberichten uit de familie app het verhaal van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] . Bovendien bevestigt verdachte bij de politie dat bepaalde gedragingen hebben plaatsgevonden. Dit alles maakt dat de rechtbank de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] betrouwbaar acht en als uitgangspunt neemt. 
          Het verweer van de verdediging, dat de berichten in de familie app bij [slachtoffer 2] niet tot het bewijs kunnen dienen, omdat deze ná de ten laste gelegde periode zijn verstuurd, wordt door de rechtbank verworpen. De berichten ondersteunen namelijk de verklaring van [slachtoffer 2] voor wat betreft de bejegening door verdachte van [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] . Er is geen enkele aanleiding om aan te nemen dat de toon van verdachte in de familie app voor de zich in het dossier bevindende gesprekken anders is geweest.
        
        
        
          
            Gedragingen
          
          Naar het oordeel van de rechtbank betekent het voorgaande dat er voldoende wettig en overtuigend bewijs is dat verdachte de mishandelingen heeft begaan. Met de officier van justitie acht de rechtbank evenwel niet bewezen dat verdachte aan de ledematen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] heeft getrokken en [slachtoffer 1] met een schroevendraaier heeft gestoken. De rechtbank zal verdachte daarvan vrijspreken. Ook acht de rechtbank niet bewezen dat [slachtoffer 2] ongewild een tatoeage moest laten zetten. Haar verklaring is daar onvoldoende duidelijk over. Voor wat betreft het onvoldoende geven van eten en drinken en het buiten laten slapen van [slachtoffer 1] overweegt de rechtbank dat die gedragingen onvoldoende steun vinden in ander objectief bewijs. De rechtbank zal verdachte ook daarvan vrijspreken. 
        
        
        
          Voor wat betreft het gedachtestreepje ‘die [slachtoffer 1] dan wel [slachtoffer 2] uit te schelden en/of kleinerend en/of denigrerend toe te spreken’ overweegt de rechtbank als volgt. Emotionele of psychische mishandeling van een kind kan onder omstandigheden worden aangemerkt als mishandeling in de zin van artikel 300 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). De in het vierde lid van dat artikel genoemde gelijkstelling van mishandeling met benadeling van de gezondheid biedt namelijk aanknopingspunten voor strafbaarheid van niet alleen het veroorzaken van lichamelijke pijn, letsel of onlust met een fysieke component, maar ook voor psychische of emotionele mishandeling. Bij de vraag of hiervan sprake is, komt het aan op de omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de gedragingen(en) van verdachte en de omstandigheden waaronder deze zijn verricht. 
          De rechtbank is van oordeel dat in deze zaak het kleinerend, denigrerend toespreken en uitschelden is aan te merken aan als psychische mishandeling als bedoeld in artikel 300 lid 4 Sr. Uit de (vele) berichten die in de familieapp zijn gestuurd, blijkt dat [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] een lange periode zeer kleinerend en denigrerend door verdachte zijn toegesproken en werden uitgescholden. De rechtbank gaat ervan uit dat deze wijze van bejegening van de kinderen heeft bijgedragen aan het ontstaan van emotionele en psychische schade. Onder deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat ook dit ten laste gelegde gedachtestreepje wettig en overtuigend kan worden bewezen en een strafbaar feit oplevert. 
        
        
        
          
            Medeplegen
          
          Niet is komen vast te staan dat alle verweten gedragingen in nauwe en bewuste samenwerking met de medeverdachte zijn begaan, omdat verdachte en de medeverdachte niet bij alle incidenten samen aanwezig zijn geweest. De rechtbank is daarom van oordeel dat geen sprake is van medeplegen. 
        
        
      
    
    
      4.4
      
        
          De bewezenverklaring
        
        De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte 
      
      
      1in de periode van 20 juni 2011 tot en met 20 juni 2023 in Nederland en/of in Belgiëeen kind dat hij verzorgt of opvoedt als behorend tot zijn gezin, te weten [slachtoffer 1] ,stelselmatig heeft mishandeld, door- die [slachtoffer 1] in het gezicht, en/of tegen het overige lichaam te slaan, stompen en/of schoppen,- met enig (hard) voorwerp tegen het lichaam te slaan,- die [slachtoffer 1] bij de keel te pakken, - met een balletjespistool op het lichaam van die [slachtoffer 1] te schieten,- die [slachtoffer 1] uit te schelden en kleinerend en denigrerend toe te spreken;
      
      2in de periode van 8 maart 2012 tot en met 8 maart 2023 in Nederland,een kind dat hij verzorgt of opvoedt als behorend tot zijn gezin, te weten [slachtoffer 2] ,stelselmatig heeft mishandeld, door- die [slachtoffer 2] in het gezicht te slaan en/of te stompen, - met enig (hard) voorwerp tegen het overige lichaam te slaan,- die [slachtoffer 2] bij de keel te pakken en hierin gedurende enige tijd te knijpen,- met een balletjespistool op het lichaam van die [slachtoffer 2] te schieten,- die [slachtoffer 2] uit te schelden en kleinerend en denigrerend toe te spreken.
      Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.
      
      
        De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken. 
      
      
    
  
  
    
      5De strafbaarheid
    Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. Dit levert de in de beslissing genoemde strafbare feiten op.
    
    
      Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.
    
  
  
    
      6De strafoplegging
    
      6.1
      
        
          De vordering van de officier van justitie
        
        De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van twaalf maanden, met aftrek van voorarrest, waarvan drie maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. 
      
    
    
      6.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De verdediging verzoekt, gelet op de bepleite vrijspraak, primair geen straf aan verdachte op te leggen. Subsidiair wordt verzocht te volstaan met een werkstraf. 
      
    
    
      6.3
      
        
          Het oordeel van de rechtbank
        
        
          Ernst van de feiten
        
        Verdachte heeft gedurende een periode van twaalf jaar zijn stiefzoon en stiefdochter mishandeld. Hij heeft daarbij fysiek geweld gebruikt, zoals slaan in het gezicht, bij de keel pakken en met een balletjespistool op de kinderen schieten. Ook werd er weleens een riem of ander hard voorwerp gebruikt om de kinderen mee te slaan. Daarnaast zijn de kinderen door verdachte uitgescholden en zijn zij denigrerend en kleinerend door verdachte toegesproken. Extra kwalijk is dat verdachte als stiefvader van de kinderen de mishandelingen heeft gepleegd en dat dit is gebeurd in de eigen woning, een plek bij uitstek waar kinderen zich veilig en geborgen moeten kunnen voelen. Verdachte heeft de lichamelijke en psychische integriteit van de slachtoffers ernstig geschonden. Uit de vordering tot schadevergoeding van [slachtoffer 1] blijkt dat het handelen van verdachte een grote impact op hem heeft achtergelaten en professionele hulp lange tijd door verdachte werd gefrustreerd. Ook had hij letsel als gevolg van de mishandelingen. De rechtbank rekent dit verdachte zwaar aan. 
      
      
      
        
          De persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte
        
        De rechtbank heeft acht geslagen op het uittreksel uit de justitiële documentatie van 
        13 december 2024, waaruit blijkt dat verdachte eerder is veroordeeld.
      
      
      
        De rechtbank heeft kennisgenomen van het reclasseringsrapport van 6 januari 2025. Daarin komt naar voren dat bij verdachte sprake is van een licht verstandelijke beperking. De reclassering heeft de indruk dat verdachte de frustraties van de opvoeding van zijn stiefkinderen onvoldoende onder controle had. Verdachte erkent dat hij op verbale wijze boosheid heeft geuit. GGZ is sinds 2019 betrokken en verdachte krijgt via hun psychomotorische training en/of agressieregulatie behandeling aangeboden. Ook zal hij praktische begeleiding ontvangen. Omdat verdachte is ingebed in de zorg, de stiefkinderen niet meer thuis wonen en er geen contact meer is, ziet de reclassering geen aanleiding om een straf met bijzondere voorwaarden te adviseren. 
      
      
      
        
          Strafoplegging
        
        De rechtbank heeft bij het bepalen van de hoogte van de op te leggen straf acht geslagen op de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting van het LOVS en op straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd. Hoewel de ernst van de feiten in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van langere duur rechtvaardigen, ziet de rechtbank aanleiding om van de eis van de officier van justitie af te wijken. De rechtbank betrekt daarbij dat zij minder gedragingen bewezen verklaart dan de officier van justitie, verdachte samen met de medeverdachte nog een thuiswonend, minderjarig kind heeft waarvoor hij moet zorgen (waarbij niet is gebleken van tekortschietende zorg), tussen verdachte en de slachtoffers ruim anderhalf jaar geen contact is en de feiten inmiddels enige tijd geleden zijn gepleegd. Wel ziet de rechtbank aanleiding om een groot voorwaardelijk strafdeel op te leggen, om verdachte ervan te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen. Daarnaast acht de rechtbank een taakstraf voor de maximale duur passend en geboden. 
      
      
      
        
          Conclusie
        
        Alles afwegend acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 180 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 178 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar passend en geboden. Daarnaast legt de rechtbank op een taakstraf voor de duur van 240 uur, subsidiair 120 dagen hechtenis. 
      
      
    
  
  
    
      7De benadeelde partij
    Als benadeelde partij heeft zich in het geding gevoegd [slachtoffer 1] voor feit 1. De benadeelde partij vordert een vergoeding van € 10.000,- aan immateriële schade.
    
      7.1
      
        
          Het standpunt van de officier van justitie
        
        De officier van justitie refereert zich voor wat betreft de hoogte van de immateriële schadevergoeding aan het oordeel van de rechtbank. Zij vraagt daarnaast de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. 
      
    
    
      7.2
      
        
          Het standpunt van de verdediging
        
        De verdediging bepleit primair de vordering benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren, gelet op de bepleite vrijspraak. Subsidiair wordt verzocht de vordering niet-ontvankelijk te verklaren omdat die onvoldoende is onderbouwd.
      
    
    
      7.3
      
        
          Het oordeel van de rechtbank 
        
        De rechtbank heeft hiervoor overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte dit feit heeft gepleegd. Dit betekent ook dat verdachte onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de benadeelde partij en dat zij verplicht is de schade van de benadeelde partij te vergoeden. 
        De door de benadeelde gevorderde vergoeding van immateriële schade acht de rechtbank toewijsbaar tot een bedrag van € 2.000,-, gelet op de onderbouwing en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen zijn toegekend. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die een rechtstreeks gevolg is van het bewezenverklaarde feit.
      
      
      
        De rechtbank zal de vordering van immateriële schade voor het overige niet-ontvankelijk verklaren, omdat verdere behandeling daarvan een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. Dit deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
      
      
      
        De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.  
      
      
    
  
  
    
      8De wettelijke voorschriften
    De beslissing berust op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 57, 300, 304 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.
    
  
  
    
      9De beslissing
    De rechtbank:
    
    
      
        Voorvragen
      
    
    - verklaart de dagvaarding geldig;
    
    
      
        Bewezenverklaring
      
    
    - verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;
    - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd; 
    
    
      
        Strafbaarheid
      
    
    - verklaart dat het bewezenverklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:
    feiten 1 en 2: mishandeling, terwijl de schuldige het misdrijf begaat tegen een kind dat hij verzorgt of opvoedt als behorend tot zijn gezin, meermalen gepleegd;
    - verklaart verdachte strafbaar;
    
    
      
        Strafoplegging
      
    
    - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 180 dagen, waarvan 178 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee (2) jaar;
    - bepaalt dat het voorwaardelijke deel van de straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast, omdat verdachte voor het einde van de proeftijd de hierna vermelde voorwaarden niet heeft nageleefd;
    - stelt als algemene voorwaarde dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;
    
    - bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van dit vonnis in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf;
    
    - veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 240 uren;
    - beveelt dat indien verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, vervangende  hechtenis zal worden toegepast van 120 dagen;
    
    
      
        Benadeelde partij
      
    
    - veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer 1] van € 2.000,-, bestaande uit aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 20 juni 2023 tot aan de dag der voldoening;
    - veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;
    - verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk en bepaalt dat de vordering voor dat gedeelte bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht;
    
    - legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [slachtoffer 1] (feit 1), € 2.000,- te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 20 juni 2023 tot aan de dag der voldoening;
    - bepaalt dat bij niet betaling 30 dagen gijzeling kan worden toegepast, met dien verstande dat toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft;
    - bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd.
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. C.E.M. Marsé, voorzitter, mr. D.H. Hamburger en mr. V.M. Schotanus, rechters, in tegenwoordigheid van mr. D.W. Schalk, griffier, en is uitgesproken ter openbare zitting op 11 februari 2025.
    
    
    
  
  
    
      10Bijlage I
    
    
      
        De tenlastelegging
      
    
    1hij in of omstreeks de periode van 20 juni 2011 tot en met 20 juni 2023 te Roosendaal en/of elders in Nederland en/of in Belgiëtezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, zijn kind, althans een kind over wie hij het gezag uitoefent of een kind dat hij verzorgt of opvoedt als behorend tot zijn gezin,althans een minderjarige, te weten [slachtoffer 1] ,meermalen, althans eenmaal, stelselmatig heeft mishandeld, door- die [slachtoffer 1] in het gezicht, althans tegen het hoofd en/of tegen het overige lichaam te slaan, stompen en/of schoppen,- met enig (hard) voorwerp tegen het hoofd en/of het overige lichaam te slaan en/of stompen,- die [slachtoffer 1] bij de keel te pakken en/of hierin gedurende enige tijd te knijpen, - aan die [slachtoffer 1] zijn ledematen te trekken en/of te draaien,- met een balletjespistool, althans een dergelijk wapen, op het lichaam van die [slachtoffer 1] te schieten,- een schroevendraaier, althans een puntig voorwerp, in het been van die [slachtoffer 1] te steken,- die [slachtoffer 1] uit te schelden en/of kleinerend en/of denigrerend toe te spreken, - die [slachtoffer 1] onvoldoende eten en/of drinken te geven en/of- die [slachtoffer 1] buiten te sluiten en/of in de buitenlucht te laten slapen, althans in de buitenlucht de nachtelijke uren heeft laten doorbrengen;( art 300 lid 1 Wetboek van Strafrecht, art 304 lid 1 ahf/sub 1° Wetboek van Strafrecht )
    
    2hij in of omstreeks de periode van 8 maart 2012 tot en met 8 maart 2023 te Roosendaal en/of elders in Nederland,tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, zijn kind, althans een kind over wie hij het gezag uitoefent of een kind dat hij verzorgt of opvoedt als behorend tot zijn gezin,althans een minderjarige, te weten [slachtoffer 2] ,meermalen, althans eenmaal, stelselmatig heeft mishandeld, door- die [slachtoffer 2] in het gezicht, althans tegen het hoofd en/of tegen het overige lichaam te slaan, stompen en/of schoppen,- met enig (hard) voorwerp tegen het hoofd en/of het overige lichaam te slaan en/of stompen,- die [slachtoffer 2] bij de keel te pakken en/of hierin gedurende enige tijd te knijpen,- aan die [slachtoffer 2] haar ledematen te trekken en/of te draaien,- met een balletjespistool, althans een dergelijk wapen, op het lichaam van die [slachtoffer 2] te schieten,- die [slachtoffer 2] uit te schelden en/of kleinerend en/of denigrerend toe te spreken,- een (ongewilde) tatoeage op het lichaam van die [slachtoffer 2] te laten plaatsen, en/of- die [slachtoffer 2] onvoldoende eten en/of drinken te geven;( art 300 lid 1 Wetboek van Strafrecht, art 304 ahf/sub 1 Wetboek van Strafrecht )