ECLI:NL:RBDHA:2025:1982, Rechtbank Den Haag, 13-02-2025, NL25.1052
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-02-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Beroep tegen de vrijheidsbeperkende maatregel, als bedoeld in artikel 56, eerste lid van de Vreemdelingenwet 2000. Geen procesbelang. Niet-ontvankelijk.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Zittingsplaats Groningen
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL25.1052
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen
  
    
      
      [naam] eiser,
    
      geboren op [geboortedatum],
      van Egyptische nationaliteit,
      V-nummer: [v-nummer:] 
      (gemachtigde: mr. A. Khalaf),
    
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, de minister,
    (gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).
    
    
  
  
    Inleiding 
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het besluit van de minister van 11 december 2024, waarbij de minister heeft besloten om eiser een vrijheidsbeperkende maatregel, als bedoeld in artikel 56, eerste lid van de Vw op te leggen.
    
    
    
      1.1.
      De minister heeft de vrijheidsbeperkende maatregel op 19 december 2024 opgeheven. 
      
    
    
      1.2.
      De minister heeft op 5 februari 2025 een verweerschrift ingediend. Eiser heeft op diezelfde dag gronden ingediend en op 6 februari 2025 - op verzoek van de rechtbank - aanvullende gronden. 
      
    
    
      1.3.
      De rechtbank heeft het beroep op 7 februari 2025 op zitting behandeld. De gemachtigde van eiser is verschenen. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
      
    
  
  
    Totstandkoming van het besluit 
    
    2. Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COa) heeft, naar aanleiding van een incident op 9 december 2024, besloten eiser met ingang van 11 december 2024 over te plaatsen naar een Handhaving- en Toezichtslocatie (HTL). In dit verband heeft de minister aan eiser een vrijheidsbeperkende maatregel opgelegd, waardoor zijn bewegingsvrijheid werd beperkt. Eiser werd verplicht zich vanaf 11 december 2024 op te houden in een bepaald gedeelte van de gemeente Hoogeveen, zoals aangegeven op de bij het besluit gevoegde plattegrond.
    3. Op 19 december 2024 is, na extra feitenonderzoek, gebleken dat eiser ten onrechte in de HTL was geplaatst. Als gevolg hiervan is de vrijheidsbeperkende maatregel op 19 december 2025 opgeheven en is eiser per diezelfde datum overgeplaatst naar een regulier Asielzoekerscentrum (AZC). Het COa heeft eiser daarnaast een schadevergoeding toegekend van € 30,- per dag, voor de duur van de feitelijke vrijheidsbeperking, met een totaalbedrag van € 240,-.
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank 
    
    4. De rechtbank ziet zich allereerst voor de vraag gesteld of eiser nog procesbelang heeft bij het beroep.
    
    5. Omdat de vrijheidsbeperkende maatregel is opgeheven, ziet dit beroep enkel nog op de toekenning van schadevergoeding. Uit de stukken in het dossier en wat op de zitting is besproken blijkt dat door het COa al een schadevergoeding van € 240,- aan eiser is toegekend voor de duur van de feitelijke vrijheidsbeperking. Deze toekenning van de schadevergoeding is gedaan voordat eiser beroep heeft ingesteld.
    
    
      5.1.
      Omdat eiser een volledige schadevergoeding heeft ontvangen voor de duur van de feitelijke vrijheidsbeperking, ziet de rechtbank niet in welk materieel belang hij nog heeft bij een inhoudelijke beoordeling van zijn beroep. De rechtbank neemt hierbij in overweging dat het plaatsingsbesluit van het COa en de vrijheidsbeperkende maatregel onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het COa heeft de schade vergoed, waarmee is voldaan aan het vereiste van artikel 106 van de Vw. Dat schadevergoedingen in principe door de minister worden uitgekeerd en in dit geval door het COa zijn betaald, betekent niet dat eiser recht heeft op een aanvullende schadevergoeding.
      
    
    
      5.2.
      Gelet op het voorgaande verklaart de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk. De rechtbank komt daarom niet toe aan een verdere inhoudelijke beoordeling van de vrijheidsbeperkende maatregel en de daartegen aangevoerde beroepsgronden. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
    
  
  
    Beslissing 
    De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. V.A.G. van Dijk, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
      
      
        Rechtsmiddel 
      
      Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
    
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000.